¹

Тогда ё^бо а^рхїереи нарица'е^мыи си'монъ, проти'вђ хра'мђ преклони колњна, и^ рђцњ просте'ръ бл~гочиnнотворя'ше мл~твђ сїю”

¹

Now was it that the high priest Simon bowed his knees over against the holy place, and spread out his hands in reverent form, and uttered the following supplication:

²

Ги~ г~и цр~ю нбsныи, и^ влDко вся'кого ꙁда'нїя. ст~ыи въ ст~ыхъ само нача'лниче, вседръжи'телю, во'нми наM и^з#неможенным#, і^ и^зба'ви эT непреподо'бнаго, и^ сквернаго и^ не'мощїю ѓ^гражде'ннаго, дръзости.

²

O Lord, Lord, King of the heavens, and Ruler of the whole creation, Holy among the holy, sole Governor, Almighty, give ear to us who are oppressed by a wicked and profane one, who exulteth in his confidence and strength.

³

ты бо създа'выи вс^я, и^ всњхъ съдръжа'и, си'ленъ и^ крњпокъ е^си, и^ кля'твы, и^ гръдости дњ'ющимъ чт^о сђдиши.

³

It is thou, the Creator of all, the Lord of the universe, who art a righteous Governor, and judgest all who act with pride and insolence.

⁴

ты` прежде безако'нїе сътворших#, в них же и^ гиган#ти бы'ша и^ силе и^ мђжествђ ё^пова'вшихъ растли`, наводя` и^мъ беꙁмњрнђю во'дђ.

⁴

It was thou who didst destroy the former workers of unrighteousness, among whom were the giants, who trusted in their strength and hardihood, by covering them with a measureless flood.

⁵

т^ы прегръдая творя'щихъ содо'млянᲆ, и^ въ беꙁвњстныхъ ѕло'бахъ бы'вшиX ѓ^гнемъ и^ жю'пеломъ попали`, ѓ'браZ по нихъ быва'ющимъ ѓ^ста'ви.

⁵

It was thou who didst make the Sodomites, those workers of exceeding iniquity, men notorious for their vices, an example to after generations, when thou didst consume them with fire and brimstone.

⁶

т^ы сверњпаго фараѓ'на поработи'вша лю'ди твоя ст~ыя і^и^л~я, разли'чными и^ мно'гими и^скђси` мђ'ками. и^ сказа'лъ е^си и^мъ си'лђ твою,

⁶

Thou didst make known thy power when thou causedst the bold Pharaoh, the enslaver of thy people, to pass through the ordeal of many and diverse inflictions.

⁷

и^ вᲆ ѓ'нњх# ве'лїю дръжа'вђ твою ја^виl е^си, и^ гоня'ща е^го за люд#ми твои^ми съ колесни'цами и^ наро'дъ мно'жествомъ заключи` въ глђбинњ` мор#стњи. вњрђющихъ же ти^ вся'кого зда'нїя силнњ'ишемђ невре'дны преве'лъ е^си. и^же ви'дњвше дњла твоея рђки`, въсхвали'ша тебе вседръжи'теля.

⁷

And thou rolledst the depths of the sea over him, when he made pursuit with chariots, and with a multitude of followers, and gavest a safe passage to those who put their trust in thee, the Lord of the whole creation.

⁸

т^ы цр~ю създа'выи непроходи'мђю и^ неи^змњри мђ зе'млю, и^збра'лъ е^си градъ сїи, и^ ѓ^ст~илъ е^си мњсто сїе и'мени твое^мђ ничто'же требђющемђ, и^ просла'вилъ е^си въ ја^вле'нїи великолњпїя съставле'нїе. сътвориy себњ сїе къ сла'вњ вели'це, и^ хвале'нїю и'мени твое^го ст~аго.

⁸

These saw and felt the works of thine hands, and praised thee the Almighty.

⁹

и^ ёбо любя` домъ і^и^л~евъ и^звњсти'лъ е^си, ја%ко а^ще бђдетъ вамъ съвраще'нїе, и^ ѓ^бы'иметъ васъ тњснота`, тогда пришеDше въ мњсто сїе помоли'теся, и^ ё^слы'шђ мл~твђ ва'шђ.

⁹

Thou, O King, when thou createdst the illimitable and measureless earth, didst choose out this city: thou didst make this place sacred to thy name, albeit thou needest nothing: thou didst glorify it with thy illustrious presence, after constructing it to the glory of thy great and honourable name.

¹⁰

и^ ё^бо вњренъ е^си і^ и'стиненъ. понеже мно'гащи ѓ^скорбленомъ бывшимъ эTц~емъ на'шимъ помо'же и^мᲆ т^ы въ нищетњ`, і^ и^зба'вилъ е^си эT вели'кихъ бњдъ.

¹⁰

And thou didst promise, out of love to the house of Israel, that should we fall away from thee, and become afflicted, and then come to this house and pray, thou wouldest hear our prayer.

¹¹

мы' же сїя нн~њ ст~ыи цр~ю мно'гихъ ра'ди и^ вели'кихъ нашиX грњховъ страждеM, и^ повинђемся враго'мъ нашимъ, и^ есмы` в не'мощехъ

¹¹

Verily thou art faithful and true.

¹²

ја%ко въ дн~е ниꙁпаде'нїя” дрᲆзости'выи же и^ скве'рныи се'и начинаеT похђли'ти на земли` възвыше'нное мњсто и'мени твое^мђ ст~омђ.

¹²

And whereas thou didst often aid our fathers when hard pressed, and in low estate, and deliveredst them out of great dangers,

¹³

а^щеy и^ жили'ще твое нб~о нб~си непристђпно чл~комъ е^сть. н^о поне'же бл~говоли'лъ е^си сла'вђ твою в лю'деX твоиX і^и^л~и и^ ѓ^ст~илъ е^си мњсто сїе.

¹³

see now, holy King, how through our many and great sins we are borne down, and made subject to our enemies, and are become weak and powerless.

¹⁴

да не ѓ^сђдиши на'съ в нечистотњ` сиX, ниже да погрђꙁи'ши насъ въ сквернњ сихъ. даже не похва'лятся ꙁако'нопрестђпнїи въ дђши и^хъ, м^ы попра'хомъ хра'мъ ст~ыни, ја%коже попираются храмы мер#зостеи, и^хже т^ы ѓ^мраꙁи'лъ е^си”

¹⁴

We being in this low condition, this bold and profane man seeks to dishonour this thy holy place, consecrated out of the earth to the name of thy Majesty.

¹⁵

ѓ^ста'ви грехи наша, и^ разрDђши непра'вости наша, и^ ја^ви млsть твою в ча'съ сїи. скоро да варят# н^ы щедроты` твоя. и^ даи же хва'лы вᲆ ёста` стра'ждђщиX и^ съкрђше'нныхъ дш~ами, сътвори'выи намъ миръ эTсю'дђ”

¹⁵

Thy dwelling-place, the heaven of heavens, is indeed unapproachable to men.

¹⁶

Всеви'децъ же, и^ прежде всњхъ ст~ыи въ ст~ых# ё^слы'ша мл~твђ смире'нїя. и^ хђло'ю и^ безстђдїем# вельма въꙁнесеннаго ё^ја^зви`, эTсю'дђ и^ эTѓ'нюдђ горды'ня е^го, ја%коже вњтромъ тро'сть. и^ на пожди ктомђ беꙁъчи'нне лежа'ти ё'дами расла'бленнђ, ниже прогласи'ти могђщи. пра'веднымъ б^о бњше ё^ја^зве'нъ сђдоM.

¹⁶

But since it seemed good to thee to exhibit thy glory among thy people Israel, thou didst sanctify this place.

¹⁷

эTню'дђже дрђзи е^го и^ тњла стра'жїе внеꙁапђ и^ въско'рњ ви'дњвше ѓ^бъе'мшђю е^го бо'лњзнь. възбоя'шася да не живоᲄа гоньзнет#, въско'рњ е^го и^з#влеко'ша вн^њ, и^бо нашеDшимъ ё^ја^зве'ни стра'хомъ”

¹⁷

Punish us not by means of the uncleanness of their men, nor chastise us by means of their profanity; lest the lawless ones should boast in their rage, and exult in exuberant pride of speech, and say,

¹⁸

Послњде же прише'дъ в себњ, н^о никакоже в# покаа'нїе прїиде. запрети' же ѓ^ семъ, и^ съ преще'нїемъ го'ркимъ эTи'де.

¹⁸

We have trampled upon the holy house, as idolatrous houses are trampled upon.

¹⁹

пришеD же въ е^гљ=петъ зло'бою ѓ^дръжимъ, съ преDрече'нными прича'сники, і^ и'ными всея` пра'вды эTлђчеnными. не то'кмо бесчи'сленными стђдодњя'нїи довля'ше. н^о и^ на толи'ко бестђдїе възы'иде, ја%коже бњдне вњща'нїе въ мњстехъ всњхъ съста'вити. и^ мно'зи дрђзи вꙁира'юще на црsкое похотњнїе, и^ сїи послњдова'ша ѓ'наго зл^охотњнїю.

¹⁹

Blot out our iniquities, and do away with our errors, and shew forth thy compassion in this hour.

²⁰

и^ преDста'ви цр~ь нароDнђ на ја%зы'къ і^ё^де'искїи и^здати ненависть. повелњ` на столпњ` въ дворњ` поста'вити и^дола, и^ пригвозди` писа'нїе, е^же ни е^ді'наго не жрђщихъ въ ст~ая и^хъ вни'ти. всњх же пожръшихъ вписа'ти в лю'ди, и^ въ слђже'бныи чи'нъ поста'вити. съпроти'в же гл~ющихъ нђждею ја%вши живота` лиши'ти.

²⁰

Let thy mercies quickly go before us. Grant us peace, that the cast down and broken hearted may praise thee with their mouth.

²¹

и^сповњда'вших же своя и^мена, наꙁнаменова'ти в тњло кїс#совымъ ли'стомъ въ ѓ^гни` раже'гши. е^же е^сть ꙁна'менїе деѓ^ни'сово, и^ эTлђчи'ти в рабъство.

²¹

At that time God, who seeth all things, who is beyond all Holy among the holy, heard that prayer, so suitable; and scourged the man greatly uplifted with scorn and insolence.

²²

н^о да не всMњ эTринове'нъ ја%вится поDписа`. а^ще же нњцыи эT нихъ прои^зво'лятъ по назнаменова'нїю возврати'тися къ пожре'нїю, си'хъ ра'вныхъ гражDан#сᲄва а^лећан#дрїискаго сътворю быти.

²²

Shaking him to and fro as a reed is shaken with the wind, he cast him upon the pavement, powerless, with limbs paralyzed; by a righteous judgment deprived of the faculty of speech.

²³

Тњмже ё^бо е^ді'ны бл~гочестїя своя нивъчто'же вмњня'ющи, съ радостїю себе вда'ша. мня'щи себњ великоя нњкоя причасти'тися по'чести эT сђщаго съжи'тїя цр~ьска.

²³

His friends and body-guards, beholding the swift recompense which had suddenly overtaken him, struck with exceeding terror, and fearing that he would die, speedily removed him.

²⁴

мно'жаишїи же рода дш~ею ё^крњпи'вшеся не раꙁлђчи'шася бл~гочестїя, н^о сребреники за живо'тъ ѓ^беща'ша въ и^змњне'нїе дати. даже то'кмо и^мена` эT написа'нїи свободя'тъ. въ бл~гоё^пова'нїи же бы'ша помощъ полђчи'ти. а^ эTлђчи'вшихъ же ся эT ниX гнђша'хђся и^ ја%ко ра'тниковъ ро'да свое^го сђди'ша, такожDе и^ ѓ'бщаго съжи'тїя и^ бл~годњя'нїя лишахђ”

²⁴

When in course of time he had come to himself, this severe check caused no repentance within him, but he departed with bitter threatenings.