Друк брошурою Виконується верстка сторінок…
Папір A4, альбомна орієнтація, поля «Немає», без колонтитулів. Друкуйте двосторонньо, з переворотом по короткому краю, у масштабі 100%; якщо принтер обрізає край — 98%. Не вмикайте режим «Буклет» у драйвері принтера.
1
Мардђхе'и же разђмњвъ замышля'емое, и^ вс^е е^же творя'ше цр~ь. раздра` ры'зы своа и^ ѓ^блечеся въ врњтище, и^ посыпася пепелоM, скочив# въ простран#нђю ё%лицђ гра'да, и^ возопиv во'плеM вели'кимъ и горкиM” ВозимаеTся ро'дъ ничто'же пристђпи'выи.
1
Ο δὲ Μαρδοχαῖος ἐπιγνοὺς τὸ συντελούμενον διέρρηξεν τὰ ἱμάτια ἑαυτοῦ καὶ ἐνεδύσατο σάκκον καὶ κατεπάσατο σποδὸν καὶ ἐκπηδήσας διὰ τῆς πλατείας τῆς πόλεως ἐβόα φωνῇ μεγάλῃ· αἴρεται ἔθνος μηδὲν ἠδικηκός.
2
и^ прїи^де да'же до вратъ цр~евыхъ, не лњть б^о бњ` е^мђ внити въ дво'ръ, въ врњтище ѓ^блеченђ, и^ пепеломъ ѓ^сы'панђ сђщђ.
2
καὶ ἦλθεν ἕως τῆς πύλης τοῦ βασιλέως καὶ ἔστη· οὐ γὰρ ἦν αὐτῷ ἐξὸν εἰσελθεῖν εἰς τὴν αὐλὴν σάκκον ἔχοντι καὶ σποδόν.
3
и^ въ вся'кои странњ и^дњже показа'хђся писа'нїя цр~ева, во'пль б^њ и^ плачъ и^ рыда'нїе преве'лїе і^ё^деѓ'мъ, и^ врњтище и^ пепелъ постила'хђ себњ`”
3
καὶ ἐν πάσῃ χώρᾳ, οὗ ἐξετίθετο τὰ γράμματα, κραυγὴ καὶ κοπετὸς καὶ πένθος μέγα τοῖς ᾿Ιουδαίοις, σάκκον καὶ σποδὸν ἔστρωσαν ἑαυτοῖς.
4
И$ внидо'ша дв~ы къ е^сџи'ри цр~цы и^ е^внђхи и^ възвњсти'ша е'и, и^ ё^жасе'ся цр~ица ѕњло бы'вшемђ. и^ посла` ры'зы ѓблещи маrдохе'я и^ сняти вре'тище е^го, и^ не въсхотњ прїяти”
4
καὶ εἰσῆλθον αἱ ἅβραι καὶ οἱ εὐνοῦχοι τῆς βασιλίσσης καὶ ἀνήγγειλαν αὐτῇ, καὶ ἐταράχθη ἀκούσασα τὸ γεγονὸς καὶ ἀπέστειλε στολίσαι τὸν Μαρδαχαῖον καὶ ἀφελέσθαι αὐτοῦ τὸν σάκκον· ὁ δὲ οὐκ ἐπείσθη.
5
Є$сџи'ръ же призва а^храџе'я скопца свое^го предъстоа'щего е'и, и^ посла` е^го ё^вњ'дњти эT мардђхе'я и^стенђ, чт^о е^сть слђчьшееся”
5
ἡ δὲ ᾿Εσθὴρ προσεκαλέσατο ᾿Αχραθαῖον τὸν εὐνοῦχον αὐτῆς, ὃς παρειστήκει αὐτῇ, καὶ ἀπέστειλε μαθεῖν αὕτη παρὰ τοῦ Μαρδοχαίου τὸ ἀκριβές.
6
7
ὁ δὲ Μαρδοχαῖος ὑπέδειξεν αὐτῷ τὸ γεγονὸς καὶ τὴν ἐπαγγελίαν, ἣν ἐπηγγείλατο ᾿Αμὰν τῷ βασιλεῖ εἰς τὴν γάζαν ταλάντων μυρίων, ἵνα ἀπολέσῃ τοὺς ᾿Ιουδαίους·
7
Мардохе'и же сказа е'и бы'вшее, і^ ѓ^бњща'нїе е^же ѓ^бњща` а^маn цр~ю въ съкровищныи до'мъ положи'ти, Wі~, тала'нтъ сребра`, да погђби'тъ і^ё^де'и”
8
καὶ τὸ ἀντίγραφον τὸ ἐν Σούσοις ἐκτεθὲν ὑπὲρ τοῦ ἀπολέσθαι αὐτοὺς ἔδωκεν αὐτῷ δεῖξαι τῇ ᾿Εσθήρ. καὶ εἶπεν αὐτῷ, ἐντείλασθαι αὐτῇ εἰσελθούσῃ παραιτήσασθαι τὸν βασιλέα καὶ ἀξιῶσαι αὐτὸν περὶ τοῦ λαοῦ μνησθεῖσα ἡμερῶν ταπεινώσεώς σου, ὡς ἐτράφης ἐν χειρί μου, διότι ᾿Αμὰν ὁ δευτερεύων τῷ βασιλεῖ ἐλάλησε καθ᾿ ἡμῶν εἰς θάνατον· ἐπικάλεσαι τὸν Κύριον καὶ λάλησον τῷ βασιλεῖ περὶ ἡμῶν ρῦσαι ἡμᾶς ἐκ θανάτου.
8
И$ писа'нїе сложеное въ сђса'нњ гра'дњ на погђбле'нїе и^хъ, и^ даде е& скопцђ показа'ти е^сџири. и^ рече е^мђ заповњ'дати е'и, и^ти` къ цр~ю и^ моли'ти е^го, да ё^млsръди'тъ е^го ѓ^ лю'дехъ свои^хъ” помина'ющи дн~ь смире'нїя свое^го, ја%ко въспитана быs въ рђцњ мое'и” зане` а^ма'нъ вто'рыи эT цр~я, гл~а проти'вђ на'мъ на смр~ть. призови г~а и^ гл~и цр~ю ѓ^ насъ, і^ и^зметъ на'съ эT го'ркїя смр~ти”
9
εἰσελθὼν δὲ ὁ ᾿Αχραθαῖος ἐλάλησεν αὐτῇ πάντας τοὺς λόγους τούτους.
9
Прїиде же а^храџе'и, и^ повњда е^сџи'ри вс^я гл~ы мар#дохе'ѓ^вы”
10
εἶπε δὲ ᾿Εσθὴρ πρὸς ᾿Αχραθαῖον· πορεύθητι πρὸς Μαρδοχαῖον καὶ εἰπόν,
10
И$ рече е^сџи'рь къ а^храџе'ю и^ди к мардохею, и^ рцы е^мђ
11
ὅτι τὰ ἔθνη πάντα τῆς βασιλείας γινώσκει, ὅτι πᾶς ἄνθρωπος ἢ γυνή, ὃς εἰσελεύσεται πρὸς τὸν βασιλέα εἰς τὴν αὐλὴν τὴν ἐσωτέραν ἄκλητος, οὐκ ἔστιν αὐτῷ σωτηρία· πλὴν ᾧ ἐκτείνῃ ὁ βασιλεὺς τὴν χρυσῆν ράβδον, οὗτος σωθήσεται· κἀγὼ οὐ κέκλημαι εἰσελθεῖν πρὸς τὸν βασιλέα, εἰσὶν αὗται ἡμέραι τριάκοντα.
11
ја^ко ѓ^бы'чая цр~евы вс^я вњси, ја%ко вся'къ мQђ и^ли жена`, а%ще прїидетъ къ цр~еви въ внђтрьнїи доM не призва'нъ, нњсть е^мђ сп~се'нїя. точїю к немђже а^ще простретъ зла'тыи же'злъ, се'и спасенъ бђ'детъ. а^ а'зъ нњсмь звана внити къ цр~ю, с^е ё^же л~ дн~їи.
12
καὶ ἀπήγγειλεν ᾿Αχραθαῖος Μαρδοχαίῳ πάντας τοὺς λόγους ᾿Εσθήρ,
12
и^ възвњсти а^храџе'и мардохе'ю вс^я гл~ы е^сџи'рины”
13
καὶ εἶπε Μαρδοχαῖος πρὸς ᾿Αχραθαῖον· πορεύθητι καὶ εἶπον αὐτῇ· ᾿Εσθήρ, μὴ εἴπῃς σεαυτῇ, ὅτι σωθήσῃ μόνη ἐν τῇ βασιλείᾳ παρὰ πάντας τοὺς ᾿Ιουδαίους·
13
И$ рече мардохе'и къ а^храџе'ю, і^ди и^ рцы е'и не мни` с^и е^сџиr въ мы`сли свое'и, ја%кот^ы е^ді'на сп~сешися въ црsтвїи па'че всXњ і^ё^де'и.
14
ὡς ὅτι ἐὰν παρακούσῃς ἐν τούτῳ τῷ καιρῷ, ἄλλοθεν βοήθεια καὶ σκέπη ἔσται τοῖς ᾿Ιουδαίοις, σὺ δὲ καὶ ὁ οἶκος τοῦ πατρός σου ἀπολεῖσθε· καὶ τίς οἶδεν, εἰ εἰς τὸν καιρὸν τοῦτον ἐβασίλευσας;
14
зане а%ще преслђшае^ши в# сїе вре'мя эT и'нюде сп~се'нїе и^ покро'въ бђдеT і^ё^де'ѓM, тыy и^ до'мъ эTц~а твое^го погибнете. и^ кт^о вњсть а^ще въ время сїе црsтвова'ла е^си.
15
καὶ ἐξαπέστειλεν ᾿Εσθὴρ τὸν ἥκοντα πρὸς αὐτήν, πρὸς Μαρδοχαῖον λέγουσα·
15
и^ посла` е^сџи'ръ а^храџе'я къ мардохе'ю гл~ющи е^мђ.
16
βαδίσας ἐκκλησίασον τοὺς ᾿Ιουδαίους τοὺς ἐν Σούσοις καὶ νηστεύσατε ἐπ᾿ ἐμοὶ καὶ μὴ φάγητε μηδὲ πίητε ἐπὶ ἡμέρας τρεῖς νύκτα καὶ ἡμέραν, κἀγὼ δὲ καὶ αἱ ἅβραι μου ἀσιτήσομεν, καὶ τότε εἰσελεύσομαι πρὸς τὸν βασιλέα παρὰ τὸν νόμον, ἐὰν καὶ ἀπολέσθαι με δέῃ.
16
и^ди` и^ събери вс^я і^ё^де'я, и^хже ѓ^бря'щеши в сђса'нњ гра'дњ, и^ пости'теся мене ра'ди, и^ не ја^сте а^ни пїете потри` дн~и, дн~ь и^ но'щь. а'зъ и^ слђжебницы моя` такоже не и'мамы ја%сти” И тогда` вни'дђ къ цр~ю кро'мњ за'кона да а'ще и^ поги'бнђти бђ'детъ м^и”
17
Καὶ βαδίσας Μαρδοχαῖος ἐποίησεν ὅσα ἐνετείλατο αὐτῷ ᾿Εσθήρ. 17α καὶ ἐδεήθη Κυρίου μνημονεύων πάντα τὰ ἔργα Κυρίου καὶ εἶπε· 17β Κύριε Κύριε, βασιλεῦ πάντων κρατῶν, ὅτι ἐν ἐξουσίᾳ σου τὸ πᾶν ἐστι, καὶ οὐκ ἔστιν ὁ ἀντιδοξῶν σοι ἐν τῷ θέλειν σε σῶσαι τὸν ᾿Ισραήλ· 17γ ὅτι σὺ ἐποίησας τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν καὶ πᾶν θαυμαζόμενον ἐν τῇ ὑπ᾿ οὐρανὸν καὶ Κύριος εἶ πάντων, καὶ οὐκ ἔστιν ὃς ἀντιτάξεταί σοι τῷ Κυρίῳ. 17δ σὺ πάντα γινώσκεις· σὺ οἶδας, Κύριε, ὅτι οὐκ ἐν ὕβρει οὐδὲ ἐν ὑπερηφανίᾳ οὐδὲ ἐν φιλοδοξίᾳ ἐποίησα τοῦτο, τὸ μὴ προσκυνεῖν τὸν ὑπερήφανον ᾿Αμάν, ὅτι ηὐδόκουν φιλεῖν πέλματα ποδῶν αὐτοῦ πρὸς σωτηρίαν ᾿Ισραήλ· 17ε ἀλλ᾿ ἐποίησα τοῦτο, ἵνα μὴ θῶ δόξαν ἀνθρώπου ὑπεράνω δόξης Θεοῦ, καὶ οὐ προσκυνήσω οὐδένα, πλὴν σοῦ τοῦ Κυρίου μου καὶ οὐ ποιήσω αὐτὰ ἐν ὑπερηφανίᾳ. 17ζ καὶ νῦν, Κύριε ὁ Θεός, ὁ βασιλεύς, ὁ Θεὸς ῾Αβραάμ, φεῖσαι τοῦ λαοῦ σου, ὅτι ἐπιβλέπουσιν ἡμῖν εἰς καταφθορὰν καὶ ἐπεθύμησαν ἀπολέσαι τὴν ἐξ ἀρχῆς κληρονομίαν σου· 17η μὴ ὑπερίδῃς τὴν μερίδα σου, ἣν σεαυτῷ ἐλυτρώσω ἐκ γῆς Αἰγύπτου· 17θ ἐπάκουσον τῆς δεήσεώς μου καὶ ἱλάσθητι τῷ κλήρῳ σου καὶ στρέψον τὸ πένθος ἡμῶν εἰς εὐωχίαν, ἵνα ζῶντες ὑμνῶμέν σου τὸ ὄνομα, Κύριε, καὶ μὴ ἀφανίσῃς στόμα αἰνούντων σε, Κύριε. 17ι καὶ πᾶς ᾿Ισραὴλ ἐκέκραξεν ἐξ ἰσχύος αὐτῶν, ὅτι θάνατος αὐτῶν ἐν ὀφθαλμοῖς αὐτῶν. 17κ Καὶ ᾿Εσθὴρ ἡ βασίλισσα κατέφυγεν ἐπὶ τὸν Κύριον ἐν ἀγῶνι θανάτου κατειλημμένη, καὶ ἀφελομένη τὰ ἱμάτια τῆς δόξης αὐτῆς ἐνεδύσατο ἱμάτια στενοχωρίας καὶ πένθους, καὶ ἀντὶ τῶν ὑπερηφάνων ἡδυσμάτων, σποδοῦ καὶ κοπριῶν ἐνέπλησε τὴν κεφαλὴν αὐτῆς καὶ τὸ σῶμα αὐτῆς ἐταπείνωσε σφόδρα καὶ πάντα τόπον κόσμου ἀγαλλιάματος αὐτῆς ἔπλησε στρεπτῶν τριχῶν αὐτῆς καὶ ἐδεῖτο Κυρίου Θεοῦ ᾿Ισραήλ, καὶ εἶπε· 17λ Κύριέ μου, βασιλεὺς ἡμῶν σὺ εἶ μόνος· βοήθησόν μοι τῇ μόνῃ καὶ μὴ ἐχούσῃ βοηθὸν εἰ μὴ σέ, ὅτι κίνδυνός μου ἐν χειρί μου. 17μ ἐγὼ ἤκουον ἐκ γενετῆς μου ἐν φυλῇ πατριᾶς μου ὅτι σύ, Κύριε, ἔλαβες τὸν ᾿Ισραὴλ ἐκ πάντων τῶν ἐθνῶν καὶ τοὺς πατέρας ἡμῶν ἐκ πάντων τῶν προγόνων αὐτῶν εἰς κληρονομίαν αἰώνιον καὶ ἐποίησας αὐτοῖς ὅσα ἐλάλησας. 17ν καὶ νῦν ἡμάρτομεν ἐνώπιόν σου, καὶ παρέδωκας ἡμᾶς εἰς χεῖρας τῶν ἐχθρῶν ἡμῶν, ἀνθ᾿ ὧν ἐδοξάσαμεν τοὺς θεοὺς αὐτῶν· δίκαιος εἶ, Κύριε. 17ξ καὶ νῦν οὐκ ἱκανώθησαν ἐν πικρασμῷ δουλείας ἡμῶν, ἀλλ᾿ ἔθηκαν τὰς χεῖρας αὐτῶν ἐπὶ τὰς χεῖρας τῶν εἰδώλων αὐτῶν ἐξάραι ὁρισμὸν στόματός σου καὶ ἀφανίσαι κληρονομίαν σου καὶ ἐμφράξαι στόμα αἰνούντων σοι καὶ σβέσαι δόξαν οἴκου σου καὶ θυσιαστηρίου σου, 17ο καὶ ἀνοῖξαι στόμα ἐθνῶν εἰς ἀρετὰς ματαίων καὶ θαυμασθῆναι βασιλέα σάρκινον εἰς αἰῶνα. 17π μὴ παραδῷς, Κύριε, τὸ σκῆπτρόν σου τοῖς μὴ οὖσι, καὶ μὴ καταγελασάτωσαν ἐν τῇ πτώσει ἡμῶν, ἀλλὰ στρέψον τὴν βουλὴν αὐτῶν ἐπ᾿ αὐτούς, τὸν δὲ ἀρξάμενον ἐφ᾿ ἡμᾶς παραδειγμάτισον. 17ρ μνήσθητι, Κύριε, γνώσθητι ἐν καιρῷ θλίψεως ἡμῶν καὶ ἐμὲ θάρσυνον, βασιλεῦ τῶν θεῶν καὶ πάσης ἀρχῆς ἐπικρατῶν· 17σ δὸς λόγον εὔρυθμον εἰς τὸ στόμα μου ἐνώπιον τοῦ λέοντος καὶ μετάθες τὴν καρδίαν αὐτοῦ εἰς μῖσος τοῦ πολεμοῦντος ἡμᾶς εἰς συντέλειαν αὐτοῦ καὶ τῶν ὁμονούντων αὐτῶ· 17τ ἡμᾶς δὲ ρῦσαι ἐν χειρί σου καὶ βοήθησόν μοι τῇ μόνῃ καὶ μὴ ἐχούσῃ εἰς μὴ σέ, Κύριε· 17υ πάντων γνῶσιν ἔχεις καὶ οἶδας ὅτι ἐμίσησα δόξαν ἀνόμων καὶ βδελύσσομαι κοίτην ἀπεριτμήτων καὶ παντὸς ἀλλοτρίου. 17φ σὺ οἶδας τὴν ἀνάγκην μου, ὅτι βδελύσσομαι τὸ σημεῖον τῆς ὑπερηφανίας μου, ὅ ἐστιν ἐπὶ τῆς κεφαλῆς μου ἐν ἡμέραις ὀπτασίας μου· βδελύσσομαι αὐτὸ ὡς ράκος καταμηνίων καὶ οὐ φορῶ αὐτὸ ἐν ἡμέραις ἡσυχίας μου. 17χ καὶ οὐκ ἔφαγεν ἡ δούλη σου τράπεζαν ᾿Αμὰν καὶ οὐκ ἐδόξασα συμπόσιον βασιλέως, οὐδὲ ἔπιον οἶνον σπονδῶν· 17ψ καὶ οὐκ ηὐφράνθη ἡ δούλη σου ἀφ᾿ ἡμέρας μεταβολῆς μου μέχρι νῦν, πλὴν ἐπὶ σοί, Κύριε, ὁ Θεὸς ῾Αβραάμ. 17ω ὁ Θεὸς ὁ ἰσχύων ἐπὶ πάντας, εἰσάκουσον φωνὴν ἀπηλπισμένων καὶ ρῦσαι ἡμᾶς ἐκ χειρὸς τῶν πονηρευομένων, καὶ ρῦσαί με ἐκ τοῦ φόβου μου.
17
И$ шеD мардохе'и и^ сътвори' ја%коже заповњ'да е^мђ е^сџи'ръ. и^ моли'ся гв~и помина'юще дњ'ла гн~я” И$ реq г~и г~и цр~ю вседръжи'телю, ја%ко въ вла'сти твое'и сїе вс^е е^сть, и^ нњсть противля'яися тебњ никто'же сла'вою свое^ю, вънегда` въсхо'щеши спасти` і^и^л~я” ЈА/кот^ы сътвори` нб~о и^ зе'млю, и^ вс^е ё^дивля'ющее чл~ка по'дъ нб~сем#. и^ г~ь е^си всXњ, и^ нsњ и^же проти'виTся тебњ г~и, т^ы вся` вњси и^ ты вся` знае^ши г~и. ја%ко не въ клятвњ, ни' в гордости, ни'же въ тщесла'вїи сътвориX с^е, е^же не поклонитися прегордомђ а^ма'нђ” и^ ја%ко бл~говоляX бы` лобза'ти и^ плеснњ но'гъ е^го, сп~сенїя ради і^и^л~ева. н^о сїя сътворихъ, да не воздаM сла'вы чл~кђ, паче сла'вы бж~їя. и^ не поклоню'ся никомђж'е, ра'звњ г~ђ мое^мђ, и^ не сътворю сїя въ гордости” И$ нн~њ г~и б~е цр~ю пощади лю'ди твоя, ја^ко зазираютъ на'мъ въ поги'бель. и^ вожделњша погђби'ти, е^же и^знача'ла наслњдїе твое. и^ не презри достоа'нїе твое, е^же и^зба'вилъ е^си себњ эT е^гљ=пта. ё^слы'ши мл~твђ мою, и^ ё^млsрди'ся наD наслњдїемъ своимъ. ѓ^брати рыда'нїе на'ше въ веселїе, да живђще въсхва'лимъ и'мя твое г~и” и^ не погђби ёстъ въсхваля'ющихъ тя г~и” И$ весь і^и^л~ь вопїа'ше съ воздыха'нїемъ крњпким#, ја%ко смр~ть преD ѓ^чима и^хъ е^сть” И$ е^сџи'ръ же цр~ца ё^страшена смр~ти ради родителеи, прїиде къ г~ђ” И$ сне'мъши ры'зы сла'вы свое'я, и^ ѓ^блечеся в ры'зы тњсноты и^ пла'ча. и^ в мњсто мноhцњныхъ ма'стеи и^ бл~гово'нных#, пепеломъ и^ гно'емъ посы'па главђ свою и^ пло'ть свою смири` ѕњло`. и^ кождо мњсто веселїя свое^го, и^сполни` сплетеныX власъ свои^хъ. и^ моли'ся г~ђ б~ђ і^и^л~евђ” И$ рече г~и мои цр~ю на'шъ, т^ы са'мъ е^ді'нъ помоѕи м^и е^ді'нои. не и^мњ'ющеи по'мощи ра'звњ тебе, ја%ко бњда моя на рђкђ мою`. а%зъ слы'шахъ эT роженїя мое^го, въ племени эTч~ества мое^го. ја%кот^ы г~и прїя і^и^л~я эT всXњ ја^зы'къ, и^ эTц~ъ на'шихъ эT всњхъ праэTц~ъ иX в наслњдїе вњчное, и^ сътвори'лъ е^си иM е^ли'ка гл~а” И$ нн~њ съгрњшихомъ преD тобо'ю, и преда'лъ е^си наs в рђцњ вра'гъ на'шихъ, зане' же сла'вихомъ бо'ги и^хъ. пра'веденъ е^си г~и, и^ нн~њ не довлњюT л^и въ горести рабо'ты на'шея. н^о положи'лъ е^си рђцњ иX на рђки и%доl и^хъ, и^зяти заповњдь ё^стъ твоиX и^ погђби'ти наслњдїе твое, и^ запечатлњти ё^ста хваля'щиX т^я, и^ ё^гасити сла'вђ хра'ма твое^го, и^ ѓ^лта'рь твои. и^ ѓ^твори'ти ё^ста` ја^зыкомъ, въ ё^гожденїя сђе'тная и^ ё^диви'ти цр~я плотнаго въ вњки. не преда'и г~и скљ=петра твое^го и^же не сђть. и^ да не посмњ'ются въ паде'нїи на'шемъ” Но ѓ^брати совњтъ и^хъ на' ня, наченшаго на на'съ эTм#сти, и^ въ притчю положи`” Помяни г~и и^ позна'и въ время скорби на'шея, и^ мене сподоби дръзновенїя” Цр~ю и^ б~е всякоя блгsти дръжителю, да'жDь сло'во ё%мно въ ё^стнахъ моиX преD львомъ, и^ премњни срDце е^го в ненавиденїе, вою'ющихь на ны въ и^стребленїе е^го, и^ с ни'мъ совњтђ'ющиX” На'съ же и^зми` рђко'ю твое'ю, и помоѕи м^и е^ді'нои не и^мњющеи никогоy, токмотебе г~и” Всњхъ ра'зђмъ и'маши и^ вњси, ја%ко възненави'дњхъ сла'вђ безако'нных#, и^ гнђша'юся ложа неѓ^брњзан#ныхъ, и^ вся'кого и^ноплеменника” Ты вњси нђж'ђ мою` ја%ко възгнђшася зна'менїя го'рдости мое'а. и^же е^сть на главњ мое'и во дн~еX виденїя мое^го, възгнђша'юся е^го ја%ко рђ'бищъ поскверненыхъ, и^ не ношђ е^го въ дн~ь молча'нїя мое^го. и^ не ја%сть раба` твоя ё^ трапе'ѕы а^ма'новы, и^ не просла'вяXся въ пирњ цр~евњ, ни'же пїяX винотреби'щъ и%дольскиX, и^ не възвесели'ся раба` твоя во дн~ь премњненїя да'же до нн~њ” Точїю ѓ^ тебњ на тя б~е а^враа'мовъ, б~е могїи на всњхъ ё^слы'ши гла'съ безнадежныX і^ и^збави на'съ эT рђки лђкавнђю^щиX. і^ и^зми мя эT стра'ха мое^го”