¹

Бра́тіє, а́ще і впаде́ть челові́к в ні́коє прегріше́ніє, ви, духо́внії, ісправля́йте такова́го ду́хом кро́тости, блюди́й себе́, да не і ти іскуше́н бу́деши.

¹

Брaтіе, ѓще и3 впадeтъ человёкъ въ нёкое прегрэшeніе, вы2 дух0вніи и3справлsйте таковaго дyхомъ кр0тости: блюдhй себE, да не и3 ты2 и3скушeнъ бyдеши.

²

(Зач. 214) Друг дру́га тяготи́ носі́те, і та́ко іспо́лните зако́н Христо́в.

²

(За? ©д7‹.) Дрyгъ дрyга тzгwты2 носи1те, и3 тaкw и3сп0лните зак0нъ хrт0въ.

³

А́ще бо кто мнить себе́ би́ти что, нічто́же сий, умо́м льстить себе́.

³

Ѓще бо кто2 мни1тъ себE бhти что2, ничт0же сhй, ўм0мъ льсти1тъ себE.

⁴

Ді́ло же своє́ да іскуша́єть ки́йждо, і тогда́ в себі́ то́чію хвале́ніє да і́мать, а не во іні́м;

⁴

Дёло же своE да и3скушaетъ кjйждо, и3 тогдA въ себЁ т0чію хвалeніе да и4мать, ґ не во и3нёмъ:

⁵

ки́йждо бо своє́ бре́м'я понесе́ть.

⁵

кjйждо бо своE брeмz понесeтъ.

⁶

Да обща́ється же учя́йся словесі́ уча́щему во всіх благи́х.

⁶

Да њбщaетсz же ўчsйсz словеси2 ўчaщему во всёхъ благи1хъ.

⁷

Не льсті́теся: Бог поруга́єм не бива́єть. Є́же бо а́ще сі́єть челові́к, то́жде і по́жнеть;

⁷

Не льсти1тесz: бGъ поругaемь не бывaетъ. Е$же бо ѓще сёетъ человёкъ, т0жде и3 п0жнетъ:

⁸

я́ко сі́яй в плоть свою́, от пло́ті по́жнеть істлі́ніє; а сі́яй в дух, от ду́ха по́жнеть живо́т ві́чний.

⁸

ћкw сёzй въ пл0ть свою2, t пл0ти п0жнетъ и3стлёніе: ґ сёzй въ дyхъ, t дyха п0жнетъ жив0тъ вёчный.

⁹

До́броє же творя́ще, да не стужа́єм сі; во вре́м'я бо своє́ по́жнем, не ослабі́юще.

⁹

Д0брое же творsще, да не стужaемъ си2: во врeмz бо своE п0жнемъ, не њслабёюще.