Глава 53

¹

Го́споди, кто ві́рова слу́ху на́шему, і ми́шця Госпо́дня кому́ откри́ся?

¹

Ги~, кт^о вњрова` слђ'хђ на'шемђ, и^ мы'ш#ца гн~я комђ ся ја%ви.

²

Возвісти́хом, я́ко отроча́ пред Ним, я́ко ко́рень в землі́ жа́ждущей, ність ви́да Єму́, ніже́ сла́ви; і ви́діхом Єго́, і не ім'я́ше ви́да, ні добро́ти;

²

совњсти'хомъ предъ нимъ ја%ко по'ле, ја%ко ко'рень въ ꙁемли` жа'ждђщеи. нњсть ѓ%браꙁA е^мђ н^и сла'вы. и^ ви'дᲇхомᲆ е^го, и^ не и^мња'ше видњнїя н^и доброты`.

³

но вид Єго́ безче́стен, ума́лен па́че всіх сино́в челові́чеських; челові́к в я́зві сий і ві́дий терпі́ти болі́знь, я́ко отврати́ся лице́ Єго́, безче́стно бисть, і не вміни́ся.

³

н^о видњнїе е^го беꙁъче'стно, ё^мале'но паче сн~овъ чл~чьскиX. чл~къ въ ја%звњ сы'и и^ ё^мњя тръпњти мђ'кђ. не эTвратися лице е^го, беZ че'сти бы'сᲄь и^ не въмњни'ся”

⁴

Сей гріхи́ на́ша но́сить і о нас болі́знуєть, і ми вміни́хом Єго́ би́ти в труді́ і в я́зві от Бо́га і во озлобле́нії.

⁴

Се'и грњхи на'ша поDе^млетъ, и^ ѓ^ насъ поболњ. и^ м^ы възмњни'хоM е^го вᲆ бо'лњзни сђща и^ вᲆ ја^звњ и^ въ ꙁазленїи.

⁵

Той же я́звен бисть за гріхи́ на́ша і му́чен бисть за беззако́нія на́ша, наказа́ніє ми́ра на́шего на Нем, я́звою Єго́ ми ісцілі́хом.

⁵

то'и же ја%ꙁвеn бы'сть грXњ ради нашиX, и^ мђ'ченъ быs беꙁаконїи ради на'шихъ” Накаꙁа'нїе смире'нїя на'шего на'нь, ја%ꙁвою е^го м^ы и^сцњли'хоM

Глава 1

Глава 60

¹

Світи́ся, світи́ся, Ієрусали́ме, при́йде бо твой світ, і сла́ва Госпо́дня на тебі́ возсія́.

¹

Просвњща'ися просвњща'ися і^ерsлиме, прїиде бо т^и свTњ, и^ сла'ва гн~я на тебњ` восїа”

²

Се, тьма покри́єть зе́млю, і мрак на язи́ки, на тебі́ же яви́ться Госпо́дь, і сла́ва Єго́ на тебі́ у́зриться.

²

Се^ тма` покры'етъ зе'млю, и^ примра'къ на ја^ꙁы'ки. а^ в тебњ` ја^ви'тся г~ь, и^ сла'ва е^го в тебњ` ѓ^бличиTся.

³

І по́йдуть ца́ріє сві́том твої́м, і язи́ци сві́тлостію твоє́ю.

³

и^ по'идђтъ ја^зы'ци свњтомъ твои^мъ, и^ цр~їе свњтлостїю просїя'нїя твое^го”

⁴

Возведи́ о́крест о́чі твої́ і виждь собра́ная ча́да твоя́; се прийдо́ша всі си́нове твої́ іздале́ча, і дще́рі твоя́ на ра́міх во́зьмуться.

⁴

Въꙁведи` ѓ%крsтᲆ ѓ%чи свои и^ ви'жDь, сᲆбрана ча'да твоя`. с^е прїидо'ша вс^и сн~ове твои и^ꙁдале'ча, и^ дще'ри твоя` на ра'мђ въꙁдви'гнђтся.

⁵

Тогда́ у́зриши, і возра́дуєшися, і убої́шися, і ужа́снешися се́рдцем, я́ко преложи́ться к тебі́ бога́тство морсько́є і язи́ков і люді́й;

⁵

тогда` ё%ꙁриши и^ въꙁра'дђешися, и^ ё^бои'шися, и^ ё^жасне'шися срDцемъ. ја%ко ѓ^брати'тся к тебњ` бога'тьство мор#ское, и^ страны` людїи.

⁶

і при́йдуть к тебі́ стада́ вельблю́д, і покри́ють тя вельблю́ди Мадіа́мстії і Гефа́рстії; всі от Сави́ при́йдуть, нося́ще зла́то, і Лива́н принесу́ть і ка́мень че́стен, і спасе́ніє Госпо́днє благовозвістя́ть;

⁶

и^ прїидђтъ тебњ` ста'да вельблюDска, и^ покрыють т^я вельблюd мадїа'мли, и^ гефар#стїи. вс^и эT сава прїидђтъ, несђще ꙁла'то и^ џимїя'мъ бњ'лъ принесђтъ, и^ сп~се'нїе эT г~а бл~говњстя'тъ.

⁷

і вся о́вці Кида́рськія соберу́ться тебі́, і овні́ Навео́фстії при́йдуть к тебі́, і вознесу́ться прия́тная на же́ртвенник Мой, і дом моли́тви Моєя́ просла́виться.

⁷

и^ вся` ѓ^вца кљ=да'рьскїя съберђтся тебњ, и^ ѓ%вни навеѓ%џ#стїи прїидђтъ тебњ`. и^ въꙁнесе'тся прїа'тная на жерто'вникъ мои, и^ до'мъ мл~тви мое^я просла'вится”

⁸

Кі́ї суть, і́же я́ко о́блаци летя́ть, і я́ко го́лубіє со птенці́ ко Мні?

⁸

Нњцїи же ја%ко ѓ%блацы пловђтъ, и^ ја%ко голђби съ пте'нцы свои^ми.

⁹

Мене́ о́строві жда́ша, і кораблі́ Фарсі́йстії во пе́рвих, привести́ ча́да твоя́ іздале́ча, і сребро́ і зла́то їх с ни́ми, і́мене ра́ди Госпо́дня Свята́го, і за є́же свято́му Ізра́їлеву сла́вну би́ти.

⁹

Мене ѓ%строви жда'ша, и^ корабли џарсиTстїи. въ пе'рвыхъ привести ча'да твоя` и^ꙁдале'ча, и^ сребро` и^ зла'то с ни'ми. и^мени ради гн~я ст~го и%мже ст~ыи і^и^л~евъ сла'венъ е^сть.

¹⁰

І сози́ждуть си́нове іноро́днії сті́ни твоя́, і ца́ріє їх предстоя́ти бу́дуть тебі́; за гнів бо Мой порази́х тя і за ми́лость Мою́ возлюби́х тя.

¹⁰

И$ съꙁи'ждђтъ сн~ове и^норо'днїи стњны твоя`, и^ цр~їе и^хъ слђжи'ти бђдTђ тебњ`. ꙁа гнњ'въ б^о мои пораꙁиX т^я, и^ млsти ради въꙁлюбиX т^я.

¹¹

І отве́рзуться врата́ твоя́ при́сно, день і нощ не затворя́ться, ввести́ к тебі́ си́лу язи́к і царі́ їх ведо́мия.

¹¹

и^ эTвер#зTђся вра'та твоя` прsно, дн~ь и^ но'щъ не ꙁатво'ряTся, въвести` к тебњ` си'лђ стра'нъ, и^ цр~и и^хъ ведо'ми.

¹²

Язи́ци бо і ца́ріє, і́же не порабо́тають ті, поги́бнуть, і язи́ци запусті́нієм запусті́ють.

¹²

ја^ꙁы'цы б^о и^ цр~їе и^же а^ще не порабо'таютъ т^и, поги'бнђтъ. и^ ја^ꙁы'ци запђстњ'нїемъ ꙁапђстњ'ютъ”

¹³

І сла́ва Лива́нова к тебі́ при́йдеть, кипари́сом і пе́вгом і ке́дром вку́пі, просла́вити мі́сто свято́є Моє́, і мі́сто ногу́ Моє́ю просла́влю.

¹³

И$ сла'ва лива'нова к тебњ прїидетъ, кљ=пари'сомъ и^ пе'вгомъ и^ ке'дромъ въкђпњ просла'вити мњ'сто ст~ое мое.

¹⁴

І по́йдуть к тебі́ боя́щеся си́нове смири́вших тя і раздражи́вших тя, і покло́няться сліда́м ногу́ твоє́ю всі прогні́вавшії тя, і нарече́шися град Госпо́день, Сіо́н свята́го Ізра́їлева.

¹⁴

и^ по'идђтъ к тебњ боя'щеся сн~ове смири'вшиX т^я, и^ прогнњва'вшиX т^я. и^ нарече'шися граD гн~ь сїѓ'нъ, ст~го і^и^л~ева.

¹⁵

За сіє́, я́ко бил єси́ оста́влен і возненави́дін і не бі помага́ющаго ті, положу́ тя в ра́дость ві́чную, весе́ліє родо́м родо́в.

¹⁵

ꙁа е^же бы'ти т^и ѓ^ста'вленђ и^ въꙁненави'дњнђ, и^ не бњ` помага'ющаго т^и” И$ положђ т^я вᲆ ра'дость вњ'чнђю, и^ весе'лїе ро'дъ ро'домъ.

¹⁶

І ізссе́ши млеко́ язи́ков і бога́тство царе́й сні́си, і уразумі́єши, я́ко Аз Госпо́дь спаса́яй тя і ізбавля́яй тя Бог Ізра́їлев.

¹⁶

и^ пос#се'ши мле'ко стра'ньско, и^ бо гаTство цр~еи снњ'си. и^ раꙁђмњ'еши ја%ко аZ г~ь сп~сая'и т^я, і^ и^ꙁбавля'аи т^я ст~ыи і^и^л~евъ”

¹⁷

І вмі́сто мі́ди принесу́ ті зла́то, і вмі́сто желі́за принесу́ ті сребро́, і вмі́сто древе́с принесу́ ті мідь, і вмі́сто ка́менія желі́зо; і вдам кня́зі твоя́ в мир і надзира́телі твоя́ в пра́вду.

¹⁷

И$ въ мњди мњ'сто принесђтъ т^и ꙁла'то, и^ в желњ'за мњсто принесђтъ т^и сребро`. и^ въ дре'ва мњ'сто принесђтъ т^и мњ'дь, и^ в ка'менїя мњ'сто желњ'зо” И$ вда'мъ кня'ѕя твоя` в# ми'ръ, и^ сђдїя твоя` въ пра'вдђ.

¹⁸

І не усли́шиться посе́м непра́вда в землі́ твоє́й, ні сокруше́ніє, ні бі́дность во преді́ліх твої́х, но прозове́ться спасе́ніє забра́ла твоя́ і врата́ твоя́ хвала́.

¹⁸

и^ не ё^слы'шится посеM непра'вда въ ꙁемли` твое'и, ни съкрђше'нїе ни трђдъ въ предњ'лехᲆ твоиX. н^о проꙁовеTся сп~се'нїе ꙁабра'ла твоа, и^ вра'та твоя` хвала`.

¹⁹

І не бу́деть тебі́ ктому́ со́лнце во світ дне, ніже́ восхо́д луни́ просвіти́ть твою́ нощ, но бу́деть тебі́ Госпо́дь світ ві́чний і Бог сла́ва твоя́.

¹⁹

и^ не бђ'детъ тебњ` слн~це на свњтъ дн~їю, ни просїя'нїе лђны просвњтиT тебњ но'щїю. н^о бђ'детъ тебњ` г~ь свњтᲆ вњ'чныи, и^ б~ъ сла'ва тебњ.

²⁰

Не за́йдеть бо со́лнце тебі́, і луна́ не оскуді́єть тебі́; бу́деть бо Госпо́дь тебі́ світ ві́чний, і іспо́лняться дні́є рида́нія твоєго́.

²⁰

не ꙁа'идеT б^о слн~це тебњ, и^ лђна` не ѓ^скђдњ'етъ. бђдеT б^о г~ъ тебњ свњтъ вњ'чныи” И$ напоlнятся дн~їе рыда'нїя твое^го,

²¹

І лю́діє твої́ всі пра́веднії во вік наслі́дять зе́млю, храня́ще сад, діла́ руку́ Єго́ в сла́ву.

²¹

и^ лю'дїе твои вси правди'ви, и^ въ вњ'къ причастя'тᲆ ꙁе'млю” снаб#жа'юще са'дъ дњ'ло рђ'кђ и^хъ вᲆ сла'вђ.

²²

Ма́лий бу́деть в ти́сящі, а малі́йшій во язи́к вели́к; Аз, Госпо́дь, по вре́мені соберу́ їх.

²²

хђдыи бђ'детъ в ты'сяща, и^ мнїи бђ'дет# въ странђ вели'кђ. а^зᲆ г~ь по вре'мени съберђ я&”

Глава 61

¹

Дух Госпо́день на Мні, єго́же ра́ди пома́за М'я, благовісти́ти ни́щим посла́ М'я, ісціли́ти сокруше́нния се́рдцем, пропові́дати плі́нником отпуще́ніє і сліпи́м прозрі́ніє,

¹

Дх~ъ гн~ь на мнњ`, е^гоже ради помаꙁа м^я. бл~говњсти'ти ни'щимъ посла` м^я, и^сцњли'ти съкрђше'ныя срDцеM” проповњ'дати плњн#никомъ проще'нїе, и^ слњпы'мъ проꙁре'нїе”

²

нарещи́ лі́то Госпо́днє прия́тно і день воздая́нія, уті́шити вся пла́чущия,

²

нарещи лњто гн~е бл~гои^ꙁволе'но, и^ дн~ь въꙁда'нїя. ё^тњшити вся` пла'чющаа,

³

да́ти пла́чущим Сіо́на сла́ву вмі́сто пе́пела, пома́заніє весе́лія пла́чущим, украше́ніє сла́ви вмі́сто ду́ха уни́нія; і нареку́ться ро́дове пра́вди, насажде́ніє Госпо́днє во сла́ву.

³

да'ти пла'чющиM сїѓ'на сла'вђ въ мњ'сто пе'пела, пома'ꙁанїе весе'лїя а^лчющимᲆ, ё^краше'нїа сла'вњ ꙁа дх~ъ ё^ны'нїя. и^ нарекTђся ро'дове пра'вды, насаже'нїе гн~е въ сла'вђ.

⁴

І сози́ждуть пусти́ни ві́чния, запусті́вшия пре́жде воздви́гнуть; і обнов'я́ть гра́ди пусти́я, опустоше́нния в ро́ди.

⁴

и^ съꙁи'ждђтся пђсты'ня вњчныя, ꙁапђстњ'вшїя пре'же възDви'гнђтъ, ѓ^бно'вятъ гра'ды ѓ^пђстњвшая в ро'ды”

⁵

І при́йдуть іноро́днії, пасу́щії о́вці твоя́, і іноплеме́нници ора́теліє і виногра́даріє ва́ші;

⁵

И$ прїидђтъ и^нороDнїи пасђще ѓ%вца твоя, і^ и^ноплеме'нницы ратаи твои, и^ винограDницы.

⁶

ви же свяще́нници Госпо́дні нарече́теся, служи́теліє Бо́га ва́шего, рече́ться вам: крі́пость язи́к сні́сте і в бога́тстві їх чу́дні бу́дете.

⁶

вы же наречеᲄеся жерцы` гн~и, и^ слђ'ги бж~їя. крњ'пость ја^ꙁы'къ поја%сте, въ бога'т#ствњ и^хъ ё^диви'теся.

⁷

Си́це зе́млю свою́ втори́цею наслі́дять, і весе́ліє ві́чноє над главо́ю їх.

⁷

си'це ꙁе'млю свою` втори'цею наслњдяT, и^ весе'лїе вњ'чное наD главою и^хъ”

⁸

Аз бо єсьм Госпо́дь люб'я́й пра́вду і ненави́дяй грабле́нія от непра́вди; і дам труд їх пра́ведником і заві́т ві́чен завіща́ю їм.

⁸

Аz б^о е^смь г~ь любя'и пра'вдђ, и^ ненавидя'и грабле'нїя эT непра'вды. и^ да'мъ трDђ и^хъ правди'вымъ, и^ ꙁавTњ вњче'нъ ꙁавњща'ю и^мъ.

⁹

І позна́ється во язи́ціх сі́м'я їх, і вну́ці їх посреді́ люді́й; всяк ви́дяй я позна́єть я, я́ко сі́ї суть сі́м'я благослове́нно от Бо́га, і ра́достію возра́дуються о Го́споді.

⁹

поꙁна'ется въ ја^ꙁы'цњхъ племя` и^хъ, и^ внђцы и^хъ посреди людїи. и^ вся'къ видя'и я& позна'етъ я&, ја%ко сїи сђть сᲇмя блsвно эT б~а” и^ ра'достїю въꙁра'дђются ѓ^ г~и”

¹⁰

Да возра́дується душа́ моя́ о Го́споді; облече́ бо м'я в ри́зу спаcе́нія і оде́ждею весе́лія (оді́я м'я); я́ко на жениха́ возложи́ на м'я віне́ць, і я́ко неві́сту украси́ м'я красото́ю.

¹⁰

да въꙁра'дђется дш~а моя` ѓ^ г~и, ѓ^блече бо м^я въ ри'ꙁђ сп~сенїа, и^ ѓ^де'жею весе'лїя ѓ^дњя м^я. ја%ко на жени'ха въꙁложи на' мя вњне'ць, и^ ја%ко невњ'стђ ё^краси м^я ё^тва'рїю.

¹¹

І я́ко земля́ растя́щая цвіт свой, і я́ко вертогра́д сі́мена своя́ прозяба́єть, та́ко возрасти́ть Госпо́дь Госпо́дь пра́вду і весе́ліє пред всі́ми язи́ки.

¹¹

ја%ко ꙁемля` растя'щїя цвњтъ свои, ја%ко вертогра'дъ сњмена` своя проꙁяба'я. та'ко просїя'етᲆ г~ь пра'вдђ, и^ весе'лїе преD всњми странами”

Глава 62

¹

Сіо́на ра́ди не умолчу́ і Ієрусали́ма ра́ди не попущу́, до́ндеже ізи́деть я́ко світ пра́вда моя́, і спасе́ніє моє́ я́ко світи́ло разжже́ться.

¹

Сїѓ'на ради не премолъчю, і^ерsли'ма ради не попђщђ. до'н#деже ё^бо и^ꙁы'идеT ја%ко свњтъ пра'вда моа`, и^ сп~се'мое ја%ко свᲇти'ло раж#жеTся”

²

І у́зрять язи́ци пра́вду твою́, і ца́ріє сла́ву твою́, і прозову́ть тя і́менем но́вим, і́мже Госпо́дь наймену́єть є.

²

И$ ё%ꙁрятъ ја^ꙁы'цы пра'вдђ твою`, и^ цр~їе сла'вђ твою`. и^ прозовђтᲆ т^я и%менемъ но'воM, е^же г~ь и^менђеT е&.

³

І бу́деши віне́ць добро́ти в руці́ Госпо́дні і діади́ма ца́рствія в руці́ Бо́га твоєго́;

³

и^ бђ'деши вњнецъ доброты` въ рђцњ гн~и, и^ глави'ꙁна црsтвїя вᲆ рђцњ б~а твое^го.

⁴

і не прозове́шися ктому́ оста́влен, і земля́ твоя́ ктому́ не нарече́ться пуста́; тебі́ бо прозове́ться во́ля Моя́, і земля́ твоя́ вселе́нная, я́ко благоволи́ Госпо́дь в тебі́, і земля́ твоя́ вку́пі насели́ться.

⁴

и^ не проꙁове'шися късемђ` ѓ^ста'вленъ, и^ земля` твоа` ктомђ` не нарече'тся пђста. тебњ` б^о проꙁовеTся во'ля моа`, а^ земля` твоа` вселен#ная.

⁵

І я́коже жив'я́й ю́ноша с ді́вою, та́ко поживу́ть си́нове твої́ с тобо́ю; і бу́деть, я́коже ра́дується жени́х о неві́сті, та́ко возра́дується Госпо́дь о тебі́.

⁵

и^ ја%ко живы'и ю%ноша съ дв~ою, та'ко воZживђтъ сн~ове твои` с тобо'ю” И$ бђ'детᲆ ја%коже ра'дђеTся жени'хъ ѓ^ невњсте, та'коже въꙁра'дђется г~ь ѓ^ тебњ`.

⁶

І на стіна́х твої́х, Ієрусали́ме, приста́вих стра́жи весь день і всю нощ, і́же до конця́ не премо́лкнуть помина́юще Го́спода.

⁶

на стњнаX твоиX і^ерsли'ме приставихъ стра'жа ве'сь дн~ь и^ вс^ю но'щь, и^же до коnца не премоlкнђтъ помина'юще г~а.

⁷

Ність бо вам подо́бен; а́ще іспра́виши і сотвори́ши, Ієрусали́ме, ра́дованіє на землі́.

⁷

нњсть б^о къ ва'мъ подо'бенъ, а^ще и^с#пра'виши и^ сътвориши і^ерsли'ме непреꙁорьство на' земли”

⁸

Кля́тся Госпо́дь десни́цею Своє́ю і крі́постію ми́шці Своєя́: а́ще ктому́ отда́м пшени́цю твою́ і пи́щу твою́ враго́м твої́м, і а́ще ктому́ іспію́ть вино́ твоє́ си́нове чужді́ї, о не́мже труди́лся єси́;

⁸

Кля'тся г~ь десни'цею свое'ю, и^ крњ'постїю мы'ш#ца свое'я. а^ще ктомђ` эTда'мъ пшени'цђ твою` и^ пи'щђ твою` врагомъ твои^мъ. и^ а^ще ктомђ и^спїютᲆ вино` твое сн~ве чю'ждїи, ѓ^ нем#же трђди'лъся е^си.

⁹

но собира́ющії снідя́ть я і похва́лять Го́спода, і обима́ющії іспію́ть я во дво́ріх святи́х Мої́х.

⁹

н^о събира'ющеи и^зъја%дяT е&, и^ похва'лятъ г~а. и^ е'млющеи и^спїютъ е& въ стаяX ст~ыхъ мои^хъ”

¹⁰

Іді́те врати́ Мої́ми і путь сотворі́те лю́дем Мої́м, і ка́меніє, є́же на путі́, размещі́те; воздви́гніте зна́меніє на язи́ки.

¹⁰

И$дњте вра'ты мои'ми, и^ пђть сътвори'те лю'демᲆ мои^мъ. и^ ка'менїе е^же на пђти` раꙁ#мещњте, и^ въздви'гнњте ꙁна'менїе въ страны`.

¹¹

Се бо, Госпо́дь сли́шано сотвори́ до послі́дніх землі́: рці́те дще́рі Сіо́нові: се, Спаси́тель твой гряде́ть, імі́яй с Собо́ю мзду і ді́ло Своє́ пред лице́м Свої́м.

¹¹

се` б^о г~ь слы'шAно сътвори до конца` земли`. рцњте дще'ри сїѓ'новњ, с^е сп~ситель тво'и гря'детъ, и^мы'и съ собо'ю м#ꙁдђ, и^ дњ'ло преD лицемъ своиM.

¹²

І прозове́ть я лю́ди свя́ти, ізба́влені Го́сподем; ти же прозове́шися взи́скан град і не оста́влен.

¹²

и^ проꙁовеT я& лю'ди ст~ы, и^ꙁба'влены гм~ъ. тыy проꙁове'шися въꙁыска'нъ гра'дъ, и^ не ѓ^ста'вленъ”