¹

Єгда́ же по́зді бисть, потща́шася раби́ єго́ отити́, і Ваго́я заключи́ шате́р отвні́ і отпусти́ предстоя́щих от лиця́ господи́на своєго́, і отидо́ша к ло́жам свої́м, бя́ху бо всі утружде́ні, зане́ на мно́зі преби́сть пир.

¹

Є҆гда́ же по́здѣ бы́сть, потща́шасѧ рабѝ є҆гѡ̀ ѿитѝ, и҆ вагѡ́а заключѝ шате́ръ ѿвнѣ̀ и҆ ѿпꙋстѝ предстоѧ́щихъ ѿ лица̀ господи́на своегѡ̀, и҆ ѿидо́ша къ ло́жамъ свои̑мъ, бѧ́хꙋ бо всѝ оу҆трꙋжде́ни, занѐ на мно́зѣ пребы́сть пи́ръ.

²

Оста́ся же Іуди́ф єди́на в шатрі́, і Олофе́рн пове́ржен на ло́жі своє́м; бя́ше бо преіспо́лнен вино́м.

²

Ѡ҆ста́сѧ же і҆ꙋді́ѳъ є҆ди́на въ шатрѣ̀, и҆ ѻ҆лофе́рнъ пове́рженъ на ло́жи свое́мъ: бѧ́ше бо преиспо́лненъ вїно́мъ.

³

І рече́ Іуди́ф рабі́ своє́й, да стої́ть вні ло́жниці єя́ і да смо́трить ісхо́да єя́ я́коже по всяк день; рече́ бо, я́ко ізи́ти і́мать на моли́тву свою́; і Ваго́ю глаго́ла по словесе́м сим.

³

И҆ речѐ і҆ꙋді́ѳъ рабѣ̀ свое́й, да стои́тъ внѣ̀ ло́жницы є҆ѧ̀ и҆ да смо́тритъ и҆схо́да є҆ѧ̀ ꙗ҆́коже по всѧ́къ де́нь: рече́ бо, ꙗ҆́кѡ и҆зы́ти и҆́мать на моли́твꙋ свою̀: и҆ вагѡ́ю глаго́ла по словесе́мъ си̑мъ.

⁴

І отидо́ша всі от лиця́ єя́, і ні єди́н оста́ся в ло́жниці от ма́ла да́же до вели́ка. І ста́вши Іуди́ф при одрі́ єго́, рече́ в се́рдці своє́м: Го́споди, Бо́же всея́ си́ли, при́зри в час сей на діла́ рук мої́х ко возвише́нію Ієрусали́ма,

⁴

И҆ ѿидо́ша всѝ ѿ лица̀ є҆ѧ̀, и҆ ни є҆ди́нъ ѡ҆ста́сѧ въ ло́жницѣ ѿ ма́ла да́же до вели́ка. И҆ ста́вши і҆ꙋді́ѳъ при ѻ҆дрѣ̀ є҆гѡ̀, речѐ въ се́рдцы свое́мъ: гдⷭ҇и, бж҃е всеѧ̀ си́лы, при́зри въ ча́съ се́й на дѣла̀ рꙋ́къ мои́хъ ко возвыше́нїю і҆ерⷭ҇ли́ма,

⁵

я́ко ни́ні вре́м'я помоществова́ти наслі́дію Твоєму́ і соверши́ти начина́ніє моє́ ко сокруше́нію враго́в, і́же воста́ша на нас.

⁵

ꙗ҆́кѡ нн҃ѣ̀ вре́мѧ помоществова́ти наслѣ́дїю твоемꙋ̀ и҆ соверши́ти начина́нїе моѐ ко сокрꙋше́нїю врагѡ́въ, и҆̀же воста́ша на на́съ.

⁶

І приступи́вши к сто́лпнику одра́, і́же бя́ше у глави́ Олофе́рнови, снят меч єго́ с него́,

⁶

И҆ пристꙋпи́вши къ сто́лпникꙋ ѻ҆дра̀, и҆́же бѧ́ше оу҆ главы̀ ѻ҆лофе́рновы, снѧ́тъ ме́чь є҆гѡ̀ съ негѡ̀,

⁷

і прибли́жившися ко одру́, взя в горсть власи́ глави́ єго́ і рече́: укріпи́ м'я, Го́споди Бо́же Ізра́їлев, в день сей.

⁷

и҆ прибли́жившисѧ ко ѻ҆дрꙋ̀, взѧ̀ въ го́рсть власы̀ главы̀ є҆гѡ̀ и҆ речѐ: оу҆крѣпи́ мѧ, гдⷭ҇и бж҃е і҆и҃левъ, въ де́нь се́й.

⁸

І уда́ри в ви́ю єго́ два́жди си́лою сво́єю, і от'я́ главу́ єго́ от него́,

⁸

И҆ оу҆да́ри въ вы́ю є҆гѡ̀ два́жды си́лою сво́ею, и҆ ѿѧ̀ главꙋ̀ є҆гѡ̀ ѿ негѡ̀,

⁹

і отвали́ ті́ло єго́ от посте́лі, і от'я́ заві́су от столпо́в; і по ма́лі ізи́де і предаде́ раби́ні своє́й главу́ Олофе́рнову;

⁹

и҆ ѿвалѝ тѣ́ло є҆гѡ̀ ѿ посте́ли, и҆ ѿѧ̀ завѣ́сꙋ ѿ столпѡ́въ: и҆ по ма́лѣ и҆зы́де и҆ предадѐ рабы́ни свое́й главꙋ̀ ѻ҆лофе́рновꙋ:

¹⁰

і вложи́ ю в міше́ць сні́дей свої́х. І ізидо́сті о́бі ку́пно по оби́чаю своєму́ на моли́тву; і проше́дші полк, обидо́сті дебр о́ную, і взидо́сті на го́ру Ветилу́ї, і прийдо́сті ко врато́м єя́.

¹⁰

и҆ вложѝ ю҆̀ въ мѣше́цъ снѣ́дей свои́хъ. И҆ и҆зыдо́стѣ ѻ҆́бѣ кꙋ́пнѡ по ѡ҆бы́чаю своемꙋ̀ на моли́твꙋ: и҆ проше́дшѣ по́лкъ, ѡ҆быдо́стѣ де́брь ѻ҆́нꙋю, и҆ взыдо́стѣ на го́рꙋ ветѷлꙋ́и, и҆ прїидо́стѣ ко вратѡ́мъ є҆ѧ̀.

¹¹

І рече́ Іуди́ф іздале́ча стрегу́щим на враті́х: отве́рзіте ни́ні, отве́рзіте врата́, с на́ми Бог, Бог наш, сотвори́ти єще́ крі́пость во Ізра́їлі і си́лу на враги́, я́коже і днесь сотвори́.

¹¹

И҆ речѐ і҆ꙋді́ѳъ и҆здале́ча стрегꙋ́щымъ на вратѣ́хъ: ѿве́рзите нн҃ѣ, ѿве́рзите врата̀, съ на́ми бг҃ъ, бг҃ъ на́шъ, сотвори́ти є҆щѐ крѣ́пость во і҆и҃ли и҆ си́лꙋ на врагѝ, ꙗ҆́коже и҆ дне́сь сотворѝ.

¹²

І бисть я́ко усли́шаша му́жіє гра́да того́ глас єя́, потща́шася сни́ти ко врато́м гра́да своєго́ і созва́ша ста́рцев гра́да.

¹²

И҆ бы́сть ꙗ҆́кѡ оу҆слы́шаша мꙋ́жїе гра́да тогѡ̀ гла́съ є҆ѧ̀, потща́шасѧ сни́ти ко вратѡ́мъ гра́да своегѡ̀ и҆ созва́ша ста́рцєвъ гра́да.

¹³

І стеко́шася всі от ма́ла да́же до вели́ка, я́ко па́че ча́янія бі їм, є́же прийти́ єй, і отверзо́ша врата́ і восприя́ша їх; і вже́гше огнь во свіще́ніє, окружи́ша їх.

¹³

И҆ стеко́шасѧ всѝ ѿ ма́ла да́же до вели́ка, ꙗ҆́кѡ па́че ча́ѧнїѧ бѣ̀ и҆̀мъ, є҆́же прїитѝ є҆́й, и҆ ѿверзо́ша врата̀ и҆ воспрїѧ́ша и҆̀хъ: и҆ вже́гше ѻ҆́гнь во свѣще́нїе, ѡ҆крꙋжи́ша и҆̀хъ.

¹⁴

Она́ же рече́ к ним гла́сом вели́ким: хвалі́те Бо́га, хвалі́те, хвалі́те Бо́га, І́же не отста́ви ми́лости Своєя́ от до́му Ізра́їлева, но сокруши́ враги́ на́ша руко́ю моє́ю в нощ сію́.

¹⁴

Ѻ҆на́ же речѐ къ ни̑мъ гла́сомъ вели́кимъ: хвали́те бг҃а, хвали́те: хвали́те бг҃а, и҆́же не ѿста́ви млⷭ҇ти своеѧ̀ ѿ до́мꙋ і҆и҃лева, но сокрꙋшѝ врагѝ на́шѧ рꙋко́ю мое́ю въ но́щь сїю̀.

¹⁵

І ізе́мши главу́ із мішця́ показа́ і рече́ їм: се глава́ Олофе́рна вождонача́льника си́ли Ассу́рськия, і се, заві́са, за не́юже лежа́ше во пія́нствах свої́х, і порази́ єго́ Госпо́дь руко́ю же́нською;

¹⁵

И҆ и҆зе́мши главꙋ̀ и҆з̾ мѣшца̀ показа̀ и҆ речѐ и҆̀мъ: сѐ, глава̀ ѻ҆лофе́рна вождонача́лника си́лы а҆ссꙋ́рскїѧ, и҆ сѐ, завѣ́са, за не́юже лежа́ше во пїѧ́нствахъ свои́хъ, и҆ поразѝ є҆го̀ гдⷭ҇ь рꙋко́ю же́нскою:

¹⁶

і жив єсть Госпо́дь, І́же сохрани́ м'я в путі́ моє́м, і́мже ходи́х, я́ко прельсти́ єго́ лице́ моє́ в па́губу єго́, і не сотвори́ гріха́ со мно́ю во оскверне́ніє і срамоту́.

¹⁶

и҆ жи́въ є҆́сть гдⷭ҇ь, и҆́же сохрани́ мѧ въ пꙋтѝ мое́мъ, и҆́мже ходи́хъ, ꙗ҆́кѡ прельстѝ є҆го̀ лицѐ моѐ въ па́гꙋбꙋ є҆гѡ̀, и҆ не сотворѝ грѣха̀ со мно́ю во ѡ҆скверне́нїе и҆ срамотꙋ̀.

¹⁷

І ужасо́шася всі лю́діє зіло́, і па́дше поклони́шася Бо́гу, і рі́ша єдиноду́шно: благослове́н єси́, Бо́же наш, унічто́живий в день сей враги́ люді́й Твої́х.

¹⁷

И҆ оу҆жасо́шасѧ всѝ лю́дїе ѕѣлѡ̀, и҆ па́дше поклони́шасѧ бг҃ꙋ, и҆ рѣ́ша є҆динодꙋ́шнѡ: блгⷭ҇ве́нъ є҆сѝ, бж҃е на́шъ, оу҆ничто́живый въ день се́й врагѝ люді́й твои́хъ.

¹⁸

І рече́ єй Озі́я: благослове́нна ти єси́, дщи, Бо́гом Ви́шнім па́че всіх жен, я́же на землі́, і благослове́н Госпо́дь Бог, І́же созда́ небеса́ і зе́млю, І́же упра́ви тя на сокруше́ніє глави́ кня́зя враго́в на́ших;

¹⁸

И҆ речѐ є҆́й ѻ҆зі́а: блгⷭ҇ве́на ты̀ є҆сѝ, дщѝ, бг҃омъ вы́шнимъ па́че всѣ́хъ же́нъ ꙗ҆̀же на землѝ, и҆ блгⷭ҇ве́нъ гдⷭ҇ь бг҃ъ, и҆́же созда̀ небеса̀ и҆ зе́млю, и҆́же оу҆пра́ви тѧ̀ на сокрꙋше́нїе главы̀ кнѧ́зѧ врагѡ́въ на́шихъ:

¹⁹

я́ко не отста́неть наде́жда твоя́ от се́рдця челові́к, помина́ющих крі́пость Бо́жию, да́же до ві́ка;

¹⁹

ꙗ҆́кѡ не ѿста́нетъ наде́жда твоѧ̀ ѿ се́рдца человѣ̑къ, помина́ющихъ крѣ́пость бж҃їю, да́же до вѣ́ка:

²⁰

і да сотвори́ть тебі́ сія́ Бог в возноше́ніє ві́чноє, є́же посіща́ти тя во благи́х, за є́же не пощаді́ла єси́ душі́ твоєя́ смире́нія ра́ди ро́да на́шего, но посо́бствовала єси́ паде́нію на́шему, в правоті́ ходи́вши пред Бо́гом на́шим. І рі́ша всі лю́діє: бу́ди, бу́ди.

²⁰

и҆ да сотвори́тъ тебѣ̀ сїѧ̑ бг҃ъ въ возноше́нїе вѣ́чное, є҆́же посѣща́ти тѧ̀ во благи́хъ, за є҆́же не пощадѣ́ла є҆сѝ дꙋшѝ твоеѧ̀ смире́нїѧ ра́ди ро́да на́шегѡ, но посо́бствовала є҆сѝ паде́нїю на́шемꙋ, въ правотѣ̀ ходи́вши пред̾ бг҃омъ на́шимъ. И҆ рѣ̀ша всѝ лю́дїе: бꙋ́ди, бꙋ́ди.