¹

Приближа́шеся же пра́здник оприсно́к, глаго́лемий Па́сха;

²

і іска́ху архієре́є і кни́жници, ка́ко би уби́ли Єго́, боя́хуся бо люде́й.

³

Вни́де же сатана́ во Іу́ду, нарица́ємаго Іскаріо́т, су́ща от числа́ обоюна́десяте.

⁴

І шед глаго́ла архієре́йом і воєво́дам, ка́ко Єго́ преда́сть їм.

⁵

І возра́довашася, і совіща́ша єму́ сре́бреники да́ти;

⁶

і іспові́да [обіща́ся], і іска́ше удо́бна вре́мене, да преда́сть Єго́ їм без наро́да.

⁷

При́йде же день оприсно́ков, во́ньже подоба́ше жре́ти па́сху;

⁸

і посла́ Петра́ і Іоа́нна, рек: ше́дша угото́вайта нам па́сху, да я́ми.

⁹

О́на же реко́ста Єму́: гді хо́щеши угото́ваєм?

¹⁰

Он же рече́ ї́ма: се восходя́щема ва́ма во град, сря́щеть ви челові́к в скуде́льниці во́ду нося́; по нем іді́та в дом, во́ньже вхо́дить,

¹¹

і рці́та до́му влади́ці: глаго́леть тебі́ Учи́тель: гді єсть оби́тель, іді́же па́сху со ученики́ Мої́ми снім?

¹²

І той ва́ма пока́жеть го́рницю ве́лію по́стлану; ту угото́вайта.

¹³

Ше́дша же обріто́ста, я́коже рече́ ї́ма, і угото́васта па́сху.

¹⁴

І єгда́ бисть час, возлеже́, і обана́десяте апо́стола с Ним.

¹⁵

І рече́ к ним: жела́нієм возжелі́х сію́ па́сху я́сти с ва́ми, пре́жде да́же не прийму́ мук;

¹⁶

глаго́лю бо вам, я́ко отсе́лі не і́мам я́сти от нея́, до́ндеже сконча́ються во Ца́рствії Бо́жиї.

¹⁷

І приї́м ча́шу, хвалу́ возда́в, рече́: приймі́те сію́, і разділі́те себі́;

¹⁸

глаго́лю бо вам, я́ко не і́мам пи́ти от плода́ ло́знаго, до́ндеже Ца́рствіє Бо́жиє при́йдеть.

¹⁹

І приї́м хліб, хвалу́ возда́в преломи́, і даде́ їм, глаго́ля: сіє́ єсть Ті́ло Моє́, є́же за ви дае́мо; сіє́ творі́те в Моє́ воспомина́ніє.

²⁰

Та́кожде же і ча́шу по ве́чері, глаго́ля: сія́ ча́ша — Но́вий Заві́т Моє́ю Кро́вію, я́же за ви пролива́ється;

²¹

оба́че се, рука́ предаю́щаго М'я со Мно́ю (єсть) на трапе́зі,

²²

і Син у́бо Челові́чеський і́деть по рече́нному [по предуста́вленному сові́ту]; оба́че го́ре челові́ку тому́, і́мже предає́ться.

²³

І ті́ї нача́ша іска́ти в себі́, кото́рий у́бо от них хо́щеть сіє́ сотвори́ти.

²⁴

Бисть же і пря в них, кий мни́ться їх би́ти бо́лій.

²⁵

Он же рече́ їм: ца́ріє язи́к госпо́дствують ї́ми, і облада́ющії ї́ми благода́теле нарица́ються.

²⁶

Ви же не та́ко: но бо́лій в вас, да бу́деть я́ко мній, і ста́рій, я́ко служа́й.

²⁷

Кто бо бо́лій, возлежа́й ли, іли́ служа́й? Не возлежа́й ли? Аз же посреді́ вас єсьм я́ко служа́й.

²⁸

Ви же єсте́ преби́вше со Мно́ю в напа́стех Мої́х,

²⁹

і Аз завіщава́ю вам, я́коже завіща́ Мні Оте́ць Мой, Ца́рство,

³⁰

да я́сте і піє́те на трапе́зі Моє́й во Ца́рствії Моє́м, і ся́дете на престо́ліх, судя́ще обімана́десяте колі́нома Ізра́їлевома.

³¹

Рече́ же Госпо́дь: Си́моне, Си́моне, се сатана́ про́сить вас, да би сі́ял, я́ко пшени́цю,

³²

Аз же моли́хся о тебі́, да не оскуді́єть ві́ра твоя́; і ти ні́когда, обра́щся, утверди́ бра́тію твою́.

³³

Он же рече́ Єму́: Го́споди, с Тобо́ю гото́в єсьм і в темни́цю і на смерть іти́.

³⁴

Он же рече́: глаго́лю ті, Пе́тре, не возгласи́ть пі́тель днесь, до́ндеже трикра́ти отве́ржешися Мене́ не ві́діти.

³⁵

І рече́ їм: єгда́ посла́х ви без влага́лища і без мі́ха, і без сапо́г, єда́ чесого́ лише́ні би́сте? Они́ же рі́ша: нічесо́же.

³⁶

Рече́ же їм: но ни́ні, і́же і́мать влага́лище, да во́зьметь, та́кожде і міх, а і́же не і́мать, да прода́сть ри́зу свою́, і ку́пить нож.

³⁷

Глаго́лю бо вам, я́ко єще́ пи́саноє се, подоба́єть, да сконча́ється о Мні, є́же: і со беззако́нними вміни́ся. І́бо є́же о Мні, кончи́ну і́мать.

³⁸

Они́ же рі́ша: Го́споди, се ножа́ зді два. Он же рече́ їм: дово́льно єсть.