0

В коне́ць Дави́ду, псало́м Заха́ріїн, в разсі́янії, 138.

Въ конeцъ дв7ду, pал0мъ захaріинъ, въ разсёzніи, Rl}.

¹

Го́споди, іскуси́л м'я єси́ і позна́л м'я єси́; Ти позна́л єси́ сіда́ніє моє́ і воста́ніє моє́.

¹

ГDи, и3скуси1лъ мS є3си2 и3 познaлъ мS є3си2: ты2 познaлъ є3си2 сэдaніе моE и3 востaніе моE.

²

Ти разумі́л єси́ помишле́нія моя́ іздале́ча;

²

Ты2 разумёлъ є3си2 помышлє1ніz мо‰ и3здалeча:

³

стезю́ мою́ і у́же моє́ Ти єси́ ізслі́довал і вся путі́ моя́ прови́діл єси́.

³

стезю2 мою2 и3 ќже моE ты2 є3си2 и3зслёдовалъ и3 вс‰ пути6 мо‰ прови1дэлъ є3си2.

⁴

Я́ко ність льсти в язи́ці моє́м; се, Го́споди, Ти позна́л єси́

⁴

Ћкw нёсть льсти2 въ љзhцэ моeмъ: сE, гDи, ты2 познaлъ є3си2

⁵

вся послі́дняя і дре́вняя; Ти созда́л єси́ м'я і положи́л єси́ на мні ру́ку Твою́.

⁵

вс‰ послBднzz и3 дрє1внzz: ты2 создaлъ є3си2 мS и3 положи1лъ є3си2 на мнЁ рyку твою2.

⁶

Удиви́ся ра́зум Твой от мене́, утверди́ся, не возмогу́ к нему́.

⁶

Ўдиви1сz рaзумъ тв0й t менє2, ўтверди1сz, не возмогY къ немY.

⁷

Ка́мо пойду́ от Ду́ха Твоєго́? І от лиця́ Твоєго́ ка́мо біжу́?

⁷

Кaмw пойдY t д¦а твоегw2; и3 t лицA твоегw2 кaмw бэжY;

⁸

А́ще взи́ду на не́бо, Ти та́мо єси́; а́ще сни́ду во ад, та́мо єси́.

⁸

Ѓще взhду на нб7о, ты2 тaмw є3си2: ѓще сни1ду во ѓдъ, тaмw є3си2.

⁹

А́ще возьму́ крилі́ мої́ ра́но і вселю́ся в послі́дніх мо́ря,

⁹

Ѓще возмY крилB мои2 рaнw и3 вселю1сz въ послёднихъ м0рz,

¹⁰

і та́мо бо рука́ Твоя́ наста́вить м'я, і удержи́ть м'я десни́ця Твоя́.

¹⁰

и3 тaмw бо рукA твоS настaвитъ мS, и3 ўдержи1тъ мS десни1ца твоS.

¹¹

І ріх: єда́ тьма попере́ть м'я? І нощ просвіще́ніє в сла́дості моє́й.

¹¹

И# рёхъ: є3дA тмA поперeтъ мS; и3 н0щь просвэщeніе въ слaдости моeй.

¹²

Я́ко тьма не помрачи́ться от Тебе́, і нощ я́ко день просвіти́ться; я́ко тьма єя́, та́ко і світ єя́.

¹²

Ћкw тмA не помрачи1тсz t тебє2, и3 н0щь ћкw дeнь просвэти1тсz: ћкw тмA є3S, тaкw и3 свётъ є3S.

¹³

Я́ко Ти созда́л [стяжа́л] єси́ утро́би моя́, восприя́л м'я єси́ із чре́ва ма́тере моєя́.

¹³

Ћкw ты2 создaлъ [стzжaлъ] є3си2 ўтрHбы мо‰, воспріsлъ мS є3си2 и3з8 чрeва мaтере моеS.

¹⁴

Іспові́мся Тебі́, я́ко стра́шно удиви́лся єси́; чу́дна діла́ Твоя́, і душа́ моя́ зна́єть зіло́.

¹⁴

И#сповёмсz тебЁ, ћкw стрaшнw ўдиви1лсz є3си2: ч{дна дэлA тво‰, и3 душA моS знaетъ ѕэлw2.

¹⁵

Не утаї́ся кость моя́ от Тебе́, ю́же сотвори́л єси́ в та́йні, і соста́в мой в преіспо́дніх землі́.

¹⁵

Не ўтаи1сz к0сть моS t тебє2, ю4же сотвори1лъ є3си2 въ тaйнэ, и3 состaвъ м0й въ преисп0днихъ земли2.

¹⁶

Несоді́ланноє моє́ ви́дісті о́чі Твої́, і в кни́зі Твоє́й всі напи́шуться; во днех сози́ждуться, і нікто́же в них.

¹⁶

Несодёланное моE ви1дэстэ џчи твои2, и3 въ кни1зэ твоeй вси2 напи1шутсz: во днeхъ сози1ждутсz, и3 никт0же въ ни1хъ.

¹⁷

Мні же зіло́ че́стні би́ша дру́зі Твої́, Бо́же, зіло́ утверди́шася влади́чествія їх;

¹⁷

Мнё же ѕэлw2 чeстни бhша дрyзи твои2, б9е, ѕэлw2 ўтверди1шасz владhчєствіz и4хъ:

¹⁸

ізочту́ їх, і па́че піска́ умно́жаться; воста́х, і єще́ єсьм с Тобо́ю.

¹⁸

и3зочтY и5хъ, и3 пaче пескA ўмн0жатсz: востaхъ, и3 є3щE є4смь съ тоб0ю.

¹⁹

А́ще ізбіє́ши грі́шники, Бо́же; му́жіє крове́й, уклоні́теся от мене́.

¹⁹

Ѓще и3збіeши грёшники, б9е: мyжіе кровeй, ўклони1тесz t менє2.

²⁰

Я́ко ревни́ві єсте́ в помишле́ніїх, при́ймуть в суєту́ гра́ди Твоя́.

²⁰

Ћкw ревни1ви є3стE въ помышлeніихъ, пріи1мутъ въ суетY грaды тво‰.

²¹

Не ненави́дящия ли Тя, Го́споди, возненави́діх, і о вразі́х Твої́х іста́ях?

²¹

Не ненави1дzщыz ли тS, гDи, возненави1дэхъ, и3 њ вразёхъ твои1хъ и3стazхъ;

²²

Соверше́нною не́навистію возненави́діх я; во враги́ би́ша мі.

²²

Совершeнною нeнавистію возненави1дэхъ |: во враги2 бhша ми2.

²³

Іскуси́ м'я, Бо́же, і уві́ждь се́рдце моє́; істяжи́ м'я і разумі́й стезі́ моя́;

²³

И#скуси1 мz, б9е, и3 ўвёждь сeрдце моE: и3стzжи1 мz и3 разумёй стєзи2 мо‰:

²⁴

і виждь, а́ще путь беззако́нія во мні, і наста́ви м'я на путь ві́чен.

²⁴

и3 ви1ждь, ѓще пyть беззак0ніz во мнЁ, и3 настaви мS на пyть вёченъ.