0

Псало́м Дави́ду, 22.

ўлоM двDвъ, к~в”

¹

Госпо́дь пасе́ть м'я, і нічто́же м'я лиши́ть.

¹

Гь~ пасе'тᲆ мя, и^ ничᲄо'же мя лиши'тъ,

²

На мі́сте зла́чні, та́мо всели́ м'я, на воді́ поко́йні воспита́ м'я.

²

на мњ'стњ ꙁла'ч#нњ, та'мо всели` мя” на водњ поко'йнњ въспита` мя,

³

Ду́шу мою́ обрати́, наста́ви м'я на стезі́ пра́вди і́мене ра́ди Своєго́.

³

дш~ђ мою ѓ^брати`” наста'ви мя на стеѕя` пра'вы, и^мени ра'ди е^го”

⁴

А́ще бо і пойду́ посреді́ сі́ні сме́ртния, не убою́ся зла, я́ко Ти со мно́ю єси́; жезл Твой і па́лиця Твоя́, та м'я уті́шиста.

⁴

А/ще бо и^ пойдђ посредњ сњнїи сме'ртныхъ, не ё^бою'ся ꙁла, ја^ко ты съ мною е^си” Же'ꙁлъ твой и^ па'лица твоя, та мя ё^тњшиста”

⁵

Угото́вал єси́ предо мно́ю трапе́зу сопроти́в стужа́ющим мні; ума́стил єси́ єле́йом главу́ мою́, і ча́ша Твоя́ упоява́ющи м'я, я́ко держа́вна.

⁵

ё^готовалъ е^си предо мно'ю трапе'ꙁђ, преD стђжа'ющимъ ми`” ё^мастиl е^си е^ле'ѓ^мъ главђ` мою`, и^ ча'ша твоя` ё^поя'ющи мя ја%ко держа'вна”

⁶

І ми́лость Твоя́ пожене́ть м'я вся дні живота́ моєго́, і є́же всели́тимися в дом Госпо́день в долготу́ дній.

⁶

и^ ми'лость твоя` пожене'тъ мя, вся дн~и живота` мое^го” И$ вселиᲄи ми ся в# доM гн~ь в долготђ` дн~їи”