¹

В коне́ць, о Маєле́фі, ра́зума Дави́ду, 52.

¹

В конецъ, ѓ^ мае^ле'џњ, раꙁђмъ дввDъ, н~в”

²

Рече́ безу́мен в се́рдці своє́м: ність Бог. Растлі́ша і омерзи́шася в беззако́ніїх, ність творя́й благо́є.

²

Рече беꙁђ'менᲆ в# срDци свое'мъ, нњсть бг~а” Растлњша и^ ѓ^мраꙁи'шася в безако'нихъ, нњсть творяи` блгsты'ня”

³

Бог с небесе́ прини́че на си́ни челові́чеськія, ви́діти, а́ще єсть разуміва́яй іли́ взиска́яй Бо́га.

³

б~ъ сᲆ нб~се прини'че на' сн~ы чл~ческыа, ви'дњти, а%ще е^сть разђмᲇва'а, и^ли в#ꙁыска'я б~а”

⁴

Всі уклони́шася, вку́пі непотре́бні би́ша; ність творя́й благо́є, ність до єди́наго.

⁴

вс^и ё^клони'шася, в#кђпᲇ непоᲄребни бы'ша. нњсть творяи` бл~гое, нᲇсть до е^ді'ного”

⁵

Ні ли уразумі́ють всі ді́лающії беззако́ніє, сніда́ющії лю́ди моя́ в снідь хлі́ба? Го́спода не призва́ша.

⁵

Ни` л^и раꙁђмњваютъ вс^и дњ'лающеи` беꙁаконїе, снњда'ющеи` люди моя в# хлњба мњсто; Бг~а не приꙁва'ша,

⁶

Та́мо устраши́шася стра́ха, іді́же не бі страх; я́ко Бог разси́па ко́сті человікоуго́дников; постиді́шася, я́ко Бог уничижи́ їх.

⁶

та'мо ё^страши'шася сᲄра'ха, и^дњже не бњ` страха” ЈА/ко б~ъ рассы'па кости чл~коё^гоDником#. постыдᲇшася, ја%ко б~ъ ё^ничижи` и^х#”

⁷

Кто дасть от Сіо́на спасе́ніє Ізра́їлево? Внегда́ возврати́ть Бог пліне́ніє люді́й Свої́х, возра́дується Іа́ков і возвесели́ться Ізра́їль.

⁷

кт^о дасть эT сїѓ'на сп~се'нїе і^ил~ево; в#негда въꙁвратиT б~ъ плњне'нїе людїи свои^хъ, въꙁра'дђется і^а'ковъ, и^ възвесели'тся і^ил~ь”