9
Врeмени же мн0гу минyвшу, речE къ немY женA є3гw2: док0лэ терпи1ши глаг0лz: сE, пождY врeмz є3щE мaло, чaz надeжди спасeніz моегw2; сe бо, потреби1сz t земли2 пaмzть твоS, сhнове твои2 и3 дщє1ри, моегw2 чрeва болBзни и3 труды2, и4миже вотщE труди1хсz съ болёзньми: тh же сaмъ въ гнои2 червeй сэди1ши, њбнощевaz внЁ без8 покр0ва, и3 ѓзъ скитaющисz и3 служaщи, мёсто t мёста преходsщи, и3 д0мъ t д0му, њжидaющи с0лнца, когдA зaйдетъ, да почjю t трудHвъ мои1хъ и3 t болёзней, ±же мS нн7э њбдержaтъ: но рцы2 глаг0лъ нёкій ко гDу и3 ўмри2.