Пріиди1те, поклони1мсz цReви нaшему бGу.
Пріиди1те, поклони1мсz и3 припадeмъ хrтY, цReви нaшему бGу.
Пріиди1те, поклони1мсz и3 припадeмъ самомY хrтY, цReви и3 бGу нaшему.
И# pалмы2:
Прийді́те, поклоні́мся Царе́ві на́шему Бо́гу.
Прийді́те, поклоні́мся і припаде́м Христу́, Царе́ві на́шему Бо́гу.
Прийді́те, поклоні́мся і припаде́м Самому́ Христу́, Царе́ві і Бо́гу на́шему.
І псалми́:
Хвали1те, џтроцы, гDа, хвали1те и4мz гDне. Бyди и4мz гDне бlгословeно tнн7э и3 до вёка. T востHкъ с0лнца до з†падъ хвaльно и4мz гDне. Выс0къ над8 всёми kзы6ки гDь: над8 нб7сы2 слaва є3гw2. Кто2 ћкw гDь бGъ нaшъ; на выс0кихъ живhй, и3 на смирє1нныz призирazй на нб7си2 и3 на земли2: воздвизazй t земли2 ни1ща, и3 t гн0ища возвышazй ўб0га: посади1ти є3го2 съ кн‰зи, съ кн‰зи людjй свои1хъ: вселsz непл0довь въ д0мъ, мaтерь њ чaдэхъ веселsщусz.
Хвалі́те, о́троци, Го́спода, хвалі́те і́м'я Госпо́днє. Бу́ди і́м'я Госпо́днє благослове́но отни́ні і до ві́ка. От восто́к со́лнця до за́пад хва́льно і́м'я Госпо́днє. Висо́к над всі́ми язи́ки Госпо́дь; над небесі́ сла́ва Єго́. Кто — я́ко Госпо́дь Бог наш? На висо́ких живи́й, і на смире́нния призира́яй на небесі́ і на землі́; воздвиза́яй от землі́ ни́ща і от гно́їща возвиша́яй убо́га; посади́ти єго́ с кня́зі, с кня́зі люді́й Свої́х; вселя́я непло́дов в дом, ма́тер о ча́діх веселя́щуся.
И#сповёмсz тебЁ, гDи, всёмъ сeрдцемъ мои1мъ, и3 пред8 ѓгGлы воспою2 тебЁ, ћкw ўслhшалъ є3си2 вс‰ глаг0лы ќстъ мои1хъ: поклоню1сz ко хрaму с™0му твоемY и3 и3сповёмсz и4мени твоемY њ млcти твоeй и3 и4стинэ твоeй, ћкw возвели1чилъ є3си2 над8 всёмъ и4мz твоE с™0е. Въ џньже ѓще дeнь призовy тz, ск0рw ўслhши мS: ўмн0жиши мS въ души2 моeй си1лою твоeю. Да и3сповёдzтсz тебЁ, гDи, вси2 цaріе зeмстіи, ћкw ўслhшаша вс‰ гlг0лы ќстъ твои1хъ: и3 да воспою1тъ въ путeхъ гDнихъ, ћкw вeліz слaва гDнz: ћкw выс0къ гDь, и3 смирє1нныz призирaетъ, и3 высHкаz и3здалeча вёсть. Ѓще пойдY посредЁ ск0рби, живи1ши мS: на гнёвъ вр†гъ мои1хъ простeрлъ є3си2 рyку твою2, и3 сп7сe мz десни1ца твоS. ГDь воздaстъ за мS: гDи, млcть твоS во вёкъ: дёлъ рукY твоє1ю не прeзри.
Іспові́мся Тебі́, Го́споди, всім се́рдцем мої́м, і пред а́нгели воспою́ Тебі́, я́ко усли́шал єси́ вся глаго́ли уст мої́х; поклоню́ся ко хра́му свято́му Твоєму́ і іспові́мся і́мені Твоєму́ о ми́лості Твоє́й і і́стині Твоє́й, я́ко возвели́чил єси́ над всім і́м'я Твоє́ свято́є. в о́ньже а́ще день призову́ Тя, ско́ро усли́ши м'я. умно́жиши м'я в душі́ моє́й си́лою Твоє́ю. Да іспові́дяться Тебі́, Го́споди, всі ца́ріє зе́мстії, я́ко усли́шаша вся глаго́ли уст Твої́х; і да воспою́ть в путе́х Госпо́дніх, я́ко ве́лія сла́ва Госпо́дня; я́ко висо́к Госпо́дь, і смире́нния призира́єть, і висо́кая іздале́ча вість. А́ще пойду́ посреді́ ско́рби, живи́ши м'я; на гнів враг мої́х просте́рл єси́ ру́ку Твою́, і спасе́ м'я десни́ця Твоя́. Госпо́дь возда́сть за м'я; Го́споди, ми́лость Твоя́ во вік; діл руку́ Твоє́ю не пре́зри.
И#зми1 мz, гDи, t человёка лукaва, t мyжа непрaведна и3збaви мS: и5же помhслиша непрaвду въ сeрдцы, вeсь дeнь њполчaху бр†ни: и3з8wстри1ша љзhкъ св0й ћкw ѕміи1нъ: ћдъ ѓспідовъ под8 ўстнaми и4хъ. Сохрани1 мz, гDи, и3з8 руки2 грёшничи, t человBкъ непрaведныхъ и3зми1 мz, и5же помhслиша запsти стwпы2 мо‰. Скрhша г0рдіи сёть мнЁ и3 ќжы, препsша сёть ногaма мои1ма: при стези2 соблaзны положи1ша ми2. Рёхъ гDеви: бGъ м0й є3си2 ты2, внуши2, гDи, глaсъ молeніz моегw2. ГDи, гDи, си1ло спcніz моегw2, њсэни1лъ є3си2 над8 глав0ю моeю въ дeнь брaни. Не предaждь менE, гDи, t желaніz моегw2 грёшнику: помhслиша на мS, не њстaви менE, да не когдA вознесyтсz. ГлавA њкружeніz и4хъ, трyдъ ўстeнъ и4хъ покрhетъ |. Падyтъ на ни1хъ ќгліz џгнєннаz, низложи1ши | во страстeхъ, и3 не постоsтъ. Мyжъ љзhченъ не и3спрaвитсz на земли2: мyжа непрaведна ѕл†z ўловsтъ во и3стлёніе. Познaхъ, ћкw сотвори1тъ гDь сyдъ ни1щымъ и3 мeсть ўбHгимъ. Nбaче првdніи и3сповёдzтсz и4мени твоемY, и3 вселsтсz прaвіи съ лицeмъ твои1мъ.
Ізми́ м'я, Го́споди, от челові́ка лука́ва, от му́жа непра́ведна ізба́ви м'я; і́же поми́слиша непра́вду в се́рдці, весь день ополча́ху бра́ні; ізостри́ша язи́к свой, я́ко змії́н; яд а́спідов под устна́ми їх. Сохрани́ м'я, Го́споди, із руки́ грі́шничі, от челові́к непра́ведних ізми́ м'я, і́же поми́слиша зап'я́ті стопи́ моя́. Скри́ша го́рдії сіть мні і у́жи, преп'я́ша сіть нога́ма мої́ма; при стезі́ собла́зни положи́ша мі. Ріх Го́сподеві: Бог мой єси́ Ти, внуши́, Го́споди, глас моле́нія моєго́. Го́споди, Го́споди! Си́ло спасе́нія моєго́, осіни́л єси́ над главо́ю моє́ю в день бра́ні. Не преда́ждь мене́, Го́споди, от жела́нія моєго́ грі́шнику; поми́слиша на м'я, не оста́ви мене́, да не когда́ вознесу́ться. Псало́м окруже́нія їх, труд усте́н їх покри́єть я. Паду́ть на них у́глія о́гненная, низложи́ши я во страсте́х, і не постоя́ть. Муж язи́чен не іспра́виться на землі́; му́жа непра́ведна зла́я улов'я́ть во істлі́ніє. Позна́х, я́ко сотвори́ть Госпо́дь суд ни́щим і месть убо́гим. Оба́че пра́веднії іспові́дяться і́мені Твоєму́, і вселя́ться пра́вії с лице́м Твої́м.
Просвэти1вый земны6z кrт0мъ, / и3 призвaвый въ покаsніе грBшныz, / да не tлучи1ши менE стaда твоегw2, пaстырю д0брый: / но взыщи2 мS вLко, заблyждшаго, / и3 с™0му стaду твоемY сопричти2, / ћкw є3ди1нъ млcтивъ и3 чlвэколю1бецъ.
Слaва: Ћкw разб0йникъ и3сповёдаzйсz вопію2 ти2, бlже: / во цrтвіи твоeмъ помzни2 мS гDи, и3 съ ни1мъ мS сочетaй, / в0лею страдaти њ нaсъ и3зв0ливый.
И# нhнэ: Нaсъ рaди распsтаго / пріиди1те вси2 воспои1мъ: / тог0 бо ви1дэ мRjа на дрeвэ, и3 глаг0лаше: / ѓще и3 распsтіе терпи1ши, / ты2 є3си2 сн7ъ и3 бGъ м0й.
ГDи поми1луй, м7. Слaва, и3 нhнэ:
ЧCтнёйшую херув‡мъ, / и3 слaвнэйшую без8 сравнeніz сераф‡мъ, / без8 и3стлёніz бGа сл0ва р0ждшую, / сyщую бцdу тS величaемъ.
И$менемъ гDнимъ бlгослови2, џтче.
Сщ7eнникъ: Мlтвами с™hхъ nтє1цъ нaшихъ, гDи ї}се хrтE б9е нaшъ, поми1луй нaсъ.
И# мы2: Ґми1нь.
И# твори1мъ три2 вели6кіz покл0ны съ мlтвою с™aгw є3фрeма:
ГDи и3 вLко животA моегw2, дyхъ прaздности, ўнhніz, любоначaліz и3 праздносл0віz не дaждь ми2. Покл0нъ.
Дyхъ же цэломyдріz, смиреномyдріz, терпёніz и3 любвE, дaруй ми2 рабY твоемY. Покл0нъ.
Е$й гDи цRю2, дaруй ми2 зрёти мо‰ прегрэшє1ніz, и3 не њсуждaти брaта моегw2: ћкw бlгословeнъ є3си2 во вёки вэкHвъ. Покл0нъ.
Просвіти́вий земни́я Кресто́м / і призва́вий в покая́ніє грі́шния, / да не отлучи́ши мене́ ста́да Твоєго́, Па́стирю до́брий; / но взищи́ м'я, Влади́ко, заблу́ждшаго, / і свято́му ста́ду Твоєму́ сопричти́, / я́ко єди́н Ми́лостив і Человіколю́бець.
Сла́ва: Я́ко разбо́йник іспові́даяйся вопію́ Ті, Бла́же: / во Ца́рствії Твоє́м пом'яни́ м'я, Го́споди, і с ним м'я сочета́й, / во́лею страда́ти о нас ізво́ливий.
І ни́ні: Нас ра́ди Расп'я́таго / прийді́те всі воспої́м: / Того́ бо ви́ді Марі́я на дре́ві, і глаго́лаше: / а́ще і расп'я́тіє терпи́ши, / Ти єси́ Син і Бог Мой.
Го́споди, поми́луй. [40 разів]. Слава, і нині.
Честні́йшую Херуви́м / і сла́внійшую без сравне́нія Серафи́м, / без істлі́нія Бо́га Сло́ва ро́ждшую, / су́щую Богоро́дицю Тя велича́єм.
Іменем Госпо́днім благослови́, о́тче.
Священник: Моли́твами святи́х оте́ць на́ших, Го́споди Ісу́се Христе́, Бо́же наш, поми́луй нас.
І ми: Амі́нь.
І звершуємо три великі поклони з молитвою святого Єврема:
Го́споди і Влади́ко живота́ моєго́, дух пра́здности, уни́нія, любонача́лія і праздносло́вія не даждь мі. [Поклін]
Дух же цілому́дрія, смиренному́дрія, терпі́нія і любве́ да́руй мі, рабу́ Твоєму́. [Поклін]
Єй, Го́споди, Царю́, да́руй мі зрі́ти моя́ прегріше́нія і не осужда́ти бра́та моєго́, я́ко благослове́н єси́ во ві́ки віко́в. [Поклін]
ВLко гDи, ї}се хrтE б9е нaшъ, долготерпёвый њ нaшихъ согрэшeніихъ, и3 дaже до нhнэшнzгw часA приведhй нaсъ, в0ньже на животворsщемъ дрeвэ ви1сz, бlгоразyмному разб0йнику, и4же въ рaй путесотвори1лъ є3си2 вх0дъ, и3 смeртію смeрть разруши1лъ є3си2, њчи1сти нaсъ грёшныхъ и3 недост0йныхъ р†бъ твои1хъ. Согрэши1хомъ бо и3 беззак0нновахомъ, и3 нёсмы дост0йни возвести2 nчесA н†ша и3 воззрёти на высотY нбcную: занE њстaвихомъ пyть прaвды твоеS, и3 ходи1хомъ въ в0лzхъ сердeцъ нaшихъ. Но м0лимъ твою2 безмёрную бlгость, пощади2 нaсъ гDи, по мн0жеству млcти твоеS, и3 сп7си2 нaсъ и4мене твоегw2 рaди с™aгw, ћкw и3счез0ша въ суетЁ днjе нaши, и3зми2 нaсъ и3з8 руки2 сопроти1внагw, и3 њстaви нaмъ грэхи2 нaшz, и3 ўмертви2 плотск0е нaше мудровaніе, да вeтхаго tложи1вше человёка, въ н0ваго њблецeмсz: и3 тебЁ поживeмъ нaшему вLцэ, и3 бlгодётелю, и3 тaкw твои6мъ послёдующе повелёніємъ, въ вёчный пок0й дости1гнемъ, и3дёже є4сть всёхъ веселsщихсz жили1ще, тh бо є3си2 вои1стинну и4стинное весeліе и3 рaдость лю1бzщихъ тS хrтE б9е нaшъ, и3 тебЁ слaву возсылaемъ, со безначaльнымъ твои1мъ nц7eмъ, и3 прес™hмъ, и3 бlги1мъ, и3 животворsщимъ твои1мъ д¦омъ, нhнэ и3 при1снw, и3 во вёки вэкHвъ, ґми1нь.
Слaва, и3 нhнэ: ГDи поми1луй, три1жды. Бlгослови2.
И# tпyстъ.
Влади́ко Го́споди, Ісу́се Христе́ Бо́же наш, долготерпі́вий о на́ших согріше́ніїх, і да́же до ни́нішняго часа́ приведи́й нас, во́ньже на Животворя́щем Дре́ві ви́ся, благоразу́мному разбо́йнику, І́же в рай путесотвори́л єси́ вход, і сме́ртію смерть разруши́л єси́, очи́сти нас, грі́шних і недосто́йних раб Твої́х. Согріши́хом бо і беззако́нновахом, і ні́сьми досто́йні возвести́ очеса́ на́ша і воззрі́ти на висоту́ небе́сную; зане́ оста́вихом путь пра́вди Твоєя́ і ходи́хом в во́лях серде́ць на́ших. Но мо́лим Твою́ безмі́рную бла́гость, пощади́ нас Го́споди, по мно́жеству ми́лости Твоєя́ і спаси́ нас і́мене Твоєго́ ра́ди свята́го, я́ко ісчезо́ша в суєті́ дні́є на́ші, ізми́ нас із руки́ сопроти́внаго, і оста́ви нам гріхи́ на́ша, і умертви́ плотсько́є на́ше мудрова́ніє, да ве́тхаго отложи́вше челові́ка, в но́ваго облеце́мся; і Тебі́ поживе́м, на́шему Влади́ці, і Благоді́телю, і та́ко Твої́м послі́дующе повелі́нієм, в ві́чний поко́й дости́гнем, іді́же єсть всіх веселя́щихся жили́ще, Ти бо єси́ воі́стину і́стинноє весе́ліє і ра́дость лю́б’ящих Тя, Христе́ Бо́же наш, і Тебі́ сла́ву возсила́єм, со Безнача́льним Твої́м Отце́м, і Пресвяти́м, і Благи́м, і Животворя́щим Твої́м Ду́хом, ни́ні, і при́сно, і во ві́ки віко́в, амі́нь.
Слава, і нині: Го́споди, поми́луй. [Тричі] Благослови́.
І відпуст.