Господе Царе Небесни, Утешитељу, Душе истине, обаспи милосрђем и помилуј ме грешнога слугу Твога, и отпусти ми недостојном и прости све што Ти данас сагреших као човек, чак и не као човек већ и горе од скота: моје грехе хотимичне и нехотимичне, знане и незнане, оне из младости, и оне од науке зле, и оне од непромишљености и мрзовоље. Ако се Именом Твојим клех, или га похулих у мисли својој, или кога укорих, или кога оклеветах гневом својим, или ожалостих, или се ради чега разљутих, или слагах, или незгодно спах, или сиромах дође к мени и ја га не погледах, или брата свога ожалостих, или се свадих, или кога осудих, или се надух, или се погордих, или се разгневих, или док стајах на молитви ум се мој косну зла овога света, или на разврат помислих, или се преједох, или се опих, или се лудо смејах, или зло помислих, или видевши туђу лепоту бих њоме рањен у срцу, или говорих што не треба, или се насмејах греху брата свога, моји су греси безбројни, или бејах лењ за молитву, или што друго рђаво учиних, не сећам се; јер све то и више од тога учиних. Помилуј ме, Творче, Господару мој, мрзовољног и недостојног слугу Твог, и остави ми, и отпусти, и опрости ми, као Благ и Човекољубив, да с миром легнем, заспим и отпочинем ја блудни, грешни и јадни; и поклонићу се, и опеваћу, и прославићу пречасно Име Твоје, са Оцем и Јединородним Сином Његовим, сада и увек и у векове векова. Амин.
Го́споди, Царю́ Небе́сний, Уті́шителю, Ду́ше і́стини, умилосе́рдися і поми́луй м'я, грі́шнаго раба́ Твоєго́, і отпусти́ мі, недосто́йному, і прости́ вся, єли́ка Ті согріши́х днесь я́ко челові́к, па́че же і не я́ко челові́к, но і горі́є скота́: во́льния моя́ гріхи́ і нево́льния, ві́домия і неві́домия, я́же от ю́ности і от нау́ки зли, і я́же суть от на́гльства і уни́нія. А́ще і́менем Твої́м кля́хся, іли́ поху́лих є в помишле́нії моє́м; іли́ кого́ укори́х, іли́ оклевета́х кого́ гні́вом мої́м, іли́ опеча́лих; іли́ о чем прогні́вахся, іли́ солга́х, іли́ безго́дно спах; іли́ нищ при́йде ко мні, і презрі́х єго́; іли́ бра́та моєго́ опеча́лих, іли́ сва́дих*, іли́ кого́ осуди́х; іли́ развелича́хся, іли́ разгорді́хся, іли́ разгні́вахся; іли́ стоя́щу мі на моли́тві, ум мой о лука́вствії ми́ра сего́ подви́жеся; іли́ развраще́ніє поми́слих, іли́ об'ядо́хся, іли́ опи́хся*, іли́ без ума́ смія́хся; іли́ лука́воє поми́слих, іли́ добро́ту чужду́ю ви́дів, і то́ю уя́звлен бих се́рдцем; іли́ неподо́бная глаго́лах, іли́ гріху́ бра́та моєго́ посмія́хся, моя́ же суть безчи́сленная согріше́нія; іли́ о моли́тві неради́х, іли́ і́но что соді́ях лука́воє, не по́мню, та бо вся і бо́льша сих соді́ях. Поми́луй м'я, Тво́рче мой Влади́ко, уни́лаго і недосто́йнаго раба́ Твоєго́; і оста́ви мі, і отпусти́, і прости́ м'я, я́ко Благ і Человіколю́бець; да с ми́ром ля́гу, усну́ і почи́ю, блу́дний, грі́шний і окая́нний аз; і поклоню́ся, і воспою́, і просла́влю пречестно́є і́м'я Твоє́, со Отце́м, і Єдиноро́дним Єго́ Си́ном, ни́ні, і при́сно, і во ві́ки. Амі́нь.