Благодарим Ти, Господе, Боже мој, што ме грешника ниси одгурнуо, већ си ме удостојио да будем причасник Светиња Твојих. Благодарим Ти што си мене недостојна удостојио да се причестим Твојим пречистим и небесним Даровима. Но, човекољубиви Владико, Који си нас ради умро и васкрсао и ове нам страшне и животворне Тајне Твоје даровао на добро и освећење душа и тела наших, дај да оне буду и мени на исцељење душе и тела, на одгнање сваког противника, на просвећење очију срца мог, на мир душевних сила мојих, на веру непостидну, на љубав нелицемерну, на испуњење премудрошћу, на држање заповести Твојих, на умножење божанске благодати Твоје и на усвојење Царства Твога, да њима чуван у светости Твојој увек помињем благодат Твоју, и да више не живим себи, већ Теби нашему Владару и Добротвору, и да тако, отишавши из овог живота с надом на живот вечни, достигнем у вечно блаженство, тамо где је непрестано ликовање оних који празнују, и бескрајна сладост оних који гледају неизрециву красоту Лица Твога, јер си Ти истинита жеља и неизразива радост оних који љубе Тебе, Христе Боже наш, и Тебе пева сва твар, вавек. Амин.
Благодарю́ Тя, Го́споди Бо́же мой, я́ко не отри́нул м'я єси́ грі́шнаго, но о́бщника м'я би́ти святи́нь Твої́х сподо́бил єси́. Благодарю́ Тя, я́ко мене́ недосто́йнаго причасти́тися Пречи́стих Твої́х і Небе́сних Даро́в сподо́бил єси́. Но, Влади́ко Человіколю́бче, нас ра́ди уме́рий же і воскреси́й і дарова́вий нам Стра́шная сія́ і Животворя́щая Та́їнства во благодія́ніє і освяще́ніє душ і тіле́с на́ших, даждь би́ти сим і мні во ісціле́ніє душі́ же і ті́ла, во отгна́ніє вся́каго сопроти́внаго, в просвіще́ніє о́чію се́рдця моєго́, в мир душе́вних мої́х сил, в ві́ру непости́дну, в любо́в нелицемі́рну, во ісполне́ніє прему́дрости, в соблюде́ніє за́повідей Твої́х, в приложе́ніє Боже́ственния Твоєя́ благода́ті і Твоєго́ Ца́рствія присвоє́ніє; да во святи́ні Твоє́й ті́ми сохраня́єм, Твою́ благода́ть помина́ю всегда́, і не ктому́ себі́ живу́, но Тебі́, на́шему Влади́ці і Благоді́телю. І та́ко, сего́ житія́ ізше́д о наде́жді живота́ ві́чнаго, в присносу́щний дости́гну поко́й, іді́же пра́зднующих глас непреста́нний і безконе́чная сла́дость зря́щих Твоєго́ лиця́ добро́ту неізрече́нную. Ти бо єси́ і́стинноє жела́ніє і неізрече́нноє весе́ліє лю́б'ящих Тя, Христе́ Бо́же наш, і Тя поє́ть вся твар во ві́ки. Амі́нь.