Ірмо́с: Я́ко по су́ху, пішеше́ствовав Ізра́їль по бе́здні стопа́ми, гони́теля фарао́на ви́дя потопля́єма, Бо́гу побі́дную піснь пої́м, вопія́ше.
Приспів: Поми́луй м'я, Бо́же, поми́луй м'я.
Ни́ні приступи́х аз грі́шний і обремене́нний к Тебі́, Влади́ці і Бо́гу моєму́; не смі́ю же взира́ти на не́бо, то́кмо молю́ся, глаго́ля: даждь мі, Го́споди, ум, да пла́чуся діл мої́х го́рко.
Поми́луй м'я, Бо́же, поми́луй м'я.
О го́ре мні, грі́шному! Па́че всіх челові́к окая́нен єсьм, покая́нія ність во мні; даждь мі, Го́споди, сле́зи, да пла́чуся діл мої́х го́рко.
Сла́ва:* Безу́мне, окая́нне челові́че, в лі́ності вре́м'я губи́ши; поми́сли житіє́ твоє́, і обрати́ся ко Го́споду Бо́гу, і пла́чися о ді́ліх твої́х го́рко.
І ни́ні:* Ма́ти Бо́жия Пречи́стая, воззри́ на м'я, грі́шнаго, і от сі́ті дия́воли ізба́ви м'я, і на путь покая́нія наста́ви м'я, да пла́чуся діл мої́х го́рко.
Прешавши пешке по дну мора као по суву, Израиљ, гледајући гонитеља Фараона где се дави, клицаше: Певајмо Богу победничку песму!
Припев: Помилуј ме Боже, помилуј ме!
Ја грешни и потиштени приступих сада к Теби Господару и Богу своме. Али не смем да гледам у небо, само се молим, говорећи: дај ми, Господе, расположење да горко оплакујем дела своја!
О тешко мени грешноме, беднији сам од свих људи: нема у мени покајања! Господе, дај ми сузе да горко оплакујем дела своја!
Слава: Безумни јадни човече, губиш време у лењости! Помисли на свој живот, и обрати се Господу Богу, и горко оплакуј дела своја!
и сада: Пречиста Мати Божија, погледај на мене грешнога, и од замке ђавоље избави ме, и на пут покајања упути ме, да горко оплакујем дела своја.
Ірмос: Ність свят, я́коже Ти, Го́споди Бо́же мой, вознеси́й рог ві́рних Твої́х, Бла́же, і утверди́вий нас на ка́мені іспові́данія Твоєго́.
Поми́луй м'я, Бо́же, поми́луй м'я.
Внегда́ поста́влені бу́дуть престо́ли на Суди́щі Стра́шнім, тогда́ всіх челові́к діла́ облича́ться; го́ре та́мо бу́деть грі́шним, в му́ку отсила́ємим; і то ві́дущи, душе́ моя́, пока́йся от злих діл твої́х.
Поми́луй м'я, Бо́же, поми́луй м'я.
Пра́ведници возра́дуються, а грі́шнії воспла́чуться, тогда́ нікто́же возмо́жеть помощи́ нам, но діла́ на́ша осу́дять нас; ті́мже пре́жде конця́ пока́йся от злих діл твої́х.
Сла́ва: Уви́ мні, великогрі́шному, і́же ді́ли і ми́сльми оскверни́вся, ні ка́плі слез імі́ю от жестосе́рдія; ни́ні возни́кни от землі́, душе́ моя́, і пока́йся от злих діл твої́х.
І ни́ні: Се взива́єть, Госпоже́, Син Твой, і поуча́єть нас на до́броє, аз же грі́шний добра́ всегда́ бі́гаю; но Ти, Ми́лостивая, поми́луй м'я, да пока́юся от злих мої́х діл.
Го́споди, поми́луй. [Тричі]
Ирмос: Нема светога као што си Ти, Господе Боже мој, који си прославио верне Твоје, Добри, и утврдио их на камену исповедања Твога.
Када престоли буду постављени на Страшном судишту, тада ће се тачно испитати дела свих људи; тамо ће бити тешко грешницима када буду послани на мучење. И то знајући, душо моја, покај се за своја зла дела!
Праведници ће се обрадовати, а грешници заплакати. Тада нам нико неће моћи помоћи, него ће нас дела наша осудити. Стога се пре смрти покај за своја зла дела!
Слава: Тешко мени многогрешноме, који због неосетљивости ни суза немам, јер сам се упрљао делима и мислима. Сада се отргни од земље, душо моја, и покај се за своја зла дела!
и сада: Ето, Син Твој, Госпођо, зове нас и поучава добру, а ја грешни увек бежим од добра; но Ти, Милостива, помилуј ме, да се покајем за своја зла дела.
Помишля́ю день стра́шний і пла́чуся дія́ній мої́х лука́вих: ка́ко отвіща́ю Безсме́ртному Царю́, іли́ ко́їм дерзнове́нієм воззрю́ на Судію́, блу́дний аз? Благоутро́бний О́тче, Си́не Єдиноро́дний і Ду́ше Святи́й, поми́луй м'я.
Сла́ва Отцю́, і Си́ну, і Свято́му Ду́ху, і ни́ні, і при́сно, і во ві́ки віко́в. Амі́нь.
Помишљам на страшни дан, и оплакујем своја рђава дела. Како ћу одговорити Бесмртноме Цару? или како ћу се ја блудни усудити да погледам на Судију? Милосрдни Оче, Сине Јединородни, и Душе Свети, помилуј ме!
Св'я́зан мно́гими ни́ні плени́цями гріхо́в і содержи́м лю́тими страстьми́ і біда́ми, к Тебі́ прибіга́ю, моєму́ спасе́нію, і вопію́: помози́ мі, Ді́во, Ма́ти Бо́жия.
Свезан сада многим оковима грехова и заробљен страшним страстима и невољама, Теби прибегавам моме спасењу и вапијем: помози ми, Дјево, Мати Божија!
Ірмос: Христо́с моя́ си́ла, Бог і Госпо́дь, честна́я Це́рков боголі́пно поє́ть, взива́ющи от сми́сла чи́ста, о Го́споді пра́зднующи.
Поми́луй м'я, Бо́же, поми́луй м'я.
Широ́к путь зді і уго́дний сла́сті твори́ти, но го́рко бу́деть в послі́дній день, єгда́ душа́ от ті́ла разлуча́тися бу́деть: блюди́ся от сих, челові́че, Ца́рствія ра́ди Бо́жия.
Поми́луй м'я, Бо́же, поми́луй м'я.
Почто́ убо́гаго оби́диши, мзду нає́мничу уде́ржуєши, бра́та твоєго́ не лю́биши, блуд і го́рдость го́ниши? Оста́ви у́бо сія́, душе́ моя́, і пока́йся Ца́рствія ра́ди Бо́жия.
Сла́ва: О безу́мний челові́че, доко́лі угліба́єши*, я́ко пчела́, собира́ющи бога́тство твоє́? Вско́рі бо поги́бнеть, я́ко прах і пе́пел; но бо́ліє взищи́ Ца́рствія Бо́жия.
І ни́ні: Госпоже́ Богоро́дице, поми́луй м'я, грі́шнаго, і в доброді́телі укріпи́, і соблюди́ м'я, да на́глая смерть не похи́тить м'я негото́ваго, і доведи́ м'я, Ді́во, Ца́рствія Бо́жия.
Ирмос: Христос Спас је моја сила, Бог и Господ, богодолично пева чесна Црква кличући од чиста ума, у Господу празнујући.
Широк је овде и пријатан пут у сластима живети, али ће горко бити у последњи дан, када се душа буде одвајала од тела; чувај се од њих, човече, Царства ради Божијег!
Зашто сиромаха тлачиш? плату најамнику задржаваш? брата свога не љубиш? блуд и гордост упражњаваш? Зато, остави то, душо моја, и покај се Царства ради Божијег!
Слава: О безумни човече, докле ћеш градити као пчела, скупљајући богатство своје? Јер ће брзо нестати као прах и пепео, него боље ишти Царство Божије.
и сада: Госпођо Богородице, помилуј ме грешнога, и у врлини утврди, и сачувај ме да ме изненадна смрт не уграби неприпремљеног, и одведи ме, Дјево, до царства Божијег.
Ірмос: Бо́жиїм сві́том Твої́м, Бла́же, у́тренюющих Ті ду́ші любо́вію озари́, молю́ся, Тя ві́діти, Сло́ве Бо́жий, і́стиннаго Бо́га, от мра́ка гріхо́внаго взива́юща.
Поми́луй м'я, Бо́же, поми́луй м'я.
Воспом'яни́, окая́нний челові́че, ка́ко лжам, клевета́м, разбо́ю, не́мощем, лю́тим звіре́м, гріхо́в ра́ди порабоще́н єси́; душе́ моя́ грі́шная, того́ ли восхоті́ла єси́?
Поми́луй м'я, Бо́же, поми́луй м'я.
Трепе́щуть мі у́ди, всі́ми бо сотвори́х вину́: очи́ма взира́яй, уши́ма сли́шай, язи́ком зла́я глаго́ляй, всего́ себе́ геє́нні предая́й; душе́ моя́ грі́шная, сего́ ли восхоті́ла єси́?
Сла́ва: Блудника́ і разбо́йника ка́ющася прия́л єси́, Спа́се, аз же єди́н лі́ностію гріхо́вною отягчи́хся і злим діло́м порабо́тихся, душе́ моя́ грі́шная, сего́ ли восхоті́ла єси́?
І ни́ні: Ди́вная і ско́рая помо́щнице всім челові́ком, Ма́ти Бо́жия, помози́ мні, недосто́йному, душа́ бо моя́ грі́шная того́ восхоті́.
Ирмос: Молим се Благи, Божјом светлошћу Својом озари душе оних који Ти с љубављу ране, да знају Тебе, Речи Божја, Истинитога Бога, који дозиваш из мрака греховног.
Сети се, јадни човече, како си због грехова потчињен лажима, клеветама, необузданошћу, болестима, опаким зверовима! Душо моја грешна, јеси ли то желела?
Дршћу моја чула, јер помоћу свих скривих: очима - гледајући, ушима - слушајући, језиком - зло говорећи, цела себе паклу предајући. Душо моја грешна, јеси ли то желела?
Слава: Блудника и кајућег се разбојника примио си, Спасе! А ја једини отежах лењошћу греховном, и постадох роб злим делима. Душо моја грешна, јеси ли то желела?
и сада: Дивна и брза Помоћнице свима људима, Мајко Божија, помози мени недостојном, јер то зажеле душа моја грешна.
Ірмос: Жите́йськоє мо́ре, воздвиза́ємоє зря напа́стей бу́рею, к ти́хому приста́нищу Твоєму́ прите́к, вопію́ Ті: возведи́ от тлі живо́т мой, Многоми́лостиве.
Поми́луй м'я, Бо́же, поми́луй м'я.
Житіє́ на землі́ блу́дно пожи́х і ду́шу во тьму преда́х, ни́ні у́бо молю́ Тя, Ми́лостивий Влади́ко: свободи́ м'я от рабо́ти сея́ вра́жия і даждь мі ра́зум твори́ти во́лю Твою́.
Поми́луй м'я, Бо́же, поми́луй м'я.
Кто твори́ть такова́я, я́коже аз? Я́коже бо свинія́ лежи́ть в калу́, та́ко і аз гріху́ служу́. Но Ти, Го́споди, істо́ргни м'я от гну́са сего́ і даждь мі се́рдце твори́ти за́повіді Твоя́.
Сла́ва: Воспряни́, окая́нний челові́че, к Бо́гу, воспом'яну́в своя́ согріше́нія, припа́дая ко Творцю́, слезя́ і стеня́; Тойже, я́ко милосе́рд, дасть ті ум зна́ти во́лю Свою́.
І ни́ні: Богоро́дице Ді́во, от ви́димаго і неви́димаго зла сохрани́ м'я, Пречи́стая, і прийми́ моли́тви моя́, і донеси́ я Си́ну Твоєму́, да дасть мі ум твори́ти во́лю Єго́.
Го́споди, поми́луй. [Тричі]
Сла́ва Отцю́, і Си́ну, і Свято́му Ду́ху, і ни́ні, і при́сно, і во ві́ки віко́в. Амі́нь.
Ирмос: Гледајући море живота, узбуркано буром искушења, ја сам прибегао Твоме тихом пристаништу, и вапијем Ти: изведи из пропасти живот мој, Многомилостиви!
Живот на земљи блудно проведох, и душу у таму предадох; а сада Те молим, милостиви Господару: ослободи ме од овог вражјег ропства, и дај ми разум да творим вољу Твоју!
Ко ради оно што ја? Јер као што свиња лежи у блату, тако и ја служим греху. Но Ти, Господе, извуци ме из ове каљуге, и дај ми срце да творим заповести Твоје!
Слава: Прени се ка Богу, јадни човече, сетивши се својих сагрешења, припадајући Творцу, плачући и уздишући, а Он ће ти као милосрдан дати ума да знаш вољу Његову.
и сада: Богородице Дјево, сачувај ме од видљивог и невидљивог зла, Пречиста, и прими молитве моје, и однеси их Сину Твоме, да ми да памети да творим вољу Његову.
Душе́ моя́, почто́ гріха́ми богаті́єши, почто́ во́лю дия́волю твори́ши, в чесо́м наде́жду полага́єши? Преста́ни от сих і обрати́ся к Бо́гу с пла́чем, зову́щи: милосе́рде Го́споди, поми́луй м'я, грі́шнаго.
Ікос: Поми́сли, душе́ моя́, го́ркий час сме́рти і Стра́шний Суд Творця́ твоєго́ і Бо́га: А́нгели бо гро́знії по́ймуть тя, душе́, і в ві́чний огнь введу́ть; у́бо пре́жде сме́рти пока́йся, вопію́щи: Го́споди, поми́луй м'я, грі́шнаго.
Душо моја, зашто се богатиш гресима? зашто чиниш вољу ђавола? у шта полажеш наду? престани са тим и обрати се Богу плачем, вапијући: Милосрдни Господе, помилуј ме грешнога!
Помисли, душо моја, на горки час смрти, и страшни Суд Творца твога и Бога, јер ће те грозни анђели, душо, дохватити и у вечни огањ увести. Стога се пре смрти покај, вапијући: Господе, помилуј ме гешнога!
Ірмос: Росода́тельну у́бо пещ соді́ла А́нгел преподо́бним отроко́м, халде́ї же опаля́ющеє велі́ніє Бо́жиє, мучи́теля увіща́ вопи́ти: благослове́н єси́, Бо́же оте́ць на́ших.
Поми́луй м'я, Бо́же, поми́луй м'я.
Не наді́йся, душе́ моя́, на тлі́нноє бога́тство і на непра́ведноє собра́ніє, вся бо сія́ не ві́си кому́ оста́виши, но возопи́й: поми́луй м'я, Христе́ Бо́же, недосто́йнаго.
Поми́луй м'я, Бо́же, поми́луй м'я.
Не упова́й, душе́ моя́, на тіле́сноє здра́віє і на скоромимоходя́щую красоту́, ви́диши бо, я́ко си́льнії і младі́ї умира́ють; но возопи́й: поми́луй м'я, Христе́ Бо́же, недосто́йнаго.
Сла́ва: Воспом'яни́, душе́ моя́, ві́чноє житіє́, Ца́рство Небе́сноє, угото́ванноє святи́м, і тьму кромі́шнюю, і гнів Бо́жий злим, і возопи́й: поми́луй м'я, Христе́ Бо́же, недосто́йнаго.
І ни́ні: Припади́, душе́ моя́, к Бо́жієй Ма́тері і помоли́ся Той, єсть бо ско́рая помо́щниця ка́ющимся, умо́лить Си́на, Христа́ Бо́га, і поми́луєть м'я, недосто́йнаго.
Ирмос: Анђео учини те усијана пећ даде росу светим младићима, а пламена заповест Божја убеди мучитеље Халдеје да кличу: благословен си, Боже отаца наших!
Не уздај се, душо моја, у трулежно богатство и унеправедно гомилање, јер не знаш коме ћеш све то оставити, него завапи: помилуј ме, Христе Боже, недостојнога!
Не уздај се, душо моја, у телесно здравље и у брзо пролазну лепоту, јер видиш како снажни и млади умиру, него завапи: помилуј ме, Христе Боже, недостојнога!
Слава: Сети се, душо моја, вечнога живота, Царства Небескога које је припремљено Светима; и таме најкрајње, и гнева Божјега који су припремљени злима, и завапи: помилуј ме, Христе Боже, недостојнога!
и сада: Припадни, душо моја, Божјој Мајци, и помоли Јој се, јер је брза помоћница покајницима, умолиће Сина, Христа Бога, и помиловаће ме недостојног.
Ірмос: Із пла́мене преподо́бним ро́су істочи́л єси́ і пра́веднаго же́ртву водо́ю попали́л єси́; вся бо твори́ши, Христе́, то́кмо є́же хоті́ти. Тя превозно́сим во вся ві́ки.
Поми́луй м'я, Бо́же, поми́луй м'я.
Ка́ко не і́мам пла́катися, єгда́ помишля́ю смерть, ви́діх бо во гро́бі лежа́ща бра́та моєго́, безсла́вна і безобра́зна? Что у́бо ча́ю і на что наді́юся? То́кмо даждь мі, Го́споди, пре́жде конця́ покая́ніє. [Двічі]
Сла́ва: Ві́рую, я́ко при́йдеши суди́ти живи́х і ме́ртвих, і всі во своє́м чи́ну ста́нуть, ста́рії і младі́ї, влади́ки і кня́зі, ді́ви і свяще́нници; гді обря́щуся аз? Сего́ ра́ди вопію́: даждь мі, Го́споди, пре́жде конця́ покая́ніє.
І ни́ні: Пречи́стая Богоро́дице, прийми́ недосто́йную моли́тву мою́, і сохрани́ м'я от на́глия сме́рти, і да́руй мі пре́жде конця́ покая́ніє.
Ирмос: Светима си из пламена росу источио, и жртву си праведникову водом спалио, јер све што хоћеш, Христе, Ти чиниш; Тебе величамо изнад свега кроза све векове!
Како да не плачем када помислим на смрт? Јер видех брата свога где лежи у гробу беславан и безобличан. А шта ја чекам? и на шта се надам? Само дај ми, Господе, покајање пре смрти! (двапут)
Слава: Верујем да ћеш доћи да судиш живима и мртвима, и сви ће стати у свом реду, стари и млади, владари и кнезови, девојке и свештеници. Где ћу се обрести ја? Тога ради вапијем: дај ми, Господе, покајање пре смрти!
и сада: Пречиста Богородица, прими недостојну молитву моју, и сачувај ме од изненадне смрти, и даруј ми покајање пре смрти!
Ірмос: Бо́га челові́ком невозмо́жно ви́діти, на Него́же не смі́ють чи́ни А́нгельстії взира́ти; Тобо́ю же, Всечи́стая, яви́ся челові́ком Сло́во Воплоще́нно, Єго́же велича́юще, с небе́сними во́ї Тя ублажа́єм.
Поми́луй м'я, Бо́же, поми́луй м'я.
Ни́ні к вам прибіга́ю, А́нгели, Арха́нгели і вся небе́сния си́ли, у Престо́ла Бо́жия стоя́щії, молі́теся ко Творцю́ своєму́, да ізба́вить ду́шу мою́ от му́ки ві́чния.
Поми́луй м'я, Бо́же, поми́луй м'я.
Ни́ні пла́чуся к вам, святі́ї патріа́рсі, ца́ріє і проро́ци, апо́столи і святи́телі і всі ізбра́ннії Христо́ви: помозі́те мі на суді́, да спасе́ть ду́шу мою́ от си́ли вра́жия.
Сла́ва: Ни́ні к вам воздіжу́ ру́ці, святі́ї му́ченици, пусти́нници, ді́вственници, пра́ведници і всі святі́ї, моля́щіїся ко Го́споду за весь мир, да поми́луєть м'я в час сме́рти моєя́.
І ни́ні: Ма́ти Бо́жия, помози́ мі, на Тя си́льні наді́ющемуся, умоли́ Си́на Своєго́, да поста́вить м'я недосто́йнаго одесну́ю Себе́, єгда́ ся́деть судя́й живи́х і ме́ртвих. Амі́нь
Ирмос: Људима је немогуће Бога видети, на Његане смеју ни чинови Анђелски гледати; Тобом пак, Свечиста, јави се људима Логос Оваплоћени. Њега величајући, ми Те са Небеским војскама славимо као блажену.
Сада вама прибегавам, Анђели, Арханђели и све Небеске Силе, које стојите пред престолом Божјим, молите се Творцу своме, да избави душу моју од вечних мука.
Сада плачем к вама, свети Патријарси, Цареви и Пророци, Апостоли и Светитељи, и сви изабраници Христови: помозите ми на суду, да Господ спасе душу моју од силе вражије.
Слава: Сада се к вама пружам, свети Мученици, пустињаци, девственици, праведници, и сви Свети, који се молите Господу за сав свет, да ме помилује у часу смрти моје.
и сада: Мајко Божија, помози мени који се силно у Тебе надам, умоли Сина Свога, да ме недостојног постави са Своје десне стране када седне да суди живима и мртвима. Амин.
Влади́ко Христе́ Бо́же, І́же страстьми́ Твої́ми стра́сті моя́ ісціли́вий і я́звами Твої́ми я́зви моя́ уврачева́вий, да́руй мні, мно́го Тебі́ прегріши́вшему, сле́зи умиле́нія; сраствори́ моєму́ ті́лу от обоня́нія Животворя́щаго Ті́ла Твоєго́ і наслади́ ду́шу мою́ Твоє́ю Честно́ю Кро́вію от го́рести, є́юже м'я сопроти́вник напої́; возви́си мой ум к Тебі́, до́лу пони́кший, і возведи́ от про́пасти поги́белі; я́ко не і́мам покая́нія, не і́мам умиле́нія, не і́мам слези́ уті́шительния, возводя́щия ча́да ко своєму́ наслі́дію. Омрачи́хся умо́м в жите́йських страсте́х, не могу́ воззрі́ти к Тебі́ в болі́зні, не могу́ согрі́тися слеза́ми, я́же к Тебі́ любве́. Но, Влади́ко Го́споди Ісу́се Христе́, Сокро́вище благи́х, да́руй мні покая́ніє всеці́лоє і се́рдце люботру́дноє во взиска́ніє Твоє́, да́руй мні благода́ть Твою́ і обнови́ во мні зра́ки Твоєго́ о́браза. Оста́вих Тя, не оста́ви мене́; ізи́ди на взиска́ніє моє́, возведи́ к па́житі Твоє́й і сопричти́ м'я овця́м ізбра́ннаго Твоєго́ ста́да, воспита́й м'я с ни́ми от зла́ка Боже́ственних Твої́х Та́їнств, моли́твами Пречи́стия Твоєя́ Ма́тере і всіх святи́х Твої́х. Амі́нь.
Владико Христе Боже, који си Својим страдањима моје страсти исцелио, и Својим ранама моје ране излечио, даруј мени, који сам Ти много згрешио, сузе умилења; разлиј по моме телу од миомира животворног Тела Твог /Причешћем/, и испуни душу моју миљем Твоје скупоцене Крви, насупрот горчини којом ме ђаво напоји; уздигни к Теби мој ум клонули, и извади из провалије погибли, јер немам покајања, немам умилења, немам сузе утешне, које одводе децу њиховом наслеђу. Помрачи ми се ум у житејским страстима, немогу да погледам к Теби у болести, не могу да се загрејем сузама љубави према Теби. Но, Владару Господе Исусе Христе, Ризницо добара, даруј ми потпуно покајање и трудољубиво срце у тражењу Тебе; даруј ми благодат Твоју, и обнови у мени црте Твога лика. Ја Те оставих, Ти ме немој оставити! Појави се, тражим Те; одведи ме на пашу Твоју, и уброј ме у овце Свога избранога стада, храни ме са њима биљем божанских Тајни Твојих, молитвама Пречисте Мајке Твоје, и свих Светих Твојих. Амин.