Пред8 двeрьми хрaма твоегw2 предстою2, и3 лю1тыхъ помышлeній не tступaю: но ты2 хrтE б9е, мытарS њправди1вый, и3 хананeю поми1ловавый, и3 разб0йнику раS двє1ри tвeрзый, tвeрзи ми2 ўтрHбы чlвэколю1біz твоегw2, и3 пріими1 мz приходsща и3 прикасaющасz тебЁ, ћкw блудни1цу, и3 кровоточи1вую: џва ќбw крaz ри1зы твоеS коснyвшисz, ўд0бь и3сцэлeніе пріsтъ: џва же пречcтэи твои2 н0зэ ўдержaвши, разрэшeніе грэхHвъ понесE. Ѓзъ же nкаsнный всE твоE тёло дерзaz воспріsти, да не њпалeнъ бyду: но пріими1 мz ћкоже џныz, и3 просвэти2 мо‰ душє1внаz ч{вства, попалsz мо‰ грэхHвныz вины6, мlтвами безсёменнw р0ждшіz тS, и3 нбcныхъ си1лъ: ћкw бlгословeнъ є3си2 во вёки вэкHвъ. Ґми1нь.
Пред две́рми хра́ма Твоєго́ предстою́ і лю́тих помишле́ній не отступа́ю; но Ти, Христе́ Бо́же, митаря́ оправди́вий, і ханане́ю поми́ловавий, і разбо́йнику рая́ две́рі отве́рзий, отве́рзи мі утро́би человіколю́бія Твоєго́ і прийми́ м'я приходя́ща і прикаса́ющася Тебі́, я́ко блудни́цю і кровоточи́вую; о́ва у́бо кра́я ри́зи Твоєя́ косну́вшися, удо́б ісціле́ніє прия́т, о́ва же пречи́стії Твої́ но́зі удержа́вши, разріше́ніє гріхо́в понесе́. Аз же, окая́нний, все Твоє́ Ті́ло дерза́я восприя́ти, да не опале́н бу́ду; но прийми́ м'я, я́коже о́ния, і просвіти́ моя́ душе́вния чу́вства, попаля́я моя́ гріхо́вния вини́, моли́твами безсі́менно Ро́ждшия Тя, і Небе́сних сил; я́ко благослове́н єси́ во ві́ки віко́в. Амі́нь.