Дaвый пи1щу мнЁ пл0ть твою2 в0лею, џгнь сhй и3 њпалszй недостHйныz, да не њпали1ши менє2, содётелю м0й: пaче же пройди2 во ќды мо‰, во вс‰ состaвы, во ўтр0бу, въ сeрдце. Попали2 тeрніе всёхъ мои1хъ прегрэшeній. Дyшу њчи1сти, њс™и2 помышлє1ніz. Состaвы ўтверди2 съ костьми2 вкyпэ. Чyвствъ просвэти2 простyю пzтери1цу. Всего2 мS спригвозди2 стрaху твоемY. При1снw покрhй, соблюди1 же, и3 сохрани1 мz t всsкагw дёла и3 сл0ва душетлённагw. Њчи1сти, и3 њмhй, и3 ўкраси1 мz: ўдобри2, вразуми2, и3 просвэти1 мz. Покажи1 мz твоE селeніе є3ди1нагw д¦а, и3 не ктомY селeніе грэхA. Да ћкw твоегw2 д0му вх0домъ причащeніz, ћкw nгнS менє2 бэжи1тъ всsкъ ѕлодёй, всsка стрaсть. Мlтвенники тебЁ приношY вс‰ с™ы6z, чинонач†ліz же безпл0тныхъ, п®тeчу твоего2, прем{дрыz ґпcлы, къ си6мъ же твою2 несквeрную чcтую м™рь: и4хже мольбы6, бlгоутр0бне, пріими2 хrтE м0й, и3 сhномъ свёта содёлай твоего2 служи1телz. Тh бо є3ди1нъ є3си2 и3 њсщ7eніе нaшихъ, бlже, дyшъ, и3 свётлость, и3 тебЁ лэпопод0бнw ћкw бGу и3 вLцэ слaву вси2 возсылaемъ на всsкъ дeнь.
Ты, Які́ дабраво́льна даў на пажы́так мне плоць Тваю́, бу́дучы агнём, што спа́львае недасто́йных, не спалі́ мяне́, Ствары́целю мой; а прайдзі́ ў чле́ны мае́, ва ўсе́ суста́вы, ва ўну́транасці *, у сэ́рца. Папалі́ це́рні ўсіх маі́х саграшэ́нняў. Душу́ ачы́сці, асвяці́ ду́мкі. Умацу́й у кале́нях но́гі мае́ *. Прасвятлі́ пяць звыча́йных пачу́ццяў. Усяго́ мяне́ прыку́й да стра́ху Твайго́. Заўжды́ абараня́й, ахо́ўвай і засцерага́й мяне́ ад усяля́кай спра́вы і сло́ва душатле́ннага. Ачы́сці, абмы́й, і ўпара́дкуй мяне́, упрыго́ж, навучы́ і прасвятлі́ мяне́. Зрабі́ мяне́ пасе́лішчам Твайго́ Адзі́нага Ду́ха, а ўжо не пасе́лішчам граху́. Каб ад мяне́, як ад Твайго́ до́ма, пасля́ прыня́цця Прыча́сця ўцяка́ў, як ад агню́, уся́кі зло́дзей, усяля́кая страсць. Як малі́твеннікаў за сябе́ я прыво́джу Табе́ ўсіх святы́х, чынанача́ллі бяспло́тных, Прадце́чу Твайго́, праму́дрых апо́сталаў, а яшчэ́ і Тваю́ Незага́нную Чы́стую Ма́ці. Іх мальбы́, прымі́, міласэ́рны Хрысце́ мой і сы́нам святла́ зрабі́ Твайго́ слугу́. Бо Ты, До́бры, — адзі́нае асвячэ́нне і святло́ душ на́шых, і Табе́ нале́жным чы́нам, як Бо́гу і Уладару́, мы ўсе́ сла́ву ўзно́сім штодзе́нь.