Воспрzнyвъ без8 лёности, и3 и3стрезви1всz, востaвъ t снA, рцы2 сіE:
Во и4мz nц7A, и3 сн7а, и3 с™aгw д¦а. Ґми1нь.
Посeмъ пост0й мaлw молчA, д0ндеже ўтишaтсz вс‰ ч{вствіz, и3 тогдA сотвори2 три2 покл0ны, глаг0лz:
Устаўшы ад сну, перад усякай іншай справай стань благагавейна перад Усёвідушчым Богам і, робячы на сабе знак Крыжа, скажы:
У імя́ Айца́, і Сы́на, і Свято́га Ду́ха. Амінь.
Потым трохі пачакай, пакуль усе пачуцці твае супакояцца і думкі твае пакінуць усё зямное, і тады гавары наступныя малітвы без паспешнасці і з увагай сардэчнай:
Б9е, млcтивъ бyди мнЁ грёшному.
Тaже начни2 си1це.
Бо́жа, будзь мі́ласцівы да мяне грэ́шнага. (Паклон)
/Евангелле паводле Лукі, раздзел 18, верш 13/
ГDи ї}се хrтE сн7е б9ій, мlтвъ рaди пречcтыz твоеS м™ре, и3 всёхъ с™hхъ, поми1луй нaсъ. Ґми1нь.
Слaва тебЁ б9е нaшъ, слaва тебЁ.
Го́спадзі Іісу́се Хрысце́, Сы́не Бо́жы, дзе́ля малі́тваў Прачы́стае Твае́ Ма́ці і ўсіх святы́х, памі́луй нас. Амінь.
Сла́ва Табе́, Бо́жа наш, сла́ва Табе́.
ЦRю2 нбcный, ўтёшителю, дш7е и4стины, и4же вездЁ сhй, и3 вс‰ и3сполнszй, сокр0вище бlги1хъ, и3 жи1зни подaтелю, пріиди2 и3 всели1сz въ ны2, и3 њчи1сти ны2 t всsкіz сквeрны, и3 сп7си2, бlже, дyшы нaшz.
Цару́ Нябе́сны, Уцяшы́целю, Ду́ху і́сціны, Ты ўсю́ды прысу́тны і ўсё напаўня́еш, Ска́рбніца дабра́ і жыцця́ Пада́целю, прыйдзі́ і ўсялі́ся ў нас, і ачы́сці нас ад уся́кай нечыстаты́ і спасі́, До́бры, ду́шы на́шы.
С™hй б9е, с™hй крёпкій, с™hй безсмeртный, поми1луй нaсъ. [Три1жды.]
Слaва nц7Y, и3 сн7у, и3 с™0му д¦у, и3 нhнэ и3 при1снw, и3 во вёки вэкHвъ. Ґми1нь.
Святы́ Бо́жа, Святы́ Мо́цны, Святы́ Несмяро́тны, памі́луй нас. (Чытаем тройчы, робячы на сабе знак Крыжа і паясны паклон)
Сла́ва Айцу́, і Сы́ну, і Свято́му Ду́ху, і цяпе́р, і заўсёды, і на ве́кі вяко́ў. Амі́нь.
Прес™az трbце, поми1луй нaсъ: гDи, њчи1сти грэхи2 нaшz: вLко, прости2 беззакHніz н†ша: с™hй, посэти2 и3 и3сцэли2 нeмwщи нaшz, и4мене твоегw2 рaди.
ГDи, поми1луй. [Три1жды.]
Слaва nц7Y, и3 сн7у, и3 с™0му д¦у, и3 нhнэ и3 при1снw, и3 во вёки вэкHвъ. Ґми1нь.
Прасвята́я Тро́іца, памі́луй нас; Го́спадзі, ачы́сці грахі́ на́шы; Уладару́, праба́ч беззако́нні на́шы; Святы́, наве́дай і ацалі́ не́мачы на́шы дзе́ля імя́ Твайго́.
Го́спадзі, памі́луй. (Тройчы)
Сла́ва Айцу́, і Сы́ну, і Свято́му Ду́ху, і цяпе́р, і заўсёды, і на ве́кі вяко́ў. Амі́нь.
Џ§е нaшъ, и4же є3си2 на нб7сёхъ, да с™и1тсz и4мz твоE, да пріи1детъ цrтвіе твоE, да бyдетъ в0лz твоS, ћкw на нб7си2 и3 на земли2. Хлёбъ нaшъ насyщный дaждь нaмъ днeсь: и3 њстaви нaмъ д0лги нaшz, ћкоже и3 мы2 њставлsемъ должникHмъ нaшымъ: и3 не введи2 нaсъ во и3скушeніе, но и3збaви нaсъ t лукaвагw.
О́йча наш, Які ёсць на нябёсах! Няха́й свяці́цца імя́ Тваё, няхай пры́йдзе Ца́рства Тваё, няха́й бу́дзе во́ля Твая́ як на не́бе, так і на зямлі́. Хлеб наш надзённы дай нам сёння; і дару́й нам даўгі́ на́шы, як і мы дару́ем даўжніка́м на́шым; і не ўвядзі́ нас у спаку́су, але збаў нас ад зло́га.
Востaвше t снA, припaдаемъ ти2, бlже, и3 ѓгGльскую пёснь вопіeмъ ти2, си1льне: с™ъ, с™ъ, с™ъ є3си2 б9е, бцdею поми1луй нaсъ.
Слaва nц7Y, и3 сн7у, и3 с™0му д¦у.
T nдрA и3 снA воздви1глъ мS є3си2 гDи: ќмъ м0й просвэти2 и3 сeрдце, и3 ўстнЁ мои2 tвeрзи, во є4же пёти тS с™az трbце: с™ъ, с™ъ, с™ъ є3си2 б9е, бцdею поми1луй нaсъ.
И# нhнэ и3 при1снw, и3 во вёки вэкHвъ. Ґми1нь.
Внезaпу судіS пріи1детъ, и3 коегHждо дэ‰ніz њбнажaтсz, но стрaхомъ зовeмъ въ полyнощи: с™ъ, с™ъ, с™ъ є3си2 б9е, бцdею поми1луй нaсъ.
ГDи, поми1луй. [в7i.]
Уста́ўшы ад сну, прыпада́ем да Цябе, До́бры, і а́нгельскую пе́сню спява́ем Табе́, Магу́тны: Святы́, Святы́, Святы́ Ты, Бо́жа, праз Багаро́дзіцу памі́луй нас.
Сла́ва Айцу́, і Сы́ну, і Свято́му Ду́ху.
З пасце́лі і сну Ты падня́ў мяне́, Го́спадзі, ро́зум мой прасвятлі́ і сэ́рца, і ву́сны мае́ адкры́й, каб апява́ць Цябе́, Свята́я Тро́іца: Святы́, Святы́, Святы́ Ты, Бо́жа, праз Багаро́дзіцу памі́луй нас.
І цяпе́р, і заўсёды, і на ве́кі вяко́ў. Амі́нь.
Неспадзява́на Суддзя́ пры́йдзе, і ўчы́нкі ко́жнага вы́явяцца, але са стра́хам усклі́кнем апо́ўначы: Святы́, Святы́, Святы́ Ты, Бо́жа, праз Багаро́дзіцу памі́луй нас.
Го́спадзі, памі́луй. (12 разоў)
T снA востaвъ, бlгодарю1 тz с™az трbце, ћкw мн0гіz рaди твоеS бlгости и3 долготерпёніz, не прогнёвалсz є3си2 на мS лэни1ваго и3 грёшнаго, нижE погуби1лъ мS є3си2 со беззак0ньми мои1ми, но чlвэколю1бствовалъ є3си2 nбhчнw, и3 въ нечazніи лежaщаго воздви1глъ мS є3си2, во є4же ќтреневати, и3 славосл0вити держaву твою2. И# нhнэ просвэти2 мои2 џчи мhслєнныz, tвeрзи мо‰ ўстA, поучaтисz словесє1мъ твои6мъ, и3 разумёти зaпwвэди тво‰, и3 твори1ти в0лю твою2, и3 пёти тS во и3сповёданіи сердeчнэмъ, и3 воспэвaти всес™0е и4мz твоE, nц7A, и3 сн7а, и3 с™aгw д¦а, нhнэ и3 при1снw, и3 во вёки вэкHвъ. Ґми1нь.
Уста́ўшы ад сну, дзя́кую Табе́, Свята́я Тро́іца, што па вялі́кай Тваёй дабрыні́ і доўгацярпе́нню не загне́ваўся * Ты на мяне́, ляні́вага і грэ́шнага, і не загубі́ў мяне́ з беззако́ннямі маі́мі; паказа́ў Сваё звыча́йнае чалавекалю́бства і падня́ў мяне́, калі я ляжа́ў без па́мяці, каб я ўстаў ра́на і славасло́віў ула́ду Тваю́. І цяпе́р прасвятлі́ мае́ во́чы духо́ўныя, адкры́й мае́ ву́сны, каб мне навуча́цца сло́ву Твайму́, і разуме́ць за́паведзі Твае́, і выко́нваць во́лю Тваю́, і праслаўляць Цябе́ з удзя́чнасцю сардэ́чнай, і апява́ць усесвято́е імя́ Тваё — Айца́, і Сы́на, і Свято́га Ду́ха — цяпе́р, і заўсёды, і на ве́кі вяко́ў. Амі́нь.
Пріиди1те, поклони1мсz цReви нaшему бGу. [Покл0нъ.]
Пріиди1те, поклони1мсz и3 припадeмъ хrтY, цReви нaшему бGу. [Покл0нъ.]
Пріиди1те, поклони1мсz и3 припадeмъ самомY хrтY, цReви и3 бGу нaшему. [Покл0нъ.]
Прыйдзі́це, пакло́німся Цару́ на́шаму — Бо́гу. (Паклон)
Прыйдзі́це, пакло́німся і прыпадзём да Хрыста́, Цара́ на́шага, Бо́га. (Паклон)
Прыйдзі́це, пакло́німся і прыпадзём да Само́га Хрыста́, Цара́ і Бо́га на́шага. (Паклон)
Поми1луй мS б9е, по вели1цэй млcти твоeй, и3 по мн0жеству щедр0тъ твои1хъ њчи1сти беззак0ніе моE. Наипaче њмhй мS t беззак0ніz моегw2, и3 t грэхA моегw2 њчи1сти мS. Ћкw беззак0ніе моE ѓзъ знaю, и3 грёхъ м0й предо мн0ю є4сть вhну. ТебЁ є3ди1ному согрэши1хъ, и3 лукaвое пред8 тоб0ю сотвори1хъ: ћкw да њправди1шисz во словесёхъ твои1хъ, и3 побэди1ши, внегдA суди1ти ти2. Сe бо въ беззак0ніихъ зачaтъ є4смь, и3 во грэсёхъ роди1 мz мaти моS. Сe бо и4стину возлюби1лъ є3си2, безвBстнаz и3 т†йнаz премyдрости твоеS kви1лъ ми2 є3си2. Њкропи1ши мS v3ссHпомъ, и3 њчи1щусz: њмhеши мS, и3 пaче снёга ўбэлю1сz. Слyху моемY дaси рaдость и3 весeліе: возрaдуютсz кHсти смирє1нныz. Tврати2 лицE твоE t грBхъ мои1хъ, и3 вс‰ беззакHніz мо‰ њчи1сти. Сeрдце чи1сто сози1жди во мнЁ б9е, и3 дyхъ прaвъ њбнови2 во ўтр0бэ моeй. Не tвeржи менє2 t лицA твоегw2, и3 д¦а твоегw2 с™aгw не tими2 t менє2. Воздaждь ми2 рaдость сп7сeніz твоегw2, и3 д¦омъ вLчнимъ ўтверди1 мz. НаучY беззакHнныz путє1мъ твои6мъ, и3 нечести1віи къ тебЁ њбратsтсz. И#збaви мS t кровeй б9е, б9е сп7сeніz моегw2: возрaдуетсz љзhкъ м0й прaвдэ твоeй. ГDи, ўстнЁ мои2 tвeрзеши, и3 ўстA мо‰ возвэстsтъ хвалY твою2. Ћкw ѓще бы восхотёлъ є3си2 жeртвы, дaлъ бhхъ ќбw: всесожжeніz не бlговоли1ши. Жeртва бGу дyхъ сокрушeнъ: сeрдце сокрушeнно и3 смирeнно бGъ не ўничижи1тъ. Ўбlжи2 гDи, бlговолeніемъ твои1мъ сіHна, и3 да сози1ждутсz стёны їеrли6мскіz. ТогдA бlговоли1ши жeртву прaвды, возношeніе и3 всесожегaємаz: тогдA возложaтъ на nлтaрь тв0й тельцы2.
Памі́луй мяне́, Бо́жа, па вялі́кай мі́ласці Тваёй і па мно́ству шчо́драсцей Тваі́х ачы́сці беззако́нні мае́. Зусі́м абмы́й мяне́ ад беззако́ння майго́ і ад граху́ майго́ ачы́сці мяне́. Бо беззако́нне маё я зна́ю і грэх мой пе́рада мно́ю заўжды́. Пе́рад Табо́й адзі́ным я саграшы́ў і зло́е пе́рад Табо́ю ўчыні́ў, так што Ты справядлі́вы ў сло́вах Тваі́х і беззага́нны ў судзе́ Тваі́м. Бо вось у беззако́ннях зача́ты я і ў граха́х нарадзі́ла мяне́ ма́ці мая́. Бо вось ісціну ўзлюбі́ў Ты, невядо́мае і та́йнае з праму́драсці Тваёй адкры́ў Ты мне. Акрапі́ш мяне́ ісо́пам — і бу́ду чы́сты, абмы́еш мяне́ — і бу́ду за снег бяле́йшы. Дасі́ мне пачу́ць ра́дасць і вясяло́сць — і ўзра́дуюцца ко́сці пако́раныя. Адвярні́ аблі́чча Тваё ад грахо́ў маі́х і ўсе беззако́нні мае́ ачы́сці. Сэ́рца чы́стае ствары́ ўва мне, Бо́жа, і дух пра́ўды аднаві́ ўнутры́ мяне́. Не адкі́нь мяне́ ад аблі́чча Твайго́ і Ду́ха Твайго́ Свято́га не адымі́ ад мяне́. Вярні́ мне ра́дасць спасе́ння Твайго́ і Ду́хам улада́рным умацу́й мяне́. Я навучу́ беззако́нных шляха́м Тваі́м, і грэ́шныя да Цябе́ зве́рнуцца. Урату́й мяне́ ад крыві́ *, Бо́жа, Бо́жа спасе́ння майго́, і ўзра́дуецца язы́к мой пра́ўдзе Тваёй. Го́спадзі, ву́сны мае́ адкры́еш, і ву́сны мае́ абвясця́ць хвалу́ Тваю́. Бо калі́ б Ты захаце́ў ахвя́ры, то я даў бы, але ўсеспале́нне не мі́лае Табе́. Ахвя́ра Бо́гу — дух скру́шаны; сэ́рцам скру́шаным і пако́рлівым Бог не пагарджа́е. Ашчаслі́ў, Го́спадзі, з ла́скі Твае́ Сіён, і няха́й збуду́юцца сце́ны Іерусалі́ма. Тады́ мі́лай Табе́ бу́дзе ахвя́ра пра́ўды, прынашэ́нне і ўсеспале́нне; тады́ пакладу́ць на ахвя́рнік Твой цяльцо́ў.
[№] Вёрую во є3ди1наго бGа nц7A, вседержи1телz, творцA нб7у и3 земли2, ви6димымъ же всBмъ и3 неви6димымъ.
[в7] И# во є3ди1наго гDа ї}са хrтA, сн7а б9іz, є3динор0днаго, и4же t nц7A рождeннаго прeжде всёхъ вBкъ: свёта t свёта, бGа и4стинна t бGа и4стинна, рождeнна, не сотворeнна, є3диносyщна nц7Y, и4мже вс‰ бhша.
[G] Нaсъ рaди человBкъ и3 нaшегw рaди сп7сeніz, сшeдшаго съ нб7съ, и3 воплоти1вшагосz t д¦а с™а и3 мRjи дв7ы, и3 вочlвёчшасz.
[д7] Распsтаго же за ны2 при понтjйстэмъ пілaтэ, и3 страдaвша, и3 погребeнна.
[є7] И# воскrшаго въ трeтій дeнь, по писaніємъ.
[ѕ7] И# возшeдшаго на нб7сA, и3 сэдsща њдеснyю nц7A.
[з7] И# пaки грzдyщаго со слaвою, суди1ти живы6мъ и3 мє1ртвымъ, є3гHже цrтвію не бyдетъ концA.
[}] И# въ д¦а с™aго, гDа, животворsщаго, и4же t nц7A и3сходsщаго, и4же со nц7eмъ и3 сн7омъ спокланsема, и3 сслaвима, глаг0лавшаго прbрw1ки.
[f7] Во є3ди1ну с™yю, соб0рную и3 ґпcльскую цRковь.
[‹] И#сповёдую є3ди1но кRщeніе, во њставлeніе грэхHвъ.
[№i] Чaю воскrніz мeртвыхъ:
[в7i] И# жи1зни бyдущагw вёка. Ґми1нь.
1 Ве́рую ў Адзі́нага Бо́га Айца́, Уседзяржы́целя, Тварца́ не́ба і зямлі́, усяго́ ба́чнага і няба́чнага.
2 І ў адзі́нага Го́спада Іісу́са Хрыста́, Сы́на Бо́жага, Адзінаро́днага, ад Айца́ наро́джанага пе́рад усі́мі вяка́мі; Святло́ ад Святла́, Бо́га і́сціннага ад Бога і́сціннага, наро́джанага, не ство́ранага, адзінасу́тнага з Айцо́м, праз Яко́га ўсё ста́лася.
3 Які́ дзе́ля нас, людзе́й, і дзе́ля на́шага спасе́ння сышо́ў з нябёс і ўцяле́сніўся ад Ду́ха Свято́га і Дзе́вы Мары́і, і стаў чалаве́кам.
4 Быў распя́ты за нас пры По́нціі Піла́це, і паку́таваў, і быў пахава́ны.
5 І ўваскрэ́с на трэ́ці дзень зго́дна з Піса́ннем.
6 І ўзышо́ў на нябёсы, і сядзі́ць правару́ч Айца́.
7 І зноў пры́йдзе ў сла́ве судзі́ць жывы́х і мёртвых, і Яго Ца́рству не бу́дзе канца́.
8 І ў Ду́ха Свято́га, Го́спада, Жыватво́рчага, што ад Айца́ зыхо́дзіць, што з Айцо́м і Сы́нам ра́зам пакланя́емы і сла́вімы, што гавары́ў праз праро́каў.
9 У адзі́ную Святу́ю Сабо́рную і Апо́стальскую Царкву́.
10 Вызнаю́ адно́ хрышчэ́нне для адпушчэ́ння грахо́ў.
11 Чака́ю ўваскрасе́ння мёртвых
12 і жыцця́ бу́дучага ве́ку. Амі́нь.
Б9е, њчи1сти мS грёшнаго, ћкw николи1же сотвори1хъ бlг0е пред8 тоб0ю, но и3збaви мS t лукaвагw, и3 да бyдетъ во мнЁ в0лz твоS: да неwсуждeннw tвeрзу ўстA мо‰ недостHйнаz, и3 восхвалю2 и4мz твоE с™0е, nц7A, и3 сн7а, и3 с™aгw д¦а, нhнэ и3 при1снw, и3 во вёки вэкHвъ. Ґми1нь.
Бо́жа, ачы́сці мяне́, грэ́шнага, бо я ніко́лі не зрабі́ў до́брага пе́рад Табо́ю; але́ збаў мяне́ ад зло́га, і няха́й бу́дзе ўва мне во́ля Твая́, каб я неасу́джана * адкры́ў ву́сны мае́ недасто́йныя і ўсхвалі́ў імя́ Тваё свято́е — Айца́, і Сы́на, і Свято́га Ду́ха — цяпе́р, і заўсёды, і на ве́кі вяко́ў. Амі́нь.
T снA востaвъ, полyнощную пёснь приношy ти сп7се, и3 припaдаz вопію1 ти: не дaждь ми2 ўснyти во грэх0внэй смeрти, но ўщeдри мS, распнhйсz в0лею, и3 лежaщаго мS въ лёности ўскори1въ возстaви, и3 сп7си1 мz въ предстоsніи и3 мlтвэ, и3 по снЁ нощнёмъ возсіsй ми2 дeнь безгрёшенъ хrтE б9е, и3 сп7си1 мz.
Уста́ўшы ад сну, я апо́ўначы пе́сню прыно́шу Табе́, Спасі́целю, і, прыпада́ючы, ускліка́ю да Цябе́: не дай мне засну́ць грахо́ўнай сме́рцю, а пашкаду́й мяне, дабраво́льна Распя́ты, і як ляжу́ я ў ляно́це, ху́тка паднімі́ мяне́, і спасі́ мяне́, як стаю́ я і малю́ся, і пасля́ сну начно́га дай заззя́ць нада мно́ю дню бязгрэ́шнаму, Хрысце́ Бо́жа, і спасі́ мяне́.
Къ тебЁ вLко чlвэколю1бче, t снA востaвъ прибэгaю, и3 на дэлA тво‰ подвизaюсz млcрдіемъ твои1мъ, и3 молю1сz тебЁ: помози2 мнЁ на всsкое врeмz, во всsкой вeщи, и3 и3збaви мS t всsкіz мірскjz ѕлhz вeщи, и3 діaвольскагw поспэшeніz, и3 сп7си1 мz, и3 введи2 въ цrтво твоE вёчное. Тh бо є3си2 м0й сотвори1тель, и3 всsкому бlгу промhсленникъ и3 подaтель: њ тебё же всE ўповaніе моE, и3 тебЁ слaву возсылaю, нhнэ и3 при1снw, и3 во вёки вэкHвъ. Ґми1нь.
Да Цябе́, Уладару́ Чалавекалю́бны, уста́ўшы ад сну, я звярта́юся, і да спраў Тваі́х прыступа́ю па міласэ́рнасці Тваёй, і малю́ся Табе́: памажы́ мне ва ўся́кі час, ва ўся́кай рэ́чы, і захава́й мяне́ ад уся́кай злой рэ́чы ў све́це, і ад дыя́вальскага ўздзе́яння, і спасі́ мяне́, і ўвядзі́ ў Ца́рства Тваё ве́чнае. Бо Ты мой Ствары́цель і ўся́кага дабра́ Прамыслі́цель і Пада́цель, на Цябе́ ўсё спадзява́нне маё, і Табе́ сла́ву ўзно́шу цяпе́р і заўсёды, і на ве́кі вяко́ў. Амі́нь.
ГDи, и4же мн0гою твоeю бlгостію и3 вели1кими щедр0тами твои1ми дaлъ є3си2 мнЁ рабY твоемY мимошeдшее врeмz н0щи сеS без8 напaсти прейти2 t всsкагw ѕлA проти1вна: ты2 сaмъ вLко, всsческихъ тв0рче, спод0би мS и4стиннымъ твои1мъ свётомъ, и3 просвэщeннымъ сeрдцемъ, твори1ти в0лю твою2, нhнэ и3 при1снw, и3 во вёки вэкHвъ. Ґми1нь.
Го́спадзі, Ты вялі́кай Тваёй дабрынёю і вялі́кімі шчо́драсцямі Тваі́мі даў мне, рабу́ Твайму́, міну́лы час но́чы гэ́тай без напа́сці прайсці́ ад ўся́кага зла супраці́ўнага; Ты Сам, Уладару́, Тво́рца ўсяго́, спадо́бі мяне ў і́сцінным Тваі́м святле́ і з прасве́тленым сэ́рцам выко́нваць во́лю Тваю́ цяпе́р і заўсёды, і на ве́кі вяко́ў. Амі́нь.
ГDи вседержи1телю, б9е си1лъ и3 всsкіz пл0ти, въ вhшнихъ живhй, и3 на смирє1нныz призирazй, сердцa же и3 ўтрHбы и3спытyzй, и3 сокровє1ннаz человёкwвъ ћвэ предвёдый, безначaльный и3 присносyщный свёте, ў негHже нёсть премэнeніz, и3ли2 преложeніz њсэнeніе: сaмъ безсмeртный цRю2, пріими2 молє1ніz н†ша, ±же въ настоsщее врeмz, на мн0жество твои1хъ щедр0тъ дерзaюще, t сквeрныхъ къ тебЁ ўстeнъ твори1мъ: и3 њстaви нaмъ прегрэшє1ніz н†ша, ±же дёломъ, и3 сл0вомъ, и3 мhслію, вёдэніемъ и3ли2 невёдэніемъ согрэшє1ннаz нaми, и3 њчи1сти ны2 t всsкіz сквeрны пл0ти и3 дyха. И# дaруй нaмъ б0дреннымъ сeрдцемъ и3 трeзвенною мhслію всю2 настоsщагw житіS н0щь прейти2, њжидaющымъ пришeствіz свётлагw и3 kвлeннагw днE є3динор0днагw твоегw2 сн7а, гDа и3 бGа и3 сп7са нaшегw ї}са хrтA, в0ньже со слaвою судіS всёхъ пріи1детъ, комyждо tдaти по дэлHмъ є3гw2: да не пaдше и3 њблэни1вшесz, но б0дрствующе, и3 воздви1жени въ дёланіе, њбрsщемсz гот0ви, въ рaдость и3 бжcтвенный черт0гъ слaвы є3гw2 совни1демъ, и3дёже прaзднующихъ глaсъ непрестaнный, и3 неизречeннаz слaдость зрsщихъ твоегw2 лицA добр0ту неизречeнную. Тh бо є3си2 и4стинный свётъ, просвэщazй и3 њсщ7azй всsчєскаz, и3 тS поeтъ всS твaрь во вёки вэкHвъ. Ґми1нь.
Го́спадзі Уседзяржы́целю, Бо́жа сіл * і ўся́кае пло́ці, Ты ў вышы́нях жыве́ш і на нізі́ны * спагляда́еш, сэ́рцы і ду́мкі назіра́еш і я́сна ве́даеш та́йны чалаве́чыя, Беспача́тнае і Вечнаі́снае Святло́, што не ма́е змяне́ння і не дае́ це́ню! Ты Сам, Неўміру́чы Цару́, прымі́ мале́нні на́шы, які́я мы ў цяпе́рашні час, спадзеючы́ся на мно́ства шчо́драсцей Тваіх, нячы́стымі ву́снамі прыно́сім Табе́, і дару́й нам праві́ннасці на́шы, учы́неныя на́мі дзе́яннем, сло́вам і ду́мкаю, свядо́ма ці несвядо́ма; і ачы́сці нас ад уся́кае нечыстаты́ пло́ці і ду́ха. І дай нам з нядрэ́мным сэ́рцам і цвяро́заю ду́мкаю ўсю ноч цяпе́рашняга жыцця́ прайсці́ ў чака́нні прышэ́сця све́тлага і сла́ўнага дня Адзінаро́днага Твайго́ Сы́на, Го́спада і Бо́га і Спасі́целя на́шага Іісу́са Хрыста́, калі́ са сла́ваю Суддзя́ ўсіх пры́йдзе ко́жнаму адда́ць паво́дле ўчы́нкаў яго; каб не ў ляжа́нні і ляно́це, а нядрэ́мнымі і на нага́х, у выкана́нні за́паведзяў Яго * мы былі́ зно́йдзены, гато́выя ўвайсці́ з Ім у ра́дасць і ў Бажэ́ственны хо́рам сла́вы Яго, дзе святку́ючых го́лас несціха́ны і невымо́ўная асало́да сузіра́льнікаў невыка́знага хараства́ аблі́чча Твайго́. Бо Ты — і́сціннае Святло́, Яко́е прасвятля́е і асвяча́е ўсё, і Цябе́ апява́е ўсё стварэ́нне на ве́кі вяко́ў. Амі́нь.
ТS бlгослови1мъ, вhшній б9е и3 гDи млcти, творsщаго при1снw съ нaми вели6каz же и3 неизслёдwваннаz, сл†внаz же и3 ўж†снаz, и4хже нёсть числA, подaвшаго нaмъ с0нъ во ўпокоeніе нeмощи нaшеz, и3 њслаблeніе трудHвъ многотрyдныz пл0ти. Бlгодари1мъ тS, ћкw не погуби1лъ є3си2 нaсъ со беззак0ньми нaшими, но чlвэколю1бствовалъ є3си2 nбhчнw, и3 въ нечazніи лежaщыz ны2 воздви1глъ є3си2, во є4же славосл0вити держaву твою2. Тёмже м0лимъ безмёрную твою2 бlгость: просвэти2 нaшz мы6сли, nчесA, и3 ќмъ нaшъ t тsжкагw снA лёности возстaви: tвeрзи н†ша ўстA, и3 и3сп0лни | твоегw2 хвалeніz, ћкw да возм0жемъ непоколeблемw пёти же и3 и3сповёдатисz тебЁ, во всёхъ и3 t всёхъ слaвимому бGу, безначaльному nц7Y, со є3динор0днымъ твои1мъ сн7омъ, и3 всес™hмъ, и3 бlги1мъ, и3 животворsщимъ твои1мъ д¦омъ, нhнэ и3 при1снw, и3 во вёки вэкHвъ. Ґми1нь.
Цябе́ благаслаўля́ем, вы́шні Бо́жа і Го́спадзі мі́ласці, Які заўсёды ро́біш з на́мі вялі́кае і недасту́пнае разуме́нню, сла́ўнае і дзіво́снае, на што і лі́ку няма́, Які даў нам сон для супакае́ння не́мачы на́шай і аслабле́ння ўто́мленасці знясі́ленай пло́ці. Дзя́куем Табе́, што не загубі́ў нас з беззако́ннямі на́шымі, а паказа́ў Сваё звыча́йнае чалавекалю́бства і падня́ў нас, калі́ мы ляжа́лі без па́мяці, каб мы славасло́вілі ўла́ду Тваю́. Таму́ мо́лім бязме́рную Тваю́ до́брасць: прасвятлі́ на́шы ду́мкі, во́чы, і ро́зум наш ад ця́жкага сну ляно́ты абудзі́, адкры́й на́шы ву́сны і напо́ўні іх хвало́ю Табе́, каб мы маглі́ непару́шна апява́ць і праслаўля́ць Цябе, ва ўсіх і ўсімі сла́вімага Бо́га — Беспача́тнага Айца́ з Адзінаро́дным Тваі́м Сы́нам і Усесвяты́м і До́брым і Жыватво́рным Тваі́м Ду́хам — цяпе́р і заўсёды, і на ве́кі вяко́ў. Амі́нь.
Воспэвaю бlгодaть твою2 вLчце, молю1 тz, ќмъ м0й њбlгодати2. Ступaти прaвw мS настaви, путeм хrт0выхъ зaповэдей. Бдёти къ пёсни ўкрэпи2, ўнhніz с0нъ tгонsющи. Свsзана плени1цами грэхопадeній, мольбaми твои1ми разрэши2, бGоневёсто. Въ нощи2 мS и3 во дни2 сохранsй, борю1щихъ вр†гъ и3збавлsющи мS. Жизнодaтелz бGа р0ждшаz, ўмерщвлeна мS страстьми2 њживи2. Ћже свётъ невечeрній р0ждшаz, дyшу мою2 њслёпшую просвэти2. q ди1внаz вLчнz палaто, д0мъ д¦а б9eственна менE сотвори2. ВрачA р0ждшаz, ўврачyй души2 моеS многолBтныz стр†сти. Волнyющасz житeйскою бyрею, ко стези1 мz покаsніz напрaви. И#збaви мS nгнS вёчнующагw, и3 чeрвіz же ѕлaгw, и3 тaртара: да мS не kви1ши бэсHмъ рaдованіе, и4же мнHгимъ грэхHмъ пови1нника. Н0ва сотвори1 мz, њбетшaвшаго нечyвственными, пренепор0чнаz, согрэшє1ніи. Стрaнна мyки всsкіz покажи1 мz, и3 всёхъ вLку ўмоли2. Нбcнаz ми2 ўлучи1ти весє1ліz со всёми с™hми спод0би. Прес™az дв7о, ўслhши глaсъ непотрeбнагw рабA твоегw2. Струю2 давaй мнЁ слезaмъ пречcтаz, души2 моеS сквeрну њчищaющи. Стен†ніz t сeрдца приношy ти непрестaннw, ўсeрдствуй вLчце. Молeбную слyжбу мою2 пріими2, и3 бGу бlгоутр0бному принеси2. Превhшшаz ѓгGлъ, мірскaгw мS превhшша сли1тіz сотвори2. Свэтон0снаz сёне нбcнаz, д¦0вную бlгодaть во мнЁ напрaви. Рyцэ воздёю и3 ўстнЁ къ похвалeнію, њсквернeны сквeрною, всенепор0чнаz. Душетлённыхъ мS пaкостей и3збaви, хrтA прилёжнw ўмолsющи: є3мyже чeсть и3 поклонeніе подобaетъ, нhнэ и3 при1снw, и3 во вёки вэкHвъ. Ґми1нь.
Апява́ю благада́ць тваю́, Улады́чыца, малю́ Цябе́: ро́зум мой благада́ццю адары́. Хадзі́ць пра́вільна мяне́ навучы́ — шля́хам Хрысто́вых за́паведзяў. Нядрэ́мнасць ў спе́ве ўмацу́й, марко́тны сон адганя́ючы. Звя́занага ланцуга́мі грэхападзе́нняў малі́твамі Тваі́мі вы́звалі, Боганяве́ста. Уначы́ мяне́ і ўдзень ахо́ўвай, ад ваяўні́чых во́рагаў рату́ючы мяне́. Ты, Яка́я Жыццяда́целя — Бо́га нарадзі́ла, мяне́, памерлага ад страсцей, ажыві. Ты, Яка́я святло́ невячэ́рняе * нарадзі́ла, душу́ маю́ асле́плую прасвятлі́. О, дзіво́сны хо́рам Уладара́, до́мам Ду́ха Бажэ́ственнага мяне́ ўчыні́. Ты, Яка́я Ле́кара нарадзі́ла, вы́лечы душы́ маёй шматгадо́выя стра́сці. Мяне́, жыццёваю бу́раю захо́пленага, на сцяжы́ну пакая́ння скіру́й. Урату́й мяне́ ад агню́ ве́чнага, ад чарвяка́ лю́тага і та́ртара *. Не ўчыні́ ра́дасці для дэ́манаў з мяне́, у мно́гіх граха́х вінава́тага. Но́вым зрабі́ мяне́, змарне́лага ад неадчува́льных, Найчысце́йшая, саграшэ́нняў. Далёкім ад му́кі уся́кай пакажы́ мяне́ і Уладара́ ўсіх умалі́. Нябе́сных мне дасягну́ць ра́дасцей з усі́мі святы́мі спадо́бі. Прасвята́я Дзе́ва, пачу́й го́лас няго́днага раба́ Твайго́. Дай лі́цца сляза́м маі́м, Прачы́стая, душы́ маёй нечыстату́ ачышча́ючы. Сто́гны ад сэ́рца прыно́шу Табе́ няспы́нна: падтрыма́й, Улады́чыца. Малі́твенае служэ́нне маё прымі́ і Бо́гу міласэ́рнаму прынясі́. Вышэ́йшая за Ангелаў, узнімі́ мяне́, не да́ўшы са све́там змяша́цца мне. Светлано́сная За́сень нябе́сная, духо́ўную благада́ць на мяне́ скіру́й. Ру́кі ўзніма́ю і адкрыва́ю забру́джаныя нечыстато́й ву́сны для ўсхвале́ння, Найчысце́йшая. Ад душатле́нных мяне́ напа́даў пазба́ў, стара́нна ўмаля́ючы Хрыста́, Яко́му паша́на і паклане́нне нале́жаць цяпе́р і заўсёды, і на ве́кі вяко́ў. Амі́нь.
Многомлcтиве и3 всемлcтиве б9е м0й, гDи ї}се хrтE, мн0гіz рaди любвE сшeлъ и3 воплоти1лсz є3си2, ћкw да сп7сeши всёхъ. И# пaки, сп7се, сп7си1 мz по бlгодaти, молю1 тz: ѓще бо t дёлъ сп7сeши мS, нёсть сE бlгодaть и3 дaръ, но д0лгъ пaче. Е$й, мн0гій въ щедр0тахъ, и3 неизречeнный въ млcти! Вёруzй бо въ мS, рeклъ є3си2, q хrтE м0й, жи1въ бyдетъ, и3 не ќзритъ смeрти во вёки. Ѓще ќбw вёра, ћже въ тS, сп7сaетъ tч†zнныz, сE вёрую: сп7си1 мz, ћкw бGъ м0й є3си2 ты2 и3 создaтель. Вёра же вмёстw дёлъ да вмэни1тсz мнЁ, б9е м0й, не њбрsщеши бо дёлъ tню1дъ њправдaющихъ мS. Но тA вёра моS да довлёетъ вмёстw всёхъ, тA да tвэщaетъ, тA да њправди1тъ мS, тA да покaжетъ мS причaстника слaвы твоеS вёчныz. Да не ќбw похи1титъ мS сатанA, и3 похвaлитсz, сл0ве, є4же tт0ргнути мS t твоеS руки2 и3 њгрaды. Но и3ли2 хощY, сп7си1 мz, и3ли2 не хощY, хrтE сп7се м0й, предвари2 ск0рw, ск0рw, погиб0хъ: тh бо є3си2 бGъ м0й t чрeва мaтере моеS. Спод0би мS гDи, нhнэ возлюби1ти тS, ћкоже возлюби1хъ и3ногдA т0й сaмый грёхъ, и3 пaки пораб0тати тебЁ без8 лёности т0щнw, ћкоже пораб0тахъ прeжде сатанЁ льсти1вому. Наипaче же пораб0таю тебЁ гDу и3 бGу моемY ї}су хrтY, во вс‰ дни6 животA моегw2, нhнэ и3 при1снw, и3 во вёки вэкHвъ. Ґми1нь.
Мнагамі́ласцівы і Усямі́ласцівы Бо́жа мой, Го́спадзі Іісу́се Хрысце́, дзе́ля вялі́кай любо́ві Ты сышо́ў і ўцяле́сніўся, каб спасці́ усіх. Дык вось, Спасі́целю, спасі́ мяне́ па благада́ці, малю́ Цябе́; бо калі за ўчы́нкі спасе́ш мяне́, то гэ́та не благада́ць і дар, а хутчэ́й абавя́зак. О, бага́ты шчо́драсцямі і невымо́ўны ў мі́ласці! Ты сказа́ў, Хрысце́ мой: хто ве́руе ў Мяне́, той жывы́ бу́дзе і не ўба́чыць сме́рці наве́кі. Калі ж ве́ра ў Цябе́ спаса́е тых, хто ў адча́і, то вось я ве́рую, спасі́ мяне́, бо Ты мой Бог і Ствары́цель. І ве́ра заме́ст учы́нкаў няха́й залі́чана бу́дзе мне, Бо́жа мой, бо Ты зусі́м не зно́йдзеш учы́нкаў, якія апраўда́юць мяне́. Але той ве́ры маёй няха́й дастатко́ва бу́дзе заме́ст усіх іх, яна няха́й адка́звае, яна няха́й апраўда́е мяне́, яна няха́й зро́біць мяне ўдзе́льнікам ве́чнай сла́вы Тваёй. Каб не вы́краў мяне́ сатана́ і не пахвалі́ўся, Сло́ва *, што ён забра́ў мяне́ з Тваёй рукі́ і з-пад Тваёй ахо́вы. Але ці хачу́, ці не хачу́, спасі́ мяне́, Хрысце́ Спасі́целю мой, паспяшы́ ско́ра, бо ху́тка загі́ну: Ты ж Бог мой ад уло́ння ма́ці маёй. Спадо́бі мяне́, Го́спадзі, цяпе́р узлюбі́ць Цябе́, як не́калі я любі́ў той са́мы грэх; і ўжо служы́ць Табе́ без ляно́ты шчы́ра, як я служы́ў ране́й сатане́ лжы́ваму. Лепш бу́ду служы́ць Табе́, Го́спаду і Бо́гу майму́ Іісу́су Хрысту́, ва ўсе дні жыцця́ майго́, цяпе́р і заўсёды, і на ве́кі вяко́ў. Амі́нь.
С™hй ѓгGле, предстоsй nкаsннэй моeй души2 и3 стрaстнэй моeй жи1зни, не њстaви менє2 грёшнагw, нижE tступи2 t менє2 за невоздержaніе моE: не дaждь мёста лукaвому дeмону њбладaти мн0ю, наси1льствомъ смeртнагw сегw2 тэлесE: ўкрэпи2 бёдствующую и3 худyю мою2 рyку, и3 настaви мS на пyть сп7сeніz. Е$й, с™hй ѓгGле б9ій, храни1телю и3 покрови1телю nкаsнныz моеS души2 и3 тёла, вс‰ мнЁ прости2, є3ли1кими тS њскорби1хъ во вс‰ дни6 животA моегw2: и3 ѓще что2 согрэши1хъ въ прешeдшую н0щь сію2, покрhй мS въ настоsщій дeнь, и3 сохрани1 мz t всsкагw и3скушeніz проти1внагw, да ни въ к0емъ грэсЁ прогнёваю бGа: и3 моли1сz за мS ко гDу, да ўтверди1тъ мS въ стрaсэ своeмъ, и3 дост0йна покaжетъ мS рабA своеS бlгости. Ґми1нь.
Святы́ А́нгеле, паста́ўлены ахо́ўваць маю́ бе́дную душу́ і няшча́снае жыццё, не пакі́нь мяне́, грэ́шнага, і не адступі́ ад мяне́ за няўстры́манасць маю́. Не дай магчы́масці зло́му дэ́ману авало́даць мно́ю праз перава́гу гэ́тага смяро́тнага це́ла; вазьмі́ мо́цна гаро́тную і кво́лую руку́ маю́ і вы́вядзі мяне́ на шлях спасе́ння. О, святы́ А́нгеле Бо́жы, ахо́ўнік і засту́пнік бе́днай маёй душы́ і це́ла, усё мне праба́ч, чым я знява́жыў цябе́ ва ўсе дні жыцця́ майго́ і, калі́ я чым саграшы́ў у гэ́тую міну́лую ноч, абарані́ мяне́ ў цяпе́рашні дзень; і захава́й мяне́ ад уся́кае спаку́сы варо́жае, каб я нія́кім грахо́м не ўгняві́ў Бо́га; і малі́ся за мяне́ Го́спаду, каб Ён умацава́ў мяне́ ў стра́ху Сваі́м і зрабі́ў мяне́ рабо́м, дасто́йным Сваёй до́брасці. Амі́нь.
Прес™az вLчце моS бцdе, с™hми твои1ми и3 всеси1льными мольбaми tжени2 t менє2 смирeннагw и3 nкаsннагw рабA твоегw2, ўнhніе, забвeніе, неразyміе, нерадёніе, и3 вс‰ сквє1рнаz, лук†ваz и3 х{льнаz помышлє1ніz, t nкаsннагw моегw2 сeрдца, и3 t помрачeннагw ўмA моегw2. И# погаси2 плaмень страстeй мои1хъ, ћкw ни1щъ є4смь и3 nкаsненъ: и3 и3збaви мS t мн0гихъ и3 лю1тыхъ воспоминaній, и3 предпріsтій, и3 t всёхъ дёйствъ ѕлhхъ свободи1 мz. Ћкw бlгословeна є3си2 t всёхъ родHвъ, и3 слaвитсz пречcтн0е и4мz твоE во вёки вэкHвъ. Ґми1нь.
Прасвята́я Улады́чыца мая́, Багаро́дзіца, святы́мі Тваі́мі і ўсёмагу́тнымі малі́твамі адгані́ ад мяне́, пако́рлівага і няшча́снага раба́ Твайго́, марко́ту, няпа́мятлівасць, неразу́мнасць, нядба́йнасць і ўсе нячы́стыя, злы́я і кашчу́нскія ду́мкі з бе́днага майго́ сэ́рца і з азмро́чанага ро́зуму майго́; і пагасі́ по́лымя страсце́й маіх, бо я ўбо́гі і няшча́сны. І пазба́ў мяне́ ад шматлі́кіх згу́бных успамі́наў і наме́раў, і ад усіх учы́нкаў злых вы́звалі мяне́. Бо Цябе благаслаўля́юць усе ро́ды, і сла́віцца найпачэ́снейшае імя́ Тваё на ве́кі вяко́ў. Амі́нь.
Моли2 бGа њ мнЁ, с™hй ўг0дниче б9ій [и4м>къ], ћкw ѓзъ ўсeрднw къ тебЁ прибэгaю, ск0рому пом0щнику и3 мlтвеннику њ души2 моeй.
Малі́ Бо́га за мяне́, святы́ ўго́днік Бо́жы (імя), бо я шчы́ра да цябе звярта́юся, ско́рага памо́чніка і малі́твенніка за душу́ маю́.
Бцdе дв7о рaдуйсz, бlгодaтнаz мRjе, гDь съ тоб0ю: бlгословeна ты2 въ женaхъ, и3 бlгословeнъ пл0дъ чрeва твоегw2, ћкw сп7са родилA є3си2 дyшъ нaшихъ.
Багаро́дзіца Дзе́ва, ра́дуйся, Благада́тная Мары́я, Гаспо́дзь з Табо́ю; благаславёная Ты сяро́д жанчы́н і благаславёны плод уло́ння Твайго́, бо Ты нарадзі́ла Спасі́целя душ на́шых.
Сп7си2, гDи, лю1ди тво‰, и3 бlгослови2 достоsніе твоE, побBды правосл†внымъ хrтіaнwмъ на сопроти6вныz дaруz, и3 твоE сохранsz кrт0мъ твои1мъ жи1тельство.
Спасі́, Го́спадзі, людзей Тваіх і благаславі спадчыну Тваю, перамо́гу праваслаўным хрысціянам над праціўнікамі даючы і Тваім Крыжам ахо́ўваючы наро́д Твой.
Сп7си2, гDи, и3 поми1луй nтцA моего2 дух0внаго [и4м>къ], роди1телей мои1хъ [и4м>къ], ср0дникwвъ [и4м>къ], начaльникwвъ, настaвникwвъ, бlгодётелей [и4м>къ], и3 всёхъ правослaвныхъ хrтіaнъ.
Спасі́, Го́спадзі, і памі́луй айца́ майго́ духо́ўнага (імя), бацько́ў маіх (імёны), сваяко́ў (імёны), нача́льнікаў, наста́ўнікаў, дабрадзе́яў (імёны іхнія) і ўсіх правасла́ўных хрысція́н.
Ўпок0й, гDи, дyшы ўс0пшихъ р†бъ твои1хъ: [роди1телей мои1хъ], ср0дникwвъ [и4м>къ], бlгодётелей [и4м>къ], и3 всёхъ правослaвныхъ хrтіaнъ, и3 прости2 и5мъ вс‰ согрэшє1ніz вHльнаz и3 невHльнаz, и3 дaруй и5мъ цrтвіе нбcное.
Ѓще м0жеши, чти2 помsнникъ вмёстw си1хъ крaткихъ мlтвъ њ живhхъ и3 ўс0пшихъ.
Упако́й, Го́спадзі, ду́шы спачы́лых рабо́ў Тваі́х: бацько́ў маі́х, сваяко́ў, дабрадзе́яў (імёны іх), і ўсіх правасла́ўных хрысція́н і праба́ч ім усе саграшэ́нні, во́льныя і міжво́льныя, і пада́й ім Ца́рства Нябе́снае.
Дост0йно є4сть ћкw вои1стинну, бlжи1ти тS бцdу, приснобlжeнную, и3 пренепор0чную, и3 м™рь бGа нaшегw. ЧCтнёйшую херув‡мъ, и3 слaвнэйшую без8 сравнeніz сераф‡мъ, без8 и3стлёніz бGа сл0ва р0ждшую, сyщую бцdу тS величaемъ.
Слaва nц7Y, и3 сн7у, и3 с™0му д¦у, и3 нhнэ и3 при1снw, и3 во вёки вэкHвъ. Ґми1нь. ГDи, поми1луй. [Три1жды.]
Дасто́йна ёсць сапраўды́ ўблажа́ць Цябе, Багаро́дзіцу, заўжды́ блажэ́нную і найчысце́йшую і Ма́ці Бо́га на́шага. Пачэ́снейшую за Херуві́маў і непараўна́льна слаўне́йшую за Серафі́маў, што непару́шанаю нарадзі́ла Бо́га Сло́ва, І́сную Багаро́дзіцу, Цябе веліча́ем.
Ад Пасхі да Узнясення замест «Дастойна ёсць» пяецца:
Ангел ускліка́ў Благада́тнай: Чы́стая Дзе́ва, ра́дуйся! І зноў кажу́: ра́дуйся, Твой Сын уваскрэ́с на трэ́ці дзень з гро́бу, і мёртвых узняў Ён, лю́дзі, весялі́цеся.
Свяціся, свяціся, но́вы Іерусаліме, сла́ва бо Гаспо́дняя на табе́ заззя́ла. Ліку́й сёння і весялі́ся, Сіёне. Ты ж, Чы́стая, ра́дуйся, Багаро́дзіца, аб Уваскрасе́нні Наро́джанага Табо́й.
Сла́ва Айцу́, і Сы́ну, і Свято́му Ду́ху, і цяпе́р, і заўсёды, і на ве́кі вяко́ў. Амінь.
Го́спадзі, памілуй. (Тройчы)
Го́спадзі, Іісу́се Хрысце́, Сы́не Бо́жы, дзе́ля малітваў Прачы́стай Тваёй Ма́ці, прападо́бных і багано́сных айцо́ў на́шых і ўсіх святы́х, памі́луй нас. Амі́нь.
ГDи ї}се хrтE сн7е б9ій, мlтвъ рaди пречcтыz твоеS м™ре, прпdбныхъ и3 бGон0сныхъ nтє1цъ нaшихъ, и3 всёхъ с™hхъ, поми1луй нaсъ. Ґми1нь.
*Го́спадзі, дай мне з душэ́ўным спако́ем сустрэ́ць усё, што прынясе́ мне сённяшні дзень. Дай мне ца́лкам адда́цца во́лі Тваёй свято́й. У ко́жную пару́ гэ́тага дня ва ўсім накіру́й і падтрыма́й мяне́. Якія б я не атрыма́ў зве́сткі на праця́гу дня, навучы́ мяне́ прыня́ць іх са спако́йнай душо́ю і цвёрдай упэ́ўненасцю, што на ўсё свята́я во́ля Твая́.
Ва ўсіх сло́вах і спра́вах маіх кіру́й маімі ду́мкамі і пачу́ццямі. Ва ўсіх непрадба́чаных вы́падках не дай мне забы́ць, што ўсё пасла́на Табо́ю.
Навучы́ мяне́ шчы́ра і разу́мна абыхо́дзіцца з ко́жным чле́нам сям'і маёй, ніко́га не бянтэ́жачы і не засмуча́ючы.
Го́спадзі, дай мне сілу перане́сці сто́му сённяшняга дня і ўсе падзе́і на праця́гу дня. Кіру́й маёю во́ляю і навучы́ мяне малі́цца, ве́рыць, спадзява́цца, цярпе́ць, прабача́ць і любі́ць. Амі́нь.