Мlтвами с™hхъ nтє1цъ нaшихъ, гDи ї}се хrтE б9е нaшъ, поми1луй нaсъ. Ґми1нь.
Слaва тебЁ б9е нaшъ, слaва тебЁ.
ЦRю2 нбcный, ўтёшителю, дш7е и4стины, и4же вездЁ сhй, и3 вс‰ и3сполнszй, сокр0вище бlги1хъ, и3 жи1зни подaтелю, пріиди2 и3 всели1сz въ ны2, и3 њчи1сти ны2 t всsкіz сквeрны, и3 сп7си2, бlже, дyшы нaшz.
С™hй б9е, с™hй крёпкій, с™hй безсмeртный, поми1луй нaсъ. [Три1жды.]
Слaва nц7Y, и3 сн7у, и3 с™0му д¦у, и3 нhнэ и3 при1снw, и3 во вёки вэкHвъ. Ґми1нь.
Прес™az трbце, поми1луй нaсъ: гDи, њчи1сти грэхи2 нaшz: вLко, прости2 беззакHніz н†ша: с™hй, посэти2 и3 и3сцэли2 нeмwщи нaшz, и4мене твоегw2 рaди.
ГDи, поми1луй. [Три1жды.]
Слaва nц7Y, и3 сн7у, и3 с™0му д¦у, и3 нhнэ и3 при1снw, и3 во вёки вэкHвъ. Ґми1нь.
Џ§е нaшъ, и4же є3си2 на нб7сёхъ, да с™и1тсz и4мz твоE, да пріи1детъ цrтвіе твоE, да бyдетъ в0лz твоS, ћкw на нб7си2 и3 на земли2. Хлёбъ нaшъ насyщный дaждь нaмъ днeсь: и3 њстaви нaмъ д0лги нaшz, ћкоже и3 мы2 њставлsемъ должникHмъ нaшымъ: и3 не введи2 нaсъ во и3скушeніе, но и3збaви нaсъ t лукaвагw.
ГDи, поми1луй. [в7i.]
Слaва nц7Y, и3 сн7у, и3 с™0му д¦у, и3 нhнэ и3 при1снw, и3 во вёки вэкHвъ. Ґми1нь.
Пріиди1те, поклони1мсz цReви нaшему бGу. [Покл0нъ.]
Пріиди1те, поклони1мсz и3 припадeмъ хrтY, цReви нaшему бGу. [Покл0нъ.]
Пріиди1те, поклони1мсz и3 припадeмъ самомY хrтY, цReви и3 бGу нaшему. [Покл0нъ.]
Свяшчэннік пачынае так:
Благаславёны Бог наш заўжды́, цяпе́р і заўсёды, і на ве́кі вяко́ў. Амі́нь.
А міранін пачынае так:
Па малі́твах святы́х айцо́ў на́шых, Го́спадзі Іісу́се Хрысце́, Бо́жа наш, памі́луй нас. Амі́нь.
Сла́ва Табе́, Бо́жа наш, сла́ва Табе́.
Цару́ Нябе́сны, Уцяшы́целю, Ду́ху і́сціны, Ты ўсю́ды прысу́тны і ўсё напаўня́еш, Ска́рбніца дабра́ і жыцця́ Пада́целю, прыйдзі́ і ўсялі́ся ў нас, і ачы́сці нас ад уся́кай нечыстаты́ і спасі́, До́бры, ду́шы на́шы.
Святы́ Бо́жа, Святы́ Мо́цны, Святы́ Несмяро́тны, памі́луй нас. (Тройчы)
Сла́ва Айцу́, і Сы́ну, і Свято́му Ду́ху, і цяпе́р, і заўсёды, і на ве́кі вяко́ў. Амі́нь.
Прасвята́я Тро́іца, памі́луй нас; Го́спадзі, ачы́сці грахі́ на́шы; Уладару́, праба́ч беззако́нні на́шы; Святы́, наве́дай і ацалі́ не́мачы на́шы дзе́ля імя́ Твайго́.
Го́спадзі, памі́луй. (Тройчы)
Сла́ва Айцу́, і Сы́ну, і Свято́му Ду́ху, і цяпе́р, і заўсёды, і на ве́кі вяко́ў. Амі́нь.
О́йча наш, Які ёсць на нябёсах! Няха́й свяці́цца імя́ Тваё, няхай пры́йдзе Ца́рства Тваё, няха́й бу́дзе во́ля Твая́ як на не́бе, так і на зямлі́. Хлеб наш надзённы дай нам сёння; і дару́й нам даўгі́ на́шы, як і мы дару́ем даўжніка́м на́шым; і не ўвядзі́ нас у спаку́су, але збаў нас ад зло́га.
Свяшчэннік: Бо Тваё ёсць Ца́рства, і сі́ла, і сла́ва — Айца́, і Сы́на, і Свято́га Ду́ха — цяпе́р, і заўсёды, і на ве́кі вяко́ў. Амі́нь.
Го́спадзі, памі́луй. (12 разоў)
Сла́ва Айцу́, і Сы́ну, і Свято́му Ду́ху, і цяпе́р, і заўсёды, і на ве́кі вяко́ў. Амі́нь.
Прыйдзі́це, пакло́німся Цару́ на́шаму — Бо́гу. (Паклон)
Прыйдзі́це, пакло́німся і прыпадзём да Хрыста́, Цара́ на́шага, Бо́га. (Паклон)
Прыйдзі́це, пакло́німся і прыпадзём да Само́га Хрыста́, Цара́ і Бо́га на́шага. (Паклон)
ГDь пасeтъ мS, и3 ничт0же мS лиши1тъ. На мёстэ ѕлaчнэ, тaмw всели1 мz, на водЁ пок0йнэ воспитa мz. Дyшу мою2 њбрати2, настaви мS на стєзи2 прaвды, и4мене рaди своегw2. Ѓще бо и3 пойдY посредЁ сёни смeртныz, не ўбою1сz ѕлA, ћкw ты2 со мн0ю є3си2: жeзлъ тв0й и3 пaлица твоS, т† мS ўтёшиста. Ўгот0валъ є3си2 предо мн0ю трапeзу, сопроти1въ стужaющымъ мнЁ: ўмaстилъ є3си2 є3лeомъ главY мою2, и3 чaша твоS ўпоzвaющи мS, ћкw держaвна. И# млcть твоS поженeтъ мS вс‰ дни6 животA моегw2: и3 є4же всели1ти ми сz въ д0мъ гDень въ долготY днjй.
Гаспо́дзь — Па́стыр мой; я ні ў чым не бу́ду мець няста́чы: Ён па́свіць мяне́ на зялёных ні́вах, на ці́хія во́ды во́дзіць мяне́, падмацо́ўвае душу́ мае́, накіро́ўвае мяне́ на сце́жкі пра́ўды дзе́ля імя́ Свайго́. Калі́ я пайду́ на́ват далі́наю смяро́тнага це́ню, не збаю́ся зла, бо Ты са мно́ю; Тваё жазло́ і Твой по́сах — яны́ суцяша́юць мяне́. Ты прыгатава́ў для мяне́ трапе́зу на вача́х во́рагаў маі́х; нама́сціў але́ем галаву́ маю́; ча́ша мая́ перапо́ўнена. Так, до́брасць і мі́ласць [Твая] няха́й спадаро́жнічаюць мне ва ўсе дні жыцця́ майго́, і я бу́ду жыць у до́ме Гаспо́днім мно́гія дні.
ГDнz землS, и3 и3сполнeніе є3S, вселeннаz, и3 вси2 живyщіи на нeй. Т0й на морsхъ њсновaлъ ю5 є4сть, и3 на рэкaхъ ўгот0валъ ю5 є4сть. Кто2 взhдетъ на г0ру гDню; и3ли2 кто2 стaнетъ на мёстэ с™ёмъ є3гw2; Непови1ненъ рукaма и3 чи1стъ сeрдцемъ, и4же не пріsтъ всyе дyшу свою2, и3 не клsтсz лeстію и4скреннему своемY. Сeй пріи1метъ бlгословeніе t гDа, и3 млcтыню t бGа сп7са своегw2. Сeй р0дъ и4щущихъ гDа, и4щущихъ лицE бGа їaкwвлz. Возми1те вратA кнsзи вaшz, и3 возми1тесz вратA вBчнаz: и3 вни1детъ цRь слaвы. Кт0 є3сть сeй цRь слaвы; гDь крёпокъ и3 си1ленъ, гDь си1ленъ въ брaни. Возми1те вратA кнsзи вaшz, и3 возми1тесz вратA вBчнаz: и3 вни1детъ цRь слaвы. Кт0 є3сть сeй цRь слaвы; гDь си1лъ, т0й є4сть цRь слaвы.
Го́спаду нале́жыць зямля́ і ўсё, што напаўня́е яе́, сусве́т і ўсе жыхары́ яго́, бо Ён заснава́ў яго́ на мо́рах і на рэ́ках усталява́ў яго́. Хто ўзы́дзе на гару́ Гаспо́днюю, або́ хто ста́не на святы́м ме́сцы Яго́? Той, у каго́ ру́кі бязві́нныя і сэ́рца чы́стае, хто не кля́ўся душо́ю сваёю ма́рна і не бажы́ўся лжы́ва [бліжняму свайму], — той атрыма́е благаславе́нне ад Го́спада і мі́ласць ад Бо́га, Спасі́целя свайго́. Такі́ род тых, якія шука́юць Яго, шука́юць аблі́чча Твайго́, Бо́жа Іа́каваў! Падымі́це, бра́мы, вярхі́ свае́, і падымі́цеся, дзве́ры ве́чныя, і ўво́йдзе Цар сла́вы! Хто́ гэ́ты Цар сла́вы? — Гаспо́дзь, мо́цны і ду́жы, Гаспо́дзь, ду́жы ў бі́тве. Падымі́це, бра́мы, вярхі́ свае́, і падымі́цеся, дзве́ры ве́чныя, і ўво́йдзе Цар сла́вы! Хто гэ́ты Цар сла́вы? — Гаспо́дзь сіл, Ён — Цар сла́вы.
Вёровахъ, тёмже возглаг0лахъ: ѓзъ же смири1хсz ѕэлw2. Ѓзъ же рёхъ во и3зступлeніи моeмъ: всsкъ человёкъ л0жъ. Что2 воздaмъ гDеви њ всёхъ, ±же воздадE ми2; Чaшу сп7сeніz пріимY, и3 и4мz гDне призовY: мlтвы мо‰ гDеви воздaмъ пред8 всёми людьми2 є3гw2. ЧCтнA пред8 гDемъ смeрть прпdбныхъ є3гw2. q гDи, ѓзъ рaбъ тв0й, ѓзъ рaбъ тв0й, и3 сhнъ рабhни твоеS: растерзaлъ є3си2 ќзы мо‰. ТебЁ пожрY жeртву хвалы2, и3 во и4мz гDне призовY: мlтвы мо‰ гDеви воздaмъ пред8 всёми людьми2 є3гw, во дв0рэхъ д0му гDнz, посредЁ тебє2 їеrли1ме.
Я ве́раваў і таму́ каза́ў: я мо́цна прыгне́чаны. Я сказа́ў неабду́мана: уся́кі чалаве́к ілжы́вы. Чым я аддзя́кую Го́спаду за ўсе Яго дабрадзе́йствы мне? Чашу спасе́ння прыму́ і імя́ Гасподняе прызаву. Абяца́нні свае́ Го́спаду я вы́канаю пе́рад усі́м наро́дам Яго. Дарага́я ў вача́х Гаспо́дніх смерць святы́х Яго! О, Го́спадзі! я раб Твой, я раб Твой і сын рабы́ Тваёй; Ты разарва́ў кайданы́ мае́. Табе́ прынясу́ ахвя́ру хвалы́, і імя́ Гаспо́дняе прызаву́. Абяца́нні свае́ Го́спаду я вы́канаю пе́рад усі́м наро́дам Яго́, у двара́х до́ма Гаспо́дняга, пасяро́д цябе́, Іерусалі́ме.
Сла́ва Айцу́, і Сы́ну, і Свято́му Ду́ху, і цяпе́р, і заўсёды, і на ве́кі вяко́ў. Амі́нь.
Алілуія, алілуія, алілуія, слава Табе, Бо́жа. (Тройчы, з паклонамі)
Слaва nц7Y, и3 сн7у, и3 с™0му д¦у, и3 нhнэ и3 при1снw, и3 во вёки вэкHвъ. Ґми1нь. Ґллилyіа, ґллилyіа, ґллилyіа, слaва тебЁ б9е. [Три1жды.] И# покл0ны три2.
БеззакHніz мо‰ прeзри гDи, t дв7ы рождeйсz, и3 сeрдце моE њчи1сти, хрaмъ то2 творS пречcтому твоемY тёлу и3 кр0ви: нижE tри1ни менE t твоегw2 лицA, без8 числA и3мёzй вeлію млcть.
Слaва nц7Y, и3 сн7у, и3 с™0му д¦у.
Во причaстіе с™hнь твои1хъ кaкw дерзнY недост0йный; Ѓще бо дерзнY къ тебЁ приступи1ти съ дост0йными, хітHнъ мS њбличaетъ, ћкw нёсть вечeрній, и3 њсуждeніе и3сходaтайствую многогрёшнэй души2 моeй. Њчи1сти гDи сквeрну души2 моеS, и3 сп7си2 мS, ћкw чlвэколю1бецъ.
И# нhнэ и3 при1снw, и3 во вёки вэкHвъ. Ґми1нь.
МнHгаz мн0жєства мои1хъ, бцdе, прегрэшeній, къ тебЁ прибэг0хъ чcтаz, сп7сeніz трeбуz: посэти2 немощствyющую мою2 дyшу, и3 моли2 сн7а твоего2 и3 бGа нaшего дaти ми2 њставлeніе, ±же содёzхъ лю1тыхъ, є3ди1на бlгословeннаz.
[Во с™yю же и3 вели1кую четыредесsтницу:
Е#гдA слaвніи ўченицы2 на ўмовeніи вeчери просвэщaхусz, тогдA їyда ѕлочести1вый, сребролю1біемъ недyговавъ, њмрачaшесz, и3 беззакHннымъ судіsмъ тебE, првdнаго судію2, предаeтъ. Ви1ждь, и3мёній рачи1телю, си1хъ рaди ўдавлeніе ўпотреби1вша, бэжи2 несhтыz души2, ўчи1телю такwвaz дерзнyвшіz. И$же њ всёхъ бlгjй, гDи, слaва тебЁ.]
На беззако́нні мае́ не зважа́й, Го́спадзі, Ты, што ад Дзе́вы нарадзі́ўся, і сэ́рца маё ачы́сці, тво́рачы яго хра́мам Прачы́стага Твайго́ Це́ла і Крыві́, і не адкі́нь мяне́ ад Твайго́ аблі́чча, ма́ючы бязме́жна вялі́кую мі́ласць.
Сла́ва Айцу́, і Сы́ну, і Свято́му Ду́ху.
Прычасці́цца Святы́нь Тваі́х як адва́жуся я, недасто́йны? Калі́ асме́люся да Цябе́ прыступі́ць з дасто́йнымі, то адзе́нне вы́дасць мяне́, бо яно́ не для Вячэ́ры, і я заслужу́ асуджэ́нне мнагагрэ́шнай душы́ маёй. Ачы́сці, Го́спадзі, ад бру́ду душу́ маю́ і спасі́ мяне́, як Чалавекалю́бец.
І цяпе́р, і заўсёды, і на ве́кі вяко́ў. Амі́нь.
Вялі́кае мно́ства сваі́х саграшэ́нняў ма́ючы, я звярта́юся да Цябе́, Багаро́дзіца Чы́стая, шука́ючы спасе́ння: наве́дай хво́рую маю́ душу́ і малі́ Сы́на Твайго́ і Бо́га на́шага даць мне прабачэ́нне жахлі́вых маі́х учы́нкаў, Адзі́ная Благаславе́нная.
А ў Святую і Вялікую Чатырохдзесятніцу прамаўляй:
Калі́ сла́ўныя ву́чні пры ўмаве́нні на Вячэ́ры прасвятля́ліся, тады́ Іу́да пага́ны, срэбралю́бствам апанта́ны, азмро́чваўся, і беззако́нным су́ддзям ён Цябе́, пра́веднага Суддзю́, выдае́. Паглядзі́, збіра́льнік бага́ццяў, на таго́, хто з‑за іх паве́сіўся; пазбяга́й хці́васці, яка́я Наста́ўніку тако́е зрабі́ць асме́лілася. Да ўсіх до́бры Го́спадзі, сла́ва Табе́.
Поми1луй мS б9е, по вели1цэй млcти твоeй, и3 по мн0жеству щедр0тъ твои1хъ њчи1сти беззак0ніе моE. Наипaче њмhй мS t беззак0ніz моегw2, и3 t грэхA моегw2 њчи1сти мS. Ћкw беззак0ніе моE ѓзъ знaю, и3 грёхъ м0й предо мн0ю є4сть вhну. ТебЁ є3ди1ному согрэши1хъ, и3 лукaвое пред8 тоб0ю сотвори1хъ: ћкw да њправди1шисz во словесёхъ твои1хъ, и3 побэди1ши, внегдA суди1ти ти2. Сe бо въ беззак0ніихъ зачaтъ є4смь, и3 во грэсёхъ роди1 мz мaти моS. Сe бо и4стину возлюби1лъ є3си2, безвBстнаz и3 т†йнаz премyдрости твоеS kви1лъ ми2 є3си2. Њкропи1ши мS v3ссHпомъ, и3 њчи1щусz: њмhеши мS, и3 пaче снёга ўбэлю1сz. Слyху моемY дaси рaдость и3 весeліе: возрaдуютсz кHсти смирє1нныz. Tврати2 лицE твоE t грBхъ мои1хъ, и3 вс‰ беззакHніz мо‰ њчи1сти. Сeрдце чи1сто сози1жди во мнЁ б9е, и3 дyхъ прaвъ њбнови2 во ўтр0бэ моeй. Не tвeржи менє2 t лицA твоегw2, и3 д¦а твоегw2 с™aгw не tими2 t менє2. Воздaждь ми2 рaдость сп7сeніz твоегw2, и3 д¦омъ вLчнимъ ўтверди1 мz. НаучY беззакHнныz путє1мъ твои6мъ, и3 нечести1віи къ тебЁ њбратsтсz. И#збaви мS t кровeй б9е, б9е сп7сeніz моегw2: возрaдуетсz љзhкъ м0й прaвдэ твоeй. ГDи, ўстнЁ мои2 tвeрзеши, и3 ўстA мо‰ возвэстsтъ хвалY твою2. Ћкw ѓще бы восхотёлъ є3си2 жeртвы, дaлъ бhхъ ќбw: всесожжeніz не бlговоли1ши. Жeртва бGу дyхъ сокрушeнъ: сeрдце сокрушeнно и3 смирeнно бGъ не ўничижи1тъ. Ўбlжи2 гDи, бlговолeніемъ твои1мъ сіHна, и3 да сози1ждутсz стёны їеrли6мскіz. ТогдA бlговоли1ши жeртву прaвды, возношeніе и3 всесожегaємаz: тогдA возложaтъ на nлтaрь тв0й тельцы2.
Памі́луй мяне́, Бо́жа, па вялі́кай мі́ласці Тваёй і па мно́ству шчо́драсцей Тваі́х ачы́сці беззако́нні мае́. Зусі́м абмы́й мяне́ ад беззако́ння майго́ і ад граху́ майго́ ачы́сці мяне́. Бо беззако́нне маё я зна́ю і грэх мой пе́рада мно́ю заўжды́. Пе́рад Табо́й адзі́ным я саграшы́ў і зло́е пе́рад Табо́ю ўчыні́ў, так што Ты справядлі́вы ў сло́вах Тваі́х і беззага́нны ў судзе́ Тваі́м. Бо вось у беззако́ннях зача́ты я і ў граха́х нарадзі́ла мяне́ ма́ці мая́. Бо вось ісціну ўзлюбі́ў Ты, невядо́мае і та́йнае з праму́драсці Тваёй адкры́ў Ты мне. Акрапі́ш мяне́ ісо́пам — і бу́ду чы́сты, абмы́еш мяне́ — і бу́ду за снег бяле́йшы. Дасі́ мне пачу́ць ра́дасць і вясяло́сць — і ўзра́дуюцца ко́сці пако́раныя. Адвярні́ аблі́чча Тваё ад грахо́ў маі́х і ўсе беззако́нні мае́ ачы́сці. Сэ́рца чы́стае ствары́ ўва мне, Бо́жа, і дух пра́ўды аднаві́ ўнутры́ мяне́. Не адкі́нь мяне́ ад аблі́чча Твайго́ і Ду́ха Твайго́ Свято́га не адымі́ ад мяне́. Вярні́ мне ра́дасць спасе́ння Твайго́ і Ду́хам улада́рным умацу́й мяне́. Я навучу́ беззако́нных шляха́м Тваі́м, і грэ́шныя да Цябе́ зве́рнуцца. Урату́й мяне́ ад крыві́, Бо́жа, Бо́жа спасе́ння майго́, і ўзра́дуецца язы́к мой пра́ўдзе Тваёй. Го́спадзі, ву́сны мае́ адкры́еш, і ву́сны мае́ абвясця́ць хвалу́ Тваю́. Бо калі́ б Ты захаце́ў ахвя́ры, то я даў бы, але ўсеспале́нне не мі́лае Табе́. Ахвя́ра Бо́гу — дух скру́шаны; сэ́рцам скру́шаным і пако́рлівым Бог не пагарджа́е. Ашчаслі́ў, Го́спадзі, з ла́скі Твае́ Сіён, і няха́й збуду́юцца сце́ны Іерусалі́ма. Тады́ мі́лай Табе́ бу́дзе ахвя́ра пра́ўды, прынашэ́нне і ўсеспале́нне; тады́ пакладу́ць на ахвя́рнік Твой цяльцо́ў.
Їрм0съ: Грzди1те лю1діе, пои1мъ пёснь хrтY бGу, раздёльшему м0ре, и3 настaвльшему лю1ди, ±же и3зведE и3з8 раб0ты є3гЂпетскіz, ћкw прослaвисz.
Припёвъ: Сeрдце чи1сто сози1жди во мнЁ б9е, и3 дyхъ прaвъ њбнови2 во ўтр0бэ моeй.
Хлёбъ животA вёчнующагw да бyдетъ ми2 тёло твоE с™0е, бlгоутр0бне гDи, и3 чcтнaz кр0вь, и3 нед{гъ многоwбрaзныхъ и3сцэлeніе.
Припёвъ: Не tвeржи менє2 t лицA твоегw2, и3 д¦а твоегw2 с™aгw не tими2 t менє2.
Њсквернeнъ дёлы безмёстными nкаsнный, твоегw2 пречcтагw тёла и3 бжcтвенныz кр0ве недост0инъ є4смь, хrтE, причащeніz: є3гHже мS спод0би.
Припёвъ: Прес™az бцdе, сп7си2 нaсъ.
ЗемлE бlгaz, бlгословeннаz бGоневёсто, клaсъ прозsбшаz неwрaнный и3 сп7си1тельный мjру, спод0би мS сeй kдyща сп7сти1сz.
Прыхо́дзьце, лю́дзі, заспява́ем пе́сню Хрысту́ Бо́гу, Які раздзялі́ў мо́ра і правёў наро́д, вы́звалены Ім з ра́бства егі́пецкага, бо Ён прасла́віўся.
Сэ́рца чы́стае ствары́ ўва мне, Бо́жа, і дух пра́ўды аднаві́ ўнутры́ мяне́.
Хле́бам для жыцця́ ве́чнага і ацале́ннем ад усяля́кіх хваро́б няха́й бу́дуць мне Це́ла Тваё Свято́е, міласэ́рны Го́спадзі, і Пачэ́сная Кроў Твая́.
Не адкі́нь мяне́ ад аблі́чча Твайго́ і Ду́ха Твайго́ Свято́га не адымі́ ад мяне́.
Апага́нены спра́вамі непрысто́йнымі, я, няшча́сны, недасто́йны прычашчэ́ння Твайго́ Прачы́стага Це́ла і Бажэ́ственнай Крыві́, Хрысце́, але спадо́бі мяне́ яго́.
Сла́ва Айцу́, і Сы́ну, і Свято́му Ду́ху, і цяпе́р, і заўсёды, і на ве́кі вякоў. Амі́нь.
(Або: Прасвята́я Багаро́дзіца, спасі́ нас).
Багародзічны: Благаславе́нная Боганяве́ста, зямля́ ўрадлі́вая, што ўзрасці́ла для све́ту няўро́блены і спасі́цельны Ко́лас. Спадо́бі мяне́, спажыва́ючы Яго, спасці́ся.
Їрм0съ: На кaмени мS вёры ўтверди1въ, разшири1лъ є3си2 ўстA мо‰ на враги2 мо‰. Возвесели1 бо сz дyхъ м0й, внегдA пёти: нёсть с™ъ ћкоже бGъ нaшъ, и3 нёсть прaведенъ пaче тебє2, гDи.
Припёвъ: Сeрдце чи1сто сози1жди во мнЁ б9е, и3 дyхъ прaвъ њбнови2 во ўтр0бэ моeй.
Слє1зныz ми2 подaждь хrтE к†пли, сквeрну сeрдца моегw2 њчищaющыz: ћкw да бlг0ю с0вэстію њчищeнъ, вёрою прихождY и3 стрaхомъ вLко, ко причащeнію бжcтвенныхъ дарHвъ твои1хъ.
Припёвъ: Не tвeржи менє2 t лицA твоегw2, и3 д¦а твоегw2 с™aгw не tими2 t менє2.
Во њставлeніе да бyдетъ ми2 прегрэшeній пречcтое тёло твоE и3 бжcтвеннаz кр0вь, д¦а же с™aгw nбщeніе, и3 въ жи1знь вёчную, чlвэколю1бче, и3 страстeй и3 скорбeй tчуждeніе.
Припёвъ: Прес™az бцdе, сп7си2 нaсъ.
Хлёба жив0тнагw трапeза прес™az, свhше млcти рaди сшeдшагw, и3 мjрови н0вый жив0тъ даю1щагw, и3 менE нhнэ спод0би недост0йнаго, со стрaхомъ вкуси1ти сегw2, и3 жи1ву бhти.
На ка́мені ве́ры ўмацава́ўшы мяне́, Ты адкры́ў ву́сны мае́ на во́рагаў маі́х, бо ўзра́даваўся дух мой, спява́ючы: няма́ тако́га свято́га, як Бог наш, і няма́ пра́веднага, акрамя́ Цябе́, Го́спадзі.
Сэ́рца чы́стае ствары́ ўва мне, Бо́жа, і дух пра́ўды аднаві́ ўнутры́ мяне́.
Дай мне, Хрысце́, кро́плі слёз для ачышчэ́ння ад бру́ду майго́ сэ́рца, каб, добрасумле́нна ачы́шчаны, я з ве́раю прыступі́ў і са стра́хам да прычашчэ́ння Бажэ́ственных, Уладару́, Даро́ў Тваі́х.
Не адкі́нь мяне́ ад аблі́чча Твайго́ і Ду́ха Твайго́ Свято́га не адымі́ ад мяне́.
Няха́й бу́дуць мне, Чалавекалю́бец, Прачы́стае Це́ла Тваё і Бажэ́ственная Кроў для адпушчэ́ння саграшэ́нняў, для супо́льнасці са Святы́м Ду́хам, для жыцця́ ве́чнага, для вызвале́ння ад паку́т і бед.
Сла́ва Айцу́, і Сы́ну, і Свято́му Ду́ху, і цяпе́р, і заўсёды, і на ве́кі вякоў. Амі́нь.
(Або: Прасвята́я Багаро́дзіца, спасі́ нас).
Багародзічны: Прасвята́я Трапе́за Хле́ба жыцця́, Які з не́ба па мі́ласці сышо́ў і све́ту но́вае жыццё дае́, спадо́бі цяпе́р і мяне́ недасто́йнага са стра́хам спажы́ць Яго́ і быць жывы́м.
Їрм0съ: Пришeлъ є3си2 t дв7ы, не ходaтай, ни ѓгGлъ, но сaмъ гDи вопл0щьсz, и3 сп7слъ є3си2 всег0 мz человёка. Тёмъ зовy ти: слaва си1лэ твоeй гDи.
Припёвъ: Сeрдце чи1сто сози1жди во мнЁ б9е, и3 дyхъ прaвъ њбнови2 во ўтр0бэ моeй.
Восхотёлъ є3си2 нaсъ рaди вопл0щьсz многомлcтиве, заклaнъ бhти ћкw nвчA, грBхъ рaди человёческихъ: тёмже молю1 тz, и3 мо‰ њчи1сти согрэшє1ніz.
Припёвъ: Не tвeржи менє2 t лицA твоегw2, и3 д¦а твоегw2 с™aгw не tими2 t менє2.
И#сцэли2 души2 моеS ћзвы гDи, и3 всего2 њс™и2: и3 спод0би вLко, ћкw да причащyсz тaйныz твоеS бжcтвенныz вeчери nкаsнный.
Припёвъ: Прес™az бцdе, сп7си2 нaсъ.
Ўми1лостиви и3 мнЁ сyщаго t ўтр0бы твоеS вLчце, и3 соблюди1 мz несквeрна рабA твоего2 и3 непор0чна, ћкw да пріeмъ ќмнаго би1сера, њсщ7yсz.
Прыйшо́ў не пасла́ннік, не Ангел, а Сам Гаспо́дзь, Які ўцяле́сніўся ад Дзе́вы і спас усяго́ мяне́, чалаве́ка. Таму ўскліка́ю да Цябе́: сла́ва сі́ле Тваёй, Го́спадзі.
Сэ́рца чы́стае ствары́ ўва мне, Бо́жа, і дух пра́ўды аднаві́ ўнутры́ мяне́.
Дзе́ля нас уцяле́сніўшыся, Мнагамі́ласцівы, Ты пажада́ў быць зако́латым, як аве́чка, за грахі́ людскі́я, таму́ малю́ Цябе́: і мае́ ачы́сці саграшэ́нні.
Не адкі́нь мяне́ ад аблі́чча Твайго́ і Ду́ха Твайго́ Свято́га не адымі́ ад мяне́.
Ацалі́ ра́ны душы́ маёй, Го́спадзі, і ўсяго́ асвяці́, і спадо́бі, Уладару́, мяне́, няшча́снага, прычасці́цца Та́йнай Тваёй Бажэ́ственнай Вячэ́ры.
Сла́ва Айцу́, і Сы́ну, і Свято́му Ду́ху, і цяпе́р, і заўсёды, і на ве́кі вякоў. Амі́нь.
(Або: Прасвята́я Багаро́дзіца, спасі́ нас).
Багародзічны: Умі́ласціў і да мяне́, Улады́чыца, Наро́джанага Табо́ю, і захава́й мяне́, раба́ Твайго́, чы́стым і беззага́нным, каб, прыма́ючы духо́ўны жэ́мчуг, я асвяці́ўся.
Їрм0съ: Свёта подaтелю и3 вэкHвъ тв0рче гDи, во свётэ твои1хъ повелёній настaви нaсъ: рaзвэ бо тебє2 и3н0гw бGа не знaемъ.
Припёвъ: Сeрдце чи1сто сози1жди во мнЁ б9е, и3 дyхъ прaвъ њбнови2 во ўтр0бэ моeй.
Ћкоже предрeклъ є3си2 хrтE, да бyдетъ ќбw худ0му рабY твоемY, и3 во мнЁ пребyди, ћкоже њбэщaлсz є3си2: сe бо тёло твоE ћмъ бжcтвенное, и3 пію2 кр0вь твою2.
Припёвъ: Не tвeржи менє2 t лицA твоегw2, и3 д¦а твоегw2 с™aгw не tими2 t менє2.
Сл0ве б9ій и3 б9е, ќгль тёла твоегw2 да бyдетъ мнЁ помрачeнному въ просвэщeніе, и3 њчищeніе њсквернeнной души2 моeй кр0вь твоS.
Припёвъ: Прес™az бцdе, сп7си2 нaсъ.
МRjе м™и б9іz, бlгоухaніz чcтн0е селeніе, твои1ми мlтвами сосyдъ мS и3збрaнный содёлай, ћкw да њсщ7eній причащyсz сн7а твоегw2.
Святла́ Пада́целю і вяко́ў Тво́рца, Го́спадзі, у святле́ Тваі́х за́паведзяў наста́ў нас, бо апрача́ Цябе́ і́ншага бо́га мы не зна́ем.
Сэ́рца чы́стае ствары́ ўва мне, Бо́жа, і дух пра́ўды аднаві́ ўнутры́ мяне́.
Як сказа́ў Ты, Хрысце́, так няха́й і бу́дзе нікчэ́мнаму рабу́ Твайму́: будзь ува мне, як абяца́ў Ты, бо я ем Тваё Це́ла Бажэ́ственнае і п'ю Кроў Тваю́.
Не адкі́нь мяне́ ад аблі́чча Твайго́ і Ду́ха Твайго́ Свято́га не адымі́ ад мяне́.
Сло́ва Бо́жае і Бо́жа, жар Це́ла Твайго́ няха́й бу́дзе мне, азмро́чанаму, для прасвятле́ння і Кроў Твая́ — для ачышчэ́ння апага́ненай душы́ маёй.
Сла́ва Айцу́, і Сы́ну, і Свято́му Ду́ху, і цяпе́р, і заўсёды, і на ве́кі вякоў. Амі́нь.
(Або: Прасвята́я Багаро́дзіца, спасі́ нас).
Багародзічны: Мары́я, Ма́ці Бо́жая, духмя́насці свяшчэ́нная сялі́ба, Тваі́мі малі́твамі зрабі́ мяне́ вы́браным сасу́дам, каб мне прычасці́цца Святы́нь Сы́на Твайго́.
Їрм0съ: Въ бeзднэ грэх0внэй валszсz, неизслёдную млcрдіz твоегw2 призывaю бeздну: t тли2 б9е мS возведи2.
Припёвъ: Сeрдце чи1сто сози1жди во мнЁ б9е, и3 дyхъ прaвъ њбнови2 во ўтр0бэ моeй.
Ќмъ, дyшу и3 сeрдце њс™и2 сп7се, и3 тёло моE, и3 спод0би неwсуждeннw вLко къ стр†шнымъ тaйнамъ приступи1ти.
Припёвъ: Не tвeржи менє2 t лицA твоегw2, и3 д¦а твоегw2 с™aгw не tими2 t менє2.
Да бhхъ ўстрани1лсz t страстeй, и3 твоеS бlгодaти и3мёлъ бы приложeніе, животa же ўтвержeніе, причащeніемъ с™hхъ хrтE т†инъ твои1хъ.
Припёвъ: Прес™az бцdе, сп7си2 нaсъ. Б9іе б9е сл0во с™0е, всег0 мz њс™и2, нhнэ приходsщаго къ бжcтвєннымъ твои6мъ тaйнамъ, с™hz м™ре твоеS мольбaми.
У бе́здані грахо́ў патана́ючы, я клі́чу неспасці́жную бе́здань Тваёй міласэ́рнасці: ад пагі́белі, Бо́жа, урату́й мяне́.
Сэ́рца чы́стае ствары́ ўва мне, Бо́жа, і дух пра́ўды аднаві́ ўнутры́ мяне́.
Ро́зум, душу́ і сэ́рца, а такса́ма і це́ла маё асвяці́, Спасі́цель, і спадо́бі, Уладару́, прыступі́ць да стра́шных Тайн неасу́джана *.
Не адкі́нь мяне́ ад аблі́чча Твайго́ і Ду́ха Твайго́ Свято́га не адымі́ ад мяне́.
Няха́й аддалю́ся я ад страсце́й і атрыма́ю памнажэ́нне Тваёй благада́ці і ўмацава́нне жыцця́ праз прычашчэ́нне Святы́х Тваі́х Тайн, Хрысце́.
Сла́ва Айцу́, і Сы́ну, і Свято́му Ду́ху, і цяпе́р, і заўсёды, і на ве́кі вякоў. Амі́нь.
(Або: Прасвята́я Багаро́дзіца, спасі́ нас).
Багародзічны: Бо́жа, Свято́е Сло́ва Бо́жае, асвяці́ ўсяго́ мяне́, які прыступа́е цяпе́р да Бажэ́ственных Тваі́х Тайн па малі́твах Свято́й Ма́ці Тваёй.
Хлёбъ хrтE взsти не прeзри мS, тёло твоE, и3 бжcтвенную твою2 нhнэ кр0вь, пречcтыхъ вLко, и3 стрaшныхъ твои1хъ т†инъ причасти1тисz nкаsннаго: да не бyдетъ ми2 въ сyдъ, да бyдетъ же ми2 въ жив0тъ вёчный и3 безсмeртный.
Дасто́йна ёсць сапраўды́ ўблажа́ць Цябе, Багаро́дзіцу, заўжды́ блажэ́нную і найчысце́йшую і Ма́ці Бо́га на́шага. Пачэ́снейшую за Херуві́маў і непараўна́льна слаўне́йшую за Серафі́маў, што непару́шанаю нарадзі́ла Бо́га Сло́ва, І́сную Багаро́дзіцу, Цябе веліча́ем.
Святы́ Бо́жа, Святы́ Мо́цны, Святы́ Несмяро́тны, памі́луй нас. (Тройчы)
Сла́ва Айцу́, і Сы́ну, і Свято́му Ду́ху, і цяпе́р, і заўсёды, і на ве́кі вяко́ў. Амі́нь.
Прасвята́я Тро́іца, памі́луй нас; Го́спадзі, ачы́сці грахі́ на́шы; Уладару́, праба́ч беззако́нні на́шы; Святы́, наве́дай і ацалі́ не́мачы на́шы дзе́ля імя́ Твайго́.
Го́спадзі, памі́луй. (Тройчы)
Сла́ва Айцу́, і Сы́ну, і Свято́му Ду́ху, і цяпе́р, і заўсёды, і на ве́кі вяко́ў. Амі́нь.
О́йча наш, Які ёсць на нябёсах! Няха́й свяці́цца імя́ Тваё, няхай пры́йдзе Ца́рства Тваё, няха́й бу́дзе во́ля Твая́ як на не́бе, так і на зямлі́. Хлеб наш надзённы дай нам сёння; і дару́й нам даўгі́ на́шы, як і мы дару́ем даўжніка́м на́шым; і не ўвядзі́ нас у спаку́су, але збаў нас ад зло́га.
Свяшчэннік: Бо Тваё ёсць Ца́рства, і сі́ла, і сла́ва — Айца́, і Сы́на, і Свято́га Ду́ха — цяпе́р, і заўсёды, і на ве́кі вяко́ў. Амі́нь.
Їрм0съ: Тёлу злат0му прем{дрыz дёти не послужи1ша, и3 въ плaмень сaми поид0ша, и3 б0ги и4хъ њбругaша, среди2 плaмене возопи1ша, и3 њроси2 | ѓгGлъ: ўслhшасz ўжE ќстъ вaшихъ мlтва.
Припёвъ: Сeрдце чи1сто сози1жди во мнЁ б9е, и3 дyхъ прaвъ њбнови2 во ўтр0бэ моeй.
И#ст0чникъ бlги1хъ, причащeніе, хrтE, безсмeртныхъ твои1хъ нhнэ тaинствъ, да бyдетъ ми2 свётъ, и3 жив0тъ, и3 безстрaстіе, и3 къ преспёzнію же и3 ўмножeнію добродётели бжcтвеннэйшіz ходaтайственно, є3ди1не бlже, ћкw да слaвлю тS.
Припёвъ: Не tвeржи менє2 t лицA твоегw2, и3 д¦а твоегw2 с™aгw не tими2 t менє2. Да и3збaвлюсz t страстeй, и3 врагHвъ, и3 нyжды, и3 всsкіz ск0рби, трeпетомъ и3 люб0вію, со бlгоговёніемъ, чlвэколю1бче, приступazй нhнэ къ твои6мъ безсмє1ртнымъ и3 бжcтвєннымъ тaйнамъ, и3 пёти тебЁ спод0би: бlгословeнъ є3си2 гDи б9е nтє1цъ нaшихъ.
Припёвъ: Прес™az бцdе, сп7си2 нaсъ.
Сп7са хrтA р0ждшаz пaче ўмA, бGобlгодaтнаz, молю1 тz нhнэ рaбъ тв0й, чcтую нечи1стый: хотsщаго мS нhнэ къ пречcтымъ тaйнамъ приступи1ти, њчи1сти всего2 t сквeрны пл0ти и3 дyха.
Їрм0съ: Въ пeщь џгненную ко nтрокHмъ є3врє1йскимъ снизшeдшаго, и3 плaмень въ р0су прел0жшаго бGа, п0йте дэлA ћкw гDа, и3 превозноси1те во вс‰ вёки.
Припёвъ: Сeрдце чи1сто сози1жди во мнЁ б9е, и3 дyхъ прaвъ њбнови2 во ўтр0бэ моeй.
Нбcныхъ и3 стрaшныхъ и3 с™hхъ твои1хъ, хrтE, нhнэ т†инъ, и3 бжcтвенныz твоеS и3 тaйныz вeчери, џбщника бhти и3 менE спод0би tчazннаго, б9е сп7се м0й.
Припёвъ: Не tвeржи менє2 t лицA твоегw2, и3 д¦а твоегw2 с™aгw не tими2 t менє2.
Под8 твоE прибёгъ бlгоутр0біе бlже, со стрaхомъ зовy ти: во мнЁ пребyди сп7се, и3 ѓзъ, ћкоже рeклъ є3си2, въ тебЁ: сe бо дерзaz на млcть твою2, ћмъ тёло твоE, и3 пію2 кр0вь твою2.
Припёвъ: Прес™az трbце б9е нaшъ, слaва тебЁ. Трепeщу пріeмлz џгнь, да не њпалю1сz ћкw в0скъ и3 ћкw травA. qле стрaшнагw тaинства! qле бlгоутр0біz б9іz! кaкw бжcтвеннагw тёла и3 кр0ве брeніе причащaюсz, и3 нетлёненъ сотворsюсz.
Їрм0съ: Безначaльна роди1телz сн7ъ, бGъ и3 гDь, вопл0щьсz t дв7ы нaмъ kви1сz, њмрачє1ннаz просвэти1ти, собрaти расточє1ннаz: тёмъ всепётую бцdу величaемъ.
Припёвъ: Сeрдце чи1сто сози1жди во мнЁ б9е, и3 дyхъ прaвъ њбнови2 во ўтр0бэ моeй.
Хrт0съ є4сть, вкуси1те и3 ви1дите: гDь нaсъ рaди, по нaмъ бо дрeвле бhвый, є3ди1ною себE принeсъ, ћкw приношeніе nц7Y своемY, при1снw закалaетсz, њсщ7azй причащaющыzсz.
Припёвъ: Не tвeржи менє2 t лицA твоегw2, и3 д¦а твоегw2 с™aгw не tими2 t менє2. Душeю и3 тёломъ да њсщ7yсz вLко, да просвэщyсz, да сп7сyсz, да бyду д0мъ тв0й, причащeніемъ сщ7eнныхъ т†инъ, живyщаго тS и3мёz въ себЁ со nц7eмъ и3 д¦омъ, бlгодётелю многомлcтиве.
Припёвъ: Воздaждь ми2 рaдость сп7сeніz твоегw2, и3 д¦омъ вLчнимъ ўтверди1 мz.
Ћкоже џгнь да бyдетъ ми2, и3 ћкw свётъ тёло твоE, и3 кр0вь сп7се м0й пречcтнaz: њпалsz грэх0вное вещество2, сжигaz же страстeй тeрніе, и3 всег0 мz просвэщaz, покланsтисz бжcтвY твоемY.
Припёвъ: Прес™az бцdе, сп7си2 нaсъ.
БGъ воплоти1сz t чcтыхъ кровeй твои1хъ, тёмже всsкій р0дъ поeтъ тS вLчце, ќмнаz же мн0жєства слaвzтъ, ћкw тоб0ю ћвэ ўзрёша всёми вLчествующаго, њсуществовaвшагосz чlвёчествомъ.
Дост0йно є4сть ћкw вои1стинну, бlжи1ти тS бцdу, приснобlжeнную, и3 пренепор0чную, и3 м™рь бGа нaшегw. ЧCтнёйшую херув‡мъ, и3 слaвнэйшую без8 сравнeніz сераф‡мъ, без8 и3стлёніz бGа сл0ва р0ждшую, сyщую бцdу тS величaемъ.
С™hй б9е, с™hй крёпкій, с™hй безсмeртный, поми1луй нaсъ. [Три1жды.]
Слaва nц7Y, и3 сн7у, и3 с™0му д¦у, и3 нhнэ и3 при1снw, и3 во вёки вэкHвъ. Ґми1нь.
Прес™az трbце, поми1луй нaсъ: гDи, њчи1сти грэхи2 нaшz: вLко, прости2 беззакHніz н†ша: с™hй, посэти2 и3 и3сцэли2 нeмwщи нaшz, и4мене твоегw2 рaди.
ГDи, поми1луй. [Три1жды.]
Слaва nц7Y, и3 сн7у, и3 с™0му д¦у, и3 нhнэ и3 при1снw, и3 во вёки вэкHвъ. Ґми1нь.
Џ§е нaшъ, и4же є3си2 на нб7сёхъ, да с™и1тсz и4мz твоE, да пріи1детъ цrтвіе твоE, да бyдетъ в0лz твоS, ћкw на нб7си2 и3 на земли2. Хлёбъ нaшъ насyщный дaждь нaмъ днeсь: и3 њстaви нaмъ д0лги нaшz, ћкоже и3 мы2 њставлsемъ должникHмъ нaшымъ: и3 не введи2 нaсъ во и3скушeніе, но и3збaви нaсъ t лукaвагw.
Калі нядзеля, то трапар нядзельны адпаведнага гласа. Калі не, то наступныя трапары, глас 6-ты:
Памі́луй нас, Го́спадзі, памі́луй нас; бо, нія́кага апраўда́ння не знахо́дзячы, гэ́тую малі́тву Табе́ як Уладару́ мы, грэ́шныя, прыно́сім: памі́луй нас.
Сла́ва Айцу́, і Сы́ну, і Свято́му Духу.
Го́спадзі, памі́луй нас, бо мы на Цябе́ спадзяёмся *; не загне́вайся на нас ве́льмі і не ўспаміна́й беззако́нняў на́шых, а паглядзі́ і цяпе́р, як міласэ́рны, і збаў нас ад во́рагаў на́шых; бо Ты Бог наш і мы лю́дзі Твае́, усе — стварэ́нне рук Тваі́х і імя́ Тваё прызыва́ем.
І цяпе́р, і заўсёды, і на ве́кі вяко́ў. Амі́нь.
Міласэ́рнасці дзве́ры адчыні́ нам, благаславе́нная Багаро́дзіца, каб мы, ма́ючы надзе́ю на Цябе́, не загі́нулі, а каб пазба́віліся праз Цябе́ ад бед, бо Ты — спасе́нне ро́ду хрысція́нскага.
Го́спадзі, памі́луй. (40 разоў)
І паклоны, колькі хочаш.
Ѓще же ни2, тропари2 сі‰, глaсъ ѕ7:
Поми1луй нaсъ гDи, поми1луй нaсъ: всsкагw бо tвёта недоумёюще, сію2 ти2 мlтву ћкw вLцэ грёшніи прин0симъ: поми1луй нaсъ.
Слaва nц7Y, и3 сн7у, и3 с™0му д¦у.
ГDи, поми1луй нaсъ, на тs бо ўповaхомъ: не прогнёвайсz на ны2 ѕэлw2, нижE помzни2 беззак0ній нaшихъ, но при1зри и3 нhнэ ћкw бlгоутр0бенъ, и3 и3збaви ны2 t вр†гъ нaшихъ: тh бо є3си2 бGъ нaшъ, и3 мы2 лю1діе твои2, вси2 дэлA рукY твоє1ю, и3 и4мz твоE призывaемъ.
И# нhнэ и3 при1снw, и3 во вёки вэкHвъ. Ґми1нь.
Млcрдіz двє1ри tвeрзи нaмъ, бlгословeннаz бцdе: надёющіисz на тS да не поги1бнемъ, но да и3збaвимсz тоб0ю t бёдъ: тh бо є3си2 сп7сeніе р0да хrтіaнскагw.
ГDи, поми1луй. [м7.] И# покл0ны, є3ли1кw х0щеши.
Калі хочаш, чалавек, есці Цела Уладара,
Са страхам прыступі, каб не апячыся,
бо гэта агонь.
Калі ж п'еш Бажэственную Кроў, прычашчаючыся,
Перш прымірыся з тымі, хто засмуціў цябе.
Пасля гэтага адважся Таемную Ежу есці.
Перад прычашчэннем страшнай ахвяры —
Жыватворнага Цела Уладара —
Такім памаліся чынам з трымценнем:
ХотS ћсти, человёче, тёло вLчне, Стрaхомъ приступи2, да не њпали1шисz: џгнь бо є4сть. Бжcтвенную же піS кр0вь ко nбщeнію, Пeрвэе примири1сz тS њпечaлившымъ. Тaже дерзaz тaинственное брaшно ћждь.
Уладару́, Го́спадзі Іісу́се Хрысце́, Бо́жа наш, крыні́ца жыцця́ і бессмяро́тнасці, усяго́ стварэ́ння ба́чнага і няба́чнага Тво́рца, беспача́тнага Айца́ роўнаве́чны і такса́ма беспача́тны Сы́не, Ты па бязме́рнай до́брасці ў апо́шнія дні плоць успрыня́ў і быў распя́ты і пахава́ны за нас, няўдзя́чных і неразу́мных, і Сваёю Крывёю абнаві́ў зняве́чаную грахо́м прыро́ду нашу; Сам, Бессмяро́тны Цару́, прымі́ і ад мяне́, грэ́шнага, пакая́нне, і нахілі́ ву́ха Тваё да мяне́, і пачу́й сло́вы мае́. Бо саграшы́ў я, Го́спадзі, саграшы́ў су́праць Не́ба і пе́рад Табо́ю, і недасто́йны я ўзве́сці во́чы мае́ на вышыню́ сла́вы Тваёй; бо я ўгняві́ў Тваю́ до́брасць, пару́шыўшы Твае́ за́паведзі і не паслу́хаўшы Тваі́х нака́заў. Але Ты, Го́спадзі, незласлі́вы, доўгацярплі́вы і мнагамі́ласцівы, не даў мне загі́нуць з беззако́ннямі маі́мі, заўсёды чака́ючы майго́ навярта́ння. Бо Ты сказа́ў, Чалавекалю́бец, праз праро́ка Твайго́: Я не жада́ю сме́рці грэ́шніка, а жада́ю, каб ён навярну́ўся і быў жывы́. Не хо́чаш Ты, Уладару́, каб загі́нула стварэ́нне рук Тваі́х, і непрыхі́льна ста́вішся да пагі́белі людзе́й, а жада́еш, каб усе спаслі́ся і да пазна́ння і́сціны прыйшлі́. Таму́ і я, хаця́ і недасто́йны ні не́ба, ні зямлі́, ні само́га гэ́тага міну́чага жыцця́, бо ўсяго́ сябе́ я пакары́ў граху́ і адда́ў у няво́лю пачуццёвым асало́дам і апага́ніў у сабе́ Твой во́браз, але, бу́дучы Тваі́м стварэ́ннем і вы́рабам, я, няшча́сны, не адча́йваюся ў сваі́м спасе́нні і асме́льваюся прыступі́ць да Тваёй бязме́рнай міласэ́рнасці. Прымі́ ж і мяне́, Чалавекалю́бны Го́спадзі, як распу́сніцу, як разбо́йніка, як мы́тара і як блу́днага сы́на, і здымі́ з мяне́ цяжа́р грахо́ў, бо Ты бярэ́ш на Сябе́ грэх све́ту і не́мачы людскі́я ацаля́еш, знясі́леных і прыгне́чаных да Сябе́ клі́чаш і заспако́йваеш, бо Ты прыйшо́ў заклі́каць да пакая́ння не пра́веднікаў, а грэ́шнікаў. І ачы́сці мяне́ ад уся́кай нечыстаты́ пло́ці і ду́ху і навучы́ мяне́ право́дзіць свято́е жыццё ў стра́ху Тваі́м, каб я, прыма́ючы з чы́стым све́дчаннем сумле́ння свайго́ часці́нку Святы́нь Тваі́х, злучы́ўся са Святы́м Це́лам Тваі́м і Крывёю і каб Ты жыў і прабыва́ў ува Мне з Айцо́м і Святым Тваім Ду́хам. Так, Го́спадзі Іісусе Хрысце, Бо́жа мой, не на асуджэ́нне няха́й бу́дзе мне прычашчэ́нне Прачы́стых і Жыватво́рных Тайн Тваіх, і няха́й не зраблю́ся я не́мачным душо́ю і це́лам ад недасто́йнага іх прычашчэ́ння, а дай мне да апо́шняга майго́ дыха́ння неасу́джана прыма́ць часці́нку Святы́нь Тваі́х для супо́льнасці з Ду́хам Святы́м, для падтры́мкі ў жыцці́ ве́чным і для нале́жнага адка́зу на Стра́шным Судзе́ Тваі́м, каб і я з усі́мі абра́ннікамі Тваі́мі стаў удзе́льнікам паўнаты́ Тваі́х дабро́т, прыгатава́ных Табо́ю тым, хто лю́біць Цябе́, Го́спадзі, у якіх Ты прасла́ўлены наве́кі. Амі́нь.
Прeжде причaстіz стрaшныz жeртвы, Животворsщагw тёла вLчнz, Си1мъ помоли1сz w4бразомъ со трeпетомъ.
Го́спадзі Бо́жа мой, ве́даю, што недасто́йны я і нява́рты, каб Ты ўвайшо́ў пад дах до́ма душы́ маёй, бо ўвесь ён спусто́шаны і разва́лены, і не ма́еш Ты ўва мне прысто́йнага ме́сца, каб галаву́ прытулі́ць. Але як дзе́ля нас Ты прыні́зіў Сябе́, сышо́ўшы з вышыні́, так і цяпер зраўня́йся з маёй мізэ́рнасцю. І як Ты пажада́ў узле́гчы ў пячо́ры і ў я́слях для неразу́мных жывёл, так зрабі́ ла́ску ўвайсці́ ў я́слі неразу́мнае мае́ душы́ і ў апага́ненае маё це́ла. І як Ты не пагрэ́баваў увайсці́ і павячэ́раць з грэ́шнікамі ў до́ме Сі́мана пракажо́нага, так зрабі́ ла́ску ўвайсці́ і ў дом прыгне́чанай душы́ маёй, чалаве́ка пракажо́нага і грэ́шнага. І як Ты не адкі́нуў падо́бную на мяне распу́сніцу і грэ́шніцу, якая прыйшла́ і дакрану́лася да Цябе́, так змі́луйся і нада мно́ю, грэ́шным, які прыхо́дзіць і дакрана́ецца да Цябе́. І як не пагрэ́баваў Ты пага́нымі яе і нячы́стымі ву́снамі, што цалава́лі Цябе́, так не пагрэ́буй і маі́мі ву́снамі, яшчэ́ больш пага́нымі і нячы́стымі, чым у яе, і бры́дкім і нячы́стым ро́там маі́м, і мярзо́тным і яшчэ́ больш нячы́стым языко́м маі́м. Але няха́й бу́дзе мне жар Прасвято́га Твайго́ Цела і Пачэ́снай Тваёй Крыві́ на асвячэ́нне і прасвятле́нне і здаро́ўе прыгне́чанай маёй душы́ і це́ла, на аблягчэ́нне цяжа́ру мно́гіх маіх саграшэ́нняў, на ахава́нне ад уся́кага дыя́вальскага ўздзе́яння, на выдале́нне і спыне́нне маіх дрэ́нных і гане́бных звы́чак, на ўмярцве́нне страсце́й, на выкана́нне за́паведзяў Тваі́х, на прымнажэ́нне Бажэ́ственнай Тваёй благада́ці і на здабыццё Ца́рства Твайго́. Бо я прыхо́джу да Цябе́, Хрысце́ Бо́жа, не нядба́йна, а са спадзява́ннем на невымо́ўную Тваю́ до́брасць, і няха́й я, далёка адда́лены ад супо́льнасці з Табо́ю, духо́ўным во́ўкам зло́ўлены не бу́ду. Таму́ малю́ся Табе́: як Адзі́ны Святы́, асвяці́, Уладару́, маю́ душу́ і це́ла, ро́зум і сэ́рца, ду́мкі і пачу́цці *, і ўсяго́ мяне́ абнаві́, і ўкарані́ страх Твой ва ўсіх ча́стках це́ла майго́, і асвячэ́нне Тваё непазбы́ўным зрабі́ ўва мне, і будзь мне памо́чнікам і засту́пнікам, накіро́ўваючы ў мі́рнае рэ́чышча жыццё маё, каб спадо́біўся я стаць па пра́вую руку́ ад Цябе́ са святы́мі Тваі́мі, па малі́твах і хада́йніцтвах Усепрачы́стай Тваёй Ма́ці, бяспло́тных Тваі́х служы́целяў і прачы́стых сіл і ўсіх святы́х, якія адве́ку Табе́ дагадзі́лі. Амі́нь.