БеззакHніz мо‰ прeзри гDи, t дв7ы рождeйсz, и3 сeрдце моE њчи1сти, хрaмъ то2 творS пречcтому твоемY тёлу и3 кр0ви: нижE tри1ни менE t твоегw2 лицA, без8 числA и3мёzй вeлію млcть.
Слaва nц7Y, и3 сн7у, и3 с™0му д¦у.
Во причaстіе с™hнь твои1хъ кaкw дерзнY недост0йный; Ѓще бо дерзнY къ тебЁ приступи1ти съ дост0йными, хітHнъ мS њбличaетъ, ћкw нёсть вечeрній, и3 њсуждeніе и3сходaтайствую многогрёшнэй души2 моeй. Њчи1сти гDи сквeрну души2 моеS, и3 сп7си2 мS, ћкw чlвэколю1бецъ.
И# нhнэ и3 при1снw, и3 во вёки вэкHвъ. Ґми1нь.
МнHгаz мн0жєства мои1хъ, бцdе, прегрэшeній, къ тебЁ прибэг0хъ чcтаz, сп7сeніz трeбуz: посэти2 немощствyющую мою2 дyшу, и3 моли2 сн7а твоего2 и3 бGа нaшего дaти ми2 њставлeніе, ±же содёzхъ лю1тыхъ, є3ди1на бlгословeннаz.
[Во с™yю же и3 вели1кую четыредесsтницу:
Е#гдA слaвніи ўченицы2 на ўмовeніи вeчери просвэщaхусz, тогдA їyда ѕлочести1вый, сребролю1біемъ недyговавъ, њмрачaшесz, и3 беззакHннымъ судіsмъ тебE, првdнаго судію2, предаeтъ. Ви1ждь, и3мёній рачи1телю, си1хъ рaди ўдавлeніе ўпотреби1вша, бэжи2 несhтыz души2, ўчи1телю такwвaz дерзнyвшіz. И$же њ всёхъ бlгjй, гDи, слaва тебЁ.]
На беззако́нні мае́ не зважа́й, Го́спадзі, Ты, што ад Дзе́вы нарадзі́ўся, і сэ́рца маё ачы́сці, тво́рачы яго хра́мам Прачы́стага Твайго́ Це́ла і Крыві́, і не адкі́нь мяне́ ад Твайго́ аблі́чча, ма́ючы бязме́жна вялі́кую мі́ласць.
Сла́ва Айцу́, і Сы́ну, і Свято́му Ду́ху.
Прычасці́цца Святы́нь Тваі́х як адва́жуся я, недасто́йны? Калі́ асме́люся да Цябе́ прыступі́ць з дасто́йнымі, то адзе́нне вы́дасць мяне́, бо яно́ не для Вячэ́ры, і я заслужу́ асуджэ́нне мнагагрэ́шнай душы́ маёй. Ачы́сці, Го́спадзі, ад бру́ду душу́ маю́ і спасі́ мяне́, як Чалавекалю́бец.
І цяпе́р, і заўсёды, і на ве́кі вяко́ў. Амі́нь.
Вялі́кае мно́ства сваі́х саграшэ́нняў ма́ючы, я звярта́юся да Цябе́, Багаро́дзіца Чы́стая, шука́ючы спасе́ння: наве́дай хво́рую маю́ душу́ і малі́ Сы́на Твайго́ і Бо́га на́шага даць мне прабачэ́нне жахлі́вых маі́х учы́нкаў, Адзі́ная Благаславе́нная.
А ў Святую і Вялікую Чатырохдзесятніцу прамаўляй:
Калі́ сла́ўныя ву́чні пры ўмаве́нні на Вячэ́ры прасвятля́ліся, тады́ Іу́да пага́ны, срэбралю́бствам апанта́ны, азмро́чваўся, і беззако́нным су́ддзям ён Цябе́, пра́веднага Суддзю́, выдае́. Паглядзі́, збіра́льнік бага́ццяў, на таго́, хто з‑за іх паве́сіўся; пазбяга́й хці́васці, яка́я Наста́ўніку тако́е зрабі́ць асме́лілася. Да ўсіх до́бры Го́спадзі, сла́ва Табе́.