Не даруча́й мяне́ чалаве́чай абаро́не, Прасвята́я Улады́чыца, а прымі́ мале́нне раба́ Твайго́; бо няго́ды агарну́лі мяне́, я не магу́ цярпе́ць дэ́манскіх стрэ́л, прыту́лку не ма́ю і нідзе́ не знахо́джу прыста́нішча, няшча́сны я, адусю́ль напада́юць на мяне́, і ўце́хі не ма́ю, акрамя́ Цябе́, Улады́чыца све́ту, надзе́я і абаро́на ве́рных, не пагарджа́й малі́твай маёй і зрабі́ то́е, што кары́сна мне.
Не ввёри мS человёческому предстaтельству, прес™az вLце, но пріими2 молeніе рабA твоегw2: ск0рбь бо њбдержи1тъ мS, терпёти не могY дeмwнскагw стрэлsніz, покр0ва не и4мамъ, нижE гдЁ прибёгну њкаsнный, всегдA побэждaемь, и3 ўтэшeніz не и4мамъ, рaзвэ тебE вLчце мjра, ўповaніе и3 предстaтельство вёрныхъ, не прeзри молeніе моE, полeзно сотвори2.