Уладару́ Чалавекалю́бны, ці не цяпе́р ужо́ ло́жа гэ́тае мне бу́дзе труно́ю? Ці няшча́сную маю́ душу́ Ты асвятлі́ш яшчэ́ святло́м дня? Вось, труна́ перада мно́ю стаі́ць; вось, смерць чака́е мяне́. Суда Твайго́, Го́спадзі, я баю́ся, і му́кі бяско́нцай, але зла рабі́ць не перастаю́: Цябе́, Го́спада Бо́га майго́, я заўжды́ гняўлю́, і Прачы́стую Тваю́ Ма́ці, і ўсе Нябе́сныя сі́лы, і свято́га А́нгела ахо́ўніка майго́. Ве́даю, Го́спадзі, што нява́рты я чалавекалю́бства Твайго́, а ва́рты ўсяля́кага асуджэ́ння і му́кі. Але, Го́спадзі, хачу́ я ці не хачу́ — спасі́ мяне́. Бо калі пра́ведніка Ты спасе́ш, няма́ тут нічо́га вялі́кага, і калі чы́стага памі́луеш, няма́ нічо́га дзі́ўнага, бо яны́ ва́ртыя мі́ласці Тваёй. А вось на мне грэ́шным праяві́ дзі́ўную мі́ласць Тваю́, у гэ́тым пакажы́ чалавекалю́бства Тваё, і няха́й мая́ зага́ннасць не перавы́сіць Тваёй невымо́ўнай до́брасці і міласэ́рнасці, і як Ты хо́чаш, так упара́дкуй жыццё маё.
ВLко чlвэколю1бче, не ўжeли мнЁ џдръ сeй гр0бъ бyдетъ; и3ли2 є3щE nкаsнную мою2 дyшу просвэти1ши днeмъ; Сe ми гр0бъ предлежи1тъ, сe ми смeрть предстои1тъ. СудA твоегw2 гDи бою1сz, и3 мyки безконeчныz, ѕл0е же творS не престаю2: тебE гDа бGа моего2 всегдA прогнэвлsю, и3 пречcтую твою2 м™рь, и3 вс‰ нбcныz си6лы, и3 с™aго ѓгGла храни1телz моего2. Вёмъ u5бо гDи, ћкw недост0инъ є4смь чlвэколю1біz твоегw2, но дост0инъ є4смь всsкагw њсуждeніz и3 мyки. Но гDи, и3ли2 хощY, и3ли2 не хощY, сп7си1 мz. Ѓще бо прaведника сп7сeши, ничт0же вeліе, и3 ѓще чи1стаго поми1луеши, ничт0же ди1вно: дост0йни бо сyть млcти твоеS. Но на мнЁ грёшнэмъ ўдиви2 млcть твою2: њ сeмъ kви2 чlвэколю1біе твоE, да не њдолёетъ моS ѕл0ба твоeй неизглаг0ланнэй бlгости и3 млcрдію: и3 ћкоже х0щеши, ўстр0й њ мнЁ вeщь.