Уладару́, Го́спадзі Іісу́се Хрысце́, Бо́жа наш, крыні́ца жыцця́ і бессмяро́тнасці, усяго́ стварэ́ння ба́чнага і няба́чнага Тво́рца, беспача́тнага Айца́ роўнаве́чны і такса́ма беспача́тны Сы́не, Ты па бязме́рнай до́брасці ў апо́шнія дні плоць успрыня́ў і быў распя́ты і пахава́ны за нас, няўдзя́чных і неразу́мных, і Сваёю Крывёю абнаві́ў зняве́чаную грахо́м прыро́ду нашу; Сам, Бессмяро́тны Цару́, прымі́ і ад мяне́, грэ́шнага, пакая́нне, і нахілі́ ву́ха Тваё да мяне́, і пачу́й сло́вы мае́. Бо саграшы́ў я, Го́спадзі, саграшы́ў су́праць Не́ба і пе́рад Табо́ю, і недасто́йны я ўзве́сці во́чы мае́ на вышыню́ сла́вы Тваёй; бо я ўгняві́ў Тваю́ до́брасць, пару́шыўшы Твае́ за́паведзі і не паслу́хаўшы Тваі́х нака́заў. Але Ты, Го́спадзі, незласлі́вы, доўгацярплі́вы і мнагамі́ласцівы, не даў мне загі́нуць з беззако́ннямі маі́мі, заўсёды чака́ючы майго́ навярта́ння. Бо Ты сказа́ў, Чалавекалю́бец, праз праро́ка Твайго́: Я не жада́ю сме́рці грэ́шніка, а жада́ю, каб ён навярну́ўся і быў жывы́. Не хо́чаш Ты, Уладару́, каб загі́нула стварэ́нне рук Тваі́х, і непрыхі́льна ста́вішся да пагі́белі людзе́й, а жада́еш, каб усе спаслі́ся і да пазна́ння і́сціны прыйшлі́. Таму́ і я, хаця́ і недасто́йны ні не́ба, ні зямлі́, ні само́га гэ́тага міну́чага жыцця́, бо ўсяго́ сябе́ я пакары́ў граху́ і адда́ў у няво́лю пачуццёвым асало́дам і апага́ніў у сабе́ Твой во́браз, але, бу́дучы Тваі́м стварэ́ннем і вы́рабам, я, няшча́сны, не адча́йваюся ў сваі́м спасе́нні і асме́льваюся прыступі́ць да Тваёй бязме́рнай міласэ́рнасці. Прымі́ ж і мяне́, Чалавекалю́бны Го́спадзі, як распу́сніцу, як разбо́йніка, як мы́тара і як блу́днага сы́на, і здымі́ з мяне́ цяжа́р грахо́ў, бо Ты бярэ́ш на Сябе́ грэх све́ту і не́мачы людскі́я ацаля́еш, знясі́леных і прыгне́чаных да Сябе́ клі́чаш і заспако́йваеш, бо Ты прыйшо́ў заклі́каць да пакая́ння не пра́веднікаў, а грэ́шнікаў. І ачы́сці мяне́ ад уся́кай нечыстаты́ пло́ці і ду́ху і навучы́ мяне́ право́дзіць свято́е жыццё ў стра́ху Тваі́м, каб я, прыма́ючы з чы́стым све́дчаннем сумле́ння свайго́ часці́нку Святы́нь Тваі́х, злучы́ўся са Святы́м Це́лам Тваі́м і Крывёю і каб Ты жыў і прабыва́ў ува Мне з Айцо́м і Святым Тваім Ду́хам. Так, Го́спадзі Іісусе Хрысце, Бо́жа мой, не на асуджэ́нне няха́й бу́дзе мне прычашчэ́нне Прачы́стых і Жыватво́рных Тайн Тваіх, і няха́й не зраблю́ся я не́мачным душо́ю і це́лам ад недасто́йнага іх прычашчэ́ння, а дай мне да апо́шняга майго́ дыха́ння неасу́джана прыма́ць часці́нку Святы́нь Тваі́х для супо́льнасці з Ду́хам Святы́м, для падтры́мкі ў жыцці́ ве́чным і для нале́жнага адка́зу на Стра́шным Судзе́ Тваі́м, каб і я з усі́мі абра́ннікамі Тваі́мі стаў удзе́льнікам паўнаты́ Тваі́х дабро́т, прыгатава́ных Табо́ю тым, хто лю́біць Цябе́, Го́спадзі, у якіх Ты прасла́ўлены наве́кі. Амі́нь.
ВLко гDи ї}се хrтE б9е нaшъ, и3ст0чниче жи1зни и3 безсмeртіz, всеS твaри ви1димыz и3 неви1димыz содётелю, безначaльнагw nц7A соприсносyщный сн7е и3 собезначaльный, премн0гіz рaди бlгости въ послBдніz дни6 въ пл0ть њболкjйсz, и3 распнhйсz, и3 погребhйсz за ны2 неблагод†рныz и3 ѕлонр†вныz, и3 твоeю кр0вію њбнови1вый растлёвшее грэх0мъ є3стество2 нaше: сaмъ, безсмeртный цRю2, пріими2 и3 моE грёшнагw покаsніе, и3 приклони2 ќхо твоE мнЁ, и3 ўслhши глаг0лы мо‰: согрэши1хъ бо, гDи, согрэши1хъ на нб7о и3 пред8 тоб0ю, и3 нёсмь дост0инъ воззрёти на высотY слaвы твоеS: прогнёвахъ бо твою2 бlгость, тво‰ зaпwвэди преступи1въ, и3 не послyшавъ твои1хъ повелёній. Но ты2 гDи, неѕл0бивъ сhй, долготерпэли1въ же и3 многомлcтивъ, не прeдалъ є3си2 мS поги1бнути со беззак0ньми мои1ми, моегw2 всsчески њжидaz њбращeніz. Тh бо рeклъ є3си2, чlвэколю1бче, прbр0комъ твои1мъ: ћкw хотёніемъ не хощY смeрти грёшника, но є4же њбрати1тисz и3 жи1ву бhти є3мY. Не х0щеши бо вLко, создaніz твоє1ю рукY погуби1ти, нижE бlговоли1ши њ поги1бели человёчестэй, но х0щеши всBмъ сп7сти1сz, и3 въ рaзумъ и4стины пріити2. Тёмже и3 ѓзъ, ѓще и3 недост0инъ є4смь нб7сE и3 земли2, и3 сеS приврeменныz жи1зни, всего2 себE повинyвъ грэхY, и3 сластeмъ пораб0тивъ, и3 тв0й њскверни1въ w4бразъ: но творeніе и3 создaніе твоE бhвъ, не tчаzвaю своегw2 сп7сeніz nкаsнный, на твоe же безмёрное бlгоутр0біе дерзaz прихождY. Пріими2 u5бо и3 менE, чlвэколю1бче гDи, ћкоже блудни1цу, ћкw разб0йника, ћкw мытарS, и3 ћкw блyднаго, и3 возми2 моE тsжкое брeмz грэхHвъ, грёхъ взeмлzй мjра, и3 нeмwщи человёчєскіz и3сцэлszй, труждaющыzсz и3 њбременє1нныz къ себЁ призывazй и3 ўпокоевazй, не пришeдый призвaти првdныz, но грBшныz на покаsніе: и3 њчи1сти мS t всsкіz сквeрны пл0ти и3 дyха, и3 научи1 мz совершaти с™hню во стрaсэ твоeмъ: ћкw да чи1стымъ свёдэніемъ с0вэсти моеS, с™hнь твои1хъ чaсть пріeмлz, соединю1сz с™0му тёлу твоемY и3 кр0ви, и3 и3мёю тебE во мнЁ живyща и3 пребывaюща, со nц7eмъ и3 с™hмъ твои1мъ д¦омъ. Е$й, гDи ї}се хrтE б9е м0й, и3 да не въ сyдъ ми2 бyдетъ причaстіе пречcтыхъ и3 животворsщихъ т†инъ твои1хъ, нижE да нeмощенъ бyду душeю же и3 тёломъ, t є4же недост0йнэ тBмъ причащaтисz: но дaждь ми2 дaже до конeчнагw моегw2 и3здыхaніz, неwсуждeннw воспріимaти чaсть с™hнь твои1хъ, въ д¦а с™aгw nбщeніе, въ напyтіе животA вёчнагw, и3 во бlгопріsтенъ tвётъ на стрaшнэмъ суди1щи твоeмъ: ћкw да и3 ѓзъ со всёми и3збрaнными твои1ми џбщникъ бyду нетлённыхъ твои1хъ бlгъ, ±же ўгот0валъ є3си2 лю1бzщымъ тS гDи: въ ни1хже препрослaвленъ є3си2 во вёки. Ґми1нь.