Ведаю, Го́спадзі, што я недасто́йна прычашча́юся прачыстага Твайго́ Цела і пачэ́снай Тваёй Крыві, вінаваты я, і ў асуджэ́нне сабе ем і п'ю, не разважаючы пра Цела і Кроў Твае, Хрыста і Бо́га майго́, але, спадзеючы́ся на міласэ́рнасць Тваю, прыхо́джу да Цябе, бо Ты сказаў: хто есць Маю́ Плоць і п'е Маю́ Кроў, той ува Мне прабывае, і Я ў ім. Зміласціўся ж, Го́спадзі, і не выкрывай мяне, грэ́шнага, а абыдзіся са мно́ю па міласці Тваёй, і няхай будуць мне Святыні гэ́тыя на ацаленне і ачышчэ́нне, і прасвятленне, і ахава́нне, і спасе́нне, і на асвячэ́нне душы́ і цела; на адагнанне ўсякай мро́і, і ганебнага ўчынку, і ўздзеяння дыявальскага, яко́е праз ро́зум у членах цела майго́ здзяйсняецца; на шчырасць перад Табо́ю і любо́ў да Цябе; на выпраўленне жыцця і бяспеку, на ўзрастанне ў дабрадзейнасці і дасканаласці, на выкананне запаведзяў, на супо́льнасць з Духам Святым, на падтрымку ў жыцці вечным, на адказ належны на Страшным Судзе Тваім, а не на асуджэ́нне і пакаранне.
Вім, Го́споди, я́ко недосто́йні причаща́юся Пречи́стаго Твоєго́ Ті́ла і Честни́я Твоєя́ Кро́ве, і пови́нен єсьм, і суд себі́ ям і пію́, не разсужда́я Ті́ла і Кро́ве Тебе́, Христа́ і Бо́га моєго́, но на щедро́ти Твоя́ дерза́я прихожду́ к Тебі́ ре́кшему: яди́й Мою́ Плоть і пія́й Мою́ Кров во Мні пребива́єть і Аз в нем. Умилосе́рдися у́бо, Го́споди, і не обличи́ м'я, грі́шнаго, но сотвори́ со мно́ю по ми́лості Твоє́й; і да бу́дуть мі свята́я сія́ во ісціле́ніє, і очище́ніє, і просвіще́ніє, і сохране́ніє, і спасе́ніє, і во освяще́ніє душі́ і ті́ла; во отгна́ніє вся́каго мечта́нія, і лука́ваго дія́нія, і ді́йства дия́вольськаго, ми́сленні во удесі́х мої́х ді́йствуємаго, в дерзнове́ніє і любо́в, я́же к Тебі́; во ісправле́ніє житія́ і утвержде́ніє, в возраще́ніє доброді́телі і соверше́нства; во ісполне́ніє за́повідей, в Ду́ха Свята́го обще́ніє, в напу́тіє живота́ ві́чнаго, во отві́т благоприя́тен на Стра́шнім Суди́щі Твоє́м; не в суд іли́ во осужде́ніє.