Няварты я, Уладару́ Го́спадзі, каб Ты ўвайшо́ў пад дах душы маёй, але пако́лькі Ты, Чалавекалюбец, хо́чаш жыць ува мне, то я адва́жваюся прыступіць. Ты зага́дваеш, і я адчыню́ дзверы, якія Ты адзін зрабіў, і ўво́йдзеш Ты чалавекалюбна, як уласціва Табе, уво́йдзеш і прасвятліш мой азмро́чаны ро́зум. Верую, што зро́біш Ты гэ́та, бо Ты не адышо́ў ад распусніцы, якая са слязьмі прыйшла да Цябе; і мытара, які пакаяўся, не адкінуў; і разбо́йніка, які прызнаў у Табе Цара, не прагнаў, і ганіцеля, які пакаяўся, не пакінуў такім, як ён быў, а ўсіх, што прыйшлі да Цябе з пакаяннем, Ты ўключыў у лік сябро́ў Сваіх, Адзіны Благаславенны заўжды, цяпер і на бяско́нцыя вякі. Амінь.
Нісьм дово́лен*, Влади́ко Го́споди, да вни́деши под кров душі́ моєя́, но поне́же хо́щеши Ти, я́ко Человіколю́бець, жи́ти во мні, дерза́я приступа́ю; повеліва́єши, да отве́рзу две́рі, я́же Ти єди́н созда́л єси́, і вни́деши со человіколю́бієм я́коже єси́, вни́деши і просвіща́єши помраче́нний мой по́мисл. Ві́рую, я́ко сіє́ сотвори́ши, не бо блудни́цю, со слеза́ми прише́дшую к Тебі́, отгна́л єси́; ніже́ митаря́ отве́ргл єси́ пока́явшася; ніже́ разбо́йника, позна́вша Ца́рство Твоє́, отгна́л єси́; ніже́ гони́теля пока́явшася оста́вил єси́, є́же бі; но от покая́нія Тебі́ прише́дшия вся, в ли́ці Твої́х друго́в вчини́л єси́, єди́н сий благослове́нний всегда́, ни́ні і в безконе́чния ві́ки. Амі́нь.