Перад дзвярыма храма Твайго́ стаю я, а паганых думак не пакіда́ю, але Ты, Хрысце́ Бо́жа, мытара апраўдаў і хананея́нку памілаваў, і разбо́йніку адчыніў дзверы раю, адчыні і мне чалавекалюбнае сэ́рца Тваё і прымі мяне, які прыхо́дзіць і дакранаецца да Цябе, як прыня́ў Ты распусніцу і кро́ватачывую, бо адна, дакрануўшыся да кра́ю адзення Твайго́, адразу атрымала ацаленне; другая, абняўшы Твае прачыстыя но́гі, панесла з сабо́ю прабачэ́нне грахо́ў. Я ж, няшчасны, адважыўшыся ўсё Тваё Цела прыня́ць, няхай не апякуся; а прымі мяне, як прыня́ў Ты іх, і прасвятлі пачу́цці душы маёй, спальваючы мае грахо́ўныя правіны, па малітвах Той, Якая без семені нарадзіла Цябе, і нябесных Сіл; бо благаславёны Ты на ве́кі вяко́ў. Амінь.
Пред две́рми хра́ма Твоєго́ предстою́ і лю́тих помишле́ній не отступа́ю; но Ти, Христе́ Бо́же, митаря́ оправди́вий, і ханане́ю поми́ловавий, і разбо́йнику рая́ две́рі отве́рзий, отве́рзи мі утро́би человіколю́бія Твоєго́ і прийми́ м'я приходя́ща і прикаса́ющася Тебі́, я́ко блудни́цю і кровоточи́вую; о́ва у́бо кра́я ри́зи Твоєя́ косну́вшися, удо́б ісціле́ніє прия́т, о́ва же пречи́стії Твої́ но́зі удержа́вши, разріше́ніє гріхо́в понесе́. Аз же, окая́нний, все Твоє́ Ті́ло дерза́я восприя́ти, да не опале́н бу́ду; но прийми́ м'я, я́коже о́ния, і просвіти́ моя́ душе́вния чу́вства, попаля́я моя́ гріхо́вния вини́, моли́твами безсі́менно Ро́ждшия Тя, і Небе́сних сил; я́ко благослове́н єси́ во ві́ки віко́в. Амі́нь.