Паменш, пакінь, прабач, Божа, грахі нашыя, вольныя й нявольныя, якія мы ўчынілі словам ці чынам, сьведама ці нясьведама, днём ці ўначы, у думках ці замерах: усе нам даруй, бо Ты Добры й Людалюбны.
Асла́б, адпусці́, праба́ч, Бо́жа, праві́ны на́шы, во́льныя і міжво́льныя, зро́бленыя ў сло́вах і ўчы́нках, свядо́ма і несвядо́ма, удзе́нь і ўначы́, ро́зумам і ду́мкаю, — усё нам праба́ч, як До́бры і Чалавекалю́бны.