На проскомидії:
Го́споди Ісу́се Христе́ Бо́же наш, за́повідь но́вую да́вий ученико́м Твої́м, є́же люби́ти друг дру́га, прийми́ же́ртву сію́ во оставле́ніє гріхо́в всіх нас правові́рних рабо́в Твої́х, і ізся́кшую в нас к Твоє́й бла́гості, і к і́скреннему любо́в, Ду́хом Твої́м Святи́м обнови́, і крі́пко сію́ водрузи́ в сердця́ на́ша, да то́ю за́повіді Твоя́ ісполня́юще, не своя́ сі на землі́ взиску́єм, но я́же к сла́ві Твоє́й, і і́скренняго созида́нію і спасе́нію.
По Рцем всі: у відповідному місці додай:
Го́споди Бо́же наш, ми́лостивно я́ко Благ при́зри на ізсо́хшую в любві́ зе́млю се́рдця на́шего, і те́рнієм не́нависти, самолю́бія же, і неісче́тних беззако́ній лю́ті олядені́вшую: і ка́плю благода́ті Пресвята́го Твоєго́ Ду́ха іспусти́в, бога́тно ороси́ ю, во є́же плодоноси́ти, і возрасти́ти от горя́щия к Тебі́ любве́, всіх доброді́телей ко́рень страх Твой, і о і́скренняго спасе́нії нелі́ностноє попече́ніє, всіх же страсте́й, і многообра́зних лука́вств, і лицемі́рія іскорене́ніє, приле́жно я́ко всіх Благода́теля мо́лим, ско́ро усли́ши і человіколю́бно поми́луй.
За́повідь но́вую Твої́м ученико́м, є́же люби́ти друг дру́га, да́вий, Влади́ко, обнови́ сію́ благода́тію Пресвята́го Твоєго́ Ду́ха дійстви́тельно в душа́х, і в сердця́х на́ших, да ніколи́же о свої́х сі, но всегда́ о Твоє́м благоуго́дії, і і́скренняго спасе́нії і по́льзі попече́ніє твори́ти потщи́мся, мо́лим Ті ся, Благода́телю ми́лостивий, усли́ши, і ми́лостивно поми́луй.
Пе́рвую і бо́льшую за́повідь да́вий, є́же люби́ти Тебе́ Бо́га і Творця́ на́шего от всея́ душі́, от всея́ ми́слі і крі́пости на́шея, і втору́ю, подо́бную єй, є́же люби́ти і́скренняго я́ко самі́х себе́, і в сію́ двою́ всему́ зако́ну і проро́ком ви́сіти научи́вий, ді́лом ісполня́ти сія́, всіх нас благода́тію Пресвята́го Твоєго́ Ду́ха убіди́: да Тебі́, Спа́су на́шему, і і́скренняго спасе́нію угожда́юще, обітова́нная Твоя́ полу́чим блага́я, я́ко Влади́ці і Спа́су на́шему приле́жно припа́дающе мо́лимся, ско́ро усли́ши, і ми́лостивно поми́луй.
Да соверше́нні в любві́ Твоє́й, Бо́же наш, бу́дем, ко і́скреннему нелицемі́рную імі́ти любо́в прину́ди нас Твоєго́ Ду́ха благода́тію, Влади́ко: к Тебі́ бо любо́в імі́ти мня́йся, бра́та же своєго́ ненави́дяй лож єсть, і во тьмі хо́дить. Ті́мже, ми́лостиве, в любві́ Твоє́й і бра́тній распали́ ду́ші і сердця́ на́ша, мо́лим Ті ся, я́ко ми́лостив ско́ро усли́ши, і я́ко щедр поми́луй.
Си́це в нас Твою́ любо́в, си́лою благода́ті Пресвята́го Твоєго́ Ду́ха, всели́, всеще́дрий Го́споди, є́же не то́чію бра́тію і дру́ги, но і враго́в на́ших по Твоєму́ боже́ственному повелі́нію, і́стинно люби́ти, і ненави́дящим нас благотвори́ти, і о спасе́нії їх і́скренно тща́тися, мо́лим Ті ся, бла́гости Істо́чниче, і человіколю́бія Пучи́но, ско́ро усли́ши і я́ко благосе́рд поми́луй.
На проскомjдіи:
ГDи ї}се хrтE б9е нaшъ, зaповэдь н0вую дaвый ўченикHмъ твои6мъ, є4же люби1ти дрyгъ дрyга, пріими2 жeртву сію2 во њставлeніе грэхHвъ всёхъ нaсъ правовёрныхъ рабHвъ твои1хъ, и3 и3зсsкшую въ нaсъ къ твоeй бlгости, и3 къ и4скреннему люб0вь, д¦омъ твои1мъ с™hмъ њбнови2, и3 крёпкw сію2 водрузи2 въ сердцA нaша, да т0ю зaпwвэди тво‰ и3сполнsюще, не сво‰ си на земли2 взыскyемъ, но ћже къ слaвэ твоeй, и3 и4скреннzгw созидaнію и3 сп7сeнію.
По Рцeмъ вси2: на своeмъ мёстэ приложи2:
ГDи б9е нaшъ, млcтивнw ћкw бlгъ при1зри на и3зс0хшую въ любви2 зeмлю сeрдца нaшегw, и3 тeрніемъ нeнависти, самолю1біz же, и3 неисчeтныхъ беззак0ній лю1тэ њлzденёвшую: и3 кaплю бlгодaти прес™aгw твоегw2 д¦а и3спусти1въ, богaтнw њроси2 ю5, во є4же плодоноси1ти, и3 возрасти1ти t горsщіz къ тебЁ любвE, всёхъ добродётелей к0рень стрaхъ тв0й, и3 њ и4скреннzгw сп7сeніи нелёностное попечeніе, всёхъ же страстeй, и3 многоwбрaзныхъ лукaвствъ, и3 лицемёріz и3скоренeніе, прилeжнw ћкw всёхъ бlгодaтелz м0лимъ, ск0рw ўслhши и3 чlвэколю1бнw поми1луй.
Зaповэдь н0вую твои1мъ ў§никHмъ, є4же люби1ти дрyгъ дрyга, дaвый, вLко, њбнови2 сію2 бlгодaтію прес™aгw твоегw2 д¦а дэйстви1тельнw въ душaхъ, и3 въ сердцaхъ нaшихъ, да николи1же њ свои1хъ си2, но всегдA њ твоeмъ бlгоуг0діи, и3 и4скреннzгw сп7сeніи и3 п0льзэ попечeніе твори1ти потщи1мсz, м0лимъ ти сz, бlгодaтелю млcтивый, ўслhши, и3 млcтивнw поми1луй.
Пeрвую и3 б0льшую зaповэдь дaвый, є4же люби1ти тебE бGа и3 творцA нaшего t всеS души2, t всеS мhсли и3 крёпости нaшеz, и3 вторyю, под0бную є4й, є4же люби1ти и4скреннzго ћкw самёхъ себE, и3 въ сію2 двою2 всемY зак0ну и3 прbр0кwмъ ви1сэти научи1вый, дёломъ и3сполнsти сі‰, всёхъ нaсъ бlгодaтію прес™aгw твоегw2 д¦а ўбэди2: да тебЁ сп7су нaшему, и3 и4скреннzгw сп7сeнію ўгождaюще, њбэтов†ннаz тво‰ полyчимъ бlг†z, ћкw вLцэ и3 сп7су нaшему прилeжнw припaдающе м0лимсz, ск0рw ўслhши, и3 млcтивнw поми1луй.
Да совершeни въ любви2 твоeй, б9е нaшъ, бyдемъ, ко и4скреннему нелицемёрную и3мёти люб0вь принyди нaсъ твоегw2 д¦а бlгодaтію, вLко: къ тебЁ бо люб0вь и3мёти мнsйсz, брaта же своего2 ненави1дzй л0жь є4сть, и3 во тьмЁ х0дитъ. Тёмже, млcтиве, въ любви2 твоeй и3 брaтнэй распали2 дyшы и3 сердцA н†ша, м0лимъ ти сz, ћкw млcтивъ ск0рw ўслhши, и3 ћкw щeдръ поми1луй.
Си1це въ нaсъ твою2 люб0вь, си1лою бlгодaти прес™aгw твоегw2 д¦а, всели2, всещeдрый гDи, є4же не т0чію брaтію и3 дрyги, но и3 врагHвъ нaшихъ по твоемY б9eственному повелёнію, и4стиннw люби1ти, и3 ненави1дzщымъ нaсъ бlготвори1ти, и3 њ сп7сeніи и4хъ и4скреннw тщaтисz, м0лимъ ти сz, бlгости и3ст0чниче, и3 чlвэколю1біz пучи1но, ск0рw ўслhши и3 ћкw бlгосeрдъ поми1луй.