Подібні до: Єгда́ от дре́ва:
Глас 2: Прийді́те, послі́днєє цілова́ніє даді́м, бра́тіє, во́їну усо́пшему, благодаря́ще Бо́га; сей бо не пощади́ земни́я жи́зні своєя́, і пеки́йся бли́жніх упова́ніє жи́зні небесния і́мать. Гді ни́ні сро́дници же і дру́зі? Се разлуча́ємся. Єго́же упоко́їти, Го́споду помо́лимся.
Ко́є разлуче́ніє, о бра́тіє! Кий плач? Ко́є рида́ніє в настоя́щем часі́? Прийді́те у́бо цілу́йте би́вшаго вма́лі с на́ми, предае́ться бо гро́бу. Ка́менем покрива́ється, во тьму вселя́ється, с ме́ртвими погреба́ється, і всіх сро́дников і друго́в ни́ні разлуча́ється; єго́же упоко́їти, Го́споду помо́лимся.
Ни́ні жите́йськоє лука́воє разруша́ється торжество́ суєти́; дух бо оскуді́ от селе́нія, бре́ніє очерни́ся, сосу́д раздра́ся, безгла́сен, нечу́ствен, ме́ртвен, недви́жим. Єго́же [або: ю́же] до́блестію украше́ннаго [украше́нную] посила́юще гро́бу, Го́споду помо́лимся, да́ти сему́ [сей] во ві́ки упокоє́ніє.
Яко́в живо́т наш єсть? Цвіт, і дим, і роса́ у́тренняя воі́стину. Прийді́те у́бо, у́зрим на гробі́х я́сно, гді добро́та тіле́сная? Гді ю́ность? Гді суть очеса́, і зрак плотськи́й, вся ув'ядо́ша я́ко трава́, вся потреби́шася. Прийді́те ко Христу́ припаде́м со слеза́ми.
Ве́лій плач і рида́ніє, ве́ліє воздиха́ніє, і ну́жда, разлуче́ніє душі́, ад і поги́бель, привре́менний живо́т, сінь непостоя́нная, сон преле́стний; безвременномечта́нен труд житія́ земна́го. Дале́че отбіжи́м мирська́го вся́каго гріха́, да небе́сная наслі́дим.
Ви́дяще предлежа́ща ме́ртва, о́браз воспри́ймем всі коне́чнаго часа́; сей бо отхо́дить я́ко дим от землі́, я́ко цвіт отцвіте́, я́ко трава́ посіче́ся, вре́тищем повива́єм, земле́ю покрива́єм. Єго́же неви́дима оста́вивше, Христу́ помо́лимся да́ти сему́ во ві́ки упокоє́ніє.
Прийді́те, лю́діє, уви́дим ра́тника христия́нськаго, о́чі своя́ тіле́сния закри́вшаго, по о́бразу на́шему, земле́ю покрива́єма. Наде́жду во успе́нії своє́м на Христа́ Спаси́теля возложи́вшаго, Єго́же ми́лость неоскудіва́єма. За во́їна сего́ Го́споду помо́лимся, да сей [сія́] во ві́ки прича́стником [прича́стницею] побі́ди над сме́ртію бу́деть.
Єгда́ душа́ от ті́ла і́мать ну́ждею восхи́титися стра́шними А́нгели, всіх забива́єть сро́дников і зна́ємих, і пече́ться о бу́дущих суди́лищей стоя́нії, яже суєти́ і многотру́дния пло́ті разріше́нії; тогда́ Судію́ моля́ще, всі помо́лимся, да прости́ть Госпо́дь, яже соді́ла.
Прийді́те бра́тіє, во гро́бі у́зрим пе́пел і персть, із нея́же созда́хомся. Ка́мо ни́ні і́дем? Что же би́хом, кий убо́г іли́ бога́т? Іли́ кий Влади́ка? Кий же свобо́дь? І не всі ли пе́пел? Добро́та лиця́ согни́, і ю́ности весь цвіт ув'яди́ смерть.
Воі́стину суєта́ і тлі́ніє, вся жите́йськая, ви́ди, і безсла́вная; всі бо ісчеза́єм, всі у́мрем, ца́ріє же і кня́зі, судії́ і наси́льници, бога́тії і убо́зії, і все єстество́ челові́чеськоє; ни́ні бо, і́же іногда́ в житії́, во гро́би верга́ються, ї́хже да упоко́їть Госпо́дь, помо́лимся.
Всі тіле́снії ни́ні орга́ни пра́здні зря́ться, і́же пре́жде ма́ла дви́жимі бя́ху, всі недійстви́тельні, ме́ртві, нечу́вственні; о́чі бо зайдо́ша, св'яза́стіся но́зі, ру́ці безмо́лвствуєті, і слух с ни́ми; язи́к молча́нієм заключи́ся, гро́бу предає́ться. Воі́стину суєта́ вся челові́чеськая.
Спаса́й наді́ющияся на Тя, Ма́ти незаходи́маго Со́лнця Богороди́тельнице; умоли́ моли́твами Твої́ми преблага́го Бо́га упоко́їти, мо́лимся, ни́ні преста́вльшагося [преста́вльшуюся], іді́же упокоєва́ються пра́ведних ду́сі. Боже́ственних благ наслі́дника [наслі́дницю] покажи́, во дво́ріх пра́ведних, в па́м'ять, Всенепоро́чная, ві́чную.
Сла́ва, глас 6: Зря́ще м'я безгла́сна, і бездиха́нна предлежа́ща, воспла́чіте о мні, бра́тіє і дру́зі, сро́дници і зна́ємії; вчера́шній бо день бесі́довах с ва́ми, і внеза́пу на́йде на м'я стра́шний час сме́ртний; но прийді́те всі лю́б'ящії м'я і цілу́йте м'я послі́дним цілова́нієм; не ктому́ бо с ва́ми похожду́, іли́ собесі́дую про́чеє. К судії́ бо отхожду́, іді́же ність лицеприя́тія; раб бо і влади́ка вку́пі предстоя́ть, цар і во́їн, бога́тий і убо́гий в ра́внім досто́їнстві; ки́йждо бо от свої́х діл, іли́ просла́виться, іли́ постиди́ться. Но прошу́ всіх і молю́, непреста́нно о мні молі́теся Христу́ Бо́гу, да не низведе́н бу́ду по гріхо́м мої́м, на мі́сто муче́нія, но да вчини́ть м'я, іді́же світ живо́тний.
І ни́ні, Богородичний, глас той самий: Моли́твами Ро́ждшия Тя, Христе́, і Предте́чі Твоєго́, апо́столов, проро́ков, ієра́рхов, преподо́бних, і пра́ведних, і всіх святи́х, усо́пшаго раба́ Твоєго́ [або: усо́пшую рабу́ Твою́] упоко́й.
Потім, Трисвяте. Пресвята́я Тро́йце: О́тче наш:
Священник: Я́ко Твоє́ єсть Ца́рство, і си́ла, і сла́ва, Отця́, і Си́на, і Свята́го Ду́ха, ни́ні, і при́сно, і во ві́ки віко́в.
Хор: Амі́нь.
Потім, у глас 4: Со ду́хи пра́ведних сконча́вшихся, ду́шу раба́ Твоєго́ [або: раби́ Твоєя́], Спа́се, упоко́й, сохраня́я ю во блаже́нной жи́зні, я́же у Тебе́, Человіколю́бче.
В поко́їщі Твоє́м Го́споди, іді́же всі святі́ї Твої́ упокоєва́ються, упоко́й і ду́шу раба́ Твоєго́ [або: раби́ Твоєя́], я́ко єди́н єси́ Человіколю́бець.
Сла́ва: Ти єси́ Бог соше́дий во ад, і у́зи окова́нних разріши́вий, Сам і ду́шу раба́ Твоєго́ [або: раби́ Твоєя́] упоко́й.
І ни́ні: Єди́на Чи́стая і непоро́чная Ді́во, Бо́га без сі́мене ро́ждшая, моли́ спасти́ся душі́ єго́ [або: єя́].
Под0бны: Е#гдS t дрeва:
Глaсъ в7: Пріиди1те, послёднее цэловaніе дади1мъ брaтіе в0ину ўс0пшему, бlгодарsще бGа: сeй бо не пощади2 земнhz жи1зни своеS, и3 пекjйсz бли1жнихъ ўповaніе жи1зни нб7сныz и4мать. ГдЁ нhнэ срHдницы же и3 дрyзи; сE разлучaемсz. є3г0же ўпок0ити, гDу пом0лимсz.
К0е разлучeніе, q брaтіе! Кjй плaчь; к0е рыдaніе въ настоsщемъ часЁ; пріиди1те ќбw цэлyйте бhвшаго вмaлэ съ нaми: предаeтсz бо гр0бу. Кaменемъ покрывaетсz, во тьмY вселsетсz, съ мeртвыми погребaетсz, и3 всёхъ ср0дникwвъ и3 другHвъ нhнэ разлучaетсz: є3г0же ўпок0ити, гDу пом0лимсz.
Нhнэ житeйское лукaвое разрушaетсz торжество2 суеты2: д¦ъ бо њскудЁ t селeніz, брeніе њчерни1сz, сосyдъ раздрaсz, безглaсенъ, нечyственъ, мeртвенъ, недви1жимь. Е#г0же [и3ли2: ю4же] д0блестію ўкрашeннаго [ўкрашeнную] посылaюще гр0бу, гDу пом0лимсz, дaти семY [сeй] во вёки ўпокоeніе.
Kк0въ жив0тъ нaшъ є4сть; цвётъ, и3 дhмъ, и3 росA ќтреннzz вои1стинну. пріиди1те ќбw, ќзримъ на гробёхъ ћснw, гдЁ добр0та тэлeснаz; гдЁ ю4ность; гдЁ сyть nчесA, и3 зрaкъ плотскjй: вс‰ ўвzд0ша ћкw травA, вс‰ потреби1шасz. Пріиди1те ко хrтY припадeмъ со слезaми.
Вeлій плaчь и3 рыдaніе, вeліе воздыхaніе, и3 нyжда, разлучeніе души2, ѓдъ и3 поги1бель, приврeменный жив0тъ, сёнь непостоsннаz, с0нъ прелeстный: безвременномечтaненъ трyдъ житіS земнaгw. Далeче tбэжи1мъ мірскaгw всsкагw грэхA, да небє1снаz наслёдимъ.
Ви1дzще предлежaща мeртва, џбразъ воспріи1мемъ вси2 конeчнагw часA: сeй бо tх0дитъ ћкw дhмъ t земли2, ћкw цвётъ tцвэтE, ћкw травA посэчeсz, врeтищемъ повивaемь, землeю покрывaемь. Е#г0же неви1дима њстaвивше, хrтY пом0лимсz, дaти семY во вёки ўпокоeніе.
Пріиди1те, лю1діе, ўви1димъ рaтника хrтіaнскаго, џчи сво‰ тэлє1сныz закрhвшаго, по џбразу нaшему, землeю покривaема. Надeжду во ўспeніи своeмъ на хrтA сп7си1телz возложи1вшаго, є3гHже млcть неwскудэвaема. За в0ина сего2 гDу пом0лимсz, да сeй [сіS] во вёки причaстникомъ [причaстницею] побёды над8 смeртію бyдетъ.
Е#гдA душA t тёла и4мать нyждею восхи1титисz стрaшными ѓгGлы, всёхъ забывaетъ ср0дникwвъ и3 знaемыхъ, и3 печeтсz њ бyдущихъ суди1лищей стоsніи, ±же суеты2, и3 многотрyдныz пл0ти разрэшeніи: тогдA судію2 молsще, вси2 пом0лимсz, да прости1тъ гDь, ±же содёла.
Пріиди1те брaтіе, во гр0бэ ќзримъ пeпелъ и3 пeрсть, и3з8 неsже создaхомсz. Кaмw нhнэ и4демъ; чт0 же бhхомъ, кjй ўб0гъ и3ли2 богaтъ; и3ли2 кjй вLка; кjй же своб0дь; и3 не вси1 ли пeпелъ; добр0та лицA согни2, и3 ю4ности вeсь цвётъ ўвzди2 смeрть.
Вои1стинну суетA и3 тлёніе, вс‰ житє1йскаz, ви1ды, и3 безсл†внаz: вси1 бо и3счезaемъ, вси2 ќмремъ, цaріе же и3 кнsзи, судіи6 и3 наси1льницы, богaтіи и3 ўб0зіи, и3 всE є3стество2 человёческое: нhнэ бо, и5же и3ногдA въ житіи2, во гр0бы вергaютсz, и5хже да ўпок0итъ гDь, пом0лимсz.
Вси2 тэлeсніи нhнэ nргaны прaздни зрsтсz, и5же прeжде мaла дви1жими бsху, вси2 недэйстви1тельни, мeртви, нечyвственни: џчи бо заид0ша, свzзaстэсz н0зэ, рyцэ безм0лвствуетэ, и3 слyхъ съ ни1ми: љзhкъ молчaніемъ заключи1сz, гр0бу предаeтсz. вои1стинну суетA вс‰ человёчєскаz.
Сп7сaй надёющыzсz на тS, м™и незаходи1магw сlнца бGороди1тельнице: ўмоли2 мlтвами твои1ми пребlгaго бGа, ўпок0ити, м0лимсz, нhнэ престaвльшагосz [престaвльшуюсz], и3дёже ўпокоевaютсz првdныхъ дyси: б9eственныхъ бл†гъ наслёдника [наслёдницу] покажи2, во дв0рэхъ првdныхъ, въ пaмzть, всенепор0чнаz, вёчную.
Слaва, глaсъ ѕ7: Зрsще мS безглaсна, и3 бездыхaнна предлежaща, восплaчите њ мнЁ брaтіе и3 дрyзи, срHдницы и3 знaеміи: вчерaшній бо дeнь бесёдовахъ съ вaми, и3 внезaпу нaйде на мS стрaшный чaсъ смeртный: но пріиди1те вси2 лю1бzщіи мS, и3 цэлyйте мS послёднимъ цэловaніемъ: не ктомy бо съ вaми похождY, и3ли2 собесёдую пр0чее. къ судіи1 бо tхождY, и3дёже нёсть лицепріsтіz: рaбъ бо и3 владhка вкyпэ предстоsтъ, цaрь и3 в0инъ, богaтый и3 ўб0гій въ рaвнэмъ дост0инствэ: кjйждо бо t свои1хъ дёлъ, и3ли2 прослaвитсz, и3ли2 постыди1тсz. но прошY всёхъ и3 молю2, непрестaннw њ мнЁ моли1тесz хrтY бGу, да не низведeнъ бyду по грэхHмъ мои6мъ, на мёсто мучeніz: но да вчини1тъ мS, и3дёже свётъ жив0тный.
И# нhнэ, бGор0диченъ, глaсъ т0йже: Мlтвами р0ждшіz тS хrтE, и3 п®тeчи твоегw2, ґпcлwвъ, прbр0кwвъ, їерaрхwвъ, прпdбныхъ, и3 првdныхъ, и3 всёхъ с™hхъ, ўс0пшаго рабA твоего2 [и3ли2: ўс0пшую рабY твою2] ўпок0й.
Тaже, Трис™0е. Прес™az трbце: Џ§е нaшъ:
Сщ7eнникъ: Ћкw твоE є4сть цrтво, и3 си1ла, и3 слaва, nц7A и3 сн7а и3 с™aгw д¦а, нhнэ и3 при1снw и3 во вёки вэкHвъ.
Ли1къ: Ґми1нь.
Тaже, во глaсъ д7: Со дyхи првdныхъ скончaвшихсz, дyшу рабA твоегw2 [и3ли2: рабы2 твоеS] сп7се ўпок0й, сохранsz ю5 во бlжeнной жи1зни, ћже ў тебE чlвэколю1бче.
Въ пок0ищи твоeмъ гDи, и3дёже вси2 с™jи твои2 ўпокоевaютсz, ўпок0й и3 дyшу рабA твоегw2 [и3ли2: рабы2 твоеS], ћкw є3ди1нъ є3си2 чlвэколю1бецъ.
Слaва: Ты2 є3си2 бGъ сошeдый во ѓдъ, и3 ќзы њковaнныхъ разрэши1вый, сaмъ и3 дyшу рабA твоегw2 [и3ли2: рабы2 твоеS] ўпок0й.
И# нhнэ: Е#ди1на чcтаz и3 непор0чнаz дв7о, бGа без8 сёмене р0ждшаz, моли2 сп7сти1сz душЁ є3гw2 [и3ли:2 є3S].