Глас 1: Ка́я жите́йськая сла́дость / пребива́єть печа́лі неприча́стна? / Ка́я ли сла́ва стої́ть на землі́ непрело́жна? / Вся сі́ні немощні́йша, вся со́ній преле́стнійша: / єди́нім мгнове́нієм — і вся сія́ смерть приє́млеть. / Но во сві́ті, Христе́, лиця́ Твоєго́ / і в наслажде́нії Твоєя́ красоти́, / єго́же ізбра́л єси́, упоко́й, я́ко Человіколю́бець.
Глас 2: Уви мні, якови́й по́двиг і́мать душа́ разлуча́ющися от тілесе́! / Уви, тогда́ коли́ко слези́ть, і ність поми́луяй ю! / Ко а́нгелом о́чі возводя́щи, безді́льно мо́литься; / к челові́ком ру́ці простира́ющи, не і́мать помога́ющаго. / Ті́мже возлю́бленнії мої́ бра́тіє, / поми́сливше на́шу кра́ткую жизнь, / преста́вленному упокоє́нія от Христа́ про́сим, / і душа́м на́шим ве́лію ми́лость.
Глас 3: Вся суєта́ челові́чеськая, / єли́ка не пребива́єть по сме́рті: / не пребива́єть бога́тство, ні сше́ствуєть сла́ва; / прише́дшей бо сме́рті, сія́ вся потреби́шася. / Ті́мже Христу́ Безсме́ртному возопії́м: / преста́вленнаго от нас упоко́й, / іді́же всіх єсть веселя́щихся жили́ще.
Глас 4: Гді єсть мирсько́є пристра́стіє? / Гді єсть привре́менних мечта́ніє? / Гді єсть зла́то і сребро́? / Гді єсть рабо́в мно́жество і молва́? / Вся персть, вся пе́пел, вся сінь. / Но прийді́те возопії́м Безсме́ртному Царю́: / Го́споди, ві́чних Твої́х благ сподо́би преста́вльшагося от нас, / упокоя́я єго́ в нестарі́ющемся блаже́нстві Твоє́м.
Глас 5: Пом'яну́х проро́ка вопію́ща: / "Аз єсьм земля́ і пе́пел". / І па́ки разсмотри́х во гробі́х, / і ви́діх ко́сті обнаже́ни, і ріх: / "У́бо кто єсть цар, іли́ во́їн, / іли́ бога́т, іли́ убо́г, / іли́ пра́ведник, іли́ грі́шник? / Но упоко́й, Го́споди, / с пра́ведними раба́ Твоєго́".
Глас 6: Нача́ток мні і соста́в зижди́тельноє Твоє́ бисть повелі́ніє; / восхоті́в бо от неви́димаго же і ви́димаго жи́ва м'я соста́вити єстества́. / От землі́ ті́ло моє́ созда́л єси́, / дал же мі єси́ ду́шу / Бо́же́ственним Твої́м і Животворя́щим вдохнове́нієм. / Ті́мже, Христе́, раба́ Твоєго́ во страні́ живу́щих / і в селе́ніїх пра́ведних упоко́й.
Глас 7: По о́бразу Твоєму́ і по подо́бію созда́вий в нача́лі челові́ка, / в раї́ поста́вил єси́ владі́ти Твої́ми тва́рми: / за́вистію же дия́волею прельсти́вся, сні́ди причасти́ся, / за́повідей Твої́х престу́пник бив. / Ті́мже па́ки в зе́млю, от нея́же взят бисть, / осуди́л єси́ возврати́тися Го́споди, / і іспроси́ти упокоє́ніє.
Глас 8: Пла́чу і рида́ю, / єгда́ помишля́ю смерть, / і ви́жду во гробі́х лежа́щую, / по о́бразу Бо́жию созда́нную на́шу красоту́, / безобра́зну, безсла́вну, / не іму́щую ви́да. / О чудесе́! / Что сіє́ є́же о нас бисть та́їнство? / Ка́ко преда́хомся тлі́нію? / Ка́ко сопряго́хомся сме́рті? / Воі́стину Бо́га повелі́нієм. / Я́коже пи́сано єсть, / подаю́щаго преста́вльшемуся упокоє́ніє.