Я́коже Влади́ка Христо́с сла́ву свою́ неізглаго́ланную сокри́, пло́тію оді́явся, та́коже і ти юро́дства вре́тищем покри́л єси́ світ фаво́рский, і́мже тя Госпо́дь осія́ я́ко іспові́дника і страда́льця, і па́стир душ яви́лся єси́, о́тче преподо́бне Гавриї́ле, моли́ Христа́ Бо́га поми́ловати ду́ші на́ша.

Непостижи́ма єсть ми́лость Бо́жия, єго́же благода́тію созда́ніє обоже́нноє лицезрі́єм всі, ти бо, преподо́бне о́тче, о́браз Творця́ в себі́ утверди́л єси́, возне́сши єстество́ своє́ в подо́біє Бо́жиє, ті́мже сла́вим тя, о́тче Гавриї́ле, досто́йні похвали́, я́ко бил єси́ на землі́ гла́сом пра́вди і го́лубем чистоти́, жи́тельствовавши же в чу́днім смире́нії, звені́л єси́ цівни́цею му́дрості і любве́ орга́ном, ни́ні же на небесі́х предста́тельствуєши о спасе́нії на́шем, хода́таю Бо́жия благода́ті.