А́гниця Твоя́, Ісу́се, Євфи́мія, / зове́ть ве́ліїм гла́сом: / Тебе́, Женише́ мой, люблю́, / і Тебе́ і́щущи страда́льчествую, / і сраспина́юся, і спогреба́юся креще́нію Твоєму́, / і стражду́ Тебе́ ра́ди, / я́ко да ца́рствую в Тебі́, / і умира́ю за Тя, да і живу́ с Тобо́ю, / но, я́ко же́ртву непоро́чную, прийми́ м'я, с любо́вію поже́ршуюся Тебі́. / Тоя́ моли́твами, // я́ко Ми́лостив, спаси́ ду́ші на́ша.

Жениха́ твоєго́ Христа́ возлюби́вши, / і свіщу́ твою́ сві́тлу угото́вльши, / доброді́тельми возсія́вши, всехва́льная Євфи́міє, / тім возшла́ єси́ с Ним на брак, / віне́ць страда́нія от Него́ приє́мши. / Но от бід ізба́ви нас, // чту́щих ві́рою па́м'ять твою́.

По́двиги во страда́льчестві, по́двиги в ві́рі / положи́ла єси́ те́плі за Христа́, Жениха́ твоєго́. / Но і ни́ні я́коже є́ресі і враго́в шата́ніє / под но́ги во́їнству на́шему покори́ти моли́ Богоро́дицею, / я́же от шести́сот три́десяти Богоно́сних оте́ць / преді́л приє́мшая, // і храня́щая, всехва́льная.