Глава 6
1
Бра́тіє, а́ще і впаде́ть челові́к в ні́коє прегріше́ніє, ви, духо́внії, ісправля́йте такова́го ду́хом кро́тости, блюди́й себе́, да не і ти іскуше́н бу́деши.
2
(Зач. 214) Друг дру́га тяготи́ носі́те, і та́ко іспо́лните зако́н Христо́в.
3
А́ще бо кто мнить себе́ би́ти что, нічто́же сий, умо́м льстить себе́.
4
Ді́ло же своє́ да іскуша́єть ки́йждо, і тогда́ в себі́ то́чію хвале́ніє да і́мать, а не во іні́м;
5
ки́йждо бо своє́ бре́м'я понесе́ть.
6
Да обща́ється же учя́йся словесі́ уча́щему во всіх благи́х.
7
Не льсті́теся: Бог поруга́єм не бива́єть. Є́же бо а́ще сі́єть челові́к, то́жде і по́жнеть;
8
я́ко сі́яй в плоть свою́, от пло́ті по́жнеть істлі́ніє; а сі́яй в дух, от ду́ха по́жнеть живо́т ві́чний.
9
До́броє же творя́ще, да не стужа́єм сі; во вре́м'я бо своє́ по́жнем, не ослабі́юще.
