При́тчі Соломо́на, си́на Дави́дова, і́же ца́рствова во Ізра́їлі,

ΠΑΡΟΙΜΙΑΙ Σολομῶντος υἱοῦ Δαυίδ, ὃς ἐβασίλευσεν ἐν ᾿Ισραήλ,

позна́ти прему́дрость і наказа́ніє і уразумі́ти словеса́ му́дрости,

γνῶναι σοφίαν καὶ παιδείαν νοῆσαί τε λόγους φρονήσεως

прия́ти же ізви́тія слове́с і разріше́нія гада́ній, уразумі́ти же пра́вду і́стинную і суд ісправля́ти;

δέξασθαί τε στροφὰς λόγων νοῆσαί τε δικαιοσύνην ἀληθῆ καὶ κρίμα κατευθύνειν,

да дасть незло́бивим кова́рство, отроча́ті же ю́ну чу́вство же і смисл.

ἵνα δῷ ἀκάκοις πανουργίαν, παιδὶ δὲ νέῳ αἴσθησίν τε καὶ ἔννοιαν·

Сих бо послу́шав, му́дрий прему́дріє бу́деть, а разу́мний строї́тельство стя́жеть;

τῶνδε γὰρ ἀκούσας σοφὸς σοφώτερος ἔσται, ὁ δὲ νοήμων κυβέρνησιν κτήσεται.

Лу́чше і́м'я до́броє, не́же бога́тство мно́го, па́че же сребра́ і зла́та благода́ть блага́я.

ΑΙΡΕΤΩΤΕΡΟΝ ὄνομα καλὸν ἢ πλοῦτος πολύς, ὑπὲρ δὲ ἀργύριον καὶ χρυσίον χάρις ἀγαθή,

Бога́т і нищ сріто́ста друг дру́га, обої́х же Госпо́дь сотвори́.

πλούσιος καὶ πτωχὸς συνήντησαν ἀλλήλοις, ἀμφοτέρους δὲ ὁ Κύριος ἐποίησε.

Худо́г, ви́дів лука́ваго му́чима крі́пко, сам наказу́ється; безу́мнії же мимоше́дше отщети́шася.

πανοῦργος ἱδὼν πονηρὸν τιμωρούμενον κραταιῶς αὐτὸς παιδεύεται, οἱ δὲ ἄφρονες παρελθόντες ἐζημιώθησαν.

Род прему́дрости страх Госпо́день, і бога́тство і сла́ва і живо́т.

γενεὰ σοφίας φόβος Κυρίου καὶ πλοῦτος καὶ δόξα καὶ ζωή.

Волчці́ і сі́ті на путе́х стро́потних, храня́й же свою́ ду́шу ізбіжи́ть їх.

τρίβολοι καὶ παγίδες ἐν ὁδοῖς σκολιαῖς, ὁ δὲ φυλάσσων τὴν ἑαυτοῦ ψυχὴν ἀφέξεται αὐτῶν.

Бога́тії убо́гими і́муть облада́ти,

πλούσιοι πτωχῶν ἄρξουσι, καὶ οἰκέται ἰδίοις δεσπόταις δανειοῦσι.

і раби́ свої́м господе́м взайм даду́ть.

ὁ σπείρων φαῦλα θερίσει κακά, πληγὴν δὲ ἔργων αὐτοῦ συντελέσει. 8α ἄνδρα ἱλαρὸν καὶ δότην εὐλογεῖ ὁ Θεός, ματαιότητα δὲ ἔργων αὐτοῦ συντελέσει.

Сі́явий зла́я по́жнеть зла́я, я́зву же діл свої́х соверши́ть.

ὁ ἐλεῶν πτωχὸν αὐτὸς διατραφήσεται, τῶν γὰρ ἑαυτοῦ ἄρτων ἔδωκε τῷ πτωχῷ. 9α νίκην καὶ τιμὴν περιποιεῖται ὁ δῶρα δούς, τὴν μέντοι ψυχὴν ἀφαιρεῖται τῶν κεκτημένων.

Му́жа ти́ха і дая́теля лю́бить Госпо́дь, суєту́ же діл єго́ сконча́єть.

ἔκβαλε ἐκ συνεδρίου λοιμόν, καὶ συνεξελεύσεται αὐτῷ νεῖκος· ὅταν γὰρ καθίσῃ ἐν συνεδρίῳ, πάντας ἀτιμάζει.

Ми́луяй ни́щаго сам препита́ється; от свої́х бо хлі́бов даде́ убо́гому. Побі́ду і честь устроя́єть дая́й да́ри, оба́че ду́шу погубля́єть стяжа́вших.

ἀγαπᾷ Κύριος ὁσίας καρδίας, δεκτοὶ δὲ αὐτῷ πάντες ἄμωμοι· χείλεσι ποιμαίνει βασιλεύς.

Сія́ глаго́леть муж ві́рующим Бо́гові, і почива́ю:

безу́мніє бо єсьм от всіх челові́к, і ра́зума челові́чеськаго ність во мні;

Бог же научи́ м'я прему́дрости, і ра́зум святи́х уразумі́х.

Кто взи́де на не́бо і сни́де? кто собра́ ві́три в ні́дра? кто возврати́ во́ду в ри́зу? кто обдержа́ вся конці́ землі́? ко́є і́м'я єго́? іли́ ко́є і́м'я си́ну єго́, да разумі́єши?

Вся бо словеса́ Бо́жія раздеже́на; защища́єть же Сам благогові́ющих Єму́.

Не приложи́ ко словесе́м Єго́, да не обличи́ть Тя, і лож бу́деши.

Дво́є прошу́ у Тебе́, не отими́ от мене́ благода́ті пре́жде уме́ртвія моєго́:

су́єтно сло́во і ло́жно дале́че от мене́ сотвори́, бога́тства же і нищети́ не даждь мі; устро́й же мі потре́бная і самодово́льная,

да не наси́щся лож бу́ду і реку́: кто м'я ви́дить? іли́ обнища́в укра́ду і клену́ся і́менем Бо́жиїм.

Моя́ словеса́ реко́шася от Бо́га, царе́во проро́чество, єго́же наказа́ ма́ти єго́;

что, ча́до, (*соблюде́ши,) что річе́ніє Бо́жиє? перворо́дне, тебі́ глаго́лю, си́не: что, ча́до моєго́ чре́ва? что, ча́до мої́х моли́тв?

Не даждь жена́м твоєго́ бога́тства і твоєго́ ума́ і житія́ в послі́дній сові́т.

С сові́том все твори́, с сові́том пий вино́; си́льнії гнівли́ві суть, вина́ да не пію́ть,

да напи́вшеся не забу́дуть му́дрости і пра́во суди́ти немощни́м не возмо́гуть.

Даді́те сике́ра су́щим в печа́лех і вино́ пи́ти су́щим в болі́знех,

да забу́дуть убоже́ства і болі́зней не воспом'я́нуть ктому́.

Си́не, отверза́й уста́ твоя́ сло́ву Бо́жию і суди́ вся здра́во;

отверза́й уста́ твоя́ і суди́ пра́ведно, разсужда́й же убо́га і не́мощна.

Жену́ до́блю кто обря́щеть, дража́йші єсть ка́менія многоці́ннаго такова́я;

дерза́єть на ню се́рдце му́жа єя́; такова́я до́брих кори́стей не лиши́ться;

ді́лаєть бо му́жу своєму́ блага́я во все житіє́;

обрі́тши во́лну і лен, сотвори́ благопотре́бноє рука́ма свої́ма.

Бисть, я́ко кора́бль ку́плю ді́я, іздале́ча собира́єть себі́ бога́тство;

і востае́ть із но́щі, і даде́ бра́шна до́му і діла́ раби́ням.

Узрі́вши село́ купи́, от плодо́в же рук свої́х насади́ стяжа́ніє.

Препоя́савши крі́пко чре́сла своя́, утверди́ть ми́шці своя́ на ді́ло,

і вкуси́, я́ко добро́ єсть ді́лати, і не угаса́єть світи́льник єя́ всю нощ.

Ла́кти своя́ простира́єть на поле́зная, ру́ці же свої́ утвержда́єть на вретено́,

і ру́ці свої́ отверза́єть убо́гому, длань же простре́ ни́щу.

Не пече́ться о су́щих в дому́ муж єя́, єгда́ гді заме́длить, всі бо у нея́ оді́яні суть.

Сугу́ба одія́нія сотвори́ му́жу своєму́, от виссо́на же і порфи́ри себі́ одія́нія.

Сла́вен бива́єть во враті́х муж єя́, внегда́ а́ще ся́деть в со́нмищі со старі́йшини жи́тельми землі́.

Плащани́ці сотвори́ і продаде́ Фінікі́аном, опоя́санія же Ханане́йом.

Уста́ своя́ отве́рзе внима́тельно і зако́нно і чин запові́да язи́ку своєму́.

Крі́постію і лі́потою облече́ся, і возвесели́ся во дні послі́днія.

Ті́сни стезі́ до́му єя́, бра́шна же лі́ностнаго не яде́.

Уста́ своя́ отве́рзе му́дро і зако́нно.

Ми́лостиня же єя́ возста́ви ча́да єя́, і обогати́шася; і муж єя́ похвали́ ю;

мно́гі дще́рі стяжа́ша бога́тство, мно́гі сотвори́ша си́лу; ти же предуспі́ла і превознесла́ся єси́ над всі́ми;

ло́жнаго угожде́нія і су́єтния добро́ти же́нськия ність в тебі́; жена́ бо разу́мная благослове́нна єсть; страх же Госпо́день сія́ да хва́лить.

Даді́те єй от плодо́в усте́н єя́, і да хвали́м бу́деть во враті́х муж єя́.