|
Главa д7i
|
Κεφάλαιο 14
|
|
1
|
1
|
| И# разумЁ їwaвъ сhнъ сарyинъ, ћкw сeрдце царeво преклони1сz ко ґвессалHму. | ΚΑΙ ἔγνω ᾿Ιωὰβ υἱὸς Σαρουΐας ὅτι ἡ καρδία τοῦ βασιλέως ἐπὶ ᾿Αβεσσαλώμ. |
|
2
|
2
|
| И# послA їwaвъ въ fекHю, и3 взS tтyду женY мyдру и3 речE къ нeй: сётуй нн7э, и3 њблецhсz въ ри6зы сётованіz, и3 не помaжисz є3лeемъ, и3 бyдеши ћкw женA сётующаz њ ўмeршемъ дни6 мнHги: | καὶ ἀπέστειλεν ᾿Ιωὰβ εἰς Θεκωέ, καὶ ἔλαβεν ἐκεῖθεν γυναῖκα σοφὴν καὶ εἶπε πρὸς αὐτήν· πένθησον δὴ καὶ ἔνδυσαι ἱμάτια πενθικὰ καὶ μὴ ἀλείψῃ ἔλαιον καὶ ἔσῃ ὡς γυνὴ πενθοῦσα ἐπὶ τεθνηκότι τοῦτο ἡμέρας πολλὰς |
|
3
|
3
|
| и3 вни1деши ко царю2 и3 речeши къ немY по глаг0лу семY. И# положи2 їwaвъ словесA сво‰ во ўстA є3S. | καὶ ἐλεύσῃ πρὸς τὸν βασιλέα καὶ λαλήσεις πρὸς αὐτὸν κατὰ τὸ ρῆμα τοῦτο· καὶ ἔθηκεν ᾿Ιωὰβ τοὺς λόγους ἐν τῷ στόματι αὐτῆς. |
|
4
|
4
|
| И# вни1де женA fекwjтzнынz ко царю2 и3 падE на лицы2 своeмъ на зeмлю, и3 поклони1сz є3мY, и3 речE: спаси2, царю2, спаси1 мz. | καὶ εἰσῆλθεν ἡ γυνὴ ἡ Θεκωῖτις πρὸς τὸν βασιλέα καὶ ἔπεσεν ἐπὶ πρόσωπον αὐτῆς εἰς τὴν γῆν καὶ προσεκύνησεν αὐτῷ καὶ εἶπε· σῶσον, βασιλεῦ, σῶσον. |
|
5
|
5
|
| И# речE є4й цaрь: чт0 ти є4сть; Nнa же речE: и3здaвна вдовA женA ѓзъ є4смь, и3 ќмре мyжъ м0й: | καὶ εἶπε πρὸς αὐτὴν ὁ βασιλεύς· τί ἐστί σοι; ἡ δὲ εἶπε· καὶ μάλα γυνὴ χήρα ἐγώ εἰμι, καὶ ἀπέθανεν ὁ ἀνήρ μου. |
|
6
|
6
|
| и3 рабЁ твоeй двA сы6на, и3 би1стасz џба на селЁ, и3 не бhсть кт0 бы и5хъ разлучи1лъ, и3 нападE є3ди1нъ на брaта своего2, и3 ўмертви2 є3го2: | καί γε τῇ δούλῃ σου δύο υἱοί, καὶ ἐμαχέσαντο ἀμφότεροι ἐν τῷ ἀγρῷ, καὶ οὐκ ἦν ὁ ἐξαιρούμενος ἀνὰ μέσον αὐτῶν, καὶ ἔπαισεν ὁ εἷς τὸν ἕνα ἀδελφὸν αὐτοῦ καὶ ἐθανάτωσεν αὐτόν. |
|
7
|
7
|
| и3 сE, востA всE nтeчество на рабY твою2 и3 рёша: дaй ўби1вшаго брaта своего2, и3 ўмертви1мъ є3го2 вмёстw души2 брaта, є3г0же ўби2, и3 погуби1мъ и3 наслёдника вaшего: и3 ўгасsтъ и4скру мою2 њстaвшуюсz, ћкw не њстaвити мyжу моемY њстaнка и3 и4мене на лицы2 земли2. | καὶ ἰδοὺ ἐπανέστη ὅλη ἡ πατριὰ πρὸς τὴν δούλην σου καὶ εἶπαν· δὸς τὸν παίσαντα τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ καὶ θανατώσομεν αὐτὸν ἀντὶ τῆς ψυχῆς τοῦ ἀδελφοῦ αὐτοῦ, οὗ ἀπέκτεινε, καὶ ἐξαροῦμεν καί γε τὸν κληρονόμον ὑμῶν· καὶ σβέσουσι τὸν ἄνθρακά μου τὸν καταλειφθέντα, ὥστε μὴ θέσθαι τῷ ἀνδρί μου κατάλειμμα καὶ ὄνομα ἐπὶ προσώπου τῆς γῆς. |
|
8
|
8
|
| И# речE цaрь къ женЁ: и3ди2 здрaва въ д0мъ св0й, и3 ѓзъ заповёдаю њ тебЁ. | καὶ εἶπεν ὁ βασιλεὺς πρὸς τὴν γυναῖκα· ὑγιαίνουσα βάδιζε εἰς τὸν οἶκόν σου, κἀγὼ ἐντελοῦμαι περὶ σοῦ. |
|
9
|
9
|
| И# речE женA fекwjтzнынz ко царю2: на мнЁ беззак0ніе, г0споди м0й царю2, и3 на домY nтцA моегw2, цaрь же и3 прест0лъ є3гw2 непови1ненъ. | καὶ εἶπεν ἡ γυνὴ ἡ Θεκωῖτις πρὸς τὸν βασιλέα· ἐπ’ ἐμέ, κύριέ μου βασιλεῦ, ἡ ἀνομία καὶ ἐπὶ τὸν οἶκον τοῦ πατρός μου, καὶ ὁ βασιλεὺς καὶ ὁ θρόνος αὐτοῦ ἀθῷος. |
|
10
|
10
|
| И# речE цaрь: кто2 глаг0лzй къ тебЁ, и3 приведeши є3го2 ко мнЁ, и3 не приложи1тъ ктомY коснyтисz є3мY; | καὶ εἶπεν ὁ βασιλεύς· τίς ὁ λαλῶν πρός σε; καί ἄξεις αὐτὸν πρὸς ἐμέ, καὶ οὐ προσθήσει ἔτι ἅψασθαι αὐτοῦ. |
|
11
|
11
|
| И# речE женA: да воспомsнетъ нн7э цaрь гDа бGа своего2, внегдA ўмн0жити ќжика кр0ве, є4же растли1ти, и3 не и4мутъ погуби1ти сhна моего2. И# речE (цaрь): жи1въ гDь, ѓще и3 влaсъ падeтъ сhну твоемY съ главы2 на зeмлю. | καὶ εἶπε· μνημονευσάτω δὴ ὁ βασιλεὺς τὸν Κύριον Θεὸν αὐτοῦ πληθυνθῆναι ἀγχιστέα τοῦ αἵματος τοῦ διαφθεῖραι καὶ οὐ μὴ ἐξάρωσι τὸν υἱόν μου· καὶ εἶπε· ζῇ Κύριος, εἰ πεσεῖται ἀπὸ τῆς τριχὸς τοῦ υἱοῦ σου ἐπὶ τὴν γῆν. |
|
12
|
12
|
| И# речE женA: да глаг0летъ нн7э рабA твоS ко господи1ну моемY царю2 сл0во. Џнъ же речE: глаг0ли. | καὶ εἶπεν ἡ γυνή· λαλησάτω δὴ ἡ δούλη σου πρὸς τὸν κύριόν μου βασιλέα ρῆμα. καὶ εἶπε· λάλησον. |
|
13
|
13
|
| И# речE женA: почто2 помhслилъ є3си2 тaкw њ лю1дехъ б9іихъ; є3дA t ќстъ царeвыхъ сл0во сіE ѓки преступлeніе, є4же не возврати1ти царю2 tриновeннагw своегw2; | καὶ εἶπεν ἡ γυνή· ἱνατί ἐλογίσω τοιοῦτο ἐπὶ λαὸν Θεοῦ; ἦ ἐκ στόματος τοῦ βασιλέως ὁ λόγος οὗτος ὡς πλημμέλεια τοῦ μὴ ἐπιστρέψαι τὸν βασιλέα τὸν ἐξωσμένον αὐτοῦ; 14ὅτι θανάτῳ ἀποθανούμεθα, καὶ ὥσπερ τὸ ὕδωρ τὸ καταφερόμενον ἐπὶ τῆς γῆς, ὃ οὐ συναχθήσεται· καὶ λήψεται ὁ Θεὸς ψυχήν, καὶ λογιζόμενος τοῦ ἐξῶσαι ἀπ’ αὐτοῦ ἐξεωσμένον. |
|
14
|
|
| ћкw смeртію ќмремъ, и3 ћкw водA низходsщаz на зeмлю, ћже не соберeтсz, и3 пріи1метъ бGъ дyшу, и3 помышлszй спасти2 t негw2 tриновeннаго: | |
|
15
|
15
|
| и3 нн7э ћкw пріид0хъ глаг0лати ко царю2 господи1ну моемY глаг0лъ сeй, ћкw ўви1дzтъ мS лю1діе, и3 речeтъ рабA твоS: да глаг0летъ u5бо ко господи1ну моемY царю2, нeгли сотвори1тъ цaрь сл0во рабы2 своеS, | καὶ νῦν ὃ ἦλθον λαλῆσαι πρὸς τὸν βασιλέα τὸν κύριόν μου τὸ ρῆμα τοῦτο, ὅτι ὄψεταί με ὁ λαός, καὶ ἐρεῖ ἡ δούλη σου· λαλησάτω δὴ πρὸς τὸν κύριόν μου τὸν βασιλέα, εἴπως ποιήσει ὁ βασιλεὺς τὸ ρῆμα τῆς δούλης αὐτοῦ· |
|
16
|
16
|
| ћкw ўслhшитъ цaрь: да и4зметъ рабY свою2 и3з8 рyкъ мужeй и4щущихъ погуби1ти мS и3 сhна моего2 t ўчaстіz б9іz: | ὅτι ἀκούσει ὁ βασιλεύς· ρυσάσθω τὴν δούλην αὐτοῦ ἐκ χειρὸς τοῦ ἀνδρὸς τοῦ ζητοῦντος ἐξᾶραί με καὶ τὸν υἱόν μου ἀπὸ κληρονομίας Θεοῦ. |
|
17
|
17
|
| и3 речeтъ рабA твоS: да бyдетъ нн7э сл0во г0спода моегw2 царS на жeртву: ћкоже бо ѓгGлъ б9ій, тaкw госп0дь м0й цaрь, є4же слhшати благ0е и3 ѕл0е: и3 гDь бGъ тв0й бyдетъ съ тоб0ю. | καὶ εἶπεν ἡ γυνή· εἴη δὴ ὁ λόγος τοῦ κυρίου μου τοῦ βασιλέως εἰς θυσίαν, ὅτι καθὼς ἄγγελος Θεοῦ, οὕτως ὁ κύριός μου ὁ βασιλεὺς τοῦ ἀκούειν τὸ ἀγαθὸν καὶ τὸ πονηρόν, καὶ Κύριος ὁ Θεός σου ἔσται μετὰ σοῦ. |
|
18
|
18
|
| И# tвэщA цaрь и3 речE къ женЁ: никaкоже да ўтаи1ши t менє2 глаг0ла, њ нeмже ѓзъ вопрошy тz. И# речE женA: да глаг0летъ u5бо госп0дь м0й цaрь. | καὶ ἀπεκρίθη ὁ βασιλεὺς καὶ εἶπε πρὸς τὴν γυναῖκα· μὴ δὴ κρύψῃς ἀπ’ ἐμοῦ ρῆμα, ὃ ἐγὼ ἐπερωτῶ σε. καὶ εἶπεν ἡ γυνή· λαλησάτω δὴ ὁ κύριός μου ὁ βασιλεύς. |
|
19
|
19
|
| И# речE цaрь: є3дA рукA їwaвлz њ всeмъ сeмъ съ тоб0ю; И# речE женA къ царю2: да живeтъ душA твоS, г0споди м0й царю2, ѓще є4сть њдеснyю и3ли2 њшyюю t всёхъ, ±же глаг0ла господи1нъ м0й цaрь, ћкw рaбъ тв0й їwaвъ т0й заповёда мнЁ, и3 т0й вложи2 во ўстA рабЁ твоeй вс‰ словесA сі‰: | καὶ εἶπεν ὁ βασιλεύς· μὴ ἡ χεὶρ ᾿Ιωὰβ ἐν παντὶ τούτῳ μετὰ σοῦ; καὶ εἶπεν ἡ γυνὴ τῷ βασιλεῖ· ζῇ ἡ ψυχή σου, κύριέ μου βασιλεῦ, εἰ ἔστιν εἰς τὰ δεξιὰ ἢ εἰς τὰ ἀριστερὰ ἐκ πάντων, ὧν ἐλάλησεν ὁ κύριός μου ὁ βασιλεύς, ὅτι ὁ δοῦλός σου ᾿Ιωὰβ αὐτὸς ἐνετείλατό μοι, καὶ αὐτὸς ἔθετο ἐν τῷ στόματι τῆς δούλης σου πάντας τοὺς λόγους τούτους· |
|
20
|
20
|
| за є4же пріити2 лицY глаг0ла сегw2, є4же сотвори2 рaбъ тв0й їwaвъ сл0во сіE: господи1нъ же м0й цaрь мyдръ, ћкоже мyдрость ѓгGла б9іz, є4же разумёти вс‰, ±же на земли2. | ἕνεκεν τοῦ περιελθεῖν τὸ πρόσωπον τοῦ ρήματος τούτου ἐποίησεν ὁ δοῦλός σου ᾿Ιωὰβ τὸν λόγον τοῦτον, καὶ ὁ κύριός μου σοφὸς καθὼς σοφία ἀγγέλου τοῦ Θεοῦ τοῦ γνῶναι πάντα τὰ ἐν τῇ γῇ. |
|
21
|
21
|
| И# речE цaрь ко їwaву: сE, нн7э сотвори1хъ ти2 по словеси2 твоемY семY: и3ди2, возврати2 џтрока ґвессалHма. | καὶ εἶπεν ὁ βασιλεὺς πρὸς ᾿Ιωάβ· ἰδοὺ δὴ ἐποίησά σοι κατὰ τὸν λόγον σου τοῦτον· πορεύου, ἐπίστρεψον τὸ παιδάριον τὸν ᾿Αβεσσαλώμ. |
|
22
|
22
|
| И# падE на лицы2 своeмъ їwaвъ на зeмлю, и3 поклони1сz, и3 благослови2 царS. И# речE їwaвъ: днeсь познA рaбъ тв0й, ћкw њбрэт0хъ благодaть пред8 nчи1ма твои1ма, г0споди м0й царю2, ћкw сотвори2 господи1нъ м0й цaрь сл0во рабA своегw2. | καὶ ἔπεσεν ᾿Ιωὰβ ἐπὶ πρόσωπον αὐτοῦ ἐπὶ τὴν γῆν καὶ προσεκύνησε καὶ εὐλόγησε τὸν βασιλέα, καὶ εἶπεν ᾿Ιωάβ· σήμερον ἔγνω ὁ δοῦλός σου ὅτι εὗρον χάριν ἐν ὀφθαλμοῖς σου, κύριέ μου βασιλεῦ, ὅτι ἐποίησεν ὁ κύριός μου ὁ βασιλεὺς τὸν λόγον τοῦ δούλου αὐτοῦ. |
|
23
|
23
|
| И# востA їwaвъ и3 и4де въ гедсyръ, и3 приведE ґвессалHма во їеrли1мъ. | καὶ ἀνέστη ᾿Ιωὰβ καὶ ἐπορεύθη εἰς Γεδσοὺρ καὶ ἤγαγε τὸν ᾿Αβεσσαλὼμ εἰς ῾Ιερουσαλήμ. |
|
24
|
24
|
| И# речE цaрь: да возврати1тсz въ д0мъ св0й, лицA же моегw2 да не ви1дитъ. И# возврати1сz ґвессалHмъ въ д0мъ св0й, лицA же царeва не ви1дэ. | καὶ εἶπεν ὁ βασιλεύς· ἀποστραφήτω εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ καὶ τὸ πρόσωπόν μου μὴ βλεπέτω καὶ ἀπέστρεψεν ᾿Αβεσσαλὼμ εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ καὶ τὸ πρόσωπον τοῦ βασιλέως οὐκ εἶδε. |
|
25
|
25
|
| И# ћкоже ґвессалHмъ не бЁ мyжъ во всeмъ ї}ли хвaленъ ѕэлw2: t пzты2 ноги2 є3гw2 и3 до верхA є3гw2 не бЁ въ нeмъ пор0ка: | καὶ ὡς ᾿Αβεσσαλὼμ οὐκ ἦν ἀνὴρ ἐν παντὶ ᾿Ισραὴλ αἰνετὸς σφόδρα, ἀπὸ ἴχνους ποδὸς αὐτοῦ καὶ ἕως κορυφῆς αὐτοῦ οὐκ ἦν ἐν αὐτῷ μῶμος. |
|
26
|
26
|
| и3 внегдA стрищи2 є3мY главY свою2, и3 бhсть t начaла днjй до днjй въ нsже стрижaшесz, ћкw тsжко бsше є3мY t ни1хъ, и3 стригyщьсz вёсzше власы2 главы2 своеS двёсти сjклей по сjклю цaрскому. | καὶ ἐν τῷ κείρεσθαι αὐτὸν τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ —καὶ ἐγένετο ἀπ’ ἀρχῆς ἡμερῶν εἰς ἡμέρας, ὡς ἂν ἐκείρετο, ὅτι κατεβαρύνετο ἐπ’ αὐτὸν— καὶ κειρόμενος αὐτὴν ἔστησε τὴν τρίχα τῆς κεφαλῆς αὐτοῦ διακοσίους σίκλους ἐν τῷ σίκλῳ τῷ βασιλικῷ. |
|
27
|
27
|
| И# роди1шасz ґвессалHму три2 сhны и3 дщeрь є3ди1на, и3 и4мz є4й fамaрь: сіS бЁ женA добрA ѕэлw2 вз0ромъ, и3 бhсть женA ровоaму сhну соломHню, и3 роди2 є3мY ґвjю. | καὶ ἐτέχθησαν τῷ ᾿Αβεσσαλὼμ τρεῖς υἱοὶ καὶ θυγάτηρ μία, καὶ ὄνομα αὐτῇ Θημάρ· αὕτη ἦν γυνὴ καλὴ σφόδρα καὶ γίνεται γυνὴ τῷ Ροβοὰμ υἱῷ Σαλωμὼν καὶ τίκτει αὐτῷ τὸν ᾿Αβιά. |
|
28
|
28
|
| И# сэдsше ґвессалHмъ во їеrли1мэ двA лBта днjй, и3 лицA царeва не ви1дэ. | καὶ ἐκάθισεν ᾿Αβεσσαλὼμ ἐν ῾Ιερουσαλὴμ δύο ἔτη ἡμερῶν, καὶ τὸ πρόσωπον τοῦ βασιλέως οὐκ εἶδε. |
|
29
|
29
|
| И# послA ґвессалHмъ ко їwaву, дабы2 послaти є3го2 ко царю2, и3 не восхотЁ пріити2 къ немY: и3 послA втор0е къ немY, и3 не восхотЁ пріити2. | καὶ ἀπέστειλεν ᾿Αβεσσαλὼμ πρὸς ᾿Ιωὰβ ἀποστεῖλαι αὐτὸν πρὸς τὸν βασιλέα, καὶ οὐκ ἠθέλησεν ἐλθεῖν πρὸς αὐτόν· καὶ ἀπέστειλεν ἐκ δευτέρου πρὸς αὐτόν, καὶ οὐκ ἠθέλησε παραγενέσθαι. |
|
30
|
30
|
| И# речE ґвессалHмъ ко nтрокHмъ свои6мъ: ви1дите, чaсть на селЁ їwaвли бли1з8 менє2, є3гw2 тaмw kчмeнь, и3ди1те и3 запали1те є3го2 nгнeмъ. И# запали1ша раби2 ґвессалw6мли чaсть (їwaвлю) nгнeмъ. И# пріид0ша раби2 їw†вли къ немY раздрaвше ри6зы сво‰, и3 рёша: пожг0ша раби2 ґвессалw6мли чaсть твою2 nгнeмъ. | καὶ εἶπεν ᾿Αβεσσαλὼμ πρὸς τοὺς παῖδας αὐτοῦ· ἴδετε, ἡ μερὶς ἐν ἀγρῷ τοῦ ᾿Ιωὰβ ἐχόμενά μου, καὶ αὐτῷ ἐκεῖ κριθαί, πορεύεσθε καὶ ἐμπρήσατε αὐτὴν ἐν πυρί· καὶ ἐνέπρησαν οἱ παῖδες ᾿Αβεσσαλὼμ τὴν μερίδα. καὶ παραγίνονται οἱ δοῦλοι ᾿Ιωὰβ πρὸς αὐτὸν διερρηχότες τὰ ἱμάτια αὐτῶν καὶ εἶπον· ἐνεπύρισαν οἱ δοῦλοι ᾿Αβεσσαλὼμ τὴν μερίδα ἐν πυρί. |
|
31
|
31
|
| И# востA їwaвъ и3 пріи1де ко ґвессалHму въ д0мъ, и3 речE къ немY: почто2 сожг0ша раби2 твои2 чaсть мою2 nгнeмъ; | καὶ ἀνέστη ᾿Ιωὰβ καὶ ἦλθε πρὸς ᾿Αβεσσαλὼμ εἰς τὸν οἶκον καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν· ἱνατί ἐνεπύρισαν οἱ παῖδές σου τὴν μερίδα τὴν ἐμὴν ἐν πυρί; |
|
32
|
32
|
| И# речE ґвессалHмъ ко їwaву: сE, посылaхъ къ тебЁ, глаг0лz: и3ди2 сёмw, и3 послю1 тz ко царю2, глаг0лz: почто2 пріид0хъ и3з8 гедсyра; лyчше ми2 бЁ бhти є3щE тaмw: и3 нн7э сE, лицA царeва не ви1дэхъ: ѓще же є4сть во мнЁ непрaвда, то2 ўмертви1 мz. | καὶ εἶπεν ᾿Αβεσσαλὼμ πρὸς ᾿Ιωάβ· ἰδοὺ ἀπέστειλα πρός σε λέγων· ἦκε ὧδε, καὶ ἀποστελῶ σε πρὸς τὸν βασιλέα λέγων· ἱνατί ἦλθον ἐκ Γεδσούρ; ἀγαθόν μοι ἦν εἶναι ἐκεῖ· καὶ νῦν ἰδοὺ τὸ πρόσωπον τοῦ βασιλέως οὐκ εἶδον· εἰ δέ ἐστιν ἐν ἐμοὶ ἀδικία, καὶ θανάτωσόν με. |
|
33
|
33
|
| И# вни1де їwaвъ ко царю2 и3 возвэсти2 є3мY. И# призвA ґвессалHма, и3 пріи1де ко царю2, и3 поклони1сz є3мY, и3 падE лицeмъ свои1мъ на зeмлю пред8 лицeмъ царeвымъ, и3 њблобызA цaрь ґвессалHма. | καὶ εἰσῆλθεν ᾿Ιωὰβ πρὸς τὸν βασιλέα, καὶ ἀπήγγειλεν αὐτῷ, καὶ ἐκάλεσε τὸν ᾿Αβεσσαλώμ. καὶ εἰσῆλθε πρὸς τὸν βασιλέα καὶ προσεκύνησεν αὐτῷ καὶ ἔπεσεν ἐπὶ πρόσωπον αὐτοῦ ἐπὶ τὴν γῆν κατὰ πρόσωπον τοῦ βασιλέως, καὶ κατεφίλησεν ὁ βασιλεὺς τὸν ᾿Αβεσσαλώμ. |
Паперове видання
Старий Заповіт
• Бут. • Вих. • Лев. • Чис. • Втор.
• Нав. • Суд. • Руф. • 1 Цар. • 2 Цар. • 3 Цар. • 4 Цар. • 1 Пар. • 2 Пар. • 1 Езд. • 2 Езд. • 3 Езд. • Неєм. • Тов. • Юдиф. • Есф. • 1 Мак. • 2 Мак. • 3 Мак.
• Іов. • Пс. • Притч. • Еккл. • Пісн. • Прем. • Сир.
• Іс. • Єр. • Плач. • Посл. Єр. • Вар. • Єз. • Дан.
• Ос. • Іоїл. • Ам. • Авд. • Іона. • Мих. • Наум. • Авв. • Соф. • Агг. • Зах. • Мал.