|
Глава́ к҃а
|
Κεφάλαιο 21
|
|
1
|
1
|
| А҆́ще же ѡ҆брѧ́щетсѧ оу҆бїе́ный на землѝ, ю҆́же гдⷭ҇ь бг҃ъ дае́тъ тебѣ̀ наслѣ́дити, лежа́щь на по́ли, и҆ не вѣ́дѧтъ оу҆би́вшагѡ и҆̀: | ΕΑΝ δὲ εὑρεθῇ τραυματίας ἐν τῇ γῇ, ᾗ Κύριος ὁ Θεός σου δίδωσί σοι κληρονομῆσαι, πεπτωκὼς ἐν τῷ πεδίῳ καὶ οὐκ οἴδασι τὸν πατάξαντα, |
|
2
|
2
|
| да и҆зы́дꙋтъ ста́рцы и҆ сꙋдїи̑ твоѝ и҆ да и҆змѣ́рѧтъ до градѡ́въ, и҆̀же ѡ҆́крестъ оу҆бїе́нагѡ: | ἐξελεύσεται ἡ γερουσία σου καὶ οἱ κριταί σου καὶ ἐκμετρήσουσιν ἐπὶ τὰς πόλεις τὰς κύκλῳ τοῦ τραυματίου, |
|
3
|
3
|
| и҆ бꙋ́детъ гра́дъ приближа́ѧйсѧ оу҆бїе́номꙋ, и҆ да во́змꙋтъ старѣ̑йшины гра́да тогѡ̀ ю҆́ницꙋ ѿ говѧ́дъ, є҆́юже не дѣ́лано, и҆ ꙗ҆́же ꙗ҆рма̀ не понесѐ: | καὶ ἔσται ἡ πόλις ἡ ἐγγίζουσα τῷ τραυματίᾳ καὶ λήψεται ἡ γερουσία τῆς πόλεως ἐκείνης δάμαλιν ἐκ βοῶν, ἥτις οὐκ εἴργασται, καὶ ἥτις οὐχ εἵλκυσε ζυγόν, |
|
4
|
4
|
| и҆ да и҆зведꙋ́тъ старѣ̑йшины гра́да тогѡ̀ ю҆́ницꙋ въ де́брь сꙋ́хꙋ, ꙗ҆́же не ѡ҆ра́нна, нижѐ насѣ́ѧна, и҆ да пресѣкꙋ́тъ жи̑лы ю҆́ницы въ де́бри: | καὶ καταβιβάσουσιν ἡ γερουσία τῆς πόλεως ἐκείνης δάμαλιν εἰς φάραγγα τραχεῖαν, ἥτις οὐκ εἴργασται οὐδὲ σπείρεται, καὶ νευροκοπήσουσι τὴν δάμαλιν ἐν τῇ φάραγγι. |
|
5
|
5
|
| и҆ да пристꙋ́пѧтъ жерцы̀ леѵі́ти: ꙗ҆́кѡ си́хъ и҆збра̀ гдⷭ҇ь бг҃ъ тво́й предстоѧ́ти є҆мꙋ̀ и҆ благословлѧ́ти во и҆́мѧ є҆гѡ̀: и҆ во оу҆стѣ́хъ и҆́хъ да бꙋ́детъ всѧ́кое прекосло́вїе и҆ всѧ́каѧ ꙗ҆́зва: | καὶ προσελεύσονται οἱ ἱερεῖς οἱ Λευῖται, ὅτι αὐτοὺς ἐπέλεξε Κύριος ὁ Θεὸς παρεστηκέναι αὐτῷ καὶ εὐλογεῖν ἐπὶ τῷ ὀνόματι αὐτοῦ, καὶ ἐπὶ τῷ στόματι αὐτῶν ἔσται πᾶσα ἀντιλογία καὶ πᾶσα ἁφή. |
|
6
|
6
|
| и҆ всѝ старѣ̑йшины гра́да тогѡ̀, приближа́ющїисѧ оу҆бїе́номꙋ, да ѡ҆мы́ютъ рꙋ́цѣ над̾ главо́ю ю҆́ницы, є҆́йже пресѣ́чєны сꙋ́ть жи̑лы въ де́бри, | καὶ πᾶσα ἡ γερουσία τῆς πόλεως ἐκείνης οἱ ἐγγίζοντες τῷ τραυματίᾳ νίψονται τὰς χεῖρας ἐπὶ τὴν κεφαλὴν τῆς δαμάλεως τῆς νενευροκοπημένης ἐν τῇ φάραγγι |
|
7
|
7
|
| и҆ ѿвѣща́вше да рекꙋ́тъ: рꙋ́цѣ на́ши не пролїѧ́ша кро́ве сеѧ̀, и҆ ѻ҆́чи на́ши не ви́дѣша: | καὶ ἀποκριθέντες ἐροῦσιν· αἱ χεῖρες ἡμῶν οὐκ ἐξέχεαν τὸ αἷμα τοῦτο, καὶ οἱ ὀφθαλμοὶ ἡμῶν οὐχ ἑωράκασιν· |
|
8
|
8
|
| млⷭ҇тивъ бꙋ́ди лю́демъ твои̑мъ і҆и҃лю, и҆̀хже и҆зве́лъ є҆сѝ, гдⷭ҇и, и҆з̾ землѝ є҆гѵ́петскїѧ, да не бꙋ́детъ кро́вь непови́нна на лю́дехъ твои́хъ і҆и҃ли: и҆ ѡ҆чи́ститсѧ и҆̀мъ кро́вь: | ἵλεως γενοῦ τῷ λαῷ σου ᾿Ισραήλ, οὓς ἐλυτρώσω, Κύριε, ἵνα μὴ γένηται αἷμα ἀναίτιον ἐν τῷ λαῷ σου ᾿Ισραήλ. καὶ ἐξιλασθήσεται αὐτοῖς τὸ αἷμα. |
|
9
|
9
|
| ты́ же ѿи́меши кро́вь непови́ннꙋ ѿ среды̀ себє̀, а҆́ще сотвори́ши до́брое и҆ оу҆го́дное пред̾ гдⷭ҇емъ бг҃омъ твои́мъ. | σὺ δὲ ἐξαρεῖς τὸ αἷμα· τὸ ἀναίτιον ἐξ ὑμῶν αὐτῶν, ἐὰν ποιήσῃς τὸ καλὸν καὶ τὸ ἀρεστὸν ἔναντι Κυρίου τοῦ Θεοῦ σου. |
|
10
|
10
|
| А҆́ще же и҆зы́деши на бра́нь проти́вꙋ врагѡ́мъ твои̑мъ, и҆ преда́стъ ѧ҆̀ гдⷭ҇ь бг҃ъ тво́й въ рꙋ́цѣ твоѝ, и҆ плѣни́ши плѣ́нъ ѿ ни́хъ, | ᾿Εὰν δὲ ἐξελθὼν εἰς πόλεμον ἐπὶ τοὺς ἐχθρούς σου καὶ παραδῷ σοι Κύριος ὁ Θεός σου εἰς τὰς χεῖράς σου καὶ προνομεύσῃς τὴν προνομὴν αὐτῶν |
|
11
|
11
|
| и҆ оу҆́зриши въ плѣ́нѣ женꙋ̀ добрꙋ̀ ѡ҆бли́чїемъ, и҆ возлю́биши ю҆̀, и҆ по́ймеши ю҆̀ себѣ̀ въ женꙋ̀, | καὶ ἴδῃς ἐν τῇ προνομῇ γυναῖκα καλὴν τῷ εἴδει καὶ ἐνθυμηθῇς αὐτῆς καὶ λάβῃς αὐτήν σεαυτῷ γυναῖκα |
|
12
|
12
|
| и҆ введе́ши ю҆̀ внꙋ́трь въ до́мъ тво́й, и҆ да ѡ҆брі́еши главꙋ̀ є҆ѧ̀, и҆ да ѡ҆брѣ́жеши но́гти є҆ѧ̀, | καὶ εἰσάξῃς αὐτὴν ἔνδον εἰς τὴν οἰκίαν σου, καὶ ξυρήσεις τὴν κεφαλὴν αὐτῆς καὶ περιονυχιεῖς αὐτὴν |
|
13
|
13
|
| и҆ да совлече́ши ри̑зы плѣ̑нныѧ є҆ѧ̀ съ неѧ̀: и҆ да сѧ́детъ въ домꙋ̀ твое́мъ, и҆ да пла́четсѧ ѻ҆тца̀ своегѡ̀ и҆ ма́тере своеѧ̀ мцⷭ҇ъ дні́й: и҆ по се́мъ вни́деши къ не́й, и҆ совокꙋпи́шисѧ съ не́ю, и҆ бꙋ́детъ тебѣ̀ жена̀. | καὶ περιελεῖς τὰ ἱμάτια τῆς αἰχμαλωσίας ἀπ᾿ αὐτῆς καὶ καθιεῖται ἐν τῇ οἰκίᾳ σου καὶ κλαύσεται τὸν πατέρα καὶ τὴν μητέρα μηνὸς ἡμέρας, καὶ μετὰ ταῦτα εἰσελεύσῃ πρὸς αὐτὴν καὶ συνοικισθήσῃ αὐτῇ, καὶ ἔσται σου γυνή. |
|
14
|
14
|
| И҆ бꙋ́детъ а҆́ще не восхо́щеши є҆ѧ̀, да ѿпꙋ́стиши ю҆̀ свобо́днꙋ, прода́жею же да не прода́си є҆ѧ̀ на цѣнѣ̀: да не ѿри́неши є҆ѧ̀, поне́же смири́лъ є҆сѝ ю҆̀. | καὶ ἔσται ἐὰν μὴ θέλῃς αὐτήν, ἐξαποστελεῖς αὐτὴν ἐλευθέραν καὶ πράσει οὐ πραθήσεται ἀργυρίου· οὐκ ἀθετήσεις αὐτήν, διότι ἐταπείνωσας αὐτήν. |
|
15
|
15
|
| А҆́ще же бꙋ́дꙋтъ мꙋ́жꙋ двѣ̀ жєны̀, є҆ди́на ѿ ни́хъ люба̀, и҆ дрꙋга́ѧ не люба̀, и҆ породѧ́тъ є҆мꙋ̀ люба́ѧ и҆ нелюба́ѧ, и҆ бꙋ́детъ сы́нъ перворожде́нный ѿ нелюби́мыѧ: | ᾿Εὰν δὲ γένωνται ἀνθρώπῳδύο γυναῖκες, μία αὐτῶν ἠγαπημένη καὶ μία αὐτῶν μισουμένη, καὶ τέκωσιν αὐτῷ ἡ ἠγαπημένη καὶ ἡ μισουμένη καὶ γένηται υἱὸς πρωτότοκος τῆς μισουμένης, |
|
16
|
16
|
| и҆ бꙋ́детъ въ ѻ҆́ньже де́нь раздѣли́тъ сынѡ́мъ свои̑мъ и҆мѣ́нїе своѐ, не возмо́жетъ пе́рвенцемъ бы́ти сы́нъ люби́мыѧ, презрѣ́въ сы́на нелюби́мыѧ пе́рвенца: | καὶ ἔσται ᾗ ἂν ἡμέρᾳ κατακληρονομῇ τοῖς υἱοῖς αὐτοῦ τὰ ὑπάρχοντα αὐτοῦ, οὐ δυνήσεται πρωτοτοκεῦσαι τῷ υἱῷ τῆς ἠγαπημένης, ὑπεριδὼν τὸν υἱὸν τῆς μισουμένης τὸν πρωτότοκον, |
|
17
|
17
|
| но сы́на нелюби́мыѧ за пе́рвенца да призна́етъ, и҆ да́стъ є҆мꙋ̀ сꙋгꙋ́бѡ ѿ всегѡ̀, є҆́же ѡ҆брѧ́щетсѧ є҆мꙋ̀, ꙗ҆́кѡ се́й є҆́сть нача́ло ча̑дъ є҆гѡ̀, и҆ семꙋ̀ досто́итъ пе́рвенство. | ἀλλὰ τὸν πρωτότοκον υἱὸν τῆς μισουμένης ἐπιγνώσεται δοῦναι αὐτῷ διπλᾶ ἀπὸ πάντων, ὧν ἂν εὑρεθῇ αὐτῷ, ὅτι οὗτός ἐστιν ἀρχὴ τέκνων αὐτοῦ, καὶ τούτῳ καθήκει τὰ πρωτοτοκεῖα. |
|
18
|
18
|
| А҆́ще же комꙋ̀ бꙋ́детъ сы́нъ непокори́въ и҆ грꙋби́тель, не послꙋ́шаѧй гла́са ѻ҆тца̀ своегѡ̀ и҆ гла́са ма́тере своеѧ̀, и҆ нака́жꙋтъ є҆го̀, и҆ не послꙋ́шаетъ и҆́хъ, | ᾿Εὰν δέ τινι ᾖ υἱὸς ἀπειθὴς καὶ ἐρεθιστής, οὐχ ὑπακούων φωνὴν πατρὸς καὶ φωνὴν μητρός, καὶ παιδεύωσιν αὐτὸν καὶ μὴ εἰσακούῃ αὐτῶν, |
|
19
|
19
|
| да во́змꙋтъ є҆го̀ ѻ҆те́цъ є҆гѡ̀ и҆ ма́ти є҆гѡ̀, и҆ да и҆зведꙋ́тъ є҆го̀ пред̾ старѣ̑йшины гра́да своегѡ̀ и҆ пред̾ врата̀ мѣ́ста своегѡ̀, | καὶ συλλαβόντες αὐτὸν ὁ πατὴρ αὐτοῦ καὶ ἡ μήτηρ αὐτοῦ καὶ ἐξάξουσιν αὐτὸν ἐπὶ τὴν γερουσίαν τῆς πόλεως αὐτοῦ καὶ ἐπὶ τὴν πύλην τοῦ τόπου |
|
20
|
20
|
| и҆ да рекꙋ́тъ къ мꙋжє́мъ гра́да своегѡ̀: сы́нъ на́шъ се́й непокори́въ є҆́сть и҆ грꙋби́тель и҆ не слꙋ́шаетъ рѣ́чи на́шеѧ, сластолю́бствꙋѧ пїѧ́нствꙋетъ: | καὶ ἐροῦσι τοῖς ἀνδράσι τῆς πόλεως αὐτῶν· ὁ υἱὸς ἡμῶν οὗτος ἀπειθεῖ καὶ ἐρεθίζει, οὐχ ὑπακούει τῆς φωνῆς ἡμῶν, συμβολοκοπῶν οἰνοφλυγεῖ· |
|
21
|
21
|
| и҆ да побїю́тъ є҆го̀ мꙋ́жїе гра́да тогѡ̀ ка́менїемъ, и҆ да оу҆́мретъ: и҆ и҆зми́те ѕло́е ѿ себє̀ сами́хъ, да и҆ про́чїи слы́шавше оу҆боѧ́тсѧ. | καὶ λιθοβολήσουσιν αὐτὸν οἱ ἄνδρες τῆς πόλεως αὐτοῦ ἐν λίθοις, καὶ ἀποθανεῖται· καὶ ἐξαρεῖς τὸν πονηρὸν ἐξ ὑμῶν αὐτῶν, καὶ οἱ ἐπίλοιποι ἀκούσαντες φοβηθήσονται. |
|
22
|
22
|
| А҆́ще же бꙋ́детъ на ко́мъ грѣ́хъ, сꙋ́дъ сме́ртный, и҆ да оу҆́мретъ, и҆ повѣ́сите є҆го̀ на дре́вѣ, | ᾿Εὰν δὲ γένηται ἔν τινι ἁμαρτία κρίμα θανάτου καὶ ἀποθάνῃ καὶ κρεμάσητε αὐτὸν ἐπὶ ξύλου, |
|
23
|
23
|
| да не пренощꙋ́етъ тѣ́ло є҆гѡ̀ на дре́вѣ, но во гро́бѣ погреби́те є҆го̀ въ то́йже де́нь: ꙗ҆́кѡ про́клѧтъ є҆́сть ѿ бг҃а всѧ́къ ви́сѧй на дре́вѣ: и҆ да не ѡ҆сквернитѐ землѝ, ю҆́же гдⷭ҇ь бг҃ъ тво́й дае́тъ тебѣ̀ во жре́бїй. | οὐ κοιμηθήσεται τὸ σῶμα αὐτοῦ ἐπὶ τοῦ ξύλου, ἀλλὰ ταφῇ θάψετε αὐτὸ ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ, ὅτι κεκατηραμένος ὑπὸ Θεοῦ πᾶς κρεμάμενος ἐπὶ ξύλου· καὶ οὐ μὴ μιανεῖτε τὴν γῆν, ἣν Κύριος ὁ Θεός σου δίδωσί σοι ἐν κλήρῳ. |
Паперове видання
Старий Заповіт
• Бут. • Вих. • Лев. • Чис. • Втор.
• Нав. • Суд. • Руф. • 1 Цар. • 2 Цар. • 3 Цар. • 4 Цар. • 1 Пар. • 2 Пар. • 1 Езд. • 2 Езд. • 3 Езд. • Неєм. • Тов. • Юдиф. • Есф. • 1 Мак. • 2 Мак. • 3 Мак.
• Іов. • Пс. • Притч. • Еккл. • Пісн. • Прем. • Сир.
• Іс. • Єр. • Плач. • Посл. Єр. • Вар. • Єз. • Дан.
• Ос. • Іоїл. • Ам. • Авд. • Іона. • Мих. • Наум. • Авв. • Соф. • Агг. • Зах. • Мал.