|
І҆ѡ́на
|
ΙΩΝΑΣ
|
|
Глава́ а҃
|
Κεφάλαιο 1
|
|
1
|
1
|
| И҆ бы́сть сло́во гдⷭ҇не ко і҆ѡ́нѣ сы́нꙋ а҆маѳі́инꙋ, гл҃ѧ: | ΚΑΙ ἐγένετο λόγος Κυρίου πρὸς ᾿Ιωνᾶν τὸν τοῦ ᾿Αμαθὶ λέγων· |
|
2
|
2
|
| воста́ни и҆ и҆дѝ въ нїнеѵі́ю гра́дъ вели́кїй и҆ проповѣ́ждь въ не́мъ, ꙗ҆́кѡ взы́де во́пль ѕло́бы є҆гѡ̀ ко мнѣ̀. | ἀνάστηθι καὶ πορεύθητι εἰς Νινευὴ τὴν πόλιν τὴν μεγάλην καὶ κήρυξον ἐν αὐτῇ, ὅτι ἀνέβη ἡ κραυγὴ τῆς κακίας αὐτῆς πρός με. |
|
3
|
3
|
| И҆ воста̀ і҆ѡ́на, є҆́же бѣжа́ти въ ѳарсі́съ ѿ лица̀ гдⷭ҇нѧ и҆ сни́де во і҆ѻппі́ю и҆ ѡ҆брѣ́те кора́бль и҆дꙋ́щь въ ѳарсі́съ, и҆ дадѐ нае́мъ сво́й и҆ вни́де въ ѻ҆́нь плы́ти съ ни́ми въ ѳарсі́съ ѿ лица̀ гдⷭ҇нѧ. | καὶ ἀνέστη ᾿Ιωνᾶς τοῦ φυγεῖν εἰς Θαρσὶς ἐκ προσώπου Κυρίου καὶ κατέβη εἰς ᾿Ιόππην καὶ εὗρε πλοῖον βαδίζον εἰς Θαρσὶς καὶ ἔδωκε τὸν ναῦλον αὐτοῦ καὶ ἐνέβη εἰς αὐτὸ τοῦ πλεῦσαι μετ᾿ αὐτῶν εἰς Θαρσὶς ἐκ προσώπου Κυρίου. |
|
4
|
4
|
| И҆ гдⷭ҇ь воздви́же вѣ́тръ ве́лїй на мо́ри, и҆ бы́сть бꙋ́рѧ вели́каѧ въ мо́ри, и҆ кора́бль бѣ́дствоваше є҆́же сокрꙋши́тисѧ. | καὶ Κύριος ἐξήγειρε πνεῦμα μέγα εἰς τὴν θάλασσαν, καὶ ἐγένετο κλύδων μέγας ἐν τῇ θαλάσσῃ, καὶ τὸ πλοῖον ἐκινδύνευε τοῦ συντριβῆναι. |
|
5
|
5
|
| И҆ оу҆боѧ́шасѧ корабе́лницы, и҆ возопи́ша кі́йждо къ бо́гꙋ своемꙋ̀, и҆ и҆змета́нїе сотвори́ша сосꙋ́дѡвъ и҆̀же въ кораблѝ въ мо́ре, є҆́же ѡ҆блегчи́тисѧ ѿ ни́хъ: і҆ѡ́на же сни́де во дно̀ кораблѧ̀ и҆ спа́ше тꙋ̀ и҆ храплѧ́ше. | καὶ ἐφοβήθησαν οἱ ναυτικοὶ καὶ ἀνεβόησαν ἕκαστος πρὸς τὸ θεὸν αὐτοῦ καὶ ἐκβολὴν ἐποιήσαντο τῶν σκευῶν τῶν ἐν τῷ πλοίῳ εἰς τὴν θάλασσαν τοῦ κουφισθῆναι ἀπ᾿ αὐτῶν. ᾿Ιωνᾶς δὲ κατέβη εἰς τὴν κοίλην τοῦ πλοίου καὶ ἐκάθευδε καὶ ἔρρεγχε. |
|
6
|
6
|
| И҆ прїи́де къ немꙋ̀ ко́рмчїй и҆ речѐ є҆мꙋ̀ что̀ ты̀ хра́плеши; воста́ни и҆ молѝ бг҃а твоего̀, ꙗ҆́кѡ да сп҃се́тъ ны̀ бг҃ъ, да не поги́бнемъ. | καὶ προσῆλθε πρὸς αὐτὸν ὁ πρωρεὺς καὶ εἶπεν αὐτῷ· τί σὺ ρέγχεις; ἀνάστα καὶ ἐπικαλοῦ τὸν Θεόν σου, ὅπως διασώσῃ ὁ Θεὸς ἡμᾶς καὶ οὐ μὴ ἀπολώμεθα. |
|
7
|
7
|
| И҆ речѐ кі́йждо ко и҆́скреннемꙋ своемꙋ̀: прїиди́те, ве́ржимъ жрє́бїѧ и҆ оу҆разꙋмѣ́емъ, когѡ̀ ра́ди є҆́сть ѕло̀ сїѐ на на́съ; И҆ ме́тнꙋша жрє́бїѧ, и҆ падѐ жре́бїй на і҆ѡ́нꙋ. | καὶ εἶπεν ἕκαστος πρὸς τὸν πλησίον αὐτοῦ· δεῦτε βάλωμεν κλήρους καὶ ἐπιγνῶμεν τίνος ἕνεκεν ἡ κακία αὕτη ἐστὶν ἐν ἡμῖν; καὶ ἔβαλον κλήρους, καὶ ἔπεσεν ὁ κλῆρος ἐπὶ ᾿Ιωνᾶν. |
|
8
|
8
|
| И҆ рѣ́ша къ немꙋ̀: возвѣстѝ на́мъ, когѡ̀ ра́ди сїѐ ѕло̀ на на́съ, и҆ что̀ твоѐ дѣ́ланїе є҆́сть, и҆ ѿкꙋ́дꙋ грѧде́ши и҆ ка́мѡ и҆́деши, и҆ ѿ ко́еѧ страны̀ и҆ ѿ кі́ихъ люді́й є҆сѝ ты̀; | καὶ εἶπον πρὸς αὐτόν· ἀπάγγειλον ἡμῖν τίνος ἕνεκεν ἡ κακία αὕτη ἐστὶν ἐν ἡμῖν; τίς σου ἡ ἐργασία ἐστί; καὶ πόθεν ἔρχῃ, καὶ τοῦ πορεύῃ, καὶ ἐκ ποίας χώρας καὶ ἐκ ποίου λαοῦ εἶ σύ; |
|
9
|
9
|
| И҆ речѐ къ ни̑мъ: ра́бъ гдⷭ҇ень є҆́смь а҆́зъ и҆ гдⷭ҇а бг҃а нбⷭ҇наго а҆́зъ чтꙋ̀, и҆́же сотворѝ мо́ре и҆ сꙋ́шꙋ. | καὶ εἶπε πρὸς αὐτούς· δοῦλος Κυρίου εἰμὶ ἐγὼ καὶ τὸν Κύριον Θεὸν τοῦ οὐρανοῦ ἐγὼ σέβομαι, ὃς ἐποίησε τὴν θάλασσαν καὶ τὴν ξηράν. |
|
10
|
10
|
| И҆ оу҆боѧ́шасѧ мꙋ́жїе стра́хомъ вели́кимъ и҆ рѣ́ша къ немꙋ̀: что̀ сїѐ сотвори́лъ є҆сѝ; Занѐ разꙋмѣ́ша мꙋ́жїе, ꙗ҆́кѡ ѿ лица̀ гдⷭ҇нѧ бѣжа́ше, ꙗ҆́кѡ возвѣстѝ и҆̀мъ. | καὶ ἐφοβήθησαν οἱ ἄνδρες φόβον μέγαν καὶ εἶπον πρὸς αὐτόν· τί τοῦτο ἐποίησας; διότι ἔγνωσαν οἱ ἄνδρες, ὅτι ἐκ προσώπου Κυρίου ἦν φεύγων, ὅτι ἀπήγγειλεν αὐτοῖς. |
|
11
|
11
|
| И҆ рѣ́ша къ немꙋ̀: что̀ тебѣ̀ сотвори́мъ, и҆ оу҆толи́тсѧ мо́ре ѿ на́съ; Занѐ мо́ре восхожда́ше и҆ воздвиза́ше па́че волне́нїе. | καὶ εἶπον πρὸς αὐτόν· τί ποιήσομέν σοι καὶ κοπάσει ἡ θάλασσα ἀφ᾿ ἡμῶν; ὅτι ἡ θάλασσα ἐπορεύετο καὶ ἐξήγειρε μᾶλλον κλύδωνα. |
|
12
|
12
|
| И҆ речѐ къ ни̑мъ і҆ѡ́на возми́те мѧ̀ и҆ вве́рзите въ мо́ре, и҆ оу҆толи́тсѧ мо́ре ѿ ва́съ поне́же позна́хъ а҆́зъ, ꙗ҆́кѡ менѐ ра́ди волне́нїе сїѐ вели́кое на вы̀ є҆́сть. | καὶ εἶπεν ᾿Ιωνᾶς πρὸς αὐτούς· ἄρατέ με καὶ ἐμβάλετέ με εἰς τὴν θάλασσαν, καὶ κοπάσει ἡ θάλασσα ἀφ᾿ ὑμῶν· διότι ἔγνωκα ἐγὼ ὅτι δι᾿ ἐμὲ ὁ κλύδων ὁ μέγας οὗτος ἐφ᾿ ὑμᾶς ἐστι. |
|
13
|
13
|
| И҆ нꙋжда́хꙋсѧ мꙋ́жїе, возврати́тисѧ къ землѝ, и҆ не можа́хꙋ, ꙗ҆́кѡ мо́ре восхожда́ше и҆ воздвиза́шесѧ па́че на ни́хъ. | καὶ παρεβιάζοντο οἱ ἄνδρες τοῦ ἐπιστρέψαι πρὸς τὴν γῆν καὶ οὐκ ἠδύναντο, ὅτι ἡ θάλασσα ἐπορεύετο καὶ ἐξηγείρετο μᾶλλον ἐπ᾿ αὐτούς. |
|
14
|
14
|
| И҆ возопи́ша ко гдⷭ҇еви и҆ рѣ́ша: ника́коже, гдⷭ҇и, да не поги́бнемъ дꙋшѝ ра́ди человѣ́ка сегѡ̀, и҆ не да́ждь на на́съ кро́ве првⷣныѧ: занѐ ты̀, гдⷭ҇и, ꙗ҆́коже восхотѣ́лъ, сотвори́лъ є҆сѝ. | καὶ ἀνεβόησαν πρὸς Κύριον καὶ εἶπαν· μηδαμῶς, Κύριε, μὴ ἀπολώμεθα ἕνεκεν τῆς ψυχῆς τοῦ ἀνθρώπου τούτου, καὶ μὴ δῷς ἐφ᾿ ἡμᾶς αἷμα δίκαιον, διότι σύ, Κύριε, ὃν τρόπον ἐβούλου, πεποίηκας. |
|
15
|
15
|
| И҆ взѧ́ша і҆ѡ́нꙋ и҆ вве́ргоша є҆го̀ въ мо́ре, и҆ преста̀ мо́ре ѿ волне́нїѧ своегѡ̀. | καὶ ἔλαβον τὸν ᾿Ιωνᾶν καὶ ἐξέβαλον αὐτὸν εἰς τὴν θάλασσαν, καὶ ἔστη ἡ θάλασσα ἐκ τοῦ σάλου αὐτῆς. |
|
16
|
16
|
| И҆ оу҆боѧ́шасѧ мꙋ́жїе стра́хомъ вели́кимъ гдⷭ҇а и҆ пожро́ша же́ртвꙋ гдⷭ҇еви и҆ помоли́шасѧ моли́твами. | καὶ ἐφοβήθησαν οἱ ἄνδρες φόβῳ μεγάλῳ τὸν Κύριον καὶ ἔθησαν θυσίαν τῷ Κυρίῳ καὶ ηὔξαντο τὰς εὐχάς. |
|
Глава́ в҃
|
Κεφάλαιο 2
|
|
1
|
1
|
| И҆ повелѣ̀ гдⷭ҇ь ки́тꙋ вели́комꙋ пожре́ти і҆ѡ́нꙋ. И҆ бѣ̀ і҆ѡ́на во чре́вѣ ки́товѣ трѝ дни̑ и҆ трѝ нѡ́щи. | ΚΑΙ προσέταξε Κύριος κήτει μεγάλῳ καταπιεῖν τὸν ᾿Ιωνᾶν· καὶ ἦν ᾿Ιωνᾶς ἐν τῇ κοιλίᾳ τοῦ κήτους τρεῖς ἡμέρας καὶ τρεῖς νύκτας. |
|
2
|
2
|
| И҆ помоли́сѧ і҆ѡ́на ко гдⷭ҇ꙋ бг҃ꙋ своемꙋ̀ ѿ чре́ва ки́това | καὶ προσηύξατο ᾿Ιωνᾶς πρὸς Κύριον τὸν Θεὸν αὐτοῦ ἐκ τῆς κοιλίας τοῦ κήτους |
|
3
|
3
|
| и҆ речѐ: возопи́хъ въ ско́рби мое́й ко гдⷭ҇ꙋ бг҃ꙋ моемꙋ̀, и҆ оу҆слы́ша мѧ̀: и҆з̾ чре́ва а҆́дова во́пль мо́й, оу҆слы́шалъ є҆сѝ гла́съ мо́й: | καὶ εἶπεν· ᾿Εβόησα ἐν θλίψει μου πρὸς Κύριον τὸν Θεόν μου, καὶ εἰσήκουσέ μου· ἐκ κοιλίας ᾅδου κραυγῆς μου ἤκουσας φωνῆς μου. |
|
4
|
4
|
| ѿве́рглъ мѧ̀ є҆сѝ во глꙋбины̑ се́рдца морска́гѡ, и҆ рѣ́ки ѡ҆быдо́ша мѧ̀: всѧ̑ высоты̀ твоѧ̑ и҆ вѡ́лны твоѧ̑ на мнѣ̀ преидо́ша. | ἀπέρριψάς με εἰς βάθη καρδίας θαλάσσης, καὶ ποταμοὶ ἐκύκλωσάν με· πάντες οἱ μετεωρισμοί σου καὶ τὰ κύματά σου ἐπ᾿ ἐμὲ διῆλθον. |
|
5
|
5
|
| И҆ а҆́зъ рѣ́хъ: ѿри́нꙋсѧ ѿ ѻ҆́чїю твое́ю є҆да̀ приложꙋ̀ призрѣ́ти мѝ ко хра́мꙋ ст҃о́мꙋ твоемꙋ̀; | καὶ ἐγὼ εἶπα· ἀπῶσμαι ἐξ ὀφθαλμῶν σου· ἆρα προσθήσω τοῦ ἐπιβλέψαι με πρὸς ναὸν τὸν ἅγιόν σου; |
|
6
|
6
|
| Возлїѧ́сѧ на мѧ̀ вода̀ до дꙋшѝ моеѧ̀, бе́здна ѡ҆бы́де мѧ̀ послѣ́днѧѧ, понрѐ глава̀ моѧ̀ въ разсѣ̑лины го́ръ, | περιεχύθη μοι ὕδωρ ἕως ψυχῆς, ἄβυσσος ἐκύκλωσέ με ἐσχάτη, ἔδυ ἡ κεφαλή μου εἰς σχισμὰς ὀρέων. |
|
7
|
7
|
| снидо́хъ въ зе́млю, є҆ѧ́же верєѝ є҆ѧ̀ закле́пи вѣ́чнїи: и҆ да взы́детъ и҆з̾ и҆стлѣ́нїѧ живо́тъ мо́й къ тебѣ̀, гдⷭ҇и бж҃е мо́й. | κατέβην εἰς γῆν, ἧς οἱ μοχλοὶ αὐτῆς κάτοχοι αἰώνιοι, καὶ ἀναβήτω ἐκ φθορᾶς ἡ ζωή μου, πρὸς σὲ Κύριε ὁ Θεός μου. |
|
8
|
8
|
| Внегда̀ скончава́тисѧ ѿ менє̀ дꙋшѝ мое́й, гдⷭ҇а помѧнꙋ́хъ, и҆ да прїи́детъ къ тебѣ̀ моли́тва моѧ̀ ко хра́мꙋ ст҃о́мꙋ твоемꙋ̀. | ἐν τῷ ἐκλείπειν ἀπ᾿ ἐμοῦ τὴν ψυχήν μου τοῦ Κυρίου ἐμνήσθην, καὶ ἔλθοι πρὸς σὲ ἡ προσευχή μου εἰς ναὸν τὸ ἅγιόν σου. |
|
9
|
9
|
| Хранѧ́щїи сꙋ́єтнаѧ и҆ лѡ́жнаѧ млⷭ҇ть свою̀ ѡ҆ста́виша | φυλασσόμενοι μάταια καὶ ψευδῆ ἔλεον αὐτῶν ἐγκατέλιπον. |
|
10
|
10
|
| а҆́зъ же со гла́сомъ хвале́нїѧ и҆ и҆сповѣ́данїѧ пожрꙋ̀ тебѣ̀, є҆ли̑ка ѡ҆бѣща́хъ, возда́мъ тебѣ̀ во спⷭ҇нїе моѐ гдⷭ҇еви. | ἐγὼ δὲ μετὰ φωνῆς αἰνέσεως καὶ ἐξομολογήσεως θύσω σοι, ὅσα ηὐξάμην ἀποδώσω σοι εἰς σωτηρίαν μου τῷ Κυρίῳ. |
|
11
|
11
|
| И҆ повелѣ̀ гдⷭ҇ь ки́тови, и҆ и҆зве́рже і҆ѡ́нꙋ на сꙋ́шꙋ. | Καὶ προσέταξε Κύριος τῷ κήτει, καὶ ἐξέβαλε τὸν ᾿Ιωνᾶν ἐπὶ τὴν ξηράν. |
|
Глава́ г҃
|
Κεφάλαιο 3
|
|
1
|
1
|
| И҆ бы́сть сло́во гдⷭ҇не ко і҆ѡ́нѣ втори́цею гл҃ѧ: | ΚΑΙ ἐγένετο λόγος Κυρίου πρὸς ᾿Ιωνᾶν ἐκ δευτέρου λέγων· |
|
2
|
2
|
| воста́ни и҆ и҆дѝ въ нїнеѵі́ю гра́дъ вели́кїй, и҆ проповѣ́ждь въ не́мъ по про́повѣди пре́ждней, ю҆́же а҆́зъ гл҃ахъ тебѣ̀. | ἀνάστηθι καὶ πορεύθητι εἰς Νινευὴ τὴν πόλιν τὴν μεγάλην καὶ κήρυξον ἐν αὐτῇ κατὰ τὸ κήρυγμα τὸ ἔμπροσθεν, ὃ ἐγὼ ἐλάλησα πρός σε. |
|
3
|
3
|
| И҆ воста̀ і҆ѡ́на и҆ и҆́де въ нїнеѵі́ю, ꙗ҆́коже гл҃а гдⷭ҇ь. Нїнеѵі́а же бѧ́ше гра́дъ вели́къ бг҃ꙋ, ꙗ҆́кѡ ше́ствїѧ пꙋтѝ трїе́хъ дні́й. | καὶ ἀνέστη ᾿Ιωνᾶς καὶ ἐπορεύθη εἰς Νινευή, καθὰ ἐλάλησε Κύριος· ἡ δὲ Νινευὴ ἦν πόλις μεγάλη τῷ Θεῷ ὡσεὶ πορείας ὁδοῦ τριῶν ἡμερῶν. |
|
4
|
4
|
| И҆ нача́тъ і҆ѡ́на входи́ти во гра́дъ, ꙗ҆́кѡ ше́ствїе пꙋтѝ днѐ є҆ди́нагѡ, и҆ проповѣ́да и҆ речѐ: є҆щѐ трѝ дни̑, и҆ нїнеѵі́а преврати́тсѧ. | καὶ ἤρξατο ᾿Ιωνᾶς τοῦ εἰσελθεῖν εἰς τὴν πόλιν ὡσεὶ πορείαν ἡμέρας μιᾶς καὶ ἐκήρυξε καὶ εἶπεν· ἔτι τρεῖς ἡμέραι καὶ Νινευὴ καταστραφήσεται. |
|
5
|
5
|
| И҆ вѣ́роваша мꙋ́жїе нїнеѵі́йстїи бг҃ови, и҆ заповѣ́даша по́стъ, и҆ ѡ҆блеко́шасѧ во врє́тища ѿ вели́ка и҆́хъ да́же до ма́ла и҆́хъ. | καὶ ἐπίστευσαν οἱ ἄνδρες Νινευὴ τῷ Θεῷ καὶ ἐκήρυξαν νηστείαν καὶ ἐνεδύσαντο σάκκους ἀπὸ μεγάλου αὐτῶν ἕως μικροῦ αὐτῶν. |
|
6
|
6
|
| И҆ до́йде сло́во ко царю̀ нїнеѵі́йскомꙋ, и҆ воста̀ съ престо́ла своегѡ̀ и҆ све́рже ри̑зы своѧ̑ съ себє̀, и҆ ѡ҆блече́сѧ во вре́тище и҆ сѣ́де на пе́пелѣ. | καὶ ἤγγισεν ὁ λόγος πρὸς τὸν βασιλέα τῆς Νινευή, καὶ ἐξανέστη ἀπὸ τοῦ θρόνου αὐτοῦ καὶ περιείλετο τὴν στολὴν αὐτοῦ ἀφ᾿ ἑαυτοῦ καὶ περιεβάλετο σάκκον καὶ ἐκάθισεν ἐπὶ σποδοῦ. |
|
7
|
7
|
| И҆ проповѣ́дасѧ и҆ рече́но бы́сть въ нїнеѵі́и ѿ царѧ̀ и҆ вельмо́жъ є҆гѡ̀ глаго́лющихъ: человѣ́цы и҆ ско́ти, и҆ воло́ве и҆ ѻ҆́вцы да не вкꙋ́сѧтъ ничесѡ́же, ни да пасꙋ́тсѧ, нижѐ воды̀ да пїю́тъ. | καὶ ἐκηρύχθη καὶ ἐρρέθη ἐν τῇ Νινευὴ παρὰ τοῦ βασιλέως καὶ παρὰ τῶν μεγιστάνων αὐτοῦ λέγων· οἱ ἄνθρωποι καὶ τὰ κτήνη καὶ οἱ βόες καὶ τὰ πρόβατα μὴ γευσάσθωσαν μηδὲ νεμέσθωσαν μηδὲ ὕδωρ πιέτωσαν. |
|
8
|
8
|
| И҆ ѡ҆блеко́шасѧ во врє́тища человѣ́цы и҆ ско́ти и҆ возопи́ша прилѣ́жнѡ къ бг҃ꙋ, и҆ возврати́сѧ кі́йждо ѿ пꙋтѝ своегѡ̀ лꙋка́вагѡ и҆ ѿ непра́вды сꙋ́щїѧ въ рꙋка́хъ и҆́хъ, глаго́люще: | καὶ περιεβάλλοντο σάκκους οἱ ἄνθρωποι καὶ τὰ κτήνη, καὶ ἀνεβόησαν πρὸς τὸν Θεὸν ἐκτενῶς· καὶ ἀπέστρεψαν ἕκαστος ἀπὸ τῆς ὁδοῦ αὐτῶν τῆς πονηρᾶς καὶ ἀπὸ τῆς ἀδικίας τῆς ἐν χερσὶν αὐτῶν λέγοντες· |
|
9
|
9
|
| кто̀ вѣ́сть, а҆́ще раска́етсѧ и҆ оу҆моле́нъ бꙋ́детъ бг҃ъ, и҆ ѡ҆брати́тсѧ ѿ гнѣ́ва ꙗ҆́рости своеѧ̀, и҆ не поги́бнемъ; | τίς οἶδεν εἰ μετανοήσει ὁ Θεὸς καὶ ἀποστρέψει ἐξ ὀργῆς θυμοῦ αὐτοῦ καὶ οὐ μὴ ἀπολώμεθα; |
|
10
|
10
|
| И҆ ви́дѣ бг҃ъ дѣла̀ и҆́хъ, ꙗ҆́кѡ ѡ҆брати́шасѧ ѿ пꙋті́й свои́хъ лꙋка́выхъ, и҆ раска́ѧсѧ бг҃ъ ѡ҆ ѕлѣ̀, є҆́же гл҃аше сотвори́ти и҆̀мъ, и҆ не сотворѝ. | καὶ εἶδεν ὁ Θεὸς τὰ ἔργα αὐτῶν, ὅτι ἀπέστρεψαν ἀπὸ τῶν ὁδῶν αὐτῶν τῶν πονηρῶν, καὶ μετενόησεν ὁ Θεὸς ἐπὶ τῇ κακίᾳ, ᾗ ἐλάλησε τοῦ ποιῆσαι αὐτοῖς, καὶ οὐκ ἐποίησε. |
|
Глава́ д҃
|
Κεφάλαιο 4
|
|
1
|
1
|
| И҆ ѡ҆печа́лисѧ і҆ѡ́на печа́лїю вели́кою и҆ смꙋти́сѧ, | ΚΑΙ ἐλυπήθη ᾿Ιωνᾶς λύπην μεγάλην καὶ συνεχύθη, |
|
2
|
2
|
| и҆ помоли́сѧ ко гдⷭ҇ꙋ и҆ речѐ: ѽ гдⷭ҇и, не сїѧ̑ ли оу҆́бѡ словеса̀ моѧ̑, ꙗ҆̀же глаго́лахъ, є҆щѐ сꙋ́щꙋ мѝ на землѝ мое́й; сегѡ̀ ра́ди предвари́хъ бѣжа́ти въ ѳарсі́съ, занѐ разꙋмѣ́хъ, ꙗ҆́кѡ млⷭ҇тивъ ты̀ є҆сѝ и҆ ще́дръ, долготерпѣли́въ и҆ многомлⷭ҇тивъ, и҆ ка́ѧйсѧ ѡ҆ ѕло́бахъ (человѣ́ческихъ): | καὶ προσηύξατο πρὸς Κύριον καὶ εἶπεν· ῏Ω Κύριε, οὐχ οὗτοι οἱ λόγοι μου ἔτι ὄντος μου ἐν τῇ γῇ μου; διὰ τοῦτο προέφθασα τοῦ φυγεῖν εἰς Θαρσίς, διότι ἔγνων ὅτι σὺ ἐλεήμων καὶ οἰκτίρμων, μακρόθυμος καὶ πολυέλεος καὶ μετανοῶν ἐπὶ ταῖς κακίαις. |
|
3
|
3
|
| и҆ нн҃ѣ, влⷣко гдⷭ҇и, прїимѝ дꙋ́шꙋ мою̀ ѿ менє̀, ꙗ҆́кѡ оу҆́не мѝ оу҆мре́ти, не́жели жи́ти. | καὶ νῦν, δέσποτα Κύριε, λάβε τὴν ψυχήν μου ἀπ᾿ ἐμοῦ, ὅτι καλὸν τὸ ἀποθανεῖν με μᾶλλον, ἢ ζῆν με. |
|
4
|
4
|
| И҆ речѐ гдⷭ҇ь ко і҆ѡ́нѣ а҆́ще ѕѣлѡ̀ ѡ҆печа́лилсѧ є҆сѝ ты̀; | καὶ εἶπε Κύριος πρὸς ᾿Ιωνᾶν· εἰ σφόδρα λελύπησαι σύ; |
|
5
|
5
|
| И҆ и҆зы́де і҆ѡ́на и҆з̾ гра́да и҆ сѣ́де прѧ́мѡ гра́да, и҆ сотворѝ себѣ̀ кꙋ́щꙋ и҆ сѣдѧ́ше под̾ не́ю въ сѣ́ни, до́ндеже оу҆ви́дитъ, что̀ бꙋ́детъ гра́дꙋ. | καὶ ἐξῆλθεν ᾿Ιωνᾶς ἐκ τῆς πόλεως καὶ ἐκάθισεν ἀπέναντι τῆς πόλεως· καὶ ἐποίησεν ἑαυτῷ ἐκεῖ σκηνὴν καὶ ἐκάθητο ὑποκάτω αὐτῆς, ἕως οὗ ἀπίδῃ τί ἔσται τῇ πόλει. |
|
6
|
6
|
| И҆ повелѣ̀ гдⷭ҇ь бг҃ъ ты́квѣ, и҆ возрастѐ над̾ главо́ю і҆ѡ́ниною, да бꙋ́детъ сѣ́нь над̾ главо́ю є҆гѡ̀, є҆́же ѡ҆сѣни́ти є҆го̀ ѿ ѕлы́хъ є҆гѡ̀. И҆ возра́довасѧ і҆ѡ́на ѡ҆ ты́квѣ ра́достїю вели́кою. | καὶ προσέταξε Κύριος ὁ Θεὸς κολοκύνθῃ, καὶ ἀνέβη ὑπὲρ κεφαλῆς τοῦ ᾿Ιωνᾶ τοῦ εἶναι σκιὰν ὑπεράνω τῆς κεφαλῆς αὐτοῦ τοῦ σκιάζειν αὐτῷ ἀπὸ τῶν κακῶν αὐτοῦ. καὶ ἐχάρη ᾿Ιωνᾶς ἐπὶ τῇ κολοκύνθῃ χαρὰν μεγάλην. |
|
7
|
7
|
| И҆ повелѣ̀ гдⷭ҇ь бг҃ъ че́рвїю ра́ннемꙋ во оу҆́трїе, и҆ под̾ѧдѐ ты́квꙋ, и҆ и҆́зсше. | καὶ προσέταξεν ὁ Θεὸς σκώληκι ἑωθινῇ τῇ ἐπαύριον, καὶ ἐπάταξε τὴν κολοκύνθαν, καὶ ἀπεξηράνθη. |
|
8
|
8
|
| И҆ бы́сть вкꙋ́пѣ внегда̀ возсїѧ́ти со́лнцꙋ, и҆ повелѣ̀ бг҃ъ вѣ́трꙋ зно́йнꙋ жегꙋ́щꙋ, и҆ поразѝ со́лнце на главꙋ̀ і҆ѡ́нинꙋ, и҆ малодꙋ́шствоваше и҆ ѿрица́шесѧ дꙋшѝ своеѧ̀ и҆ речѐ: | καὶ ἐγένετο ἅμα τῷ ἀνατεῖλαι τὸν ἥλιον καὶ προσέταξεν ὁ Θεὸς πνεύματι καύσωνι συγκαίοντι, καὶ ἐπάταξεν ὁ ἥλιος ἐπὶ τὴν κεφαλὴν τοῦ ᾿Ιωνᾶ· καὶ ὠλιγοψύχησε καὶ ἐπελέγετο τὴν ψυχὴν αὐτοῦ καὶ εἶπε· καλόν μοι ἀποθανεῖν με ἢ ζῆν. |
|
9
|
9
|
| оу҆́не мѝ оу҆мре́ти, не́жели жи́ти. И҆ речѐ гдⷭ҇ь бг҃ъ ко і҆ѡ́нѣ: ѕѣлѡ́ ли ѡ҆печа́лилсѧ є҆сѝ ты̀ ѡ҆ ты́квѣ; И҆ речѐ (і҆ѡ́на): ѕѣлѡ̀ ѡ҆печа́лихсѧ а҆́зъ да́же до сме́рти. | καὶ εἶπεν ὁ Θεὸς πρὸς ᾿Ιωνᾶν· εἰ σφόδρα λελύπησαι σὺ ἐπὶ τῇ κολοκύνθῃ; καὶ εἶπε· σφόδρα λελύπημαι ἐγὼ ἑως θανάτου. |
|
10
|
10
|
| И҆ речѐ гдⷭ҇ь: ты̀ ѡ҆скорби́лсѧ є҆сѝ ѡ҆ ты́квѣ, ѡ҆ не́йже не трꙋди́лсѧ є҆сѝ, ни воскорми́лъ є҆сѝ є҆ѧ̀, ꙗ҆́же роди́сѧ ѡ҆б̾ но́щь и҆ ѡ҆б̾ но́щь поги́бе: | καὶ εἶπε Κύριος· σὺ ἐφείσω ὑπὲρ τῆς κολοκύνθης, ὑπὲρ ἧς οὐκ ἐκακοπάθησας ἐπ᾿ αὐτὴν οὐδὲ ἐξέθρεψας αὐτήν, ἣ ἐγενήθη ὑπὸ νύκτα καὶ ὑπὸ νύκτα ἀπώλετο. |
|
11
|
11
|
| а҆́зъ же не пощаждꙋ́ ли нїнеѵі́и гра́да вели́кагѡ, въ не́мже живꙋ́тъ мно́жайшїи не́же двана́десѧть те́мъ челѡвѣ́къ, и҆̀же не позна́ша десни́цы своеѧ̀, нижѐ шꙋ́йцы своеѧ̀, и҆ ско́ти и҆́хъ мно́зи; | ἐγὼ δὲ οὐ φείσομαι ὑπὲρ Νινευὴ τῆς πόλεως τῆς μεγάλης, ἐν ᾗ κατοικοῦσι πλείους ἢ δώδεκα μυριάδες ἀνθρώπων, οἵτινες οὐκ ἔγνωσαν δεξιὰν αὐτῶν ἢ ἀριστερὰν αὐτῶν, καὶ κτήνη πολλά; |
Паперове видання
Старий Заповіт
• Бут. • Вих. • Лев. • Чис. • Втор.
• Нав. • Суд. • Руф. • 1 Цар. • 2 Цар. • 3 Цар. • 4 Цар. • 1 Пар. • 2 Пар. • 1 Езд. • 2 Езд. • 3 Езд. • Неєм. • Тов. • Юдиф. • Есф. • 1 Мак. • 2 Мак. • 3 Мак.
• Іов. • Пс. • Притч. • Еккл. • Пісн. • Прем. • Сир.
• Іс. • Єр. • Плач. • Посл. Єр. • Вар. • Єз. • Дан.
• Ос. • Іоїл. • Ам. • Авд. • Іона. • Мих. • Наум. • Авв. • Соф. • Агг. • Зах. • Мал.