|
Κεφάλαιο 1
|
Глава́ а҃
|
|
1
|
1
|
| ΛΗΜΜΑ Νινευή, βιβλίον ὁράσεως Ναοὺμ τοῦ ᾿Ελκεσαίου. | Прⷪ҇ро́чество ѡ҆ нїнеѵі́и: кни́га видѣ́нїѧ наꙋ́ма сы́на є҆лкесе́ева. |
|
2
|
2
|
| Θεὸς ζηλωτὴς καὶ ἐκδικῶν Κύριος, ἐκδικῶν Κύριος μετὰ θυμοῦ, ἐκδικῶν Κύριος τοὺς ὑπεναντίους αὐτοῦ, καὶ ἐξαίρων αὐτὸς τούς ἐχθροὺς αὐτοῦ. | Бг҃ъ ревни́въ и҆ мстѧ́й гдⷭ҇ь, мстѧ́й гдⷭ҇ь съ ꙗ҆́ростїю, гдⷭ҇ь мстѧ́й сопоста́тѡмъ свои̑мъ и҆ потреблѧ́ѧй са́мъ врагѝ своѧ̑. |
|
3
|
3
|
| Κύριος μακρόθυμος, καὶ μεγάλη ἡ ἰσχὺς αὐτοῦ, καὶ ἀθῷον οὐκ ἀθῳώσει Κύριος. ἐν συντελείᾳ καὶ ἐν συσσεισμῷ ἡ ὁδὸς αὐτοῦ, καὶ νεφέλαι κονιορτὸς ποδῶν αὐτοῦ. | Гдⷭ҇ь долготерпѣли́въ, и҆ вели́ка крѣ́пость є҆гѡ̀, и҆ ѡ҆чища́ѧй не ѡ҆чи́ститъ гдⷭ҇ь: въ сконча́нїи и҆ трꙋ́сѣ пꙋ́ть є҆гѡ̀, и҆ ѡ҆́блацы пра́хъ но́гъ є҆гѡ̀: |
|
4
|
4
|
| ἀπειλῶν θαλάσσῃ καὶ ξηραίνων αὐτὴν καὶ πάντας τοὺς ποταμοὺς ἐξερημῶν· ὠλιγώθη ἡ Βασανῖτις καὶ ὁ Κάρμηλος, καὶ τὰ ἐξανθοῦντα τοῦ Λιβάνου ἐξέλιπε. | запреща́ѧй мо́рю и҆ и҆зсꙋша́ѧй є҆̀ и҆ всѧ̑ рѣ́ки ѡ҆пꙋстоша́ѧй. Оу҆ма́лисѧ васані́тїда и҆ карми́лъ, и҆ процвѣта̑ющаѧ лїва́на ѡ҆скꙋдѣ́ша: |
|
5
|
5
|
| τὰ ὄρη ἐσείσθησαν ἀπ᾿ αὐτοῦ, καὶ οἱ βουνοὶ ἐσαλεύθησαν· καὶ ἀνεστάλη ἡ γῆ ἀπὸ προσώπου αὐτοῦ ἡ σύμπασα καὶ πάντες οἱ κατοικοῦντες ἐν αὐτῇ. | го́ры потрѧсо́шасѧ ѿ негѡ̀, и҆ хо́лми поколеба́шасѧ, и҆ оу҆жасе́сѧ землѧ̀ ѿ лица̀ є҆гѡ̀, вселе́ннаѧ и҆ всѝ живꙋ́щїи на не́й. |
|
6
|
6
|
| ἀπὸ προσώπου ὀργῆς αὐτοῦ τίς ὑποστήσεται; καὶ τίς ἀντιστήσεται ἐν ὀργῇ θυμοῦ αὐτοῦ; ὁ θυμὸς αὐτοῦ τήκει ἀρχάς, καὶ αἱ πέτραι διεθρύβησαν ἀπ᾿ αὐτοῦ. | Ѿ лица̀ гнѣ́ва є҆гѡ̀ кто̀ постои́тъ; и҆ кто̀ сопроти́витсѧ во гнѣ́вѣ ꙗ҆́рости є҆гѡ̀; ꙗ҆́рость є҆гѡ̀ растаева́етъ вла̑сти, и҆ ка́менїе сотро́шасѧ ѿ негѡ̀. |
|
7
|
7
|
| χρηστὸς Κύριος τοῖς ὑπομένουσιν αὐτὸν ἐν ἡμέρᾳ θλίψεως καὶ γινώσκων τοὺς εὐλαβουμένους αὐτόν· | Бл҃гъ гдⷭ҇ь терпѧ́щымъ є҆го̀ въ де́нь скорбѣ́нїѧ, и҆ зна́ѧй боѧ́щыѧсѧ є҆гѡ̀: |
|
8
|
8
|
| καὶ ἐν κατακλυσμῷ πορείας συντέλειαν ποιήσεται τούς ἐπεγειρομένους, καὶ τοὺς ἐχθροὺς αὐτοῦ διώξεται σκότος. | и҆ въ пото́пѣ пꙋтѝ сконча́нїе сотвори́тъ: востаю́щыѧ и҆ врагѝ є҆гѡ̀ пожене́тъ тма̀. |
|
9
|
9
|
| τί λογίζεσθε ἐπὶ τὸν Κύριον; συντέλειαν αὐτὸς ποιήσεται, οὐκ ἐκδικήσει δὶς ἐπὶ τὸ αὐτὸ ἐν θλίψει· | Что̀ помышлѧ́ете на гдⷭ҇а; сконча́нїе са́мъ сотвори́тъ, не ѿмсти́тъ два́жды кꙋ́пнѡ въ ско́рби: |
|
10
|
10
|
| ὅτι ἕως θεμελίου αὐτοῦ χερσωθήσεται καὶ ὡς σμῖλαξ περιπλεκομένη βρωθήσεται καὶ ὡς καλάμη ξηρασίας μεστή. | поне́же до ѡ҆снова́нїѧ своегѡ̀ ѡ҆лѧденѣ́етъ, и҆ а҆́ки блю́щь и҆ ѡ҆плета́ющьсѧ снѣде́нъ бꙋ́детъ, и҆ а҆́ки тро́сть сꙋхоты̀ полна̀. |
|
11
|
11
|
| ἐκ σοῦ ἐξελεύσεται λογισμὸς κατὰ τοῦ Κυρίου πονηρὰ βουλευόμενος ἐναντία. | И҆з̾ тебє̀ и҆зы́детъ по́мыслъ на гдⷭ҇а ѕлы́й, совѣщава́ѧй сопрѡти́внаѧ. |
|
12
|
12
|
| τάδε λέγει Κύριος κατάρχων ὑδάτων πολλῶν· καὶ οὕτως διασταλήσονται, καὶ ἡ ἀκοή σου οὐκ ἐνακουσθήσεται ἔτι. | Сїѧ̑ гл҃етъ гдⷭ҇ь: ѡ҆блада́ѧй вода́ми мно́гими, и҆ си́це разстꙋ́пѧтсѧ, и҆ слꙋ́хъ тво́й не оу҆слы́шитсѧ ктомꙋ̀: |
|
13
|
13
|
| καὶ νῦν συντρίψω τὴν ράβδον αὐτοῦ ἀπὸ σοῦ καὶ τοὺς δεσμούς σου διαρρήξω· | и҆ нн҃ѣ сокрꙋшꙋ̀ же́злъ є҆гѡ̀ ѿ тебє̀ и҆ оу҆́зы твоѧ̑ расто́ргнꙋ. |
|
14
|
14
|
| καὶ ἐντελεῖται περὶ σοῦ Κύριος, οὐ σπαρήσεται ἐκ τοῦ ὀνόματός σου ἔτι· ἐξ οἴκου Θεοῦ σου ἐξολοθρεύσω τὰ γλυπτὰ καὶ χωνευτά· θήσομαι ταφήν σου, ὅτι ταχεῖς. | И҆ заповѣ́сть ѡ҆ тебѣ̀ гдⷭ҇ь, не разсѣ́етсѧ ѿ и҆́мене твоегѡ̀ ктомꙋ̀: ѿ до́мꙋ бг҃а твоегѡ̀ потреблю̀ и҆зва̑ѧннаѧ и҆ слїѧ̑ннаѧ положꙋ̀ гро́бъ тво́й, ꙗ҆́кѡ ско́ри (є҆стѐ). |
Старий Заповіт
• Бут. • Вих. • Лев. • Чис. • Втор.
• Нав. • Суд. • Руф. • 1 Цар. • 2 Цар. • 3 Цар. • 4 Цар. • 1 Пар. • 2 Пар. • 1 Езд. • 2 Езд. • Неєм. • Тов. • Юдиф. • Есф. • Іов. • Пс. • Притч.
• Еккл. • Пісн. • Прем. • Сир. • Іс. • Єр. • Плач.
• Посл. Єр. • Вар. • Єз. • Дан. • Ос. • Іоїл. • Ам.
• Авд. • Іона. • Мих. • Наум. • Авв. • Соф. • Агг. • Зах. • Мал. • 1 Мак. • 2 Мак. • 3 Мак.