Завантаження...
Обкладинка книги Паперове видання
Старий Заповіт

• Бут. • Вих. • Лев. • Чис. • Втор.

• Нав. • Суд. • Руф. • 1 Цар. • 2 Цар. • 3 Цар. • 4 Цар. • 1 Пар. • 2 Пар. • 1 Езд. • 2 Езд. • 3 Езд. • Неєм. • Тов. • Юдиф. • Есф. • 1 Мак. • 2 Мак. • 3 Мак.

• Іов. • Пс. • Притч. • Еккл. • Пісн. • Прем. • Сир.

• Іс. • Єр. • Плач. • Посл. Єр. • Вар. • Єз. • Дан.

• Ос. • Іоїл. • Ам. • Авд. • Іона. • Мих. • Наум. • Авв. • Соф. • Агг. • Зах. • Мал.

Новий Заповіт

• Мф. • Мк. • Лк. • Ін.

• Діян.

• Як. • 1 Пет. • 2 Пет. • 1 Ін. • 2 Ін. • 3 Ін. • Іуд.

• Рим. • 1 Кор. • 2 Кор. • Гал. • Еф. • Флп. • Кол. • 1 Сол. • 2 Сол. • 1 Тим. • 2 Тим. • Тит. • Фил. • Євр.

• Одкр.

Порівняти:

Ца́рствъ 2
ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ B΄
Глава́ а҃
Κεφάλαιο 1
1
1
И҆ бы́сть є҆гда̀ оу҆́мре саꙋ́лъ, и҆ даві́дъ возврати́сѧ побѣди́въ а҆мали́ка, и҆ пребы́сть даві́дъ въ секела́зѣ дни̑ два̀. ΚΑΙ ἐγένετο μετὰ τὸ ἀποθανεῖν Σαοὺλ καὶ Δαυὶδ ἀνέστρεψε τύπτων τὸν ᾿Αμαλήκ, καὶ ἐκάθισε Δαυὶδ ἐν Σεκελὰκ ἡμέρας δύο.
2
2
И҆ бы́сть въ тре́тїй де́нь, и҆ сѐ, мꙋ́жъ прїи́де ѿ полка̀ люді́й саꙋ́ловыхъ, ри̑зы же є҆гѡ̀ (бѧ́хꙋ) раздра̑ны, и҆ пе́рсть на главѣ̀ є҆гѡ̀: и҆ бы́сть є҆гда̀ вни́де къ даві́дꙋ (ѻ҆́трокъ), и҆ па́дъ на землѝ поклони́сѧ є҆мꙋ̀. καὶ ἐγενήθη τῇ ἡμέρᾳ τῇ τρίτῃ καὶ ἰδοὺ ἀνὴρ ἦλθεν ἐκ τῆς παρεμβολῆς ἐκ τοῦ λαοῦ Σαούλ, καὶ τὰ ἱμάτια αὐτοῦ διερρωγότα, καὶ γῆ ἐπὶ τῆς κεφαλῆς αὐτοῦ, καὶ ἐγένετο ἐν τῷ εἰσελθεῖν αὐτὸν πρὸς Δαυὶδ καὶ ἔπεσεν ἐπὶ τὴν γῆν καὶ προσεκύνησεν αὐτῷ.
3
3
И҆ речѐ є҆мꙋ̀ даві́дъ: ѿкꙋ́дꙋ ты̀ прише́лъ є҆сѝ; И҆ речѐ є҆мꙋ̀: ѿ полка̀ і҆и҃лева а҆́зъ и҆збѣго́хъ. καὶ εἶπεν αὐτῷ Δαυίδ· πόθεν σὺ παραγίνῃ; καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν· ἐκ τῆς παρεμβολῆς ᾿Ισραὴλ ἐγὼ διασέσωσμαι.
4
4
И҆ речѐ є҆мꙋ̀ даві́дъ: что̀ сло́во сїѐ; возвѣсти́ ми. И҆ речѐ: ꙗ҆́кѡ побѣго́ша лю́дїе ѿ бра́ни, и҆ падо́ша мно́зи ѿ люді́й, и҆ и҆змро́ша, и҆ саꙋ́лъ и҆ і҆ѡнаѳа́нъ сы́нъ є҆гѡ̀ оу҆́мре. καὶ εἶπεν αὐτῷ Δαυίδ· τίς ὁ λόγος οὗτος; ἀπάγγειλόν μοι. καὶ εἶπεν ὅτι ἔφυγεν ὁ λαὸς ἐκ τοῦ πολέμου καὶ πεπτώκασι πολλοὶ ἐκ τοῦ λαοῦ καὶ ἀπέθανον· καὶ Σαοὺλ καὶ ᾿Ιωνάθαν ὁ υἱὸς αὐτοῦ ἀπέθανε.
5
5
И҆ речѐ даві́дъ ѻ҆́трокꙋ возвѣсти́вшемꙋ є҆мꙋ̀: ка́кѡ зна́еши, ꙗ҆́кѡ оу҆́мре саꙋ́лъ и҆ і҆ѡнаѳа́нъ сы́нъ є҆гѡ̀; καὶ εἶπε Δαυὶδ τῷ παιδαρίῳ τῷ ἀπαγγέλλοντι αὐτῷ· πῶς οἶδας ὅτι τέθνηκε Σαοὺλ καὶ ᾿Ιωνάθαν ὁ υἱὸς αὐτοῦ;
6
6
И҆ речѐ ѻ҆́трокъ возвѣща́ѧй є҆мꙋ̀: по слꙋ́чаю прїидо́хъ въ го́рꙋ гелвꙋ́йскꙋю, и҆ сѐ, саꙋ́лъ напада́ше на копїѐ своѐ, и҆ сѐ, колєсни́цы и҆ вельмѡ́жи собра́шасѧ на́нь: καὶ εἶπε τὸ παιδάριον τὸ ἀπαγγέλλον αὐτῷ· περιπτώματι περιέπεσον ἐν τῷ ὄρει τῷ Γελβουέ, καὶ ἰδοὺ Σαοὺλ ἐπεστήρικτο ἐπὶ τὸ δόρυ αὐτοῦ, καὶ ἰδοὺ τὰ ἅρματα καὶ οἱ ἱππάρχαι συνῆψαν αὐτῷ.
7
7
и҆ ѡ҆бозрѣ́сѧ вспѧ́ть (саꙋ́лъ) и҆ ви́дѣ мѧ̀, и҆ призва́ мѧ, и҆ рѣ́хъ: сѐ, а҆́зъ: καὶ ἐπέβλεψεν ἐπὶ τὰ ὀπίσω αὐτοῦ καὶ εἶδέ με καὶ ἐκάλεσέ με, καὶ εἶπα· ἰδοὺ ἐγώ.
8
8
и҆ рече́ ми: кто̀ ты̀ є҆сѝ; и҆ рѣ́хъ: а҆маликі́тинъ є҆́смь а҆́зъ: καὶ εἶπέ μοι· τίς εἶ σύ; καὶ εἶπα· ᾿Αμαληκίτης ἐγώ εἰμι.
9
9
и҆ рече́ ми: прїидѝ оу҆̀бо на мѧ̀ и҆ оу҆бі́й мѧ̀, ꙗ҆́кѡ ѡ҆б̾ѧ́тъ мѧ̀ тма̀ лю́таѧ, ꙗ҆́кѡ є҆щѐ дꙋша̀ моѧ̀ во мнѣ̀: καὶ εἶπε πρός με· στῆθι δὴ ἐπάνω μου καὶ θανάτωσόν με, ὅτι κατέσχε με σκότος δεινόν, ὅτι πᾶσα ἡ ψυχή μου ἐν ἐμοί.
10
10
и҆ ста́хъ над̾ ни́мъ, и҆ оу҆би́хъ є҆го̀: вѣ́дѣхъ бо, ꙗ҆́кѡ не бꙋ́детъ жи́въ по паде́нїи свое́мъ: и҆ взѧ́въ вѣне́цъ ца́рскїй, и҆́же бѣ̀ на главѣ̀ є҆гѡ̀, и҆ нара́мницꙋ, ꙗ҆́же бѣ̀ на плєщꙋ̀ є҆гѡ̀, и҆ принесо́хъ сїѧ̑ къ господи́нꙋ моемꙋ̀ сѣ́мѡ. καὶ ἐπέστην ἐπ᾿ αὐτὸν καὶ ἐθανάτωσα αὐτόν, ὅτι ᾔδειν ὅτι οὐ ζήσεται μετὰ τὸ πεσεῖν αὐτόν· καὶ ἔλαβον τὸ βασίλειον τὸ ἐπὶ τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ καὶ τὸν χλιδῶνα τὸν ἐπὶ τοῦ βραχίονος αὐτοῦ καὶ ἐνήνοχα αὐτὰ τῷ κυρίῳ μου ὧδε.
11
11
И҆ є҆́мьсѧ даві́дъ за ри̑зы своѧ̑, и҆ раздра̀ ѧ҆̀, и҆ всѝ мꙋ́жїе и҆́же съ ни́мъ раздра́ша ри̑зы своѧ̑, καὶ ἐκράτησε Δαυὶδ τῶν ἱματίων αὐτοῦ καὶ διέρρηξεν αὐτά, καὶ πάντες οἱ ἄνδρες οἱ μετ᾿ αὐτοῦ διέρρηξαν τὰ ἱμάτια αὐτῶν.
12
12
и҆ рыда́ша и҆ пла́кашасѧ, и҆ пости́шасѧ до ве́чера ѡ҆ саꙋ́лѣ, и҆ ѡ҆ і҆ѡнаѳа́нѣ сы́нѣ є҆гѡ̀, и҆ ѡ҆ лю́дехъ і҆ꙋ́диныхъ и҆ ѡ҆ до́мѣ і҆и҃левѣ, ꙗ҆́кѡ и҆збїе́ни бы́ша мече́мъ. καὶ ἐκόψαντο καὶ ἔκλαυσαν καὶ ἐνήστευσαν ἕως δείλης ἐπὶ Σαοὺλ καὶ ἐπὶ ᾿Ιωνάθαν τὸν υἱὸν αὐτοῦ καὶ ἐπὶ τὸν λαὸν ᾿Ιούδα καὶ ἐπὶ τὸν οἶκον ᾿Ισραήλ, ὅτι ἐπλήγησαν ἐν ρομφαίᾳ.
13
13
И҆ речѐ даві́дъ ѻ҆́трокꙋ возвѣсти́вшемꙋ є҆мꙋ̀: ѿкꙋ́дꙋ ты̀ є҆сѝ; И҆ речѐ: сы́нъ мꙋ́жа прише́лца а҆маликі́тина є҆́смь а҆́зъ. καὶ εἶπε Δαυὶδ τῷ παιδαρίῳ τῷ ἀπαγγέλλοντι αὐτῷ· πόθεν εἶ σύ; καὶ εἶπεν· υἱὸς ἀνδρὸς παροίκου ᾿Αμαληκίτου ἐγώ εἰμι.
14
14
И҆ речѐ є҆мꙋ̀ даві́дъ: ка́кѡ не оу҆боѧ́лсѧ є҆сѝ воздви́гнꙋти рꙋ́кꙋ твою̀ погꙋби́ти хрїста̀ гдⷭ҇нѧ; καὶ εἶπεν αὐτῷ Δαυίδ· πῶς οὐκ ἐφοβήθης ἐπενεγκεῖν χεῖρά σου διαφθεῖραι τὸν χριστὸν Κυρίου;
15
15
И҆ призва̀ даві́дъ є҆ди́наго ѿ ѻ҆́трѡкъ свои́хъ и҆ речѐ: и҆дѝ, оу҆бі́й є҆го̀. И҆ оу҆бѝ є҆го̀, и҆ оу҆́мре. καὶ ἐκάλεσε Δαυὶδ ἓν τῶν παιδαρίων αὐτοῦ καὶ εἶπε· προσελθὼν ἀπάντησον αὐτῷ· καὶ ἐπάταξεν αὐτόν, καὶ ἀπέθανε.
16
16
И҆ речѐ є҆мꙋ̀ даві́дъ: кро́вь твоѧ̀ на главѣ̀ твое́й, ꙗ҆́кѡ оу҆ста̀ твоѧ̑ на тѧ̀ возвѣща́ша, глаго́люще: ꙗ҆́кѡ а҆́зъ оу҆би́хъ хрїста̀ гдⷭ҇нѧ. καὶ εἶπε πρὸς αὐτὸν Δαυίδ· τὸ αἷμά σου ἐπὶ τὴν κεφαλήν σου, ὅτι στὸ στόμα σου ἀπεκρίθη κατὰ σοῦ λέγων ὅτι, ἐγὼ ἐθανάτωσα τὸν χριστὸν Κυρίου.
17
17
И҆ пла́касѧ даві́дъ пла́чемъ си́мъ ѡ҆ саꙋ́лѣ и҆ ѡ҆ і҆ѡнаѳа́нѣ сы́нѣ є҆гѡ̀, Καὶ ἐθρήνησε Δαυὶδ τὸν θρῆνον τοῦτον ἐπὶ Σαοὺλ καὶ ἐπὶ ᾿Ιωνάθαν τὸν υἱὸν αὐτοῦ.
18
18
и҆ речѐ є҆́же наꙋчи́ти сы́ны і҆ꙋ̑дины стрѣлѧ́нїю. Сѐ напи́сано въ кни́зѣ првⷣнагѡ. καὶ εἶπε τοῦ διδάξαι τοὺς υἱοὺς ᾿Ιούδα· ἰδοὺ γέγραπται ἐπὶ βιβλίου τοῦ εὐθοῦς.
19
19
И҆ речѐ: воздви́гни сто́лпъ, і҆и҃лю, над̾ оу҆ме́ршими на высо́кихъ твои́хъ ꙗ҆́звеными: ка́кѡ падо́ша си́льнїи; Στήλωσον, ᾿Ισραήλ, ὑπὲρ τῶν τεθνηκότων ἐπὶ τὰ ὕψη σου τραυματιῶν· πῶς ἔπεσαν δυνατοί;
20
20
не возвѣща́йте въ ге́ѳѣ, нижѐ повѣ́дайте на и҆схо́дищихъ а҆скалѡ́нихъ, да не возвеселѧ́тсѧ дщє́ри и҆ноплемє́нничи, ни да возра́дꙋютсѧ дщє́ри неѡбрѣ́занныхъ. μὴ ἀναγγείλητε ἐν Γὲθ καὶ μὴ εὐαγγελίσησθε ἐν ταῖς ἐξόδοις ᾿Ασκάλωνος, μή ποτε εὐφρανθῶσι θυγατέρες ἀλλοφύλων, μή ποτε ἀγαλλιάσωνται θυγατέρες τῶν ἀπεριτμήτων.
21
21
Го́ры гелвꙋ̑йскїѧ, да не сни́детъ роса̀ нижѐ до́ждь на ва́съ: и҆ се́ла нача́ткѡвъ (жи́тныхъ), ꙗ҆́кѡ та́мѡ пове́рженъ бы́сть щи́тъ си́льныхъ: щи́тъ саꙋ́ловъ не бы́ти пома́занъ є҆ле́емъ: ὄρη τὰ ἐν Γελβουὲ μὴ καταβάτω δρόσος καὶ μὴ ὑετὸς ἐφ᾿ ὑμᾶς καὶ ἀγροὶ ἀπαρχῶν, ὅτι ἐκεῖ προσωχθίσθη θυρεὸς δυνατῶν, θυρεὸς Σαοὺλ οὐκ ἐχρίσθη ἐν ἐλαίῳ.
22
22
ѿ кро́ве ꙗ҆́звеныхъ и҆ ѿ тꙋ́ка си́льныхъ лꙋ́къ і҆ѡнаѳа́новъ не возврати́сѧ то́щь вспѧ́ть, и҆ ме́чь саꙋ́ловъ не возврати́сѧ то́щь: ἀφ᾿ αἵματος τραυματιῶν καὶ ἀπὸ στέατος δυνατῶν τόξον ᾿Ιωνάθαν οὐκ ἀπεστράφη κενὸν εἰς τὰ ὀπίσω, καὶ ρομφαία Σαοὺλ οὐκ ἀνέκαμψε κενή.
23
23
саꙋ́лъ и҆ і҆ѡнаѳа́нъ возлю́бленнїи и҆ прекра́снїи неразлꙋ́чни, благолѣ́пни въ животѣ̀ свое́мъ, и҆ въ сме́рти свое́й не разлꙋчи́шасѧ: па́че ѻ҆рлѡ́въ ле́гцы и҆ па́че львѡ́въ крѣ́пцы: Σαοὺλ καὶ ᾿Ιωνάθαν, οἱ ἠγαπημένοι καὶ ὡραῖοι, οὐ διακεχωρισμένοι, εὐπρεπεῖς ἐν τῇ ζωῇ αὐτῶν καὶ ἐν τῷ θανάτῳ αὐτῶν οὐ διεχωρίσθησαν· ὑπὲρ ἀετοὺς κοῦφοι καὶ ὑπὲρ λέοντας ἐκραταιώθησαν.
24
24
пла́чите по саꙋ́лѣ, дщє́ри і҆и҃лєвы, и҆́же ва́съ ѡ҆блача́ше въ червлєни́цы со оу҆краше́нїемъ ва́шимъ, и҆ возлага́ше оу҆краше́нїе зла́то на ри̑зы ва́шѧ: θυγατέρες ᾿Ισραήλ, ἐπὶ Σαοὺλ κλαύσατε, τὸν ἐνδιδύσκοντα ὑμᾶς κόκκινα μετὰ κόσμου ὑμῶν, τὸν ἀναφέροντα κόσμον χρυσοῦν ἐπὶ τὰ ἐνδύματα ὑμῶν.
25
25
ка́кѡ падо́ша си́льнїи посредѣ̀ бра́ни; і҆ѡнаѳа́не, до сме́рти на высо́кихъ твои́хъ ꙗ҆́звенъ є҆сѝ: πῶς ἔπεσαν δυνατοὶ ἐν μέσῳ τοῦ πολέμου· ᾿Ιωνάθαν ἐπὶ τὰ ὕψη σου τραυματίας.
26
26
болѣ́знꙋю ѡ҆ тебѣ̀, бра́те мо́й і҆ѡнаѳа́не, кра́сный мѝ ѕѣлѡ̀, оу҆диви́сѧ любо́вь твоѧ̀ ѿ менє̀ па́че любвѐ же́нскїѧ: ἀλγῶ ἐπὶ σοί, ἀδελφέ μου ᾿Ιωνάθαν· ὡραιώθης μοι σφόδρα, ἐθαυμαστώθη ἡ ἀγάπησίς σου ἐμοὶ ὑπὲρ ἀγάπησιν γυναικῶν.
27
27
ка́кѡ падо́ша си́льнїи, и҆ погибо́ша ѻ҆рꙋ̑жїѧ бра̑ннаѧ; πῶς ἔπεσαν δυνατοὶ καὶ ἀπώλοντο σκεύη πολεμικά;
Глава́ в҃
Κεφάλαιο 2
1
1
И҆ бы́сть по си́хъ, и҆ вопросѝ даві́дъ гдⷭ҇а, глаго́лѧ: вни́дꙋ ли въ є҆ди́нъ ѿ градѡ́въ і҆ꙋ́диныхъ; И҆ речѐ гдⷭ҇ь къ немꙋ̀: и҆ вни́ди. И҆ речѐ даві́дъ: ка́мѡ вни́дꙋ; И҆ речѐ: въ хеврѡ́нъ. ΚΑΙ ἐγένετο μετὰ ταῦτα καὶ ἐπηρώτησε Δαυὶδ ἐν Κυρίῳ λέγων· εἰ ἀναβῶ εἰς μίαν τῶν πόλεων ᾿Ιούδα; καὶ εἶπε Κύριος πρὸς αὐτόν· ἀνάβηθι. καὶ εἶπε Δαυίδ· ποῦ ἀναβῶ; καὶ εἶπεν· εἰς Χεβρών.
2
2
И҆ и҆́де та́мѡ даві́дъ въ хеврѡ́нъ, и҆ ѻ҆́бѣ жєны̀ є҆гѡ̀, а҆хїнаа́мъ і҆езраилі́тынѧ и҆ а҆вїге́а (бы́вшаѧ) жена̀ нава́ла карми́лскагѡ, καὶ ἀνέβη ἐκεῖ Δαυὶδ εἰς Χεβρὼν καὶ ἀμφότεραι αἱ γυναῖκες αὐτοῦ, ᾿Αχινόομ ἡ ᾿Ιεζραηλῖτις καὶ ᾿Αβιγαία ἡ γυνὴ Νάβαλ τοῦ Καρμηλίου,
3
3
и҆ мꙋ́жїе и҆̀же съ ни́мъ кі́йждо, и҆ до́мове и҆́хъ, и҆ нача́ша жи́ти во градѣ́хъ хеврѡ́нскихъ. καὶ οἱ ἄνδρες οἱ μετ᾿ αὐτοῦ, ἕκαστος καὶ ὁ οἶκος αὐτοῦ, καὶ κατῴκουν ἐν ταῖς πόλεσι Χεβρών.
4
4
И҆ прїидо́ша мꙋ́жїе ѿ і҆ꙋде́и и҆ пома́заша та́мѡ даві́да, да ца́рствꙋетъ над̾ до́момъ і҆ꙋ́динымъ. И҆ возвѣсти́ша даві́дꙋ, глаго́люще: ꙗ҆́кѡ мꙋ́жїе і҆аві́са галаадїті́тскагѡ погребо́ша саꙋ́ла. καὶ ἔρχονται ἄνδρες τῆς ᾿Ιουδαίας καὶ χρίουσι τὸν Δαυὶδ ἐκεῖ τοῦ βασιλεύειν ἐπὶ τὸν οἶκον ᾿Ιούδα. Καὶ ἀπήγγειλαν τῷ Δαυὶδ λέγοντες· ὅτι οἱ ἄνδρες ᾿Ιαβὶς τῆς Γαλααδίτιδος ἔθαψαν τὸν Σαούλ.
5
5
И҆ посла̀ даві́дъ послы̀ къ старѣ́йшинамъ і҆аві́са галаадїті́тскагѡ и҆ речѐ къ ни̑мъ даві́дъ: блгⷭ҇ве́ни вы̀ гдⷭ҇ꙋ, ꙗ҆́кѡ сотвори́сте ми́лость сїю̀ над̾ господи́номъ ва́шимъ саꙋ́ломъ, хрїсто́мъ гдⷭ҇нимъ, и҆ погребо́сте є҆го̀ и҆ і҆ѡнаѳа́на сы́на є҆гѡ̀: καὶ ἀπέστειλε Δαυὶδ ἀγγέλους πρὸς τοὺς ἡγουμένους ᾿Ιαβὶς τῆς Γαλααδίτιδος καὶ εἶπε πρὸς αὐτοὺς Δαυίδ· εὐλογημένοι ὑμεῖς τῷ Κυρίῳ, ὅτι ἐποιήσατε τὸ ἔλεος τοῦτο ἐπὶ τὸν κύριον ὑμῶν, ἐπὶ Σαοὺλ τὸν χριστὸν Κυρίου καὶ ἐθάψατε αὐτὸν καὶ ᾿Ιωνάθαν τὸν υἱὸν αὐτοῦ.
6
6
и҆ нн҃ѣ да сотвори́тъ гдⷭ҇ь съ ва́ми млⷭ҇ть и҆ и҆́стинꙋ: и҆ а҆́зъ сотворю̀ съ ва́ми сїѐ благо́е, поне́же сотвори́сте глаго́лъ се́й: καὶ νῦν ποιήσαι Κύριος μεθ᾿ ὑμῶν ἔλεος καὶ ἀλήθειαν, καί γε ἐγὼ ποιήσω μεθ᾿ ὑμῶν τὰ ἀγαθὰ ταῦτα, ὅτι ἐποιήσατε τὸ ρῆμα τοῦτο·
7
7
и҆ нн҃ѣ да оу҆крѣпѧ́тсѧ рꙋ́ки ва́шѧ, и҆ да бꙋ́дете сы́нове си́льнїи, ꙗ҆́кѡ оу҆́мре господи́нъ ва́шъ саꙋ́лъ, мене́ же пома́за до́мъ і҆ꙋ́динъ, да ца́рствꙋю над̾ ни́ми. καὶ νῦν κραταιούσθωσαν αἱ χεῖρες ὑμῶν καὶ γίνεσθε εἰς υἱοὺς δυνατούς, ὅτι τέθνηκεν ὁ κύριος ὑμῶν Σαούλ, καί γε ἐμὲ κέχρικεν ὁ οἶκος ᾿Ιούδα ἐφ᾿ ἑαυτὸν εἰς βασιλέα.
8
8
И҆ а҆вени́ръ сы́нъ ни́ровъ, нача́лный воево́да саꙋ́ловъ, взѧ̀ і҆евосѳе́а сы́на саꙋ́лѧ, и҆ и҆зведѐ є҆го̀ и҆з̾ полка̀ въ манае́мъ, Καὶ ᾿Αβεννὴρ υἱὸς Νὴρ ἀρχιστράτηγος τοῦ Σαοὺλ ἔλαβε τὸν ᾿Ιεβοσθὲ υἱὸν Σαοὺλ καὶ ἀνεβίβασεν αὐτὸν ἐκ τῆς παρεμβολῆς εἰς Μαναὲμ
9
9
и҆ воцарѝ є҆го̀ над̾ галааді́тїею и҆ над̾ ѳасїрі́ею и҆ над̾ і҆езраи́лемъ и҆ над̾ є҆фре́момъ и҆ над̾ венїамі́номъ и҆ над̾ всѣ́мъ і҆и҃лемъ. καὶ ἐβασίλευσεν αὐτὸν ἐπὶ τὴν Γαλααδῖτιν καὶ ἐπὶ τὸν Θασιρὶ καὶ ἐπὶ τὴν ᾿Ιεζράελ καὶ ἐπὶ τὸν ᾿Εφραὶμ καὶ ἐπὶ τὸν Βενιαμὶν καὶ ἐπὶ πάντα ᾿Ισραήλ.
10
10
Четы́редесѧть лѣ́тъ і҆евосѳе́ю бѣ̀ сы́нꙋ саꙋ́ловꙋ, є҆гда̀ нача̀ ца́рствовати над̾ і҆и҃лемъ, и҆ два̀ лѣ̑та ца́рствова, кромѣ̀ до́мꙋ і҆ꙋ́дина, и҆́же бы́сть за даві́домъ. τεσσαράκοντα ἐτῶν ᾿Ιεβοσθὲ υἱὸς Σαούλ, ὅτε ἐβασίλευσεν ἐπὶ ᾿Ισραήλ, καὶ δύο ἔτη ἐβασίλευσε, πλὴν τοῦ οἴκου ᾿Ιούδα, οἳ ἦσαν ὀπίσω Δαυίδ·
11
11
И҆ бы́ша дні́е, въ нѧ́же даві́дъ ца́рствова въ хеврѡ́нѣ над̾ до́момъ і҆ꙋ́динымъ, се́дмь лѣ́тъ и҆ ше́сть мцⷭ҇ъ. καὶ ἐγένοντο αἱ ἡμέραι, ἃς Δαυὶδ ἐβασίλευσεν ἐν Χεβρὼν ἐπὶ τὸν οἶκον ᾿Ιούδα, ἑπτὰ ἔτη καὶ μῆνας ἕξ.
12
12
И҆ и҆зы́де а҆вени́ръ сы́нъ ни́ровъ и҆ ѻ҆́троцы і҆евосѳе́а сы́на саꙋ́лѧ и҆з̾ манае́ма въ гаваѡ́нъ. Καὶ ἐξῆλθεν ᾿Αβεννὴρ υἱὸς Νὴρ καὶ οἱ παῖδες ᾿Ιεβοσθὲ υἱοῦ Σαοὺλ ἐκ Μαναὲμ εἰς Γαβαών·
13
13
И҆ і҆ѡа́въ сы́нъ сарꙋі́евъ и҆ ѻ҆́троцы даві́дѡвы и҆зыдо́ша ѿ хеврѡ́на и҆ срѣто́шасѧ съ ни́ми оу҆ пото́ка гаваѡ́нѧ кꙋ́пнѡ, и҆ сѣдо́ша сі́и над̾ пото́комъ ѿсю́дꙋ, и҆ ті́и ѿтꙋ́дꙋ. καὶ ᾿Ιωὰβ υἱὸς Σαρουΐας καὶ οἱ παῖδες Δαυὶδ ἐξήλθοσαν ἐκ Χεβρὼν καὶ συναντῶσιν αὐτοῖς ἐπὶ τὴν κρήνην τὴν Γαβαὼν ἐπὶ τὸ αὐτό, καὶ ἐκάθισαν οὗτοι ἐπὶ τὴ κρήνην ἐντεῦθεν, καὶ οὗτοι ἐπὶ τὴν κρήνην ἐντεῦθεν.
14
14
И҆ речѐ а҆вени́ръ ко і҆ѡа́вꙋ: да воста́нꙋтъ нн҃ѣ ѻ҆́троцы и҆ да поигра́ютъ пред̾ на́ми. И҆ речѐ і҆ѡа́въ: да воста́нꙋтъ. καὶ εἶπεν ᾿Αβεννὴρ πρὸς ᾿Ιωάβ· ἀναστήτωσαν δὴ τὰ παιδάρια καὶ παιξάτωσαν ἐνώπιον ἡμῶν· καὶ εἶπεν ᾿Ιωάβ· ἀναστήτωσαν.
15
15
И҆ воста́ша и҆ преидо́ша ѿ ѻ҆́трѡкъ венїамі́новыхъ, число́мъ двана́десѧть і҆евосѳе́а сы́на саꙋ́лѧ, и҆ ѿ ѻ҆́трѡкъ даві́довыхъ двана́десѧть: καὶ ἀνέστησαν καὶ παρῆλθον ἐν ἀριθμῷ τῶν παίδων Βενιαμὶν δώδεκα τῶν ᾿Ιεβοσθὲ υἱοῦ Σαοὺλ καὶ δώδεκα ἐκ τῶν παίδων Δαυίδ.
16
16
и҆ взѧ̀ кі́йждо рꙋко́ю за главꙋ̀ и҆́скреннѧгѡ своегѡ̀, и҆ ме́чь є҆гѡ̀ въ ре́бра и҆́скреннѧгѡ є҆гѡ̀, и҆ падо́ша вкꙋ́пѣ: и҆ нарече́сѧ и҆́мѧ мѣ́стꙋ томꙋ̀ ча́сть навѣ́тникѡвъ, ꙗ҆́же є҆́сть въ гаваѡ́нѣ. καὶ ἐκράτησαν ἕκαστος τῇ χειρὶ τὴν κεφαλὴν τοῦ πλησίον αὐτοῦ, καὶ μάχαιρα αὐτοῦ εἰς πλευρὰν τοῦ πλησίον αὐτοῦ, καὶ πίπτουσι κατὰ τὸ αὐτό· καὶ ἐκλήθη τὸ ὄνομα τοῦ τόπου ἐκείνου Μερὶς τῶν ἐπιβούλων, ἥ ἐστιν ἐν Γαβαών.
17
17
И҆ бы́сть бра́нь же́стока ѕѣлѡ̀ въ то́й де́нь: и҆ падѐ а҆вени́ръ и҆ мꙋ́жїе і҆и҃лстїи пред̾ ѻ҆́трѡки даві́дѡвы. καὶ ἐγένετο ὁ πόλεμος σκληρὸς ὥστε λίαν ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ, καὶ ἔπταισεν ᾿Αβεννὴρ καὶ ἄνδρες ᾿Ισραὴλ ἐνώπιον παίδων Δαυίδ.
18
18
И҆ бы́ша та́мѡ трѝ сы́нове сарꙋі́євы, і҆ѡа́въ и҆ а҆ве́сса и҆ а҆саи́лъ: а҆саи́лъ же бѣ̀ лего́къ нога́ма свои́ма, ꙗ҆́кѡ є҆ди́на се́рна ѿ сꙋ́щихъ на селѣ̀. καὶ ἐγένοντο ἐκεῖ τρεῖς υἱοὶ Σαρουΐας, ᾿Ιωὰβ καὶ ᾿Αβεσσὰ καὶ ᾿Ασαήλ, καὶ ᾿Ασαὴλ κοῦφος τοῖς ποσὶν αὐτοῦ ὡσεὶ μία δορκὰς ἐν ἀγρῷ.
19
19
И҆ погна̀ а҆саи́лъ в̾слѣ́дъ а҆вени́ра, и҆ не оу҆клони́сѧ ни на де́сно ни на лѣ́во, но в̾слѣ́дъ а҆вени́ра: καὶ κατεδίωξεν ᾿Ασαὴλ ὀπίσω ᾿Αβεννὴρ καὶ οὐκ ἐξέκλινε τοῦ πορεύεσθαι εἰς δεξιὰ οὐδὲ εἰς ἀριστερὰ κατόπισθεν ᾿Αβεννήρ.
20
20
и҆ ѡ҆зрѣ́сѧ а҆вени́ръ наза́дъ себє̀ и҆ речѐ: ты́ ли є҆сѝ са́мъ, а҆саи́ле; И҆ речѐ: а҆́зъ є҆́смь. καὶ ἐπέβλεψεν ᾿Αβεννὴρ εἰς τὰ ὀπίσω αὐτοῦ καὶ εἶπεν· εἰ σὺ εἶ αὐτὸς ᾿Ασαήλ; καὶ εἶπεν· ἐγώ εἰμι.
21
21
И҆ речѐ є҆мꙋ̀ а҆вени́ръ: оу҆клони́сѧ ты̀ на де́сно и҆лѝ на шꙋ́ее, и҆ возмѝ себѣ̀ є҆ди́наго ѿ ѻ҆́трѡкъ, и҆ возмѝ себѣ̀ всѐ ѻ҆рꙋ́жїе є҆гѡ̀. И҆ не восхотѣ̀ а҆саи́лъ оу҆клони́тисѧ ѿ негѡ̀. καὶ εἶπεν αὐτῷ ᾿Αβεννήρ· ἔκλινον σὺ εἰς τὰ δεξιὰ ἢ εἰς τὰ ἀριστερὰ καὶ κάτασχε σεαυτῷ ἓν τῶν παιδαρίων καὶ λαβὲ σεαυτῷ τὴν πανοπλίαν αὐτοῦ· καὶ οὐκ ἠθέλησεν ᾿Ασαὴλ ἐκκλῖναι ἐκ τῶν ὄπισθεν αὐτοῦ.
22
22
И҆ приложѝ є҆щѐ а҆вени́ръ глаго́лати ко а҆саи́лꙋ: ѿстꙋпѝ ѿ менє̀, да не поражꙋ́ тѧ ѡ҆ зе́млю: и҆ ка́кѡ ꙗ҆влю̀ лицѐ моѐ ко і҆ѡа́вꙋ; καὶ προσέθετο ἔτι ᾿Αβεννὴρ λέγων τῷ ᾿Ασαήλ· ἀπόστηθι ἀπ᾿ ἐμοῦ, ἵνα μὴ πατάξω σε εἰς τὴν γῆν· καὶ πῶς ἀρῶ τὸ πρόσωπόν μου πρὸς ᾿Ιωάβ;
23
23
и҆ гдѣ̀ сꙋ́ть сїѧ̑; возврати́сѧ ко і҆ѡа́вꙋ бра́тꙋ твоемꙋ̀. И҆ не хотѧ́ше ѿстꙋпи́ти. И҆ оу҆да́ри є҆го̀ а҆вени́ръ копїе́мъ созадѝ въ лѧ́двїѧ: и҆ про́йде копїѐ сквозѣ̀ є҆го̀, и҆ падѐ та́мѡ и҆ оу҆́мре пред̾ ни́мъ: и҆ бы́сть всѧ́къ приходѧ́й до мѣ́ста, и҆дѣ́же падѐ а҆саи́лъ и҆ оу҆́мре, и҆ ѡ҆становлѧ́шесѧ. καὶ ποῦ ἐστι ταῦτα; ἐπίστρεφε πρὸς ᾿Ιωὰβ τὸν ἀδελφόν σου. καὶ οὐκ ἐβούλετο τοῦ ἀποστῆναι. καὶ τύπτει αὐτὸν ᾿Αβεννὴρ ἐν τῷ ὀπίσω τοῦ δόρατος ἐπὶ τὴν ψόαν, καὶ διεξῆλθε τὸ δόρυ ἐκ τῶν ὀπίσω αὐτοῦ, καὶ πίπτει ἐκεῖ καὶ ἀποθνήσκει ὑποκάτω αὐτοῦ. καὶ ἐγένετο πᾶς ὁ ἐρχόμενος ἕως τοῦ τόπου, οὗ ἔπεσεν ἐκεῖ ᾿Ασαὴλ καὶ ἀπέθανε, καὶ ὑφίστατο.
24
24
И҆ погна́ша і҆ѡа́въ и҆ а҆ве́сса в̾слѣ́дъ а҆вени́ра, и҆ со́лнце заходѧ́ше: и҆ ті́и прїидо́ша да́же до холма̀ а҆мма̀, и҆́же є҆́сть пред̾ лице́мъ га́и, пꙋ́ть пꙋсты́ни гаваѡ́ни. καὶ κατεδίωξεν ᾿Ιωὰβ καὶ ᾿Αβεσσὰ ὀπίσω ᾿Αβεννήρ· καὶ ὁ ἥλιος ἔδυνε. καὶ αὐτοὶ εἰσῆλθον ἕως τοῦ βουνοῦ ᾿Αμμάν, ὅ ἐστιν ἐπὶ προσώπου Γαί, ὁδὸν ἔρημον Γαβαών.
25
25
И҆ собра́шасѧ сы́нове венїамі́нѡвы за а҆вени́ромъ и҆ бы́ша въ сни́тїи є҆ди́нѣмъ, и҆ ста́ша на версѣ̀ холма̀ є҆ди́нагѡ. καὶ συναθροίζονται οἱ υἱοὶ Βενιαμὶν οἱ ὀπίσω ᾿Αβεννὴρ καὶ ἐγενήθησαν εἰς συνάντησιν μίαν καὶ ἔστησαν ἐπὶ κεφαλὴν βουνοῦ ἑνός.
26
26
И҆ воззва̀ а҆вени́ръ ко і҆ѡа́вꙋ и҆ речѐ: є҆да̀ въ побѣ́дꙋ поѧ́стъ ме́чь; и҆лѝ не вѣ́си, ꙗ҆́кѡ гѡрька̀ бꙋ́дꙋтъ послѣ̑днѧѧ; и҆ доко́лѣ не рече́ши лю́демъ возврати́тисѧ созадѝ бра́тїй на́шихъ; καὶ ἐκάλεσεν ᾿Αβεννὴρ ᾿Ιωὰβ καὶ εἶπε· μὴ εἰς νῖκος καταφάγεται ἡ ρομφαία; ἦ οὐκ οἶδας ὅτι πικρὰ ἔσται εἰς τὰ ἔσχατα; καὶ ἕως πότε οὐ μὴ εἴπῃς τῷ λαῷ ἀποστρέφειν ἀπὸ ὄπισθεν τῶν ἀδελφῶν ἡμῶν;
27
27
И҆ речѐ і҆ѡа́въ: жи́въ гдⷭ҇ь, ꙗ҆́кѡ, а҆́ще бы не ре́клъ є҆сѝ, тогда̀ ѿ оу҆́тра бы лю́дїе моѝ преста́ли гонѧ́ще кі́йждо в̾слѣ́дъ бра́та своегѡ̀. καὶ εἶπεν ᾿Ιωάβ· ζῇ Κύριος, ὅτι εἰ μὴ ἐλάλησας, διότι τότε ἐκ πρωϊόθεν ἀνέβη ἂν ὁ λαὸς ἕκαστος κατόπισθεν τοῦ ἀδελφοῦ αὐτοῦ.
28
28
И҆ вострꙋбѝ і҆ѡа́въ трꙋбо́ю, и҆ ста́ша всѝ лю́дїе, и҆ не погна́ша в̾слѣ́дъ і҆и҃лтѧнъ, и҆ не приложи́ша ктомꙋ̀ ра́товати. καὶ ἐσάλπισεν ᾿Ιωὰβ τῇ σάλπιγγι, καὶ ἀπέστησαν πᾶς ὁ λαὸς καὶ οὐ κατεδίωξαν ὀπίσω τοῦ ᾿Ισραὴλ καὶ οὐ προσέθεντο ἔτι τοῦ πολεμεῖν.
29
29
А҆вени́ръ же и҆ мꙋ́жїе є҆гѡ̀ и҆до́ша на за́падъ всю̀ но́щь ѻ҆́нꙋ, и҆ преидо́ша і҆ѻрда́нъ, и҆ проидо́ша всю̀ странꙋ̀ тꙋ̀, и҆ прїидо́ша въ по́лкъ. καὶ ᾿Αβεννὴρ καὶ οἱ ἄνδρες αὐτοῦ ἀπῆλθον εἰς δυσμὰς ὅλην τὴν νύκτα ἐκείνην καὶ διέβαιναν τὸν ᾿Ιορδάνην καὶ ἐπορεύθησαν ὅλην τὴν παρατείνουσαν καὶ ἔρχονται εἰς τὴν παρεμβολήν.
30
30
И҆ і҆ѡа́въ возврати́сѧ вспѧ́ть ѿ а҆вени́ра, и҆ собра̀ всѧ̑ лю́ди, и҆ и҆счи́слиша ѻ҆́трѡкъ даві́довыхъ (па́дшихъ) девѧтьна́десѧть мꙋже́й, и҆ а҆саи́ла. καὶ ᾿Ιωὰβ ἀνέστρεψεν ὄπισθεν ἀπὸ τοῦ ᾿Αβεννὴρ καὶ συνήθροισε πάντα τὸν λαόν, καὶ ἐπεσκέπησαντῶν παίδων Δαυίδ ἐννεακαίδεκα ἄνδρες καὶ ᾿Ασαήλ.
31
31
Ѻ҆́троцы же даві́дѡвы оу҆би́ша сынѡ́въ венїамі́нихъ мꙋже́й а҆вени́ровыхъ три́ста и҆ шестьдесѧ́тъ мꙋже́й. καὶ οἱ παῖδες Δαυὶδ ἐπάταξαν τῶν υἱῶν Βενιαμὶν τῶν ἀνδρῶν ᾿Αβεννὴρ τριακοσίους ἑξήκοντα ἄνδρας παρ᾿ αὐτοῦ.
32
32
И҆ взѧ́ша а҆саи́ла, и҆ погребо́ша є҆го̀ во гро́бѣ ѻ҆тца̀ є҆гѡ̀ въ виѳлее́мѣ. И҆ и҆́де і҆ѡа́въ и҆ мꙋ́жїе є҆гѡ̀ съ ни́мъ всю̀ но́щь, и҆ ѡ҆свѣто́ша въ хеврѡ́нѣ. καὶ αἴρουσι τὸν ᾿Ασαὴλ καὶ θάπτουσιν αὐτὸν ἐν τῷ τάφῳ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ ἐν Βηθλεέμ. καὶ ἐπορεύθη ᾿Ιωὰβ καὶ οἱ ἄνδρες οἱ μετ᾿ αὐτοῦ ὅλην τὴν νύκτα, καὶ διέφαυσεν αὐτοῖς ἐν Χεβρών.
Глава́ г҃
Κεφάλαιο 3
1
1
И҆ бы́сть бра́нь на мно́го междꙋ̀ до́момъ саꙋ́лимъ и҆ междꙋ̀ до́момъ даві́довымъ, и҆ до́мъ даві́довъ возвыша́шесѧ и҆ оу҆крѣплѧ́шесѧ, до́мъ же саꙋ́ль и҆дѧ́ше и҆ и҆знемога́ше. ΚΑΙ ἐγένετο ὁ πόλεμος ἐπὶ πολὺ ἀνὰ μέσον τοῦ οἴκου Σαοὺλ καὶ ἀνὰ μέσον τοῦ οἴκου Δαυίδ· καὶ ὁ οἶκος Δαυὶδ ἐπορεύετο καὶ ἐκραταιοῦτο, καὶ ὁ οἶκος Σαοὺλ ἐπορεύετο καὶ ἠσθένει.
2
2
И҆ роди́шасѧ даві́дꙋ въ хеврѡ́нѣ сынѡ́въ ше́сть: и҆ бѣ̀ перворо́дный є҆мꙋ̀ а҆мнѡ́нъ ѿ а҆хїнаа́мы і҆езраилі́тыни, Καὶ ἐτέχθησαν τῷ Δαυὶδ υἱοὶ ἐν Χεβρών, καὶ ἦν ὁ πρωτότοκος αὐτοῦ ᾿Αμνὼν τῆς ᾿Αχινόομ τῆς ᾿Ιεζραηλίτιδος,
3
3
и҆ вторы́й є҆мꙋ̀ сы́нъ далꙋі́а ѿ а҆вїге́и карми́лскїѧ, и҆ тре́тїй а҆вессалѡ́мъ сы́нъ маа́хи дще́ре ѳолмі̀ царѧ̀ гессі́рска, καὶ ὁ δεύτερος αὐτοῦ Δαλουΐα τῆς ᾿Αβιγαίας τῆς Καρμηλίας, καὶ ὁ τρίτος ᾿Αβεσσαλὼμ υἱὸς Μααχὰ θυγατρὸς Θολμὶ βασιλέως Γεσίρ,
4
4
четве́ртый а҆дѡ́нїа сы́нъ а҆ггі́ѳы, и҆ пѧ́тый сафаті́а ѿ а҆вїта́лы, καὶ ὁ τέταρτος ᾿Ορνία υἱὸς Φεγγίθ, καὶ ὁ πέμπτος Σαβατία τῆς ᾿Αβιτάλ,
5
5
и҆ шесты́й і҆еѳераа́мъ ѿ є҆́глы жены̀ даві́довы: сі́и роди́шасѧ даві́дꙋ въ хеврѡ́нѣ. καὶ ὁ ἕκτος ᾿Ιεθεραὰμ τῆς Αἰγλὰ γυναικὸς Δαυίδ· οὗτοι ἐτέχθησαν τῷ Δαυὶδ ἐν Χεβρών.
6
6
И҆ бы́сть внегда̀ бы́ти бра́ни междꙋ̀ до́момъ саꙋ́лимъ и҆ междꙋ̀ до́момъ даві́довымъ, и҆ бѧ́ше а҆вени́ръ держа̀ до́мъ саꙋ́ловъ. Καὶ ἐγένετο ἐν τῷ εἶναι τὸν πόλεμον ἀνὰ μέσον τοῦ οἴκου Σαοὺλ καὶ ἀνὰ μέσον τοῦ οἴκου Δαυίδ, καὶ ᾿Αβεννὴρ ἦν κρατῶν τοῦ οἴκου Σαούλ.
7
7
И҆ саꙋ́лова подло́жница бѣ̀, є҆́йже бѣ̀ и҆́мѧ ресфа̀, дще́рь і҆ѡ́лѧ. И҆ вни́де къ не́й а҆вени́ръ, и҆ речѐ і҆евосѳе́й сы́нъ саꙋ́ль ко а҆вени́рꙋ: что̀ ꙗ҆́кѡ вше́лъ є҆сѝ къ подло́жницѣ ѻ҆тца̀ моегѡ̀; καὶ τῷ Σαοὺλ παλλακὴ Ρεσφὰ θυγάτηρ ᾿Ιάλ· καὶ εἶπεν ᾿Ιεβοσθὲ υἱὸς Σαοὺλ πρὸς ᾿Αβεννήρ· τί ὅτι εἰσῆλθες πρὸς τὴν παλλακὴν τοῦ πατρός μου;
8
8
И҆ разгнѣ́васѧ ѕѣлѡ̀ а҆вени́ръ ѡ҆ словесѝ се́мъ на і҆евосѳе́а и҆ речѐ є҆мꙋ̀ а҆вени́ръ: є҆да̀ пе́сїѧ глава̀ є҆́смь а҆́зъ; сотвори́хъ дне́сь ми́лость до́мꙋ саꙋ́ла ѻ҆тца̀ твоегѡ̀ и҆ бра́тїи и҆ зна́ємымъ, и҆ не ѿстꙋпи́хъ въ до́мъ даві́довъ, и҆ и҆́щеши на мнѣ̀ ты̀ ѡ҆ непра́вдѣ жены̀ дне́сь; καὶ ἐθυμώθη σφόδρα ᾿Αβεννὴρ περὶ τοῦ λόγου τούτου τῷ ᾿Ιεβοσθέ, καὶ εἶπεν ᾿Αβεννὴρ πρὸς αὐτόν· μὴ κεφαλὴ κυνὸς ἐγώ εἰμι; ἐποίησα σήμερον ἔλεος μετὰ τοῦ οἴκου Σαοὺλ τοῦ πατρός σου καὶ περὶ ἀδελφῶν καὶ περὶ γνωρίμων καὶ οὐκ ηὐτομόλησα εἰς τὸν οἶκον Δαυίδ· καὶ ἐπιζητεῖς ἐπ᾿ ἐμὲ σὺ ὑπὲρ ἀδικίας γυναικὸς σήμερον;
9
9
сїѧ̑ да сотвори́тъ бг҃ъ а҆вени́рꙋ и҆ сїѧ̑ да приложи́тъ є҆мꙋ̀, занѐ ꙗ҆́коже клѧ́тсѧ гдⷭ҇ь даві́дꙋ, та́кѡ сотворю̀ є҆мꙋ̀ въ се́й де́нь, τάδε ποιήσαι ὁ Θεὸς τῷ ᾿Αβεννὴρ καὶ τάδε προσθείη αὐτῷ, ὅτι καθὼς ὤμοσε Κύριος τῷ Δαυίδ, ὅτι οὕτως ποιήσω αὐτῷ ἐν τῇ ἡμέρᾳ ταύτῃ
10
10
є҆́же ѿѧ́ти ца́рство ѿ до́мꙋ саꙋ́лѧ и҆ воздви́гнꙋти престо́лъ даві́довъ во і҆и҃ли и҆ во і҆ꙋ́дѣ ѿ да́на да́же до вирсаві́и. περιελεῖν τὴν βασιλείαν ἀπὸ τοῦ οἴκου Σαούλ, καὶ τοῦ ἀναστῆσαι τὸν θρόνον Δαυὶδ ἐπὶ ᾿Ισραὴλ καὶ ἐπὶ τὸν ᾿Ιούδαν ἀπὸ Δὰν ἕως Βηρσαβεέ.
11
11
И҆ не возмо́же ктомꙋ̀ і҆евосѳе́й ѿвѣща́ти а҆вени́рꙋ словесѐ ѿ боѧ́зни, ꙗ҆́же къ немꙋ̀. καὶ οὐκ ἠδυνάσθη ἔτι ᾿Ιεβοσθὲ ἀποκριθῆναι τῷ ᾿Αβεννὴρ ρῆμα ἀπὸ τοῦ φοβεῖσθαι αὐτόν.
12
12
И҆ посла̀ а҆вени́ръ къ даві́дꙋ послы̀ въ ѳела́мъ, и҆дѣ́же бѣ̀, а҆́бїе, глаго́лѧ: положѝ завѣ́тъ тво́й со мно́ю, и҆ сѐ, рꙋка̀ моѧ̀ съ тобо́ю, є҆́же возврати́ти мѝ къ тебѣ̀ ве́сь до́мъ і҆и҃левъ. Καὶ ἀπέστειλεν ᾿Αβεννὴρ ἀγγέλους πρὸς Δαυὶδ εἰς Θαιλὰμ οὗ ἦν, παραχρῆμα λέγων· διάθου διαθήκην σου μετ᾿ ἐμοῦ, καὶ ἰδοὺ ἡ χεὶρ μου μετὰ σοῦ ἐπιστρέψαι πρὸς σὲ πάντα τὸν οἶκον ᾿Ισραήλ.
13
13
И҆ речѐ даві́дъ: до́брѣ, а҆́зъ положꙋ̀ съ тобо́ю завѣ́тъ, то́кмѡ словесѐ є҆ди́нагѡ прошꙋ̀ оу҆ тебє̀, глаго́лѧ: не и҆́маши ви́дѣти лица̀ моегѡ̀, а҆́ще не приведе́ши мелхо́лы дще́ре саꙋ́ли, приходѧ́щꙋ тѝ ви́дѣти лицѐ моѐ. καὶ εἶπε Δαυίδ· καλῶς ἐγὼ διαθήσομαι πρὸς σὲ διαθήκην, πλὴν λόγον ἕνα ἐγὼ αἰτοῦμαι παρὰ σοῦ λέγων· οὐκ ὄψει τὸ πρόσωπόν μου, ἐὰν μὴ ἀγάγῃς τὴν Μελχὸλ θυγατέρα Σαοὺλ παραγινομένου σου ἰδεῖν τὸ πρόσωπόν μου.
14
14
И҆ посла̀ даві́дъ ко і҆евосѳе́ю сы́нꙋ саꙋ́лю вѣ́стники, глаго́лѧ: ѿда́ждь мнѣ̀ женꙋ̀ мою̀ мелхо́лꙋ, ю҆́же взѧ́хъ за сто̀ неѡбрѣ́занїй и҆ноплеме́нничихъ. καὶ ἐξαπέστειλε Δαυὶδ πρὸς ᾿Ιεβοσθὲ υἱὸν Σαοὺλ ἀγγέλους λέγων· ἀπόδος μοι τὴν γυναῖκά μου τὴν Μελχόλ, ἣν ἔλαβον ἐν ἑκατὸν ἀκροβυστίαις ἀλλοφύλων.
15
15
И҆ посла̀ і҆евосѳе́й, и҆ взѧ́тъ ю҆̀ ѿ мꙋ́жа є҆ѧ̀ ѿ фалтїи́ла сы́на селли́мова. καὶ ἀπέστειλεν ᾿Ιεβοσθὲ καὶ ἔλαβεν αὐτὴν παρὰ τοῦ ἀνδρὸς αὐτῆς, παρὰ Φαλτιὴλ υἱοῦ Σελλῆς.
16
16
И҆ и҆дѧ́ше мꙋ́жъ є҆ѧ̀ съ не́ю пла́часѧ да́же до варакі́ма. И҆ речѐ къ немꙋ̀ а҆вени́ръ: и҆дѝ, возврати́сѧ. И҆ возврати́сѧ. καὶ ἐπορεύετο ὁ ἀνὴρ αὐτῆς μετ᾿ αὐτῆς κλαίων ὀπίσω αὐτῆς ἕως Βαρακίμ· καὶ εἶπε πρὸς αὐτὸν ᾿Αβεννήρ· πορεύου, ἀνάστρεφε· καὶ ἀνέστρεψε.
17
17
И҆ речѐ а҆вени́ръ къ старѣ́йшинамъ і҆и҃лєвымъ, глаго́лѧ: вчера̀ и҆ тре́тїѧгѡ днѐ и҆ска́сте даві́да, да ца́рствꙋетъ над̾ ва́ми: καὶ εἶπεν ᾿Αβεννὴρ πρὸς τοὺς πρεσβυτέρους ᾿Ισραὴλ λέγων· χθὲς καὶ τρίτην ἐζητεῖτε τὸν Δαυὶδ βασιλεύειν ἐφ᾿ ὑμῶν·
18
18
и҆ нн҃ѣ сотвори́те, ꙗ҆́коже гдⷭ҇ь гл҃а ѡ҆ даві́дѣ, гл҃ѧ: рꙋко́ю раба̀ моегѡ̀ даві́да сп҃сꙋ̀ лю́ди моѧ̑ і҆и҃лѧ ѿ рꙋкѝ и҆ноплеме́нничи и҆ ѿ рꙋкѝ всѣ́хъ врагѡ́въ и҆́хъ. καὶ νῦν ποιήσατε, ὅτι Κύριος ἐλάλησε περὶ Δαυὶδ λέγων· ἐν χειρὶ τοῦ δούλου μου Δαυὶδ σώσω τὸν ᾿Ισραὴλ ἐκ χειρὸς ἀλλοφύλων καὶ ἐκ χειρὸς πάντων τῶν ἐχθρῶν αὐτῶν.
19
19
И҆ глаго́ла а҆вени́ръ во оу҆́шы венїамі́нꙋ: и҆ и҆́де а҆вени́ръ глаго́лати во оу҆́шы даві́дѡвы въ хеврѡ́нъ всѧ̑, є҆ли̑ка оу҆гѡ́дна бѣ́ша пред̾ ѻ҆чи́ма і҆и҃левыма и҆ пред̾ ѻ҆чи́ма всегѡ̀ до́мꙋ венїамі́нѧ. καὶ ἐλάλησεν ᾿Αβεννὴρ ἐν τοῖς ὠσὶ Βενιαμίν. καὶ ἐπορεύθη ᾿Αβεννὴρ τοῦ λαλῆσαι εἰς τὰ ὦτα τοῦ Δαυὶδ εἰς Χεβρὼν πάντα, ὅσα ἤρεσεν ἐν ὀφθαλμοῖς ᾿Ισραὴλ καὶ ἐν ὀφθαλμοῖς οἴκου Βενιαμίν.
20
20
И҆ прїи́де а҆вени́ръ къ даві́дꙋ въ хеврѡ́нъ, и҆ съ ни́мъ два́десѧть мꙋже́й. И҆ сотворѝ даві́дъ пи́ръ а҆вени́рꙋ и҆ мꙋжє́мъ є҆гѡ̀ и҆̀же съ ни́мъ. Καὶ ἦλθεν ᾿Αβεννὴρ πρὸς Δαυὶδ εἰς Χεβρὼν καὶ μετ᾿ αὐτοῦ εἴκοσιν ἄνδρες. καὶ ἐποίησε Δαυὶδ τῷ ᾿Αβεννὴρ καὶ τοῖς ἀνδράσι τοῖς μετ᾿ αὐτοῦ πότον.
21
21
И҆ речѐ а҆вени́ръ къ даві́дꙋ: воста́нꙋ нн҃ѣ и҆ пойдꙋ̀ и҆ соберꙋ̀ къ господи́нꙋ моемꙋ̀ царю̀ всего̀ і҆и҃лѧ, и҆ положꙋ̀ съ ни́мъ завѣ́тъ, и҆ ца́рствовати и҆́маши всѣ́ми, и҆́хже жела́етъ дꙋша̀ твоѧ̀. И҆ посла̀ даві́дъ а҆вени́ра, и҆ и҆́де съ ми́ромъ. καὶ εἶπεν ᾿Αβεννὴρ πρὸς Δαυίδ· ἀναστήσομαι δὴ καὶ πορεύσομαι καὶ συναθροίσω πρὸς κύριόν μου τὸν βασιλέα πάντα ᾿Ισραὴλ καὶ διαθήσομαι μετ᾿ αὐτοῦ διαθήκην, καὶ βασιλεύσεις ἐπὶ πᾶσιν, οἷς ἐπιθυμεῖ ἡ ψυχή σου. καὶ ἀπέστειλε Δαυὶδ τὸν ᾿Αβεννήρ, καὶ ἐπορεύθη ἐν εἰρήνῃ.
22
22
И҆ сѐ, ѻ҆́троцы даві́дѡвы и҆ і҆ѡа́въ и҆дѧ́хꙋ ѿ и҆схо́да и҆ коры́сть мно́гꙋ несѧ́хꙋ съ собо́ю, и҆ а҆вени́ръ оу҆жѐ не бѣ̀ съ даві́домъ въ хеврѡ́нѣ, ꙗ҆́кѡ ѿсла́нъ бѧ́ше, и҆ ѿи́де съ ми́ромъ. καὶ ἰδοὺ οἱ παῖδες Δαυὶδ καὶ ᾿Ιωὰβ παρεγένοντο ἐκ τῆς ἐξοδίας, καὶ σκῦλα πολλὰ ἔφερον μεθ᾿ ἑαυτῶν· καὶ ᾿Αβεννὴρ οὐκ ἦν μετὰ Δαυὶδ εἰς Χεβρών, ὅτι ἀπεστάλκει αὐτὸν καὶ ἀπεληλύθει ἐν εἰρήνῃ.
23
23
І҆ѡа́въ же и҆ всѐ во́инство є҆гѡ̀ прїи́де: и҆ возвѣсти́ша і҆ѡа́вꙋ, глаго́люще: прихожда́ше а҆вени́ръ сы́нъ ни́ровъ къ даві́дꙋ, и҆ ѿсла̀ є҆го̀, и҆ ѿи́де съ ми́ромъ. καὶ ᾿Ιωὰβ καὶ πᾶσα ἡ στρατιὰ αὐτοῦ ἤλθοσαν, καὶ ἀπηγγέλη τῷ ᾿Ιωὰβ λέγοντες· ἥκει ᾿Αβεννὴρ υἱὸς Νὴρ πρὸς Δαυίδ, καὶ ἀπέσταλκεν αὐτὸν καὶ ἀπῆλθεν ἐν εἰρήνῃ.
24
24
И҆ вни́де і҆ѡа́въ къ царю̀ и҆ речѐ: что̀ сїѐ сотвори́лъ є҆сѝ; сѐ, прихожда́ше а҆вени́ръ къ тебѣ̀, и҆ почто̀ ѿпꙋсти́лъ є҆сѝ є҆го̀, и҆ ѿи́де съ ми́ромъ; καὶ εἰσῆλθεν ᾿Ιωὰβ πρὸς τὸν βασιλέα καὶ εἶπε· τί τοῦτο ἐποίησας; ἰδοὺ ἦλθεν ᾿Αβεννὴρ πρὸς σέ, καὶ ἱνατί ἐξαπέσταλκας αὐτὸν καὶ ἀπελήλυθεν ἐν εἰρήνῃ;
25
25
и҆лѝ не вѣ́си ѕло́бы а҆вени́ра сы́на ни́рова, ꙗ҆́кѡ слꙋка́вствовати къ тебѣ̀ прїи́де, и҆ оу҆разꙋмѣ́ти и҆схо́дъ тво́й и҆ вхо́дъ тво́й, и҆ оу҆вѣ́дати всѧ̑ є҆ли̑ка твори́ши ты̀; ἦ οὐκ οἶδας τὴν κακίαν ᾿Αβεννὴρ υἱοῦ Νήρ, ὅτι ἀπατῆσαί σε παρεγένετο καὶ γνῶναι τὴν ἔξοδόν σου καὶ τὴν εἴσοδόν σου καὶ γνῶναι ἅπαντα, ὅσα σὺ ποιεῖς;
26
26
И҆ возврати́сѧ і҆ѡа́въ ѿ даві́да, и҆ посла̀ послы̀ в̾слѣ́дъ а҆вени́ра, и҆ возврати́ша є҆го̀ ѿ кла́дѧзѧ сеїра́мска: даві́дъ же не вѣ́дѧше. καὶ ἀνέστρεψεν ᾿Ιωὰβ ἀπὸ τοῦ Δαυὶδ καὶ ἀπέστειλεν ἀγγέλους πρὸς ᾿Αβεννὴρ ὀπίσω, καὶ ἐπιστρέφουσιν αὐτὸν ἀπὸ τοῦ φρέατος τοῦ Σεειράμ· καὶ Δαυὶδ οὐκ ᾔδει.
27
27
И҆ возвратѝ а҆вени́ра въ хеврѡ́нъ, и҆ совратѝ є҆го̀ і҆ѡа́въ на странꙋ̀ ѿ вра́тъ глаго́лати къ немꙋ̀ лꙋка́внѡ: и҆ оу҆да́ри є҆го̀ въ лѧ́двїѧ, и҆ оу҆́мре въ кро́ви а҆саи́ла бра́та і҆ѡа́влѧ. καὶ ἐπέστρεψε τὸν ᾿Αβεννὴρ εἰς Χεβρών, καὶ ἐξέκλινεν αὐτὸν ᾿Ιωὰβ ἐκ πλαγίων τῆς πύλης λαλῆσαι πρὸς αὐτὸν ἐνεδρεύων καὶ ἐπάταξεν αὐτὸν ἐκεῖ εἰς τὴν ψόαν, καὶ ἀπέθανεν ἐν τῷ αἱματι ᾿Ασαὴλ τοῦ ἀδελφοῦ ᾿Ιωάβ.
28
28
И҆ оу҆слы́ша даві́дъ по си́хъ и҆ речѐ: чи́стъ є҆́смь а҆́зъ и҆ ца́рство моѐ ѿ гдⷭ҇а и҆ ѿнн҃ѣ и҆ до вѣ́ка ѿ кро́ве а҆вени́ра сы́на ни́рова: Καὶ ἤκουσε Δαυὶδ μετὰ ταῦτα καὶ εἶπεν· ἀθῶός εἰμι ἐγὼ καὶ ἡ βασιλεία μου ἀπὸ Κυρίου καὶ ἕως αἰῶνος ἀπὸ τῶν αἱμάτων ᾿Αβεννὴρ υἱοῦ Νήρ·
29
29
да сни́детъ на главꙋ̀ і҆ѡа́влю и҆ на ве́сь до́мъ ѻ҆тца̀ є҆гѡ̀, и҆ да не ѡ҆скꙋдѣ́етъ ѿ до́мꙋ і҆ѡа́влѧ и҆злива́ѧй сѣ́мѧ, и҆ прокаже́нный, и҆ держа́йсѧ жезла̀, и҆ па́даѧй ѻ҆рꙋ́жїемъ, и҆ оу҆ма́ленный хлѣ́бами. καταντησάτωσαν ἐπὶ κεφαλὴν ᾿Ιωὰβ καὶ ἐπὶ πάντα τὸν οἶκον τοῦ πατρὸς αὐτοῦ, καὶ μὴ ἐκλείποι ἐκ τοῦ οἴκου ᾿Ιωὰβ γονορρυὴς καὶ λεπρὸς καὶ κρατῶν σκυτάλης καὶ πίπτων ἐν ρομφαίᾳ καὶ ἐλασσούμενος ἄρτοις.
30
30
І҆ѡа́въ же и҆ а҆ве́сса бра́тъ є҆гѡ̀ наблюда́хꙋ а҆вени́ра, поне́же оу҆бѝ а҆саи́ла бра́та и҆́хъ въ гаваѡ́нѣ на бра́ни. ᾿Ιωὰβ δὲ καὶ ᾿Αβεσσὰ ὁ ἀδελφὸς αὐτοῦ διαπαρετηροῦντο τὸν ᾿Αβεννὴρ ἀνθ᾿ ὧν ἐθανάτωσε τὸν ᾿Ασαὴλ τὸν ἀδελφὸν αὐτῶν ἐν Γαβαών, ἐν τῷ πολέμῳ.
31
31
И҆ речѐ даві́дъ ко і҆ѡа́вꙋ и҆ ко всѣ̑мъ лю́демъ є҆гѡ̀: раздери́те ри̑зы ва́шѧ и҆ препоѧ́шитесѧ вре́тищы, и҆ рыда́йте ѡ҆ а҆вени́рѣ. Са́мъ же ца́рь даві́дъ и҆дѧ́ше в̾слѣ́дъ ѻ҆дра̀. καὶ εἶπε Δαυὶδ πρὸς ᾿Ιωὰβ καὶ πρὸς πάντα τὸν λαὸν τὸν μετ᾿ αὐτοῦ· διαρρήξατε τὰ ἱμάτια ὑμῶν καὶ περιζώσασθε σάκκους καὶ κόπτεσθε ἔμπροσθεν ᾿Αβεννήρ· καὶ ὁ βασιλεὺς Δαυὶδ ἐπορεύετο ὀπίσω τῆς κλίνης.
32
32
И҆ погребо́ша а҆вени́ра въ хеврѡ́нѣ. И҆ воздви́же ца́рь гла́съ сво́й и҆ пла́касѧ над̾ гро́бомъ є҆гѡ̀, и҆ всѝ лю́дїе пла́каша ѡ҆ а҆вени́рѣ. καὶ θάπτουσι τὸν ᾿Αβεννὴρ ἐν Χεβρών· καὶ ᾖρεν ὁ βασιλεὺς τὴν φωνὴν αὐτοῦ καὶ ἔκλαυσεν ἐπὶ τοῦ τάφου αὐτοῦ, καὶ ἔκλαυσε πᾶς ὁ λαὸς ἐπὶ ᾿Αβεννήρ.
33
33
И҆ пла́касѧ ца́рь над̾ а҆вени́ромъ и҆ речѐ: є҆да̀ сме́ртїю нава́ла оу҆́мре а҆вени́ръ; καὶ ἐθρήνησεν ὁ βασιλεὺς ἐπὶ ᾿Αβεννὴρ καὶ εἶπεν· εἰ κατὰ τὸν θάνατον Νάβαλ ἀποθανεῖται ᾿Αβεννήρ;
34
34
рꙋ́цѣ твоѝ не свѧ̑заны, но́зѣ твоѝ не во ѡ҆ко́вахъ: не пристꙋпи́лъ є҆сѝ ꙗ҆́коже нава́лъ, пред̾ сынмѝ непра́вды па́лъ є҆сѝ. И҆ собра́шасѧ всѝ лю́дїе пла́катисѧ є҆гѡ̀, αἱ χεῖρές σου οὐκ ἐδέθησαν, οἱ πόδες σου οὐκ ἐν πέδαις· οὐ προσήγαγεν ὡς Νάβαλ, ἐνώπιον υἱῶν ἀδικίας ἔπεσας. καὶ συνήχθη πᾶς ὁ λαὸς τοῦ κλαῦσαι αὐτόν.
35
35
и҆ прїидо́ша всѝ лю́дїе предложи́ти даві́дꙋ ꙗ҆́сти хлѣ́бы є҆щѐ сꙋ́щꙋ днѝ. И҆ клѧ́тсѧ даві́дъ, глаго́лѧ: сїѧ̑ да сотвори́тъ мѝ бг҃ъ и҆ сїѧ̑ да приложи́тъ, ꙗ҆́кѡ а҆́ще не за́йдетъ со́лнце, не и҆́мамъ вкꙋси́ти хлѣ́ба ни и҆но́гѡ чегѡ̀. καὶ ἦλθε πᾶς ὁ λαὸς περιδειπνῆσαι τὸν Δαυὶδ ἄρτοις ἔτι οὔσης ἡμέρας, καὶ ὤμοσε Δαυὶδ λέγων· τάδε ποιήσαι μοι ὁ Θεὸς καὶ τάδε προσθείη, ὅτι ἐὰν μὴ δύῃ ὁ ἥλιος, οὐ μὴ γεύσωμαι ἄρτου ἢ ἀπὸ παντός τινος.
36
36
И҆ позна́ша всѝ лю́дїе, и҆ оу҆гѡ́дна бы́ша пред̾ ни́ми всѧ̑, є҆ли̑ка сотворѝ ца́рь пред̾ людьмѝ. καὶ ἔγνω πᾶς ὁ λαός, καὶ ἤρεσεν ἐνώπιον αὐτῶν πάντα, ὅσα ἐποίησεν ὁ βασιλεὺς ἐνώπιον τοῦ λαοῦ.
37
37
И҆ разꙋмѣ́ша всѝ лю́дїе и҆ ве́сь і҆и҃ль въ то́й де́нь, ꙗ҆́кѡ не бы́сть ѿ царѧ̀ оу҆бі́йства а҆вени́рꙋ сы́нꙋ ни́ровꙋ. καὶ ἔγνω πᾶς ὁ λαὸς καὶ πᾶς ᾿Ισραὴλ ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ, ὅτι οὐκ ἐγένετο παρὰ τοῦ βασιλέως θανατῶσαι τὸν ᾿Αβεννὴρ υἱὸν Νήρ.
38
38
И҆ речѐ ца́рь ѻ҆трокѡ́мъ свои̑мъ: не вѣ́сте ли, ꙗ҆́кѡ властели́нъ вели́къ падѐ въ се́й де́нь во і҆и҃ли; καὶ εἶπεν ὁ βασιλεὺς πρὸς τοὺς παῖδας αὐτοῦ· οὐκ οἴδατε ὅτι ἡγούμενος μέγας πέπτωκεν ἐν τῇ ἡμέρᾳ ταύτῃ ἐν τῷ ᾿Ισραήλ;
39
39
и҆ ꙗ҆́кѡ а҆́зъ є҆́смь бли́жнїй дне́сь и҆ возста́вленъ въ царѧ̀; мꙋ́жїе же сі́и сы́нове сарꙋ̑ины жесточа́йшїи менє̀ сꙋ́ть: да возда́стъ гдⷭ҇ь творѧ́щемꙋ лꙋка̑внаѧ по ѕло́бѣ є҆гѡ̀. καὶ ὅτι ἐγώ εἰμι συγγενὴς σήμερον καὶ καθεσταμένος ὑπὸ βασιλέως; οἱ δὲ ἄνδρες οὗτοι υἱοὶ Σαρουΐας σκληρότεροί μού εἰσιν· ἀποδῷ Κύριος τῷ ποιοῦντι τὰ πονηρὰ κατὰ τὴν κακίαν αὐτοῦ.
Глава́ д҃
Κεφάλαιο 4
1
1
И҆ слы́ша і҆евосѳе́й сы́нъ саꙋ́ль, ꙗ҆́кѡ оу҆́мре а҆вени́ръ сы́нъ ни́ровъ въ хеврѡ́нѣ, и҆ ѡ҆слабѣ́ша рꙋ́цѣ є҆гѡ̀, и҆ всѝ мꙋ́жїе і҆и҃лєвы и҆знемого́ша. ΚΑΙ ἤκουσεν ᾿Ιεβοσθὲ υἱὸς Σαοὺλ ὅτι τέθνηκεν ᾿Αβεννὴρ υἱὸς Νὴρ ἐν Χεβρών, καὶ ἐξελύθησαν αἱ χεῖρες αὐτοῦ, καὶ πάντες οἱ ἄνδρες ᾿Ισραὴλ παρείθησαν.
2
2
И҆ два̀ мꙋ̑жа старѣ̑йшины полкѡ́въ і҆евосѳе́а сы́на саꙋ́лѧ: и҆́мѧ є҆ди́номꙋ ваана̀ и҆ и҆́мѧ дрꙋго́мꙋ риха́въ, сы́нове реммѡ́на вирѡѳе́йскагѡ ѿ сынѡ́въ венїамі́нихъ: ꙗ҆́кѡ вирѡ́ѳъ вмѣнѧ́шесѧ въ сынѣ́хъ венїамі́нихъ. καὶ δύο ἄνδρες ἡγούμενοι συστρεμμάτων τῷ ᾿Ιεβοσθὲ υἱῷ Σαούλ, ὄνομα τῷ ἑνὶ Βαανὰ καὶ ὄνομα τῷ δευτέρῳ Ρηχάβ, υἱοὶ Ρεμμὼν τοῦ Βηρωθαίου ἐκ τῶν υἱῶν Βενιαμίν· ὅτι Βηρὼθ ἐλογίζετο τοῖς υἱοῖς Βενιαμίν,
3
3
И҆ ѿбѣго́ша вирѡѳе́є въ геѳе́мъ, и҆ бѣ́ша та́мѡ живꙋ́ще до дне́шнѧгѡ днѐ. καὶ ἀπέδρασαν οἱ Βηθωραῖοι εἰς Γεθθαὶμ καὶ ἦσαν ἐκεῖ παροικοῦντες ἕως τῆς ἡμέρας ταύτης.
4
4
И҆ і҆ѡнаѳа́нꙋ сы́нꙋ саꙋ́лю сы́нъ бѣ̀ хро́мъ нога́ма, сы́нъ пѧтѝ лѣ́тъ: и҆ то́й, є҆гда̀ прїи́де возвѣще́нїе ѡ҆ саꙋ́лѣ и҆ і҆ѡнаѳа́нѣ сы́нѣ є҆гѡ̀ ѿ і҆езрае́лѧ, и҆ взѧ́тъ є҆го̀ пѣ́стꙋнница є҆гѡ̀, и҆ бѣжа̀: и҆ бы́сть тща́щейсѧ є҆́й на ѿше́ствїе, и҆ падѐ, и҆ ѡ҆хромѣ̀, и҆́мѧ же є҆мꙋ̀ мемфївосѳе́й. καὶ τῷ ᾿Ιωνάθαν υἱῷ Σαοὺλ υἱὸς πεπληγὼς τοὺς πόδας· υἱὸς ἐτῶν πέντε οὗτος ἐν τῷ ἐλθεῖν τὴν ἀγγελίαν Σαοὺλ καὶ ᾿Ιωνάθαν τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ ἐξ ᾿Ιεζραήλ, καὶ ᾖρεν αὐτὸν ἡ τιθηνὸς αὐτοῦ καὶ ἔφυγε, καὶ ἐγένετο ἐν τῷ σπεύδειν αὐτὸν καὶ ἀναχωρεῖν, καὶ ἔπεσε καὶ ἐχωλάνθη, καὶ ὄνομα αὐτῷ Μεμφιβοσθέ.
5
5
И҆ поидо́ста сы́нове реммѡ́на вирѡѳе́йскагѡ, риха́въ и҆ ваана̀, и҆ внидо́ста во вре́мѧ зно́ѧ дневна́гѡ въ до́мъ і҆евосѳе́овъ, и҆ то́й почива́ше на ѻ҆дрѣ̀ въ полꙋ́дне: καὶ ἐπορεύθησαν υἱοὶ Ρεμμὼν τοῦ Βηρωθαίου Ρεκχὰ καὶ Βαανὰ καὶ εἰσῆλθον ἐν τῷ καύματι τῆς ἡμέρας εἰς οἶκον ᾿Ιεβοσθέ. καὶ αὐτὸς ἐκάθευδεν ἐν τῇ κοίτῃ τῆς μεσημβρίας,
6
6
и҆ сѐ, вра́тникъ до́мꙋ ѡ҆чища́ше пшени́цꙋ и҆ воздрема̀ и҆ спа́ше, риха́въ же и҆ ваана̀ бра́тїѧ оу҆таи̑вшасѧ внидо́ста въ до́мъ: καὶ ἰδοὺ ἡ θυρωρὸς τοῦ οἴκου ἐκάθαιρε πυροὺς καὶ ἐνύσταξε καὶ ἐκάθευδε, καὶ Ρεκχὰ καὶ Βαανὰ οἱ ἀδελφοὶ διέλαθον
7
7
і҆евосѳе́й же почива́ше на ѻ҆дрѣ̀ свое́мъ въ ло́жницѣ свое́й: и҆ би́ста є҆го̀, и҆ оу҆мертви́ста є҆го̀, и҆ ѿѧ́ста главꙋ̀ є҆гѡ̀, и҆ взѧ́ста главꙋ̀ є҆гѡ̀, и҆ ѿидо́ста пꙋте́мъ и҆́же на за́падъ всю̀ но́щь: καὶ εἰσῆλθον εἰς τὸν οἶκον, καὶ ᾿Ιεβοσθὲ ἐκάθευδεν ἐπὶ τῆς κλίνης αὐτοῦ ἐν τῷ κοιτῶνι αὐτοῦ, καὶ τύπτουσιν αὐτὸν καὶ θανατοῦσι καὶ ἀφαιροῦσι τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ καὶ ἔλαβον τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ καὶ ἀπῆλθον ὁδὸν τὴν κατὰ δυσμὰς ὅλην τὴν νύκτα.
8
8
и҆ принесо́ста главꙋ̀ і҆евосѳе́овꙋ къ даві́дꙋ въ хеврѡ́нъ и҆ рѣ́ста къ царю̀: сѐ, глава̀ і҆евосѳе́а сы́на саꙋ́лова врага̀ твоегѡ̀, и҆́же и҆ска́ше дꙋшѝ твоеѧ̀, и҆ дадѐ гдⷭ҇ь господи́нꙋ на́шемꙋ царю̀ ѿмще́нїе врагѡ́въ є҆гѡ̀, ꙗ҆́коже де́нь се́й, ѿ саꙋ́ла врага̀ твоегѡ̀ и҆ ѿ сѣ́мене є҆гѡ̀. καὶ ἤνεγκαν τὴν κεφαλὴν ᾿Ιεβοσθὲ τῷ Δαυὶδ εἰς Χεβρὼν καὶ εἶπαν πρὸς τὸν βασιλέα· ἰδοὺ ἡ κεφαλὴ ᾿Ιεβοσθὲ υἱοῦ Σαοὺλ τοῦ ἐχθροῦ σου, ὃς ἐζήτει τὴν ψυχήν σου, καὶ ἔδωκε Κύριος τῷ κυρίῳ βασιλεῖ ἐκδίκησιν τῶν ἐχθρῶν αὐτοῦ, ὡς ἡ ἡμέρα αὕτη, ἐκ Σαοὺλ τοῦ ἐχθροῦ σου καὶ ἐκ τοῦ σπέρματος αὐτοῦ.
9
9
И҆ ѿвѣща̀ даві́дъ риха́вꙋ и҆ ваанѣ̀ бра́тꙋ є҆гѡ̀, сынѡ́мъ реммѡ́на вирѡѳе́йскагѡ, и҆ речѐ и҆́ма: жи́въ гдⷭ҇ь, и҆́же и҆зба́ви дꙋ́шꙋ мою̀ ѿ всѧ́кїѧ ско́рби: καὶ ἀπεκρίθη Δαυὶδ τῷ Ρεκχὰ καὶ τῷ Βαανὰ ἀδελφῷ αὐτοῦ υἱοῖς Ρεμμὼν τοῦ Βηρωθαίου καὶ εἶπεν αὐτοῖς· ζῇ Κύριος, ὃς ἐλυτρώσατο τὴν ψυχήν μου ἐκ πάσης θλίψεως,
10
10
и҆́бо возвѣсти́вый мнѣ̀, ꙗ҆́кѡ оу҆́мре саꙋ́лъ и҆ і҆ѡнаѳа́нъ, и҆ то́й бѧ́ше а҆́ки благовѣствꙋ́ѧй предо мно́ю, и҆ ꙗ҆́хъ є҆го̀ и҆ оу҆би́хъ є҆го̀ въ секела́зѣ, є҆мꙋ́же до́лженъ бѣ́хъ да́ти да́ръ: ὅτι ὁ ἀπαγγείλας μοι ὅτι τέθνηκε Σαούλ, καὶ αὐτὸς ἦν ὡς εὐαγγελιζόμενος ἐνώπιόν μου, καὶ κατέσχον αὐτὸν καὶ ἀπέκτεινα αὐτὸν ἐν Σεκελάκ, ᾧ ἔδει με δοῦναι εὐαγγέλια.
11
11
и҆ нн҃ѣ мꙋ́жїе лꙋка́вїи оу҆би́ша мꙋ́жа пра́ведна въ домꙋ̀ є҆гѡ̀ на ѻ҆дрѣ̀ є҆гѡ̀, и҆ нн҃ѣ взыщꙋ̀ кро́ве є҆гѡ̀ ѿ рꙋкѝ ва́шеѧ и҆ и҆скореню̀ ва́съ ѿ землѝ. καὶ νῦν ἄνδρες πονηροὶ ἀπεκτάγκασιν ἄνδρα δίκαιον ἐν τῷ οἴκῳ αὐτοῦ ἐπὶ τῆς κοίτης αὐτοῦ· καὶ νῦν ἐκζητήσω τὸ αἷμα αὐτοῦ ἐκ χειρὸς ὑμῶν καὶ ἐξολοθρεύσω ὑμᾶς ἐκ τῆς γῆς.
12
12
И҆ заповѣ́да даві́дъ ѻ҆трокѡ́мъ свои̑мъ, и҆ оу҆би́ша и҆́хъ, и҆ ѿсѣко́ша рꙋ́цѣ и҆́хъ и҆ но́зѣ и҆́хъ, и҆ повѣ́сиша и҆̀хъ над̾ и҆сто́чникомъ въ хеврѡ́нѣ, и҆ главꙋ̀ і҆евосѳе́овꙋ погребо́ша во гро́бѣ а҆вени́ра сы́на ни́рова (въ хеврѡ́нѣ). καὶ ἐνετείλατο Δαυὶδ τοῖς παιδαρίοις αὐτοῦ καὶ ἀποκτείνουσιν αὐτοὺς καὶ κολοβοῦσι τὰς χεῖρας αὐτῶν καὶ τοὺς πόδας αὐτῶν καὶ ἐκρέμασαν αὐτοὺς ἐπὶ τῆς κρήνης ἐν Χεβρών· καὶ τὴν κεφαλὴν ᾿Ιεβοσθὲ ἔθαψαν ἐν τῷ τάφῳ ᾿Αβεννὴρ υἱοῦ Νήρ.
Глава́ є҃
Κεφάλαιο 5
1
1
И҆ прїидо́ша всѧ̑ племена̀ і҆и҃лєва къ даві́дꙋ въ хеврѡ́нъ и҆ глаго́лаша є҆мꙋ̀: сѐ, кѡ́сти твоѧ̑ и҆ пло́ть твоѧ̀ мы̀ є҆смы̀: ΚΑΙ παραγίνονται πᾶσαι αἱ φυλαὶ ᾿Ισραὴλ πρὸς Δαυὶδ εἰς Χεβρὼν καὶ εἶπαν αὐτῷ· ἰδοὺ ὀστᾶ σου καὶ σάρκες σου ἡμεῖς·
2
2
и҆ вчера̀ и҆ тре́тїѧгѡ днѐ саꙋ́лꙋ сꙋ́щꙋ царю̀ над̾ на́ми, ты̀ бы́лъ є҆сѝ вводѧ́й и҆ и҆зводѧ́й і҆и҃лѧ, и҆ речѐ гдⷭ҇ь къ тебѣ̀: ты̀ оу҆пасе́ши лю́ди моѧ̑ і҆и҃лѧ и҆ ты̀ бꙋ́деши во́ждь лю́демъ мои̑мъ і҆и҃лю. καὶ ἐχθὲς καὶ τρίτην ὄντος Σαοὺλ βασιλέως ἐφ᾿ ἡμῖν, σὺ ἦσθα ὁ ἐξάγων καὶ εἰσάγων τὸν ᾿Ισραήλ, καὶ εἶπε Κύριος πρὸς σέ· σὺ ποιμανεῖς τὸν λαόν μου τὸν ᾿Ισραήλ, καὶ σὺ ἔσῃ εἰς ἡγούμενον ἐπὶ τὸν λαόν μου ᾿Ισραήλ.
3
3
И҆ прїидо́ша всѝ старѣ̑йшины і҆и҃лєвы къ царю̀ въ хеврѡ́нъ, и҆ положѝ и҆̀мъ ца́рь даві́дъ завѣ́тъ въ хеврѡ́нѣ пред̾ гдⷭ҇емъ: и҆ пома́заша даві́да на ца́рство над̾ всѣ́мъ і҆и҃лемъ. καὶ ἔρχονται πάντες οἱ πρεσβύτεροι ᾿Ισραὴλ πρὸς τὸν βασιλέα εἰς Χεβρών, καὶ διέθετο αὐτοῖς ὁ βασιλεὺς Δαυὶδ διαθήκην ἐν Χεβρὼν ἐνώπιον Κυρίου, καὶ χρίουσι τὸν Δαυὶδ εἰς βασιλέα ἐπὶ πάντα ᾿Ισραήλ.
4
4
Сы́нъ три́десѧти лѣ́тъ даві́дъ внегда̀ воцари́тисѧ є҆мꙋ̀, и҆ ца́рствова четы́редесѧть лѣ́тъ: υἱὸς τριάκοντα ἐτῶν Δαυὶδ ἐν τῷ βασιλεῦσαι αὐτὸν καὶ τεσσαράκοντα ἔτη ἐβασίλευσεν,
5
5
се́дмь лѣ́тъ и҆ мцⷭ҇ей ше́сть ца́рствова въ хеврѡ́нѣ над̾ і҆ꙋ́дою, и҆ три́десѧть трѝ лѣ̑та ца́рствова над̾ всѣ́мъ і҆и҃лемъ и҆ і҆ꙋ́дою во і҆ерⷭ҇ли́мѣ. ἑπτὰ ἔτη καὶ μῆνας ἓξ ἐβασίλευσεν ἐν Χεβρὼν ἐπὶ τὸν ᾿Ιούδαν καὶ τριάκοντα τρία ἔτη ἐβασίλευσεν ἐπὶ πάντα ᾿Ισραὴλ καὶ ᾿Ιούδαν ἐν ῾Ιερουσαλήμ.
6
6
И҆ по́йде даві́дъ и҆ всѝ мꙋ́жїе є҆гѡ̀ во і҆ерⷭ҇ли́мъ ко і҆евꙋсе́ю, живꙋ́щемꙋ на землѝ то́й. И҆ рѣ́ша даві́дꙋ: не вни́деши сѣ́мѡ, ꙗ҆́кѡ воста́ша хромі́и и҆ слѣпі́и глаго́люще: ꙗ҆́кѡ не вни́детъ даві́дъ сѣ́мѡ. Καὶ ἀπῆλθε Δαυὶδ καὶ οἱ ἄνδρες αὐτοῦ εἰς ῾Ιερουσαλὴμ πρὸς τὸν ᾿Ιεβουσαῖον τὸν κατοικοῦντα τὴν γῆν. καὶ ἐρρέθη τῷ Δαυίδ· οὐκ εἰσελεύσῃ ὧδε, ὅτι ἀντέστησαν οἱ τυφλοὶ καὶ οἱ χωλοὶ λέγοντες ὅτι οὐκ εἰσελεύσεται Δαυὶδ ὧδε.
7
7
И҆ взѧ̀ даві́дъ крѣ́пость сїѡ́ню: сїѧ̀ є҆́сть гра́дъ даві́довъ. καὶ κατελάβετο Δαυὶδ τὴν περιοχὴν Σιὼν (αὕτη ἡ πόλις τοῦ Δαυίδ).
8
8
И҆ речѐ даві́дъ въ де́нь то́й: всѧ́къ поража́ѧй і҆евꙋсе́а да каса́етсѧ мече́мъ и҆ хромы́хъ и҆ слѣпы́хъ и҆ ненави́дѧщихъ дꙋшѝ даві́довы. Сегѡ̀ ра́ди рекꙋ́тъ: слѣпі́и и҆ хромі́и не вни́дꙋтъ въ до́мъ гдⷭ҇ень. καὶ εἶπε Δαυὶδ τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ· πᾶς τύπτων ᾿Ιεβουσαῖον ἁπτέσθω ἐν παραξιφίδι καὶ τοὺς χωλοὺς καὶ τοὺς τυφλοὺς καὶ τοὺς μισοῦντας τὴν ψυχὴν Δαυίδ· διὰ τοῦτο ἐροῦσι· τυφλοὶ καὶ χωλοὶ οὐκ εἰσελεύσονται εἰς οἶκον Κυρίου.
9
9
И҆ сѣ́де даві́дъ въ крѣ́пости, и҆ нарече́сѧ сїѧ̀ гра́дъ даві́довъ: и҆ созда̀ то́й гра́дъ ѡ҆́колѡ ѿ краегра́дїѧ, и҆ до́мъ сво́й. καὶ ἐκάθισε Δαυὶδ ἐν τῇ περιοχῇ, καὶ ἐκλήθη αὕτη ἡ πόλις Δαυίδ· καὶ ᾠκοδόμησεν αὐτὴν πόλιν κύκλῳ ἀπὸ τῆς ἄκρας καὶ τὸν οἶκον αὐτοῦ.
10
10
И҆ и҆дѧ́ше даві́дъ и҆ды́й и҆ велича́емь, и҆ гдⷭ҇ь вседержи́тель съ ни́мъ. καὶ διεπορεύετο Δαυὶδ πορευόμενος καὶ μεγαλυνόμενος, καὶ Κύριος παντοκράτωρ μετ᾿ αὐτοῦ.
11
11
И҆ посла̀ хїра́мъ ца́рь тѵ́рскїй послы̀ къ даві́дꙋ, и҆ дре́ва ке́дрѡва, и҆ древодѣ́лей, и҆ каменодѣ́лателей, и҆ созда́ша до́мъ даві́дꙋ. καὶ ἀπέστειλε Χειρὰμ βασιλεὺς Τύρου ἀγγέλους πρὸς Δαυὶδ καὶ ξύλα κέδρινα καὶ τέκτονας ξύλων καί τέκτονας λίθων καὶ ᾠκοδόμησαν οἶκον τῷ Δαυίδ.
12
12
И҆ оу҆разꙋмѣ̀ даві́дъ, ꙗ҆́кѡ оу҆гото́ва є҆го̀ гдⷭ҇ь въ царѧ̀ над̾ і҆и҃лемъ, и҆ ꙗ҆́кѡ вознесе́сѧ ца́рство є҆гѡ̀ люді́й є҆гѡ̀ ра́ди і҆и҃лѧ. καὶ ἔγνω Δαυὶδ ὅτι ἡτοίμασεν αὐτὸν Κύριος εἰς βασιλέα ἐπὶ ᾿Ισραήλ, καὶ ὅτι ἐπῄρθη ἡ βασιλεία αὐτοῦ διὰ τὸν λαὸν αὐτοῦ ᾿Ισραήλ.
13
13
И҆ поѧ́тъ даві́дъ є҆щѐ жєны̀ и҆ подлѡ́жницы ѿ і҆ерⷭ҇ли́ма по прише́ствїи свое́мъ ѿ хеврѡ́на: и҆ бы́ша даві́дꙋ є҆щѐ сы́нове и҆ дщє́ри. καὶ ἔλαβε Δαυὶδ ἔτι γυναῖκας καὶ παλλακὰς ἐξ ῾Ιερουσαλὴμ μετὰ τὸ ἐλθεῖν αὐτὸν ἐκ Χεβρών, καὶ ἐγένοντο τῷ Δαυὶδ ἔτι υἱοὶ καὶ θυγατέρες.
14
14
И҆ сїѧ̑ и҆мена̀ роди́вшымсѧ є҆мꙋ̀ во і҆ерⷭ҇ли́мѣ: самꙋ́съ и҆ сѡва́въ, и҆ наѳа́нъ и҆ соломѡ́нъ, καὶ ταῦτα τὰ ὀνόματα τῶν γεννηθέντων αὐτῷ ἐν ῾Ιερουσαλήμ· Σαμμοὺς καὶ Σωβὰβ καὶ Νάθαν καὶ Σαλωμὼν
15
15
и҆ є҆веа́ръ и҆ є҆лїсꙋ́е, и҆ нафе́къ и҆ і҆ефїѐ, καὶ ᾿Εβεὰρ καὶ ᾿Ελισοὺς καὶ Ναφὲκ καὶ ᾿Ιεφιὲς
16
16
и҆ є҆лїсама̀ и҆ є҆лїдаѐ и҆ є҆лїфала́ѳъ, самаѐ, і҆есїва́ѳъ, наѳа́нъ, галамаа́нъ, і҆еваа́ръ, ѳеисꙋ́съ, є҆лїфала́ѳъ, наге́ѳъ, нафе́къ, і҆анаѳа́нъ и҆ леасамѵ́съ, ваалїма́ѳъ, є҆лїфаа́ѳъ. καὶ ᾿Ελισαμὰ καὶ ᾿Ελιδαὲ καὶ ᾿Ελιφαλάθ, Σαμαέ, ᾿Ιεσσιβάθ, Νάθαν, Γαλαμαάν, ᾿Ιεβαάρ, Θεησοῦς, ᾿Ελιφαλάτ, Ναγέδ, Ναφέκ, ᾿Ιωνάθαν, Λεασαμύς, Βααλιμάθ, ᾿Ελιφαάθ.
17
17
И҆ оу҆слы́шаша и҆ноплемє́нницы, ꙗ҆́кѡ пома́засѧ даві́дъ ца́рь над̾ і҆и҃лемъ, и҆ взыдо́ша всѝ и҆ноплемє́нницы и҆ска́ти даві́да. И҆ оу҆слы́ша даві́дъ, и҆ сни́де въ крѣ́пость. Καὶ ἤκουσαν οἱ ἀλλόφυλοι ὅτι κέχρισται Δαυὶδ βασιλεὺς ἐπὶ ᾿Ισραήλ, καὶ ἀνέβησαν πάντες οἱ ἀλλόφυλοι ζητεῖν τὸν Δαυίδ· καὶ ἤκουσε Δαυὶδ καὶ κατέβη εἰς τὴν περιοχήν.
18
18
И҆ноплемє́нницы же прїидо́ша и҆ соедини́шасѧ во ю҆до́ли тїта́нстѣй. καὶ οἱ ἀλλόφυλοι παραγίνονται καὶ συνέπεσαν εἰς τὴν κοιλάδα τῶν Τιτάνων
19
19
И҆ вопросѝ даві́дъ гдⷭ҇а, глаго́лѧ: взы́дꙋ ли ко и҆ноплеме́нникѡмъ; и҆ преда́си ли ѧ҆̀ въ рꙋ́цѣ моѝ; И҆ речѐ гдⷭ҇ь къ даві́дꙋ: взы́ди, ꙗ҆́кѡ предаѧ̀ преда́мъ и҆ноплеме́нники въ рꙋ́цѣ твоѝ. καὶ ἠρώτησε Δαυὶδ διὰ Κυρίου λέγων· εἰ ἀναβῶ πρὸς τοὺς ἀλλοφύλους καὶ παραδώσεις αὐτοὺς εἰς τὰς χεῖράς μου; καὶ εἶπε Κύριος πρὸς Δαυίδ· ἀνάβαινε, ὅτι παραδιδοὺς παραδώσω τοὺς ἀλλοφύλους εἰς τὰς χεῖράς σου.
20
20
И҆ прїи́де даві́дъ съ вы́шнихъ сѣ́чей и҆ посѣчѐ и҆ноплеме́нники та́мѡ. И҆ речѐ даві́дъ: и҆зсѣчѐ гдⷭ҇ь врагѝ моѧ̑ и҆ноплеме́нники предо мно́ю, ꙗ҆́коже пресѣка́ютсѧ во́ды. Сегѡ̀ ра́ди нарече́сѧ и҆́мѧ мѣ́ста тогѡ̀ свы́ше сѣ́чей. καὶ ἦλθε Δαυὶδ ἐκ τῶν ἐπάνωδιακοπῶν καὶ ἔκοψε τοὺς ἀλλοφύλους ἐκεῖ, καὶ εἶπε Δαυίδ· διέκοψε Κύριος τοὺς ἐχθροὺς ἀλλοφύλους ἐνώπιον ἐμοῦ, ὡς διακόπτεται ὕδατα· διὰ τοῦτο ἐκλήθη τὸ ὄνομα τοῦ τόπου ἐκείνου, ᾿Επάνω διακοπῶν.
21
21
И҆ ѡ҆ста́виша та́мѡ (и҆ноплемє́нницы) бо́ги своѧ̑, и҆ взѧ̀ и҆̀хъ даві́дъ и҆ мꙋ́жїе и҆̀же съ ни́мъ (и҆ речѐ даві́дъ сожещѝ и҆̀хъ во ѻ҆гнѝ). καὶ καταλιμπάνουσιν ἐκεῖ τοὺς θεοὺς αὐτῶν, καὶ ἐλάβοσαν αὐτοὺς Δαυὶδ καὶ οἱ ἄνδρες οἱ μετ᾿ αὐτοῦ.
22
22
И҆ приложи́ша па́ки прїитѝ и҆ноплемє́нницы и҆ собра́шасѧ на ю҆до́ли тїта́нстѣй. καὶ προσέθεντο ἔτι ἀλλόφυλοι τοῦ ἀναβῆναι καὶ συνέπεσαν ἐν τῇ κοιλάδι τῶν Τιτάνων.
23
23
И҆ вопросѝ даві́дъ гдⷭ҇а: взы́дꙋ ли ко и҆ноплеме́нникѡмъ; и҆ преда́си ли и҆̀хъ въ рꙋ́цѣ моѝ; И҆ речѐ є҆мꙋ̀ гдⷭ҇ь: не и҆сходѝ на срѣ́тенїе и҆̀мъ, но оу҆клони́сѧ ѿ ни́хъ, и҆ пристꙋ́пиши къ ни̑мъ бли́з̾ дꙋбра́вы пла́ча: καὶ ἐπηρώτησε Δαυὶδ διὰ Κυρίου καὶ εἶπε Κύριος· οὐκ ἀναβήσῃ εἰς συνάντησιν αὐτῶν, ἀποστρέφου ἀπ᾿ αὐτῶν καὶ παρέσῃ αὐτοῖς πλησίον τοῦ Κλαυθμῶνος·
24
24
и҆ бꙋ́детъ, є҆гда̀ оу҆слы́шиши гла́съ шꙋ́ма ѿ дꙋбра́вы пла́ча, тогда̀ сни́деши къ ни̑мъ, ꙗ҆́кѡ тогда̀ и҆зы́детъ гдⷭ҇ь пред̾ тобо́ю сѣщѝ на бра́ни и҆ноплеме́нники. καὶ ἔσται ἐν τῷ ἀκοῦσαί σε τὴν φωνὴν τοῦ συγκλεισμοῦ ἀπὸ τοῦ ἄλσους τοῦ Κλαυθμῶνος, τότε καταβήσῃ πρὸς αὐτούς, ὅτι τότε ἐξελεύσεται Κύριος ἔμπροσθέν σου κόπτειν ἐν τῷ πολέμῳ τῶν ἀλλοφύλων.
25
25
И҆ сотворѝ даві́дъ, ꙗ҆́коже заповѣ́да є҆мꙋ̀ гдⷭ҇ь, и҆ и҆збѝ и҆ноплеме́нники ѿ гаваѡ́на да́же до землѝ гази́ра. καὶ ἐποίησε Δαυὶδ καθὼς ἐνετείλατο αὐτῷ Κύριος, καὶ ἐπάταξε τοὺς ἀλλοφύλους ἀπό Γαβαὼν ἕως τῆς γῆς Γαζηρά.
Глава́ ѕ҃
Κεφάλαιο 6
1
1
И҆ собра̀ даві́дъ є҆щѐ всѧ́каго ю҆́ношꙋ ѿ і҆и҃лѧ, ꙗ҆́кѡ се́дмьдесѧтъ ты́сѧщъ. ΚΑΙ συνήγαγεν ἔτι Δαυὶδ πάντα νεανίαν ἐξ ᾿Ισραήλ, ὡς ἑβδομήκοντα χιλιάδας.
2
2
И҆ воста̀ и҆ и҆́де даві́дъ и҆ всѝ лю́дїе, и҆̀же съ ни́мъ, и҆ ѿ кнѧзе́й і҆ꙋ́диныхъ, на восхо́дъ, є҆́же вознестѝ ѿтꙋ́дꙋ кївѡ́тъ бж҃їй, над̾ ни̑мже призва́сѧ и҆́мѧ гдⷭ҇а си́лъ, сѣдѧ́щагѡ на херꙋві́мѣхъ над̾ ни́мъ: καὶ ἀνέστη καὶ ἐπορεύθη Δαυὶδ καὶ πᾶς ὁ λαὸς ὁ μετ᾿ αὐτοῦ καὶ ἀπὸ τῶν ἀρχόντων ᾿Ιούδα ἐν ἀναβάσει τοῦ ἀναγαγεῖν ἐκεῖθεν τὴν κιβωτὸν τοῦ Θεοῦ, ἐφ᾿ ἣν ἐπεκλήθη τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου τῶν δυνάμεων καθημένου ἐπὶ τῶν Χερουβὶν ἐπ᾿ αὐτῆς.
3
3
и҆ возложи́ша кївѡ́тъ гдⷭ҇ень на колесни́цꙋ но́вꙋ, и҆ ѿвезо́ша є҆го̀ и҆з̾ до́мꙋ и҆ а҆мїнада́влѧ и҆́же на хо́лмѣ: ѻ҆за́ же и҆ бра́тїѧ є҆гѡ̀ сы́нове а҆мїнада̑вли везѧ́хꙋ колесни́цꙋ съ кївѡ́томъ (гдⷭ҇нимъ): καὶ ἐπεβίβασαν τὴν κιβωτὸν Κυρίου ἐφ᾿ ἅμαξαν καινὴν καὶ ᾖραν αὐτὴν ἐξ οἴκου ᾿Αμιναδὰβ τοῦ ἐν τῷ βουνῷ· καὶ ᾿Οζὰ καὶ οἱ ἀδελφοὶ αὐτοῦ υἱοὶ ᾿Αμιναδὰβ ἦγον τὴν ἅμαξαν σὺν τῇ κιβωτῷ,
4
4
и҆ бра́тїѧ є҆гѡ̀ и҆дѧ́хꙋ пред̾ кївѡ́томъ (бж҃їимъ), καὶ οἱ ἀδελφοὶ αὐτοῦ ἐπορεύοντο ἔμπροσθεν τῆς κιβωτοῦ.
5
5
даві́дъ же и҆ сы́нове і҆и҃лєвы (и҆дѧ́хꙋ) пред̾ гдⷭ҇емъ, и҆гра́юще во ѻ҆рга́ны оу҆стро́єнныѧ въ крѣ́пости, и҆ въ пѣ́нїихъ и҆ въ гꙋ́слехъ, и҆ въ свирѣ́лехъ и҆ въ тѷмпа́нѣхъ, и҆ въ кѷмва́лѣхъ и҆ въ цѣвни́цахъ, καὶ Δαυὶδ καὶ υἱοὶ ᾿Ισραὴλ παίζοντες ἐνώπιον Κυρίου ἐν ὀργάνοις ἡρμοσμένοις ἐν ἰσχύϊ, καὶ ἐν ᾠδαῖς καὶ ἐν κινύραις καὶ ἐν νάβλαις καὶ ἐν τυμπάνοις καὶ ἐν κυμβάλοις καὶ ἐν αὐλοῖς.
6
6
и҆ прїидо́ша до гꙋмна̀ нахѡ́рова. И҆ прострѐ ѻ҆за̀ рꙋ́кꙋ свою̀ на кївѡ́тъ бж҃їй придержа́ти є҆го̀, и҆ ꙗ҆́тсѧ за него̀, поне́же превраща́ше є҆го̀ теле́цъ. καὶ παραγίνονται ἕως ἅλω Ναχών, καὶ ἐξέτεινεν ᾿Οζὰ τὴν χεῖρα αὐτοῦ ἐπὶ τὴν κιβωτὸν τοῦ Θεοῦ κατασχεῖν αὐτὴν καὶ ἐκράτησεν αὐτήν, ὅτι περιέσπασεν αὐτὴν ὁ μόσχος.
7
7
И҆ разгнѣ́васѧ гнѣ́вомъ гдⷭ҇ь на ѻ҆зꙋ̀ и҆ поразѝ є҆го̀ та́мѡ бг҃ъ, и҆ оу҆́мре та́мѡ оу҆ кївѡ́та гдⷭ҇нѧ пред̾ бг҃омъ. καὶ ἐθυμώθη ὀργῇ Κύριος τῷ ᾿Οζά, καὶ ἔπαισεν αὐτὸν ἐκεῖ ὁ Θεός, καὶ ἀπέθανεν ἐκεῖ παρὰ τὴν κιβωτὸν τοῦ Κυρίου ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ.
8
8
И҆ ѡ҆печа́лисѧ даві́дъ, поне́же поразѝ гдⷭ҇ь пораже́нїемъ ѻ҆зꙋ̀: и҆ нарече́сѧ мѣ́сто то̀ пораже́нїе ѻ҆зи́но и҆ до сегѡ̀ днѐ. καὶ ἠθύμησε Δαυὶδ ὑπὲρ οὗ διέκοψε Κύριος διακοπὴν ἐν τῷ ᾿Οζά· καὶ ἐκλήθη ὁ τόπος ἐκεῖνος Διακοπὴ ᾿Οζὰ ἕως τῆς ἡμέρας ταύτης.
9
9
И҆ оу҆боѧ́сѧ гдⷭ҇а даві́дъ въ де́нь то́й, глаго́лѧ: ка́кѡ вни́детъ ко мнѣ̀ кївѡ́тъ гдⷭ҇ень; καὶ ἐφοβήθη Δαυὶδ τὸν Κύριον ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ λέγων· πῶς εἰσελεύσεται πρός με ἡ κιβωτὸς Κυρίου;
10
10
И҆ не хотѧ́ше даві́дъ, да прїи́детъ къ немꙋ̀ кївѡ́тъ завѣ́та гдⷭ҇нѧ во гра́дъ даві́довъ: и҆ оу҆клонѝ є҆го̀ даві́дъ въ до́мъ а҆ведда́ра геѳе́анина. καὶ οὐκ ἐβούλετο Δαυὶδ τοῦ ἐκκλῖναι πρὸς αὐτὸν τὴν κιβωτὸν διαθήκης Κυρίου εἰς τὴν πόλιν Δαυίδ, καὶ ἀπέκλινεν αὐτὴν Δαυὶδ εἰς οἶκον ᾿Αβεδδαρὰ τοῦ Γεθθαίου.
11
11
И҆ стоѧ́ше кївѡ́тъ гдⷭ҇ень въ домꙋ̀ а҆ведда́ра геѳе́анина мцⷭ҇ы трѝ, и҆ блгⷭ҇вѝ гдⷭ҇ь ве́сь до́мъ а҆ведда́ровъ и҆ всѧ̑, ꙗ҆̀же є҆гѡ̀. καὶ ἐκάθισεν ἡ κιβωτὸς τοῦ Κυρίου εἰς οἶκον ᾿Αβεδδαρὰ τοῦ Γεθθαίου μῆνας τρεῖς· καὶ εὐλόγησε Κύριος ὅλον τὸν οἶκον ᾿Αβεδδαρὰ καὶ πάντα τὰ αὐτοῦ.
12
12
И҆ возвѣсти́ша царю̀ даві́дꙋ, глаго́люще: блгⷭ҇вѝ гдⷭ҇ь до́мъ а҆ведда́ровъ и҆ всѧ̑, ꙗ҆̀же є҆гѡ̀, кївѡ́та ра́ди бж҃їѧ. И҆ и҆́де даві́дъ, и҆ взѧ̀ кївѡ́тъ бж҃їй и҆з̾ до́мꙋ а҆ведда́рова во гра́дъ даві́довъ въ весе́лїи: καὶ ἀπηγγέλη τῷ βασιλεῖ Δαυὶδ λέγοντες· εὐλόγησε Κύριος τὸν οἶκον ᾿Αβεδδαρὰ καὶ πάντα τὰ αὐτοῦ ἕνεκα τῆς κιβωτοῦ τοῦ Θεοῦ, καὶ ἐπορεύθη Δαυὶδ καὶ ἀνήγαγε τὴν κιβωτὸν τοῦ Κυρίου ἐκ τοῦ οἴκου ᾿Αβεδδαρὰ εἰς τὴν πόλιν Δαυὶδ ἐν εὐφροσύνῃ.
13
13
и҆ бѣ́ша съ ни́мъ несꙋ́ще кївѡ́тъ гдⷭ҇ень се́дмь ликѡ́въ, и҆ же́ртва теле́цъ и҆ а҆́гнцы: καὶ ἦσαν μετ᾿ αὐτοῦ αἴροντες τὴν κιβωτὸν ἑπτὰ χοροὶ καὶ θῦμα μόσχος καὶ ἄρνες.
14
14
и҆ даві́дъ брѧца́ше во ѻ҆рга́ны оу҆стро́єны пред̾ гдⷭ҇емъ, и҆ ѡ҆болче́нъ бы́сть даві́дъ во ѻ҆де́ждꙋ и҆зѧ́щнꙋ: καὶ Δαυὶδ ἀνεκρούετο ἐν ὀργάνοις ἡρμοσμένοις ἐνώπιον Κυρίου, καὶ ὁ Δαυὶδ ἐνδεδυκὼς στολὴν ἔξαλλον.
15
15
и҆ даві́дъ и҆ ве́сь до́мъ і҆и҃левъ несѧ́хꙋ кївѡ́тъ гдⷭ҇ень съ во́племъ и҆ со гла́сомъ трꙋ́бнымъ. καὶ Δαυὶδ καὶ πᾶς ὁ οἶκος ᾿Ισραὴλ ἀνήγαγον τὴν κιβωτὸν Κυρίου μετὰ κραυγῆς καὶ μετὰ φωνῆς σάλπιγγος.
16
16
И҆ бы́сть кївѡ́тꙋ приноси́мꙋ ко гра́дꙋ даві́довꙋ, и҆ мелхо́ла дщѝ саꙋ́лова приница́ше ѻ҆ко́нцемъ и҆ ви́дѣ царѧ̀ даві́да ска́чꙋща и҆ и҆гра́юща пред̾ гдⷭ҇емъ, и҆ оу҆ничижѝ є҆го̀ въ се́рдцы свое́мъ. καὶ ἐγένετο τῆς κιβωτοῦ παραγινομένης ἕως πόλεως Δαυὶδ καὶ Μελχὸλ ἡ θυγάτηρ Σαοὺλ διέκυπτε διὰ τῆς θυρίδος καὶ εἶδε τὸν βασιλέα Δαυὶδ ὀρχούμενον καὶ ἀνακρουόμενον ἐνώπιον Κυρίου καὶ ἐξουδένωσεν αὐτὸν ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτῆς.
17
17
И҆ внесо́ша кївѡ́тъ гдⷭ҇ень, и҆ поста́виша є҆го̀ на мѣ́стѣ є҆гѡ̀ посредѣ̀ ски́нїи, ю҆́же поста́ви є҆мꙋ̀ даві́дъ: и҆ вознесѐ даві́дъ всесожига́ємаѧ пред̾ гдⷭ҇а и҆ ми̑рнаѧ, καὶ φέρουσι τὴν κιβωτὸν τοῦ Κυρίου καὶ ἀνέθησαν αὐτὴν εἰς τὸν τόπον αὐτῆς εἰς μέσον τῆς σκηνῆς, ἧς ἔπηξεν αὐτῇ Δαυίδ· καὶ ἀνήνεγκε Δαυὶδ ὁλοκαυτώματα ἐνώπιον Κυρίου καὶ εἰρηνικάς.
18
18
и҆ совершѝ даві́дъ возносѧ́й всесожжє́нїѧ и҆ ми̑рнаѧ, и҆ благословѝ лю́ди ѡ҆ и҆́мени гдⷭ҇а си́лъ, καὶ συνετέλεσε Δαυὶδ συναναφέρων τὰς ὁλοκαυτώσεις καὶ τὰς εἰρηνικὰς καὶ εὐλόγησε τὸν λαὸν ἐν ὀνόματι Κυρίου τῶν δυνάμεων.
19
19
и҆ раздѣлѝ всѣ̑мъ лю́демъ на всю̀ си́лꙋ і҆и҃левꙋ ѿ да́на да́же до вирсаві́и, и҆ ѿ мꙋ́жа да́же до жены̀, коемꙋ́ждо по оу҆крꙋ́хꙋ хлѣ́ба, и҆ по ча́сти пече́нагѡ мѧ́са, и҆ по сковрадно́мꙋ млинꙋ̀. И҆ ѿидо́ша всѝ лю́дїе, кі́йждо въ до́мъ сво́й. καὶ διεμέρισε παντὶ τῷ λαῷ εἰς πᾶσαν τὴν δύναμιν τοῦ ᾿Ισραὴλ ἀπὸ Δὰν ἕως Βηρσαβεὲ καὶ ἀπό ἀνδρὸς ἕως γυναικός, ἑκάστῳ κολλυρίδα ἄρτου καὶ ἐσχαρίτην καὶ λάγανον ἀπὸ τηγάνου· καὶ ἀπῆλθε πᾶς ὁ λαὸς ἕκαστος εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ.
20
20
И҆ возврати́сѧ даві́дъ благослови́ти до́мъ сво́й, и҆ и҆зы́де мелхо́ла дщѝ саꙋ́лова на срѣ́тенїе даві́дꙋ, и҆ благословѝ є҆го̀ и҆ речѐ: ко́ль просла́висѧ дне́сь ца́рь і҆и҃левъ, и҆́же ѿкры́сѧ дне́сь пред̾ ѻ҆чи́ма рабы́нь рабѡ́въ свои́хъ, ꙗ҆́коже ѿкрыва́етсѧ ѿкры́вшїйсѧ є҆ди́нъ ѿ плѧ́шꙋщихъ; καὶ ἐπέστρεψε Δαυὶδ εὐλογῆσαι τὸν οἶκον αὐτοῦ, καὶ ἐξῆλθε Μελχὸλ ἡ θυγάτηρ Σαοὺλ εἰς ἀπάντησιν Δαυὶδ καὶ εὐλόγησεν αὐτὸν καὶ εἶπε· τί δεδόξασται σήμερον ὁ βασιλεὺς ᾿Ισραήλ, ὃς ἀπεκαλύφθη σήμερον ἐν ὀφθαλμοῖς παιδισκῶν τῶν δούλων ἑαυτοῦ, καθὼς ἀποκαλύπτεται ἀποκαλυφθεὶς εἷς τῶν ὀρχουμένων;
21
21
И҆ речѐ даві́дъ къ мелхо́лѣ: пред̾ гдⷭ҇емъ плѧса́ти бꙋ́дꙋ: и҆ блгⷭ҇ве́нъ гдⷭ҇ь, и҆́же и҆збра́ мѧ па́че ѻ҆тца̀ твоегѡ̀ и҆ па́че всегѡ̀ до́мꙋ є҆гѡ̀, поста́вити мѧ̀ властели́на над̾ людьмѝ свои́ми над̾ і҆и҃лемъ, и҆ бꙋ́дꙋ и҆гра́ти и҆ плѧса́ти пред̾ гдⷭ҇емъ: καὶ εἶπε Δαυὶδ πρὸς Μελχόλ· ἐνώπιον Κυρίου ὀρχήσομαι· εὐλογητὸς Κύριος, ὃς ἐξελέξατό με ὑπὲρ τὸν πατέρα σου καὶ ὑπὲρ πάντα τὸν οἶκον αὐτοῦ τοῦ καταστῆσαί με εἰς ἡγούμενον ἐπὶ τὸν λαὸν αὐτοῦ ἐπὶ τὸν ᾿Ισραήλ· καὶ παίξομαι καὶ ὀρχήσομαι ἐνώπιον Κυρίου
22
22
и҆ ѿкры́юсѧ є҆щѐ та́кожде и҆ бꙋ́дꙋ непотре́бенъ пред̾ ѻ҆чи́ма твои́ма, и҆ съ рабы́нѧми, ѡ҆ ни́хже рекла̀ є҆сѝ, непросла́вленꙋ бы́ти мѝ. καὶ ἀποκαλυφθήσομαι ἔτι οὕτως καὶ ἔσομαι ἀχρεῖος ἐν ὀφθαλμοῖς σου καὶ μετὰ τῶν παιδισκῶν, ὧν εἶπάς με μὴ δοξασθῆναι.
23
23
И҆ оу҆ мелхо́лы дще́ре саꙋ́ли не бы́сть дѣ́тища до днѐ сме́рти є҆ѧ̀. καὶ τῇ Μελχὸλ θυγατρὶ Σαοὺλ οὐκ ἐγένετο παιδίον ἕως τῆς ἡμέρας τοῦ ἀποθανεῖν αὐτήν.
Глава́ з҃
Κεφάλαιο 7
1
1
И҆ бы́сть є҆гда̀ сѧ́де ца́рь въ домꙋ̀ свое́мъ, и҆ гдⷭ҇ь оу҆наслѣ́ди є҆го̀ ѡ҆́крестъ ѿ всѣ́хъ врагѡ́въ є҆гѡ̀ ѡ҆кре́стныхъ, ΚΑΙ ἐγένετο ὅτε ἐκάθισεν ὁ βασιλεὺς ἐν τῷ οἴκῳ αὐτοῦ, καὶ Κύριος κατεκληρονόμησεν αὐτὸν κύκλῳ ἀπὸ πάντων τῶν ἐχθρῶν αὐτοῦ τῶν κύκλῳ,
2
2
и҆ речѐ ца́рь къ наѳа́нꙋ прⷪ҇ро́кꙋ: сѐ, нн҃ѣ а҆́зъ живꙋ̀ въ домꙋ̀ ке́дровѣмъ, кївѡ́тъ же бж҃їй стои́тъ посредѣ̀ ски́нїи. καὶ εἶπεν ὁ βασιλεὺς πρὸς Νάθαν τὸν προφήτην· ἰδοὺ δὴ ἐγὼ κατοικῶ ἐν οἴκῳ κεδρίνῳ, καὶ ἡ κιβωτὸς τοῦ Θεοῦ κάθηται ἐν μέσῳ τῆς σκηνῆς.
3
3
И҆ речѐ наѳа́нъ къ царю̀: всѧ̑ є҆ли̑ка сꙋ́ть въ се́рдцы твое́мъ, и҆дѝ и҆ творѝ, ꙗ҆́кѡ гдⷭ҇ь съ тобо́ю. καὶ εἶπε Νάθαν πρὸς τὸν βασιλέα· πάντα, ὅσα ἂν ἐν τῇ καρδίᾳ σου, βάδιζε καὶ ποίει, ὅτι Κύριος μετὰ σοῦ.
4
4
И҆ бы́сть въ нощѝ то́й, и҆ бы́сть сло́во гдⷭ҇не къ наѳа́нꙋ, гл҃ѧ: καὶ ἐγένετο τῇ νυκτὶ ἐκείνῃ καὶ ἐγένετο ρῆμα Κυρίου πρὸς Νάθαν λέγων·
5
5
и҆дѝ и҆ рцы̀ рабꙋ̀ моемꙋ̀ даві́дꙋ: сїѧ̑ гл҃етъ гдⷭ҇ь: не ты̀ сози́ждеши мнѣ̀ до́мъ, є҆́же ѡ҆бита́ти мнѣ̀: πορεύου, καὶ εἰπὸν πρὸς τὸν δοῦλόν μου Δαυίδ· τάδε λέγει Κύριος· οὐ σὺ οἰκοδομήσεις μοι οἶκον τοῦ κατοικῆσαί με·
6
6
ꙗ҆́кѡ не ѡ҆бита́хъ въ домꙋ̀, ѿ негѡ́же днѐ и҆зведо́хъ сы́ны і҆и҃лєвы и҆з̾ землѝ є҆гѵ́петскїѧ до днѐ сегѡ̀, но бѣ́хъ ходѧ̀ во ѡ҆бита́лищи и҆ въ кꙋ́щи, ὅτι οὐ κατῴκηκα ἐν οἴκῳ ἀφ᾿ ἧς ἡμέρας ἀνήγαγον τοὺς υἱοὺς ᾿Ισραὴλ ἐξ Αἰγύπτου ἕως τῆς ἡμέρας ταύτης καὶ ἤμην ἐμπεριπατῶν ἐν καταλύματι καὶ ἐν σκηνῇ,
7
7
во всѣ́хъ и҆дѣ́же хожда́хъ во все́мъ і҆и҃ли: а҆́ще гл҃ѧ гл҃ахъ ко є҆ди́номꙋ колѣ́нꙋ і҆и҃левꙋ, є҆мꙋ́же заповѣ́дахъ пастѝ лю́ди моѧ̑ і҆и҃лѧ, гл҃ѧ: почто̀ не созда́сте мѝ до́мꙋ ке́дрова; ἐν πᾶσιν, οἷς διῆλθον ἐν παντὶ ᾿Ισραήλ, εἰ λαλῶν ἐλάλησα πρὸς μίαν φυλὴν τοῦ ᾿Ισραήλ, ᾧ ἐνετειλάμην ποιμαίνειν τὸν λαόν μου ᾿Ισραὴλ λέγων· ἱνατί οὐκ ᾠκοδομήκατέ μοι οἶκον κέδρινον;
8
8
и҆ нн҃ѣ сїѧ̑ рече́ши рабꙋ̀ моемꙋ̀ даві́дꙋ: си́це гл҃етъ гдⷭ҇ь вседержи́тель: поѧ́хъ тѧ̀ ѿ па́жити ѻ҆́вчїѧ на властели́нство лю́демъ мои̑мъ і҆и҃лю, καὶ νῦν τάδε ἐρεῖς τῷ δούλῳ μου Δαυίδ· τάδε λέγει Κύριος παντοκράτωρ· ἔλαβόν σε ἐκ τῆς μάνδρας τῶν προβάτων τοῦ εἶναί σε εἰς ἡγούμενον ἐπὶ τὸν λαόν μου ἐπὶ τὸν ᾿Ισραὴλ
9
9
и҆ бѣ́хъ съ тобо́ю во всѣ́хъ, а҆́може ходи́лъ є҆сѝ, и҆ и҆скорени́хъ всѧ̑ врагѝ твоѧ̑ ѿ лица̀ твоегѡ̀, и҆ сотвори́хъ тѧ̀ и҆мени́та по и҆́мени вели́кихъ и҆̀же на землѝ, καὶ ἤμην μετὰ σοῦ ἐν πᾶσιν, οἷς ἐπορεύου, καὶ ἐξωλόθρευσα πάντας τοὺς ἐχθρούς σου ἀπὸ προσώπου σου καὶ ἐποίησά σε ὀνομαστὸν κατὰ τὸ ὄνομα τῶν μεγάλων τῶν ἐπὶ τῆς γῆς.
10
10
и҆ положꙋ̀ мѣ́сто лю́демъ мои̑мъ і҆и҃лю, и҆ насаждꙋ̀ и҆̀хъ, и҆ вселѧ́тсѧ ѡ҆ себѣ̀ са́ми, и҆ не попекꙋ́тсѧ ктомꙋ̀: и҆ не приложи́тъ сы́нъ непра́вды ѡ҆би́дѣти и҆̀хъ, ꙗ҆́коже и҆спе́рва, καὶ θήσομαι τόπον τῷ λαῷ μου τῷ ᾿Ισραὴλ καὶ καταφυτεύσω αὐτόν, καὶ κατασκηνώσει καθ᾿ ἑαυτὸν καὶ οὐ μεριμνήσει οὐκέτι, καὶ οὐ προσθήσει υἱὸς ἀδικίας τοῦ ταπεινῶσαι αὐτὸν καθὼς ἀπ᾿ ἀρχῆς,
11
11
и҆ ѿ дні́й въ нѧ́же поста́вихъ сꙋдїи̑ въ лю́дехъ мои́хъ во і҆и҃ли: и҆ оу҆поко́ю тѧ̀ ѿ всѣ́хъ вра̑гъ твои́хъ: и҆ возвѣсти́тъ тѝ гдⷭ҇ь, ꙗ҆́кѡ сози́ждеши до́мъ є҆мꙋ̀: ἀπὸ τῶν ἡμερῶν, ὧν ἔταξα κριτὰς ἐπὶ τὸν λαόν μου ᾿Ισραήλ, καὶ ἀναπαύσω σε ἀπὸ πάντων τῶν ἐχθρῶν σου, καὶ ἀπαγγελεῖ σοι Κύριος ὅτι οἶκον οἰκοδομήσεις αὐτῷ.
12
12
и҆ бꙋ́детъ є҆гда̀ и҆спо́лнѧтсѧ дні́е твоѝ, и҆ оу҆́снеши со ѻ҆тцы̑ твои́ми, и҆ возста́влю сѣ́мѧ твоѐ по тебѣ̀, и҆́же бꙋ́детъ ѿ чре́ва твоегѡ̀, и҆ оу҆гото́влю ца́рство є҆гѡ̀: καὶ ἔσται ἐὰν πληρωθῶσιν αἱ ἡμέραι σου καὶ κοιμηθήσῃ μετὰ τῶν πατέρων σου, καὶ ἀναστήσω τὸ σπέρμα σου μετὰ σέ, ὃς ἔσται ἐκ τῆς κοιλίας σου, καὶ ἑτοιμάσω τὴν βασιλείαν αὐτοῦ·
13
13
то́й сози́ждетъ до́мъ и҆́мени моемꙋ̀, и҆ оу҆пра́влю престо́лъ є҆гѡ̀ до вѣ́ка: αὐτὸς οἰκοδομήσει μοι οἶκον τῷ ὀνόματί μου, καὶ ἀνορθώσω τὸν θρόνον αὐτοῦ ἕως εἰς τὸν αἰῶνα.
14
14
а҆́зъ бꙋ́дꙋ є҆мꙋ̀ во ѻ҆тца̀, и҆ то́й бꙋ́детъ мѝ въ сы́на: и҆ а҆́ще прїи́детъ непра́вда є҆гѡ̀, и҆ ѡ҆бличꙋ̀ є҆го̀ жезло́мъ мꙋже́й и҆ ꙗ҆́звами сынѡ́въ человѣ́ческихъ: ἐγὼ ἔσομαι αὐτῷ εἰς πατέρα, καὶ αὐτὸς ἔσται μοι εἰς υἱόν· καὶ ἐὰν ἔλθῃ ἡ ἀδικία αὐτοῦ, καὶ ἐλέγξω αὐτὸν ἐν ράβδῳ ἀνδρῶν καὶ ἐν ἁφαῖς υἱῶν ἀνθρώπων·
15
15
млⷭ҇ти же моеѧ̀ не ѿста́влю ѿ негѡ̀, ꙗ҆́коже ѿста́вихъ ѿ тѣ́хъ, и҆̀хже ѿста́вихъ ѿ лица̀ моегѡ̀: τὸ δὲ ἔλεός μου οὐκ ἀποστήσω ἀπ᾿ αὐτοῦ, καθὼς ἀπέστησα ἀφ᾿ ὧν ἀπέστησα ἐκ προσώπου μου.
16
16
и҆ вѣ́ренъ бꙋ́детъ до́мъ є҆гѡ̀ и҆ ца́рство є҆гѡ̀ до вѣ́ка предо мно́ю: и҆ престо́лъ є҆гѡ̀ бꙋ́детъ и҆спра́вленъ во вѣ́къ. καὶ πιστωθήσεται ὁ οἶκος αὐτοῦ καὶ ἡ βασιλεία αὐτοῦ ἕως αἰῶνος ἐνώπιόν μου. καὶ ὁ θρόνος αὐτοῦ ἔσται ἀνωρθωμένος εἰς τὸν αἰῶνα.
17
17
По всѣ̑мъ словесє́мъ си̑мъ и҆ по всемꙋ̀ видѣ́нїю семꙋ̀, та́кѡ глаго́ла наѳа́нъ ко даві́дꙋ. κατὰ πάντας τοὺς λόγους τούτους καὶ κατὰ πᾶσαν τὴν ὅρασιν ταύτην, οὕτως ἐλάλησε Νάθαν πρὸς Δαυίδ.
18
18
И҆ вни́де ца́рь даві́дъ и҆ сѣ́де пред̾ гдⷭ҇емъ и҆ речѐ: кто́ є҆смь а҆́зъ, гдⷭ҇и мо́й, гдⷭ҇и; и҆ что̀ до́мъ мо́й, ꙗ҆́кѡ возлюби́лъ мѧ̀ є҆сѝ да́же до си́хъ; καὶ εἰσῆλθεν ὁ βασιλεὺς Δαυὶδ καὶ ἐκάθισεν ἐνώπιον Κυρίου καὶ εἶπε· τίς εἰμι ἐγώ, Κύριέ μου Κύριε, καὶ τίς ὁ οἶκός μου, ὅτι ἠγάπησάς με ἕως τούτων;
19
19
и҆ ма̑ла сїѧ̑ пред̾ тобо́ю сꙋ́ть, гдⷭ҇и мо́й, гдⷭ҇и, и҆ гл҃алъ є҆сѝ ѡ҆ до́мѣ раба̀ твоегѡ̀ вдале́кѡ: се́й же зако́нъ человѣ́ка, гдⷭ҇и мо́й, гдⷭ҇и: καὶ κατεσμικρύνθην μικρὸν ἐνώπιόν σου, Κύριέ μου Κύριε. καὶ ἐλάλησας ὑπὲρ τοῦ οἴκου τοῦ δούλου σου εἰς μακράν· οὗτος δὲ ὁ νόμος τοῦ ἀνθρώπου, Κύριέ μου Κύριε.
20
20
и҆ что̀ приложи́тъ даві́дъ є҆щѐ глаго́лати къ тебѣ̀; и҆ нн҃ѣ ты̀ вѣ́си раба̀ твоего̀, гдⷭ҇и мо́й, гдⷭ҇и, καὶ τί προσθήσει Δαυὶδ ἔτι τοῦ λαλῆσαι πρός σε; καὶ νῦν σὺ οἶδας τὸν δοῦλόν σου, Κύριέ μου Κύριε.
21
21
и҆ раба̀ твоегѡ̀ ра́ди сотвори́лъ є҆сѝ и҆ по се́рдцꙋ твоемꙋ̀ сотвори́лъ є҆сѝ всѐ вели́чество сїѐ, сказа́ти рабꙋ̀ твоемꙋ̀, διὰ τὸν λόγον σου πεποίηκας, καὶ κατὰ τὴν καρδίαν σου ἐποίησας πᾶσαν τὴν μεγαλωσύνην ταύτην γνωρίσαι τῷ δούλῳ σου
22
22
вели́чїѧ ра́ди твоегѡ̀, гдⷭ҇и мо́й, гдⷭ҇и: нѣ́сть бо и҆́нъ ꙗ҆́коже ты̀, и҆ нѣ́сть бг҃а ра́звѣ тебє̀ во всѣ́хъ, ꙗ҆̀же слы́шахомъ оу҆ши́ма на́шима: ἕνεκεν τοῦ μεγαλῦναί σε, Κύριέ μου Κύριε, ὅτι οὐκ ἔστιν ὡς σὺ καὶ οὐκ ἔστι Θεὸς πλὴν σοῦ ἐν πᾶσιν, οἷς ἠκούσαμεν ἐν τοῖς ὠσὶν ἡμῶν.
23
23
и҆ кто̀ ꙗ҆́коже лю́дїе твоѝ і҆и҃ль ꙗ҆зы́къ и҆́нъ на землѝ; ꙗ҆́кѡ наста́ви и҆́хъ бг҃ъ, є҆́же и҆зба́вити себѣ̀ люді́й, є҆́же положи́ти тебѣ̀ и҆́мѧ, є҆́же сотвори́ти вели́чїе и҆ просвѣще́нїе, є҆́же и҆зри́нꙋти тебѣ̀ ѿ лица̀ люді́й твои́хъ, и҆̀хже и҆зба́вилъ є҆сѝ себѣ̀ ѿ є҆гѵ́пта, ꙗ҆зы́ки и҆ селє́нїѧ, καὶ τίς ὡς ὁ λαός σου ᾿Ισραὴλ ἔθνος ἄλλο ἐν τῇ γῇ; ὡς ὡδήγησεν αὐτὸν ὁ Θεὸς τοῦ λυτρώσασθαι αὐτῷ λαόν, τοῦ θέσθαι σε ὄνομα, τοῦ ποιῆσαι μεγαλωσύνην καὶ ἐπιφάνειαν, τοῦ ἐκβαλεῖν σε ἐκ προσώπου τοῦ λαοῦ σου, οὓς ἐλυτρώσω σεαυτῷ ἐξ Αἰγύπτου, ἔθνη καὶ σκηνώματα;
24
24
и҆ оу҆гото́валъ є҆сѝ себѣ̀ лю́ди твоѧ̑ і҆и҃лѧ въ лю́ди до вѣ́ка, и҆ ты̀, гдⷭ҇и, бы́лъ є҆сѝ и҆̀мъ въ бг҃а: καὶ ἡτοίμασας σεαυτῷ τὸν λαόν σου ᾿Ισραὴλ εἰς λαὸν ἕως αἰῶνος, καὶ σύ, Κύριε, ἐγένου αὐτοῖς εἰς Θεόν.
25
25
и҆ нн҃ѣ, гдⷭ҇и мо́й, гдⷭ҇и, сло́во, є҆́же гл҃алъ є҆сѝ ѡ҆ рабѣ̀ твое́мъ и҆ ѡ҆ до́мѣ є҆гѡ̀, оу҆вѣ́ри до вѣ́ка, ꙗ҆́коже гл҃алъ є҆сѝ, сотворѝ: καὶ νῦν, Κύριέ μου Κύριε, τὸ ρῆμα, ὃ ἐλάλησας περὶ τοῦ δούλου σου καὶ τοῦ οἴκου αὐτοῦ, πίστωσον ἕως τοῦ αἰῶνος, Κύριε παντοκράτωρ Θεὲ τοῦ ᾿Ισραήλ· καὶ νῦν καθὼς ἐλάλησας,
26
26
и҆ нн҃ѣ да возвели́читсѧ и҆́мѧ твоѐ до вѣ́ка, глаго́лѧ: гдⷭ҇ь вседержи́тель бг҃ъ над̾ і҆и҃лемъ, и҆ до́мъ раба̀ твоегѡ̀ даві́да да бꙋ́детъ и҆спра́вленъ пред̾ тобо́ю: μεγαλυνθείη τὸ ὄνομά σου ἕως αἰῶνος.
27
27
ꙗ҆́кѡ ты̀ гдⷭ҇ь вседержи́тель бг҃ъ і҆и҃левъ, ѿве́рзлъ є҆сѝ оу҆́хо рабꙋ̀ твоемꙋ̀, гл҃ѧ: до́мъ сози́ждꙋ тебѣ̀: сегѡ̀ ра́ди ѡ҆брѣ́те ра́бъ тво́й се́рдце своѐ є҆́же помоли́тисѧ къ тебѣ̀ моли́твою се́ю: Κύριε παντοκράτωρ Θεὸς ᾿Ισραήλ, ἀπεκάλυψας τὸ ὠτίον τοῦ δούλου σου, λέγων· οἶκον οἰκοδομήσω σοι· διὰ τοῦτο εὗρεν ὁ δοῦλός σου τὴν καρδίαν ἑαυτοῦ τοῦ προσεύξασθαι πρός σε τὴν προσευχὴν ταύτην.
28
28
и҆ нн҃ѣ, гдⷭ҇и мо́й, гдⷭ҇и, ты̀ є҆сѝ бг҃ъ, и҆ словеса̀ твоѧ̑ бꙋ́дꙋтъ и҆́стинна, и҆ гл҃алъ є҆сѝ ѡ҆ рабѣ̀ твое́мъ блага̑ѧ сїѧ̑, καὶ νῦν, Κύριέ μου Κύριε, σὺ εἶ ὁ Θεός, καὶ οἱ λόγοι σου ἔσονται ἀληθινοί, καὶ ἐλάλησας ὑπὲρ τοῦ δούλου σου τὰ ἀγαθὰ ταῦτα·
29
29
и҆ нн҃ѣ начнѝ и҆ блгⷭ҇вѝ до́мъ раба̀ твоегѡ̀, є҆́же бы́ти є҆мꙋ̀ во вѣ́къ пред̾ тобо́ю, ꙗ҆́кѡ ты̀, гдⷭ҇и мо́й, гдⷭ҇и, гл҃алъ є҆сѝ, и҆ ѿ блгⷭ҇ве́нїѧ твоегѡ̀ да блгⷭ҇ви́тсѧ до́мъ раба̀ твоегѡ̀, є҆́же бы́ти во вѣ́къ пред̾ тобо́ю. καὶ νῦν ἄρξαι καὶ εὐλόγησον τὸν οἶκον τοῦ δούλου σου τοῦ εἶναι εἰς τὸν αἰῶνα ἐνώπιόν σου, ὅτι σύ, Κύριέ μου Κύριε, ἐλάλησας, καὶ ἀπὸ τῆς εὐλογίας σου εὐλογηθήσεται ὁ οἶκος τοῦ δούλου σου τοῦ εἶναι εἰς τὸν αἰῶνα.
Глава́ и҃
Κεφάλαιο 8
1
1
И҆ бы́сть по си́хъ, и҆ поразѝ даві́дъ и҆ноплеме́нники и҆ побѣдѝ и҆̀хъ, и҆ взѧ̀ даві́дъ ѿлꙋче́нное ѿ рꙋкѝ и҆ноплеме́нничи. ΚΑΙ ἐγένετο μετὰ ταῦτα καὶ ἐπάταξε Δαυὶδ τοὺς ἀλλοφύλους καὶ ἐτροπώσατο αὐτούς· καὶ ἔλαβε Δαυὶδ τὴν ἀφωρισμένην ἐκ χειρὸς τῶν ἀλλοφύλων.
2
2
И҆ поразѝ даві́дъ мѡа́ва, и҆ размѣ́ри и҆̀хъ оу҆́жами, положи́въ и҆̀хъ на землѝ: и҆ бы́ша два̀ оу҆́жа на оу҆мерщвле́ние, и҆ два̀ оу҆́жа на ѡ҆живле́нїе: и҆ бы́сть мѡа́въ даві́дꙋ въ раба̀ даю́ща да́нь. καὶ ἐπάταξε Δαυὶδ τὴν Μωὰβ καὶ διεμέτρησεν αὐτοὺς ἐν σχοινίοις κοιμίσας αὐτοὺς ἐπὶ τὴν γῆν, καὶ ἐγένετο τὰ δύο σχοινίσματα τοῦ θανατῶσαι, καὶ τὰ δύο σχοινίσματα ἐζώγρησε, καὶ ἐγένετο Μωὰβ τῷ Δαυὶδ εἰς δούλους φέροντας ξένια.
3
3
И҆ поразѝ даві́дъ а҆драаза́ра сы́на раа́ва царѧ̀ сꙋ́вска, и҆дꙋ́щꙋ є҆мꙋ̀ поста́вити рꙋ́кꙋ свою̀ на рѣцѣ̀ є҆ѵфра́тѣ: καὶ ἐπάταξε Δαυὶδ τὸν ᾿Αδρααζὰρ υἱὸν Ραάβ, βασιλέα Σουβά, πορευομένου αὐτοῦ ἐπιστῆσαι τὴν χεῖρα αὐτοῦ ἐπί τὸν ποταμὸν Εὐφράτην.
4
4
и҆ предвзѧ̀ даві́дъ ѿ негѡ̀ ты́сѧщꙋ колесни́цъ и҆ се́дмь ты́сѧщъ кѡ́нникъ и҆ два́десѧть ты́сѧщъ мꙋже́й пѣшцє́въ, и҆ разрꙋшѝ даві́дъ всѧ̑ колєсни́цы, и҆ ѡ҆ста́ви себѣ̀ ѿ ни́хъ сто̀ колесни́цъ. καὶ προκατελάβετο Δαυὶδ τῶν αὐτοῦ χίλια ἅρματα καὶ ἑπτά χιλιάδας ἱππέων καὶ εἴκοσι χιλιάδας ἀνδρῶν πεζῶν, καὶ παρέλυσε Δαυὶδ πάντα τὰ ἅρματα καὶ ὑπελίπετο ἑαυτῷ ἑκατὸν ἅρματα.
5
5
И҆ прїи́де сѷрі́а дама́скова помощѝ а҆драаза́рꙋ царю̀ сꙋ́вскꙋ, и҆ поразѝ даві́дъ ѿ сѷрі́и два́десѧть двѣ̀ ты́сѧщы мꙋже́й, καὶ παραγίνεται Συρία Δαμασκοῦ βοηθῆσαι τῷ ᾿Αδρααζὰρ βασιλεῖ Σουβά, καὶ ἐπάταξε Δαυὶδ ἐν τῷ Σύρῳ εἴκοσι δύο χιλιάδας ἀνδρῶν.
6
6
и҆ поста́ви даві́дъ стра́жꙋ въ сѷрі́и, ꙗ҆́же под̾ дама́скомъ, и҆ бы́сть сѷрі́а даві́дꙋ въ рабы̑ даю́щыѧ да́нь: и҆ сп҃сѐ гдⷭ҇ь даві́да во всѣ́хъ, а҆́може хожда́ше. καὶ ἔθετο Δαυὶδ φρουρὰν ἐν Συρίᾳ τῇ κατὰ Δαμασκόν, καὶ ἐγένετο ὁ Σύρος τῷ Δαυὶδ εἰς δούλους φέροντας ξένια. καὶ ἔσωσε Κύριος τὸν Δαυὶδ ἐν πᾶσιν, οἷς ἐπορεύετο.
7
7
И҆ взѧ̀ даві́дъ гри̑вны златы̑ѧ, ꙗ҆̀же бы́ша на ѻ҆́троцѣхъ а҆драаза́ра царѧ̀ сꙋ́вска, и҆ принесѐ ѧ҆̀ во і҆ерⷭ҇ли́мъ: и҆ взѧ̀ и҆́хъ сꙋсакі́мъ ца́рь є҆гѵ́петскъ, є҆гда̀ взы́де во і҆ерⷭ҇ли́мъ во дни̑ ровоа́ма сы́на соломѡ́нѧ. καὶ ἔλαβε Δαυὶδ τοὺς χλιδῶνας τοὺς χρυσοῦς, οἳ ἦσαν ἐπὶ τῶν παίδων τῶν ᾿Αδρααζὰρ βασιλέως Σουβά, καὶ ἤνεγκεν αὐτὰ εἰς ῾Ιερουσαλήμ· καὶ ἔλαβεν αὐτὰ Σουσακὶμ βασιλεὺς Αἰγύπτου ἐν τῷ ἀναβῆναι αὐτὸν εἰς ῾Ιερουσαλὴμ ἐν ἡμέραις Ροβοὰμ υἱοῦ Σολομῶντος.
8
8
И҆ ѿ метева́ка и҆ ѿ и҆збра́нныхъ градѡ́въ а҆драаза́ровыхъ взѧ̀ даві́дъ мѣ́дь мно́гꙋ ѕѣлѡ̀, и҆з̾ неѧ́же сотворѝ соломѡ́нъ мо́ре мѣ́дѧно и҆ столпы̀, и҆ оу҆мыва̑лницы и҆ всѧ̑ сосꙋ́ды. καὶ ἐκ τῆς Μασβὰκ καὶ ἐκ τῶν ἐκλεκτῶν πόλεων τοῦ ᾿Αδρααζὰρ ἔλαβεν ὁ βασιλεὺς Δαυὶδ χαλκὸν πολὺν σφόδρα· ἐν αὐτῷ ἐποίησε Σολομῶν τὴν θάλασσαν τὴν χαλκῆν καὶ τοὺς στύλους καὶ τοὺς λουτῆρας καὶ πάντα τὰ σκεύη.
9
9
И҆ оу҆слы́ша ѳо́а ца́рь и҆ма́ѳскїй, ꙗ҆́кѡ поразѝ даві́дъ всю̀ си́лꙋ а҆драаза́ровꙋ, καὶ ἤκουσε Θοοὺ ὁ βασιλεὺς ῾Ημὰθ ὅτι ἐπάταξε Δαυὶδ πᾶσαν τὴν δύναμιν ᾿Αδρααζάρ,
10
10
и҆ посла̀ ѳо́а і҆еддꙋра́ма сы́на своего̀ къ царю̀ даві́дꙋ вопроси́ти є҆го̀ ꙗ҆̀же ѡ҆ ми́рѣ, и҆ благослови́ти є҆го̀, поне́же побѣдѝ а҆драаза́ра и҆ оу҆бѝ є҆го̀, занѐ сопротивлѧ́ѧсѧ бѣ̀ а҆драаза́рꙋ: и҆ въ рꙋкꙋ̀ є҆гѡ̀ бы́ша сосꙋ́ды срє́брѧны и҆ сосꙋ́ды зла̑ты и҆ сосꙋ́ды мѣ̑дѧны: καὶ ἀπέστειλε Θοοὺ ᾿Ιεδδουρὰν τὸν υἱὸν αὐτοῦ πρὸς βασιλέα Δαυὶδ ἐρωτῆσαι αὐτὸν τὰ εἰς εἰρήνην καὶ εὐλογῆσαι αὐτὸν ὑπὲρ οὗ ἐπολέμησε τὸν ᾿Αδρααζὰρ καὶ ἐπάταξεν αὐτόν, ὅτι ἀντικείμενος ἦν τῷ ᾿Αδρααζάρ, καὶ ἐν ταῖς χερσὶν αὐτοῦ ἦσαν σκεύη ἀργυρᾶ καὶ σκεύη χρυσᾶ καὶ σκεύη χαλκᾶ.
11
11
и҆ сїѧ̑ ѡ҆свѧтѝ ца́рь даві́дъ гдⷭ҇ꙋ со сребро́мъ и҆ зла́томъ, є҆́же ѡ҆свѧтѝ ѿ всѣ́хъ градѡ́въ, и҆́миже воз̾ѡблада̀, καὶ ταῦτα ἡγίασεν ὁ βασιλεὺς Δαυὶδ τῷ Κυρίῳ μετὰ τοῦ ἀργυρίου καὶ μετὰ τοῦ χρυσίου, οὗ ἡγίασεν ἐκ πασῶν τῶν πόλεων, ὧν κατεδυνάστευσεν,
12
12
ѿ і҆дꙋме́и и҆ ѿ мѡа́ва, и҆ ѿ сынѡ́въ а҆ммѡ́нихъ и҆ ѿ и҆ноплемє́нникъ, и҆ ѿ а҆мали́ка и҆ ѿ коры́стей а҆драаза́ра сы́на раа́ва, царѧ̀ сꙋ́вска. ἐκ τῆς ᾿Ιδουμαίας καὶ ἐκ τῆς Μωὰβ καὶ ἐκ τῶν υἱῶν ᾿Αμμὼν καὶ ἐκ τῶν ἀλλοφύλων καὶ ἐξ ᾿Αμαλὴκ καὶ ἐκ τῶν σκύλων ᾿Αδρααζὰρ υἱοῦ Ραὰβ βασιλέως Σουβά.
13
13
И҆ сотворѝ даві́дъ (себѣ̀) и҆́мѧ: и҆ є҆гда̀ возвраща́шесѧ, поразѝ і҆дꙋме́ю въ гевеле́мѣ, до ѻ҆смина́десѧть ты́сѧщъ: καὶ ἐποίησε Δαυὶδ ὄνομα· καὶ ἐν τῷ ἀνακάμπτειν αὐτὸν ἐπάταξε τὴν ᾿Ιδουμαίαν ἐν Γεβελὲμ εἰς ὀκτωκαίδεκα χιλιάδας.
14
14
и҆ поста́ви во і҆дꙋме́и даві́дъ стра́жꙋ, во все́й і҆дꙋме́и, и҆ бы́ша всѝ і҆дꙋме́ане рабѝ царю̀ даві́дꙋ: и҆ сп҃сѐ гдⷭ҇ь даві́да во всѣ́хъ, а҆́може хожда́ше. καὶ ἔθετο ἐν τῇ ᾿Ιδουμαίᾳ φρουράν, ἐν πάσῃ τῇ ᾿Ιδουμαίᾳ, καὶ ἐγένοντο πάντες οἱ ᾿Ιδουμαῖοι δοῦλοι τῷ βασιλεῖ. καὶ ἔσωσε Κύριος τὸν Δαυὶδ ἐν πᾶσιν, οἷς ἐπορεύετο.
15
15
И҆ ца́рствова даві́дъ над̾ всѣ́мъ і҆и҃лемъ, и҆ бѣ̀ даві́дъ творѧ́й сꙋ́дъ и҆ пра́вдꙋ над̾ всѣ́ми людьмѝ свои́ми. καὶ ἐβασίλευσε Δαυὶδ ἐπὶ πάντα ᾿Ισραήλ. καὶ ἦν Δαυὶδ ποιῶν κρίμα καὶ δικαιοσύνην ἐπὶ πάντα τὸν λαὸν αὐτοῦ.
16
16
И҆ і҆ѡа́въ сы́нъ сарꙋ́инъ над̾ во́инствы (є҆гѡ̀), и҆ і҆ѡсафа́тъ сы́нъ а҆хїлꙋ́довъ над̾ памѧтописа́нми, καὶ ᾿Ιωὰβ υἱὸς Σαρουΐας ἐπὶ τῆς στρατιᾶς καὶ ᾿Ιωσαφὰτ υἱὸς ᾿Αχιὰδ ἐπὶ τῶν ὑπομνημάτων,
17
17
и҆ садѡ́къ сы́нъ а҆хі́товъ и҆ а҆хїме́лехъ сы́нъ а҆вїаѳа́рь жерцы̀, и҆ саса̀ кни́жникъ, καὶ Σαδοὺκ υἱὸς ᾿Αχιτὼβ καὶ ᾿Αχιμέλεχ υἱὸς ᾿Αβιάθαρ ἱερεῖς, καὶ ᾿Ασὰ ὁ γραμματεύς,
18
18
и҆ ване́а сы́нъ і҆ѡда́евъ совѣ́тникъ, и҆ хелеѳі́й и҆ фелеті́й, и҆ сы́нове даві́дѡвы нача̑лницы двора̀ бы́ша. καὶ Βαναίας υἱὸς ᾿Ιωδαὲ σύμβουλος, καὶ ὁ Χελεθθὶ καὶ ὁ Φελεττί· καὶ οἱ υἱοὶ Δαυὶδ αὐλάρχαι ἦσαν.
Глава́ ѳ҃
Κεφάλαιο 9
1
1
И҆ речѐ даві́дъ: є҆́сть ли є҆щѐ ѡ҆ста́вшїйсѧ въ домꙋ̀ саꙋ́ли, и҆ сотворю̀ съ ни́мъ ми́лость і҆ѡнаѳа́на ра́ди; ΚΑΙ εἶπε Δαυίδ· εἰ ἔστιν ἔτι ὑπολελειμμένος ἐν τῷ οἴκῳ Σαοὺλ καὶ ποιήσω μετ᾿ αὐτοῦ ἔλεος ἕνεκεν ᾿Ιωνάθαν;
2
2
И҆ ѿ до́мꙋ саꙋ́лѧ бѣ̀ ѻ҆́трокъ, и҆ и҆́мѧ є҆мꙋ̀ сїва̀: и҆ призва́ша є҆го̀ къ даві́дꙋ, и҆ речѐ къ немꙋ̀ ца́рь: ты́ ли є҆сѝ сїва̀; И҆ речѐ: а҆́зъ ра́бъ тво́й. καὶ ἐκ τοῦ οἴκου Σαοὺλ ἦν παῖς, καὶ ὄνομα αὐτῷ Σιβά, καὶ καλοῦσιν αὐτὸν πρὸς Δαυίδ· καὶ εἶπε πρὸς αὐτὸν ὁ βασιλεὺς· σὺ εἶ Σιβά; καὶ εἶπεν· ἐγὼ δοῦλος σός.
3
3
И҆ речѐ ца́рь: ѡ҆ста́сѧ ли ѿ до́мꙋ саꙋ́лѧ є҆щѐ мꙋ́жъ, и҆ сотворю̀ съ ни́мъ млⷭ҇ть бж҃їю; И҆ речѐ сїва̀ къ царю̀: є҆щѐ є҆́сть сы́нъ і҆ѡнаѳа́новъ, хро́мъ нога́ма. καὶ εἶπεν ὁ βασιλεύς· εἰ ὑπολέλειπται ἐκ τοῦ οἴκου Σαοὺλ ἔτι ἀνὴρ καὶ ποιήσω μετ᾿ αὐτοῦ ἔλεος Θεοῦ; καὶ εἶπε Σιβὰ πρὸς τὸν βασιλέα· ἔτι ἐστίν υἱὸς τῷ ᾿Ιωνάθαν πεπληγὼς τοὺς πόδας.
4
4
И҆ речѐ ца́рь: гдѣ́ є҆сть; И҆ речѐ сїва̀ къ царю̀: сѐ, въ домꙋ̀ махі́ра сы́на а҆мїи́лѧ ѿ лода́вара. καὶ εἶπεν ὁ βασιλεύς· ποῦ οὗτος; καὶ εἶπε Σιβὰ πρὸς τὸν βασιλέα· ἰδοὺ ἐν οἴκῳ Μαχὶρ υἱοῦ ᾿Αμιὴλ ἐκ τῆς Λαδάβαρ.
5
5
И҆ посла̀ ца́рь даві́дъ, и҆ взѧ̀ є҆го̀ и҆з̾ до́мꙋ махі́ра сы́на а҆мїи́лѧ ѿ лода́вара. καὶ ἀπέστειλεν ὁ βασιλεύς Δαυὶδ καὶ ἔλαβεν αὐτὸν ἐκ τοῦ οἴκου Μαχὶρ υἱοῦ ᾿Αμιὴλ ἐκ τῆς Λαδάβαρ.
6
6
И҆ прїи́де мемфївосѳе́й сы́нъ і҆ѡнаѳа́на сы́на саꙋ́лова къ царю̀ даві́дꙋ, и҆ падѐ на лицы̀ свое́мъ и҆ поклони́сѧ є҆мꙋ̀. И҆ речѐ є҆мꙋ̀ даві́дъ: мемфївосѳе́е. И҆ речѐ: сѐ, ра́бъ тво́й. καὶ παραγίνεται Μεμφιβοσθὲ υἱὸς ᾿Ιωνάθαν υἱοῦ Σαοὺλ πρὸς τὸν βασιλέα Δαυὶδ καὶ ἔπεσεν ἐπὶ πρόσωπον αὐτοῦ καὶ προσεκύνησεν αὐτῷ. καὶ εἶπεν αὐτῷ Δαυίδ·Μεμφιβοσθέ· καὶ εἶπεν· ἰδοὺ ὁ δοῦλός σου.
7
7
И҆ речѐ є҆мꙋ̀ даві́дъ: не бо́йсѧ, ꙗ҆́кѡ творѧ̀ сотворю̀ съ тобо́ю ми́лость і҆ѡнаѳа́на ра́ди ѻ҆тца̀ твоегѡ̀, и҆ возвращꙋ̀ тебѣ̀ всѧ̑ се́ла саꙋ́ла дѣ́да твоегѡ̀, и҆ ты̀ ꙗ҆́ждь хлѣ́бъ на трапе́зѣ мое́й всегда̀. καὶ εἶπεν αὐτῷ Δαυίδ· μὴ φοβοῦ, ὅτι ποιῶν ποιήσω μετὰ σοῦ ἔλεος διὰ ᾿Ιωνάθαν τὸν πατέρα σου καὶ ἀποκαταστήσω σοι πάντα ἀγρὸν Σαοὺλ πατρὸς τοῦ πατρός σου, καὶ σὺ φαγῇ ἄρτον ἐπὶ τῆς τραπέζης μου διαπαντός.
8
8
И҆ поклони́сѧ є҆мꙋ̀ мемфївосѳе́й и҆ речѐ: кто́ є҆смь а҆́зъ ра́бъ тво́й, ꙗ҆́кѡ призрѣ́лъ є҆сѝ на пса̀ оу҆ме́ршаго подо́бнаго мнѣ̀; καὶ προσεκύνησε Μεμφιβοσθέ καὶ εἶπε· τίς εἰμι ὁ δοῦλός σου, ὅτι ἐπέβλεψας ἐπὶ τὸν κύνα τὸν τεθνηκότα τὸν ὅμοιον ἐμοί;
9
9
И҆ призва̀ ца́рь сївꙋ̀ ѻ҆́трочища саꙋ́лѧ, и҆ речѐ є҆мꙋ̀: всѧ̑ є҆ли̑ка сꙋ́ть саꙋ̑лѧ и҆ ве́сь до́мъ є҆гѡ̀ да́хъ сы́нꙋ господи́на твоегѡ̀: καὶ ἐκάλεσεν ὁ βασιλεὺς Σιβὰ τὸ παιδάριον Σαοὺλ καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν· πάντα ὅσα ἐστὶ τῷ Σαοὺλ καὶ ὅλῳ τῷ οἴκῳ αὐτοῦ δέδωκα τῷ υἱῷ τοῦ κυρίου σου·
10
10
и҆ дѣ́лай є҆мꙋ̀ зе́млю ты̀ и҆ сы́нове твоѝ и҆ рабѝ твоѝ, и҆ да прино́сиши сы́нꙋ господи́на твоегѡ̀ хлѣ́бы, да ꙗ҆́стъ: и҆ мемфївосѳе́й сы́нъ господи́на твоегѡ̀ да ꙗ҆́стъ хлѣ́бъ всегда̀ на трапе́зѣ мое́й. Оу҆ сївы́ же бѧ́хꙋ пѧтьна́десѧть сынѡ́въ и҆ два́десѧть рабѡ́въ. καὶ ἐργᾷ αὐτῷ τὴν γῆν, σὺ καὶ οἱ υἱοί σου καὶ οἱ δοῦλοί σου, καὶ εἰσοίσεις τῷ υἱῷ τοῦ κυρίου σου ἄρτους, καὶ ἔδεται αὐτούς· καὶ Μεμφιβοσθὲ υἱὸς τοῦ κυρίου σου φάγεται διαπαντὸς ἄρτον ἐπὶ τῆς τραπέζης μου. (καὶ τῷ Σιβὰ ἦσαν πεντεκαίδεκα υἱοὶ καὶ εἴκοσι δοῦλοι).
11
11
И҆ речѐ сїва̀ къ царю̀: по всѣ̑мъ, є҆ли̑ка заповѣ́да господи́нъ мо́й ца́рь рабꙋ̀ своемꙋ̀, та́кѡ сотвори́тъ ра́бъ тво́й. И҆ мемфївосѳе́й ꙗ҆дѧ́ше на трапе́зѣ даві́довѣ, ꙗ҆́коже є҆ди́нъ ѿ сынѡ́въ царе́выхъ. καὶ εἶπε Σιβὰ πρὸς τὸν βασιλέα· κατὰ πάντα, ὅσα ἐντέταλται ὁ κύριός μου ὁ βασιλεὺς τῷ δούλῳ αὐτοῦ, οὕτω ποιήσει ὁ δοῦλός σου· καὶ Μεμφιβοσθὲ ἤσθιεν ἐπὶ τῆς τραπέζης Δαυὶδ καθὼς εἷς τῶν υἱῶν αὐτοῦ τοῦ βασιλέως.
12
12
И҆ мемфївосѳе́ю сы́нъ бѣ̀ ма́лъ, и҆ и҆́мѧ є҆мꙋ̀ мі́ха, и҆ всѐ ѡ҆бита́нїе до́мꙋ сїви́на рабѝ бѧ́хꙋ мемфївосѳе́ѡвы. καὶ τῷ Μεμφιβοσθὲ υἱὸς μικρὸς ἦν, καὶ ὄνομα αὐτῷ Μιχά. καὶ πᾶσα ἡ κατοίκησις τοῦ οἴκου Σιβὰ δοῦλοι τοῦ Μεμφιβοσθέ.
13
13
И҆ мемфївосѳе́й живѧ́ше во і҆ерⷭ҇ли́мѣ, ꙗ҆́кѡ на трапе́зѣ царе́вѣ ꙗ҆дѧ́ше всегда̀: и҆ то́й бѧ́ше хро́мъ ѻ҆бѣ́ма нога́ма свои́ма. καὶ Μεμφιβοσθὲ κατῴκει ἐν ῾Ιερουσαλήμ, ὅτι ἐπὶ τῆς τραπέζης τοῦ βασιλέως αὐτὸς διαπαντὸς ἤσθιε· καὶ αὐτὸς ἦν χωλὸς ἀμφοτέροις τοῖς ποσὶν αὐτοῦ.
Глава́ і҃
Κεφάλαιο 10
1
1
И҆ бы́сть по си́хъ, и҆ оу҆́мре ца́рь сынѡ́въ а҆ммѡ́нихъ, и҆ ца́рствова сы́нъ є҆гѡ̀ а҆ннѡ́нъ вмѣ́стѡ є҆гѡ̀. ΚΑΙ ἐγένετο μετὰ ταῦτα καὶ ἀπέθανε βασιλεὺς υἱῶν ᾿Αμμών, καὶ ἐβασίλευσεν ᾿Αννὼν υἱὸς αὐτοῦ ἀντ’ αὐτοῦ.
2
2
И҆ речѐ даві́дъ: сотворю̀ ми́лость со а҆ннѡ́номъ сы́номъ наа́совымъ, и҆́мже ѻ҆́бразомъ сотворѝ ѻ҆те́цъ є҆гѡ̀ ми́лость со мно́ю. И҆ посла̀ даві́дъ оу҆тѣ́шити є҆го̀ рꙋко́ю рабѡ́въ свои́хъ ѡ҆ ѻ҆тцѣ̀ є҆гѡ̀. И҆ прїидо́ша ѻ҆́троцы даві́дѡвы въ зе́млю сынѡ́въ а҆ммѡ́нихъ. καὶ εἶπε Δαυίδ· ποιήσω ἔλεος μετὰ ᾿Αννὼν υἱοῦ Ναάς, ὃν τρόπον ἐποίησεν ὁ πατὴρ αὐτοῦ μετ’ αὐτοῦ ἔλεος· καὶ ἀπέστειλε Δαυὶδ παρακαλέσαι αὐτὸν ἐν χειρὶ τῶν δούλων αὐτοῦ περὶ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ. καὶ παρεγένοντο οἱ παῖδες Δαυὶδ εἰς τὴν γῆν υἱῶν ᾿Αμμών.
3
3
И҆ рѣ́ша старѣ̑йшины сынѡ́въ а҆ммѡ́нихъ ко а҆ннѡ́нꙋ господи́нꙋ своемꙋ̀: є҆да̀ прославле́нїѧ ра́ди ѻ҆тца̀ твоегѡ̀ пред̾ тобо́ю посла̀ къ тебѣ̀ даві́дъ оу҆тѣ́шитєли; не да и҆спыта́ютъ ли гра́дъ, и҆ соглѧ́даютъ є҆го̀, є҆́же разрꙋши́ти є҆го̀, посла̀ даві́дъ рабы̑ своѧ̑ къ тебѣ̀; καὶ εἶπον οἱ ἄρχοντες υἱῶν ᾿Αμμὼν πρὸς ᾿Αννὼν τὸν κύριον αὐτῶν· μὴ παρὰ τὸ δοξάζειν Δαυὶδ τὸν πατέρα σου ἐνώπιόν σου, ὅτι ἀπέστειλέ σοι παρακαλοῦντας; ἀλλ’ οὐχὶ ὅπως ἐρευνήσωσι τὴν πόλιν καὶ κατασκοπήσωσιν αὐτὴν καὶ τοῦ κατασκέψασθαι αὐτὴν ἀπέστειλε Δαυὶδ τοὺς παῖδας αὐτοῦ πρός σε;
4
4
И҆ взѧ̀ а҆ннѡ́нъ ѻ҆́троки даві́дѡвы, и҆ ѡ҆стрижѐ полови́нꙋ бра́дъ и҆́хъ, и҆ ѡ҆брѣ́за ѻ҆дѣѧ̑нїѧ и҆́хъ полови́нꙋ да́же до чре́слъ и҆́хъ, и҆ ѿпꙋстѝ и҆̀хъ. καὶ ἔλαβεν ᾿Αννὼν τοὺς παῖδας Δαυὶδ καὶ ἐξύρησε τοὺς πώγωνας αὐτῶν καὶ ἀπέκοψε τοὺς μανδύας αὐτῶν ἐν τῷ ἡμίσει ἕως τῶν ἰσχίων αὐτῶν καὶ ἐξαπέστειλεν αὐτούς.
5
5
И҆ возвѣсти́ша даві́дꙋ ѡ҆ мꙋже́хъ, и҆ посла̀ въ срѣ́тенїе и҆̀мъ, ꙗ҆́кѡ бѣ́ша мꙋ́жїе ті́и ѡ҆безче́щени ѕѣлѡ̀. И҆ речѐ ца́рь: сѣди́те во і҆ерїхѡ́нѣ, до́ндеже возрастꙋ́тъ брады̑ ва́шѧ, и҆ возвратите́сѧ. καὶ ἀπήγγειλαν τῷ Δαυὶδ ὑπὲρ τῶν ἀνδρῶν, καὶ ἀπέστειλεν εἰς ἀπαντὴν αὐτῶν, ὅτι ἦσαν οἱ ἄνδρες ἠτιμασμένοι σφόδρα· καὶ εἶπεν ὁ βασιλεύς· καθίσατε ἐν ῾Ιεριχὼ ἕως τοῦ ἀνατεῖλαι τοὺς πώγωνας ὑμῶν, καὶ ἐπιστραφήσεσθε.
6
6
И҆ ви́дѣша сы́нове а҆ммѡ̑ни, ꙗ҆́кѡ посра́млени бы́ша лю́дїе даві́дѡвы: и҆ посла́ша сы́нове а҆ммѡ̑ни, и҆ наѧ́ша сѷрі́ю веѳраа́млю, и҆ сѷрі́ю сꙋ́вскꙋ и҆ роѡ́влю два́десѧть ты́сѧщъ пѣшцє́въ, и҆ царѧ̀ а҆мали́ка маа́ха ты́сѧщꙋ мꙋже́й, и҆ і҆стѡ́ва двана́десѧть ты́сѧщъ мꙋже́й. καὶ εἶδον οἱ υἱοὶ ᾿Αμμών, ὅτι κατῃσχύνθησαν ὁ λαὸς Δαυίδ, καὶ ἀπέστειλαν οἱ υἱοὶ ᾿Αμμὼν καὶ ἐμισθώσαντο τὴν Συρίαν Βαιθραὰμ καὶ τὴν Συρίαν Σουβά, εἴκοσι χιλιάδας πεζῶν, καὶ τὸν βασιλέα Μααχά, χιλίους ἄνδρας, καὶ ᾿Ιστώβ, δώδεκα χιλιάδας ἀνδρῶν.
7
7
И҆ слы́ша даві́дъ, и҆ посла̀ і҆ѡа́ва и҆ всю̀ си́лꙋ си́льныхъ. καὶ ἤκουσε Δαυίδ, καὶ ἀπέστειλε τὸν ᾿Ιωὰβ καὶ πᾶσαν τὴν δύναμιν, τοὺς δυνατούς.
8
8
И҆ и҆зыдо́ша сы́нове а҆ммѡ̑ни, и҆ оу҆стро́иша бра́нь пред̾ враты̀ гра́да: сѷрі́а же сꙋ́вска и҆ роѡ́въ, и҆ і҆стѡ́въ и҆ а҆мали́къ, є҆ди́ни (ста́ша) на селѣ̀. καὶ ἐξῆλθον οἱ υἱοὶ ᾿Αμμὼν καὶ παρετάξαντο πόλεμον παρὰ τῇ θύρᾳ τῆς πύλης Συρίας Σουβὰ καὶ Ροὼβ καὶ ᾿Ιστὼβ καὶ Μααχὰ μόνοι ἐν ἀγρῷ.
9
9
И҆ ви́дѣ і҆ѡа́въ, ꙗ҆́кѡ бы́сть на него̀ проти́вное лицѐ бра́ни сопредѝ и҆ созадѝ, и҆ и҆збра̀ ѿ всѣ́хъ ю҆́ношъ і҆и҃левыхъ, и҆ оу҆стро́и и҆̀хъ проти́вꙋ сѷрі́анъ, καὶ εἶδεν ᾿Ιωὰβ ὅτι ἐγενήθη πρὸς αὐτὸν ἀντιπρόσωπον τοῦ πολέμου, ἐκ τοῦ κατὰ πρόσωπον ἐξεναντίας καὶ ἐκ τοῦ ὄπισθεν, καὶ ἐπελέξατο ἐκ πάντων τῶν νεανιῶν ᾿Ισραήλ, καὶ παρετάξαντο ἐξεναντίας Συρίας.
10
10
ѡ҆ста́нокъ же люді́й дадѐ въ рꙋ́цѣ бра́тꙋ своемꙋ̀ а҆ве́ссѣ и҆ оу҆стро́и ѧ҆̀ проти́вꙋ сынѡ́въ а҆ммѡ́нихъ, καὶ τὸ κατάλοιπον τοῦ λαοῦ ἔδωκεν ἐν χειρὶ ᾿Αβεσσὰ τοῦ ἀδελφοῦ αὐτοῦ, καὶ παρετάξαντο ἐξεναντίας υἱῶν ᾿Αμμών.
11
11
и҆ речѐ (і҆ѡа́въ ко а҆ве́ссѣ): а҆́ще оу҆крѣпи́тсѧ сѷрі́а па́че менє̀, и҆ бꙋ́дете мнѣ̀ на спасе́нїе: а҆́ще же оу҆крѣпѧ́тсѧ сы́нове а҆ммѡ̑ни па́че тебє̀, и҆ бꙋ́демъ спаса́ти тѧ̀: καὶ εἶπεν· ἐὰν κραταιωθῇ Συρία ὑπὲρ ἐμέ, καὶ ἔσεσθέ μοι εἰς σωτηρίαν, καὶ ἐὰν κραταιωθῶσιν υἱοὶ ᾿Αμμὼν ὑπὲρ σέ, καὶ ἐσόμεθα τοῦ σῶσαί σε·
12
12
мꙋжа́имсѧ и҆ оу҆крѣпи́мсѧ ѡ҆ лю́дехъ на́шихъ и҆ ѡ҆ градѣ́хъ бг҃а на́шегѡ, и҆ гдⷭ҇ь сотвори́тъ бл҃го́е пред̾ ѻ҆чи́ма свои́ма. ἀνδρίζου καὶ κραταιωθῶμεν ὑπὲρ τοῦ λαοῦ ἡμῶν καὶ περὶ τῶν πόλεων τοῦ Θεοῦ ἡμῶν, καὶ Κύριος ποιήσει τὸ ἀγαθὸν ἐν ὀφθαλμοῖς αὐτοῦ.
13
13
И҆ прїи́де і҆ѡа́въ и҆ лю́дїе є҆гѡ̀ съ ни́мъ на бра́нь на сѷрі́ю, и҆ побѣго́ша ѿ лица̀ є҆гѡ̀. καὶ προσῆλθεν ᾿Ιωὰβ καὶ ὁ λαὸς αὐτοῦ μετ’ αὐτοῦ εἰς πόλεμον πρὸς Συρίαν, καὶ ἔφυγαν ἀπὸ προσώπου αὐτοῦ.
14
14
И҆ ви́дѣша сы́нове а҆ммѡ̑ни, ꙗ҆́кѡ бѣжа́ша сѷрі́ане, и҆ бѣжа́ша ѿ лица̀ а҆ве́ссы и҆ внидо́ша во гра́дъ. И҆ возврати́сѧ і҆ѡа́въ ѿ сынѡ́въ а҆ммѡ́нихъ, и҆ прїи́де во і҆ерⷭ҇ли́мъ. καὶ οἱ υἱοὶ ᾿Αμμὼν εἶδαν ὅτι ἔφυγε Συρία, καὶ ἔφυγαν ἀπὸ προσώπου ᾿Αβεσσὰ καὶ εἰσῆλθον εἰς τὴν πόλιν. καὶ ἀνέστρεψεν ᾿Ιωὰβ ἀπὸ τῶν υἱῶν ᾿Αμμὼν καὶ παρεγένετο εἰς ῾Ιερουσαλήμ.
15
15
И҆ ви́дѣша сѷрі́ане, ꙗ҆́кѡ падо́ша пред̾ і҆и҃лемъ, и҆ собра́шасѧ вкꙋ́пѣ. καὶ εἶδε Συρία ὅτι ἔπταισεν ἔμπροσθεν ᾿Ισραήλ, καὶ συνήχθησαν ἐπὶ τὸ αὐτό.
16
16
И҆ посла̀ а҆драаза́ръ, и҆ собра̀ сѷрі́аны, и҆̀же ѡ҆б̾ ѡ҆́нъ по́лъ рѣкѝ халама́ка, и҆ прїидо́ша во є҆ла́мъ: и҆ сѡва́къ старѣ́йшина си́лы а҆драаза́ровы пред̾ ни́ми. καὶ ἀπέστειλεν ᾿Αδρααζὰρ καὶ συνήγαγε τὴν Συρίαν τὴν ἐκ τοῦ πέραν τοῦ ποταμοῦ Χαλαμάκ, καὶ παρεγένοντο εἰς Αἰλάμ, καὶ Σωβὰκ ἄρχων τῆς δυνάμεως ᾿Αδρααζὰρ ἔμπροσθεν αὐτῶν.
17
17
И҆ возвѣсти́ша даві́дꙋ, и҆ собра̀ всего̀ і҆и҃лѧ, и҆ пре́йде і҆ѻрда́нъ, и҆ прїи́де во є҆ла́мъ. И҆ оу҆стро́ишасѧ сѷрі́ане на даві́да, и҆ бра́шасѧ съ ни́мъ, καὶ ἀπηγγέλη τῷ Δαυίδ, καὶ συνήγαγε τὸν πάντα ᾿Ισραὴλ καὶ διέβη τὸν ᾿Ιορδάνην καὶ παρεγένετο εἰς Αἰλάμ· καὶ παρετάξατο Συρία ἀπέναντι Δαυίδ, καὶ ἐπολέμησαν μετ’ αὐτοῦ.
18
18
и҆ бѣжа́ша сѷрі́ане ѿ лица̀ і҆и҃лтѧнъ. И҆ ѿѧ̀ даві́дъ ѿ сѷрі́и се́дмь сѡ́тъ колесни́цъ и҆ четы́редесѧть ты́сѧщъ кѡ́нникъ, и҆ сѡвака̀ старѣ́йшинꙋ си́лы є҆гѡ̀ оу҆бѝ, и҆ оу҆́мре та́мѡ. καὶ ἔφυγε Συρία ἀπὸ προσώπου ᾿Ισραήλ, καὶ ἀνεῖλε Δαυὶδ ἐκ τῆς Συρίας ἑπτακόσια ἅρματα καὶ τεσσαράκοντα χιλιάδας ἱππέων· καὶ τὸν Σωβὰκ τὸν ἄρχοντα τῆς δυνάμεως αὐτοῦ ἐπάταξε, καὶ ἀπέθανεν ἐκεῖ.
19
19
И҆ ви́дѣша всѝ ца́рїе рабѝ а҆драаза́рѡвы, ꙗ҆́кѡ падо́ша пред̾ і҆и҃лемъ, и҆ пребѣго́ша ко і҆и҃лю и҆ рабо́таша и҆̀мъ: и҆ оу҆боѧ́шасѧ сѷрі́ане спаса́ти ктомꙋ̀ сынѡ́въ а҆ммѡ́нихъ. καὶ εἶδαν πάντες οἱ βασιλεῖς οἱ δοῦλοι ᾿Αδρααζὰρ ὅτι ἔπταισαν ἔμπροσθεν ᾿Ισραήλ, καὶ ηὐτομόλησαν μετὰ ᾿Ισραὴλ καὶ ἐδούλευσαν αὐτοῖς. καὶ ἐφοβήθη Συρία τοῦ σῶσαι ἔτι τοὺς υἱοὺς ᾿Αμμών.
Глава́ а҃і
Κεφάλαιο 11
1
1
И҆ бы́сть по возвраще́нїи лѣ́та, во вре́мѧ и҆схожде́нїѧ царе́й (на бра́нь), и҆ посла̀ даві́дъ і҆ѡа́ва и҆ ѻ҆́троки своѧ̑ съ ни́мъ, и҆ всего̀ і҆и҃лѧ: и҆ расточи́ша сы́ны а҆ммѡ̑ни и҆ ѡ҆бсѣдо́ша ѡ҆́крестъ равва́ѳа, и҆ даві́дъ сѣ́де во і҆ерⷭ҇ли́мѣ. ΚΑΙ ἐγένετο ἐπιστρέψαντος τοῦ ἐνιαυτοῦ εἰς τὸν καιρὸν τῆς ἐξοδίας τῶν βασιλέων, καὶ ἀπέστειλε Δαυὶδ τὸν ᾿Ιωὰβ καὶ τοὺς παῖδας αὐτοῦ μετ’ αὐτοῦ καὶ τὸν πάντα ᾿Ισραήλ, καὶ διέφθειραν τοὺς υἱοὺς ᾿Αμμὼν καὶ διεκάθισαν ἐπὶ Ραββάθ· καὶ Δαυὶδ ἐκάθισεν ἐν ῾Ιερουσαλήμ.
2
2
И҆ бы́сть при ве́черѣ, и҆ воста̀ даві́дъ ѿ ло́жа своегѡ̀, и҆ хожда́ше на кро́вѣ до́мꙋ ца́рскагѡ, и҆ оу҆ви́дѣ женꙋ̀ съ кро́ва мы́ющꙋюсѧ: жена́ же взо́ромъ добра̀ велмѝ: καὶ ἐγένετο πρὸς ἑσπέραν καὶ ἀνέστη Δαυὶδ ἀπὸ τῆς κοίτης αὐτοῦ καὶ περιεπάτει ἐπὶ τοῦ δώματος τοῦ οἴκου τοῦ βασιλέως καὶ εἶδε γυναῖκα λουομένην ἀπὸ τοῦ δώματος, καὶ ἡ γυνὴ καλὴ τῷ εἴδει σφόδρα.
3
3
и҆ посла̀ даві́дъ, и҆ взыска̀ женꙋ̀, и҆ речѐ: не сїѧ́ ли вирсаві́а дще́рь є҆лїа́влѧ, жена̀ оу҆рі́и хетте́анина; καὶ ἀπέστειλε Δαυὶδ καὶ ἐζήτησε τὴν γυναῖκα καὶ εἶπεν· οὐχὶ αὕτη Βηρσαβεὲ θυγάτηρ ᾿Ελιὰβ γυνὴ Οὐρίου τοῦ Χετταίου;
4
4
И҆ посла̀ даві́дъ слꙋги̑, и҆ взѧ̀ ю҆̀, и҆ вни́де къ не́й, и҆ преспа̀ съ не́ю: и҆ та̀ бѣ̀ ѡ҆чи́стиласѧ ѿ нечистоты̀ своеѧ̀, и҆ возврати́сѧ въ до́мъ сво́й. καὶ ἀπέστειλε Δαυὶδ ἀγγέλους καὶ ἔλαβεν αὐτήν, καὶ εἰσῆλθε πρὸς αὐτήν, καὶ ἐκοιμήθη μετ’ αὐτῆς, καὶ αὐτὴ ἁγιαζομένη ἀπὸ ἀκαθαρσίας αὐτῆς, καὶ ἀπέστρεψεν εἰς τὸν οἶκον αὐτῆς.
5
5
И҆ зача́тъ жена̀ во чре́вѣ: и҆ посла́вши возвѣстѝ даві́дꙋ и҆ речѐ: сѐ, а҆́зъ є҆́смь во чре́вѣ и҆мꙋ́щаѧ. καὶ ἐν γαστρὶ ἔλαβεν ἡ γυνή· καὶ ἀποστείλασα ἀπήγγειλε τῷ Δαυὶδ καὶ εἶπεν· ἐγώ εἰμι ἐν γαστρὶ ἔχω.
6
6
И҆ посла̀ даві́дъ ко і҆ѡа́вꙋ, глаго́лѧ: послѝ ко мнѣ̀ оу҆рі́ю хетте́анина. И҆ посла̀ і҆ѡа́въ оу҆рі́ю къ даві́дꙋ. καὶ ἀπέστειλε Δαυὶδ πρὸς ᾿Ιωὰβ λέγων· ἀπόστειλον πρός με τὸν Οὐρίαν τὸν Χετταῖον· καὶ ἀπέστειλεν ᾿Ιωὰβ τὸν Οὐρίαν πρὸς Δαυίδ.
7
7
И҆ прїи́де оу҆рі́а и҆ вни́де къ немꙋ̀, и҆ вопросѝ є҆го̀ даві́дъ ѡ҆ ми́рѣ і҆ѡа́ва и҆ ѡ҆ ми́рѣ люді́й и҆ ѡ҆ ми́рѣ бра́ни. καὶ παραγίνεται Οὐρίας καὶ εἰσῆλθε πρὸς αὐτόν, καὶ ἐπηρώτησε Δαυὶδ εἰς εἰρήνην ᾿Ιωὰβ καὶ εἰς εἰρήνην τοῦ λαοῦ καὶ εἰς εἰρήνην τοῦ πολέμου.
8
8
И҆ речѐ даві́дъ ко оу҆рі́и: и҆дѝ въ до́мъ тво́й, и҆ оу҆мы́й но́зѣ твоѝ. И҆ и҆зы́де оу҆рі́а и҆з̾ до́мꙋ царе́ва, и҆ и҆́де в̾слѣ́дъ є҆гѡ̀ снѣ́дь царе́ва. καὶ εἶπε Δαυὶδ τῷ Οὐρίᾳ· κατάβηθι εἰς τὸν οἶκόν σου καὶ νίψαι τοὺς πόδας σου· καὶ ἐξῆλθεν Οὐρίας ἐξ οἴκου τοῦ βασιλέως, καὶ ἐξῆλθεν ὀπίσω αὐτοῦ ἄρσις τοῦ βασιλέως.
9
9
И҆ спа̀ оу҆рі́а пред̾ враты̀ до́мꙋ царе́ва съ рабы̑ господи́на своегѡ̀, а҆ не и҆́де въ до́мъ сво́й. καὶ ἐκοιμήθη Οὐρίας παρὰ τῇ θύρᾳ τοῦ βασιλέως μετὰ τῶν δούλων τοῦ κυρίου αὐτοῦ καὶ οὐ κατέβη εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ.
10
10
И҆ возвѣсти́ша даві́дꙋ, глаго́люще: ꙗ҆́кѡ не ходѝ оу҆рі́а въ до́мъ сво́й. И҆ речѐ даві́дъ ко оу҆рі́и: не съ пꙋти́ ли прише́лъ є҆сѝ; почто̀ не вше́лъ є҆сѝ въ до́мъ тво́й; καὶ ἀνήγγειλαν τῷ Δαυὶδ λέγοντες, ὅτι οὐ κατέβη Οὐρίας εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ. καὶ εἶπε Δαυὶδ πρὸς Οὐρίαν· οὐχὶ ἐξ ὁδοῦ σὺ ἔρχῃ; τί ὅτι οὐ κατέβης εἰς τὸν οἶκόν σου;
11
11
И҆ речѐ оу҆рі́а къ даві́дꙋ: кївѡ́тъ бж҃їй и҆ і҆и҃ль и҆ і҆ꙋ́да пребыва́ютъ въ кꙋ́щахъ, и҆ господи́нъ мо́й і҆ѡа́въ и҆ рабѝ господи́на моегѡ̀ на лицы̀ се́лъ пребыва́ютъ, а҆́зъ же вни́дꙋ ли въ до́мъ мо́й ꙗ҆́сти и҆ пи́ти и҆ спа́ти съ жено́ю мое́ю; ка́кѡ; жива̀ дꙋша̀ твоѧ̀, а҆́ще сотворю̀ глаго́лъ се́й. καὶ εἶπεν Οὐρίας πρὸς Δαυίδ· ἡ κιβωτὸς καὶ ᾿Ισραὴλ καὶ ᾿Ιούδας κατοικοῦσιν ἐν σκηναῖς, καὶ ὁ κύριός μου ᾿Ιωὰβ καὶ οἱ δοῦλοι τοῦ κυρίου μου ἐπὶ πρόσωπον τοῦ ἀγροῦ παρεμβάλλουσι· καὶ ἐγὼ εἰσελεύσομαι εἰς τὸν οἶκόν μου τοῦ φαγεῖν καὶ πιεῖν καὶ κοιμηθῆναι μετὰ τῆς γυναικός μου; πῶς; ζῇ ἡ ψυχή σου, εἰ ποιήσω τὸ ρῆμα τοῦτο.
12
12
И҆ речѐ даві́дъ ко оу҆рі́и: посѣдѝ здѣ̀ и҆ дне́сь, и҆ заꙋ́тра ѿпꙋщꙋ́ тѧ. И҆ пребы́сть оу҆рі́а во і҆ерⷭ҇ли́мѣ въ то́й де́нь и҆ во оу҆́трешнїй. καὶ εἶπε Δαυὶδ πρὸς Οὐρίαν· κάθισον ἐνταῦθα καί γε σήμερον, καὶ αὔριον ἐξαποστελῶ σε. καὶ ἐκάθισεν Οὐρίας ἐν ῾Ιερουσαλὴμ ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ καὶ τῇ ἐπαύριον.
13
13
И҆ призва̀ є҆го̀ даві́дъ, и҆ ꙗ҆дѐ пред̾ ни́мъ и҆ пїѧ́ше, и҆ оу҆поѝ є҆го̀, и҆ ѿи́де въ ве́черъ спа́ти на ло́же своѐ съ рабы̑ господи́на своегѡ̀, въ до́мъ же сво́й не и҆́де. καὶ ἐκάλεσεν αὐτὸν Δαυίδ, καὶ ἔφαγεν ἐνώπιον αὐτοῦ καὶ ἔπιε καὶ ἐμέθυσεν αὐτόν· καὶ ἐξῆλθεν ἑσπέρας τοῦ κοιμηθῆναι ἐπὶ τῆς κοίτης αὐτοῦ μετὰ τῶν δούλων τοῦ κυρίου αὐτοῦ, καὶ εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ οὐ κατέβη.
14
14
И҆ бы́сть оу҆́тро, и҆ написа̀ даві́дъ писа́нїе ко і҆ѡа́вꙋ, и҆ посла̀ рꙋко́ю оу҆рі́иною. καὶ ἐγένετο πρωΐ καὶ ἔγραψε Δαυὶδ βιβλίον πρὸς ᾿Ιωὰβ καὶ ἀπέστειλεν ἐν χειρὶ Οὐρίου.
15
15
И҆ написа̀ въ писа́нїи, глаго́лѧ: введѝ оу҆рі́ю проти́вꙋ бра́ни крѣ́пкїѧ и҆ возврати́тесѧ вспѧ́ть ѿ негѡ̀, да ꙗ҆́звенъ бꙋ́детъ и҆ оу҆́мретъ. καὶ ἔγραψεν ἐν βιβλίῳ λέγων· εἰσάγαγε τὸν Οὐρίαν ἐξ ἐναντίας τοῦ πολέμου τοῦ κραταιοῦ, καὶ ἀποστραφήσεσθε ἀπὸ ὄπισθεν αὐτοῦ, καὶ πληγήσεται ἀπὸ ὄπισθεν αὐτοῦ, καὶ πληγήσεται καὶ ἀποθανεῖται.
16
16
И҆ бы́сть є҆гда̀ стрежа́ше і҆ѡа́въ оу҆ гра́да, и҆ поста́ви оу҆рі́ю на мѣ́стѣ, и҆дѣ́же вѣ́дѧше, ꙗ҆́кѡ мꙋ́жїе си́льни та́мѡ. καὶ ἐγενήθη ἐν τῷ φυλάσσειν ᾿Ιωὰβ ἐπὶ τὴν πόλιν καὶ ἔθηκε τὸν Οὐρίαν εἰς τὸν τόπον, οὗ ᾔδει ὅτι ἄνδρες δυνάμεως ἐκεῖ.
17
17
И҆ и҆зыдо́ша мꙋ́жїе и҆з̾ гра́да и҆ бїѧ́хꙋсѧ со і҆ѡа́вомъ: и҆ падо́ша ѿ люді́й ѿ рабѡ́въ даві́довыхъ, оу҆́мре же и҆ оу҆рі́а хетте́анинъ. καὶ ἐξῆλθον οἱ ἄνδρες τῆς πόλεως καὶ ἐπολέμουν μετὰ ᾿Ιωάβ, καὶ ἔπεσαν ἐκ τοῦ λαοῦ ἐκ τῶν δούλων Δαυίδ, καὶ ἀπέθανε καί γε Οὐρίας ὁ Χετταῖος.
18
18
И҆ посла̀ і҆ѡа́въ, и҆ возвѣстѝ даві́дꙋ всѧ̑ словеса̀, ꙗ҆̀же ѡ҆ бра́ни, глаго́лати къ царю̀. καὶ ἀπέστειλεν ᾿Ιωὰβ καὶ ἀπήγγειλε τῷ Δαυὶδ πάντας τοὺς λόγους τοῦ πολέμου λαλῆσαι πρὸς τὸν βασιλέα
19
19
И҆ заповѣ́да (і҆ѡа́въ) послꙋ̀, глаго́лѧ: є҆гда̀ сконча́еши всѧ̑ рѣ̑чи, ꙗ҆̀же ѿ бра́ни, къ царю̀ глаго́лати, καὶ ἐνετείλατο τῷ ἀγγέλῳ λέγων· ἐν τῷ συντελέσαι πάντας τοὺς λόγους τοῦ πολέμου λαλῆσαι πρὸς τὸν βασιλέα
20
20
и҆ бꙋ́детъ а҆́ще разгнѣ́ваетсѧ ца́рь и҆ рече́тъ тѝ: почто̀ прибли́жистесѧ ко гра́дꙋ на бра́нь; не вѣ́дасте ли, ꙗ҆́кѡ стрѣлѧ́ти бꙋ́дꙋтъ съ стѣны̀; καὶ ἔσται ἐὰν ἀναβῇ ὁ θυμὸς τοῦ βασιλέως, καὶ εἴπῃ σοι· τί ὅτι ἠγγίσατε πρὸς τὴν πόλιν πολεμῆσαι; οὐκ ᾔδειτε ὅτι τοξεύσουσιν ἀπάνωθεν τοῦ τείχους;
21
21
кто̀ оу҆бѝ а҆вїмеле́ха сы́на і҆ероваа́лѧ сы́на ни́рова; не жена́ ли ве́рже на́нь оу҆ло́мкомъ же́рнова съ стѣны̀, (и҆ оу҆разѝ є҆го̀,) и҆ оу҆́мре въ ѳама́сѣ; почто̀ пристꙋпа́сте къ стѣнѣ̀; и҆ рече́ши: и҆ ра́бъ тво́й оу҆рі́а хетте́анинъ (оу҆бїе́нъ бы́сть, и҆) оу҆́мре. τίς ἐπάταξε τὸν ᾿Αβιμέλεχ υἱὸν ῾Ιεροβάαλ υἱοῦ Νήρ; οὐχὶ γυνὴ ἔρριψε κλάσμα μύλου ἐπ’ αὐτὸν ἀπὸ ἄνωθεν τοῦ τείχους καὶ ἀπέθανεν ἐν Θαμασί; ἱνατί προσηγάγετε πρὸς τὸ τεῖχος; καὶ ἐρεῖς· καί γε ὁ δοῦλός σου Οὐρίας ὁ Χετταῖος ἀπέθανε.
22
22
И҆ и҆́де посо́лъ і҆ѡа́вль къ царю̀ во і҆ерⷭ҇ли́мъ, и҆ прїи́де, и҆ возвѣстѝ даві́дꙋ всѧ̑, є҆ли̑ка глаго́ла є҆мꙋ̀ і҆ѡа́въ, всѧ̑ глаго́лы бра́ни. И҆ разгнѣ́васѧ даві́дъ на і҆ѡа́ва и҆ речѐ къ послꙋ̀: почто̀ прибли́жистесѧ ко гра́дꙋ би́тисѧ; не вѣ́дасте ли, ꙗ҆́кѡ ꙗ҆́звени бꙋ́дете со стѣны̀; кто̀ оу҆бѝ а҆вїмеле́ха сы́на і҆ероваа́лѧ; не жена́ ли ве́рже на́нь оу҆ло́мокъ же́рнова со стѣны̀, и҆ оу҆́мре въ ѳама́сѣ; почто̀ прибли́жистесѧ къ стѣнѣ̀; καὶ ἐπορεύθη ὁ ἄγγελος ᾿Ιωὰβ πρὸς τὸν βασιλέα εἰς ῾Ιερουσαλήμ, καὶ παρεγένετο καὶ ἀπήγγειλε τῷ Δαυὶδ πάντα, ὅσα ἀπήγγειλεν αὐτῷ ᾿Ιωὰβ πάντα τὰ ρήματα τοῦ πολέμου. καὶ ἐθυμώθη Δαυὶδ πρὸς ᾿Ιωὰβ καὶ εἶπε πρὸς τὸν ἄγγελον· ἱνατί προσηγάγετε πρὸς τὴν πόλιν τοῦ πολεμῆσαι; οὐκ ᾔδειτε ὅτι πληγήσεσθε ἀπὸ τοῦ τείχους; τίς ἐπάταξε τὸν ᾿Αβιμέλεχ υἱὸν ῾Ιεροβάαλ; οὐχὶ γυνὴ ἔρριψεν ἐπ’ αὐτὸν κλάσμα μύλου ἀπὸ τοῦ τείχους καὶ ἀπέθανεν ἐν Θαμασί; ἱνατί προσηγάγετε πρὸς τὸ τεῖχος;
23
23
И҆ речѐ посо́лъ къ даві́дꙋ: ꙗ҆́кѡ оу҆крѣпи́шасѧ на ны̀ мꙋ́жїе и҆ и҆зыдо́ша на ны̀ на село̀, и҆ гони́хомъ ѧ҆̀ до вра́тъ гра́да: καὶ εἶπεν ὁ ἄγγελος πρὸς Δαυὶδ ὅτι ἐκραταίωσαν ἐφ’ ἡμᾶς οἱ ἄνδρες καὶ ἐξῆλθαν ἐφ᾿ ἡμᾶς εἰς τὸν ἀγρόν, καὶ ἐγενήθημεν ἐπ’ αὐτοὺς ἕως τῆς θύρας τῆς πύλης,
24
24
и҆ стрѣлѧ́ша стрѣлцы̀ со стѣны̀ на рабы̑ твоѧ̑, и҆ оу҆мро́ша ѿ ѻ҆́трѡкъ ца́рскихъ, и҆ ра́бъ тво́й оу҆рі́а хетте́анинъ оу҆́мре. καὶ ἐτόξευσαν οἱ τοξεύοντες πρὸς τοὺς παῖδάς σου ἀπάνωθεν τοῦ τείχους, καὶ ἀπέθανον τῶν παίδων τοῦ βασιλέως, καί γε ὁ δοῦλος σου Οὐρίας ὁ Χετταῖος ἀπέθανε.
25
25
И҆ речѐ даві́дъ къ послꙋ̀: си́це да рече́ши ко і҆ѡа́вꙋ: да не бꙋ́детъ ѕло̀ пред̾ ѻ҆чи́ма твои́ма сло́во сїѐ, ꙗ҆́кѡ ѻ҆вогда̀ оу҆́бѡ си́це, ѻ҆вогда́ же и҆на́кѡ поѧда́етъ ме́чь: оу҆крѣпѝ бра́нь твою̀ на гра́дъ, и҆ раскопа́й и҆̀: и҆ оу҆крѣпѝ є҆го̀. καὶ εἶπε Δαυὶδ πρὸς τὸν ἄγγελον· τάδε ἐρεῖς πρὸς ᾿Ιωάβ· μὴ πονηρὸν ἔστω ἐν ὀφθαλμοῖς σου τὸ ρῆμα τοῦτο, ὅτι ποτὲ μὲν οὕτως καὶ ποτὲ οὕτως φάγεται ἡ μάχαιρα· κραταίωσον τὸν πόλεμόν σου εἰς τὴν πόλιν καὶ κατάσπασον αὐτὴν καὶ κραταίωσον αὐτήν.
26
26
И҆ оу҆слы́ша жена̀ оу҆рі́ина, ꙗ҆́кѡ оу҆́мре оу҆рі́а мꙋ́жъ є҆ѧ̀, и҆ рыда́ше по мꙋ́жи свое́мъ. καὶ ἤκουσεν ἡ γυνὴ Οὐρίου ὅτι ἀπέθανεν Οὐρίας ὁ ἀνὴρ αὐτῆς, καὶ ἐκόψατο τὸν ἄνδρα αὐτῆς.
27
27
И҆ пре́йде пла́чь, и҆ посла̀ даві́дъ, и҆ введѐ ю҆̀ въ до́мъ сво́й, и҆ бы́сть є҆мꙋ̀ жена̀, и҆ родѝ є҆мꙋ̀ сы́на. И҆ ѕо́лъ ꙗ҆ви́сѧ глаго́лъ, є҆го́же сотворѝ даві́дъ, пред̾ ѻ҆чи́ма гдⷭ҇нима. καὶ διῆλθε τὸ πένθος καὶ ἀπέστειλε Δαυίδ, καὶ συνήγαγεν αὐτὴν εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ, καὶ ἐγενήθη αὐτῷ εἰς γυναῖκα, καὶ ἔτεκεν αὐτῷ υἱόν. καὶ πονηρὸν ἐφάνη τὸ ρῆμα, ὃ ἐποίησε Δαυίδ, ἐν ὀφθαλμοῖς Κυρίου.
Глава́ в҃і
Κεφάλαιο 12
1
1
И҆ посла̀ гдⷭ҇ь наѳа́на прⷪ҇ро́ка къ даві́дꙋ. И҆ вни́де къ немꙋ̀ (и҆ речѐ є҆мꙋ̀: ѿвѣща́й мѝ, царю̀, нн҃ѣ сꙋ́дъ се́й:) и҆ речѐ є҆мꙋ̀: два̀ мꙋ̑жа бѣ́ста во є҆ди́нѣмъ гра́дѣ, є҆ди́нъ бога́тъ, а҆ дрꙋгі́й оу҆бо́гъ: ΚΑΙ ἀπέστειλε Κύριος τὸν Νάθαν τὸν προφήτην πρὸς Δαυίδ, καὶ εἰσῆλθε πρὸς αὐτὸν καὶ εἶπεν αὐτῷ· δύο ἦσαν ἄνδρες ἐν πόλει μιᾷ, εἷς πλούσιος, καὶ εἷς πένης·
2
2
и҆ оу҆ бога́тагѡ стада̀ бѧ́хꙋ и҆ бꙋ́йволи мно́зи ѕѣлѡ̀, καὶ τῷ πλουσίῳ ἦν ποίμνια καὶ βουκόλια πολλὰ σφόδρα,
3
3
оу҆ оу҆бо́гагѡ же ничто́же бѣ̀, но то́кмѡ а҆́гница є҆ди́на ма́ла, ю҆́же стѧжа̀ и҆ снабдѣ̀, и҆ вскормѝ ю҆̀, и҆ возрастѐ съ ни́мъ и҆ съ сына́ми є҆гѡ̀ вкꙋ́пѣ: ѿ хлѣ́ба є҆гѡ̀ ꙗ҆дѧ́ше и҆ ѿ ча́ши є҆гѡ̀ пїѧ́ше, и҆ на ло́нѣ є҆гѡ̀ почива́ше, и҆ бѣ̀ є҆мꙋ̀ ꙗ҆́кѡ дще́рь: καὶ τῷ πένητι οὐδὲν ἀλλ’ ἢ ἀμνὰς μία μικρά, ἣν ἐκτήσατο καὶ περιεποίησατο καὶ ἐξέθρεψεν αὐτὴν καὶ ἡδρύνθη μετ’ αὐτοῦ καὶ μετὰ τῶν υἱῶν αὐτοῦ ἐπὶ τὸ αὐτό, ἐκ τοῦ ἄρτου αὐτοῦ ἤσθιε καὶ ἐκ τοῦ ποτηρίου αὐτοῦ ἔπινε καὶ ἐν τῷ κόλπῳ αὐτοῦ ἐκάθευδε καὶ ἦν αὐτῷ ὡς θυγάτηρ·
4
4
и҆ прїи́де нѣ́кто съ пꙋтѝ къ мꙋ́жꙋ бога́томꙋ, и҆ не восхотѣ̀ взѧ́ти ѿ ста́дъ свои́хъ и҆ ѿ бꙋ́йволицъ свои́хъ на сотворе́нїе ѡ҆бѣ́да пꙋ́тникꙋ прише́дшꙋ къ немꙋ̀: но взѧ̀ а҆́гницꙋ оу҆бо́гагѡ, и҆ оу҆гото́ва ю҆̀ на ѡ҆бѣ́дъ мꙋ́жꙋ прише́дшꙋ къ немꙋ̀. καὶ ἦλθε πάροδος τῷ ἀνδρὶ τῷ πλουσίῳ, καὶ ἐφείσατο λαβεῖν ἐκ τῶν ποιμνίων αὐτοῦ καὶ ἐκ τῶν βουκολίων αὐτοῦ τοῦ ποιῆσαι τῷ ξένῳ ὁδοιπόρῳ τῷ ἐλθόντι πρὸς αὐτὸν καὶ ἔλαβε τὴν ἀμνάδα τοῦ πένητος καὶ ἐποίησεν αὐτὴν τῷ ἀνδρὶ τῷ ἐλθόντι πρὸς αὐτόν.
5
5
И҆ разгнѣ́васѧ гнѣ́вомъ ѕѣлѡ̀ даві́дъ на мꙋ́жа (того̀), и҆ речѐ даві́дъ къ наѳа́нꙋ: жи́въ гдⷭ҇ь, ꙗ҆́кѡ сы́нъ сме́рти є҆́сть мꙋ́жъ сотвори́вый сїѐ: καὶ ἐθυμώθη ὀργῇ Δαυὶδ σφόδρα τῷ ἀνδρί, καὶ εἶπε Δαυὶδ πρὸς Νάθαν· ζῇ Κύριος, ὅτι υἱὸς θανάτου ὁ ἀνὴρ ὁ ποιήσας τοῦτο
6
6
и҆ а҆́гницꙋ возврати́тъ седмери́цею за сїѐ, ꙗ҆́кѡ сотвори́лъ глаго́лъ се́й, и҆ за сїѐ, ꙗ҆́кѡ не пощадѣ̀. καὶ τὴν ἀμνάδα ἀποτίσει ἑπταπλασίονα, ἀνθ’ ὧν ὅτι ἐποίησε τὸ ρῆμα τοῦτο καὶ περὶ οὗ οὐκ ἐφείσατο.
7
7
И҆ речѐ наѳа́нъ къ даві́дꙋ: ты̀ є҆сѝ мꙋ́жъ сотвори́вый сїѐ: сїѧ̑ гл҃етъ гдⷭ҇ь бг҃ъ і҆и҃левъ: а҆́зъ є҆́смь пома́завый тѧ̀ въ царѧ̀ над̾ і҆и҃лемъ, и҆ а҆́зъ є҆́смь и҆зба́вивый тѧ̀ ѿ рꙋкѝ саꙋ́ловы: καὶ εἶπε Νάθαν πρὸς Δαυίδ· σὺ εἶ ὁ ἀνὴρ ὁ ποιήσας τοῦτο· τάδε λέγει Κύριος ὁ Θεὸς ᾿Ισραήλ· ἐγώ εἰμι ὁ χρίσας σε εἰς βασιλέα ἐπὶ ᾿Ισραήλ, καὶ ἐγώ εἰμι ἐρρυσάμην σε ἐκ χειρὸς Σαοὺλ
8
8
и҆ да́хъ тѝ до́мъ господи́на твоегѡ̀ и҆ жєны̀ господи́на твоегѡ̀ на ло́но твоѐ, и҆ да́хъ тѝ до́мъ і҆и҃левъ и҆ і҆ꙋ́динъ: и҆ а҆́ще ма́ло тѝ є҆́сть, приложꙋ̀ тебѣ̀ къ си̑мъ: καὶ ἔδωκά σοι τὸν οἶκον τοῦ κυρίου σου καὶ τὰς γυναῖκας τοῦ κυρίου σου ἐν τῷ κόλπῳ σου καὶ ἔδωκά σοι τὸν οἶκον ᾿Ισραὴλ καὶ ᾿Ιούδα· καὶ εἰ μικρόν ἐστι, προσθήσω σοι κατὰ ταῦτα.
9
9
и҆ что̀ ꙗ҆́кѡ презрѣ́лъ є҆сѝ сло́во гдⷭ҇не, є҆́же сотвори́ти лꙋка́вое пред̾ ѻ҆чи́ма є҆гѡ̀; оу҆рі́ю хетте́анина оу҆би́лъ є҆сѝ мече́мъ, и҆ женꙋ̀ є҆гѡ̀ поѧ́лъ є҆сѝ себѣ̀ въ женꙋ̀, и҆ того̀ оу҆би́лъ є҆сѝ мече́мъ сынѡ́въ а҆ммѡ́нихъ: τί ὅτι ἐφαύλισας τὸν λόγον Κυρίου τοῦ ποιῆσαι τὸ πονηρὸν ἐν ὀφθαλμοῖς αὐτοῦ; τὸν Οὐρίαν τὸν Χετταῖον ἐπάταξας ἐν ρομφαίᾳ καὶ τὴν γυναῖκα αὐτοῦ ἔλαβες σεαυτῷ εἰς γυναῖκα καὶ αὐτὸν ἀπέκτεινας ἐν ρομφαίᾳ υἱῶν ᾿Αμμών.
10
10
и҆ нн҃ѣ не ѿстꙋ́питъ ме́чь ѿ до́мꙋ твоегѡ̀ до вѣ́ка: занѐ оу҆ничижи́лъ мѧ̀ є҆сѝ и҆ поѧ́лъ є҆сѝ женꙋ̀ оу҆рі́и хетте́анина въ женꙋ̀ себѣ̀: καὶ νῦν οὐκ ἀποστήσεται ρομφαία ἐκ τοῦ οἴκου σου ἕως αἰῶνος ἀνθ’ ὧν ὅτι ἐξουδένωσάς με καὶ ἔλαβες τὴν γυναῖκα τοῦ Οὐρίου τοῦ Χετταίου τοῦ εἶναί σοι εἰς γυναῖκα.
11
11
сїѧ̑ гл҃етъ гдⷭ҇ь: сѐ, а҆́зъ воздви́гнꙋ на тѧ̀ ѕла̑ѧ ѿ до́мꙋ твоегѡ̀, и҆ возмꙋ̀ жєны̀ твоѧ̑ пред̾ ѻ҆чи́ма твои́ма и҆ да́мъ бли́жнемꙋ твоемꙋ̀, и҆ бꙋ́детъ спа́ти со жена́ми твои́ми пред̾ со́лнцемъ си́мъ: τάδε λέγει Κύριος· ἰδοὺ ἐγὼ ἐξεγείρω ἐπὶ σὲ κακὰ ἐκ τοῦ οἴκου σου καὶ λήψομαι τὰς γυναῖκάς σου κατ’ ὀφθαλμούς σου καὶ δώσω τῷ πλησίον σου, καὶ κοιμηθήσεται μετὰ τῶν γυναικῶν σου ἐναντίον τοῦ ἡλίου τούτου·
12
12
ꙗ҆́кѡ ты̀ сотвори́лъ є҆сѝ вта́йнѣ, а҆́зъ же сотворю̀ гл҃го́лъ се́й пред̾ всѣ́мъ і҆и҃лемъ и҆ пред̾ со́лнцемъ си́мъ. ὅτι σὺ ἐποίησας κρυβῇ, κἀγὼ ποιήσω τὸ ρῆμα τοῦτο ἐναντίον παντὸς ᾿Ισραὴλ καὶ ἀπέναντι τοῦ ἡλίου τούτου.
13
13
И҆ речѐ даві́дъ къ наѳа́нꙋ: согрѣши́хъ ко гдⷭ҇ꙋ. И҆ речѐ наѳа́нъ къ даві́дꙋ: и҆ гдⷭ҇ь ѿѧ̀ согрѣше́нїе твоѐ, не оу҆́мреши: καὶ εἶπε Δαυὶδ τῷ Νάθαν· ἡμάρτηκα τῷ Κυρίῳ. καὶ εἶπε Νάθαν πρὸς Δαυίδ· καὶ Κύριος παρεβίβασε τὸ ἁμάρτημά σου, οὐ μὴ ἀποθάνῃς·
14
14
ѻ҆ба́че ꙗ҆́кѡ поѡщрѧ́ѧ и҆з̾ѡстри́лъ є҆сѝ врагѡ́въ гдⷭ҇нихъ глаго́ломъ си́мъ, и҆ сы́нъ тво́й роди́выйсѧ тебѣ̀ сме́ртїю оу҆́мретъ. πλὴν ὅτι παροργίζων παρώργισας τοὺς ἐχθροὺς Κυρίου ἐν τῷ ρήματι τούτῳ, καί γε ὁ υἱός σου ὁ τεχθείς σοι θανάτῳ ἀποθανεῖται.
15
15
И҆ ѿи́де наѳа́нъ въ до́мъ сво́й. И҆ сокрꙋшѝ гдⷭ҇ь дѣ́тище, є҆́же родѝ жена̀ оу҆рі́ина даві́дꙋ, и҆ разболѣ́сѧ. καὶ ἀπῆλθε Νάθαν εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ. καὶ ἔθραυσε Κύριος τὸ παιδίον, ὃ ἔτεκεν ἡ γυνὴ Οὐρίου τοῦ Χετταίου τῷ Δαυίδ, καὶ ἠρρώστησε.
16
16
И҆ взыска̀ даві́дъ бг҃а ѡ҆ дѣ́тищи, и҆ пости́сѧ даві́дъ посто́мъ, и҆ вни́де и҆ водвори́сѧ, и҆ лежа́ше на землѝ: καὶ ἐζήτησε Δαυὶδ τὸν Θεὸν περὶ τοῦ παιδαρίου, καὶ ἐνήστευσε Δαυὶδ νηστείαν καὶ εἰσῆλθε καὶ ηὐλίσθη ἐν σάκκῳ ἐπὶ τῆς γῆς.
17
17
и҆ внидо́ша къ немꙋ̀ старѣ̑йшины до́мꙋ є҆гѡ̀ воздви́гнꙋти є҆го̀ ѿ землѝ, и҆ не восхотѣ̀, и҆ не ꙗ҆дѐ съ ни́ми хлѣ́ба. καὶ ἀνέστησαν ἐπ’ αὐτὸν οἱ πρεσβύτεροι τοῦ οἴκου αὐτοῦ ἐγεῖραι αὐτὸν ἀπὸ τῆς γῆς, καὶ οὐκ ἠθέλησε καὶ οὐ συνέφαγεν αὐτοῖς ἄρτον.
18
18
И҆ бы́сть въ де́нь седмы́й, и҆ оу҆́мре ѻ҆троча̀. И҆ оу҆боѧ́шасѧ рабѝ даві́дѡвы повѣ́дати є҆мꙋ̀, ꙗ҆́кѡ оу҆́мре ѻ҆троча̀, рѣ́ша бо: сѐ, є҆гда̀ ѻ҆троча̀ є҆щѐ жи́во бѧ́ше, глаго́лахомъ къ немꙋ̀, и҆ не послꙋ́ша гла́са на́шегѡ: и҆ ка́кѡ рече́мъ къ немꙋ̀, ꙗ҆́кѡ оу҆́мре ѻ҆троча̀, и҆ сотвори́тъ ѕла̑ѧ; καὶ ἐγένετο ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῇ ἑβδόμῃ καὶ ἀπέθανε τὸ παιδάριον· καὶ ἐφοβήθησαν οἱ δοῦλοι Δαυὶδ ἀναγγεῖλαι αὐτῷ ὅτι τέθνηκε τὸ παιδάριον, ὅτι εἶπαν· ἰδοὺ ἐν τῷ τὸ παιδάριον ἔτι ζῆν ἐλαλήσαμεν πρὸς αὐτόν, καὶ οὐκ εἰσήκουσε τῆς φωνῆς ἡμῶν· καὶ πῶς εἴπωμεν πρὸς αὐτὸν ὅτι τέθνηκε τὸ παιδάριον; καὶ ποιήσει κακά.
19
19
И҆ разꙋмѣ̀ даві́дъ, ꙗ҆́кѡ ѻ҆́троцы є҆гѡ̀ ше́пчꙋтъ, и҆ позна̀ даві́дъ, ꙗ҆́кѡ оу҆́мре ѻ҆троча̀. И҆ речѐ даві́дъ ѻ҆трокѡ́мъ свои̑мъ: оу҆́мре ли ѻ҆троча̀; и҆ рѣ́ша: оу҆́мре. καὶ συνῆκε Δαυὶδ ὅτι οἱ παῖδες αὐτοῦ ψιθυρίζουσι, καὶ ἐνόησε Δαυὶδ ὅτι τέθνηκε τὸ παιδάριον· καὶ εἶπε Δαυὶδ πρὸς τοὺς παῖδας αὐτοῦ· εἰ τέθνηκε τὸ παιδάριον; καὶ εἶπαν· τέθνηκε.
20
20
И҆ воста̀ даві́дъ ѿ землѝ, и҆ оу҆мы́сѧ и҆ пома́засѧ, и҆ и҆змѣнѝ ри̑зы своѧ̑, и҆ вни́де въ до́мъ бж҃їй, и҆ поклони́сѧ є҆мꙋ̀, и҆ вни́де въ до́мъ сво́й, и҆ просѝ ꙗ҆́сти хлѣ́ба, и҆ предложи́ша є҆мꙋ̀ хлѣ́бъ, и҆ ꙗ҆дѐ. καὶ ἀνέστη Δαυὶδ ἐκ τῆς γῆς καὶ ἐλούσατο καὶ ἠλείψατο καὶ ἤλλαξε τὰ ἱμάτια αὐτοῦ καὶ εἰσῆλθεν εἰς τὸν οἶκον τοῦ Θεοῦ καὶ προσεκύνησεν αὐτῷ· καὶ εἰσῆλθεν εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ, καὶ ᾔτησεν ἄρτον φαγεῖν καὶ παρέθηκαν αὐτῷ ἄρτον, καὶ ἔφαγε.
21
21
И҆ рѣ́ша ѻ҆́троцы є҆гѡ̀ къ немꙋ̀: что̀ глаго́лъ се́й, є҆го́же сотвори́лъ є҆сѝ ѻ҆троча́те ра́ди, ꙗ҆́кѡ є҆щѐ сꙋ́щꙋ ѻ҆троча́ти жи́вꙋ, пости́лсѧ є҆сѝ и҆ пла́калъ и҆ бдѣ́лъ є҆сѝ: є҆гда́ же оу҆́мре ѻ҆троча̀, воста́лъ, и҆ ꙗ҆́лъ є҆сѝ хлѣ́бъ, и҆ пи́лъ є҆сѝ; καὶ εἶπαν οἱ παῖδες αὐτοῦ πρὸς αὐτόν· τί τὸ ρῆμα τοῦτο, ὃ ἐποίησας ἕνεκα τοῦ παιδαρίου; ἔτι ζῶντος ἐνήστευες καὶ ἔκλαιες καὶ ἠγρύπνεις, καὶ ἡνίκα ἀπέθανε τὸ παιδάριον, ἀνέστης καὶ ἔφαγες ἄρτον καὶ πέπωκας;
22
22
И҆ речѐ даві́дъ: є҆гда̀ бѣ̀ ѻ҆троча̀ є҆щѐ жи́во, пости́хсѧ и҆ пла́кахъ, ꙗ҆́кѡ рѣ́хъ: кто̀ вѣ́сть, поми́лꙋетъ ли мѧ̀ гдⷭ҇ь и҆ жи́во бꙋ́детъ ѻ҆троча̀; καὶ εἶπε Δαυίδ· ἐν τῷ τὸ παιδάριον ἔτι ζῆν ἐνήστευσα καὶ ἔκλαυσα, ὅτι εἶπα· τίς οἶδεν εἰ ἐλεήσει με Κύριος καὶ ζήσεται τὸ παιδάριον;
23
23
нн҃ѣ же оу҆́мре, почто̀ мнѣ̀ пости́тисѧ; є҆да̀ возмогꙋ̀ возврати́ти є҆̀ ктомꙋ̀; а҆́зъ и҆́мамъ и҆тѝ къ немꙋ̀, то́е же не возврати́тсѧ ко мнѣ̀. καὶ νῦν τέθνηκεν· ἱνατί τοῦτο ἐγὼ νηστεύω; μὴ δυνήσομαι ἐπιστρέψαι αὐτὸν ἔτι; ἐγὼ πορεύσομαι πρὸς αὐτόν, καὶ αὐτὸς οὐκ ἀναστρέψει πρός με.
24
24
И҆ оу҆тѣ́ши даві́дъ вирсаві́ю женꙋ̀ свою̀, и҆ вни́де къ не́й и҆ спа̀ съ не́ю, и҆ зача̀ и҆ родѝ сы́на, и҆ наречѐ и҆́мѧ є҆мꙋ̀ соломѡ́нъ: и҆ гдⷭ҇ь возлюбѝ є҆го̀. καὶ παρεκάλεσε Δαυὶδ Βηρσαβεὲ τὴν γυναῖκα αὐτοῦ καὶ εἰσῆλθε πρὸς αὐτὴν καὶ ἐκοιμήθη μετ’ αὐτῆς καὶ συνέλαβε καὶ ἔτεκεν υἱόν, καὶ ἐκάλεσε τὸ ὄνομα αὐτοῦ Σαλωμών, καὶ Κύριος ἠγάπησεν αὐτόν.
25
25
И҆ посла̀ рꙋко́ю наѳа́на прⷪ҇ро́ка, и҆ наречѐ и҆́мѧ є҆мꙋ̀ і҆еддеді̀ сло́вомъ гдⷭ҇нимъ. καὶ ἀπέστειλεν ἐν χειρὶ Νάθαν τοῦ προφήτου, καὶ ἐκάλεσε τὸ ὄνομα αὐτοῦ ᾿Ιεδεδί, ἕνεκεν Κυρίου.
26
26
І҆ѡа́въ же воева̀ въ равва́ѳѣ сынѡ́въ а҆ммѡ́нихъ и҆ взѧ̀ гра́дъ ца́рства. Καὶ ἐπολέμησεν ᾿Ιωὰβ ἐν Ραββὰθ υἱῶν ᾿Αμμὼν καὶ κατέλαβε τὴν πόλιν τῆς βασιλείας.
27
27
И҆ посла̀ і҆ѡа́въ вѣ́стники къ даві́дꙋ и҆ речѐ: воева́хъ на равва́ѳъ и҆ взѧ́хъ гра́дъ во́дъ: καὶ ἀπέστειλεν ᾿Ιωὰβ ἀγγέλους πρὸς Δαυὶδ καὶ εἶπεν· ἐπολέμησα ἐν Ραββὰθ καὶ κατελαβόμην τὴν πόλιν τῶν ὑδάτων·
28
28
и҆ нн҃ѣ соберѝ ѡ҆ста́нокъ люді́й и҆ ѡ҆полчи́сѧ на гра́дъ, и҆ прїимѝ є҆го̀, да не а҆́зъ возмꙋ̀ гра́дъ, и҆ нарече́тсѧ и҆́мѧ моѐ на не́мъ. καὶ νῦν συνάγαγε τὸ κατάλοιπον τοῦ λαοῦ καὶ παρέμβαλε ἐπὶ τὴν πόλιν καὶ προκαταλαβοῦ αὐτήν, ἵνα μὴ προκαταλάβωμαι ἐγὼ τὴν πόλιν καὶ κληθῇ τὸ ὄνομά μου ἐπ’ αὐτήν.
29
29
И҆ собра̀ даві́дъ всѧ̑ лю́ди, и҆ по́йде въ равва́ѳъ, и҆ ѡ҆полчи́сѧ на́нь, и҆ взѧ̀ є҆го̀: καὶ συνήγαγε Δαυὶδ πάντα τὸν λαὸν καὶ ἐπορεύθη εἰς Ραββὰθ καὶ ἐπολέμησεν ἐν αὐτῇ καὶ κατελάβετο αὐτήν.
30
30
и҆ взѧ̀ вѣне́цъ молхо́ма царѧ̀ и҆́хъ съ главы̀ є҆гѡ̀, тала́нтъ зла́та вѣ́съ є҆гѡ̀, и҆ ѿ ка́менїѧ дра́га, и҆ бѣ̀ на главѣ̀ даві́довѣ, и҆ коры́сть и҆знесѐ и҆з̾ гра́да мно́гꙋ ѕѣлѡ̀: καὶ ἔλαβε τὸν στέφανον Μολχὸμ τοῦ βασιλέως αὐτῶν ἀπὸ τῆς κεφαλῆς αὐτοῦ, καὶ ὁ σταθμὸς αὐτοῦ τάλαντον χρυσίου καὶ λίθου τιμίου, καὶ ἦν ἐπὶ τῆς κεφαλῆς Δαυίδ· καὶ σκῦλα τῆς πόλεως ἐξήνεγκε πολλὰ σφόδρα.
31
31
и҆ лю́ди сꙋ́щыѧ въ не́мъ и҆зведѐ, и҆ положѝ на пилы̑ и҆ на трезꙋ́бы желѣ̑зны и҆ сѣки̑ры жєлѣ́зны, и҆ превожда́ше и҆̀хъ сквозѣ̀ пе́щь плі́нѳѧнꙋ. И҆ та́кѡ сотворѝ всѣ̑мъ градѡ́мъ сынѡ́въ а҆ммѡ́нихъ. И҆ возврати́сѧ даві́дъ и҆ ве́сь і҆и҃ль во і҆ерⷭ҇ли́мъ. καὶ τὸν λαὸν τὸν ὄντα ἐν αὐτῇ ἐξήγαγε καὶ ἔθηκεν ἐν τῷ πρίονι καὶ ἐν τοῖς τριβόλοις τοῖς σιδηροῖς καὶ ὑποτομεῦσι σιδηροῖς καὶ διήγαγεν αὐτοὺς διὰ τοῦ πλινθείου· καὶ οὕτως ἐποίησε πάσαις ταῖς πόλεσιν υἱῶν ᾿Αμμών. καὶ ἐπέστρεψε Δαυὶδ καὶ πᾶς ὁ λαὸς εἰς ῾Ιερουσαλήμ.
Глава́ г҃і
Κεφάλαιο 13
1
1
И҆ бы́сть по си́хъ, и҆ оу҆ а҆вессалѡ́ма сы́на даві́дова бѣ̀ сестра̀ добра̀ взо́ромъ ѕѣлѡ̀, и҆́мѧ же є҆́й ѳама́рь, и҆ возлюбѝ ю҆̀ а҆мнѡ́нъ сы́нъ даві́довъ: ΚΑΙ ἐγενήθη μετὰ ταῦτα καὶ τῷ ᾿Αβεσσαλὼμ υἱῷ Δαυὶδ ἀδελφὴ καλὴ τῷ εἴδει σφόδρα, καὶ ὄνομα αὐτῇ Θημάρ, καὶ ἠγάπησεν αὐτὴν ᾿Αμνὼν υἱὸς Δαυίδ.
2
2
и҆ скорбѧ́ше а҆мнѡ́нъ, ꙗ҆́кѡ и҆ разболѣ́тисѧ (є҆мꙋ̀) сестры̀ своеѧ̀ ра́ди ѳама́ры, занѐ дѣ́ва бѧ́ше сїѧ̀, и҆ не оу҆до́бно бѣ̀ пред̾ ѻ҆чи́ма а҆мнѡ́нима что̀ сотвори́ти є҆́й. καὶ ἐθλίβετο ᾿Αμνὼν ὥστε ἀρρωστεῖν διὰ Θημὰρ τὴν ἀδελφὴν αὐτοῦ, ὅτι παρθένος ἦν αὕτη, καὶ ὑπέρογκον ἐν ὀφθαλμοῖς ᾿Αμνὼν τοῦ ποιῆσαί τι αὐτῇ.
3
3
И҆ бѣ̀ а҆мнѡ́нꙋ дрꙋ́гъ, и҆́мѧ же є҆мꙋ̀ і҆ѡнада́въ, сы́нъ самаа̀ бра́та даві́дова, и҆ і҆ѡнада́въ мꙋ́жъ мꙋ́дръ ѕѣлѡ̀. καὶ ἦν τῷ ᾿Αμνὼν ἑταῖρος, καὶ ὄνομα αὐτῷ ᾿Ιωναδάβ, υἱὸς Σαμαὰ τοῦ ἀδελφοῦ Δαυίδ· καὶ ᾿Ιωναδὰβ ἀνὴρ σοφὸς σφόδρα.
4
4
И҆ речѐ є҆мꙋ̀ (і҆ѡнада́въ): что́ ти, ꙗ҆́кѡ ты̀ та́кѡ боли́ши, сы́не царе́въ, оу҆́трѡ оу҆́трѡ; и҆ не возвѣща́еши мѝ; И҆ речѐ є҆мꙋ̀ а҆мнѡ́нъ: ѳама́рꙋ сестрꙋ̀ а҆вессалѡ́ма бра́та моегѡ̀ а҆́зъ люблю̀. καὶ εἶπεν αὐτῷ· τί σοι ὅτι σὺ οὕτως ἀσθενής, υἱὲ τοῦ βασιλέως, τὸ πρωΐ πρωΐ; οὐκ ἀπαγγέλλεις μοι; καὶ εἶπεν αὐτῷ ᾿Αμνών· Θημὰρ τὴν ἀδελφὴν ᾿Αβεσσαλὼμ τοῦ ἀδελφοῦ μου ἐγὼ ἀγαπῶ.
5
5
И҆ речѐ є҆мꙋ̀ і҆ѡнада́въ: лѧ́зи на посте́ли твое́й и҆ разболи́сѧ, и҆ вни́детъ ѻ҆те́цъ тво́й ви́дѣти тѧ̀, и҆ рече́ши къ немꙋ̀: да прїи́детъ нн҃ѣ ѳама́рь сестра̀ моѧ̀, и҆ да мѝ да́стъ ꙗ҆́сти, и҆ да сотвори́тъ пред̾ ѻ҆чи́ма мои́ма снѣ́дь, да оу҆ви́ждꙋ и҆ вкꙋшꙋ̀ ѿ рꙋ́къ є҆ѧ̀. καὶ εἶπεν αὐτῷ ᾿Ιωναδάβ· κοιμήθητι ἐπὶ τῆς κοίτης σου καὶ μαλακίσθητι, καὶ εἰσελεύσεται ὁ πατήρ σου τοῦ ἰδεῖν σε, καὶ ἐρεῖς πρὸς αὐτόν· ἐλθέτω δὴ Θημὰρ ἡ ἀδελφή μου καὶ ψωμισάτω με καὶ ποιησάτω κατ’ ὀφθαλμούς μου βρῶμα, ὅπως ἴδω καὶ φάγω ἐκ τῶν χειρῶν αὐτῆς.
6
6
И҆ лѧ́же а҆мнѡ́нъ и҆ разболѣ́сѧ: и҆ вни́де ца́рь ви́дѣти є҆го̀. И҆ речѐ а҆мнѡ́нъ къ царю̀: да прїи́детъ нн҃ѣ ѳама́рь сестра̀ моѧ̀ ко мнѣ̀ и҆ да и҆спече́тъ два̀ прѧ̑жма пред̾ ѻ҆чи́ма мои́ма, и҆ и҆́мамъ ꙗ҆́сти ѿ рꙋкꙋ̀ є҆ѧ̀. καὶ ἐκοιμήθη ᾿Αμνὼν καὶ ἠρρώστησε, καὶ εἰσῆλθεν ὁ βασιλεὺς ἰδεῖν αὐτόν, καὶ εἶπεν ᾿Αμνὼν πρὸς τὸν βασιλέα· ἐλθέτω δὴ Θημὰρ ἡ ἀδελφή μου πρός με καὶ κολλυρισάτω ἐν ὀφθαλμοῖς μου δύο κολλυρίδας, καὶ φάγομαι ἐκ τῆς χειρὸς αὐτῆς.
7
7
И҆ посла̀ даві́дъ къ ѳама́рѣ въ до́мъ, глаго́лѧ: и҆дѝ нн҃ѣ въ до́мъ а҆мнѡ́на бра́та твоегѡ̀ и҆ сотворѝ є҆мꙋ̀ снѣ́дь. καὶ ἀπέστειλε Δαυὶδ πρὸς Θημὰρ εἰς τὸν οἶκον λέγων· πορεύθητι δὴ εἰς τὸν οἶκον τοῦ ἀδελφοῦ σου καὶ ποίησον αὐτῷ βρῶμα.
8
8
И҆ и҆́де ѳама́рь въ до́мъ а҆мнѡ́на бра́та своегѡ̀, и҆ то́й лежа́ше. И҆ взѧ̀ тѣ́сто, и҆ смѣсѝ, и҆ оу҆стро́и пред̾ ѻ҆чи́ма є҆гѡ̀, и҆ и҆спечѐ прѧ̑жма: καὶ ἐπορεύθη Θημὰρ εἰς τὸν οἶκον ᾿Αμνὼν ἀδελφοῦ αὐτῆς, καὶ αὐτὸς κοιμώμενος. καὶ ἔλαβε τὸ σταῖς καὶ ἐφύρασε καὶ ἐκολλύρισε κατ’ ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ καὶ ἥψησε τὰς κολλυρίδας·
9
9
и҆ взѧ̀ сковрадꙋ̀ и҆ и҆зложѝ пред̾ него̀, и҆ не восхотѣ̀ ꙗ҆́сти. И҆ речѐ а҆мнѡ́нъ: и҆зжени́те всѧ̑ мꙋ́жы ѿ менє̀. И҆ и҆згна́ша всѧ̑ мꙋ́жы ѿ негѡ̀. καὶ ἔλαβε τὸ τήγανον καὶ κατεκένωσεν ἐνώπιον αὐτοῦ, καὶ οὐκ ἠθέλησε φαγεῖν. καὶ εἶπεν ᾿Αμνών· ἐξαγάγετε πάντα ἄνδρα ἀπὸ ἐπάνωθέν μου· καὶ ἐξήγαγον πάντα ἄνδρα ἐπάνωθεν αὐτοῦ.
10
10
И҆ речѐ а҆мнѡ́нъ къ ѳама́рѣ: внеси́ ми снѣ́дь во внꙋ́треннюю хра́минꙋ, и҆ ꙗ҆́мъ ѿ рꙋкꙋ̀ твоє́ю. И҆ взѧ̀ ѳама́рь прѧ̑жма, ꙗ҆̀же и҆спечѐ, и҆ внесѐ а҆мнѡ́нꙋ бра́тꙋ своемꙋ̀ во внꙋ́треннюю хра́минꙋ, καὶ εἶπεν ᾿Αμνὼν πρὸς Θημάρ· εἰσένεγκε τὸ βρῶμα εἰς τὸ ταμιεῖον, καὶ φάγομαι ἐκ τῆς χειρός σου. καὶ ἔλαβε Θημὰρ τὰς κολλυρίδας, ἃς ἐποίησε, καὶ εἰσήνεγκε τῷ ᾿Αμνὼν ἀδελφῷ αὐτῆς εἰς τὸν κοιτῶνα
11
11
и҆ предста́ви є҆мꙋ̀ да ꙗ҆́стъ. И҆ ꙗ҆́тъ ю҆̀, и҆ речѐ є҆́й: грѧдѝ, лѧ́зи со мно́ю, сестро̀ моѧ̀. καὶ προσήγαγεν αὐτῷ τοῦ φαγεῖν, καὶ ἐπελάβετο αὐτῆς καὶ εἶπεν αὐτῇ· δεῦρο κοιμήθητι μετ’ ἐμοῦ, ἀδελφή μου.
12
12
И҆ речѐ є҆мꙋ̀: нѝ, бра́те мо́й, не ѡ҆брꙋга́й менѐ, поне́же не сотвори́тсѧ та́кѡ во і҆и҃ли, не сотворѝ безꙋ́мїѧ сегѡ̀: καὶ εἶπεν αὐτῷ· μή, ἀδελφέ μου· μὴ ταπεινώσῃς με, διότι οὐ ποιηθήσεται οὕτως ἐν ᾿Ισραήλ, μὴ ποιήσῃς τὴν ἀφροσύνην ταύτην·
13
13
и҆ а҆́зъ ка́мѡ скры́ю безче́стїе моѐ; и҆ ты̀ бꙋ́деши ꙗ҆́кѡ є҆ди́нъ ѿ безꙋ́мныхъ во і҆и҃ли: и҆ нн҃ѣ глаго́ли къ царю̀, да не ѿлꙋчи́тъ менѐ ѿ тебє̀. καὶ ἐγὼ ποῦ ἀποίσω τὸ ὄνειδός μου; καὶ σὺ ἔσῃ ὡς εἷς τῶν ἀφρόνων ἐν ᾿Ισραήλ· καὶ νῦν λάλησον δὴ πρὸς τὸν βασιλέα, ὅτι οὐ μὴ κωλύσῃ με ἀπὸ σοῦ.
14
14
И҆ не восхотѣ̀ а҆мнѡ́нъ послꙋ́шати гла́са є҆ѧ̀, и҆ преѡдолѣ̀ є҆́й, и҆ смирѝ ю҆̀, и҆ преспа̀ съ не́ю. καὶ οὐκ ἠθέλησεν ᾿Αμνὼν τοῦ ἀκοῦσαι τῆς φωνῆς αὐτῆς καὶ ἐκραταίωσεν ὑπὲρ αὐτὴν καὶ ἐταπείνωσεν αὐτὴν καὶ ἐκοιμήθη μετ’ αὐτῆς.
15
15
И҆ возненави́дѣ ю҆̀ а҆мнѡ́нъ не́навистїю вели́кою ѕѣлѡ̀, ꙗ҆́кѡ ве́лїимъ ненавидѣ́нїемъ возненави́дѣ ю҆̀ па́че любвѐ, є҆́юже люблѧ́ше ю҆̀, и҆ речѐ є҆́й а҆мнѡ́нъ: воста́ни и҆ ѿидѝ. καὶ ἐμίσησεν αὐτὴν ᾿Αμνὼν μῖσος μέγα σφόδρα, ὅτι μέγα τὸ μῖσος, ὃ ἐμίσησεν αὐτὴν ὑπὲρ τὴν ἀγάπην, ἣν ἠγάπησεν αὐτήν. καὶ εἶπεν αὐτῇ ᾿Αμνών· ἀνάστηθι καὶ πορεύου.
16
16
И҆ речѐ є҆мꙋ̀ ѳама́рь: (нѝ, бра́те,) ꙗ҆́кѡ ѕло́ба бо́лши є҆́сть послѣ́днѧѧ па́че пе́рвыѧ, ю҆́же сотвори́лъ є҆сѝ со мно́ю, є҆́же ѿсла́ти менѐ. И҆ не восхотѣ̀ а҆мнѡ́нъ слы́шати гла́са є҆ѧ̀. καὶ εἶπεν αὐτῷ Θημάρ· μή, ἀδελφέ, ὅτι μεγάλη ἡ κακία ἡ ἐσχάτη ὑπὲρ τὴν πρώτην, ἣν ἐποίησας μετ’ ἐμοῦ τοῦ ἐξαποστεῖλαί με. καὶ οὐκ ἠθέλησεν ᾿Αμνὼν ἀκοῦσαι τῆς φωνῆς αὐτῆς.
17
17
И҆ призва̀ ѻ҆́трока своего̀, приста́вника до́мꙋ своегѡ̀, и҆ речѐ є҆мꙋ̀: ѿслѝ нн҃ѣ сїю̀ ѿ менє̀ во́нъ, и҆ заключѝ двє́ри в̾слѣ́дъ є҆ѧ̀. καὶ ἐκάλεσε τὸ παιδάριον αὐτοῦ τὸν προεστηκότα τοῦ οἴκου καὶ εἶπεν αὐτῷ· ἐξαποστείλατε δὴ ταύτην ἀπ’ ἐμοῦ ἔξω καὶ ἀπόκλεισον τὴν θύραν ὀπίσω αὐτῆς.
18
18
И҆ бѣ̀ ри́за на не́й и҆спещре́на, поне́же та́кѡ ѡ҆блача́хꙋсѧ дщє́ри царє́вы, сꙋ́щыѧ дѣви̑цы, во ѻ҆дє́жды своѧ̑. И҆ и҆зведѐ ю҆̀ во́нъ слꙋга̀ є҆гѡ̀ и҆ затворѝ двє́ри в̾слѣ́дъ є҆ѧ̀. καὶ ἐπ’ αὐτῆς ἦν χιτὼν καρπωτός, ὅτι οὕτως ἐνεδιδύσκοντο αἱ θυγατέρες τοῦ βασιλέως αἱ παρθένοι τοὺς ἐπενδύτας αὐτῶν· καὶ ἐξήγαγεν αὐτὴν ὁ λειτουργὸς αὐτοῦ ἔξω καὶ ἀπέκλεισε τὴν θύραν ὀπίσω αὐτῆς.
19
19
И҆ взѧ̀ ѳама́рь пе́пелъ, и҆ насы́па на главꙋ̀ свою̀, и҆ ѻ҆де́ждꙋ и҆спещре́ннꙋю растерза̀ на себѣ̀, и҆ возложѝ рꙋ́цѣ своѝ на главꙋ̀ свою̀, и҆ и҆дꙋ́щи и҆дѧ́ше и҆ вопїѧ́ше. καὶ ἔλαβε Θημὰρ σποδὸν καὶ ἐπέθηκεν ἐπὶ τὴν κεφαλὴν αὐτῆς καὶ τὸν χιτῶνα τὸν καρπωτὸν τὸν ἐπ’ αὐτῆς διέρρηξε καὶ ἐπέθηκε τὰς χεῖρας αὐτῆς ἐπὶ τὴν κεφαλὴν αὐτῆς καὶ ἐπορεύθη πορευομένη καὶ κράζουσα.
20
20
И҆ речѐ къ не́й а҆вессалѡ́мъ бра́тъ є҆ѧ̀: є҆да̀ а҆мнѡ́нъ бра́тъ тво́й бы́сть съ тобо́ю; и҆ нн҃ѣ, сестро̀ моѧ̀, оу҆молчѝ, ꙗ҆́кѡ бра́тъ тво́й є҆́сть: не полага́й на се́рдцы твое́мъ є҆́же глаго́лати сло́во сїѐ. И҆ сѣ́де ѳама́рь вдо́вствꙋющи въ домꙋ̀ а҆вессалѡ́ма бра́та своегѡ̀. καὶ εἶπε πρὸς αὐτὴν ᾿Αβεσσαλὼμ ὁ ἀδελφὸς αὐτῆς· μὴ ᾿Αμνὼν ὁ ἀδελφός σου ἐγένετο μετὰ σοῦ; καὶ νῦν, ἀδελφή μου, κώφευσον, ὅτι ἀδελφός σού ἐστι· μὴ θῇς τὴν καρδίαν σου τοῦ λαλῆσαι τὸ ρῆμα τοῦτο. καὶ ἐκάθισε Θημὰρ χηρεύουσα ἐν τῷ οἴκῳ ᾿Αβεσσαλὼμ τοῦ ἀδελφοῦ αὐτῆς.
21
21
И҆ слы́ша ца́рь даві́дъ всѧ̑ словеса̀ сїѧ̑, и҆ разгнѣ́васѧ ѕѣлѡ̀, и҆ не ѡ҆печа́ли дꙋ́ха а҆мнѡ́на сы́на своегѡ̀, поне́же люблѧ́ше є҆го̀, ꙗ҆́кѡ пе́рвенецъ бѣ̀ є҆мꙋ̀. καὶ ἤκουσεν ὁ βασιλεὺς Δαυὶδ πάντας τοὺς λόγους τούτους καὶ ἐθυμώθη σφόδρα· καὶ οὐκ ἐλύπησε τὸ πνεῦμα ᾿Αμνὼν τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ, ὅτι ἠγάπα αὐτόν, ὅτι πρωτότοκος αὐτοῦ ἦν.
22
22
И҆ не глаго́ла а҆вессалѡ́мъ со а҆мнѡ́номъ ни ѡ҆ добрѣ̀, ни ѡ҆ ѕлѣ̀, поне́же возненави́дѣ а҆вессалѡ́мъ а҆мнѡ́на тогѡ̀ ра́ди, поне́же ѳама́рꙋ сестрꙋ̀ є҆гѡ̀ ѡ҆брꙋга́лъ. καὶ οὐκ ἐλάλησεν ᾿Αβεσσαλὼμ μετὰ ᾿Αμνὼν ἀπὸ πονηροῦ ἕως ἀγαθοῦ,ὅτι ἐμίσει ᾿Αβεσσαλὼμ τὸν ᾿Αμνὼν ἐπὶ λόγου, οὗ ἐταπείνωσε Θημὰρ τὴν ἀδελφὴν αὐτοῦ.
23
23
И҆ бы́сть по двꙋ́хъ лѣ́тѣхъ дні́й, и҆ бѣ́ша стригꙋ́ще (ѻ҆́вцы) а҆вессалѡ́мѡвы (рабѝ) въ веласѡ́рѣ бли́з̾ є҆фре́ма: и҆ призва̀ а҆вессалѡ́мъ всѧ̑ сы́ны царє́вы. Καὶ ἐγένετο εἰς διετηρίδα ἡμερῶν καὶ ἦσαν κείροντες τῷ ᾿Αβεσσαλὼμ ἐν Βελασὼρ τῇ ἐχόμενα ᾿Εφραίμ, καὶ ἐκάλεσεν ᾿Αβεσσαλὼμ πάντας τοὺς υἱοὺς τοῦ βασιλέως.
24
24
И҆ прїи́де а҆вессалѡ́мъ ко царю̀ и҆ речѐ: сѐ, нн҃ѣ стригꙋ́тъ рабꙋ̀ твоемꙋ̀, да и҆́детъ оу҆̀бо ца́рь и҆ ѻ҆́троцы є҆гѡ̀ съ рабо́мъ твои́мъ. καὶ ἦλθεν ᾿Αβεσσαλὼμ πρὸς τὸν βασιλέα καὶ εἶπεν· ἰδοὺ δὴ κείρουσι τῷ δούλῳ σου, πορευθήτω δὴ ὁ βασιλεὺς καὶ οἱ παῖδες αὐτοῦ μετὰ τοῦ δούλου σου.
25
25
И҆ речѐ ца́рь ко а҆вессалѡ́мꙋ: нѝ, сы́не мо́й, да не по́йдемъ всѝ мы̀, и҆ да не ѡ҆тѧготи́мъ тѧ̀. И҆ нꙋжда́ше є҆го̀: и҆ не восхотѣ̀ (ца́рь) и҆тѝ, и҆ благословѝ є҆го̀. καὶ εἶπεν ὁ βασιλεὺς πρὸς ᾿Αβεσσαλώμ· μὴ δή, υἱέ μου, μὴ πορευθῶμεν πάντες ἡμεῖς, καὶ οὐ μὴ καταβαρυνθῶμεν ἐπὶ σέ. καὶ ἐβιάσατο αὐτόν, καὶ οὐκ ἠθέλησε τοῦ πορευθῆναι καὶ εὐλόγησεν αὐτόν.
26
26
И҆ речѐ а҆вессалѡ́мъ къ немꙋ̀: а҆́ще же нѝ, понѐ да и҆́детъ съ на́ми а҆мнѡ́нъ бра́тъ мо́й. И҆ речѐ є҆мꙋ̀ ца́рь: почто̀ и҆́детъ съ тобо́ю а҆мнѡ́нъ; καὶ εἶπεν ᾿Αβεσσαλὼμ πρὸς αὐτόν· καὶ εἰ μή, πορευθήτω δὴ μεθ’ ἡμῶν ᾿Αμνὼν ὁ ἀδελφός μου. καὶ εἶπεν αὐτῷ ὁ βασιλεύς· ἱνατί πορευθῇ μετὰ σοῦ;
27
27
И҆ принꙋ́ди є҆го̀ а҆вессалѡ́мъ, и҆ ѿпꙋстѝ съ ни́мъ а҆мнѡ́на и҆ всѧ̑ сы́ны царє́вы. И҆ сотворѝ а҆вессалѡ́мъ пи́ръ, ꙗ҆́коже твори́тъ пи́ръ ца́рь. καὶ ἐβιάσατο αὐτὸν ᾿Αβεσσαλώμ, καὶ ἀπέστειλε μετ’ αὐτοῦ τὸν ᾿Αμνὼν καὶ πάντας τοὺς υἱοὺς τοῦ βασιλέως. καὶ ἐποίησεν ᾿Αβεσσαλὼμ πότον κατὰ τὸν πότον τοῦ βασιλέως.
28
28
И҆ заповѣ́да а҆вессалѡ́мъ ѻ҆трокѡ́мъ свои̑мъ, глаго́лѧ: ви́дите є҆гда̀ возблажа́етъ се́рдце а҆мнѡ́не ѿ вїна̀, и҆ рекꙋ̀ ва́мъ: порази́те а҆мнѡ́на, и҆ оу҆мертви́те є҆го̀: не оу҆бо́йтесѧ, ꙗ҆́кѡ не а҆́зъ ли є҆́смь повелѣва́ѧй ва́мъ; мꙋжа́йтесѧ и҆ бꙋ́дите въ сы́ны си́лы. καὶ ἐνετείλατο ᾿Αβεσσαλὼμ τοῖς παιδαρίοις αὐτοῦ λέγων· ἴδετε ὡς ἂν ἀγαθυνθῇ ἡ καρδία ᾿Αμνὼν ἐν τῷ οἴνῳ καὶ εἴπω πρὸς ὑμᾶς· πατάξατε τὸν ᾿Αμνών, καὶ θανατώσατε αὐτόν· μὴ φοβηθῆτε, ὅτι οὐχὶ ἐγώ εἰμι ὁ ἐντελλόμενος ὑμῖν; ἀνδρίζεσθε καὶ γίνεσθε εἰς υἱοὺς δυνάμεως.
29
29
И҆ сотвори́ша ѻ҆́троцы а҆вессалѡ́мли а҆мнѡ́нꙋ, ꙗ҆́коже заповѣ́да и҆̀мъ а҆вессалѡ́мъ. И҆ воста́ша всѝ сы́нове царє́вы, и҆ всѣ́де кі́йждо на мска̀ своего̀, и҆ бѣжа́ша. καί ἐποίησαν τὰ παιδάρια ᾿Αβεσσαλὼμ τῷ ᾿Αμνὼν καθὰ ἐνετείλατο αὐτοῖς ᾿Αβεσσαλώμ. καὶ ἀνέστησαν πάντες οἱ υἱοὶ τοῦ βασιλέως καὶ ἐπεκάθισαν ἀνὴρ ἐπὶ τὴν ἡμίονον αὐτοῦ καὶ ἔφυγαν.
30
30
И҆ бы́сть, сꙋ́щымъ и҆̀мъ на пꙋтѝ, и҆ слꙋ́хъ до́йде до даві́да, глаго́лѧ: и҆збѝ а҆вессалѡ́мъ всѧ̑ сы́ны царє́вы, и҆ не и҆збы́сть ѿ ни́хъ ни є҆ди́нъ. καὶ ἐγένετο αὐτῶν ὄντων ἐν τῷ ὁδῷ καὶ ἡ ἀκοὴ ἦλθε πρὸς Δαυὶδ λέγων· ἐπάταξεν ᾿Αβεσσαλὼμ πάντας τοὺς υἱοὺς τοῦ βασιλέως, καὶ οὐ κατελείφθη ἐξ αὐτῶν οὐδὲ εἷς.
31
31
И҆ воста̀ ца́рь, и҆ растерза̀ ри̑зы своѧ̑, и҆ лѧ́же на землѝ, и҆ всѝ ѻ҆́троцы є҆гѡ̀ предстоѧ́щїи є҆мꙋ̀ растерза́ша ри̑зы своѧ̑. καὶ ἀνέστη ὁ βασιλεὺς καὶ διέρρηξε τὰ ἱμάτια αὐτοῦ καὶ ἐκοιμήθη ἐπὶ τὴν γῆν, καὶ πάντες οἱ παῖδες αὐτοῦ οἱ περιεστῶτες αὐτῷ διέρρηξαν τὰ ἱμάτια αὐτῶν.
32
32
И҆ речѐ і҆ѡнада́въ, сы́нъ самаа̀ бра́та даві́дова, и҆ речѐ: да не рече́тъ господи́нъ мо́й ца́рь, ꙗ҆́кѡ всѧ̑ ѻ҆́троки сы́ны царє́вы оу҆бѝ, но а҆мнѡ́нъ є҆́сть є҆ди́нъ оу҆бїе́нъ, ꙗ҆́кѡ то́й и҆з̾ оу҆́стъ а҆вессалѡ́мꙋ не и҆схожда́ше, ѿне́лѣже ѡ҆брꙋга̀ сестрꙋ̀ є҆гѡ̀ ѳама́рꙋ: καὶ ἀπεκρίθη ᾿Ιωναδὰβ υἱὸς Σαμαὰ ἀδελφοῦ Δαυὶδ καὶ εἶπε· μὴ εἰπάτω ὁ κύριός μου ὁ βασιλεύς, ὅτι πάντα τὰ παιδάρια τοὺς υἱοὺς τοῦ βασιλέως ἐθανάτωσεν, ὅτι ᾿Αμνὼν μονώτατος ἀπέθανεν· ὅτι ἐπὶ στόματος ᾿Αβεσσαλὼμ ἦν κείμενος ἀπὸ τῆς ἡμέρας, ἧς ἐταπείνωσε Θημὰρ τὴν ἀδελφὴν αὐτοῦ·
33
33
и҆ нн҃ѣ да не полага́етъ господи́нъ мо́й ца́рь словесѐ на се́рдцы свое́мъ, глаго́лѧ: всѝ сы́нове царє́вы оу҆мро́ша: ꙗ҆́кѡ а҆мнѡ́нъ є҆ди́нъ оу҆́мре. καὶ νῦν μὴ θέσθω ὁ κύριός μου ὁ βασιλεὺς ἐπὶ τὴν καρδίαν αὐτοῦ ρῆμα λέγων· πάντες οἱ υἱοὶ τοῦ βασιλέως ἀπέθανον, ὅτι ἀλλ’ ἢ ᾿Αμνὼν μονώτατος ἀπέθανε.
34
34
И҆ побѣжѐ а҆вессалѡ́мъ. И҆ воздви́же ѻ҆́трокъ стра́жъ ѻ҆чеса̀ своѧ̑ и҆ ви́дѣ: и҆ сѐ, лю́дїе мно́зи и҆дꙋ́ще пꙋте́мъ в̾слѣ́дъ є҆гѡ̀ со страны̀ го́ръ въ низхожде́нїе. И҆ прїи́де стра́жъ и҆ возвѣстѝ царю̀ и҆ речѐ: мꙋ́жы ви́дѣхъ ѿ пꙋтѝ ѡ҆ро́нска со страны̀ горы̀. καὶ ἀπέδρα ᾿Αβεσσαλώμ. καὶ ᾖρε τὸ παιδάριον ὁ σκοπὸς τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ καὶ εἶδε καὶ ἰδοὺ λαὸς πολὺς πορευόμενος ἐν τῇ ὁδῷ ὄπισθεν αὐτοῦ ἐκ πλευρᾶς τοῦ ὄρους ἐν τῇ καταβάσει· καὶ παρεγένετο ὁ σκοπὸς καὶ ἀπήγγειλε τῷ βασιλεῖ καὶ εἶπεν· ἄνδρας ἑώρακα ἐκ τῆς ὁδοῦ τῆς ῾Ωρωνῆν ἐκ μέρους τοῦ ὄρους.
35
35
И҆ речѐ і҆ѡнада́въ ко царю̀: сѐ, сы́нове царє́вы прихо́дѧтъ: по словесѝ раба̀ твоегѡ̀, та́кѡ бы́сть. καὶ εἶπεν ᾿Ιωναδὰβ πρὸς τὸν βασιλέα· ἰδοὺ οἱ υἱοὶ τοῦ βασιλέως πάρεισι· κατὰ τὸν λόγον τοῦ δούλου σου, οὕτως ἐγένετο.
36
36
И҆ бы́сть є҆гда̀ сконча̀ глаго́лѧ, и҆ сѐ, сы́нове царє́вы прїидо́ша и҆ воздвиго́ша гла́съ сво́й и҆ пла́каша: и҆ са́мъ ца́рь и҆ всѝ ѻ҆́троцы є҆гѡ̀ пла́каша пла́чемъ вели́кимъ ѕѣлѡ̀. καὶ ἐγένετο ἡνίκα συνετέλεσε λαλῶν, καὶ ἰδοὺ οἱ υἱοὶ τοῦ βασιλέως ἦλθαν καὶ ἐπῇραν τὴν φωνὴν αὐτῶν καὶ ἔκλαυσαν, καί γε ὁ βασιλεὺς καὶ πάντες οἱ παῖδες αὐτοῦ ἔκλαυσαν κλαυθμὸν μέγαν σφόδρα.
37
37
И҆ а҆вессалѡ́мъ оу҆бѣжѐ, и҆ прїи́де ко ѳо́лмꙋ сы́нꙋ є҆мїꙋ́да, царю̀ гедсꙋ́рскꙋ, въ зе́млю хамааха́дскꙋ. И҆ пла́каше даві́дъ ца́рь ѡ҆ сы́нѣ свое́мъ всѧ̑ дни̑. καὶ ᾿Αβεσσαλὼμ ἔφυγε καὶ ἐπορεύθη πρὸς Θολμὶ υἱὸν ᾿Εμιοὺδ βασιλέα Γεδσοὺρ εἰς γῆν Μαχάδ. καὶ ἐπένθησεν ὁ βασιλεὺς Δαυὶδ ἐπὶ τὸν υἱὸν αὐτοῦ πάσας τὰς ἡμέρας.
38
38
И҆ а҆вессалѡ́мъ оу҆бѣжѐ, и҆ и҆́де въ гедсꙋ́ръ, и҆ бѣ̀ та́мѡ трѝ лѣ̑та. καὶ ᾿Αβεσσαλὼμ ἀπέδρα καὶ ἐπορεύθη εἰς Γεδσοὺρ καὶ ἦν ἐκεῖ ἔτη τρία.
39
39
И҆ ѡ҆ста́ви ца́рь даві́дъ и҆зы́ти в̾слѣ́дъ а҆вессалѡ́ма, ꙗ҆́кѡ оу҆тѣ́шисѧ ѡ҆ а҆мнѡ́нѣ, ꙗ҆́кѡ оу҆́мре. καὶ ἐκόπασε τὸ πνεῦμα τοῦ βασιλέως τοῦ ἐξελθεῖν ὀπίσω ᾿Αβεσσαλώμ, ὅτι παρεκλήθη ἐπὶ ᾿Αμνὼν ὅτι ἀπέθανε.
Глава́ д҃і
Κεφάλαιο 14
1
1
И҆ разꙋмѣ̀ і҆ѡа́въ сы́нъ сарꙋ́инъ, ꙗ҆́кѡ се́рдце царе́во преклони́сѧ ко а҆вессалѡ́мꙋ. ΚΑΙ ἔγνω ᾿Ιωὰβ υἱὸς Σαρουΐας ὅτι ἡ καρδία τοῦ βασιλέως ἐπὶ ᾿Αβεσσαλώμ.
2
2
И҆ посла̀ і҆ѡа́въ въ ѳекѡ́ю, и҆ взѧ̀ ѿтꙋ́дꙋ женꙋ̀ мꙋ́дрꙋ и҆ речѐ къ не́й: сѣ́тꙋй нн҃ѣ, и҆ ѡ҆блецы́сѧ въ ри̑зы сѣ́тованїѧ, и҆ не пома́жисѧ є҆ле́емъ, и҆ бꙋ́деши ꙗ҆́кѡ жена̀ сѣ́тꙋющаѧ ѡ҆ оу҆ме́ршемъ дни̑ мнѡ́ги: καὶ ἀπέστειλεν ᾿Ιωὰβ εἰς Θεκωέ, καὶ ἔλαβεν ἐκεῖθεν γυναῖκα σοφὴν καὶ εἶπε πρὸς αὐτήν· πένθησον δὴ καὶ ἔνδυσαι ἱμάτια πενθικὰ καὶ μὴ ἀλείψῃ ἔλαιον καὶ ἔσῃ ὡς γυνὴ πενθοῦσα ἐπὶ τεθνηκότι τοῦτο ἡμέρας πολλὰς
3
3
и҆ вни́деши ко царю̀ и҆ рече́ши къ немꙋ̀ по глаго́лꙋ семꙋ̀. И҆ положѝ і҆ѡа́въ словеса̀ своѧ̑ во оу҆ста̀ є҆ѧ̀. καὶ ἐλεύσῃ πρὸς τὸν βασιλέα καὶ λαλήσεις πρὸς αὐτὸν κατὰ τὸ ρῆμα τοῦτο· καὶ ἔθηκεν ᾿Ιωὰβ τοὺς λόγους ἐν τῷ στόματι αὐτῆς.
4
4
И҆ вни́де жена̀ ѳекѡі́тѧнынѧ ко царю̀ и҆ падѐ на лицы̀ свое́мъ на зе́млю, и҆ поклони́сѧ є҆мꙋ̀, и҆ речѐ: спасѝ, царю̀, спаси́ мѧ. καὶ εἰσῆλθεν ἡ γυνὴ ἡ Θεκωῖτις πρὸς τὸν βασιλέα καὶ ἔπεσεν ἐπὶ πρόσωπον αὐτῆς εἰς τὴν γῆν καὶ προσεκύνησεν αὐτῷ καὶ εἶπε· σῶσον, βασιλεῦ, σῶσον.
5
5
И҆ речѐ є҆́й ца́рь: что́ ти є҆́сть; Ѻ҆на́ же речѐ: и҆зда́вна вдова̀ жена̀ а҆́зъ є҆́смь, и҆ оу҆́мре мꙋ́жъ мо́й: καὶ εἶπε πρὸς αὐτὴν ὁ βασιλεύς· τί ἐστί σοι; ἡ δὲ εἶπε· καὶ μάλα γυνὴ χήρα ἐγώ εἰμι, καὶ ἀπέθανεν ὁ ἀνήρ μου.
6
6
и҆ рабѣ̀ твое́й два̀ сы̑на, и҆ би́стасѧ ѻ҆́ба на селѣ̀, и҆ не бы́сть кто́ бы и҆̀хъ разлꙋчи́лъ, и҆ нападѐ є҆ди́нъ на бра́та своего̀, и҆ оу҆мертвѝ є҆го̀: καί γε τῇ δούλῃ σου δύο υἱοί, καὶ ἐμαχέσαντο ἀμφότεροι ἐν τῷ ἀγρῷ, καὶ οὐκ ἦν ὁ ἐξαιρούμενος ἀνὰ μέσον αὐτῶν, καὶ ἔπαισεν ὁ εἷς τὸν ἕνα ἀδελφὸν αὐτοῦ καὶ ἐθανάτωσεν αὐτόν.
7
7
и҆ сѐ, воста̀ всѐ ѻ҆те́чество на рабꙋ̀ твою̀ и҆ рѣ́ша: да́й оу҆би́вшаго бра́та своего̀, и҆ оу҆мертви́мъ є҆го̀ вмѣ́стѡ дꙋшѝ бра́та, є҆го́же оу҆бѝ, и҆ погꙋби́мъ и҆ наслѣ́дника ва́шего: и҆ оу҆гасѧ́тъ и҆́скрꙋ мою̀ ѡ҆ста́вшꙋюсѧ, ꙗ҆́кѡ не ѡ҆ста́вити мꙋ́жꙋ моемꙋ̀ ѡ҆ста́нка и҆ и҆́мене на лицы̀ землѝ. καὶ ἰδοὺ ἐπανέστη ὅλη ἡ πατριὰ πρὸς τὴν δούλην σου καὶ εἶπαν· δὸς τὸν παίσαντα τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ καὶ θανατώσομεν αὐτὸν ἀντὶ τῆς ψυχῆς τοῦ ἀδελφοῦ αὐτοῦ, οὗ ἀπέκτεινε, καὶ ἐξαροῦμεν καί γε τὸν κληρονόμον ὑμῶν· καὶ σβέσουσι τὸν ἄνθρακά μου τὸν καταλειφθέντα, ὥστε μὴ θέσθαι τῷ ἀνδρί μου κατάλειμμα καὶ ὄνομα ἐπὶ προσώπου τῆς γῆς.
8
8
И҆ речѐ ца́рь къ женѣ̀: и҆дѝ здра́ва въ до́мъ сво́й, и҆ а҆́зъ заповѣ́даю ѡ҆ тебѣ̀. καὶ εἶπεν ὁ βασιλεὺς πρὸς τὴν γυναῖκα· ὑγιαίνουσα βάδιζε εἰς τὸν οἶκόν σου, κἀγὼ ἐντελοῦμαι περὶ σοῦ.
9
9
И҆ речѐ жена̀ ѳекѡі́тѧнынѧ ко царю̀: на мнѣ̀ беззако́нїе, го́споди мо́й царю̀, и҆ на домꙋ̀ ѻ҆тца̀ моегѡ̀, ца́рь же и҆ престо́лъ є҆гѡ̀ непови́ненъ. καὶ εἶπεν ἡ γυνὴ ἡ Θεκωῖτις πρὸς τὸν βασιλέα· ἐπ’ ἐμέ, κύριέ μου βασιλεῦ, ἡ ἀνομία καὶ ἐπὶ τὸν οἶκον τοῦ πατρός μου, καὶ ὁ βασιλεὺς καὶ ὁ θρόνος αὐτοῦ ἀθῷος.
10
10
И҆ речѐ ца́рь: кто̀ глаго́лѧй къ тебѣ̀, и҆ приведе́ши є҆го̀ ко мнѣ̀, и҆ не приложи́тъ ктомꙋ̀ коснꙋ́тисѧ є҆мꙋ̀; καὶ εἶπεν ὁ βασιλεύς· τίς ὁ λαλῶν πρός σε; καί ἄξεις αὐτὸν πρὸς ἐμέ, καὶ οὐ προσθήσει ἔτι ἅψασθαι αὐτοῦ.
11
11
И҆ речѐ жена̀: да воспомѧ́нетъ нн҃ѣ ца́рь гдⷭ҇а бг҃а своего̀, внегда̀ оу҆мно́жити оу҆́жика кро́ве, є҆́же растли́ти, и҆ не и҆́мꙋтъ погꙋби́ти сы́на моего̀. И҆ речѐ (ца́рь): жи́въ гдⷭ҇ь, а҆́ще и҆ вла́съ паде́тъ сы́нꙋ твоемꙋ̀ съ главы̀ на зе́млю. καὶ εἶπε· μνημονευσάτω δὴ ὁ βασιλεὺς τὸν Κύριον Θεὸν αὐτοῦ πληθυνθῆναι ἀγχιστέα τοῦ αἵματος τοῦ διαφθεῖραι καὶ οὐ μὴ ἐξάρωσι τὸν υἱόν μου· καὶ εἶπε· ζῇ Κύριος, εἰ πεσεῖται ἀπὸ τῆς τριχὸς τοῦ υἱοῦ σου ἐπὶ τὴν γῆν.
12
12
И҆ речѐ жена̀: да глаго́летъ нн҃ѣ раба̀ твоѧ̀ ко господи́нꙋ моемꙋ̀ царю̀ сло́во. Ѻ҆́нъ же речѐ: глаго́ли. καὶ εἶπεν ἡ γυνή· λαλησάτω δὴ ἡ δούλη σου πρὸς τὸν κύριόν μου βασιλέα ρῆμα. καὶ εἶπε· λάλησον.
13
13
И҆ речѐ жена̀: почто̀ помы́слилъ є҆сѝ та́кѡ ѡ҆ лю́дехъ бж҃їихъ; є҆да̀ ѿ оу҆́стъ царе́выхъ сло́во сїѐ а҆́ки престꙋпле́нїе, є҆́же не возврати́ти царю̀ ѿринове́ннагѡ своегѡ̀; καὶ εἶπεν ἡ γυνή· ἱνατί ἐλογίσω τοιοῦτο ἐπὶ λαὸν Θεοῦ; ἦ ἐκ στόματος τοῦ βασιλέως ὁ λόγος οὗτος ὡς πλημμέλεια τοῦ μὴ ἐπιστρέψαι τὸν βασιλέα τὸν ἐξωσμένον αὐτοῦ; 14ὅτι θανάτῳ ἀποθανούμεθα, καὶ ὥσπερ τὸ ὕδωρ τὸ καταφερόμενον ἐπὶ τῆς γῆς, ὃ οὐ συναχθήσεται· καὶ λήψεται ὁ Θεὸς ψυχήν, καὶ λογιζόμενος τοῦ ἐξῶσαι ἀπ’ αὐτοῦ ἐξεωσμένον.
14
ꙗ҆́кѡ сме́ртїю оу҆́мремъ, и҆ ꙗ҆́кѡ вода̀ низходѧ́щаѧ на зе́млю, ꙗ҆́же не собере́тсѧ, и҆ прїи́метъ бг҃ъ дꙋ́шꙋ, и҆ помышлѧ́ѧй спастѝ ѿ негѡ̀ ѿринове́ннаго:
15
15
и҆ нн҃ѣ ꙗ҆́кѡ прїидо́хъ глаго́лати ко царю̀ господи́нꙋ моемꙋ̀ глаго́лъ се́й, ꙗ҆́кѡ оу҆ви́дѧтъ мѧ̀ лю́дїе, и҆ рече́тъ раба̀ твоѧ̀: да глаго́летъ оу҆̀бо ко господи́нꙋ моемꙋ̀ царю̀, не́гли сотвори́тъ ца́рь сло́во рабы̀ своеѧ̀, καὶ νῦν ὃ ἦλθον λαλῆσαι πρὸς τὸν βασιλέα τὸν κύριόν μου τὸ ρῆμα τοῦτο, ὅτι ὄψεταί με ὁ λαός, καὶ ἐρεῖ ἡ δούλη σου· λαλησάτω δὴ πρὸς τὸν κύριόν μου τὸν βασιλέα, εἴπως ποιήσει ὁ βασιλεὺς τὸ ρῆμα τῆς δούλης αὐτοῦ·
16
16
ꙗ҆́кѡ оу҆слы́шитъ ца́рь: да и҆́зметъ рабꙋ̀ свою̀ и҆з̾ рꙋ́къ мꙋже́й и҆́щꙋщихъ погꙋби́ти мѧ̀ и҆ сы́на моего̀ ѿ оу҆ча́стїѧ бж҃їѧ: ὅτι ἀκούσει ὁ βασιλεύς· ρυσάσθω τὴν δούλην αὐτοῦ ἐκ χειρὸς τοῦ ἀνδρὸς τοῦ ζητοῦντος ἐξᾶραί με καὶ τὸν υἱόν μου ἀπὸ κληρονομίας Θεοῦ.
17
17
и҆ рече́тъ раба̀ твоѧ̀: да бꙋ́детъ нн҃ѣ сло́во го́спода моегѡ̀ царѧ̀ на же́ртвꙋ: ꙗ҆́коже бо а҆́гг҃лъ бж҃їй, та́кѡ госпо́дь мо́й ца́рь, є҆́же слы́шати благо́е и҆ ѕло́е: и҆ гдⷭ҇ь бг҃ъ тво́й бꙋ́детъ съ тобо́ю. καὶ εἶπεν ἡ γυνή· εἴη δὴ ὁ λόγος τοῦ κυρίου μου τοῦ βασιλέως εἰς θυσίαν, ὅτι καθὼς ἄγγελος Θεοῦ, οὕτως ὁ κύριός μου ὁ βασιλεὺς τοῦ ἀκούειν τὸ ἀγαθὸν καὶ τὸ πονηρόν, καὶ Κύριος ὁ Θεός σου ἔσται μετὰ σοῦ.
18
18
И҆ ѿвѣща̀ ца́рь и҆ речѐ къ женѣ̀: ника́коже да оу҆таи́ши ѿ менє̀ глаго́ла, ѡ҆ не́мже а҆́зъ вопрошꙋ́ тѧ. И҆ речѐ жена̀: да глаго́летъ оу҆̀бо госпо́дь мо́й ца́рь. καὶ ἀπεκρίθη ὁ βασιλεὺς καὶ εἶπε πρὸς τὴν γυναῖκα· μὴ δὴ κρύψῃς ἀπ’ ἐμοῦ ρῆμα, ὃ ἐγὼ ἐπερωτῶ σε. καὶ εἶπεν ἡ γυνή· λαλησάτω δὴ ὁ κύριός μου ὁ βασιλεύς.
19
19
И҆ речѐ ца́рь: є҆да̀ рꙋка̀ і҆ѡа́влѧ ѡ҆ все́мъ се́мъ съ тобо́ю; И҆ речѐ жена̀ къ царю̀: да живе́тъ дꙋша̀ твоѧ̀, го́споди мо́й царю̀, а҆́ще є҆́сть ѡ҆деснꙋ́ю и҆лѝ ѡ҆шꙋ́юю ѿ всѣ́хъ, ꙗ҆̀же глаго́ла господи́нъ мо́й ца́рь, ꙗ҆́кѡ ра́бъ тво́й і҆ѡа́въ то́й заповѣ́да мнѣ̀, и҆ то́й вложѝ во оу҆ста̀ рабѣ̀ твое́й всѧ̑ словеса̀ сїѧ̑: καὶ εἶπεν ὁ βασιλεύς· μὴ ἡ χεὶρ ᾿Ιωὰβ ἐν παντὶ τούτῳ μετὰ σοῦ; καὶ εἶπεν ἡ γυνὴ τῷ βασιλεῖ· ζῇ ἡ ψυχή σου, κύριέ μου βασιλεῦ, εἰ ἔστιν εἰς τὰ δεξιὰ ἢ εἰς τὰ ἀριστερὰ ἐκ πάντων, ὧν ἐλάλησεν ὁ κύριός μου ὁ βασιλεύς, ὅτι ὁ δοῦλός σου ᾿Ιωὰβ αὐτὸς ἐνετείλατό μοι, καὶ αὐτὸς ἔθετο ἐν τῷ στόματι τῆς δούλης σου πάντας τοὺς λόγους τούτους·
20
20
за є҆́же прїитѝ лицꙋ̀ глаго́ла сегѡ̀, є҆́же сотворѝ ра́бъ тво́й і҆ѡа́въ сло́во сїѐ: господи́нъ же мо́й ца́рь мꙋ́дръ, ꙗ҆́коже мꙋ́дрость а҆́гг҃ла бж҃їѧ, є҆́же разꙋмѣ́ти всѧ̑, ꙗ҆̀же на землѝ. ἕνεκεν τοῦ περιελθεῖν τὸ πρόσωπον τοῦ ρήματος τούτου ἐποίησεν ὁ δοῦλός σου ᾿Ιωὰβ τὸν λόγον τοῦτον, καὶ ὁ κύριός μου σοφὸς καθὼς σοφία ἀγγέλου τοῦ Θεοῦ τοῦ γνῶναι πάντα τὰ ἐν τῇ γῇ.
21
21
И҆ речѐ ца́рь ко і҆ѡа́вꙋ: сѐ, нн҃ѣ сотвори́хъ тѝ по словесѝ твоемꙋ̀ семꙋ̀: и҆дѝ, возвратѝ ѻ҆́трока а҆вессалѡ́ма. καὶ εἶπεν ὁ βασιλεὺς πρὸς ᾿Ιωάβ· ἰδοὺ δὴ ἐποίησά σοι κατὰ τὸν λόγον σου τοῦτον· πορεύου, ἐπίστρεψον τὸ παιδάριον τὸν ᾿Αβεσσαλώμ.
22
22
И҆ падѐ на лицы̀ свое́мъ і҆ѡа́въ на зе́млю, и҆ поклони́сѧ, и҆ благословѝ царѧ̀. И҆ речѐ і҆ѡа́въ: дне́сь позна̀ ра́бъ тво́й, ꙗ҆́кѡ ѡ҆брѣто́хъ благода́ть пред̾ ѻ҆чи́ма твои́ма, го́споди мо́й царю̀, ꙗ҆́кѡ сотворѝ господи́нъ мо́й ца́рь сло́во раба̀ своегѡ̀. καὶ ἔπεσεν ᾿Ιωὰβ ἐπὶ πρόσωπον αὐτοῦ ἐπὶ τὴν γῆν καὶ προσεκύνησε καὶ εὐλόγησε τὸν βασιλέα, καὶ εἶπεν ᾿Ιωάβ· σήμερον ἔγνω ὁ δοῦλός σου ὅτι εὗρον χάριν ἐν ὀφθαλμοῖς σου, κύριέ μου βασιλεῦ, ὅτι ἐποίησεν ὁ κύριός μου ὁ βασιλεὺς τὸν λόγον τοῦ δούλου αὐτοῦ.
23
23
И҆ воста̀ і҆ѡа́въ и҆ и҆́де въ гедсꙋ́ръ, и҆ приведѐ а҆вессалѡ́ма во і҆ерⷭ҇ли́мъ. καὶ ἀνέστη ᾿Ιωὰβ καὶ ἐπορεύθη εἰς Γεδσοὺρ καὶ ἤγαγε τὸν ᾿Αβεσσαλὼμ εἰς ῾Ιερουσαλήμ.
24
24
И҆ речѐ ца́рь: да возврати́тсѧ въ до́мъ сво́й, лица̀ же моегѡ̀ да не ви́дитъ. И҆ возврати́сѧ а҆вессалѡ́мъ въ до́мъ сво́й, лица̀ же царе́ва не ви́дѣ. καὶ εἶπεν ὁ βασιλεύς· ἀποστραφήτω εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ καὶ τὸ πρόσωπόν μου μὴ βλεπέτω καὶ ἀπέστρεψεν ᾿Αβεσσαλὼμ εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ καὶ τὸ πρόσωπον τοῦ βασιλέως οὐκ εἶδε.
25
25
И҆ ꙗ҆́коже а҆вессалѡ́мъ не бѣ̀ мꙋ́жъ во все́мъ і҆и҃ли хва́ленъ ѕѣлѡ̀: ѿ пѧты̀ ногѝ є҆гѡ̀ и҆ до верха̀ є҆гѡ̀ не бѣ̀ въ не́мъ поро́ка: καὶ ὡς ᾿Αβεσσαλὼμ οὐκ ἦν ἀνὴρ ἐν παντὶ ᾿Ισραὴλ αἰνετὸς σφόδρα, ἀπὸ ἴχνους ποδὸς αὐτοῦ καὶ ἕως κορυφῆς αὐτοῦ οὐκ ἦν ἐν αὐτῷ μῶμος.
26
26
и҆ внегда̀ стрищѝ є҆мꙋ̀ главꙋ̀ свою̀, и҆ бы́сть ѿ нача́ла дні́й до дні́й въ нѧ́же стрижа́шесѧ, ꙗ҆́кѡ тѧ́жко бѧ́ше є҆мꙋ̀ ѿ ни́хъ, и҆ стригꙋ́щьсѧ вѣ́сѧше власы̀ главы̀ своеѧ̀ двѣ́сти сі́клей по сі́клю ца́рскомꙋ. καὶ ἐν τῷ κείρεσθαι αὐτὸν τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ —καὶ ἐγένετο ἀπ’ ἀρχῆς ἡμερῶν εἰς ἡμέρας, ὡς ἂν ἐκείρετο, ὅτι κατεβαρύνετο ἐπ’ αὐτὸν— καὶ κειρόμενος αὐτὴν ἔστησε τὴν τρίχα τῆς κεφαλῆς αὐτοῦ διακοσίους σίκλους ἐν τῷ σίκλῳ τῷ βασιλικῷ.
27
27
И҆ роди́шасѧ а҆вессалѡ́мꙋ трѝ сы́ны и҆ дще́рь є҆ди́на, и҆ и҆́мѧ є҆́й ѳама́рь: сїѧ̀ бѣ̀ жена̀ добра̀ ѕѣлѡ̀ взо́ромъ, и҆ бы́сть жена̀ ровоа́мꙋ сы́нꙋ соломѡ́ню, и҆ родѝ є҆мꙋ̀ а҆ві́ю. καὶ ἐτέχθησαν τῷ ᾿Αβεσσαλὼμ τρεῖς υἱοὶ καὶ θυγάτηρ μία, καὶ ὄνομα αὐτῇ Θημάρ· αὕτη ἦν γυνὴ καλὴ σφόδρα καὶ γίνεται γυνὴ τῷ Ροβοὰμ υἱῷ Σαλωμὼν καὶ τίκτει αὐτῷ τὸν ᾿Αβιά.
28
28
И҆ сѣдѧ́ше а҆вессалѡ́мъ во і҆ерⷭ҇ли́мѣ два̀ лѣ̑та дні́й, и҆ лица̀ царе́ва не ви́дѣ. καὶ ἐκάθισεν ᾿Αβεσσαλὼμ ἐν ῾Ιερουσαλὴμ δύο ἔτη ἡμερῶν, καὶ τὸ πρόσωπον τοῦ βασιλέως οὐκ εἶδε.
29
29
И҆ посла̀ а҆вессалѡ́мъ ко і҆ѡа́вꙋ, дабы̀ посла́ти є҆го̀ ко царю̀, и҆ не восхотѣ̀ прїитѝ къ немꙋ̀: и҆ посла̀ второ́е къ немꙋ̀, и҆ не восхотѣ̀ прїитѝ. καὶ ἀπέστειλεν ᾿Αβεσσαλὼμ πρὸς ᾿Ιωὰβ ἀποστεῖλαι αὐτὸν πρὸς τὸν βασιλέα, καὶ οὐκ ἠθέλησεν ἐλθεῖν πρὸς αὐτόν· καὶ ἀπέστειλεν ἐκ δευτέρου πρὸς αὐτόν, καὶ οὐκ ἠθέλησε παραγενέσθαι.
30
30
И҆ речѐ а҆вессалѡ́мъ ко ѻ҆трокѡ́мъ свои̑мъ: ви́дите, ча́сть на селѣ̀ і҆ѡа́вли бли́з̾ менє̀, є҆гѡ̀ та́мѡ ꙗ҆чме́нь, и҆ди́те и҆ запали́те є҆го̀ ѻ҆гне́мъ. И҆ запали́ша рабѝ а҆вессалѡ̑мли ча́сть (і҆ѡа́влю) ѻ҆гне́мъ. И҆ прїидо́ша рабѝ і҆ѡа̑вли къ немꙋ̀ раздра́вше ри̑зы своѧ̑, и҆ рѣ́ша: пожго́ша рабѝ а҆вессалѡ̑мли ча́сть твою̀ ѻ҆гне́мъ. καὶ εἶπεν ᾿Αβεσσαλὼμ πρὸς τοὺς παῖδας αὐτοῦ· ἴδετε, ἡ μερὶς ἐν ἀγρῷ τοῦ ᾿Ιωὰβ ἐχόμενά μου, καὶ αὐτῷ ἐκεῖ κριθαί, πορεύεσθε καὶ ἐμπρήσατε αὐτὴν ἐν πυρί· καὶ ἐνέπρησαν οἱ παῖδες ᾿Αβεσσαλὼμ τὴν μερίδα. καὶ παραγίνονται οἱ δοῦλοι ᾿Ιωὰβ πρὸς αὐτὸν διερρηχότες τὰ ἱμάτια αὐτῶν καὶ εἶπον· ἐνεπύρισαν οἱ δοῦλοι ᾿Αβεσσαλὼμ τὴν μερίδα ἐν πυρί.
31
31
И҆ воста̀ і҆ѡа́въ и҆ прїи́де ко а҆вессалѡ́мꙋ въ до́мъ, и҆ речѐ къ немꙋ̀: почто̀ сожго́ша рабѝ твоѝ ча́сть мою̀ ѻ҆гне́мъ; καὶ ἀνέστη ᾿Ιωὰβ καὶ ἦλθε πρὸς ᾿Αβεσσαλὼμ εἰς τὸν οἶκον καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν· ἱνατί ἐνεπύρισαν οἱ παῖδές σου τὴν μερίδα τὴν ἐμὴν ἐν πυρί;
32
32
И҆ речѐ а҆вессалѡ́мъ ко і҆ѡа́вꙋ: сѐ, посыла́хъ къ тебѣ̀, глаго́лѧ: и҆дѝ сѣ́мѡ, и҆ послю́ тѧ ко царю̀, глаго́лѧ: почто̀ прїидо́хъ и҆з̾ гедсꙋ́ра; лꙋ́чше мѝ бѣ̀ бы́ти є҆щѐ та́мѡ: и҆ нн҃ѣ сѐ, лица̀ царе́ва не ви́дѣхъ: а҆́ще же є҆́сть во мнѣ̀ непра́вда, то̀ оу҆мертви́ мѧ. καὶ εἶπεν ᾿Αβεσσαλὼμ πρὸς ᾿Ιωάβ· ἰδοὺ ἀπέστειλα πρός σε λέγων· ἦκε ὧδε, καὶ ἀποστελῶ σε πρὸς τὸν βασιλέα λέγων· ἱνατί ἦλθον ἐκ Γεδσούρ; ἀγαθόν μοι ἦν εἶναι ἐκεῖ· καὶ νῦν ἰδοὺ τὸ πρόσωπον τοῦ βασιλέως οὐκ εἶδον· εἰ δέ ἐστιν ἐν ἐμοὶ ἀδικία, καὶ θανάτωσόν με.
33
33
И҆ вни́де і҆ѡа́въ ко царю̀ и҆ возвѣстѝ є҆мꙋ̀. И҆ призва̀ а҆вессалѡ́ма, и҆ прїи́де ко царю̀, и҆ поклони́сѧ є҆мꙋ̀, и҆ падѐ лице́мъ свои́мъ на зе́млю пред̾ лице́мъ царе́вымъ, и҆ ѡ҆блобыза̀ ца́рь а҆вессалѡ́ма. καὶ εἰσῆλθεν ᾿Ιωὰβ πρὸς τὸν βασιλέα, καὶ ἀπήγγειλεν αὐτῷ, καὶ ἐκάλεσε τὸν ᾿Αβεσσαλώμ. καὶ εἰσῆλθε πρὸς τὸν βασιλέα καὶ προσεκύνησεν αὐτῷ καὶ ἔπεσεν ἐπὶ πρόσωπον αὐτοῦ ἐπὶ τὴν γῆν κατὰ πρόσωπον τοῦ βασιλέως, καὶ κατεφίλησεν ὁ βασιλεὺς τὸν ᾿Αβεσσαλώμ.
Глава́ є҃і
Κεφάλαιο 15
1
1
И҆ бы́сть по си́хъ, и҆ сотворѝ себѣ̀ а҆вессалѡ́мъ колєсни́цы и҆ ко́ни и҆ пѧтьдесѧ́тъ мꙋ̑жъ текꙋ́щихъ пред̾ ни́мъ: ΚΑΙ ἐγένετο μετὰ ταῦτα καὶ ἐποίησεν ἑαυτῷ ᾿Αβεσσαλὼμ ἅρματα καὶ ἵππους καὶ πεντήκοντα ἄνδρας παρατρέχειν ἔμπροσθεν αὐτοῦ.
2
2
и҆ востава́ше ра́нѡ а҆вессалѡ́мъ, и҆ стоѧ́ше при са́мѣмъ пꙋтѝ вра́тъ: и҆ бы́сть всѧ́къ мꙋ́жъ, є҆мꙋ́же бѧ́ше прѧ̀, прїи́де пред̾ царѧ̀ на сꙋ́дъ, и҆ возопѝ къ немꙋ̀ а҆вессалѡ́мъ, и҆ глаго́лаше є҆мꙋ̀: ѿ ко́егѡ гра́да ты̀ є҆сѝ; И҆ речѐ є҆мꙋ̀ мꙋ́жъ: ѿ є҆ди́нагѡ колѣ́нъ і҆и҃левыхъ ра́бъ тво́й. καὶ ὤρθρισεν ᾿Αβεσσαλὼμ καὶ ἔστη ἀνὰ χεῖρας τῆς ὁδοῦ τῆς πύλης καὶ ἐγένετο πᾶς ἀνήρ, ᾧ ἐγένετο κρίσις, ἦλθε πρὸς τὸν βασιλέα εἰς κρίσιν, καὶ ἐβόησε πρὸς αὐτὸν ᾿Αβεσσαλὼμ καὶ ἔλεγεν αὐτῷ· ἐκ ποίας πόλεως σὺ εἶ; καὶ εἶπεν· ἐκ μιᾶς φυλῶν ᾿Ισραὴλ ὁ δοῦλός σου.
3
3
И҆ речѐ къ немꙋ̀ а҆вессалѡ́мъ: сѐ, словеса̀ твоѧ̑ бла̑га и҆ оу҆дѡ́бна, но слꙋ́шающагѡ нѣ́сть тѝ ѿ царѧ̀. καὶ εἶπε πρὸς αὐτὸν ὁ ᾿Αβεσσαλώμ· ἰδοὺ οἱ λόγοι σου ἀγαθοὶ καὶ εὔκολοι, καὶ ὁ ἀκούων οὐκ ἔστι σοι παρὰ τοῦ βασιλέως.
4
4
И҆ речѐ а҆вессалѡ́мъ: кто́ мѧ поста́витъ сꙋдїю̀ на землѝ, и҆ ко мнѣ̀ прїи́детъ всѧ́къ мꙋ́жъ и҆мѣ́ѧй прю̀ и҆ сꙋ́дъ, и҆ ѡ҆правда́ю є҆го̀; καὶ εἶπεν ᾿Αβεσσαλώμ· τίς με καταστήσει κριτὴν ἐν τῇ γῇ, καὶ ἐπ’ ἐμὲ ἐλεύσεται πᾶς ἀνήρ, ᾧ ἐὰν ᾖ ἀντιλογία καὶ κρίσις, καὶ δικαιώσω αὐτόν;
5
5
И҆ бы́сть є҆гда̀ приближа́шесѧ мꙋ́жъ поклони́тисѧ є҆мꙋ̀, и҆ простира́ше рꙋ́кꙋ свою̀, и҆ прїима́ше є҆го̀, и҆ цѣлова́ше є҆го̀. καὶ ἐγένετο ἐν τῷ ἐγγίζειν ἄνδρα τοῦ προσκυνῆσαι αὐτῷ καὶ ἐξέτεινε τὴν χεῖρα αὐτοῦ καὶ ἐπελαμβάνετο αὐτοῦ καὶ κατεφίλησεν αὐτόν.
6
6
И҆ сотворѝ а҆вессалѡ́мъ по глаго́лꙋ семꙋ̀ всемꙋ̀ і҆и҃лю приходѧ́щымъ на сꙋ́дъ къ царю̀ и҆ приꙋсво́и а҆вессалѡ́мъ сердца̀ сынѡ́въ і҆и҃левыхъ. καὶ ἐποίησεν ᾿Αβεσσαλὼμ κατὰ τὸ ρῆμα τοῦτο παντὶ ᾿Ισραὴλ τοῖς παραγινομένοις εἰς κρίσιν πρὸς τὸν βασιλέα, καὶ ἰδιοποιεῖτο ᾿Αβεσσαλὼμ τὴν καρδίαν ἀνδρῶν ᾿Ισραήλ.
7
7
И҆ бы́сть ѿ конца̀ четы́редесѧти лѣ́тъ, и҆ речѐ а҆вессалѡ́мъ ко ѻ҆тцꙋ̀ своемꙋ̀: пойдꙋ̀ нн҃ѣ и҆ возда́мъ ѡ҆бѣ́ты моѧ̑, ꙗ҆̀же ѡ҆бѣща́хъ гдⷭ҇ꙋ въ хеврѡ́нѣ: καὶ ἐγένετο ἀπὸ τέλους τεσσαράκοντα ἐτῶν καὶ εἶπεν ᾿Αβεσσαλὼμ πρὸς τὸν πατέρα αὐτοῦ· πορεύσομαι δὴ καὶ ἀποτίσω τὰς εὐχάς μου, ἃς ηὐξάμην τῷ Κυρίῳ ἐν Χεβρών·
8
8
занѐ ѡ҆бѣ́тъ ѡ҆бѣща̀ ра́бъ тво́й, є҆гда̀ жи́хъ въ гедсꙋ́рѣ сѷрі́йстѣмъ, глаго́лѧ: а҆́ще возвраща́ѧ возврати́тъ мѧ̀ гдⷭ҇ь во і҆ерⷭ҇ли́мъ, и҆ послꙋжꙋ̀ гдⷭ҇ꙋ. ὅτι εὐχὴν ηὔξατο ὁ δοῦλός σου ἐν τῷ οἰκεῖν με ἐν Γεδσοὺρ ἐν Συρίᾳ λέγων· ἐὰν ἐπιστρέφων ἐπιστρέψῃ με Κύριος εἰς ῾Ιερουσαλήμ, καὶ λατρεύσω τῷ Κυρίῳ.
9
9
И҆ речѐ є҆мꙋ̀ ца́рь: и҆дѝ съ ми́ромъ. И҆ воста́въ и҆́де въ хеврѡ́нъ. καὶ εἶπεν αὐτῷ ὁ βασιλεύς· βάδιζε εἰς εἰρήνην· καὶ ἀναστὰς ἐπορεύθη εἰς Χεβρών.
10
10
И҆ посла̀ а҆вессалѡ́мъ соглѧда̑таи во всѧ̑ кѡлѣ́на і҆и҃лєва, глаго́лѧ: є҆гда̀ оу҆слы́шите вы̀ гла́съ трꙋбы̀ ро́жаны, и҆ рцы́те: воцари́сѧ ца́рь а҆вессалѡ́мъ въ хеврѡ́нѣ. καὶ ἀπέστειλεν ᾿Αβεσσαλὼμ κατασκόπους ἐν πάσαις φυλαῖς ᾿Ισραὴλ λέγων· ἐν τῷ ἀκοῦσαι ὑμᾶς τὴν φωνὴν τῆς κερατίνης καὶ ἐρεῖτε· βεβασίλευκε βασιλεὺς ᾿Αβεσσαλὼμ ἐν Χεβρών.
11
11
И҆ и҆до́ша со а҆вессалѡ́момъ двѣ́сти мꙋже́й ѿ і҆ерⷭ҇ли́ма по́звани: и҆ и҆дѧ́хꙋ въ простотѣ̀ свое́й, и҆ не разꙋмѣ́ша всѧ́кагѡ глаго́ла. καὶ μετὰ ᾿Αβεσσαλὼμ ἐπορεύθησαν διακόσιοι ἄνδρες ἐξ ῾Ιερουσαλὴμ κλητοὶ καὶ πορευόμενοι τῇ ἁπλότητι αὐτῶν καὶ οὐκ ἔγνωσαν πᾶν ρῆμα.
12
12
И҆ посла̀ а҆вессалѡ́мъ, и҆ призва̀ а҆хїтофе́ла галамоні́йскаго, совѣ́тника даві́дова, ѿ гра́да є҆гѡ̀ гѡла́мы, є҆гда̀ жрѧ́ше жє́ртвы. И҆ бы́сть смѧте́нїе крѣ́пко: и҆ люді́й мно́жество и҆дꙋ́щихъ со а҆вессалѡ́момъ. καὶ ἀπέστειλεν ᾿Αβεσσαλὼμ καὶ ἐκάλεσε τὸν ᾿Αχιτόφελ τὸν Γελμωναῖον τὸν σύμβουλον Δαυὶδ ἐκ τῆς πόλεως αὐτοῦ ἐκ Γωλὰ ἐν τῷ θυσιάζειν αὐτόν. καὶ ἐγένετο σύστρεμμα ἰσχυρόν, καὶ ὁ λαὸς ὁ πορευόμενος καὶ πολὺς μετὰ ᾿Αβεσσαλώμ.
13
13
И҆ прїи́де вѣ́стникъ къ даві́дꙋ, глаго́лѧ: бы́сть се́рдце мꙋже́й і҆и҃левыхъ со а҆вессалѡ́момъ. καὶ παρεγένετο ὁ ἀπαγγέλλων πρὸς Δαυὶδ λέγων· ἐγενήθη ἡ καρδία ἀνδρῶν ᾿Ισραὴλ ὀπίσω ᾿Αβεσσαλώμ.
14
14
И҆ речѐ даві́дъ всѣ̑мъ ѻ҆трокѡ́мъ свои̑мъ сꙋ́щымъ съ ни́мъ во і҆ерⷭ҇ли́мѣ: воста́ните, и҆ бѣжи́мъ, ꙗ҆́кѡ нѣ́сть на́мъ спасе́нїѧ ѿ лица̀ а҆вессалѡ́млѧ: оу҆скори́те и҆тѝ, да не оу҆скори́тъ и҆ во́зметъ на́съ, и҆ наведе́тъ на на́съ ѕло́бꙋ, и҆ и҆збїе́тъ гра́дъ ѻ҆́стрїемъ меча̀. καὶ εἶπε Δαυὶδ πᾶσι τοῖς παισὶν αὐτοῦ τοῖς μετ’ αὐτοῦ τοῖς ἐν ῾Ιερουσαλήμ· ἀνάστητε καὶ φύγωμεν, ὅτι οὐκ ἔστιν ἡμῖν σωτηρία ἀπὸ προσώπου ᾿Αβεσσαλώμ· ταχύνατε τοῦ πορευθῆναι, ἵνα μὴ ταχύνῃ καὶ καταλάβῃ ἡμᾶς καὶ ἐξώσῃ ἐφ’ ἡμᾶς τὴν κακίαν καὶ πατάξῃ τὴν πόλιν ἐν στόματι μαχαίρας.
15
15
И҆ рѣ́ша ѻ҆́троцы царє́вы къ царю̀: всѧ̑ є҆ли̑ка заповѣ́сть госпо́дь на́шъ ца́рь, сѐ, мы̀ ѻ҆́троцы твоѝ. καὶ εἶπον οἱ παῖδες τοῦ βασιλέως πρὸς τὸν βασιλέα· κατὰ πάντα, ὅσα αἱρεῖται ὁ κύριος ἡμῶν ὁ βασιλεύς, ἰδοὺ οἱ παῖδές σου.
16
16
И҆ и҆зы́де ца́рь и҆ ве́сь до́мъ є҆гѡ̀ нога́ми свои́ми, и҆ ѡ҆ста́ви ца́рь де́сѧть же́нъ подло́жницъ свои́хъ храни́ти до́мъ. καὶ ἐξῆλθεν ὁ βασιλεὺς καὶ πᾶς ὁ οἶκος αὐτοῦ τοῖς ποσὶν αὐτῶν· καὶ ἀφῆκεν ὁ βασιλεὺς δέκα γυναῖκας τῶν παλλακῶν αὐτοῦ φυλάσσειν τὸν οἶκον.
17
17
И҆ и҆зы́де ца́рь и҆ всѝ ѻ҆́троцы є҆гѡ̀ пѣ̑ши и҆ ста́ша въ домꙋ̀ сꙋ́щемъ дале́че: καὶ ἐξῆλθεν ὁ βασιλεὺς καὶ πάντες οἱ παῖδες αὐτοῦ πεζῇ καὶ ἔστησαν ἐν οἴκῳ τῷ μακράν.
18
18
и҆ всѝ ѻ҆́троцы є҆гѡ̀ ѿ ѻ҆бою̀ странꙋ̑ є҆гѡ̀ и҆дѧ́хꙋ, и҆ всѝ хелеѳе́є и҆ всѝ фелеѳе́є и҆ всѝ геѳе́є, ше́сть сѡ́тъ мꙋже́й ше́дше пѣ̑ши ѿ ге́ѳа пред̾идѧ́хꙋ пред̾ лице́мъ царе́вымъ. καὶ πάντες οἱ παῖδες αὐτοῦ ἀνὰ χεῖρα αὐτοῦ παρῆγον καὶ πᾶς Χελεθὶ καὶ πᾶς ὁ Φελεθὶ καὶ ἔστησαν ἐπὶ τῆς ἐλαίας ἐν τῇ ἐρήμῳ· καὶ πᾶς ὁ λαὸς παρεπορεύετο ἐχόμενος αὐτοῦ καὶ πάντες οἱ περὶ αὐτὸν καὶ πάντες οἱ ἁδροὶ καὶ πάντες οἱ μαχηταὶ ἑξακόσιοι ἄνδρες, καὶ παρῆσαν ἐπὶ χεῖρα αὐτοῦ· καὶ πᾶς ὁ Χελεθὶ καὶ πᾶς ὁ Φελεθὶ καὶ πάντες οἱ Γεθθαῖοι, οἱ ἑξακόσιοι ἄνδρες οἱ ἐλθόντες τοῖς ποσὶν αὐτῶν ἐκ Γέθ, πορευόμενοι ἐπὶ πρόσωπον τοῦ βασιλέως.
19
19
И҆ речѐ ца́рь ко є҆ѳѳе́ю геѳѳе́инꙋ: почто̀ и҆ ты̀ и҆́деши съ на́ми; возврати́сѧ и҆ живѝ съ царе́мъ, ꙗ҆́кѡ чꙋ́ждь є҆сѝ ты̀, и҆ ꙗ҆́кѡ пресели́лсѧ є҆сѝ ты̀ ѿ мѣ́ста твоегѡ̀: καὶ εἶπεν ὁ βασιλεὺς πρὸς ᾿Εθθὶ τὸν Γεθθαῖον· ἱνατί πορεύῃ καὶ σὺ μεθ’ ἡμῶν; ἐπίστρεφε καὶ οἴκει μετὰ τοῦ βασιλέως, ὅτι ξένος εἶ σὺ καὶ ὅτι μετῴκησας σὺ ἐκ τοῦ τόπου σου.
20
20
а҆́ще вчера̀ прише́лъ є҆сѝ, и҆ дне́сь ли подви́гнꙋ тѧ̀ и҆тѝ съ на́ми; и҆ а҆́зъ и҆дꙋ̀, а҆́може пойдꙋ̀: и҆дѝ и҆ возврати́сѧ, и҆ возвратѝ бра́тїю твою̀ съ тобо́ю, и҆ гдⷭ҇ь да сотвори́тъ съ тобо́ю млⷭ҇ть и҆ и҆́стинꙋ. εἰ ἐχθὲς παραγέγονας, καὶ σήμερον κινήσω σε μεθ’ ἡμῶν; καί γε μεταναστήσεις τὸν τόπον σου; ἐχθὲς ἡ ἐξέλευσίς σου, καὶ σήμερον μετακινήσω σε μεθ’ ἡμῶν τοῦ πορευθῆναι; καὶ ἐγὼ πορεύσομαι οὗ ἐὰν ἐγὼ πορευθῶ. ἐπιστρέφου καὶ ἐπίστρεψον τοὺς ἀδελφούς σου μετὰ σοῦ, καὶ Κύριος ποιήσει μετὰ σοῦ ἔλεος καὶ ἀλήθειαν.
21
21
И҆ ѿвѣща̀ є҆ѳѳе́й къ царю̀ и҆ речѐ: жи́въ гдⷭ҇ь, и҆ жи́въ господи́нъ мо́й ца́рь, ꙗ҆́кѡ на мѣ́стѣ, и҆дѣ́же бꙋ́детъ господи́нъ мо́й ца́рь, и҆лѝ въ сме́рти, и҆лѝ въ животѣ̀, та́мѡ бꙋ́детъ ра́бъ тво́й. καὶ ἀπεκρίθη ᾿Εθθὶ τῷ βασιλεῖ καὶ εἶπε· ζῇ Κύριος καὶ ζῇ ὁ κύριός μου ὁ βασιλεύς, ὅτι εἰς τὸν τόπον, οὗ ἐὰν ᾖ ὁ κύριός μου, καὶ ἐὰν εἰς θάνατον καὶ ἐὰν εἰς ζωήν, ὅτι ἐκεῖ ἔσται ὁ δοῦλός σου.
22
22
И҆ речѐ ца́рь ко є҆ѳѳе́ю: грѧдѝ, и҆ прейдѝ со мно́ю. И҆ пре́йде є҆ѳѳе́й геѳѳе́инъ и҆ ца́рь и҆ всѝ ѻ҆́троцы є҆гѡ̀ и҆ ве́сь наро́дъ и҆́же съ ни́мъ. καὶ εἶπεν ὁ βασιλεὺς πρὸς ᾿Εθθί· δεῦρο καὶ διάβαινε μετ’ ἐμοῦ· καὶ παρῆλθεν ᾿Εθθὶ ὁ Γεθθαῖος καὶ ὁ βασιλεὺς καὶ πάντες οἱ παῖδες αὐτοῦ καὶ πᾶς ὁ ὄχλος ὁ μετ’ αὐτοῦ.
23
23
И҆ всѧ̀ землѧ̀ пла́кашесѧ гла́сомъ вели́кимъ. И҆ всѝ лю́дїе прехожда́хꙋ по пото́кꙋ ке́дрскꙋ, и҆ ца́рь пре́йде чрез̾ пото́къ ке́дрскїй, и҆ всѝ лю́дїе и҆ ца́рь и҆дѧ́хꙋ къ лицꙋ̀ пꙋтѝ пꙋсты́ннагѡ. καὶ πᾶσα ἡ γῆ ἔκλαιε φωνῇ μεγάλῃ. καὶ πᾶς ὁ λαὸς παρεπορεύοντο ἐν τῷ χειμάρρῳ τῶν Κέδρων, καὶ ὁ βασιλεὺς διέβη τὸν χειμάρρουν Κέδρων καὶ πᾶς ὁ λαὸς καὶ ὁ βασιλεὺς παρεπορεύοντο ἐπὶ πρόσωπον ὁδοῦ τὴν ἔρημον.
24
24
И҆ сѐ, и҆ садѡ́къ і҆ере́й и҆ всѝ леѵі́ти съ ни́мъ, носѧ́ще кївѡ́тъ завѣ́та гдⷭ҇нѧ ѿ веѳа́ры: и҆ поста́виша кївѡ́тъ бж҃їй: и҆ а҆вїа́ѳаръ взы́де, до́ндеже преста́ша всѝ лю́дїе и҆сходи́ти и҆з̾ гра́да. καὶ ἰδοὺ καί γε Σαδὼκ καὶ πάντες οἱ Λευῖται μετ’ αὐτοῦ αἴροντες τὴν κιβωτὸν διαθήκης Κυρίου ἀπὸ Βαιθὰρ καὶ ἔστησαν τὴν κιβωτὸν τοῦ Θεοῦ. καὶ ἀνέβη ᾿Αβιάθαρ, ἕως ἐπαύσατο πᾶς ὁ λαὸς παρελθεῖν ἐκ τῆς πόλεως.
25
25
И҆ речѐ ца́рь къ садѡ́кꙋ: возвратѝ кївѡ́тъ бж҃їй во гра́дъ, и҆ да ста́нетъ на мѣ́стѣ свое́мъ: а҆́ще ѡ҆брѧ́щꙋ блгⷣть пред̾ ѻ҆чи́ма гдⷭ҇нима, и҆ возврати́тъ мѧ̀, и҆ пока́жетъ мѝ є҆го̀ и҆ лѣ́потꙋ є҆гѡ̀: καὶ εἶπεν ὁ βασιλεὺς πρὸς τὸν Σαδώκ· ἀπόστρεψον τὴν κιβωτὸν τοῦ Θεοῦ εἰς τὴν πόλιν· ἐὰν εὕρω χάριν ἐν ὀφθαλμοῖς Κυρίου, καὶ ἐπιστρέψει με καὶ δείξει μοι αὐτήν καὶ τὴν εὐπρέπειαν αὐτῆς.
26
26
и҆ а҆́ще та́кѡ рече́тъ: не благоволи́хъ въ тебѣ̀: сѐ, а҆́зъ є҆́смь, да сотвори́тъ мѝ по бл҃го́мꙋ пред̾ ѻ҆чи́ма свои́ма. καὶ ἐὰν εἴπῃ οὕτως· οὐκ ἠθέληκα ἐν σοί, ἰδοὺ ἐγώ εἰμι, ποιείτω μοι κατὰ τὸ ἀγαθὸν ἐν ὀφθαλμοῖς αὐτοῦ.
27
27
И҆ речѐ ца́рь садѡ́кꙋ і҆ере́ю: ви́дите, ты̀ возвраща́ешисѧ во гра́дъ съ ми́ромъ и҆ а҆хїмаа́съ сы́нъ тво́й и҆ і҆ѡнаѳа́нъ сы́нъ а҆вїа́ѳаровъ, два̀ сы́ны ва́ши съ ва́ми: καὶ εἶπεν ὁ βασιλεὺς τῷ Σαδὼκ τῷ ἱερεῖ· ἴδετε, σὺ ἐπιστρέφεις εἰς τὴν πόλιν ἐν εἰρήνῃ, καὶ ᾿Αχιμάας ὁ υἱός σου καὶ ᾿Ιωνάθαν ὁ υἱὸς ᾿Αβιάθαρ οἱ δύο υἱοὶ ὑμῶν μεθ’ ὑμῶν·
28
28
ви́дите, а҆́зъ вселѧ́юсѧ во а҆равѡ́ѳъ пꙋсты́нный, до́ндеже прїи́детъ мѝ сло́во ѿ ва́съ, є҆́же возвѣсти́ти мѝ. ἴδετε, ἐγώ εἰμι στρατεύομαι ἐν ᾿Αραβὼθ τῆς ἐρήμου ἕως τοῦ ἐλθεῖν ρῆμα παρ’ ὑμῶν τοῦ ἀπαγγεῖλαί μοι.
29
29
И҆ возвратѝ садѡ́къ и҆ а҆вїа́ѳаръ кївѡ́тъ бж҃їй во і҆ерⷭ҇ли́мъ, и҆ сѣ́де та́мѡ. καὶ ἀπέστρεψε Σαδὼκ καὶ ᾿Αβιάθαρ τὴν κιβωτὸν τοῦ Θεοῦ εἰς ῾Ιερουσαλὴμ καὶ ἐκάθισεν ἐκεῖ.
30
30
И҆ даві́дъ восхожда́ше восхо́домъ на го́рꙋ є҆леѡ́нскꙋю восходѧ̀ и҆ пла́часѧ, и҆ покры́въ главꙋ̀ свою̀, и҆ са́мъ и҆дѧ́ше босы́ма нога́ма: и҆ всѝ лю́дїе и҆̀же съ ни́мъ покры́ша кі́йждо главꙋ̀ свою̀, и҆ восхожда́хꙋ восходѧ́ще и҆ пла́чꙋщесѧ. καὶ Δαυὶδ ἀνέβαινεν ἐν τῇ ἀναβάσει τῶν ἐλαιῶν ἀναβαίνων καὶ κλαίων καὶ τὴν κεφαλὴν ἐπικεκαλυμμένος, καὶ αὐτὸς ἐπορεύετο ἀνυπόδετος, καὶ πᾶς ὁ λαὸς ὁ μετ’ αὐτοῦ ἐπεκάλυψεν ἀνὴρ τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ καὶ ἀνέβαινον ἀναβαίνοντες καὶ κλαίοντες.
31
31
И҆ возвѣсти́ша даві́дꙋ глаго́люще: и҆ а҆хїтофе́лъ въ мѧте́жницѣхъ со а҆вессалѡ́момъ. И҆ речѐ даві́дъ: разрꙋшѝ совѣ́тъ а҆хїтофе́левъ, гдⷭ҇и, бж҃е мо́й. καὶ ἀνηγγέλη Δαυὶδ λέγοντες· καὶ ᾿Αχιτόφελ ἐν τοῖς συστρεφομένοις μετὰ ᾿Αβεσσαλώμ· καὶ εἶπε Δαυίδ· διασκέδασον δὴ τὴν βουλὴν ᾿Αχιτόφελ, Κύριε ὁ Θεός μου.
32
32
И҆ бѣ̀ даві́дъ грѧды́й да́же до рѡ́са, и҆дѣ́же поклони́сѧ бг҃ꙋ. И҆ сѐ, на срѣ́тенїе є҆мꙋ̀ (и҆зы́де) хꙋсі́й пе́рвый дрꙋ́гъ даві́довъ, растерза́въ ри̑зы своѧ̑, и҆ пе́рсть на главѣ̀ є҆гѡ̀. καὶ ἦν Δαυὶδ ἐρχόμενος ἕως τοῦ Ροώς, οὗ προσεκύνησεν ἐκεῖ τῷ Θεῷ, καὶ ἰδοὺ εἰς ἀπαντὴν αὐτῷ Χουσὶ ὁ ἀρχιεταῖρος Δαυὶδ διερρηχὼς τὸν χιτῶνα αὐτοῦ καὶ γῆ ἐπὶ τῆς κεφαλῆς αὐτοῦ.
33
33
И҆ речѐ є҆мꙋ̀ даві́дъ: а҆́ще по́йдеши со мно́ю, и҆ бꙋ́деши мѝ въ тѧ́гость: καὶ εἶπεν αὐτῷ Δαυίδ· ἐὰν μὲν διαβῇς μετ’ ἐμοῦ, καὶ ἔσῃ ἐπ’ ἐμὲ εἰς βάσταγμα·
34
34
а҆́ще же возврати́шисѧ во гра́дъ и҆ рече́ши а҆вессалѡ́мꙋ: минꙋ́ша бра́тїѧ твоѧ̑, и҆ ца́рь за мно́ю минꙋ̀ ѻ҆те́цъ тво́й, и҆ нн҃ѣ ра́бъ тво́й є҆́смь, царю̀, пощади́ мѧ жи́ва бы́ти: ра́бъ бѣ́хъ ѻ҆тца̀ твоегѡ̀ тогда̀ и҆ досе́лѣ, нн҃ѣ же а҆́зъ тво́й ра́бъ: и҆ разрꙋши́ ми совѣ́тъ а҆хїтофе́левъ: καὶ ἐὰν ἐπιστρέψῃς ἐπὶ τὴν πόλιν, καὶ ἐρεῖς τῷ ᾿Αβεσσαλώμ· διεληλύθασιν οἱ ἀδελφοί σου, καὶ ὁ βασιλεὺς κατόπισθέν μου διελήλυθεν ὁ πατήρ σου, καὶ νῦν παῖς σού εἰμι, βασιλεῦ, ἔασόν με ζῆσαι, παῖς τοῦ πατρός σου ἤμην τότε καὶ ἀρτίως, καὶ νῦν ἐγὼ δοῦλος σός· καὶ διασκεδάσεις μοι τὴν βουλὴν ᾿Αχιτόφελ.
35
35
и҆ сѐ, съ тобо́ю та́мѡ садѡ́къ и҆ а҆вїа́ѳаръ і҆ере́є: и҆ бꙋ́детъ всѧ́къ глаго́лъ, є҆го́же оу҆слы́шиши и҆з̾ оу҆́стъ ца́рскихъ, и҆ ска́жеши садѡ́кꙋ и҆ а҆вїа́ѳарꙋ і҆ере́ємъ: καὶ ἰδοὺ ἐκεῖ μετὰ σοῦ Σαδὼκ καὶ ᾿Αβιάθαρ οἱ ἱερεῖς, καὶ ἔσται πᾶν ρῆμα, ὃ ἐὰν ἀκούσῃς ἐξ οἴκου τοῦ βασιλέως, καὶ ἀπαγγελεῖς τῷ Σαδὼκ καὶ τῷ ᾿Αβιάθαρ τοῖς ἱερεῦσιν.
36
36
сѐ, та́мѡ съ ни́ми два̀ сы̑на и҆́хъ, а҆хїмаа́съ сы́нъ садѡ́ковъ и҆ і҆ѡнаѳа́нъ сы́нъ а҆вїа́ѳаровъ: и҆ посли́те рꙋко́ю и҆́хъ ко мнѣ̀ всѧ́къ глаго́лъ, є҆го́же а҆́ще оу҆слы́шите. ἰδοὺ ἐκεῖ μετ’ αὐτῶν δύο υἱοὶ αὐτῶν, ᾿Αχιμάας υἱὸς τῷ Σαδὼκ καὶ ᾿Ιωνάθαν υἱὸς τῷ ᾿Αβιάθαρ, καὶ ἀποστελεῖτε ἐν χειρὶ αὐτῶν πρός με πᾶν ρῆμα, ὃ ἐὰν ἀκούσητε.
37
37
И҆ вни́де хꙋсі́й дрꙋ́гъ даві́довъ во гра́дъ, и҆ а҆вессалѡ́мъ тогда̀ вхожда́ше во і҆ерⷭ҇ли́мъ. καὶ εἰσῆλθε Χουσὶ ὁ ἑταῖρος Δαυὶδ εἰς τὴν πόλιν, καὶ ᾿Αβεσσαλὼμ ἄρτι εἰσεπορεύετο εἰς ῾Ιερουσαλήμ.
Глава́ ѕ҃і
Κεφάλαιο 16
1
1
И҆ даві́дъ пре́йде ма́ло что̀ ѿ рѡ́са, и҆ сѐ, сїва̀ ѻ҆́трокъ мемфївосѳе́овъ въ срѣ́тенїе є҆мꙋ̀: и҆ сꙋпрꙋ́гъ ѻ҆слѧ́тъ ѡ҆сѣ́дланыхъ, и҆ на ни́хъ двѣ́сти хлѣ́бѡвъ, и҆ сто̀ гро́здїй, и҆ сто̀ фі́нїкѡвъ, и҆ мѣ́хъ вїна̀. ΚΑΙ Δαυὶδ παρῆλθε βραχύ τι ἀπὸ τῆς Ροὼς καὶ ἰδοὺ Σιβὰ τὸ παιδάριον Μεμφιβοσθὲ εἰς ἀπαντὴν αὐτοῦ καὶ ζεῦγος ὄνων ἐπίσεσαγμένων, καὶ ἐπ’ αὐτοῖς διακόσιοι ἄρτοι καὶ ἑκατὸν σταφίδες καὶ ἑκατὸν φοίνικες καὶ νέβελ οἴνου.
2
2
И҆ речѐ ца́рь къ сївѣ̀: что̀ сїѧ̑ тебѣ̀; И҆ речѐ сїва̀: ѻ҆слѧ́та на ꙗ҆жде́нїе до́мꙋ царе́вꙋ, а҆ хлѣ́бы и҆ фі́нїки на снѣде́нїе ѻ҆трокѡ́мъ, и҆ вїно̀ пи́ти ѡ҆слабѣ́вшымъ въ пꙋсты́ни. καὶ εἶπεν ὁ βασιλεὺς πρὸς Σιβά· τί ταῦτά σοι; καὶ εἶπε Σιβά· τὰ ὑποζύγια τῇ οἰκίᾳ τοῦ βασιλέως τοῦ ἐπικαθῆσθαι, καὶ οἱ ἄρτοι καὶ οἱ φοίνικες εἰς βρῶσιν τοῖς παιδαρίοις, καὶ ὁ οἶνος πιεῖν τοῖς ἐκλελυμένοις ἐν τῇ ἐρήμῳ.
3
3
И҆ речѐ ца́рь: и҆ гдѣ̀ сы́нъ господи́на твоегѡ̀; И҆ речѐ сїва̀ ко царю̀: сѐ, сѣди́тъ во і҆ерⷭ҇ли́мѣ, ꙗ҆́кѡ речѐ: дне́сь возвратѧ́тъ мѝ ве́сь до́мъ і҆и҃левъ ца́рство ѻ҆тца̀ моегѡ̀. καὶ εἶπεν ὁ βασιλεύς· καὶ ποῦ ὁ υἱὸς τοῦ κυρίου σου; καὶ εἶπε Σιβὰ πρὸς τὸν βασιλέα· ἰδοὺ κάθηται ἐν ῾Ιερουσαλήμ, ὅτι εἶπε· σήμερον ἐπιστρέψουσί μοι οἶκος ᾿Ισραὴλ τὴν βασιλείαν τοῦ πατρός μου.
4
4
И҆ речѐ ца́рь къ сївѣ̀: сѐ, тебѣ̀ всѧ̑ є҆ли̑ка сꙋ́ть мемфївосѳе́ѡва. И҆ речѐ сїва̀ поклони́всѧ: да ѡ҆брѧ́щꙋ благода́ть пред̾ ѻ҆чи́ма твои́ма, го́споди мо́й царю̀. καὶ εἶπεν ὁ βασιλεὺς τῷ Σιβά· ἰδού σοι πάντα, ὅσα ἐστὶ Μεμφιβοσθέ. καὶ εἶπε Σιβὰ προσκυνήσας· εὕροιμι χάριν ἐν ὀφθαλμοῖς σου, κύριέ μου βασιλεῦ.
5
5
И҆ прїи́де даві́дъ ца́рь до ваѳїрі́ма, и҆ сѐ, ѿтꙋ́дꙋ мꙋ́жъ и҆схожда́ше ѿ ро́да до́мꙋ саꙋ́лѧ, и҆́мѧ же є҆мꙋ̀ семе́й сы́нъ гира́нь: и҆зы́де же и҆сходѧ̀ и҆ проклина́ѧ καὶ ἦλθεν ὁ βασιλεὺς Δαυὶδ ἕως Βαουρίμ· καὶ ἰδοὺ ἐκεῖθεν ἀνὴρ ἐξεπορεύετο ἐκ συγγενείας οἴκου Σαούλ, καὶ ὄνομα αὐτῷ Σεμεΐ υἱὸς Γηρά· ἐξῆλθεν ἐκπορευόμενος καὶ καταρώμενος
6
6
и҆ ка́менїемъ мета́ѧ на даві́да и҆ на всѧ̑ ѻ҆́троки царѧ̀ даві́да: и҆ всѝ лю́дїе и҆ всѝ си́льнїи ѡ҆деснꙋ́ю и҆ ѡ҆шꙋ́юю царѧ̀ бѧ́хꙋ. καὶ λιθάζων ἐν λίθοις τὸν Δαυὶδ καὶ πάντας τοὺς παῖδας τοῦ βασιλέως Δαυίδ. καὶ πᾶς ὁ λαὸς ἦν καὶ πάντες οἱ δυνατοὶ ἐκ δεξιῶν καὶ ἐξ εὐωνύμων τοῦ βασιλέως.
7
7
И҆ та́кѡ речѐ семе́й проклина́ѧ є҆го̀: и҆зы́ди, и҆зы́ди, мꙋ́жꙋ крове́й и҆ мꙋ́жꙋ беззако́нный: καὶ οὕτως ἔλεγε Σεμεΐ ἐν τῷ καταρᾶσθαι αὐτόν· ἔξελθε, ἔξελθε ἀνὴρ αἱμάτων καὶ ἀνὴρ ὁ παράνομος·
8
8
возвратѝ на тѧ̀ гдⷭ҇ь всѧ̑ крѡ́ви до́мꙋ саꙋ́лѧ, поне́же воцари́лсѧ є҆сѝ вмѣ́стѡ є҆гѡ̀: и҆ дадѐ гдⷭ҇ь ца́рство въ рꙋ́цѣ а҆вессалѡ́ма сы́на твоегѡ̀: и҆ сѐ, ты̀ въ ѕло́бѣ твое́й, ꙗ҆́кѡ мꙋ́жъ крове́й ты̀. ἐπέστρεψεν ἐπὶ σὲ Κύριος πάντα τὰ αἵματα τοῦ οἴκου Σαούλ, ὅτι ἐβασίλευσας ἀντ’ αὐτοῦ, καὶ ἔδωκε Κύριος τὴν βασιλείαν ἐν χειρὶ ᾿Αβεσσαλὼμ τοῦ υἱοῦ σου· καὶ ἰδοὺ σὺ ἐν τῇ κακίᾳ σου, ὅτι ἀνὴρ αἱμάτων σύ.
9
9
И҆ речѐ а҆ве́сса сы́нъ сарꙋ́инъ ко царю̀: почто̀ проклина́етъ пе́съ оу҆ме́ршїй се́й господи́на моего̀ царѧ̀; нн҃ѣ пойдꙋ̀, и҆ ѿимꙋ̀ главꙋ̀ є҆гѡ̀. καὶ εἶπεν ᾿Αβεσσὰ υἱὸς Σαρουΐας πρὸς τὸν βασιλέα· ἱνατί καταρᾶται ὁ κύων ὁ τεθνηκὼς οὗτος τὸν κύριόν μου τὸν βασιλέα; διαβήσομαι δὴ καὶ ἀφελῶ τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ.
10
10
И҆ речѐ ца́рь ко а҆ве́ссѣ: что̀ мнѣ̀ и҆ ва́мъ, сы́нове сарꙋ̑ины; ѡ҆ста́вите є҆го̀, и҆ та́кѡ да проклина́етъ, ꙗ҆́кѡ гдⷭ҇ь речѐ є҆мꙋ̀ проклина́ти даві́да: и҆ кто̀ рече́тъ: почто̀ сотвори́лъ є҆сѝ та́кѡ; καὶ εἶπεν ὁ βασιλεύς· τί ἐμοὶ καὶ ὑμῖν, υἱοὶ Σαρουΐας; ἄφετε αὐτὸν καὶ οὕτως καταράσθω, ὅτι Κύριος εἶπεν αὐτῷ καταρᾶσθαι τὸν Δαυίδ, καὶ τίς ἐρεῖ, ὡς τί ἐποίησας οὕτως;
11
11
И҆ речѐ даві́дъ ко а҆ве́ссѣ и҆ ко всѣ̑мъ ѻ҆трокѡ́мъ свои̑мъ: сѐ, сы́нъ мо́й и҆зше́дый и҆з̾ чре́ва моегѡ̀ и҆́щетъ дꙋшѝ моеѧ̀, а҆ кольмѝ па́че сы́нъ і҆емїні́евъ: ѡ҆ста́вите є҆го̀ проклина́ти мѧ̀, ꙗ҆́кѡ речѐ є҆мꙋ̀ гдⷭ҇ь: καὶ εἶπε Δαυὶδ πρὸς ᾿Αβεσσὰ καὶ πρὸς πάντας τοὺς παῖδας αὐτοῦ· ἰδοὺ ὁ υἱός μου ὁ ἐξελθὼν ἐκ τῆς κοιλίας μου ζητεῖ τὴν ψυχήν μου, καὶ προσέτι νῦν ὁ υἱὸς τοῦ ᾿Ιεμινί· ἄφετε αὐτὸν καταρᾶσθαι, ὅτι εἶπεν αὐτῷ Κύριος·
12
12
не́гли при́зритъ гдⷭ҇ь на смире́нїе моѐ, и҆ возврати́тъ мѝ блага̑ѧ вмѣ́стѡ клѧ́твы є҆гѡ̀ во дне́шнїй де́нь. εἴπως ἴδοι Κύριος ἐν τῇ ταπεινώσει μου καὶ ἐπιστρέψει μοι ἀγαθὰ ἀντὶ τῆς κατάρας αὐτοῦ τῇ ἡμέρᾳ ταύτῃ.
13
13
И҆ и҆дѧ́ше даві́дъ и҆ всѝ мꙋ́жїе є҆гѡ̀ пꙋте́мъ: а҆ семе́й и҆дѧ́ше со страны̀ горы̀ бли́з̾ є҆гѡ̀ и҆ды́й и҆ проклина́ѧ, и҆ ка́менїемъ меща̀ со страны̀ є҆гѡ̀, и҆ пе́рстїю сы́паѧ. καὶ ἐπορεύθη Δαυὶδ καὶ πάντες οἱ ἄνδρες αὐτοῦ ἐν τῇ ὁδῷ, καὶ Σεμεΐ ἐπορεύετο ἐκ πλευρᾶς τοῦ ὄρους ἐχόμενα αὐτοῦ πορευόμενος καὶ καταρώμενος καὶ λιθάζων ἐν λίθοις ἐκ πλαγίων αὐτοῦ καὶ τῷ χοΐ πάσσων.
14
14
И҆ прїи́де ца́рь и҆ всѝ лю́дїе и҆̀же съ ни́мъ оу҆трꙋжде́ни, и҆ препочи́ша тꙋ̀. καὶ ἦλθεν ὁ βασιλεὺς καὶ πᾶς ὁ λαὸς μετ’ αὐτοῦ ἐκλελυμένοι καὶ ἀνέψυξαν ἐκεῖ.
15
15
А҆вессалѡ́мъ же и҆ всѝ мꙋ́жїе і҆и҃лєвы внидо́ша во і҆ерⷭ҇ли́мъ, и҆ а҆хїтофе́лъ съ ни́мъ. Καὶ ᾿Αβεσσαλὼμ καὶ πᾶς ἀνὴρ ᾿Ισραὴλ εἰσῆλθον εἰς ῾Ιερουσαλὴμ καὶ ᾿Αχιτόφελ μετ’ αὐτοῦ.
16
16
И҆ бы́сть є҆гда̀ прїи́де хꙋсі́й пе́рвый дрꙋ́гъ даві́довъ ко а҆вессалѡ́мꙋ: и҆ речѐ хꙋсі́й ко а҆вессалѡ́мꙋ: да живе́тъ ца́рь. καὶ ἐγενήθη ἡνίκα ἦλθε Χουσὶ ὁ ἀρχιεταῖρος Δαυὶδ πρὸς ᾿Αβεσσαλώμ, καὶ εἶπε Χουσὶ πρὸς ᾿Αβεσσαλώμ· ζήτω ὁ βασιλεύς.
17
17
И҆ речѐ а҆вессалѡ́мъ къ хꙋсі́ю: сїѧ́ ли ми́лость твоѧ̀ со дрꙋ́гомъ твои́мъ; почто̀ не ѿше́лъ є҆сѝ со дрꙋ́гомъ твои́мъ; καὶ εἶπεν ᾿Αβεσσαλὼμ πρὸς Χουσί· τοῦτο τὸ ἔλεός σου μετὰ τοῦ ἑταίρου σου; ἱνατί οὐκ ἀπῆλθες μετὰ τοῦ ἑταίρου σου;
18
18
И҆ речѐ хꙋсі́й ко а҆вессалѡ́мꙋ: нѝ, но в̾слѣ́дъ (и҆дꙋ̀), є҆го́же и҆збра̀ гдⷭ҇ь и҆ лю́дїе сі́и и҆ всѝ мꙋ́жїе і҆и҃лєвы, тогѡ̀ є҆́смь, и҆ съ тѣ́мъ бꙋ́дꙋ: καὶ εἶπε Χουσὶ πρὸς ᾿Αβεσσαλώμ· οὐχί, ἀλλὰ κατόπισθεν οὗ ἐξελέξατο Κύριος καὶ ὁ λαὸς οὗτος καὶ πᾶς ἀνὴρ ᾿Ισραήλ, αὐτῷ ἔσομαι καὶ μετὰ αὐτοῦ καθήσομαι·
19
19
и҆ второ́е, комꙋ̀ а҆́зъ порабо́таю; не пред̾ сы́номъ ли є҆гѡ̀; ꙗ҆́коже рабо́тахъ пред̾ ѻ҆тце́мъ твои́мъ, та́кѡ бꙋ́дꙋ и҆ пред̾ тобо́ю. καὶ τὸ δεύτερον, τίνι ἐγὼ δουλεύσω; οὐχὶ ἐνώπιον τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ; καθάπερ ἐδούλευσα ἐνώπιον τοῦ πατρός σου, οὕτως ἔσομαι ἐνώπιόν σου.
20
20
И҆ речѐ а҆вессалѡ́мъ ко а҆хїтофе́лꙋ: дади́те себѣ̀ совѣ́тъ, что̀ сотвори́мъ; καὶ εἶπεν ᾿Αβεσσαλὼμ πρὸς ᾿Αχιτόφελ· φέρετε ἑαυτοῖς βουλὴν τί ποιήσωμεν;
21
21
И҆ речѐ а҆хїтофе́лъ ко а҆вессалѡ́мꙋ: вни́ди къ подло́жницамъ ѻ҆тца̀ твоегѡ̀, ꙗ҆̀же ѡ҆ста́ви стрещѝ до́мъ сво́й, и҆ оу҆слы́шатъ всѝ і҆и҃лтѧне, ꙗ҆́кѡ посрами́лъ є҆сѝ ѻ҆тца̀ твоего̀, и҆ возмо́гꙋтъ рꙋ́ки всѣ́хъ сꙋ́щихъ съ тобо́ю. καὶ εἶπεν ᾿Αχιτόφελ πρὸς ᾿Αβεσσαλώμ· εἴσελθε πρὸς τὰς παλλακὰς τοῦ πατρός σου, ἃς κατέλιπε φυλάσσειν τὸν οἶκον αὐτοῦ, καὶ ἀκούσεται πᾶς ᾿Ισραὴλ ὅτι κατῄσχυνας τὸν πατέρα σου, καὶ ἐνισχύσουσιν αἱ χεῖρες πάντων τῶν μετὰ σοῦ.
22
22
И҆ поста́виша а҆вессалѡ́мꙋ шате́ръ на пала́тѣ, и҆ вни́де а҆вессалѡ́мъ къ подло́жницамъ ѻ҆тца̀ своегѡ̀ пред̾ ѻ҆чи́ма всѣ́хъ і҆и҃лтѧнъ. καὶ ἔπηξαν τὴν σκηνὴν τῷ ᾿Αβεσσαλὼμ ἐπὶ τὸ δῶμα, καὶ εἰσῆλθεν ᾿Αβεσσαλὼμ πρὸς τὰς παλλακὰς τοῦ πατρὸς αὐτοῦ κατ’ ὀφθαλμοὺς παντὸς ᾿Ισραήλ.
23
23
И҆ совѣ́тъ а҆хїтофе́левъ, є҆го́же совѣщава́ше во дни̑ пє́рвыѧ, и҆́мже ѻ҆́бразомъ вопроси́лъ бы кто̀ бг҃а ѡ҆ словесѝ, та́кѡ всѧ́къ совѣ́тъ а҆хїтофе́левъ, и҆ и҆́же даві́дꙋ, и҆ и҆́же а҆вессалѡ́мꙋ. καὶ ἡ βουλὴ ᾿Αχιτόφελ, ἣν ἐβουλεύσατο ἐν ταῖς ἡμέραις ταῖς πρώταις, ὃν τρόπον ἐπερωτήσῃ τις ἐν λόγῳ τοῦ Θεοῦ, οὕτως πᾶσα ἡ βουλὴ τοῦ ᾿Αχιτόφελ καί γε τῷ Δαυὶδ καί γε τῷ ᾿Αβεσσαλώμ.
Глава́ з҃і
Κεφάλαιο 17
1
1
И҆ речѐ а҆хїтофе́лъ ко а҆вессалѡ́мꙋ: и҆зберꙋ̀ нн҃ѣ себѣ̀ двана́десѧть ты́сѧщъ мꙋже́й и҆ воста́нꙋ, и҆ поженꙋ̀ в̾слѣ́дъ даві́да но́щїю, ΚΑΙ εἶπεν ᾿Αχιτόφελ πρὸς ᾿Αβεσσαλώμ· ἐπιλέξω δὴ ἐμαυτῷ δώδεκα χιλιάδας ἀνδρῶν καὶ ἀναστήσομαι καὶ καταδιώξω ὀπίσω Δαυὶδ τὴν νύκτα·
2
2
и҆ найдꙋ̀ на него̀, и҆ то́й оу҆трꙋжде́нъ и҆ ѡ҆сла́бленъ рꙋка́ми, и҆ оу҆страшꙋ̀ є҆го̀, и҆ побѣжа́тъ всѝ лю́дїе и҆̀же съ ни́мъ, и҆ оу҆бїю̀ царѧ̀ є҆ди́наго: καὶ ἐπελεύσομαι ἐπ’ αὐτόν, καὶ αὐτὸς κοπιῶν καὶ ἐκλελυμένος χερσί, καὶ ἐκστήσω αὐτόν, καὶ φεύξεται πᾶς ὁ λαὸς ὁ μετ’ αὐτοῦ, καὶ πατάξω τὸν βασιλέα μονώτατον·
3
3
и҆ возвращꙋ̀ всѧ̑ лю́ди къ тебѣ̀, и҆́мже ѻ҆́бразомъ ѡ҆браща́етсѧ невѣ́ста къ мꙋ́жеви своемꙋ̀: ты́ бо то́кмѡ дꙋшѝ є҆ди́нагѡ мꙋ́жа и҆́щеши, всѣ̑мъ же лю́демъ бꙋ́детъ ми́ръ. καὶ ἐπιστρέψω πάντα τὸν λαὸν πρός σε, ὃν τρόπον ἐπιστρέφει ἡ νύμφη πρὸς τὸν ἄνδρα αὐτῆς· πλὴν ψυχὴν ἀνδρὸς ἑνὸς σὺ ζητεῖς καὶ παντὶ τῷ λαῷ ἔσται εἰρήνη.
4
4
И҆ оу҆го́дно сло́во бы́сть пред̾ ѻ҆чи́ма а҆вессалѡ́млима и҆ пред̾ ѻ҆чи́ма всѣ́хъ старѣ́йшинъ і҆и҃левыхъ. καὶ εὐθὴς ὁ λόγος ἐν ὀφθαλμοῖς ᾿Αβεσσαλὼμ καὶ ἐν ὀφθαλμοῖς πάντων τῶν πρεσβυτέρων ᾿Ισραήλ·
5
5
И҆ речѐ а҆вессалѡ́мъ: призови́те же и҆ хꙋсі́а а҆рахі́ина, и҆ оу҆слы́шимъ что̀ и҆з̾ оу҆́стъ є҆гѡ̀. καὶ εἶπεν ᾿Αβεσσαλώμ· καλέσατε δὴ καί γε τὸν Χουσὶ τὸν ᾿Αραχί, καὶ ἀκούσωμεν τί ἐν τῷ στόματι αὐτοῦ καί γε αὐτοῦ.
6
6
И҆ вни́де хꙋсі́й ко а҆вессалѡ́мꙋ, и҆ речѐ а҆вессалѡ́мъ къ немꙋ̀, глаго́лѧ: по глаго́лꙋ семꙋ̀ глаго́ла а҆хїтофе́лъ: сотвори́мъ ли по словесѝ є҆гѡ̀; а҆́ще же нѝ, ты̀ глаго́ли. καὶ εἰσῆλθε Χουσὶ πρὸς ᾿Αβεσσαλώμ· καὶ εἶπεν ᾿Αβεσσαλὼμ πρὸς αὐτὸν λέγων· κατὰ τὸ ρῆμα τοῦτο ἐλάλησεν ᾿Αχιτόφελ· εἰ ποιήσομεν κατὰ τὸν λόγον αὐτοῦ; εἰ δὲ μή, σὺ λάλησον·
7
7
И҆ речѐ хꙋсі́й ко а҆вессалѡ́мꙋ: не бла́гъ совѣ́тъ се́й, є҆го́же совѣща̀ а҆хїтофе́лъ є҆ди́ною сїѐ. καὶ εἶπε Χουσὶ πρὸς ᾿Αβεσσαλώμ· οὐκ ἀγαθὴ αὕτη ἡ βουλή, ἣν ἐβουλεύσατο ᾿Αχιτόφελ τὸ ἅπαξ τοῦτο.
8
8
И҆ речѐ хꙋсі́й: ты̀ вѣ́си ѻ҆тца̀ твоего̀ и҆ мꙋже́й є҆гѡ̀, ꙗ҆́кѡ си́льни сꙋ́ть ѕѣлѡ̀, и҆ гнѣвли́ви дꙋша́ми свои́ми, ꙗ҆́кѡ медвѣ́дица ча̑дъ лише́наѧ на селѣ̀, и҆ а҆́ки ве́прь свирѣ́пый на по́ли: и҆ ѻ҆те́цъ тво́й мꙋ́жъ боре́цъ, и҆ не да́стъ почи́ти лю́демъ: καὶ εἶπε Χουσί· σὺ οἶδας τὸν πατέρα σου καὶ τοὺς ἄνδρας αὐτοῦ, ὅτι δυνατοί εἰσι σφόδρα καὶ κατάπικροι τῇ ψυχῇ αὐτῶν, ὡς ἄρκος ἠτεκνωμένη ἐν ἀγρῷ καὶ ὡς ὗς τραχεῖα ἐν τῷ πεδίῳ, καὶ ὁ πατήρ σου ἀνὴρ πολεμιστὴς καὶ οὐ μὴ καταλύσῃ τὸν λαόν·
9
9
сѐ бо, то́й нн҃ѣ скры́сѧ на нѣ́которѣмъ хо́лмѣ и҆лѝ на нѣ́которѣмъ мѣ́стѣ: и҆ бꙋ́детъ внегда̀ напа́сти на ни́хъ въ нача́лѣ, и҆ оу҆слы́шитъ слꙋ́шаѧй, и҆ рече́тъ: бы́сть сокрꙋше́нїе въ лю́дехъ и҆̀же за а҆вессалѡ́момъ: ἰδοὺ γὰρ αὐτὸς νῦν κέκρυπται ἐν ἑνὶ τῶν βουνῶν ἢ ἐν ἑνὶ τῶν τόπων, καὶ ἔσται ἐν τῷ ἐπιπεσεῖν αὐτοῖς ἐν ἀρχῇ καὶ ἀκούσῃ ὁ ἀκούων καὶ εἴπῃ· ἐγενήθη θραῦσις ἐν τῷ λαῷ τῷ ὀπίσω ᾿Αβεσσαλώμ,
10
10
и҆ то́й сы́нъ си́лы, є҆мꙋ́же се́рдце ꙗ҆́коже се́рдце львꙋ̀ та́ѧщо и҆ста́етъ: поне́же вѣ́сть ве́сь і҆и҃ль, ꙗ҆́кѡ си́ленъ ѻ҆те́цъ тво́й, и҆ сы́нове си́лы всѝ и҆̀же съ ни́мъ: καί γε αὐτὸς υἱὸς δυνάμεως, οὗ ἡ καρδία καθὼς ἡ καρδία τοῦ λέοντος, τηκομένη τακήσεται, ὅτι οἶδε πᾶς ᾿Ισραὴλ ὅτι δυνατὸς ὁ πατήρ σου καὶ υἱοὶ δυνάμεως οἱ μετ’ αὐτοῦ.
11
11
та́кѡ совѣ́тꙋѧ а҆́зъ оу҆совѣ́товахъ, и҆ собира́ѧсѧ собере́тсѧ къ тебѣ̀ ве́сь і҆и҃ль ѿ да́на и҆ до вирсаві́и, а҆́ки песо́къ и҆́же при мо́ри во мно́жествѣ, и҆ лицѐ твоѐ и҆дꙋ́щее посредѣ̀ и҆́хъ: ὅτι οὕτως συμβουλεύων ἐγὼ συνεβούλευσα, καὶ συναγόμενος συναχθήσεται ἐπὶ σὲ πᾶς ᾿Ισραὴλ ἀπὸ Δὰν καὶ ἕως Βηρσαβεὲ ὡς ἡ ἄμμος ἡ ἐπὶ τῆς θαλάσσης εἰς πλῆθος, καὶ τὸ πρόσωπόν σου πορευόμενον ἐν μέσῳ αὐτῶν,
12
12
и҆ прїи́демъ къ немꙋ̀ на є҆ди́но мѣ́сто, и҆дѣ́же ѡ҆брѧ́щемъ є҆го̀ та́мѡ, и҆ ѡ҆полчи́мсѧ на него̀, ꙗ҆́коже спа́даетъ роса̀ на зе́млю, и҆ не ѡ҆ста́вимъ въ не́мъ и҆ въ мꙋже́хъ є҆гѡ̀ и҆̀же съ ни́мъ нѝ є҆ди́нагѡ: καὶ ἥξομεν πρὸς αὐτὸν εἰς ἕνα τῶν τόπων, οὗ ἐὰν εὕρωμεν αὐτὸν ἐκεῖ, καὶ παρεμβαλοῦμεν ἐπ’ αὐτόν, ὡς πίπτει δρόσος ἐπὶ τὴν γῆν, καὶ οὐχ ὑπολειψόμεθα ἐν αὐτῷ καὶ τοῖς ἀνδράσι τοῖς μετ’ αὐτοῦ καί γε ἕνα·
13
13
и҆ а҆́ще во гра́дъ соберꙋ́тсѧ, и҆ во́зметъ ве́сь і҆и҃ль ко гра́дꙋ томꙋ̀ оу҆́жы, и҆ совлече́мъ є҆го̀ въ пото́къ, до́ндеже не ѡ҆ста́нетсѧ та́мѡ нижѐ ка́мень. καὶ ἐὰν εἰς τὴν πόλιν συναχθῇ, καὶ λήψεται πᾶς ᾿Ισραὴλ πρὸς τὴν πόλιν ἐκείνην σχοινία καὶ συροῦμεν αὐτὴν ἕως εἰς τὸν χειμάρρουν, ὅπως μὴ καταλειφθῇ ἐκεῖ μηδὲ λίθος.
14
14
И҆ речѐ а҆вессалѡ́мъ и҆ всѝ мꙋ́жїе і҆и҃лтестїи: бла́гъ совѣ́тъ хꙋсі́а а҆рахі́ина па́че совѣ́та а҆хїтофе́лева. И҆ гдⷭ҇ь заповѣ́да разори́ти совѣ́тъ а҆хїтофе́левъ благі́й, ꙗ҆́кѡ да наведе́тъ гдⷭ҇ь на а҆вессалѡ́ма ѕла̑ѧ всѧ̑. καὶ εἶπεν ᾿Αβεσσαλὼμ καὶ πᾶς ἀνὴρ ᾿Ισραήλ· ἀγαθὴ ἡ βουλὴ Χουσὶ τοῦ ᾿Αραχὶ ὑπὲρ τὴν βουλὴν ᾿Αχιτόφελ· καὶ Κύριος ἐνετείλατο διασκεδάσαι τὴν βουλὴν τοῦ ᾿Αχιτόφελ τὴν ἀγαθήν, ὅπως ἂν ἐπαγάγῃ Κύριος ἐπὶ ᾿Αβεσσαλὼμ τὰ κακὰ πάντα.
15
15
И҆ речѐ хꙋсі́й а҆рахі́инъ ко садѡ́кꙋ и҆ а҆вїаѳа́рꙋ і҆ере́ємъ: та́кѡ и҆ та́кѡ совѣ́това а҆хїтофе́лъ а҆вессалѡ́мꙋ и҆ старѣ́йшинамъ і҆и҃лєвымъ: и҆ а҆́зъ та́кѡ и҆ та́кѡ совѣ́товахъ: καὶ εἶπε Χουσὶ ὁ τοῦ ᾿Αραχὶ πρὸς Σαδὼκ καὶ ᾿Αβιάθαρ τοὺς ἱερεῖς· οὕτως καὶ οὕτως συνεβούλευσεν ᾿Αχιτόφελ τῷ ᾿Αβεσσαλὼμ καὶ τοῖς πρεσβυτέροις ᾿Ισραήλ, καὶ οὕτως καὶ οὕτως συνεβούλευσα ἐγώ.
16
16
и҆ нн҃ѣ посли́те ско́рѡ и҆ возвѣсти́те даві́дꙋ, глаго́люще: не пребꙋ́ди но́щь сїю̀ во а҆равѡ́ѳѣ пꙋсты́ни, но пойтѝ потщи́сѧ, да не ка́кѡ поже́ртъ бꙋ́детъ ца́рь и҆ всѝ лю́дїе и҆̀же съ ни́мъ. καὶ νῦν ἀποστείλατε ταχὺ καὶ ἀναγγείλατε τῷ Δαυὶδ λέγοντες· μὴ αὐλισθῇς τὴν νύκτα ἐν ᾿Αραβὼθ τῆς ἐρήμου καί γε διαβαίνων σπεῦσον, μή ποτε καταπείσῃ τὸν βασιλέα καὶ πάντα τὸν λαὸν τὸν μετ’ αὐτοῦ.
17
17
И҆ і҆ѡнаѳа́нъ и҆ а҆хїмаа́съ стоѧ́ста на стꙋденцѣ̀ рѡги́ли, и҆ и҆́де рабы́нѧ и҆ повѣ́да и҆́ма: и҆ ті́и и҆до́ста и҆ возвѣсти́ста даві́дꙋ царю̀, ꙗ҆́кѡ не мого́ста ꙗ҆ви́тисѧ є҆́же вни́ти во гра́дъ. καὶ ᾿Ιωνάθαν καὶ ᾿Αχιμάας εἱστήκεισαν ἐν τῇ πηγῇ Ρωγήλ, καὶ ἐπορεύθη ἡ παιδίσκη καὶ ἀνήγγειλεν αὐτοῖς, καὶ αὐτοὶ πορεύονται καὶ ἀναγγέλλουσι τῷ βασιλεῖ Δαυίδ, ὅτι οὐκ ἠδύναντο ὀφθῆναι τοῦ εἰσελθεῖν εἰς τὴν πόλιν.
18
18
И҆ ви́дѣ и҆́хъ ѻ҆́трочищь и҆ повѣ́да а҆вессалѡ́мꙋ. И҆ и҆до́ста ѻ҆́ба ско́рѡ и҆ прїидо́ста въ до́мъ мꙋ́жа въ ваꙋрі́мъ: и҆ томꙋ̀ ро́въ на дворѣ̀, и҆ снидо́ста та́мѡ. καὶ εἶδεν αὐτοὺς παιδάριον καὶ ἀνήγγειλε τῷ ᾿Αβεσσαλώμ, καὶ ἐπορεύθησαν οἱ δύο ταχέως καὶ εἰσῆλθαν εἰς οἰκίαν ἀνδρὸς ἐν Βαουρίμ, καὶ αὐτῷ λάκκος ἐν τῇ αὐλῇ, καὶ κατέβησαν ἐκεῖ.
19
19
И҆ взѧ̀ жена̀, и҆ положѝ покро́въ на оу҆́стїи ро́ва, и҆ сꙋ́ши на не́мъ а҆рафѡ́ѳъ, и҆ не позна́сѧ глаго́лъ. καὶ ἔλαβεν ἡ γυνὴ καὶ διεπέτασε τὸ ἐπικάλυμμα ἐπὶ πρόσωπον τοῦ λάκκου καὶ ἔψυξεν ἐπ’ αὐτῷ ἀραφώθ, καὶ οὐκ ἐγνώσθη ρῆμα.
20
20
И҆ прїидо́ша ѻ҆́троцы а҆вессалѡ̑мли къ женѣ̀ въ до́мъ и҆ рѣ́ша: гдѣ̀ а҆хїмаа́съ и҆ і҆ѡнаѳа́нъ; И҆ речѐ и҆̀мъ жена̀: преидо́ста вма́лѣ во́дꙋ. И҆ и҆ска́ша, и҆ не ѡ҆брѣто́ша, и҆ возврати́шасѧ во і҆ерⷭ҇ли́мъ. καὶ ἦλθαν οἱ παῖδες ᾿Αβεσσαλὼμ πρὸς τὴν γυναῖκα εἰς τὴν οἰκίαν καὶ εἶπαν· ποῦ ᾿Αχιμάας καὶ ᾿Ιωνάθαν; καὶ εἶπεν αὐτοῖς ἡ γυνή· παρῆλθαν μικρὸν τοῦ ὕδατος, καὶ ἐζήτησαν καὶ οὐχ εὗραν καὶ ἀνέστρεψαν εἰς ῾Ιερουσαλήμ.
21
21
Бы́сть же по ѿше́ствїи и҆́хъ, и҆ и҆злѣзо́ста и҆з̾ ро́ва, и҆ и҆до́ста, и҆ возвѣсти́ста даві́дꙋ царю̀ и҆ глаго́ласта є҆мꙋ̀: воста́ните, и҆ прейди́те ско́рѡ во́дꙋ, ꙗ҆́кѡ си́це совѣща̀ на вы̀ а҆хїтофе́лъ. ἐγένετο δὲ μετὰ τὸ ἀπελθεῖν αὐτοὺς καὶ ἀνέβησαν ἐκ τοῦ λάκκου καὶ ἐπορεύθησαν καὶ ἀπήγγειλαν τῷ βασιλεῖ Δαυὶδ καὶ εἶπαν πρὸς Δαυίδ· ἀνάστητε καὶ διάβητε ταχέως τὸ ὕδωρ, ὅτι οὕτως ἐβουλεύσατο περὶ ὑμῶν ᾿Αχιτόφελ.
22
22
И҆ воста̀ даві́дъ и҆ всѝ лю́дїе и҆̀же съ ни́мъ и҆ преидо́ша і҆ѻрда́нъ до свѣ́та заꙋ́тра, и҆ ни є҆ди́нъ не ѡ҆ста̀, и҆́же бы не преше́лъ і҆ѻрда́на. καὶ ἀνέστη Δαυὶδ καὶ πᾶς ὁ λαὸς ὁ μετ’ αὐτοῦ καὶ διέβησαν τὸν ᾿Ιορδάνην ἕως τοῦ φωτὸς τοῦ πρωΐ, ἕως ἑνὸς οὐκ ἔλαθεν ὃς οὐ διῆλθε τὸν ᾿Ιορδάνην.
23
23
И҆ а҆хїтофе́лъ ви́дѣ, ꙗ҆́кѡ не сбы́стсѧ совѣ́тъ є҆гѡ̀, и҆ ѡ҆сѣдла̀ ѻ҆слѧ̀ своѐ, и҆ воста̀, и҆ ѿи́де въ до́мъ сво́й, во гра́дъ сво́й: и҆ заповѣ́да до́мꙋ своемꙋ̀, и҆ оу҆дави́сѧ, и҆ оу҆́мре, и҆ погребе́нъ бы́сть во гро́бѣ ѻ҆тца̀ своегѡ̀. καὶ ᾿Αχιτόφελ εἶδεν ὅτι οὐκ ἐγενήθη ἡ βουλὴ αὐτοῦ, καὶ ἐπέσαξε τὴν ὄνον αὐτοῦ, καὶ ἀνέστη καὶ ἀπῆλθεν εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ εἰς τὴν πόλιν αὐτοῦ· καὶ ἐνετείλατο τῷ οἴκῳ αὐτοῦ καὶ ἀπήγξατο καὶ ἀπέθανε καὶ ἐτάφη ἐν τῷ τάφῳ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ.
24
24
И҆ даві́дъ пре́йде въ манаі́мъ, а҆вессалѡ́мъ же пре́йде і҆ѻрда́нъ са́мъ и҆ всѝ мꙋ́жїе і҆и҃лтестїи съ ни́мъ. καὶ Δαυὶδ διῆλθεν εἰς Μαναΐμ, καὶ ᾿Αβεσσαλὼμ διέβη τὸν ᾿Ιορδάνην αὐτὸς καὶ πᾶς ἀνὴρ ᾿Ισραὴλ μετ’ αὐτοῦ.
25
25
И҆ а҆месса́ѧ поста́ви а҆вессалѡ́мъ вмѣ́стѡ і҆ѡа́ва над̾ си́лою: а҆месса́й же сы́нъ мꙋ́жа, є҆мꙋ́же и҆́мѧ і҆еѳе́ръ і҆езраилі́тинъ, се́й вни́де ко а҆вїге́и дще́ри і҆ессе́инѣ, сестрѣ̀ сарꙋі́и ма́тере і҆ѡа́вли. καὶ τὸν ᾿Αμεσσαΐ κατέστησεν ᾿Αβεσσαλὼμ ἀντὶ ᾿Ιωὰβ ἐπὶ τῆς δυνάμεως· καὶ ᾿Αμεσσαΐ υἱὸς ἀνδρὸς καὶ ὄνομα αὐτῷ ᾿Ιοθὸρ ὁ ᾿Ισραηλίτης, οὗτος εἰσῆλθε πρὸς ᾿Αβιγαίαν θυγατέρα Νάας ἀδελφὴν Σαρουΐας μητρὸς ᾿Ιωάβ.
26
26
И҆ ѡ҆полчи́сѧ а҆вессалѡ́мъ и҆ ве́сь і҆и҃ль въ землѝ галаа́дстѣй. καὶ παρενέβαλε πᾶς ᾿Ισραὴλ καὶ ᾿Αβεσσαλὼμ εἰς τὴν γῆν Γαλαάδ.
27
27
И҆ бы́сть є҆гда̀ вни́де даві́дъ въ манаі́мъ, и҆ оу҆есві́й сы́нъ наа́совъ ѿ равва́ѳа сынѡ́въ а҆ммѡ́нихъ, и҆ махі́ръ сы́нъ а҆мїи́ль и҆́же и҆з̾ лѡдава́ра, и҆ верзеллі́й галааді́тинъ и҆з̾ рѡгеллі́ма, καὶ ἐγένετο ἡνίκα ἦλθε Δαυὶδ εἰς Μαναΐμ, καὶ Οὐεσβὶ υἱὸς Νάας ἐκ Ραββὰθ υἱῶν ᾿Αμμὼν καὶ Μαχὶρ υἱὸς ᾿Αμιὴλ ἐκ Λωδαβὰρ καὶ Βερζελλὶ ὁ Γαλααδίτης ἐκ Ρωγελλὶμ
28
28
принесо́ша де́сѧть постє́ль оу҆стро́еныхъ и҆ коно́бѡвъ де́сѧть и҆ сосꙋ́ды скꙋдє́лны и҆ пшени́цꙋ и҆ ꙗ҆чме́нь и҆ мꙋкꙋ̀ и҆ пшено̀ и҆ бо́бъ и҆ сочеви́цꙋ ἤνεγκαν δέκα κοίτας καὶ ἀμφιτάπους καὶ λέβητας δέκα καὶ σκεύη κεράμου καὶ πυροὺς καὶ κριθὰς καὶ ἄλευρον καὶ ἄλφιτον καὶ κύαμον καὶ φακὸν
29
29
и҆ ме́дъ и҆ ма́сло и҆ ѻ҆́вцы и҆ сы́ры кра̑вїѧ, и҆ принесо́ша даві́дꙋ и҆ лю́демъ и҆̀же съ ни́мъ ꙗ҆́сти: бы́ша бо лю́дїе гла́дни и҆ оу҆трꙋжде́ни и҆ жа́ждни въ пꙋсты́ни. καὶ μέλι καὶ βούτυρον καὶ πρόβατα καὶ σαφφὼθ βοῶν καὶ προσήνεγκαν τῷ Δαυὶδ καὶ τῷ λαῷ τῷ μετ’ αὐτοῦ φαγεῖν, ὅτι εἶπαν· ὁ λαὸς πεινῶν καὶ ἐκλελυμένος καὶ διψῶν ἐν τῇ ἐρήμῳ.
Глава́ и҃і
Κεφάλαιο 18
1
1
И҆ соглѧ́да даві́дъ всѣ́хъ люді́й сꙋ́щихъ съ ни́мъ, и҆ поста́ви над̾ ни́ми тысѧщенача́лники и҆ со́тники. ΚΑΙ ἐπεσκέψατο Δαυὶδ τὸν λαὸν τὸν μετ’ αὐτοῦ καὶ κατέστησεν ἐπ’ αὐτῶν χιλιάρχους καὶ ἑκατοντάρχους.
2
2
И҆ посла̀ даві́дъ тре́тїю ча́сть люді́й под̾ рꙋко́ю і҆ѡа́влею и҆ тре́тїю ча́сть под̾ рꙋко́ю а҆ве́ссы сы́на сарꙋ́ина бра́та і҆ѡа́влѧ, и҆ тре́тїю ча́сть под̾ рꙋко́ю є҆ѳѳе́а геѳѳе́ина, и҆ речѐ даві́дъ къ лю́демъ: ше́дъ и҆зы́дꙋ и҆ а҆́зъ съ ва́ми. καὶ ἀπέστειλε Δαυὶδ τὸν λαόν, τὸ τρίτον ἐν χειρὶ ᾿Ιωὰβ καὶ τὸ τρίτον ἐν χειρὶ ᾿Αβεσσὰ υἱοῦ Σαρουΐας ἀδελφοῦ ᾿Ιωὰβ καὶ τὸ τρίτον ἐν χειρὶ ᾿Εθθὶ τοῦ Γεθθαίου. καὶ εἶπε Δαυὶδ πρὸς τὸν λαόν· ἐξελθὼν ἐξελεύσομαι καί γε ἐγὼ μεθ’ ὑμῶν.
3
3
И҆ рѣ́ша: не и҆зы́ди, ꙗ҆́кѡ а҆́ще бѣ́гствомъ побѣ́гнемъ, не положа́тъ на на́съ се́рдца: и҆ а҆́ще оу҆́мремъ по́лъ на́съ, не положа́тъ на на́съ се́рдца, поне́же ты̀ а҆́ки мы̀ де́сѧть ты́сѧщъ: и҆ нн҃ѣ лꙋ́чше, ꙗ҆́кѡ ѡ҆ста́неши во гра́дѣ на по́мощь на́мъ. καὶ εἶπαν· οὐκ ἐξελεύσῃ, ὅτι ἐὰν φυγῇ φύγωμεν, οὐ θήσουσιν ἐφ’ ἡμᾶς καρδίαν, καὶ ἐὰν ἀποθάνωμεν τὸ ἥμισυ ἡμῶν, οὐ θήσουσιν ἐφ’ ἡμᾶς καρδίαν, ὅτι σὺ ὡς ἡμεῖς δέκα χιλιάδες· καὶ νῦν ἀγαθὸν ὅτι ἔσῃ ἡμῖν ἐν τῇ πόλει βοήθεια τοῦ βοηθεῖν.
4
4
И҆ речѐ и҆̀мъ ца́рь: є҆́же оу҆го́дно пред̾ ѻ҆чи́ма ва́шима, сотворю̀. И҆ ста̀ ца́рь при вратѣ́хъ: и҆ всѝ лю́дїе и҆схожда́хꙋ ста́ми и҆ ты́сѧщами. καὶ εἶπε πρὸς αὐτοὺς ὁ βασιλεύς· ὃ ἐὰν ἀρέσῃ ἐν ὀφθαλμοῖς ὑμῶν, ποιήσω. καὶ ἔστη ὁ βασιλεὺς ἀνὰ χεῖρα τῆς πύλης, καὶ πᾶς ὁ λαὸς ἐξεπορεύετο εἰς ἑκατοντάδας καὶ εἰς χιλιάδας.
5
5
И҆ заповѣ́да ца́рь і҆ѡа́вꙋ и҆ а҆ве́ссѣ и҆ є҆ѳѳе́еви, глаго́лѧ: пощади́те мѝ ѻ҆́трока а҆вессалѡ́ма. И҆ всѝ лю́дїе слы́шаша заповѣ́дающа царѧ̀ всѣ̑мъ кнѧзє́мъ ѡ҆ а҆вессалѡ́мѣ. καὶ ἐνετείλατο ὁ βασιλεὺς τῷ ᾿Ιωὰβ καὶ τῷ ᾿Αβεσσὰ καὶ τῷ ᾿Εθθὶ λέγων· φείσασθέ μοι τοῦ παιδαρίου τοῦ ᾿Αβεσσαλώμ· καὶ πᾶς ὁ λαὸς ἤκουσεν ἐντελλομένου τοῦ βασιλέως πᾶσι τοῖς ἄρχουσιν ὑπὲρ ᾿Αβεσσαλώμ,
6
6
И҆ и҆зыдо́ша всѝ лю́дїе въ дꙋбра́вꙋ сопроти́въ і҆и҃лю: и҆ бы́сть бра́нь въ дꙋбра́вѣ є҆фре́мли. καὶ ἐξῆλθε πᾶς ὁ λαὸς εἰς τὸν δρυμὸν ἐξεναντίας ᾿Ισραήλ, καὶ ἐγένετο ὁ πόλεμος ἐν τῷ δρυμῷ ᾿Εφραίμ.
7
7
И҆ падо́ша та́мѡ лю́дїе і҆и҃лєвы пред̾ ѻ҆́трѡки даві́довыми, и҆ бы́сть сокрꙋше́нїе вели́ко въ то́й де́нь, ꙗ҆́кѡ два́десѧть ты́сѧщъ мꙋже́й. καὶ ἔπταισεν ἐκεῖ ὁ λαὸς ᾿Ισραὴλ ἐνώπιον τῶν παίδων Δαυίδ, καὶ ἐγένετο ἡ θραῦσις μεγάλη ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ, εἴκοσι χιλιάδες ἀνδρῶν.
8
8
И҆ бы́сть та́мѡ бра́нь разсы́пана по лицꙋ̀ всеѧ̀ землѝ: и҆ оу҆мно́жи дꙋбра́ва поѧда́ти люді́й, па́че не́же и҆̀хъ поѧдѐ ме́чь въ то́й де́нь. καὶ ἐγένετο ἐκεῖ ὁ πόλεμος διεσπαρμένος ἐπὶ πρόσωπον πάσης τῆς γῆς, καὶ ἐπλεόνασεν ὁ δρυμὸς τοῦ καταφαγεῖν ἐκ τοῦ λαοῦ ὑπὲρ οὓς κατέφαγεν ἐν τῷ λαῷ ἡ μάχαιρα τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ.
9
9
И҆ набѣжа̀ а҆вессалѡ́мъ на ѻ҆́троки даві́дѡвы: а҆вессалѡ́мъ же бѣ̀ сѣдѧ́й на мскѣ̀ свое́мъ, и҆ вбѣжа̀ (съ ни́мъ) ме́скъ въ ча́щꙋ дꙋ́ба вели́кагѡ, и҆ ѡ҆бви́шасѧ власы̀ главы̀ є҆гѡ̀ на дꙋ́бѣ, и҆ пови́сѣ междꙋ̀ не́бомъ и҆ земле́ю, ме́скъ же под̾ ни́мъ про́йде. καὶ συνήντησεν ᾿Αβεσσαλὼμ ἐνώπιον τῶν παίδων Δαυίδ, καὶ ᾿Αβεσσαλὼμ ἦν ἐπιβεβηκὼς ἐπὶ τοῦ ἡμιόνου αὐτοῦ, καὶ εἰσῆλθεν ὁ ἡμίονος ὑπὸ τὸ δάσος τῆς δρυὸς τῆς μεγάλης, καὶ περιεπλάκη ἡ κεφαλὴ αὐτοῦ ἐν τῇ δρυΐ, καὶ ἐκρεμάσθη ἀνὰ μέσον τοῦ οὐρανοῦ καὶ ἀνὰ μέσον τῆς γῆς, καὶ ὁ ἡμίονος ὑποκάτω αὐτοῦ παρῆλθε. 10καὶ εἶδεν ἀνὴρ εἷς καὶ ἀνήγγειλε τῷ ᾿Ιωὰβ καὶ εἶπεν· ἰδοὺ ἑώρακα τὸν ᾿Αβεσσαλὼμ κρεμάμενον ἐν τῇ δρυΐ.
10
И҆ ви́дѣ мꙋ́жъ є҆ди́нъ и҆ возвѣстѝ і҆ѡа́вꙋ, и҆ речѐ: сѐ, ви́дѣхъ ви́сѧща а҆вессалѡ́ма на дꙋ́бѣ.
11
11
И҆ речѐ і҆ѡа́въ мꙋ́жꙋ возвѣсти́вшемꙋ є҆мꙋ̀: а҆́ще ви́дѣлъ є҆сѝ, почто̀ не оу҆би́лъ є҆сѝ є҆го̀ та́мѡ на зе́млю; и҆ а҆́зъ да́лъ бы́хъ тебѣ̀ пѧтьдесѧ́тъ сі̑кль сребра̀ и҆ по́ѧсъ є҆ди́нъ. καὶ εἶπεν ᾿Ιωὰβ τῷ ἀνδρὶ τῷ ἀναγγέλλοντι αὐτῷ· καὶ ἰδοὺ ἑώρακας· τί ὅτι οὐκ ἐπάταξας αὐτὸν ἐκεῖ εἰς τὴν γῆν; καὶ ἐγὼ ἂν ἐδεδώκειν σοι δέκα ἀργυρίου καὶ παραζώνην μίαν.
12
12
И҆ речѐ мꙋ́жъ і҆ѡа́вꙋ: а҆́ще ты̀ вложи́ши въ рꙋ́цѣ моѝ и҆ ты́сѧщꙋ сі̑кль сребра̀, то̀ не возложꙋ̀ рꙋкѝ моеѧ̀ на сы́на царе́ва, ꙗ҆́кѡ при оу҆шеса́хъ на́шихъ заповѣ́да ца́рь тебѣ̀ и҆ а҆ве́ссѣ и҆ є҆ѳѳе́еви, глаго́лѧ: соблюди́те мѝ ѻ҆троча̀ а҆вессалѡ́ма, εἶπε δὲ ὁ ἀνὴρ πρὸς ᾿Ιωάβ· καὶ ἐγώ εἰμι ἵστημι ἐπὶ τὰς χεῖράς μου χιλίους σίκλους ἀργυρίου, οὐ μὴ ἐπιβάλω τὴν χεῖρά μου ἐπὶ τὸν υἱὸν τοῦ βασιλέως, ὅτι ἐν τοῖς ὠσὶν ἡμῶν ἐνετείλατο ὁ βασιλεύς σοι καὶ τῷ ᾿Αβεσσὰ καὶ τῷ ᾿Εθθὶ λέγων· φυλάξατέ μοι τὸ παιδάριον τὸν ᾿Αβεσσαλὼμ
13
13
не сотвори́ти дꙋшѝ є҆гѡ̀ непра́вды: и҆ всѧ́ко сло́во не оу҆таи́тсѧ пред̾ царе́мъ, ты́ же стои́ши сопроти́внѡ. μὴ ποιῆσαι ἐν τῇ ψυχῇ αὐτοῦ ἄδικον· καὶ πᾶς ὁ λόγος οὐ λήσεται ἀπὸ τοῦ βασιλέως, καὶ σὺ στήσῃ ἐξεναντίας.
14
14
И҆ речѐ і҆ѡа́въ: сїѐ а҆́зъ начнꙋ̀, не та́кѡ пребꙋ́дꙋ пред̾ тобо́ю. И҆ взѧ̀ і҆ѡа́въ трѝ стрѣлы̑ въ рꙋ́цѣ своѝ, и҆ вонзѐ ѧ҆̀ въ се́рдце а҆вессалѡ́мꙋ. И҆ є҆щѐ є҆мꙋ̀ жи́вꙋ сꙋ́щꙋ на дꙋ́бѣ, καὶ εἶπεν ὁ ᾿Ιωάβ· τοῦτο ἐγὼ ἄρξομαι· οὐχ οὕτως μενῶ ἐνώπιόν σου. καὶ ἔλαβεν ᾿Ιωὰβ τρία βέλη ἐν τῇ χειρὶ αὐτοῦ καὶ ἐνέπηξεν αὐτὰ ἐν τῇ καρδίᾳ ᾿Αβεσσαλὼμ ἔτι αὐτοῦ ζῶντος ἐν τῇ καρδίᾳ τῆς δρυός.
15
15
и҆ ѡ҆бстꙋпи́ша де́сѧть ѻ҆́трѡкъ носѧ́щїи ѻ҆рꙋ́жїе і҆ѡа́вле, и҆ порази́ша а҆вессалѡ́ма, и҆ оу҆мертви́ша є҆го̀. καὶ ἐκύκλωσαν δέκα παιδάρια αἴροντα τὰ σκεύη ᾿Ιωὰβ καὶ ἐπάταξαν τὸν ᾿Αβεσσαλὼμ καὶ ἐθανάτωσαν αὐτόν.
16
16
И҆ вострꙋбѝ і҆ѡа́въ трꙋбо́ю ро́жаною, и҆ возврати́шасѧ лю́дїе не гна́ти в̾слѣ́дъ і҆и҃лѧ, ꙗ҆́кѡ щадѧ́ше і҆ѡа́въ люді́й. καὶ ἐσάλπισεν ᾿Ιωὰβ ἐν κερατίνῃ, καὶ ἀπέστρεψεν ὁ λαὸς τοῦ μὴ διώκειν ὀπίσω ᾿Ισραήλ, ὅτι ἐφείδετο ᾿Ιωὰβ τοῦ λαοῦ.
17
17
И҆ взѧ̀ і҆ѡа́въ а҆вессалѡ́ма, и҆ вве́рже є҆го̀ въ про́пасть вели́кꙋ въ дꙋбра́вѣ, и҆ складѐ над̾ ни́мъ кꙋ́пꙋ ка́менїѧ вели́кꙋ ѕѣлѡ̀. И҆ всѝ і҆и҃лтѧне бѣжа́ша кі́йждо въ селє́нїѧ своѧ̑. καὶ ἔλαβε τὸν ᾿Αβεσσαλὼμ καὶ ἔρριψεν αὐτὸν εἰς χάσμα μέγα ἐν τῷ δρυμῷ εἰς τὸν βόθυνον τὸν μέγαν καὶ ἐστήλωσεν ἐπ’ αὐτὸν σωρὸν λίθων μέγαν σφόδρα. καὶ πᾶς ᾿Ισραὴλ ἔφυγεν ἀνὴρ εἰς τὸ σκήνωμα αὐτοῦ.
18
18
А҆вессалѡ́мъ же є҆щѐ жи́въ сы́й, взѧ̀ и҆ поста́ви себѣ̀ сто́лпъ во ю҆до́ли ца́рстѣй, рече́ бо, ꙗ҆́кѡ нѣ́сть мѝ сы́на на па́мѧть и҆́мене моегѡ̀: и҆ наречѐ сто́лпъ и҆́менемъ свои́мъ и҆ наречѐ є҆го̀ рꙋка̀ а҆вессалѡ́млѧ, да́же до дне́шнѧгѡ днѐ. καὶ ᾿Αβεσσαλὼμ ἔτι ζῶν ἔλαβε καὶ ἔστησεν ἑαυτῷ τὴν στήλην, ἐν ᾗ ἐλήφθη, καὶ ἐστήλωσεν αὐτὴν λαβεῖν τὴν στήλην τὴν ἐν τῇ κοιλάδι τοῦ βασιλέως, ὅτι εἶπεν· οὐκ ἔστιν αὐτῷ υἱὸς ἕνεκα τοῦ ἀναμνῆσαι τὸ ὄνομα αὐτοῦ· καὶ ἐκάλεσε τὴν στήλην Χεὶρ ᾿Αβεσσαλὼμ ἕως τῆς ἡμέρας ταύτης.
19
19
И҆ а҆хїмаа́съ сы́нъ садѡ́ковъ речѐ ко і҆ѡа́вꙋ: потекꙋ̀ нн҃ѣ и҆ возвѣщꙋ̀ царю̀, ꙗ҆́кѡ сꙋдѝ є҆мꙋ̀ гдⷭ҇ь ѿ рꙋкѝ врагѡ́въ є҆гѡ̀. καὶ ᾿Αχιμάας υἱὸς Σαδὼκ εἶπε· δράμω δὴ καὶ εὐαγγελιῶ τῷ βασιλεῖ, ὅτι ἔκρινε Κύριος ἐκ χειρὸς τῶν ἐχθρῶν αὐτοῦ.
20
20
И҆ речѐ є҆мꙋ̀ і҆ѡа́въ: нѣ́си мꙋ́жъ ты̀ возвѣща́ѧй бла́го дне́сь, но возвѣсти́ши въ де́нь дрꙋгі́й: въ дне́шнїй же де́нь не добро̀ возвѣще́нїе, поне́же сы́нъ царе́въ оу҆́мре. καὶ εἶπεν αὐτῷ ᾿Ιωάβ· οὐκ ἀνὴρ εὐαγγελίας σὺ ἐν τῇ ἡμέρᾳ ταύτῃ καὶ εὐαγγελιῇ ἐν ἡμέρᾳ ἄλλῃ, ἐν δὲ τῇ ἡμέρᾳ ταύτῃ οὐκ εὐαγγελιῇ, οὗ εἵνεκεν ὁ υἱὸς τοῦ βασιλέως ἀπέθανε.
21
21
И҆ речѐ і҆ѡа́въ хꙋсі́ю: ше́дъ повѣ́ждь царю̀ є҆ли̑ка ви́дѣлъ є҆сѝ. И҆ поклони́сѧ хꙋсі́й і҆ѡа́вꙋ и҆ ѿи́де. καὶ εἶπεν ᾿Ιωὰβ τῷ Χουσί· βαδίσας ἀνάγγειλον τῷ βασιλεῖ ὅσα εἶδες· καὶ προσεκύνησε Χουσὶ τῷ ᾿Ιωὰβ καὶ ἐξῆλθε.
22
22
И҆ приложѝ є҆щѐ а҆хїмаа́съ сы́нъ садѡ́ковъ и҆ речѐ ко і҆ѡа́вꙋ: что̀ бꙋ́детъ, а҆́ще и҆ а҆́зъ текꙋ̀ в̾слѣ́дъ хꙋсі́а; И҆ речѐ і҆ѡа́въ: почто̀ ты̀ хо́щеши тещѝ, сы́не мо́й; грѧдѝ, нѣ́сть тебѣ̀ возвѣще́нїе въ по́льзꙋ и҆дꙋ́щемꙋ. καὶ προσέθετο ἔτι ᾿Αχιμάας υἱὸς Σαδὼκ καὶ εἶπε πρὸς ᾿Ιωάβ· καὶ ἔστω ὅτι δράμω καί γε ἐγὼ ὀπίσω τοῦ Χουσί. καὶ εἶπεν ᾿Ιωάβ· ἱνατί σὺ τοῦτο τρέχεις, υἱέ μου; δεῦρο, οὐκ ἔστι σοι εὐαγγέλια εἰς ὠφέλειαν πορευομένῳ.
23
23
И҆ речѐ а҆хїмаа́съ: что́ бо а҆́ще потекꙋ̀; И҆ речѐ є҆мꙋ̀ і҆ѡа́въ: тецы̀. И҆ бѣжа́ше а҆хїмаа́съ пꙋте́мъ ра́внымъ и҆ предварѝ хꙋсі́а. καὶ εἶπε· τί γὰρ ἐὰν δράμω; καὶ εἶπεν αὐτῷ ᾿Ιωάβ· δράμε. καὶ ἔδραμεν ᾿Αχιμάας τὴν ὁδὸν τὴν τοῦ Κεχὰρ καὶ ὑπερέβη τὸν Χουσί.
24
24
Даві́дъ же сѣдѧ́ще посредѣ̀ двою̀ вра́тъ. И҆ и҆зы́де стра́жъ на кро́въ вра́тъ ко стѣнѣ̀, и҆ воздви́же ѻ҆́чи своѝ, и҆ ви́дѣ, и҆ сѐ, мꙋ́жъ текі́й є҆ди́нъ пред̾ ни́мъ. καὶ Δαυὶδ ἐκάθητο ἀνὰ μέσον τῶν δύο πυλῶν. καὶ ἐπορεύθη ὁ σκοπὸς εἰς τὸ δῶμα τῆς πύλης πρὸς τὸ τεῖχος καὶ ἐπῇρε τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ καὶ εἶδε καὶ ἰδοὺ ἀνὴρ τρέχων μόνος ἐνώπιον αὐτοῦ
25
25
И҆ возопѝ стра́жъ и҆ сказа̀ царе́ви. И҆ речѐ ца́рь: а҆́ще є҆ди́нъ є҆́сть, бла́го возвѣще́нїе во оу҆стѣ́хъ є҆гѡ̀. И҆ и҆дѧ́ше и҆ды́й и҆ приближа́ѧсѧ. καὶ ἀνεβόησεν ὁ σκοπὸς καὶ ἀπήγγειλε τῷ βασιλεῖ. καὶ εἶπεν ὁ βασιλεύς· εἰ μόνος ἐστίν, εὐαγγελία ἐν τῷ στόματι αὐτοῦ. καὶ ἐπορεύετο πορευόμενος καὶ ἐγγίζων.
26
26
И҆ ви́дѣ стра́жъ мꙋ́жа дрꙋга́го текꙋ́ща, и҆ возопѝ къ две́ремъ и҆ речѐ: сѐ, мꙋ́жъ и҆ дрꙋгі́й текꙋ́щь є҆ди́нъ. И҆ речѐ ца́рь: и҆ то́й є҆́сть бла́го возвѣща́ѧй. καὶ εἶδεν ὁ σκοπὸς ἄνδρα ἕτερον τρέχοντα, καὶ ἐβόησεν ὁ σκοπὸς πρὸς τῇ πύλῃ καὶ εἶπε· καὶ ἰδοὺ ἀνὴρ ἕτερος τρέχων μόνος. καὶ εἶπεν ὁ βασιλεύς· καί γε οὗτος εὐαγγελιζόμενος.
27
27
И҆ речѐ стра́жъ: а҆́зъ ви́ждꙋ тече́нїе пе́рвагѡ, ꙗ҆́кѡ тече́нїе а҆хїмаа́са сы́на садѡ́кова. И҆ речѐ ца́рь: мꙋ́жъ бла́гъ се́й, и҆ возвѣ́стїе благо́е прїи́детъ. καὶ εἶπεν ὁ σκοπός· ἐγὼ ὁρῷ τὸν δρόμον τοῦ πρώτου ὡς δρόμον ᾿Αχιμάας υἱοῦ Σαδώκ. καὶ εἶπεν ὁ βασιλεύς· ἀνὴρ ἀγαθὸς οὗτος καί γε εἰς εὐαγγελίαν ἀγαθὴν ἐλεύσεται.
28
28
И҆ возопѝ а҆хїмаа́съ и҆ речѐ ко царю̀: ми́ръ. И҆ поклони́сѧ царю̀ лице́мъ свои́мъ на зе́млю и҆ речѐ: блгⷭ҇ве́нъ гдⷭ҇ь бг҃ъ тво́й, и҆́же затворѝ мꙋже́й воздви́гшихъ рꙋ́ки своѧ̑ на господи́на моего̀ царѧ̀. καὶ ἐβόησεν ᾿Αχιμάας καὶ εἶπε πρὸς τὸν βασιλέα· εἰρήνη· καὶ προσεκύνησε τῷ βασιλεῖ ἐπὶ πρόσωπον αὐτοῦ ἐπὶ τὴν γῆν καὶ εἶπεν· εὐλογητὸς Κύριος ὁ Θεός σου, ὃς ἀπέκλεισε τοὺς ἄνδρας τοὺς ἐπαραμένους τὴν χεῖρα αὐτῶν ἐν τῷ κυρίῳ μου τῷ βασιλεῖ.
29
29
И҆ речѐ ца́рь: ми́ръ ли ѻ҆́трочищꙋ а҆вессалѡ́мꙋ; И҆ речѐ а҆хїмаа́съ: ви́дѣхъ мно́жество вели́ко веселѧ́щеесѧ, є҆гда̀ ѿпꙋща́ше ра́бъ царе́въ і҆ѡа́въ раба̀ твоего̀, и҆ не разꙋмѣ́хъ что̀ та́мѡ. καὶ εἶπεν ὁ βασιλεύς· εἰρήνη τῷ παιδαρίῳ τῷ ᾿Αβεσσαλώμ; καὶ εἶπεν ᾿Αχιμάας· εἶδον τὸ πλῆθος τὸ μέγα τοῦ ἀποστεῖλαι τὸν δοῦλον τοῦ βασιλέως ᾿Ιωὰβ καὶ τὸν δοῦλόν σου, καὶ οὐκ ἔγνων τί ἐκεῖ.
30
30
И҆ речѐ ца́рь: возврати́сѧ, и҆ ста́ни здѣ̀. И҆ ше́дъ ста̀ созадѝ. καὶ εἶπεν ὁ βασιλεύς· ἐπίστρεψον, στηλώθητι ὧδε· καὶ ἐπεστράφη καὶ ἔστη.
31
31
И҆ сѐ, хꙋсі́й в̾слѣ́дъ є҆гѡ̀ прїи́де и҆ речѐ царю̀: возвѣща́етсѧ бла́го господи́нꙋ моемꙋ̀ царю̀, ꙗ҆́кѡ сꙋдѝ тебѣ̀ гдⷭ҇ь дне́сь ѿ рꙋкѝ всѣ́хъ востаю́щихъ на тѧ̀. καὶ ἰδοὺ ὁ Χουσὶ παρεγένετο καὶ εἶπε τῷ βασιλεῖ· εὐαγγελισθήτω ὁ κύριός μου ὁ βασιλεύς, ὅτι ἔκρινέ σοι Κύριος σήμερον ἐκ χειρὸς πάντων τῶν ἐπεγειρομένων ἐπὶ σέ.
32
32
И҆ речѐ ца́рь къ хꙋсі́ю: ми́ръ ли ѻ҆́трочищꙋ а҆вессалѡ́мꙋ; И҆ речѐ хꙋсі́й: да бꙋ́дꙋтъ, ꙗ҆́коже ѻ҆́трочищь, вразѝ господи́на моегѡ̀ царѧ̀, и҆ всѝ є҆ли́цы воста́ша на́нь ѕло́бою. καὶ εἶπεν ὁ βασιλεὺς πρὸς τὸν Χουσί· εἰ εἰρήνη τῷ παιδαρίῳ τῷ ᾿Αβεσσαλώμ; καὶ εἶπεν ὁ Χουσί· γένοιντο ὡς τὸ παιδάριον οἱ ἐχθροὶ τοῦ κυρίου μου τοῦ βασιλέως καὶ πάντες, ὅσοι ἐπανέστησαν ἐπ’ αὐτὸν εἰς κακά.
33
33
И҆ смѧте́сѧ ца́рь, и҆ взы́де на го́рницꙋ ꙗ҆́же на вратѣ́хъ, и҆ пла́касѧ: и҆ та́кѡ глаго́лаше, є҆гда̀ пла́каше: сы́не мо́й, а҆вессалѡ́ме, сы́не мо́й, сы́не мо́й, а҆вессалѡ́ме: кто̀ да́стъ сме́рть мнѣ̀ вмѣ́стѡ тебє̀; а҆́зъ вмѣ́стѡ тебє̀, а҆вессалѡ́ме, сы́не мо́й, сы́не мо́й, сы́не мо́й а҆вессалѡ́ме. καὶ ἐταράχθη ὁ βασιλεὺς καὶ ἀνέβη εἰς τὸ ὑπερῷον τῆς πύλης καὶ ἔκλαυσε· καὶ οὕτως εἶπεν ἐν τῷ πορεύεσθαι αὐτόν· υἱέ μου ᾿Αβεσσαλώμ, υἱέ μου, υἱέ μου ᾿Αβεσσαλώμ, τίς δῴη τὸν θάνατόν μου ἀντὶ σοῦ; ἐγὼ ἀντὶ σοῦ, ᾿Αβεσσαλώμ, υἱέ μου υἱέ μου.
Глава́ ѳ҃і
Κεφάλαιο 19
1
1
И҆ повѣ́даша і҆ѡа́вꙋ, глаго́люще: сѐ, ца́рь пла́четъ и҆ рыда́етъ ѡ҆ а҆вессалѡ́мѣ. ΚΑΙ ἀνηγγέλη τῷ ᾿Ιωὰβ λέγοντες· ἰδοὺ ὁ βασιλεὺς κλαίει καὶ πενθεῖ ἐπὶ ᾿Αβεσσαλώμ.
2
2
И҆ бы́сть спасе́нїе въ то́й де́нь въ рыда́нїе всѣ̑мъ лю́демъ, оу҆слы́шаша бо лю́дїе въ то́й де́нь, глаго́люще: ꙗ҆́кѡ печа́ленъ є҆́сть ца́рь ѡ҆ сы́нѣ свое́мъ. καὶ ἐγένετο ἡ σωτηρία ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ εἰς πένθος παντὶ τῷ λαῷ, ὅτι ἤκουσεν ὁ λαὸς ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ λέγων, ὅτι λυπεῖται ὁ βασιλεὺς ἐπὶ τῷ υἱῷ αὐτοῦ.
3
3
И҆ оу҆крада́хꙋсѧ лю́дїе въ то́й де́нь є҆́же входи́ти во гра́дъ, ꙗ҆́коже оу҆крада́ютсѧ лю́дїе посра́мленнїи, внегда̀ бѣ́гати и҆̀мъ на бра́ни. καὶ διεκλέπτετο ὁ λαὸς ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ τοῦ εἰσελθεῖν εἰς τὴν πόλιν, καθὼς διακλέπτεται ὁ λαὸς οἱ αἰσχυνόμενοι ἐν τῷ αὐτοὺς φεύγειν ἐν τῷ πολέμῳ.
4
4
И҆ ца́рь покры̀ лицѐ своѐ: и҆ возопѝ ца́рь гла́сомъ вели́кимъ, глаго́лѧ: сы́не мо́й, а҆вессалѡ́ме, а҆вессалѡ́ме, сы́не мо́й. καὶ ὁ βασιλεὺς ἔκρυψε τὸ πρόσωπον αὐτοῦ. καὶ ἔκραξεν ὁ βασιλεὺς φωνῇ μεγάλῃ λέγων· υἱέ μου ᾿Αβεσσαλώμ, ᾿Αβεσσαλὼμ υἱέ μου.
5
5
И҆ вни́де і҆ѡа́въ къ царю̀ въ до́мъ и҆ речѐ: посрами́лъ є҆сѝ дне́сь ли́ца ра̑бъ твои́хъ всѣ́хъ и҆з̾е́мшихъ тѧ̀ дне́сь и҆ дꙋ́шꙋ сынѡ́въ твои́хъ и҆ дще́рей твои́хъ и҆ дꙋ́шꙋ же́нъ твои́хъ и҆ подло́жницъ твои́хъ, καὶ εἰσῆλθεν ᾿Ιωὰβ πρὸς τὸν βασιλέα εἰς τὸν οἶκον καὶ εἶπε· κατῄσχυνας σήμερον τὰ πρόσωπα πάντων τῶν δούλων σου τῶν ἐξαιρουμένων σε σήμερον καὶ τὴν ψυχὴν τῶν υἱῶν σου καὶ τῶν θυγατέρων σου καὶ τὴν ψυχὴν τῶν γυναικῶν σου καὶ τῶν παλλακῶν σου,
6
6
є҆́же люби́ти ненави́дѧщыѧ тебѐ и҆ ненави́дѣти лю́бѧщыѧ тѧ̀: и҆ ꙗ҆ви́лъ є҆сѝ дне́сь, ꙗ҆́кѡ не сꙋ́ть тебѣ̀ кнѧ̑зи, нижѐ ѻ҆́троцы: но разꙋмѣ́хъ дне́сь, ꙗ҆́кѡ а҆́ще бы а҆вессалѡ́мъ жи́въ бы́лъ, мы̀ всѝ дне́сь мє́ртвы бы́хомъ бы́ли, ꙗ҆́кѡ тогда̀ пра́во бы́ло бы пред̾ ѻ҆чи́ма твои́ма: τοῦ ἀγαπᾶν τοὺς μισοῦντάς σε καὶ μισεῖν τοὺς ἀγαπῶντάς σε καὶ ἀνήγγειλας σήμερον ὅτι οὐκ εἰσὶν οἱ ἄρχοντές σου, οὐδὲ παῖδες· ὅτι ἔγνωκα σήμερον ὅτι εἰ ᾿Αβεσσαλὼμ ἔζη, πάντες ἡμεῖς σήμερον νεκροί, ὅτι τότε τὸ εὐθὲς ἦν ἐν ὀφθαλμοῖς σου.
7
7
и҆ нн҃ѣ воста́въ и҆зы́ди и҆ глаго́ли въ сердца̀ рабѡ́въ твои́хъ, ꙗ҆́кѡ ѡ҆ гдⷭ҇ѣ клѧ́хсѧ, ꙗ҆́кѡ а҆́ще не и҆зы́деши дне́сь, не ѡ҆ста́нетъ нѝ є҆ди́нъ мꙋ́жъ съ тобо́ю въ но́щь сїю̀: и҆ разꙋмѣ́й въ себѣ̀, ꙗ҆́кѡ ѕло̀ тѝ є҆́сть сїѐ па́че всѣ́хъ ѕѡ́лъ, ꙗ҆̀же прїидо́ша на тѧ̀ ѿ ю҆́ности твоеѧ̀ до нн҃ѣ. καὶ νῦν ἀναστὰς ἔξελθε καὶ λάλησον εἰς τὴν καρδίαν τῶν δούλων σου, ὅτι ἐν Κυρίῳ ὤμοσα ὅτι εἰ μὴ ἐκπορεύσῃ σήμερον, εἰ αὐλισθήσεται ἀνὴρ μετὰ σοῦ τὴν νύκτα ταύτην· καὶ ἐπίγνωθι σεαυτῷ καὶ κακόν σοι τοῦτο ὑπὲρ πᾶν τὸ κακὸν τὸ ἐπελθόν σοι ἐκ νεότητός σου ἕως τοῦ νῦν.
8
8
И҆ воста̀ ца́рь и҆ сѣ́де при две́рехъ. И҆ возвѣсти́ша всѣ̑мъ лю́демъ глаго́люще: сѐ, ца́рь сѣди́тъ въ две́рехъ. И҆ внидо́ша всѝ лю́дїе пред̾ лицѐ царе́во пред̾ двє́ри: мꙋ́жїе же і҆и҃лєвы бѣжа́ша во селє́нїѧ своѧ̑. καὶ ἀνέστη ὁ βασιλεὺς καὶ ἐκάθισεν ἐν τῇ πύλῃ, καὶ πᾶς ὁ λαὸς ἀνήγγειλαν λέγοντες· ἰδοὺ ὁ βασιλεὺς κάθηται ἐν τῇ πύλῃ· καὶ εἰσῆλθε πᾶς ὁ λαὸς κατὰ πρόσωπον τοῦ βασιλέως ἐπὶ τὴν πύλην. καὶ ᾿Ισραὴλ ἔφυγεν ἀνὴρ εἰς τὰ σκηνώματα αὐτοῦ.
9
9
И҆ прѧ́хꙋсѧ всѝ лю́дїе во всѣ́хъ колѣ́нахъ і҆и҃левыхъ, глаго́люще: ца́рь даві́дъ и҆зба́ви ны̀ ѿ всѣ́хъ вра̑гъ на́шихъ, и҆ сѐ, и҆з̾ѧ̀ на́съ ѿ рꙋкѝ и҆ноплеме́нничи, и҆ нн҃ѣ бѣжа̀ ѿ землѝ и҆ ѿ ца́рства своегѡ̀ и҆ ѿ а҆вессалѡ́ма: Καὶ ἦν πᾶς ὁ λαὸς κρινόμενος ἐν πάσαις φυλαῖς ᾿Ισραὴλ λέγοντες· ὁ βασιλεὺς Δαυὶδ ἐρρύσατο ἡμᾶς ἀπὸ πάντων τῶν ἐχθρῶν ἡμῶν, καὶ αὐτὸς ἐξείλετο ἡμᾶς ἐκ χειρὸς ἀλλοφύλων, καὶ νῦν πέφευγεν ἀπὸ τῆς γῆς καὶ ἀπὸ τῆς βασιλείας αὐτοῦ, καὶ ἀπὸ ᾿Αβεσσαλώμ·
10
10
а҆вессалѡ́мъ же, є҆го́же пома́захомъ над̾ на́ми, оу҆́мре на бра́ни: и҆ нн҃ѣ что̀ вы̀ молчи́те, є҆́же возврати́ти царѧ̀; И҆ глаго́лъ всегѡ̀ і҆и҃лѧ прїи́де ко царю̀. καὶ ᾿Αβεσσαλώμ, ὃν ἐχρίσαμεν ἐφ’ ἡμῶν, ἀπέθανεν ἐν τῷ πολέμῳ, καὶ νῦν ἱνατί ὑμεῖς κωφεύετε τοῦ ἐπιστρέψαι τὸν βασιλέα; καὶ τὸ ρῆμα παντὸς ᾿Ισραὴλ ἦλθε πρὸς τὸν βασιλέα.
11
11
И҆ ца́рь даві́дъ посла̀ ко садѡ́кꙋ и҆ ко а҆вїаѳа́рꙋ і҆ере́ѡмъ, глаго́лѧ: рцы́те старѣ́йшинамъ і҆ꙋ́динымъ, глаго́люще: почто̀ бы́сте послѣ́днїи, є҆́же возврати́ти царѧ̀ въ до́мъ є҆гѡ̀; сло́во же всегѡ̀ і҆и҃лѧ прїи́де къ царю̀ въ до́мъ є҆гѡ̀: καὶ ὁ βασιλεὺς Δαυὶδ ἀπέστειλε πρὸς Σαδὼκ καὶ πρὸς ᾿Αβιάθαρ τοὺς ἱερεῖς λέγων· λαλήσατε πρὸς τοὺς πρεσβυτέρους ᾿Ιούδα λέγοντες· ἱνατί γίνεσθε ἔσχατοι τοῦ ἐπιστρέψαι τὸν βασιλέα εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ; καὶ λόγος παντὸς ᾿Ισραὴλ ἦλθε πρὸς τὸν βασιλέα.
12
12
бра́тїѧ моѧ̑ вы̀, кѡ́сти моѧ̑ и҆ пло́ть моѧ̀ вы̀ є҆стѐ, то̀ почто̀ бы́сте послѣ́днїи, є҆́же возврати́ти царѧ̀ въ до́мъ є҆гѡ̀; ἀδελφοί μου ὑμεῖς, ὀστᾶ μου καὶ σάρκες μου ὑμεῖς, ἱνατί γίνεσθε ἔσχατοι τοῦ ἐπιστρέψαι τὸν βασιλέα εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ;
13
13
и҆ а҆месса́ю рцы́те: нѣ́си ли ко́сть моѧ̀ и҆ пло́ть моѧ̀ ты̀; и҆ нн҃ѣ сїѧ̑ мѝ да сотвори́тъ бг҃ъ и҆ сїѧ̑ да приложи́тъ, а҆́ще не бꙋ́деши кнѧ́зь си́лы предо мно́ю во всѧ̑ дни̑ вмѣ́стѡ і҆ѡа́ва. καὶ τῷ ᾿Αμεσσαΐ ἐρεῖτε· οὐχὶ ὀστοῦν μου καὶ σάρξ μου σύ; καὶ νῦν τάδε ποιήσαι μοι ὁ Θεὸς καὶ τάδε προσθείη, εἰ μὴ ἄρχων δυνάμεως ἔσῃ ἐνώπιον ἐμοῦ πάσας τὰς ἡμέρας ἀντὶ ᾿Ιωάβ.
14
14
И҆ преклонѝ сердца̀ всѣ́хъ мꙋже́й і҆ꙋ́диныхъ ꙗ҆́кѡ мꙋ́жа є҆ди́нагѡ. И҆ посла́ша къ царю̀, глаго́люще: возврати́сѧ ты̀ и҆ всѝ рабѝ твоѝ. καὶ ἔκλινε τὴν καρδίαν παντὸς ἀνδρὸς ᾿Ιούδα ὡς ἀνδρὸς ἑνός, καὶ ἀπέστειλαν πρὸς τὸν βασιλέα λέγοντες· ἐπιστράφηθι σὺ καὶ πάντες οἱ δοῦλοί σου.
15
15
И҆ возврати́сѧ ца́рь и҆ прїи́де до і҆ѻрда́на, и҆ мꙋ́жїе і҆ꙋ̑дины прїидо́ша въ галга́лы є҆́же и҆зы́ти на срѣ́тенїе царю̀, превестѝ царѧ̀ чрез̾ і҆ѻрда́нъ. καὶ ἐπέστρεψεν ὁ βασιλεὺς καὶ ἦλθεν ἕως τοῦ ᾿Ιορδάνου, καὶ ἄνδρες ᾿Ιούδα ἦλθαν εἰς Γάλγαλα τοῦ πορεύεσθαι εἰς ἀπαντὴν τοῦ βασιλέως διαβιβάσαι τὸν βασιλέα τὸν ᾿Ιορδάνην.
16
16
И҆ оу҆скорѝ семе́й сы́нъ гира́нь сы́на і҆емїні́ева, и҆́же ѿ ваꙋрі́ма, и҆ сни́де съ мꙋжмѝ і҆ꙋ́диными во срѣ́тенїе царю̀ даві́дꙋ, καὶ ἐτάχυνε Σεμεΐ υἱὸς Γηρὰ υἱοῦ τοῦ ᾿Ιεμινὶ ἐκ Βαουρὶμ καὶ κατέβη μετὰ ἀνδρὸς ᾿Ιούδα εἰς ἀπαντὴν τοῦ βασιλέως Δαυὶδ
17
17
и҆ ты́сѧща мꙋже́й съ ни́мъ ѿ венїамі́на, и҆ сїва̀ ѻ҆́трокъ до́мꙋ саꙋ́лѧ, и҆ пѧтьна́десѧть сынѡ́въ є҆гѡ̀ съ ни́мъ, и҆ два́десѧть рабѡ́въ є҆гѡ̀ съ ни́мъ: и҆ оу҆пра́виша на і҆ѻрда́нъ пꙋ́ть пред̾ царе́мъ, καὶ χίλιοι ἄνδρες μετ’ αὐτοῦ ἐκ τοῦ Βενιαμὶν καὶ Σιβὰ τὸ παιδάριον τοῦ οἴκου Σαοὺλ καὶ πεντεκαίδεκα υἱοὶ αὐτοῦ μετ’ αὐτοῦ καὶ εἴκοσι δοῦλοι αὐτοῦ μετ’ αὐτοῦ καὶ κατεύθυναν τὸν ᾿Ιορδάνην ἔμπροσθεν τοῦ βασιλέως
18
18
и҆ послꙋжи́ша слꙋже́нїемъ ѡ҆ преведе́нїи царе́вѣ. И҆ пре́йде прехо́дъ є҆́же превестѝ до́мъ царе́въ и҆ сотвори́ти пра́вое пред̾ ѻ҆чи́ма є҆гѡ̀. И҆ семе́й сы́нъ гира́нь падѐ на лицы̀ свое́мъ пред̾ царе́мъ, є҆гда̀ прехожда́ше і҆ѻрда́нъ, καὶ ἐλειτούργησαν τὴν λειτουργίαν τοῦ διαβιβάσαι τὸν βασιλέα, καὶ διέβη ἡ διάβασις τοῦ ἐξεγεῖραι τὸν οἶκον τοῦ βασιλέως καὶ τοῦ ποιῆσαι τὸ εὐθὲς ἐν ὀφθαλμοῖς αὐτοῦ. καὶ Σεμεΐ υἱὸς Γηρὰ ἔπεσεν ἐπὶ πρόσωπον αὐτοῦ ἐνώπιον τοῦ βασιλέως διαβαίνοντος αὐτοῦ τὸν ᾿Ιορδάνην
19
19
и҆ речѐ ко царю̀: да не вмѣни́тъ господи́нъ мо́й беззако́нїѧ, и҆ не помѧнѝ є҆ли̑ка непра́вдова ра́бъ тво́й въ де́нь ѡ҆́нъ, въ ѻ҆́ньже господи́нъ мо́й ца́рь и҆схожда́ше и҆з̾ і҆ерⷭ҇ли́ма, є҆́же содержа́ти царю̀ въ се́рдцы свое́мъ: καὶ εἶπε πρὸς τὸν βασιλέα· μὴ δὴ λογισάσθω ὁ κύριός μου ἀνομίαν καὶ μὴ μνησθῇς ὅσα ἠδίκησεν ὁ παῖς σου ἐν τῇ ἡμέρᾳ, ᾗ ὁ κύριός μου ἐξεπορεύετο ἐξ ῾Ιερουσαλήμ, τοῦ θέσθαι τὸν βασιλέα εἰς τὴν καρδίαν αὐτοῦ,
20
20
поне́же разꙋмѣ̀ ра́бъ тво́й, ꙗ҆́кѡ а҆́зъ согрѣши́хъ, и҆ сѐ, а҆́зъ прїидо́хъ дне́сь пе́рвѣе всегѡ̀ і҆и҃лѧ и҆ до́мꙋ і҆ѡ́сифлѧ, є҆́же сни́ти мѝ на срѣ́тенїе господи́нꙋ моемꙋ̀ царю̀. ὅτι ἔγνω ὁ δοῦλός σου ὅτι ἐγὼ ἥμαρτον, καὶ ἰδοὺ ἐγὼ ἦλθον σήμερον πρότερος παντὸς ᾿Ισραὴλ καὶ οἴκου ᾿Ιωσὴφ τοῦ καταβῆναί με εἰς ἀπαντὴν τοῦ κυρίου μου τοῦ βασιλέως.
21
21
И҆ ѿвѣща̀ а҆ве́сса сы́нъ сарꙋ́инъ и҆ речѐ: сегѡ̀ ли ра́ди не оу҆мертви́тсѧ семе́й, ꙗ҆́кѡ проклѧ̀ хрїста̀ гдⷭ҇нѧ; καὶ ἀπεκρίθη ᾿Αβεσσὰ υἱὸς Σαρουΐας καὶ εἶπε· μὴ ἀντὶ τούτου οὐ θανατωθήσεται Σεμεΐ, ὅτι κατηράσατο τὸν χριστὸν Κυρίου;
22
22
И҆ речѐ даві́дъ: что̀ мнѣ̀ и҆ ва́мъ, сы́нове сарꙋ̑ины, ꙗ҆́кѡ бы́сте мнѣ̀ дне́сь въ навѣ́тъ; дне́сь не оу҆мертви́тсѧ мꙋ́жъ ѿ і҆и҃лѧ, поне́же не вѣ́мъ ли, ꙗ҆́кѡ дне́сь ца́рствꙋю а҆́зъ над̾ і҆и҃лемъ; καὶ εἶπε Δαυίδ· τί ἐμοὶ καὶ ὑμῖν, υἱοὶ Σαρουΐας, ὅτι γίνεσθέ μοι σήμερον εἰς ἐπίβουλον; σήμερον οὐ θανατωθήσεταί τις ἀνὴρ ἐξ ᾿Ισραήλ, ὅτι οὐκ οἶδα εἰ σήμερον βασιλεύω ἐγὼ ἐπὶ τὸν ᾿Ισραήλ.
23
23
и҆ речѐ ца́рь и҆ семе́ю: не оу҆́мреши. И҆ клѧ́тсѧ є҆мꙋ̀ ца́рь. καὶ εἶπεν ὁ βασιλεὺς πρὸς Σεμέΐ· οὐ μὴ ἀποθάνῃς· καὶ ὤμοσεν αὐτῷ ὁ βασιλεύς.
24
24
И҆ сѐ, мемфївосѳе́й сы́нъ і҆ѡнаѳа́на сы́на саꙋ́лѧ сни́де на срѣ́тенїе царю̀, и҆ не ѡ҆мы̀ но́гъ свои́хъ, и҆ не ѡ҆брѣ́за ногте́й, нижѐ оу҆пра́ви брады̀ своеѧ̀, и҆ ри́зъ свои́хъ не и҆змы̀ ѿ днѐ тогѡ̀, въ ѻ҆́ньже и҆зы́де ца́рь, до днѐ въ ѻ҆́ньже то́й возврати́сѧ съ ми́ромъ. καὶ Μεμφιβοσθὲ υἱὸς υἱοῦ Σαοὺλ κατέβη εἰς ἀπαντὴν τοῦ βασιλέως· καὶ οὐκ ἐθεράπευσε τοὺς πόδας αὐτοῦ, οὐδὲ ὠνυχίσατο, οὐδὲ ἐποίησε τὸν μύστακα αὐτοῦ, καὶ τὰ ἱμάτια αὐτοῦ οὐκ ἀπέπλυνεν ἀπὸ τῆς ἡμέρας, ἧς ἀπῆλθεν ὁ βασιλεύς, ἕως τῆς ἡμέρας ἧς αὐτὸς παρεγένετο ἐν εἰρήνῃ.
25
25
И҆ бы́сть є҆гда̀ вни́де во і҆ерⷭ҇ли́мъ на срѣ́тенїе царю̀, и҆ речѐ є҆мꙋ̀ ца́рь: что̀ ꙗ҆́кѡ не поше́лъ є҆сѝ со мно́ю, мемфївосѳе́е; καὶ ἐγένετο ὅτε εἰσῆλθεν εἰς ῾Ιερουσαλὴμ εἰς ἀπάντησιν τοῦ βασιλέως, καὶ εἶπεν αὐτῷ ὁ βασιλεύς· τί ὅτι οὐκ ἐπορεύθης μετ’ ἐμοῦ, Μεμφιβοσθέ;
26
26
И҆ речѐ къ немꙋ̀ мемфївосѳе́й: го́споди мо́й царю̀, пренебрежѐ менѐ ра́бъ мо́й, ꙗ҆́кѡ речѐ ра́бъ тво́й є҆мꙋ̀: ѡ҆сѣдла́й мѝ ѻ҆слѧ̀, и҆ всѧ́дꙋ на нѐ, и҆ пойдꙋ̀ съ царе́мъ, ꙗ҆́кѡ хро́мъ ра́бъ тво́й: καὶ εἶπε πρὸς αὐτὸν Μεμφιβοσθέ· κύριέ μου βασιλεῦ, ὁ δοῦλός μου παρελογίσατό με, ὅτι εἶπεν ὁ παῖς σου αὐτῷ· ἐπίσαξόν μοι τὴν ὄνον καὶ ἐπιβῶ ἐπ’ αὐτὴν καὶ πορεύσομαι μετὰ τοῦ βασιλέως, ὅτι χωλὸς ὁ δοῦλός σου·
27
27
и҆ ѡ҆болга̀ раба̀ твоего̀ ко господи́нꙋ моемꙋ̀ царю̀: и҆ господи́нъ мо́й ца́рь ꙗ҆́кѡ а҆́гг҃лъ бж҃їй, и҆ сотворѝ благо́е пред̾ ѻ҆чи́ма твои́ма: καὶ μεθώδευσεν ἐν τῷ δούλῳ σου πρὸς τὸν κύριόν μου τὸν βασιλέα, καὶ ὁ κύριός μου ὁ βασιλεὺς ὡς ἄγγελος τοῦ Θεοῦ, καὶ ποίησον τὸ ἀγαθὸν ἐν ὀφθαλμοῖς σου·
28
28
ꙗ҆́кѡ не бѣ̀ ве́сь до́мъ ѻ҆тца̀ моегѡ̀, ра́звѣ мꙋ́жїе (пови́ннїи) сме́рти господи́нꙋ моемꙋ̀ царю̀, и҆ посади́лъ є҆сѝ раба̀ твоего̀ съ ꙗ҆дꙋ́щими на трапе́зѣ твое́й: и҆ ко́е є҆́сть мнѣ̀ є҆щѐ ѡ҆правда́нїе, и҆ возопи́ти мнѣ̀ є҆щѐ къ царю̀; ὅτι οὐκ ἦν πᾶς ὁ οἶκος τοῦ πατρός μου, ἀλλ’ ἢ ὅτι ἄνδρες θανάτου τῷ κυρίῳ μου τῷ βασιλεῖ, καὶ ἔθηκας τὸν δοῦλόν σου ἐν τοῖς ἐσθίουσι τὴν τράπεζάν σου· καὶ τί ἔστι μοι ἔτι δικαίωμα καὶ τοῦ κεκραγέναι με ἔτι πρὸς τὸν βασιλέα;
29
29
И҆ речѐ є҆мꙋ̀ ца́рь: почто̀ глаго́леши є҆щѐ словеса̀ твоѧ̑; рѣ́хъ тебѣ̀ и҆ сївѣ̀: раздѣли́те себѣ̀ се́ла. καὶ εἶπεν αὐτῷ ὁ βασιλεύς· ἱνατί λαλεῖς ἔτι τοὺς λόγους σου; εἶπον· σὺ καὶ Σιβὰ διελεῖσθε τὸν ἀγρόν.
30
30
И҆ речѐ мемфївосѳе́й къ царю̀: и҆ всѧ̑ да во́зметъ, повнегда̀ прїитѝ господи́нꙋ моемꙋ̀ царю̀ въ ми́рѣ въ до́мъ сво́й. καὶ εἶπε Μεμφιβοσθὲ πρὸς τὸν βασιλέα· καί γε τὰ πάντα λαβέτω μετὰ τὸ παραγενέσθαι τὸν κύριόν μου τὸν βασιλέα ἐν εἰρήνῃ εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ.
31
31
И҆ верзеллі́й галааді́тинъ сни́де и҆з̾ рѡгеллі́ма, и҆ пре́йде съ царе́мъ і҆ѻрда́нъ, є҆́же превестѝ є҆го̀ чрез̾ і҆ѻрда́нъ. καὶ Βερζελλὶ ὁ Γαλααδίτης κατέβη ἐκ Ρωγελλὶμ καὶ διέβη μετὰ τοῦ βασιλέως τὸν ᾿Ιορδάνην ἐκπέμψαι αὐτὸν τὸν ᾿Ιορδάνην·
32
32
И҆ верзеллі́й мꙋ́жъ ста́ръ ѕѣлѡ̀, сы́нъ ѻ҆сми́десѧти лѣ́тъ, и҆ то́й препита̀ царѧ̀, є҆гда̀ живѧ́ше въ манаі́мѣ, ꙗ҆́кѡ мꙋ́жъ бѣ̀ ве́лїй ѕѣлѡ̀. καὶ Βερζελλὶ ἀνὴρ πρεσβύτερος σφόδρα, υἱὸς ὀγδοήκοντα ἐτῶν, καὶ αὐτὸς διέθρεψε τὸν βασιλέα ἐν τῷ οἰκεῖν αὐτὸν ἐν Μαναΐμ, ὅτι ἀνὴρ μέγας ἦν σφόδρα.
33
33
И҆ речѐ ца́рь къ верзеллі́ю: ты̀ пре́йдеши со мно́ю, и҆ препита́ю ста́рость твою̀ со мно́ю во і҆ерⷭ҇ли́мѣ. καὶ εἶπεν ὁ βασιλεὺς πρὸς Βερζελλί· σὺ διαβήσῃ μετ’ ἐμοῦ, καὶ διαθρέψω τὸ γῆράς σου μετ’ ἐμοῦ ἐν ῾Ιερουσαλήμ.
34
34
И҆ речѐ верзеллі́й къ царю̀: коли́цы дни̑ лѣ́тъ живота̀ моегѡ̀, ꙗ҆́кѡ да взы́дꙋ съ царе́мъ во і҆ерⷭ҇ли́мъ; καὶ εἶπε Βερζελλὶ πρὸς τὸν βασιλέα· πόσαι ἡμέραι ἐτῶν ζωῆς μου, ὅτι ἀναβήσομαι μετὰ τοῦ βασιλέως εἰς ῾Ιερουσαλήμ;
35
35
сы́нъ ѻ҆сми́десѧти лѣ́тъ а҆́зъ дне́сь є҆́смь: є҆да̀ оу҆разꙋмѣ́ю посредѣ̀ бла́га и҆ посредѣ̀ лꙋка́ва; и҆лѝ оу҆разꙋмѣ́етъ є҆щѐ ра́бъ тво́й, є҆́же ꙗ҆́мъ, и҆лѝ є҆́же пїю̀; и҆лѝ оу҆слы́шꙋ гла́съ є҆щѐ пою́щихъ и҆ воспѣва́ющихъ; и҆ вскꙋ́ю бꙋ́детъ є҆щѐ ра́бъ тво́й въ тѧ́жесть господи́нꙋ моемꙋ̀ царю̀; υἱὸς ὀγδοήκοντα ἐτῶν ἐγώ εἰμι σήμερον· μὴ γνώσομαι ἀνὰ μέσον ἀγαθοῦ καὶ κακοῦ; εἰ γεύσεται ὁ δοῦλός σου ἔτι ὃ φάγομαι ἢ πίομαι; ἢ ἀκούσομαι ἔτι φωνὴν ἆδόντων καὶ ἆδουσῶν; καὶ ἱνατί ἔσται ἔτι ὁ δοῦλός σου εἰς φορτίον ἐπὶ τὸν κύριόν μου τὸν βασιλέα;
36
36
ма́лѡ пре́йдетъ ра́бъ тво́й і҆ѻрда́нъ съ царе́мъ: и҆ почто̀ воздае́тъ мѝ ца́рь воздаѧ́нїе сїѐ; ὡς βραχὺ διαβήσεται ὁ δοῦλός σου τὸν ᾿Ιορδάνην μετὰ τοῦ βασιλέως· καὶ ἱνατί ἀνταποδίδωσί μοι ὁ βασιλεὺς τὴν ἀνταπόδοσιν ταύτην;
37
37
да возврати́тсѧ нн҃ѣ ра́бъ тво́й, и҆ оу҆мрꙋ̀ во гра́дѣ мое́мъ, оу҆ гро́ба ѻ҆тца̀ моегѡ̀ и҆ ма́тере моеѧ̀: и҆ сѐ, ра́бъ тво́й сы́нъ мо́й хамаа́мъ пре́йдетъ съ го́сподемъ мои́мъ царе́мъ, и҆ сотворѝ є҆мꙋ̀ благо́е пред̾ ѻ҆чи́ма твои́ма. καθισάτω δὴ ὁ δοῦλός σου καὶ ἀποθανοῦμαι ἐν τῇ πόλει μου παρὰ τῷ τάφῳ τοῦ πατρὸς μου καὶ τῆς μητρός μου· καὶ ἰδοὺ ὁ δοῦλός σου Χαμαὰμ διαβήσεται μετὰ τοῦ κυρίου μου τοῦ βασιλέως, καὶ ποίησον αὐτῷ τὸ ἀγαθὸν ἐν ὀφθαλμοῖς σου.
38
38
И҆ речѐ ца́рь: со мно́ю да пре́йдетъ хамаа́мъ, и҆ а҆́зъ сотворю̀ є҆мꙋ̀ благо́е пред̾ ѻ҆чи́ма мои́ма, и҆ всѧ̑ є҆ли̑ка и҆збере́тъ себѣ̀ оу҆ менє̀, сотворю̀ тебѣ̀. καὶ εἶπεν ὁ βασιλεύς· μετ’ ἐμοῦ διαβήτω Χαμαάμ, κἀγὼ ποιήσω αὐτῷ τὸ ἀγαθὸν ἐν ὀφθαλμοῖς σου καὶ πάντα, ὅσα ἂν ἐκλέξῃ ἐπ’ ἐμοί, ποιήσω σοι.
39
39
И҆ преидо́ша всѝ лю́дїе і҆ѻрда́нъ, и҆ ца́рь пре́йде, и҆ цѣлова̀ ца́рь верзеллі́а и҆ благословѝ є҆го̀, и҆ ѿпꙋстѝ є҆го̀ въ до́мъ є҆гѡ̀. καὶ διέβη πᾶς ὁ λαὸς τὸν ᾿Ιορδάνην, καὶ ὁ βασιλεὺς διέβη· καὶ κατεφίλησεν ὁ βασιλεὺς τὸν Βερζελλὶ καὶ εὐλόγησεν αὐτόν, καὶ ἐπέστρεψεν εἰς τὸν τόπον αὐτοῦ.
40
40
И҆ пре́йде ца́рь въ галга́лы, и҆ хамаа́мъ пре́йде съ ни́мъ, и҆ всѝ лю́дїе і҆ꙋ̑дины провожда́хꙋ царѧ̀ и҆ по́лъ люді́й і҆и҃левыхъ. καὶ διέβη ὁ βασιλεὺς εἰς Γάλγαλα, καὶ Χαμαὰμ διέβη μετ’ αὐτοῦ, καὶ πᾶς ὁ λαὸς ᾿Ιούδα διαβαίνοντες μετὰ τοῦ βασιλέως καί γε τὸ ἥμισυ τοῦ λαοῦ ᾿Ισραήλ.
41
41
И҆ сѐ, всѝ мꙋ́жїе і҆и҃лєвы прїидо́ша къ царю̀ и҆ рѣ́ша къ царю̀: что̀ ꙗ҆́кѡ оу҆крадо́ша тебѐ бра́тїѧ на́шѧ мꙋ́жїе і҆ꙋ̑дины, и҆ преведо́ша царѧ̀ и҆ до́мъ є҆гѡ̀ чрез̾ і҆ѻрда́нъ, и҆ всѝ мꙋ́жїе даві́дѡвы съ ни́мъ; καὶ ἰδοὺ πᾶς ἀνὴρ ᾿Ισραὴλ παρεγένοντο πρὸς τὸν βασιλέα καὶ εἶπε πρὸς τὸν βασιλέα· τί ὅτι ἔκλεψάν σε οἱ ἀδελφοὶ ἡμῶν ἀνὴρ ᾿Ιούδα καὶ διεβίβασαν τὸν βασιλέα καὶ τὸν οἶκον αὐτοῦ τὸν ᾿Ιορδάνην καὶ πάντες ἄνδρες Δαυὶδ μετ’ αὐτοῦ;
42
42
И҆ ѿвѣща́ша всѝ мꙋ́жїе і҆ꙋ̑дины къ мꙋжє́мъ і҆и҃лєвымъ и҆ рѣ́ша: занѐ бли́жнїй на́мъ ца́рь: и҆ почто̀ та́кѡ разгнѣ́вастесѧ ѿ словесѝ се́мъ; є҆да̀ ꙗ҆́ди ꙗ҆до́хомъ ѿ царѧ̀; и҆лѝ да́ры дадѐ на́мъ, и҆лѝ да̑ни ѿѧ̀ ѿ на́съ; καὶ ἀπεκρίθη πᾶς ἀνὴρ ᾿Ιούδα πρὸς ἄνδρα ᾿Ισραὴλ καὶ εἶπαν· διότι ἐγγίζει πρός με ὁ βασιλεύς· καὶ ἱνατί οὕτως ἐθυμώθης περὶ τοῦ λόγου τούτου; μὴ βρώσει ἐφάγαμεν ἐκ τοῦ βασιλέως, ἢ δόμα ἔδωκεν ἢ ἄρσιν ᾖρεν ἡμῖν;
43
43
И҆ ѿвѣща́ша мꙋ́жїе і҆и҃лстїи къ мꙋжє́мъ і҆ꙋ̑динымъ и҆ рѣ́ша: де́сѧть рꙋ́къ мы̀ оу҆ царѧ̀, и҆ въ даві́дѣ є҆смы̀ па́че тебє̀, и҆ пе́рвенецъ а҆́зъ, не́жели ты̀: и҆ почто̀ си́це оу҆корѧ́еши мѧ̀; и҆ не вмѣни́сѧ сло́во моѐ пре́жде менѐ і҆ꙋ́дѣ возврати́ти царѧ̀ мнѣ̀; И҆ ѡ҆тѧгча̀ сло́во мꙋже́й і҆ꙋ́диныхъ па́че слове́съ мꙋже́й і҆и҃левыхъ. καὶ ἀπεκρίθη ἀνὴρ ᾿Ισραὴλ τῷ ἀνδρὶ ᾿Ιούδα καὶ εἶπε· δέκα χεῖρές μοι ἐν τῷ βασιλεῖ, καὶ πρωτότοκος ἐγὼ ἢ σύ, καί γε ἐν τῷ Δαυίδ εἰμι ὑπὲρ σέ· καὶ ἱνατί τοῦτο ὕβρισάς με καὶ οὐκ ἐλογίσθη ὁ λόγος μου πρῶτός μοι τοῦ ἐπιστρέψαι τὸν βασιλέα ἐμοί; καὶ ἐσκληρύνθη ὁ λόγος ἀνδρὸς ᾿Ιούδα ὑπὲρ τὸν λόγον ἀνδρὸς ᾿Ισραήλ.
Глава́ к҃
Κεφάλαιο 20
1
1
И҆ та́мѡ бѧ́ше сы́нъ беззако́нный, и҆́мѧ же є҆мꙋ̀ саве́й, сы́нъ вохо́ровъ, мꙋ́жъ і҆емїні́овъ, и҆ вострꙋбѝ трꙋбо́ю ро́жаною и҆ речѐ: нѣ́сть на́мъ ча́сти въ даві́дѣ, нижѐ наслѣ́дїѧ на́мъ въ сы́нѣ і҆ессе́евѣ: (возврати́тесѧ,) мꙋ́жїе і҆и҃лтестїи, въ селє́нїѧ ва̑ша. ΚΑΙ ἐκεῖ ἐπικαλούμενος υἱὸς παράνομος, καὶ ὄνομα αὐτῷ Σαβεέ, υἱὸς Βοχορὶ ἀνὴρ ὁ ᾿Ιεμινί, καὶ ἐσάλπισε τῇ κερατίνῃ καὶ εἶπεν· οὐκ ἔστιν ἡμῖν μερὶς ἐν Δαυὶδ οὐδὲ κληρονομία ἡμῖν ἐν τῷ υἱῷ ᾿Ιεσσαί· ἀνὴρ εἰς τὰ σκηνώματά σου, ᾿Ισραήλ.
2
2
И҆ ѿстꙋпи́ша всѝ мꙋ́жїе і҆и҃лєвы ѿ даві́да в̾слѣ́дъ саве́а сы́на вохо́рова: мꙋ́жїе же і҆ꙋ̑дины прилѣпи́шасѧ къ царю̀ своемꙋ̀ ѿ і҆ѻрда́на да́же и҆ до і҆ерⷭ҇ли́ма. καὶ ἀνέβη πᾶς ἀνὴρ ᾿Ισραὴλ ἀπὸ ὄπισθεν Δαυὶδ ὀπίσω Σαβεὲ υἱοῦ Βοχορί. καὶ ἀνὴρ ᾿Ιούδα ἐκολλήθη τῷ βασιλεῖ αὐτῶν ἀπὸ τοῦ ᾿Ιορδάνου καὶ ἕως ῾Ιερουσαλήμ.
3
3
И҆ вни́де даві́дъ въ до́мъ сво́й во і҆ерⷭ҇ли́мъ, и҆ взѧ̀ ца́рь де́сѧть же́нъ подло́жницъ свои́хъ, ꙗ҆̀же ѡ҆ста́ви стрещѝ до́мъ, и҆ дадѐ и҆̀хъ въ до́мъ стражбы̀: и҆ препита̀ и҆̀хъ, и҆ (ѿто́лѣ) не вни́де къ ни̑мъ: и҆ бѣ́ша храни́ми до днѐ сме́рти своеѧ̀, вдо́вски живꙋ́щѧ. καὶεἰσῆλθε Δαυὶδ εἰς οἶκον αὐτοῦ εἰς ῾Ιερουσαλήμ, καὶ ἔλαβεν ὁ βασιλεὺς τὰς δέκα γυναῖκας τὰς παλλακὰς αὐτοῦ, ἃς ἀφῆκε φυλάσσειν τὸν οἶκον, καὶ ἔδωκεν αὐτὰς ἐν οἴκῳ φυλακῆς καὶ διέθρεψεν αὐτὰς καὶ πρὸς αὐτὰς οὐκ εἰσῆλθε, καὶ ἦσαν συνεχόμεναι ἕως θανάτου αὐτῶν, χῆραι ζῶσαι.
4
4
И҆ речѐ ца́рь ко а҆месса́ю: созови́ ми мꙋ́жы і҆ꙋ̑дины въ трѝ дни̑, ты́ же здѣ̀ ста́ни. καὶ εἶπεν ὁ βασιλεὺς πρὸς ᾿Αμεσσαΐ· βόησόν μοι τὸν ἄνδρα ᾿Ιούδα τρεῖς ἡμέρας, σὺ δὲ αὐτοῦ στῆθι.
5
5
И҆ по́йде а҆месса́й созва́ти мꙋже́й і҆ꙋ́диныхъ, и҆ оу҆ме́дли ѿ вре́мене, въ не́же повелѣ̀ є҆мꙋ̀ даві́дъ. καὶ ἐπορεύθη ᾿Αμεσσαΐ τοῦ βοῆσαι τὸν ᾿Ιούδαν καὶ ἐχρόνισεν ἀπὸ τοῦ καιροῦ, οὗ ἐτάξατο αὐτῷ Δαυίδ.
6
6
И҆ речѐ даві́дъ ко а҆ве́ссѣ: нн҃ѣ ѕло̀ сотвори́тъ на́мъ саве́й сы́нъ вохо́рь па́че а҆вессалѡ́ма: и҆ нн҃ѣ ты̀ поимѝ съ собо́ю ѻ҆́троки господи́на своегѡ̀, и҆ поженѝ в̾слѣ́дъ є҆гѡ̀, да не ка́кѡ ѡ҆брѧ́щетъ себѣ̀ гра́ды твє́рды и҆ застѣни́тсѧ ѿ ѻ҆че́съ на́шихъ. καὶ εἶπε Δαυὶδ πρὸς ᾿Αμεσσαΐ· νῦν κακοποιήσει ἡμᾶς Σαβεὲ υἱὸς Βοχορὶ ὑπὲρ ᾿Αβεσσαλώμ, καὶ νῦν σὺ λάβε μετὰ σεαυτοῦ τοὺς παῖδας τοῦ κυρίου σου καὶ καταδίωξον ὀπίσω αὐτοῦ, μήποτε ἑαυτῷ εὕρῃ πόλεις ὀχυρὰς καὶ σκιάσει τοὺς ὀφθαλμοὺς ἡμῶν.
7
7
И҆ и҆зыдо́ша в̾слѣ́дъ є҆гѡ̀ а҆ве́сса и҆ мꙋ́жїе і҆ѡа̑вли, и҆ хереѳѳі̀ и҆ фелеѳѳі̀ и҆ всѝ си́льнїи, и҆ и҆зыдо́ша и҆з̾ і҆ерⷭ҇ли́ма гна́ти в̾слѣ́дъ саве́а сы́на вохо́рова. καὶ ἐξῆλθον ὀπίσω αὐτοῦ οἱ ἄνδρες ᾿Ιωὰβ καὶ ὁ Χερεθὶ καὶ ὁ Φελεθὶ καὶ πάντες οἱ δυνατοὶ καὶ ἐξῆλθον ἐξ ῾Ιερουσαλὴμ διῶξαι ὀπίσω Σαβεὲ υἱοῦ Βοχορί.
8
8
И҆ ті́и (бѧ́хꙋ) оу҆ ка́мене вели́кагѡ, и҆́же въ гаваѡ́нѣ, и҆ а҆месса́й вни́де пред̾ ни́ми: і҆ѡа́въ же препоѧ́санъ ри́зами ѡ҆дѣѧ́нїѧ своегѡ̀, и҆ верхꙋ̀ тогѡ̀ препоѧ́санъ мече́мъ припрѧ́женымъ при чре́слѣхъ є҆гѡ̀ въ ножна́хъ є҆гѡ̀, и҆ є҆гда̀ ѿи́де, и҆ ме́чь и҆зсꙋ́нꙋсѧ и҆ падѐ. καὶ αὐτοὶ παρὰ τῷ λίθῳ τῷ μεγάλῳ τῷ ἐν Γαβαών, καὶ ᾿Αμεσσαΐ εἰσῆλθεν ἔμπροσθεν αὐτῶν. καὶ ᾿Ιωὰβ περιεζωσμένος μανδύαν τὸ ἔνδυμα αὐτοῦ καὶ ἐπ’ αὐτῷ ἐζωσμένος μάχαιραν ἐζευγμένην ἐπὶ τῆς ὀσφύος αὐτοῦ ἐν κολεῷ αὐτῆς, καὶ ἡ μάχαιρα ἐξῆλθε καὶ ἔπεσε.
9
9
И҆ речѐ і҆ѡа́въ а҆месса́ю: здра́въ ли є҆сѝ, бра́те; И҆ взѧ̀ і҆ѡа́въ рꙋко́ю десно́ю за брадꙋ̀ а҆месса́евꙋ лобза́ти є҆го̀: καὶ εἶπεν ᾿Ιωὰβ τῷ ᾿Αμεσσαΐ· εἰ ὑγιαίνεις σὺ ἀδελφέ; καὶ ἐκράτησεν ἡ χεὶρ ἡ δεξιὰ ᾿Ιωὰβ τοῦ πώγωνος ᾿Αμεσσαΐ τοῦ καταφιλῆσαι αὐτόν.
10
10
а҆месса́й же не побреже́сѧ меча̀, и҆́же въ рꙋцѣ̀ і҆ѡа́вли: и҆ оу҆да́ри є҆го̀ і҆ѡа́въ мече́мъ въ чре́сла є҆гѡ̀, и҆ и҆злїѧ́сѧ чре́во є҆гѡ̀ на зе́млю, и҆ не повторѝ є҆мꙋ̀, и҆ оу҆́мре (а҆месса́й). І҆ѡа́въ же и҆ а҆ве́сса бра́тъ є҆гѡ̀ гна́ста в̾слѣ́дъ саве́а сы́на вохо́рѧ. καὶ ᾿Αμεσσαΐ οὐκ ἐφυλάξατο τὴν μάχαιραν τὴν ἐν τῇ χειρὶ ᾿Ιωάβ, καὶ ἔπαισεν αὐτὸν ἐν αὐτῇ ᾿Ιωὰβ εἰς τὴν ψόαν, καὶ ἐξεχύθη ἡ κοιλία αὐτοῦ εἰς τὴν γῆν, καὶ οὐκ ἐδευτέρωσεν αὐτῷ, καὶ ἀπέθανε. καὶ ᾿Ιωὰβ καὶ ᾿Αβεσσαΐ ὁ ἀδελφὸς αὐτοῦ ἐδίωξεν ὀπίσω Σαβεὲ υἱοῦ Βοχορί·
11
11
И҆ мꙋ́жъ ста̀ над̾ ни́мъ ѿ ѻ҆́трѡкъ і҆ѡа́влихъ и҆ речѐ: кто̀ хо́щетъ (бы́ти) і҆ѡа́вль, и҆ кто̀ даві́довъ, в̾слѣ́дъ і҆ѡа́ва (да и҆́детъ). καὶ ἀνὴρ ἔστη ἐπ’ αὐτὸν τῶν παιδαρίων ᾿Ιωὰβ καὶ εἶπε· τίς ὁ βουλόμενος ᾿Ιωὰβ καὶ τίς τοῦ Δαυίδ, ὀπίσω ᾿Ιωάβ;
12
12
А҆месса́й же ме́ртвъ валѧ́шесѧ въ кровѝ посредѣ̀ пꙋтѝ. И҆ ви́дѣ мꙋ́жъ, ꙗ҆́кѡ ѡ҆становлѧ́хꙋсѧ над̾ ни́мъ всѝ лю́дїе, и҆ совратѝ а҆месса́ѧ съ пꙋтѝ на село̀, и҆ возложѝ на него̀ ри́зꙋ, поне́же ви́дѧше всѧ́каго приходѧ́ща над̾ ни́мъ стоѧ́вша: καὶ ᾿Αμεσσαΐ πεφυρμένος ἐν τῷ αἵματι ἐν μέσῳ τῆς τρίβου, καὶ εἶδεν ἀνήρ, ὅτι εἱστήκει πᾶς ὁ λαός, καὶ ἀπέστρεψε τὸν ᾿Αμεσσαΐ ἐκ τῆς τρίβου εἰς ἀγρὸν καὶ ἐπέρριψεν ἐπ’ αὐτὸν ἱμάτιον, καθότι εἶδε πάντα τὸν ἐρχόμενον ἐπ’ αὐτὸν ἑστηκότα·
13
13
и҆ бы́сть є҆гда̀ принесѐ ѿ пꙋтѝ, преидо́ша всѝ мꙋ́жїе і҆и҃лєвы в̾слѣ́дъ і҆ѡа́ва, є҆́же гна́ти в̾слѣ́дъ саве́а сы́на вохо́рѧ. ἡνίκα δὲ ἔφθασεν ἐκ τῆς τρίβου, παρῆλθε πᾶς ἀνὴρ ᾿Ισραὴλ ὀπίσω ᾿Ιωάβ τοῦ διῶξαι ὀπίσω Σαβεὲ υἱοῦ Βοχορί.
14
14
И҆ се́й про́йде всѧ̑ кѡлѣ́на і҆и҃лєва во а҆ве́ль и҆ во веѳма́хꙋ: и҆ всѝ въ ха́ррѣ, и҆ всѝ гра́ды собра́шасѧ, и҆ и҆до́ша в̾слѣ́дъ є҆гѡ̀, καὶ διῆλθεν ἐν πάσαις φυλαῖς ᾿Ισραὴλ εἰς ᾿Αβὲλ καὶ εἰς Βαιθμαχὰ καὶ πάντες ἐν Χαρρί, καὶ ἐξεκκλησιάσθησαν, καὶ ἦλθον κατόπισθεν αὐτοῦ.
15
15
и҆ прїидо́ша и҆ ѡ҆полчи́шасѧ на него̀ ѡ҆́крестъ во а҆ве́ли и҆ во веѳма́хѣ: и҆ насы́паша зе́млю ко гра́дꙋ, и҆ ста̀ на предстѣ́нїи: и҆ всѝ лю́дїе и҆̀же со і҆ѡа́вомъ помышлѧ́хꙋ низложи́ти стѣ́нꙋ (гра́дскꙋю). καὶ παρεγενήθησαν καὶ ἐπολιόρκουν ἐπ’ αὐτὸν τὴν ᾿Αβὲλ καὶ Βαιθμαχὰ καὶ ἐξέχεαν πρόσχωμα πρὸς τὴν πόλιν, καὶ ἔστη ἐν τῷ προτειχίσματι, καὶ πᾶς ὁ λαὸς μετά ᾿Ιωὰβ ἐνοοῦσαν καταβαλεῖν τὸ τεῖχος.
16
16
И҆ возопѝ жена̀ мꙋ́драѧ со стѣны̀ и҆ речѐ: слы́шите, слы́шите, рцы́те нн҃ѣ і҆ѡа́вꙋ, да прибли́житсѧ до здѣ̀, и҆ возглаго́лю къ немꙋ̀. καὶ ἐβόησε γυνὴ σοφὴ ἐκ τοῦ τείχους καὶ εἶπεν· ἀκούσατε ἀκούσατε, εἴπατε δὴ πρὸς ᾿Ιωάβ· ἔγγισον ἕως ὧδε, καὶ λαλήσω πρὸς αὐτόν.
17
17
И҆ прибли́жисѧ къ не́й (і҆ѡа́въ), и҆ речѐ жена̀: ты́ ли є҆сѝ і҆ѡа́въ; Ѻ҆́нъ же речѐ: а҆́зъ. И҆ речѐ є҆мꙋ̀: послꙋ́шай слове́съ рабы̀ твоеѧ̀. И҆ речѐ і҆ѡа́въ: послꙋ́шаю, а҆́зъ є҆́смь. καὶ προσήγγισε πρὸς αὐτήν, καὶ εἶπεν ἡ γυνή· εἰ σὺ εἶ ᾿Ιωάβ; ὁ δὲ εἶπεν· ἐγώ. εἶπε δὲ αὐτῷ· ἄκουσον τοὺς λόγους τῆς δούλης σου. καὶ εἶπεν ᾿Ιωάβ· ἀκούω ἐγώ εἰμι.
18
18
И҆ речѐ глаго́лющи: сло́во глаго́лаша въ пе́рвыхъ, глаго́люще: вопроша́емь вопроше́нъ бы́сть во а҆ве́ли и҆ въ да́нѣ, а҆́ще ѡ҆скꙋдѣ́ша, ꙗ҆̀же положи́ша вѣ́рнїи і҆и҃лєвы: вопроша́юще да вопро́сѧтъ во а҆ве́ли, и҆ та́кѡ речѐ, а҆́ще ѡ҆скꙋдѣ́ша: καὶ εἶπε λέγουσα· λόγον ἐλάλησαν ἐν πρώτοις λέγοντες· ἠρωτημένος ἠρωτήθη ἐν τῇ ᾿Αβὲλ καὶ ἐν Δὰν εἰ ἐξέλιπον ἃ ἔθεντο οἱ πιστοὶ τοῦ ᾿Ισραήλ, ἐρωτῶντες ἐπερωτήσουσιν ἐν ᾿Αβέλ, καὶ οὕτως εἰ ἐξέλιπον.
19
19
а҆́зъ є҆́смь ми̑рнаѧ оу҆твержде́нїй і҆и҃левыхъ, ты́ же и҆́щеши оу҆мертви́ти гра́дъ и҆ ма́терь градѡ́въ і҆и҃левыхъ: и҆ почто̀ потоплѧ́еши достоѧ́нїе гдⷭ҇не; ἐγώ εἰμι εἰρηνικὰ τῶν στηριγμάτων ᾿Ισραήλ, σὺ δὲ ζητεῖς θανατῶσαι πόλιν καὶ μητρόπολιν ἐν ᾿Ισραήλ· ἱνατί καταποντίζεις κληρονομίαν Κυρίου;
20
20
И҆ ѿвѣща̀ і҆ѡа́въ и҆ речѐ: ми́лостивъ мнѣ̀, ми́лостивъ мнѣ̀, а҆́ще потоплю̀ и҆ а҆́ще разрꙋшꙋ̀: καὶ ἀπεκρίθη ᾿Ιωάβ, καὶ εἶπεν· ἵλεώς μοι ἵλεώς μοι, εἰ καταποντιῶ καὶ εἰ διαφθερῶ·
21
21
не та́кѡ сло́во, ꙗ҆́кѡ мꙋ́жъ съ горы̀ є҆фре́мли, саве́й сы́нъ вохо́рь и҆́мѧ є҆мꙋ̀, и҆ воздви́же рꙋ́кꙋ свою̀ на царѧ̀ даві́да: дади́те мѝ того̀ є҆ди́наго, и҆ ѿидꙋ̀ ѿ гра́да. И҆ речѐ жена̀ ко і҆ѡа́вꙋ: сѐ, глава̀ є҆гѡ̀ све́ржетсѧ къ тебѣ̀ со стѣны̀. οὐχ οὕτως ὁ λόγος, ὅτι ἀνὴρ ἐξ ὄρους ᾿Εφραίμ, Σαβεὲ υἱὸς Βοχορὶ ὄνομα αὐτοῦ, καὶ ἐπῇρε τὴν χεῖρα αὐτοῦ ἐπὶ τὸν βασιλέα Δαυίδ· δότε αὐτόν μοι μόνον, καὶ ἀπελεύσομαι ἀπάνωθεν τῆς πόλεως. καὶ εἶπεν ἡ γυνὴ πρὸς ᾿Ιωάβ· ἰδοὺ ἡ κεφαλὴ αὐτοῦ ριφήσεται πρὸς σὲ διὰ τοῦ τείχους.
22
22
И҆ вни́де жена̀ ко всѣ̑мъ лю́демъ и҆ глаго́ла ко всемꙋ̀ гра́дꙋ мꙋ́дростїю свое́ю, ѿѧ́ти главꙋ̀ саве́а сы́на вохо́рѧ. И҆ ѿсѣко́ша главꙋ̀ саве́а сы́на вохо́рѧ, и҆ сверго́ша ю҆̀ ко і҆ѡа́вꙋ. И҆ і҆ѡа́въ вострꙋбѝ въ трꙋбꙋ̀, и҆ разыдо́шасѧ мꙋ́жїе ѿ гра́да всѝ въ селє́нїѧ своѧ̑. І҆ѡа́въ же возврати́сѧ во і҆ерⷭ҇ли́мъ ко царю̀. καὶ εἰσῆλθεν ἡ γυνὴ πρὸς πάντα τὸν λαὸν καὶ ἐλάλησε πρὸς πᾶσαν τὴν πόλιν ἐν τῇ σοφίᾳ αὐτῆς· καὶ ἀφεῖλε τὴν κεφαλὴν Σαβεὲ υἱοῦ Βοχορί. καὶ ἀφεῖλε καὶ ἔβαλε πρὸς ᾿Ιωάβ. καὶ ἐσάλπισεν ἐν κερατίνῃ, καὶ διεσπάρησαν ἀπὸ τῆς πόλεως ἀπ’ αὐτοῦ ἀνὴρ εἰς τὰ σκηνώματα αὐτοῦ· καὶ ᾿Ιωὰβ ἀπέστρεψεν εἰς ῾Ιερουσαλὴμ πρὸς τὸν βασιλέα.
23
23
И҆ (бѣ̀) і҆ѡа́въ над̾ все́ю си́лою і҆и҃левою, и҆ ване́а сы́нъ і҆ѡда́евъ над̾ хереѳѳі̀ и҆ над̾ фелеѳѳі̀, Καὶ ὁ ᾿Ιωὰβ πρὸς πάσῃ τῇ δυνάμει ᾿Ισραήλ, καὶ Βαναίας υἱὸς ᾿Ιωδαὲ ἐπὶ τοῦ Χερεθὶ καὶ ἐπὶ τοῦ Φελεθί,
24
24
а҆дѡнїра́мъ же над̾ да́нми, и҆ і҆ѡсафа́тъ сы́нъ а҆хїлꙋ́ѳовъ воспомина́ѧй, καὶ ᾿Αδωνιρὰμ ἐπὶ τοῦ φόρου, καὶ ᾿Ιωσαφὰτ υἱὸς ᾿Αχιλοὺθ ἀναμιμνήσκων,
25
25
и҆ сꙋса̀ книго́чїй, садѡ́къ же и҆ а҆вїаѳа́ръ і҆ере́є, καὶ Σουσὰ γραμματεύς, καὶ Σαδὼκ καὶ ᾿Αβιάθαρ ἱερεῖς,
26
26
і҆ра́съ же і҆арі́нь бы́сть жре́цъ даві́довъ. καί γε ᾿Ιρὰς ὁ ᾿Ιαρὶν ἦν ἱερεὺς τοῦ Δαυίδ.
Глава́ к҃а
Κεφάλαιο 21
1
1
И҆ бы́сть гла́дъ на землѝ во дни̑ даві́дѡвы трѝ лѣ̑та, лѣ́то по лѣ́тꙋ. И҆ вопросѝ даві́дъ лица̀ гдⷭ҇нѧ и҆ речѐ гдⷭ҇ь: над̾ саꙋ́ломъ и҆ над̾ до́момъ є҆гѡ̀ ѡ҆би́да въ сме́рти крове́й є҆гѡ̀, поне́же оу҆мертвѝ гаваѡні́ты. ΚΑΙ ἐγένετο λιμὸς ἐν ταῖς ἡμέραις Δαυὶδ τρία ἔτη, ἐνιαυτὸς ὁ ἐχόμενος ἐνιαυτοῦ, καὶ ἐζήτησε Δαυὶδ τὸ πρόσωπον Κυρίου. καὶ εἶπε Κύριος· ἐπὶ Σαοὺλ καὶ ἐπὶ τὸν οἶκον αὐτοῦ ἀδικία ἐν θανάτῳ αἱμάτων αὐτοῦ, περὶ οὗ ἐθανάτωσε τοὺς Γαβαωνίτας.
2
2
И҆ призва̀ ца́рь даві́дъ гаваѡні́ты и҆ речѐ къ ни̑мъ: и҆ гаваѡні́тѧне не сꙋ́ть сы́нове і҆и҃лєвы, но то́кмѡ ѿ ѡ҆ста́ткѡвъ а҆морре́йскихъ, и҆ сы́нове і҆и҃лєвы клѧ́шасѧ и҆̀мъ: саꙋ́лъ же взыска̀ порази́ти ѧ҆̀, внегда̀ поревнова́ти є҆мꙋ̀ по сынѣ́хъ і҆и҃левыхъ и҆ і҆ꙋ́диныхъ. καὶ ἐκάλεσεν ὁ βασιλεὺς Δαυὶδ τοὺς Γαβαωνίτας καὶ εἶπε πρὸς αὐτούς· καὶ οἱ Γαβαωνῖται οὐχ υἱοὶ ᾿Ισραήλ εἰσιν, ὅτι ἀλλ’ ἢ ἐκ τοῦ λείμματος τοῦ ᾿Αμορραίου, καὶ οἱ υἱοὶ ᾿Ισραὴλ ὤμοσαν αὐτοῖς· καὶ ἐζήτησε Σαοὺλ πατάξαι αὐτοὺς ἐν τῷ ζηλῶσαι αὐτὸν τοὺς υἱοὺς ᾿Ισραὴλ καὶ ᾿Ιούδα.
3
3
И҆ речѐ даві́дъ ко гаваѡні́тѧнѡмъ: что̀ сотворю̀ ва́мъ; и҆ чи́мъ оу҆молю̀, да благослови́те достоѧ́нїе гдⷭ҇не; καὶ εἶπε Δαυὶδ πρὸς τοὺς Γαβαωνίτας· τί ποιήσω ἡμῖν καὶ ἐν τίνι ἐξιλάσομαι καὶ εὐλογήσετε τὴν κληρονομίαν Κυρίου;
4
4
И҆ рѣ́ша є҆мꙋ̀ гаваѡні́тѧне: нѣ́сть на́мъ сребра̀ и҆лѝ зла́та со саꙋ́ломъ и҆ съ до́момъ є҆гѡ̀, и҆ нѣ́сть на́мъ мꙋ́жа оу҆мертви́ти ѿ всегѡ̀ і҆и҃лѧ. И҆ речѐ: что̀ вы̀ глаго́лете, и҆ сотворю̀ ва́мъ; καὶ εἶπαν αὐτῷ οἱ Γαβαωνῖται· οὐκ ἔστιν ἡμῖν ἀργύριον ἢ χρυσίον μετὰ Σαοὺλ καὶ μετὰ τοῦ οἴκου αὐτοῦ, καὶ οὐκ ἔστιν ἡμῖν ἀνὴρ θανατῶσαι ἐν ᾿Ισραήλ.
5
5
И҆ рѣ́ша ко царю̀: мꙋ̑жа, и҆́же совершѝ над̾ на́ми и҆ погна́ ны, и҆́же оу҆мы́сли потреби́ти ны̀, потреби́мъ є҆го̀, да не бꙋ́детъ во всѣ́хъ предѣ́лѣхъ і҆и҃левыхъ: καὶ εἶπε·τί ὑμεῖς λέγετε καὶ ποιήσω ὑμῖν; καὶ εἶπαν πρὸς τὸν βασιλέα· ὁ ἀνήρ, ὃς συνετέλεσεν ἐφ’ ἡμᾶς καὶ ἐδίωξεν ἡμᾶς, ὃς παρελογίσατο ἐξολοθρεῦσαι ἡμᾶς· ἀφανίσωμεν αὐτόν, τοῦ μή ἑστάναι αὐτὸν ἐν παντὶ ὁρίῳ ᾿Ισραήλ·
6
6
дади́те на́мъ се́дмь мꙋже́й ѿ сынѡ́въ є҆гѡ̀, и҆ повѣ́симъ и҆̀хъ на со́лнцѣ гдⷭ҇еви въ гаваѡ́нѣ саꙋ́ли и҆збра́нныхъ гдⷭ҇нихъ. И҆ речѐ ца́рь: а҆́зъ да́мъ. δότω ἡμῖν ἑπτὰ ἄνδρας ἐκ τῶν υἱῶν αὐτοῦ, καὶ ἐξηλιάσωμεν αὐτοὺς τῷ Κυρίῳ ἐν τῷ Γαβαὼν Σαοὺλ ἐκλεκτοὺς Κυρίου. καὶ εἶπεν ὁ βασιλεύς· ἐγὼ δώσω.
7
7
И҆ пощадѣ̀ ца́рь мемфївосѳе́а, сы́на і҆ѡнаѳа́нѧ сы́на саꙋ́лѧ, клѧ́твы ра́ди гдⷭ҇ни, ꙗ҆́же посредѣ̀ и҆́хъ и҆ посредѣ̀ даві́да и҆ посредѣ̀ і҆ѡнаѳа́на сы́на саꙋ́лѧ. καὶ ἐφείσατο ὁ βασιλεὺς ἐπὶ Μεμφιβοσθὲ υἱὸν ᾿Ιωνάθαν υἱοῦ Σαοὺλ διὰ τὸν ὅρκον Κυρίου τὸν ἀνὰ μέσον αὐτῶν καὶ ἀνὰ μέσον Δαυὶδ καὶ ἀνὰ μέσον ᾿Ιωνάθαν υἱοῦ Σαούλ·
8
8
И҆ взѧ̀ ца́рь два̀ сы̑на ресфы̀ дще́ре а҆і́а, подло́жницы саꙋ́ли, и҆̀хже родѝ саꙋ́лꙋ, є҆рмѡні́а и҆ мемфївосѳе́а, и҆ пѧ́ть сынѡ́въ мелхо́лы дще́ре саꙋ́ли и҆̀хже родѝ є҆сдрїи́лꙋ сы́нꙋ верзеллі́а моꙋлаѳі́ева, καὶ ἔλαβεν ὁ βασιλεὺς τοὺς δύο υἱοὺς Ρεσφὰ θυγατρὸς ῾Αϊᾶ, οὓς ἔτεκε τῷ Σαούλ, τὸν ῾Ερμωνὶ καὶ τὸν Μεμφιβοσθέ, καὶ τοὺς πέντε υἱοὺς τῆς Μιχὸλ θυγατρὸς Σαούλ, οὓς ἔτεκε τῷ ᾿Εσδριὴλ υἱῷ Βερζελλὶ τῷ Μουλαθί,
9
9
и҆ дадѐ и҆̀хъ въ рꙋ́ки гаваѡні́тѡмъ. И҆ повѣ́сиша ѧ҆̀ на со́лнцѣ на горѣ̀ пред̾ гдⷭ҇емъ, и҆ падо́ша та́мѡ сі́и се́дмь вкꙋ́пѣ: ті́и же оу҆мро́ша во дне́хъ жа́твы пе́рвыхъ, въ нача́лѣ жа́твы ꙗ҆чме́нѧ. καὶ ἔδωκεν αὐτοὺς ἐν χειρὶ τῶν Γαβαωνιτῶν, καὶ ἐξηλίασαν αὐτοὺς ἐν τῷ ὄρει ἔναντι Κυρίου, καὶ ἔπεσαν οἱ ἑπτὰ αὐτοὶ ἐπὶ τὸ αὐτό· καὶ αὐτοὶ δὲ ἐθανατώθησαν ἐν ἡμέραις θερισμοῦ ἐν πρώτοις, ἐν ἀρχῇ θερισμοῦ κριθῶν.
10
10
И҆ взѧ̀ ресфа̀ дщѝ а҆і́ина вре́тище, и҆ потчѐ є҆̀ себѣ̀ при ка́мени, въ нача́лѣ жа́твы ꙗ҆чме́нѧ до́ндеже снидо́ша на ни́хъ во́ды бж҃їѧ съ небесѐ, и҆ не дадѐ пти́цамъ небє́снымъ дне́мъ почи́ти на ни́хъ, нижѐ ѕвѣрє́мъ зємны́мъ но́щїю. καὶ ἔλαβε Ρεσφὰ θυγάτηρ ῾Αϊᾶ τὸν σάκκον καὶ ἔπηξεν αὐτῇ πρὸς τὴν πέτραν ἐν ἀρχῇ θερισμοῦ κριθῶν, ἕως ἔσταξεν ἐπ’ αὐτοὺς ὕδωρ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ, καὶ οὐκ ἔδωκε τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ καταπαῦσαι ἐπ’ αὐτοὺς ἡμέρας καὶ τὰ θηρία τοῦ ἀγροῦ νυκτός.
11
11
И҆ повѣ́даша даві́дꙋ всѧ̑ є҆ли̑ка сотворѝ ресфа̀ дще́рь а҆і́а, подло́жница саꙋ́лѧ. И҆ и҆стлѣ́ша, и҆ взѧ̀ ѧ҆̀ да́нъ сы́нъ і҆ѡ́й, и҆́же ѿ и҆сча́дїй и҆споли́новыхъ. καὶ ἀπηγγέλη τῷ Δαυὶδ ὅσα ἐποίησε Ρεσφὰ θυγάτηρ ῾Αϊᾶ παλλακὴ Σαούλ· καὶ ἐξελύθησαν, καὶ κατέλαβεν αὐτοὺς Δὰν υἱὸς ᾿Ιωὰ ἐκ τῶν ἀπογόνων τῶν γιγάντων,
12
12
И҆ и҆́де даві́дъ, и҆ взѧ̀ кѡ́сти саꙋ̑ли и҆ кѡ́сти і҆ѡнаѳа́на сы́на є҆гѡ̀ ѿ мꙋже́й сынѡ́въ і҆аві́са галаа́дскагѡ, и҆̀же оу҆крадо́ша и҆̀хъ ѿ сто́гны веѳса́ни, занѐ повѣ́сиша и҆̀хъ та́мѡ и҆ноплемє́нницы въ де́нь, въ ѻ҆́ньже порази́ша и҆ноплемє́нницы саꙋ́ла въ гелвꙋ́и. καὶ ἐπορεύθη Δαυὶδ καὶ ἔλαβε τὰ ὀστᾶ Σαοὺλ καὶ τὰ ὀστᾶ ᾿Ιωνάθαν τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ παρὰ τῶν ἀνδρῶν υἱῶν ᾿Ιαβὶς Γαλαάδ, οἳ ἔκλεψαν αὐτοὺς ἐκ τῆς πλατείας Βαιθσάν, ὅτι ἔστησαν αὐτοὺς ἐκεῖ οἱ ἀλλόφυλοι ἐν τῇ ἡμέρᾳ, ᾗ ἐπάταξαν οἱ ἀλλόφυλοι τὸν Σαοὺλ ἐν Γελβουέ,
13
13
И҆ вознесѐ даві́дъ кѡ́сти саꙋ̑ли ѿтꙋ́дꙋ и҆ кѡ́сти і҆ѡнаѳа́на сы́на є҆гѡ̀, и҆ собра̀ кѡ́сти повѣ́шеныхъ на со́лнцѣ: καὶ ἀνήνεγκεν ἐκεῖθεν τὰ ὀστᾶ Σαοὺλ καὶ τὰ ὀστᾶ ᾿Ιωνάθαν τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ καὶ συνήγαγε τὰ ὀστᾶ τῶν ἐξηλιασμένων.
14
14
и҆ погребо́ша кѡ́сти саꙋ́ли и҆ кѡ́сти і҆ѡнаѳа́на сы́на є҆гѡ̀, и҆ кѡ́сти повѣ́шеныхъ на со́лнцѣ, въ землѝ венїамі́новѣ, при краѝ во гро́бѣ кі́са ѻ҆тца̀ є҆гѡ̀, и҆ сотвори́ша всѧ̑ є҆ли̑ка заповѣ́да ца́рь. И҆ послꙋ́ша бг҃ъ землѝ по си́хъ. καὶ ἔθαψαν τὰ ὀστᾶ Σαοὺλ καὶ τὰ ὀστᾶ ᾿Ιωνάθαν τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ καὶ τά ὀστᾶ τῶν ἡλιασθέντων ἐν γῇ Βενιαμὶν ἐν τῇ πλευρᾷ ἐν τῷ τάφῳ Κὶς τοῦ πατρὸς αὐτοῦ καὶ ἐποίησαν πάντα, ὅσα ἐνετείλατο ὁ βασιλεύς. καὶ ἐπήκουσεν ὁ Θεὸς τῇ γῇ μετὰ ταῦτα.
15
15
И҆ бы́сть па́ки бра́нь и҆ноплеме́нникѡмъ со і҆и҃лтѧны. И҆ сни́де даві́дъ и҆ ѻ҆́троцы є҆гѡ̀ съ ни́мъ, и҆ би́шасѧ со и҆ноплемє́нники: и҆ оу҆трꙋди́сѧ даві́дъ. Καὶ ἐγενήθη ἔτι πόλεμος τοῖς ἀλλοφύλοις μετὰ ᾿Ισραήλ. καὶ κατέβη Δαυὶδ καὶ οἱ παῖδες αὐτοῦ μετ’ αὐτοῦ καὶ ἐπολέμησαν μετὰ τῶν ἀλλοφύλων, καὶ ἐξελύθη Δαυίδ.
16
16
И҆ і҆есві́й, и҆́же бѣ̀ ѿ внꙋ̑къ рафа́нихъ, (оу҆ негѡ́же) бѣ̀ вѣ́съ копїѧ̀ є҆гѡ̀ три́ста сі̑кль вѣ́са мѣ́дѧна, и҆ то́й бѣ̀ препоѧ́санъ ѻ҆рꙋ́жїемъ, и҆ хотѧ́ше порази́ти даві́да. καὶ ᾿Ιεσβί, ὃςἦν ἐν τοῖς ἐκγόνοις τοῦ Ραφὰ καὶ ὁ σταθμὸς τοῦ δόρατος αὐτοῦ τριακοσίων σίκλων ὁλκὴ χαλκοῦ καὶ αὐτὸς περιεζωσμένος κορύνην, καὶ διενοεῖτο τοῦ πατάξαι τὸν Δαυίδ.
17
17
И҆ помо́же є҆мꙋ̀ а҆ве́сса сы́нъ сарꙋ́инъ, и҆ и҆зба́ви даві́да а҆ве́сса, и҆ поразѝ и҆ноплеме́нника, и҆ оу҆мертвѝ є҆го̀. Тогда̀ клѧ́шасѧ мꙋ́жїе даві́дѡвы, глаго́люще: не и҆зы́деши ктомꙋ̀ съ на́ми на бра́нь, да не оу҆гаси́ши свѣти́лника і҆и҃лева. καὶ ἐβοήθησεν αὐτῷ ᾿Αβεσσὰ υἱὸς Σαρουΐας καὶ ἐπάταξε τὸν ἀλλόφυλον καὶ ἐθανάτωσεν αὐτόν. τότε ὤμοσαν οἱ ἄνδρες Δαυὶδ λέγοντες· οὐκ ἐξελεύσῃ ἔτι μεθ’ ἡμῶν εἰς πόλεμον καὶ οὐ μὴ σβέσῃς τὸν λύχνον ᾿Ισραήλ.
18
18
И҆ бы́сть по си́хъ є҆щѐ бра́нь въ ге́ѳѣ со и҆ноплемє́нники: тогда̀ поразѝ совохе́й и҆́же ѿ а҆со́ѳы сѡ́бранныѧ внꙋ́ки гїга́нтѡвы. καὶ ἐγενήθη μετὰ ταῦτα ἔτι πόλεμος ἐν Γὲθ μετὰ τῶν ἀλλοφύλων. τότε ἐπάταξε Σεβοχὰ ὁ ᾿Αστατωθὶ τὸν Σὲφ ἐν τοῖς ἐκγόνοις τοῦ Ραφά.
19
19
И҆ бы́сть па́ки бра́нь въ ро́мѣ со и҆ноплемє́нники: и҆ поразѝ є҆леана́нъ сы́нъ а҆рїѡргі́ма виѳлее́млѧнинъ голїа́ѳа и҆́же ѿ геѳѳе́а, и҆ дре́во копїѧ̀ є҆гѡ̀ бы́сть а҆́ки наво́й ткꙋ́щихъ. καὶ ἐγένετο ὁ πόλεμος ἐν Γὸβ μετὰ τῶν ἀλλοφύλων. καὶ ἐπάταξεν ᾿Ελεανὰν υἱὸς ᾿Αριωργὶμ ὁ Βηθλεεμίτης τὸν Γολιὰθ τὸν Γεθθαῖον, καὶ τὸ ξύλον τοῦ δόρατος αὐτοῦ ὡς ἀντίον ὑφαινόντων.
20
20
И҆ бы́сть па́ки бра́нь въ ге́ѳѣ: и҆ бѣ̀ мꙋ́жъ ѿ мадѡ́на, и҆ пе́рсты рꙋ́къ є҆гѡ̀ и҆ пе́рсты но́гъ є҆гѡ̀ по шестѝ, число́мъ два́десѧть четы́ри: и҆ то́й роди́сѧ ѿ рафы̀, καὶ ἐγένετο ἔτι πόλεμος ἐν Γέθ. καὶ ἦν ἀνὴρ μαδών, καὶ οἱ δάκτυλοι τῶν χειρῶν αὐτοῦ καὶ οἱ δάκτυλοι τῶν ποδῶν αὐτοῦ ἓξ καὶ ἕξ, εἰκοσιτέσσαρες ἀριθμῷ, καί γε αὐτὸς ἐτέχθη τῷ Ραφά.
21
21
и҆ оу҆ничижѝ і҆и҃лѧ: и҆ оу҆бѝ є҆го̀ і҆ѡнаѳа́нъ сы́нъ сафа́ѧ бра́та даві́дова. καὶ ὠνείδισε τὸν ᾿Ισραήλ, καὶ ἐπάταξεν αὐτὸν ᾿Ιωνάθαν υἱὸς Σεμεΐ ἀδελφοῦ Δαυίδ.
22
22
Четы́ри сі́и роди́шасѧ внꙋ́цы гїга́нтѡвы рафѣ̀ въ ге́ѳѣ, и҆ падо́ша ѿ рꙋкꙋ̀ даві́дѡвꙋ и҆ ѿ рꙋкꙋ̀ рабѡ́въ є҆гѡ̀. οἱ τέσσαρες οὗτοι ἐτέχθησαν ἀπόγονοι τῶν γιγάντων ἐν Γὲθ τῷ Ραφὰ οἶκος, καὶ ἔπεσαν ἐν χειρὶ Δαυίδ, καὶ ἐν χειρὶ τῶν δούλων αὐτοῦ.
Глава́ к҃в
Κεφάλαιο 22
1
1
И҆ глаго́ла даві́дъ ко гдⷭ҇ꙋ словеса̀ пѣ́сни сеѧ̀ въ де́нь, въ ѻ҆́ньже и҆зба́ви и҆ гдⷭ҇ь и҆з̾ рꙋкѝ всѣ́хъ вра̑гъ є҆гѡ̀ и҆ и҆з̾ рꙋкѝ саꙋ́ловы, ΚΑΙ ἐλάλησε Δαυὶδ τῷ Κυρίῳ τοὺς λόγους τῆς ᾠδῆς ταύτης ἐν ᾗ ἡμέρᾳ ἐξείλετο αὐτὸν Κύριος ἐκ χειρὸς πάντων τῶν ἐχθρῶν αὐτοῦ καὶ ἐκ χειρὸς Σαούλ,
2
2
и҆ речѐ пѣ́снь: гдⷭ҇и, ка́меню мо́й и҆ оу҆твержде́нїе моѐ, и҆ и҆збавлѧ́ѧй мѧ̀ мнѣ̀: καὶ εἶπεν· Κύριε, πέτρα μου καὶ ὀχύρωμά μου καὶ ἐξαιρούμενός με ἐμοί,
3
3
бг҃ъ мо́й, храни́тель мо́й бꙋ́детъ мнѣ̀, оу҆пова́ѧ бꙋ́дꙋ на него̀: защи́тникъ мо́й и҆ ро́гъ спасе́нїѧ моегѡ̀, застꙋ́пникъ мо́й и҆ прибѣ́жище моѐ спасе́нїѧ моегѡ̀, ѿ непра́веднагѡ спасе́ши мѧ̀. ὁ Θεός μου φύλαξ μου ἔσται μοι, πεποιθὼς ἔσομαι ἐπ’ αὐτῷ, ὑπερασπιστής μου καὶ κέρας σωτηρίας μου, ἀντιλήπτωρ μου καὶ καταφυγή μου σωτηρίας μου, ἐξ ἀδίκου σώσεις με.
4
4
Хва́льнаго призовꙋ̀ гдⷭ҇а, и҆ ѿ вра̑гъ мои́хъ спасꙋ́сѧ: αἰνετὸν ἐπικαλέσομαι Κύριον καὶ ἐκ τῶν ἐχθρῶν μου σωθήσομαι.
5
5
ꙗ҆́кѡ ѡ҆держа́ша мѧ̀ бѡлѣ́зни смє́ртныѧ и҆ пото́цы беззако́нїѧ смѧто́ша мѧ̀, ὅτι περιέσχον με συντριμμοὶ θανάτου, χείμαρροι ἀνομίας ἐθάμβησάν με·
6
6
бѡлѣ́зни смє́ртныѧ ѡ҆быдо́ша мѧ̀, предвари́ша мѧ̀ жесто́кѡсти смє́ртныѧ. ὠδῖνες θανάτου ἐκύκλωσάν με, προέφθασάν με σκληρότητες θανάτου.
7
7
Внегда̀ скорбѣ́ти мѝ призовꙋ̀ гдⷭ҇а, и҆ къ бг҃ꙋ моемꙋ̀ воззовꙋ̀, и҆ оу҆слы́шитъ ѿ хра́ма ст҃а́гѡ своегѡ̀ гла́съ мо́й, и҆ во́пль мо́й вни́детъ во оу҆́шы є҆гѡ̀. ἐν τῷ θλίβεσθαί με ἐπικαλέσομαι τὸν Κύριον καὶ πρὸς τὸν Θεόν μου βοήσομαι· καὶ ἐπακούσεται ἐκ ναοῦ αὐτοῦ φωνῆς μου, καὶ ἡ κραυγή μου ἐν τοῖς ὠσὶν αὐτοῦ.
8
8
И҆ смѧте́сѧ и҆ тре́петна бы́сть землѧ̀, и҆ ѡ҆снова̑нїѧ небесѐ смѧто́шасѧ и҆ подвиго́шасѧ, ꙗ҆́кѡ прогнѣ́васѧ на нѧ̀ гдⷭ҇ь: καὶ ἐταράχθη καὶ ἐσείσθη ἡ γῆ, καὶ τὰ θεμέλια τοῦ οὐρανοῦ συνεταράχθησαν καὶ ἐσπαράχθησαν, ὅτι ἐθυμώθη Κύριος αὐτοῖς.
9
9
взы́де ды́мъ гнѣ́вомъ є҆гѡ̀, и҆ ѻ҆́гнь и҆з̾ оу҆́стъ є҆гѡ̀ поѧ́стъ: оу҆́глїе возгорѣ́шасѧ ѿ негѡ̀, ἀνέβη καπνὸς ἐν τῇ ὀργῇ αὐτοῦ, καὶ πῦρ ἐκ στόματος αὐτοῦ κατέδεται, ἄνθρακες ἐξεκαύθησαν ἀπ’ αὐτοῦ.
10
10
и҆ преклонѝ небеса̀ и҆ сни́де, и҆ мра́къ под̾ нога́ма є҆гѡ̀, καὶ ἔκλινεν οὐρανοὺς καὶ κατέβη, καὶ γνόφος ὑποκάτω τῶν ποδῶν αὐτοῦ.
11
11
и҆ всѣ́де на херꙋві́мы и҆ летѣ̀, и҆ ꙗ҆ви́сѧ на крилꙋ̑ вѣ́трєню, καὶ ἐπεκάθισεν ἐπὶ Χερουβὶμ καὶ ἐπετάσθη καὶ ὤφθη ἐπὶ πτερύγων ἀνέμου.
12
12
и҆ положѝ тмꙋ̀ закро́въ сво́й: ѡ҆́крестъ є҆гѡ̀ селе́нїе є҆гѡ̀, темнотꙋ̀ во́дъ ѡ҆гꙋстѝ во ѻ҆́блацѣхъ воздꙋ́шныхъ: καὶ ἔθετο σκότος ἀποκρυφὴν αὐτοῦ κύκλῳ αὐτοῦ, ἡ σκηνὴ αὐτοῦ σκότος ὑδάτων· ἐπάχυνεν ἐν νεφέλαις ἀέρος.
13
13
ѿ сїѧ́нїѧ пред̾ ни́мъ разгорѣ́шасѧ оу҆́глїе ѻ҆́гненнїи. ἀπὸ τοῦ φέγγους ἐναντίον αὐτοῦ ἐξεκαύθησαν ἄνθρακες πυρός.
14
14
И҆ возгремѣ̀ съ небесѐ гдⷭ҇ь, и҆ вы́шнїй дадѐ гла́съ сво́й, ἐβρόντησεν ἐξ οὐρανοῦ Κύριος, καὶ ὁ ὕψιστος ἔδωκε φωνὴν αὐτοῦ
15
15
и҆ посла̀ стрѣ́лы, и҆ расточѝ и҆̀хъ: и҆ блеснꙋ̀ мо́лнїю, и҆ оу҆страшѝ ѧ҆̀: καὶ ἀπέστειλε βέλη καὶ ἐσκόρπισεν αὐτούς, καὶ ἤστραψεν ἀστραπὴν καὶ ἐξέστησεν αὐτούς.
16
16
и҆ ꙗ҆ви́шасѧ и҆сто́чницы морсті́и, и҆ ѿкры́шасѧ ѡ҆снова̑нїѧ вселе́нныѧ ѿ запреще́нїѧ гдⷭ҇нѧ, ѿ дохнове́нїѧ дх҃а гнѣ́ва є҆гѡ̀: καὶ ὤφθησαν ἀφέσεις θαλάσσης, καὶ ἀπεκαλύφθη θεμέλια τῆς οἰκουμένης ἐν τῇ ἐπιτιμήσει Κυρίου, ἀπὸ πνοῆς πνεύματος θυμοῦ αὐτοῦ.
17
17
посла̀ съ высоты̀ и҆ прїѧ́тъ мѧ̀, и҆звлече́ мѧ ѿ во́дъ мно́гихъ: ἀπέστειλεν ἐξ ὕψους καὶ ἔλαβέ με, εἵλκυσέ με ἐξ ὑδάτων πολλῶν·
18
18
и҆зба́ви мѧ̀ ѿ вра̑гъ мои́хъ си́льныхъ и҆ ѿ ненави́дѧщихъ мѧ̀, ꙗ҆́кѡ оу҆крѣпи́шасѧ па́че менѐ: ἐρρύσατό με ἐξ ἐχθρῶν μου ἰσχύος, ἐκ τῶν μισούντων με, ὅτι ἐκραταιώθησαν ὑπὲρ ἐμέ.
19
19
предвари́ша мѧ̀ въ де́нь печа́ли моеѧ̀. И҆ бы́сть гдⷭ҇ь оу҆твержде́нїе моѐ, προέφθασάν με ἡμέραι θλίψεώς μου καὶ ἐγένετο Κύριος ἐπιστήριγμά μου
20
20
и҆ и҆зведе́ мѧ на широтꙋ̀, и҆ и҆зба́ви мѧ̀, ꙗ҆́кѡ бл҃говолѝ во мнѣ̀. καὶ ἐξήγαγέ με εἰς πλατυσμὸν καὶ ἐξείλετό με, ὅτι ηὐδόκησεν ἐν ἐμοί.
21
21
И҆ воздаде́ ми гдⷭ҇ь по пра́вдѣ мое́й, и҆ по чистотѣ̀ рꙋкꙋ̀ моє́ю воздаде́ ми, καὶ ἀνταπέδωκέ μοι Κύριος κατὰ τὴν δικαιοσύνην μου, καὶ κατὰ τὴν καθαριότητα τῶν χειρῶν μου ἀνταπέδωκέ μοι.
22
22
ꙗ҆́кѡ сохрани́хъ пꙋти̑ гдⷭ҇ни и҆ не нече́ствовахъ ѿ бг҃а моегѡ̀, ὅτι ἐφύλαξα ὁδοὺς Κυρίου καὶ οὐκ ἠσέβησα ἀπὸ τοῦ Θεοῦ μου,
23
23
ꙗ҆́кѡ всѧ̑ сꙋдбы̑ є҆гѡ̀ предо мно́ю, и҆ ѡ҆правда̑нїѧ є҆гѡ̀ не ѿстꙋпи́ша ѿ менѐ, ὅτι πάντα τὰ κρίματα αὐτοῦ κατεναντίον μου, καὶ τὰ δικαιώματα αὐτοῦ, οὐκ ἀπέστην ἀπ’ αὐτῶν.
24
24
и҆ бꙋ́дꙋ непоро́ченъ є҆мꙋ̀, и҆ сохраню́сѧ ѿ беззако́нїѧ моегѡ̀. καὶ ἔσομαι ἄμωμος αὐτῷ καὶ προφυλάξομαι ἀπὸ τῆς ἀνομίας μου.
25
25
И҆ возда́стъ мѝ гдⷭ҇ь по пра́вдѣ мое́й и҆ по чистотѣ̀ рꙋкꙋ̀ моє́ю пред̾ ѻ҆чи́ма є҆гѡ̀. καὶ ἀποδώσει μοι Κύριος κατὰ τὴν δικαιοσύνην μου καὶ κατὰ τὴν καθαριότητα τῶν χειρῶν μου ἐνώπιον τῶν ὀφθαλμῶν αὐτοῦ.
26
26
Съ прпⷣбнымъ прпⷣбенъ бꙋ́деши, и҆ съ мꙋ́жемъ непови́ннымъ непови́ненъ бꙋ́деши: μετὰ ὁσίου ὁσιωθήσῃ καὶ μετὰ ἀνδρὸς τελείου τελειωθήσῃ
27
27
и҆ со и҆збра́ннымъ и҆збра́нъ бꙋ́деши, и҆ со стропти́вымъ разврати́шисѧ: καὶ μετὰ ἐκλεκτοῦ ἐκλεκτὸς ἔσῃ καὶ μετὰ στρεβλοῦ στρεβλωθήσῃ.
28
28
лю́ди же смирє́нныѧ спасе́ши, и҆ ѻ҆́чи го́рдыхъ смири́ши. καὶ τὸν λαὸν τὸν πτωχὸν σώσεις καὶ ὀφθαλμοὺς ἐπὶ μετεώρων ταπεινώσεις.
29
29
Ꙗ҆́кѡ ты̀ просвѣща́еши свѣти́лникъ мо́й, гдⷭ҇и, и҆ гдⷭ҇ь просвѣти́тъ мѝ тмꙋ̀ мою̀: ὅτι σὺ ὁ λύχνος μου, Κύριε, καὶ Κύριος ἐκλάμψει μοι τὸ σκότος μου.
30
30
ꙗ҆́кѡ тобо́ю потекꙋ̀ препоѧ́санъ, и҆ ѡ҆ бз҃ѣ мое́мъ прелѣ́зꙋ стѣ́нꙋ. ὅτι ἐν σοὶ δραμοῦμαι μονόζωνος καὶ ἐν τῷ Θεῷ μου ὑπερβήσομαι τεῖχος.
31
31
Крѣ́покъ, непоро́ченъ пꙋ́ть є҆гѡ̀: гл҃го́лъ гдⷭ҇ень держа́венъ, разжже́нъ: защи́тникъ є҆́сть всѣ̑мъ оу҆пова́ющымъ на него̀. ὁ ἰσχυρός, ἄμωμος ἡ ὁδὸς αὐτοῦ, τὸ ρῆμα Κυρίου κραταιόν, πεπυρωμένον, ὑπερασπιστής ἐστι πᾶσι τοῖς πεποιθόσιν ἐπ’ αὐτόν.
32
32
Ꙗ҆́кѡ кто̀ крѣ́покъ ра́звѣ гдⷭ҇а; и҆ кто̀ творе́цъ ра́звѣ бг҃а на́шегѡ; τίς ἰσχυρὸς πλὴν Κυρίου; καὶ τίς κτίστης ἔσται πλὴν τοῦ Θεοῦ ἡμῶν;
33
33
Крѣ́покъ оу҆крѣплѧ́ѧй мѧ̀ си́лою, и҆ положѝ непоро́ченъ пꙋ́ть мо́й: ὁ ἰσχυρὸς ὁ κραταιῶν με δυνάμει, καὶ ἐξετίναξεν ἄμωμον τὴν ὁδόν μου·
34
34
положи́вый но́зѣ моѝ ꙗ҆́кѡ є҆лє́ни, и҆ на высо́кихъ поставлѧ́ѧй мѧ̀: τιθεὶς τοὺς πόδας μου ὡς ἐλάφων καὶ ἐπὶ τὰ ὕψη ἱστῶν με·
35
35
наꙋча́ѧй рꙋ́цѣ моѝ на бра́нь, и҆ положи́вый лꙋ́къ мѣ́дѧнъ мы̑шца моѧ̑. διδάσκων χεῖράς μου εἰς πόλεμον καὶ κατάξας τόξον χαλκοῦν ἐν βραχίονί μου.
36
36
И҆ да́лъ мѝ є҆сѝ защище́нїе спасе́нїѧ моегѡ̀, и҆ кро́тость твоѧ̀ оу҆мно́жи мѧ̀. καὶ ἔδωκάς μοι ὑπερασπισμὸν σωτηρίας μου, καὶ ἡ ὑπακοή σου ἐπλήθυνέ με
37
37
Разшири́лъ є҆сѝ стѡпы̀ моѧ̑ подо мно́ю, и҆ не позы́бнꙋстѣсѧ го́лєни моѝ. εἰς πλατυσμὸν εἰς τὰ διαβήματά μου ὑποκάτω μου, καὶ οὐκ ἐσαλεύθησαν τὰ σκέλη μου.
38
38
Поженꙋ̀ врагѝ моѧ̑ и҆ потреблю̀ ѧ҆̀, и҆ не возвращꙋ́сѧ до́ндеже сконча́ю и҆̀хъ: διώξω ἐχθρούς μου καὶ ἀφανιῶ αὐτοὺς καὶ οὐκ ἀναστρέψω ἕως ἂν συντελέσω αὐτούς·
39
39
и҆ сокрꙋшꙋ̀ и҆̀хъ, и҆ не воста́нꙋтъ, и҆ падꙋ́тъ под̾ нога́ма мои́ма. καὶ θλάσω αὐτοὺς καὶ οὐκ ἀναστήσονται καὶ πεσοῦνται ὑπὸ τοὺς πόδας μου.
40
40
И҆ оу҆крѣпи́ши мѧ̀ си́лою на бра́нь, подклони́ши востаю́щыѧ на мѧ̀ под̾ мѧ̀. καὶ ἐνισχύσεις με δυνάμει εἰς πόλεμον, κάμψεις τοὺς ἐπιστανομένους μοι ὑποκάτω μου·
41
41
И҆ врагѝ моѧ̑ да́лъ мѝ є҆сѝ хребе́тъ, ненави́дѧщыѧ мѧ̀, и҆ оу҆мертви́лъ є҆сѝ и҆̀хъ: καὶ τοὺς ἐχθρούς μου ἔδωκάς μοι νῶτον, τοὺς μισοῦντάς με, καὶ ἐθανάτωσας αὐτούς.
42
42
возопїю́тъ, и҆ нѣ́сть помо́щника, ко гдⷭ҇ꙋ, и҆ не оу҆слы́ша и҆́хъ: βοήσονται, καὶ οὐκ ἔστι βοηθός, πρὸς Κύριον, καὶ οὐκ ἐπήκουσεν αὐτῶν.
43
43
и҆ и҆стни́хъ ѧ҆̀ ꙗ҆́кѡ пра́хъ земны́й, ꙗ҆́кѡ бре́нїе пꙋті́й и҆стончи́хъ ѧ҆̀. καὶ ἐλέανα αὐτοὺς ὡς χοῦν γῆς, ὡς πηλὸν ἐξόδων ἐλέπτυνα αὐτούς.
44
44
И҆ и҆зба́виши мѧ̀ ѿ прерѣка́нїѧ люді́й мои́хъ, сохрани́ши мѧ̀ въ главꙋ̀ ꙗ҆зы́кѡвъ. И҆ лю́дїе, и҆́хже не вѣ́дѧхъ, рабо́таша мѝ. καὶ ρύσῃ με ἐκ μάχης λαῶν, φυλάξεις με εἰς κεφαλὴν ἐθνῶν. λαός, ὃν οὐκ ἔγνω, ἐδούλευσάν μοι,
45
45
Сы́нове чꙋжді́и солга́ша мѝ, въ слꙋ́хъ оу҆́ха оу҆слы́ша мѧ̀: υἱοὶ ἀλλότριοι ἐψεύσαντό μοι, εἰς ἀκοὴν ὠτίου ἤκουσάν μου·
46
46
сы́нове чꙋжді́и ѿве́ржени бꙋ́дꙋтъ, и҆ вострепе́щꙋтъ во градѣ́хъ свои́хъ. υἱοὶ ἀλλότριοι ἀπορριφήσονται καὶ σφαλοῦσιν ἐκ τῶν συγκλεισμῶν αὐτῶν.
47
47
Жи́въ гдⷭ҇ь, и҆ блгⷭ҇ве́нъ храни́тель мо́й, и҆ вознесе́тсѧ бг҃ъ мо́й, храни́тель спⷭ҇нїѧ моегѡ̀. ζῇ Κύριος, καὶ εὐλογητὸς ὁ φύλαξ μου, καὶ ὑψωθήσεται ὁ Θεός μου, ὁ φύλαξ τῆς σωτηρίας μου.
48
48
Крѣ́пкїй гдⷭ҇ь даѧ́й ѿмщє́нїѧ мнѣ̀ и҆ наказꙋ́ѧй лю́ди под̾ мѧ̀, ἰσχυρὸς Κύριος ὁ διδοὺς ἐκδικήσεις ἐμοί, παιδεύων λαοὺς ὑποκάτω μου
49
49
и҆ и҆зводѧ́й мѧ̀ ѿ вра̑гъ мои́хъ, и҆ ѿ востаю́щихъ на мѧ̀ вознесе́ши мѧ̀, ѿ мꙋ́жа непра́ведна и҆зба́виши мѧ̀. καὶ ἐξάγων με ἐξ ἐχθρῶν μου, καὶ ἐκ τῶν ἐπεγειρομένων μοι ὑψώσεις με, ἐξ ἀνδρὸς ἀδικημάτων ρύσῃ με.
50
50
Сегѡ̀ ра́ди и҆сповѣ́мсѧ тебѣ̀, гдⷭ҇и, во ꙗ҆зы́цѣхъ, и҆ и҆́мени твоемꙋ̀ воспою̀: διὰ τοῦτο ἐξομολογήσομαί σοι, Κύριε, ἐν τοῖς ἔθνεσι καὶ ἐν τῷ ὀνόματί σου ψαλῶ,
51
51
велича́ѧй спасє́нїѧ царѧ̀ своегѡ̀, и҆ творѧ́й млⷭ҇ть хрїстꙋ̀ своемꙋ̀ даві́дꙋ и҆ сѣ́мени є҆гѡ̀ до вѣ́ка. μεγαλύνων τὰς σωτηρίας βασιλέως αὐτοῦ καὶ ποιῶν ἔλεος τῷ χριστῷ αὐτοῦ, τῷ Δαυὶδ καὶ τῷ σπέρματι αὐτοῦ ἕως αἰῶνος.
Глава́ к҃г
Κεφάλαιο 23
1
1
И҆ сїѧ̑ словеса̀ даві́дѡва послѣ̑днѧѧ. Вѣ́ренъ даві́дъ сы́нъ і҆ессе́овъ, и҆ вѣ́ренъ мꙋ́жъ, є҆го́же возста́ви гдⷭ҇ь въ хрїста̀ бг҃а і҆а́кѡвлѧ, и҆ благолѣ̑пны ѱалмы̀ і҆и҃лєвы. ΚΑΙ οὗτοι οἱ λόγοι Δαυὶδ οἱ ἔσχατοι· Πιστὸς Δαυὶδ υἱὸς ᾿Ιεσσαί, καὶ πιστὸς ἀνήρ, ὃν ἀνέστησε Κύριος ἐπὶ χριστὸν Θεοῦ ᾿Ιακώβ, καὶ εὐπρεπεῖς ψαλμοὶ ᾿Ισραήλ.
2
2
И҆ дх҃ъ гдⷭ҇ень гл҃а во мнѣ̀, и҆ сло́во є҆гѡ̀ на ѧ҆зы́цѣ мое́мъ. πνεῦμα Κυρίου ἐλάλησεν ἐν ἐμοί, καὶ ὁ λόγος αὐτοῦ ἐπὶ γλώσσης μου.
3
3
Гл҃етъ бг҃ъ і҆и҃левъ: мнѣ̀ гл҃а храни́тель і҆и҃левъ при́тчꙋ: рѣ́хъ въ человѣ́цѣхъ: ка́кѡ оу҆держитѐ стра́хъ бж҃їй; λέγει ὁ Θεὸς ᾿Ισραήλ, ἐμοὶ ἐλάλησε φύλαξ ᾿Ισραήλ· παραβολὴν εἰπὸν ἐν ἀνθρώπῳ· πῶς κραταιώσητε φόβον Θεοῦ;
4
4
И҆ во свѣ́тѣ бж҃їи оу҆́треннѣмъ, и҆ возсїѧ̀ со́лнце заꙋ́тра, не пре́йде ѿ сїѧ́нїѧ, и҆ ꙗ҆́кѡ ѿ дождѧ̀ ѕла́чна ѿ землѝ. καὶ ἐν Θεῷ φωτὶ πρωΐας ἀνατείλαι ἥλιος, τὸ πρωΐ παρῆλθεν ἐκ φέγγους καὶ ὡς ἐξ ὑετοῦ χλόης ἀπὸ γῆς.
5
5
Не та́кѡ бо до́мъ мо́й съ крѣ́пкимъ: завѣ́тъ бо вѣ́ченъ положи́ ми, гото́въ во всѧ́комъ вре́мени сохране́нъ: ꙗ҆́кѡ всѐ спⷭ҇нїе моѐ и҆ всѐ хотѣ́нїе во гдⷭ҇ѣ, ꙗ҆́кѡ не и҆́мать прозѧ́бнꙋти беззако́нный. οὐ γὰρ οὕτως ὁ οἶκός μου μετὰ ἰσχυροῦ; διαθήκην γὰρ αἰώνιον ἔθετό μοι, ἑτοίμην ἐν παντὶ καιρῷ πεφυλαγμένην, ὅτι πᾶσα σωτηρία μου καὶ πᾶν θέλημα, ὅτι οὐ μὴ βλαστήσῃ ὁ παράνομος.
6
6
Ꙗ҆́коже те́рнїе и҆зве́ржено всѝ сі́и, ꙗ҆́кѡ не во́змꙋтсѧ рꙋко́ю, ὥσπερ ἄκανθα ἐξωσμένη πάντες οὗτοι, ὅτι οὐ χειρὶ ληφθήσονται,
7
7
и҆ мꙋ́жъ не потрꙋди́тсѧ въ ни́хъ: и҆ мно́жество желѣ́за, и҆ дре́во копі́йное, и҆ ѻ҆гне́мъ сожже́тъ, и҆ попалѧ́тсѧ въ срамотꙋ̀ свою̀. καὶ ἀνὴρ οὐ κοπιάσει ἐν αὐτοῖς, καὶ πλῆρες σιδήρου καὶ ξύλον δόρατος, καὶ ἐν πυρὶ καύσει καυθήσονται αἰσχύνην αὐτῶν.
8
8
Сїѧ̑ и҆мена̀ си́льныхъ даві́довыхъ: і҆евосѳе́й ханане́анинъ кнѧ́зь тре́тїѧгѡ є҆́сть: а҆дїнѡ́нъ а҆сѡне́й, се́й ѡ҆бнажѝ ме́чь сво́й на ѻ҆́смь сѡ́тъ во́инѡвъ (и҆ побѣдѝ) є҆ди́ною. Ταῦτα τὰ ὀνόματα τῶν δυνατῶν Δαυίδ· ᾿Ιεβοσθὲ ὁ Χαναναῖος, ἄρχων τοῦ τρίτου ἐστίν, ᾿Αδινὼν ὁ ᾿Ασωναῖος· οὗτος ἐσπάσατο τὴν ρομφαίαν αὐτοῦ ἐπὶ ὀκτακοσίους στρατιώτας εἰσάπαξ.
9
9
И҆ по не́мъ є҆леаза́ръ, сы́нъ ѻ҆тца̀ бра́та є҆гѡ̀, въ трїе́хъ си́льныхъ бра́тїѧхъ, се́й бѣ̀ со даві́домъ (во сирра́нѣ) внегда̀ поноси́ти є҆мꙋ̀ во и҆ноплеме́нницѣхъ: и҆ и҆ноплемє́нницы собра́шасѧ та́мѡ на бра́нь, καὶ μετ’ αὐτὸν ᾿Ελεανὰν υἱὸς πατραδέλφου αὐτοῦ υἱὸς Σουδίτου ἐν τοῖς τρισὶ δυνατοῖς. οὗτος μετὰ Δαυὶδ ἦν ἐν Σερράν, καὶ ἐν τῷ ὀνειδίσαι αὐτὸν ἐν τοῖς ἀλλοφύλοις συνήχθησαν ἐκεῖ εἰς πόλεμον, καὶ ἀνέβησαν ἀνὴρ ᾿Ισραήλ·
10
10
и҆ и҆зыдо́ша мꙋ́жїе і҆и҃лєвы проти́вꙋ лица̀ и҆́хъ, и҆ то́й воста̀ и҆ оу҆бива́ше и҆ноплеме́нники, до́ндеже оу҆трꙋди́сѧ рꙋка̀ є҆гѡ̀ и҆ прильпѐ рꙋка̀ є҆гѡ̀ къ мечꙋ̀: и҆ сотворѝ гдⷭ҇ь спⷭ҇нїе вели́ко въ то́й де́нь: и҆ лю́дїе ѡ҆брати́шасѧ в̾слѣ́дъ є҆гѡ̀ то́кмѡ совлача́ти. αὐτὸς ἀνέστη καὶ ἐπάταξεν ἐν τοῖς ἀλλοφύλοις, ἕως οὗ ἐκοπίασεν ἡ χεὶρ αὐτοῦ καὶ προσεκολλήθη ἡ χεὶρ αὐτοῦ πρὸς τὴν μάχαιραν, καὶ ἐποίησε Κύριος σωτηρίαν μεγάλην ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ· καὶ ὁ λαὸς ἐκάθητο ὀπίσω αὐτοῦ πλὴν ἐκδιδύσκειν.
11
11
И҆ по не́мъ самаі́а сы́нъ а҆́сы, а҆рꙋхе́йскїй: и҆ собра́шасѧ и҆ноплемє́нницы во ѳирі́ю: и҆ бѣ̀ та́мѡ ча́сть села̀ и҆спо́лнь лѧ́щи: и҆ лю́дїе бѣжа́ша ѿ лица̀ и҆ноплеме́ннича: καὶ μετ’ αὐτὸν Σαμαΐα υἱὸς ᾿Ασὰ ὁ ᾿Αρουχαῖος. καὶ συνήχθησαν οἱ ἀλλόφυλοι εἰς Θηρία, καὶ ἦν ἐκεῖ μερὶς τοῦ ἀγροῦ πλήρης φακοῦ, καὶ ὁ λαὸς ἔφυγεν ἐκ προσώπου ἀλλοφύλων·
12
12
и҆ ста̀ а҆́ки сто́лпъ посредѣ̀ ча́сти, и҆ и҆схи́ти ю҆̀, и҆ поразѝ и҆ноплеме́нники: и҆ сотворѝ гдⷭ҇ь спⷭ҇нїе вели́ко. καὶ ἐστηλώθη ἐν μέσῳ τῆς μερίδος καὶ ἐξείλατο αὐτὴν καὶ ἐπάταξε τοὺς ἀλλοφύλους, καὶ ἐποίησε Κύριος σωτηρίαν μεγάλην.
13
13
И҆ снидо́ша трѝ кнѧ̑зи ѿ три́десѧтихъ, и҆ прїидо́ша въ касѡ́нъ къ даві́дꙋ въ верте́пъ ѻ҆долла́мъ: и҆ чи́нове и҆ноплемє́нникъ ѡ҆полчи́шасѧ во ю҆до́ли рафаі́нстѣй. καὶ κατέβησαν τρεῖς ἀπὸ τῶν τριάκοντα καὶ ἦλθαν εἰς Κασὼν πρὸς Δαυὶδ εἰς τὸ σπήλαιον ᾿Οδολλάμ, καὶ τάγμα τῶν ἀλλοφύλων παρενέβαλον ἐν τῇ κοιλάδι Ραφαΐμ·
14
14
И҆ даві́дъ тогда̀ бѣ̀ во ѡ҆бдержа́нїи, и҆ ста́нъ и҆ноплеме́нническъ бѣ̀ тогда̀ въ виѳлее́мѣ. καὶ Δαυὶδ τότε ἐν τῇ περιοχῇ, καὶ τὸ ὑπόστημα τῶν ἀλλοφύλων τότε ἐν Βηθλεέμ.
15
15
И҆ возжада̀ даві́дъ и҆ речѐ: кто̀ напои́тъ мѧ̀ водо́ю и҆з̾ ро́ва, и҆́же въ виѳлее́мѣ при вратѣ́хъ; ста́нъ же бѣ̀ тогда̀ и҆ноплеме́нничь въ виѳлее́мѣ. καὶ ἐπεθύμησε Δαυὶδ καὶ εἶπε· τίς ποτιεῖ με ὕδωρ ἐκ τοῦ λάκκου τοῦ ἐν Βηθλεὲμ τοῦ ἐν τῇ πύλῃ; τὸ δὲ σύστημα τῶν ἀλλοφύλων τότε ἐν Βηθλεέμ.
16
16
И҆ расторго́ша трїѐ си́льнїи ѡ҆полче́нїе и҆ноплеме́нничо, и҆ почерпо́ша воды̀ и҆з̾ ро́ва виѳлее́мскагѡ, и҆́же при вратѣ́хъ: и҆ взѧ́ша, и҆ прїидо́ша ко даві́дꙋ, и҆ не восхотѣ̀ пи́ти є҆ѧ̀: и҆ возлїѧ̀ ю҆̀ гдⷭ҇ꙋ καὶ διέρρηξαν οἱ τρεῖς δυνατοὶ ἐν τῇ παρεμβολῇ τῶν ἀλλοφύλων καὶ ὑδρεύσαντο ὕδωρ ἐκ τοῦ λάκκου τοῦ ἐν Βηθλεὲμ τοῦ ἐν τῇ πύλῃ καὶ ἔλαβαν καὶ παρεγένοντο πρὸς Δαυίδ, καὶ οὐκ ἠθέλησε πιεῖν αὐτὸ καὶ ἔσπεισεν αὐτὸ τῷ Κυρίῳ
17
17
и҆ речѐ: млⷭ҇тивъ мнѣ̀, гдⷭ҇и, є҆́же сотвори́ти сїѐ, кро́вь ли мꙋже́й поше́дшихъ въ дꙋша́хъ свои́хъ пи́ти и҆́мамъ; И҆ не восхотѣ̀ пи́ти є҆ѧ̀. Сїѧ̑ сотвори́ша трїѐ си́льнїи. καὶ εἶπεν· ἵλεώς μοι, Κύριε, τοῦ ποιῆσαι τοῦτο, εἰ αἷμα τῶν ἀνδρῶν τῶν πορευθέντων ἐν ταῖς ψυχαῖς αὐτῶν πίομαι· καὶ οὐκ ἠθέλησε πιεῖν αὐτό. ταῦτα ἐποίησαν οἱ τρεῖς δυνατοί.
18
18
И҆ а҆ве́сса бра́тъ і҆ѡа́вль сы́нъ сарꙋ́инъ, се́й бѣ̀ кнѧ́зь въ трїе́хъ, и҆ се́й воздви́же копїѐ своѐ на три́ста ꙗ҆́звеныхъ, и҆ томꙋ̀ и҆́мѧ є҆́сть въ трїе́хъ. καὶ ᾿Αβεσσὰ ὁ ἀδελφὸς ᾿Ιωὰβ υἱὸς Σαρουΐας αὐτὸς ἄρχων ἐν τοῖς τρισί. καὶ αὐτὸς ἐξήγειρε τὸ δόρυ αὐτοῦ ἐπὶ τριακοσίους τραυματίας, καὶ αὐτῷ ὄνομα ἐν τοῖς τρισίν·
19
19
Ѿ трїе́хъ ѻ҆́ныхъ сла́вный, и҆ бы́сть и҆̀мъ кнѧ́зь, и҆ да́же до трїе́хъ не прїи́де. ἐκ τῶν τριῶν ἐκείνων ἔνδοξος, καὶ ἐγένετο αὐτοῖς εἰς ἄρχοντα, καὶ ἕως τῶν τριῶν οὐκ ἦλθε.
20
20
И҆ ване́а сы́нъ і҆ѡда́евъ, мꙋ́жъ се́й премно́гъ въ дѣ́лѣхъ, ѿ кавасаи́ла, и҆ се́й оу҆бѝ два̀ сы̑на а҆рїи́ла мѡа́вскагѡ: и҆ то́й сни́де, и҆ оу҆бѝ льва̀ посредѣ̀ ро́ва въ де́нь снѣ́женъ: καὶ Βαναίας υἱὸς ᾿Ιωδαὲ ἀνὴρ αὐτὸς πολλοστὸς ἔργοις ἀπὸ Καβεσεήλ, καὶ αὐτὸς ἐπάταξε τοὺς δύο υἱοὺς ᾿Αριὴλ τοῦ Μωάβ· καὶ αὐτὸς κατέβη καὶ ἐπάταξε τὸν λέοντα ἐν μέσῳ τοῦ λάκκου ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῆς χιόνος·
21
21
и҆ то́й поразѝ мꙋ́жа є҆гѵ́птѧнина, мꙋ́жа кра́сна, въ рꙋцѣ́ же є҆гѵ́птѧнина копїѐ ꙗ҆́кѡ дре́во лѣ́ствицы кора́бленыѧ: и҆ сни́де къ немꙋ̀ со па́лицею, и҆ и҆сто́рже копїѐ и҆з̾ рꙋкꙋ̀ є҆гѵ́птѧнина, и҆ оу҆бѝ є҆го̀ копїе́мъ є҆гѡ̀: αὐτὸς ἐπάταξε τὸν ἄνδρα τὸν Αἰγύπτιον, ἄνδρα ὁρατόν, ἐν δὲ τῇ χειρὶ τοῦ Αἰγυπτίου δόρυ ὡς ξύλον διαβάθρας, καὶ κατέβη πρὸς αὐτὸν ἐν ράβδῳ καὶ ἥρπασε τὸ δόρυ ἐκ τῆς χειρὸς τοῦ Αἰγυπτίου καὶ ἀπέκτεινεν αὐτὸν ἐν τῷ δόρατι αὐτοῦ.
22
22
сїѧ̑ сотворѝ ване́а сы́нъ і҆ѡда́евъ, и҆ томꙋ̀ и҆́мѧ въ трїе́хъ си́льныхъ, ταῦτα ἐποίησε Βαναίας υἱὸς ᾿Ιωδαέ, καὶ αὐτῷ ὄνομα ἐν τοῖς τρισὶ τοῖς δυνατοῖς·
23
23
ѿ трїе́хъ сла́вный, и҆ ко трїе́мъ не прїи́де: и҆ поста́ви є҆го̀ даві́дъ над̾ таи̑нники свои́ми. ἐκ τῶν τριῶν ἔνδοξος, καὶ πρὸς τοὺς τρεῖς οὐκ ἦλθε· καὶ ἔταξεν αὐτὸν Δαυὶδ πρὸς τὰς ἀκοὰς αὐτοῦ. καὶ ταῦτα τὰ ὀνόματα τῶν δυνατῶν Δαυὶδ τοῦ βασιλέως·
24
24
И҆ сїѧ̑ и҆мена̀ си́льныхъ даві́да царѧ̀: а҆саи́лъ бра́тъ і҆ѡа́вль, се́й въ три́десѧтихъ: є҆леана́нъ сы́нъ ѻ҆тца̀ бра́та є҆гѡ̀ ѿ виѳлее́ма: ᾿Ασαὴλ ἀδελφὸς ᾿Ιωὰβ (οὗτος ἐν τοῖς τριάκοντα), ᾿Ελεανὰν υἱὸς Δουδὶ πατραδέλφου αὐτοῦ ἐν Βηθλεέμ.
25
25
семо́ѳъ а҆родїи́нъ: Σαμαΐ ὁ ᾿Αρουδαῖος, ᾿Ελικὰ ὁ ᾿Αρωδαῖος,
26
26
хелли́съ келѡѳі́йскїй: і҆ра̀ сы́нъ є҆ккі́са ѳекѡі́тскагѡ: Σελλὴς ὁ Κελωθί, ῎Ιρας υἱὸς ᾿Εκκὰς ὁ Θεκωΐτης,
27
27
а҆вїезе́ръ а҆наѳѡѳі́тскїй: савꙋхе́й и҆́же ѿ а҆сѡѳі́ты: ᾿Αβιέζερ ὁ ᾿Αναθωθίτης ἐκ τῶν υἱῶν τοῦ ᾿Ασωθίτου,
28
28
є҆ллѡ́нъ а҆лѡні́тскїй: мое́й нетѡфаѳі́тѧнинъ: ᾿Ελλὼν ὁ ᾿Αωΐτης, Μοορὲ ὁ Νετωφαθίτης,
29
29
є҆лѝ сы́нъ ваа́нь, и҆́же ѿ нетѡфаѳі̑тъ: є҆ѳѳі̀ сы́нъ рїва́нь ѿ гаваѡ́на сынѡ́въ венїамі́нихъ: ᾿Εθθὶ υἱὸς Ριβὰ ἐκ Γαβαὲθ υἱὸς Βενιαμίν,
30
30
ване́асъ фараѳѡні́тскїй: оу҆рі́й ѿ наалге́а: Βαναίας ὁ Φαραθενίτης, Οὐρὶ ἐκ Ναχαλιγαίας,
31
31
а҆рїи́лъ сы́нъ а҆равѡѳі́тѧнина: заѡ́ръ варсамі́тскїй: ᾿Αβιὴλ υἱὸς τοῦ ᾿Αραβωθίτου, ᾿Αζμὼθ ὁ Βαρσαμίτης,
32
32
є҆леа́са сы́нъ салавѡні́тскїй: васе́й гони́тскїй: ᾿Ελιασοὺ ὁ Σαλαβωνίτης, υἱοὶ ᾿Ιαβάν, ᾿Ιωνάθαν,
33
33
і҆ѡнаѳа́нъ сы́нъ сама́на а҆рѡрі́тскагѡ: а҆хїа́нъ сы́нъ а҆ратѝ а҆раѳꙋ́рскагѡ: Σαμνὰν ὁ ᾿Αρωδίτης, ᾿Αχιὰν υἱὸς ᾿Αραΐ Σαραουρίτης,
34
34
є҆лїфала́ѳъ сы́нъ маахїа́вль: є҆лїа́въ сы́нъ а҆хїтофе́ла гелѡні́тскагѡ: ᾿Αλιφαλὲθ υἱὸς τοῦ ᾿Ασβίτου, υἱὸς τοῦ Μααχαθί, ᾿Ελιὰβ υἱὸς ᾿Αχιτόφελ τοῦ Γελωνίτου,
35
35
а҆сараі̀ карми́лскїй: оу҆ре́мъ сы́нъ а҆свѝ: ᾿Ασραΐ ὁ Καρμήλιος, Φαραΐ ὁ ᾿Ερχί,
36
36
и҆ га́ла сы́нъ наѳа́новъ: и҆ ваа́нъ сы́нъ а҆гарі́нъ: Γάαλ υἱὸς Νάθαν ἀπὸ δυνάμεως, υἱὸς Γαλααδεί,
37
37
є҆́лли а҆ммані́тскїй: гелѡре́й вирѡѳі́йскїй, носѧ́й ѻ҆рꙋ́жїе і҆ѡа́ва сы́на сарꙋ́ина: ᾿Ελιὲ ὁ ᾿Αμμανίτης, Γελωραΐ ὁ Βηρωθαῖος αἴρων τὰ σκεύη ᾿Ιωὰβ υἱοῦ Σαρουΐας,
38
38
і҆ра́съ є҆ѳѳі́рскїй: гаре́въ і҆ерѳе́йскїй: и҆ оу҆рі́а геѳе́йскїй. ᾿Ιρὰς ὁ ᾿Ιεθιραῖος, Γαρὴβ ὁ ᾿Εθθεναῖος,
39
39
Всѣ́хъ три́десѧть и҆ се́дмь. Οὐρίας ὁ Χετταῖος· οἱ πάντες τριάκοντα καὶ ἑπτά.
Глава́ к҃д
Κεφάλαιο 24
1
1
И҆ приложѝ гдⷭ҇ь гнѣ́вꙋ разгорѣ́тисѧ во і҆и҃ли, и҆ подви́же въ ни́хъ даві́да, глаго́лѧ: и҆дѝ и҆ и҆зочтѝ і҆и҃лѧ и҆ і҆ꙋ́дꙋ. ΚΑΙ προσέθετο ὀργὴν Κύριος ἐκκαῆναι ἐν ᾿Ισραήλ, καὶ ἐπέσεισε τὸν Δαυὶδ ἐν αὐτοῖς λέγων· βάδιζε, ἀρίθμησον τὸν ᾿Ισραὴλ καὶ τὸν ᾿Ιούδαν.
2
2
И҆ речѐ ца́рь ко і҆ѡа́вꙋ кнѧ́зю си́лы и҆́же съ ни́мъ: пройдѝ нн҃ѣ всѧ̑ кѡлѣ́на і҆и҃лєва и҆ і҆ꙋ̑дина, ѿ да́на да́же и҆ до вирсаві́и, и҆ сочтѝ лю́ди, и҆ да оу҆вѣ́мъ число̀ лю́демъ. καὶ εἶπεν ὀ βασιλεὺς πρὸς ᾿Ιωὰβ ἄρχοντα τῆς ἰσχύος τὸν μετ’ αὐτοῦ· δίελθε δὴ πάσας φυλὰς ᾿Ισραὴλ καὶ ᾿Ιούδα, ἀπὸ Δὰν καὶ ἕως Βηρσαβεὲ καὶ ἐπίσκεψαι τὸν λαόν, καὶ γνώσομαι τὸν ἀριθμὸν τοῦ λαοῦ.
3
3
И҆ речѐ і҆ѡа́въ ко царю̀: да приложи́тъ гдⷭ҇ь бг҃ъ тво́й къ лю́демъ твои̑мъ, ꙗ҆́коже бы́ти и҆̀мъ стори́цею, и҆ ѻ҆́чи господи́на моегѡ̀ царѧ̀ да оу҆ви́дѧтъ: и҆ господи́нъ мо́й ца́рь почто̀ помышлѧ́етъ ѡ҆ словесѝ се́мъ; καὶ εἶπεν ᾿Ιωὰβ πρὸς τὸν βασιλέα· καὶ προσθείη Κύριος ὁ Θεὸς πρὸς τὸν λαὸν ὥσπερ αὐτοὺς καὶ ὥσπερ αὐτοὺς ἑκατονταπλασίονα, καὶ ὀφθαλμοὶ τοῦ κυρίου μου τοῦ βασιλέως ὁρῶντες· καὶ ὁ κύριός μου ὁ βασιλεὺς ἱνατί βούλεται ἐν τῷ λόγῳ τούτῳ;
4
4
И҆ превозмо́же сло́во царе́во ко і҆ѡа́вꙋ и҆ ко кнѧзє́мъ си́лы. И҆ и҆зы́де і҆ѡа́въ и҆ кнѧ̑зи крѣ́пости пред̾ царе́мъ сочестѝ лю́ди і҆и҃лєвы. καὶ ὑπερίσχυσεν ὀ λόγος τοῦ βασιλέως πρὸς ᾿Ιωὰβ καὶ εἰς τοὺς ἄρχοντας τῆς δυνάμεως. καὶ ἐξῆλθεν ᾿Ιωὰβ καὶ οἱ ἄρχοντες τῆς ἰσχύος ἐνώπιον τοῦ βασιλέως ἐπισκέψασθαι τὸν λαὸν τὸν ᾿Ισραήλ.
5
5
И҆ преидо́ша і҆ѻрда́нъ, и҆ ѡ҆полчи́шасѧ во а҆рои́рѣ ѡ҆деснꙋ́ю гра́да и҆́же посредѣ̀ де́бри га́дъ и҆ є҆лїезе́ръ. καὶ διέβησαν τὸν ᾿Ιορδάνην καὶ παρενέβαλον ἐν ᾿Αροὴρ ἐκ δεξιῶν τῆς πόλεως τῆς ἐν μέσῳ τῆς φάραγγος Γὰδ καὶ ᾿Ελιέζερ.
6
6
И҆ прїидо́ша въ галаа́дъ и҆ въ зе́млю ѳавасѡ́нъ и҆ і҆стѡ́нъ и҆ въ да́сꙋ, и҆ внидо́ша въ данїда́нъ и҆ ѡ҆быдо́ша сїдѡ́нъ, καὶ ἦλθον εἰς Γαλαὰδ καὶ εἰς γῆν Θαβασών, ἥ ἐστιν ᾿Αδασαί, καὶ παρεγένοντο εἰς Δανιδὰν καὶ Οὐδὰν καὶ ἐκύκλωσαν εἰς Σιδῶνα.
7
7
и҆ прїидо́ша во маѱа́ръ тѵ́рскїй и҆ во всѧ̑ гра́ды є҆ѵє́ины и҆ въ хананє́ины, и҆ и҆до́ша на ю҆́гъ і҆ꙋ́ды въ вирсаві́ю, καὶ ἦλθον εἰς Μάψαρ Τύρου καὶ εἰς πάσας τὰς πόλεις τοῦ Εὐαίου καὶ τοῦ Χαναναίου καὶ ἦλθαν κατὰ νότον ᾿Ιούδα εἰς Βηρσαβεὲ
8
8
и҆ ѡ҆быдо́ша всю̀ зе́млю, и҆ прїидо́ша во і҆ерⷭ҇ли́мъ, сконча́вше де́вѧть мцⷭ҇ъ и҆ два́десѧть дні́й. καὶ περιώδευσαν ἐν πάσῃ τῇ γῇ καὶ παρεγένοντο ἀπὸ τέλους ἐννέα μηνῶν καὶ εἴκοσιν ἡμερῶν εἰς ῾Ιερουσαλήμ.
9
9
И҆ дадѐ і҆ѡа́въ число̀ сочте́ныхъ люді́й царю̀: и҆ бѣ̀ і҆и҃лѧ число́мъ ѻ҆́смь сѡ́тъ ты́сѧщъ си́льныхъ держа́щихъ ѻ҆рꙋ́жїе, и҆ мꙋже́й і҆ꙋ́диныхъ пѧ́ть сѡ́тъ ты́сѧщъ мꙋже́й борцє́въ. καὶ ἔδωκεν ᾿Ιωὰβ τὸν ἀριθμὸν τῆς ἐπισκέψεως τοῦ λαοῦ πρὸς τὸν βασιλέα, καὶ ἐγένετο ᾿Ισραὴλ ὀκτακόσιαι χιλιάδες ἀνδρῶν δυνάμεως σπωμένων ρομφαίαν καὶ ἀνὴρ ᾿Ιούδα πεντακόσιαι χιλιάδες ἀνδρῶν μαχητῶν.
10
10
И҆ оу҆боѧ́сѧ се́рдце даві́дово по счисле́нїи люді́й, и҆ речѐ даві́дъ ко гдⷭ҇ꙋ: согрѣши́хъ ѕѣлѡ̀, ꙗ҆́кѡ сотвори́хъ глаго́лъ се́й: и҆ нн҃ѣ, гдⷭ҇и, ѿимѝ беззако́нїе раба̀ твоегѡ̀, ꙗ҆́кѡ ѡ҆бꙋѧ́хъ ѕѣлѡ̀. καὶ ἐπάταξε καρδία Δαυὶδ αὐτὸν μετὰ τὸ ἀριθμῆσαι τὸν λαόν, καὶ εἶπε Δαυὶδ πρὸς Κύριον· ἥμαρτον σφόδρα, ὃ ἐποίησα νῦν, Κύριε· παραβίβασον δὴ τὴν ἀνομίαν τοῦ δούλου σου, ὅτι ἐμωράνθην σφόδρα.
11
11
И҆ воста̀ даві́дъ заꙋ́тра: и҆ сло́во гдⷭ҇не бы́сть ко га́дꙋ прⷪ҇ро́кꙋ прозорли́вцꙋ, гл҃ѧ: καὶ ἀνέστη Δαυὶδ τὸ πρωΐ. καὶ λόγος Κυρίου ἐγένετο πρὸς Γὰδ τὸν προφήτην τὸν ὁρῶντα λέγων·
12
12
и҆дѝ и҆ рцы̀ даві́дꙋ, глаго́лѧ: та́кѡ гл҃етъ гдⷭ҇ь: тро́е а҆́зъ наведꙋ̀ на тѧ̀, и҆ и҆зберѝ себѣ̀ є҆ди́но ѿ си́хъ, и҆ сотворю́ ти. πορεύθητι καὶ λάλησον πρὸς Δαυὶδ λέγων· τάδε λέγει Κύριος· τρία ἐγώ εἰμι αἴρω ἐπὶ σέ, καὶ ἔκλεξαι σεαυτῷ ἓν ἐξ αὐτῶν καὶ ποιήσω σοι.
13
13
И҆ вни́де га́дъ къ даві́дꙋ, и҆ повѣ́да, и҆ речѐ є҆мꙋ̀: и҆зберѝ себѣ̀ бы́ти: и҆лѝ прїи́дꙋтъ тебѣ̀ трѝ лѣ̑та гла́да на зе́млю твою̀: и҆лѝ трѝ мцⷭ҇ы бѣ́гати и҆́маши пред̾ враги̑ твои́ми, и҆ бꙋ́дꙋтъ гонѧ́ще тѧ̀: и҆лѝ трѝ дни̑ бы́ти сме́рти въ землѝ твое́й: нн҃ѣ оу҆̀бо разꙋмѣ́й и҆ ви́ждь, что̀ ѿвѣща́ю посла́вшемꙋ мѧ̀. καὶ εἰσῆλθε Γὰδ πρὸς Δαυὶδ καὶ ἀνήγγειλε καὶ εἶπεν αὐτῷ· ἔκλεξαι σεαυτῷ γενέσθαι, εἰ ἔλθῃ σοι τρία ἔτη λιμὸς ἐν τῇ γῇ σου, ἢ τρεῖς μῆνας φεύγειν σε ἔμπροσθεν τῶν ἐχθρῶν σου καὶ ἔσονται διώκοντές σε, ἢ γενέσθαι τρεῖς ἡμέρας θάνατον ἐν τῇ γῇ σου· νῦν οὖν γνῶθι καὶ ἰδὲ τί ἀποκριθῶ τῷ ἀποστείλαντί με ρῆμα.
14
14
И҆ речѐ даві́дъ ко га́дꙋ: тѣ̑сна мѝ сꙋ́ть ѿвсю́дꙋ ѕѣлѡ̀ трѝ сїѧ̑: да впадꙋ̀ оу҆̀бо въ рꙋ́цѣ гдⷭ҇ни, ꙗ҆́кѡ мнѡ́ги сꙋ́ть щедрѡ́ты є҆гѡ̀ ѕѣлѡ̀: въ рꙋ́цѣ же человѣ̑чи да не впадꙋ̀. И҆ и҆збра̀ себѣ̀ даві́дъ сме́рть и҆ дни̑ жа́твєнныѧ пшени́цы. καὶ εἶπε Δαυὶδ πρὸς Γάδ· στενά μοι πάντοθεν σφόδρα ἐστίν· ἐμπεσοῦμαι δὴ εἰς χεῖρας Κυρίου, ὅτι πολλοὶ οἱ οἰκτιρμοὶ αὐτοῦ σφόδρα, εἰς δὲ χεῖρας ἀνθρώπου οὐ μὴ ἐμπέσω·
15
15
И҆ дадѐ гдⷭ҇ь сме́рть во і҆и҃ли ѿ оу҆́тра до часа̀ ѡ҆бѣ́днѧгѡ, и҆ нача́сѧ ꙗ҆́зва бы́ти въ лю́дехъ, и҆ оу҆мро́ша ѿ люді́й гдⷭ҇нихъ ѿ да́на и҆ до вирсаві́и се́дмьдесѧтъ ты́сѧщъ мꙋже́й. καὶ ἐξελέξατο ἑαυτῷ Δαυὶδ τὸν θάνατον. καὶ ἡμέραι θερισμοῦ πυρῶν, καὶ ἔδωκε Κύριος θάνατον ἐν ᾿Ισραὴλ ἀπὸ πρωΐθεν ἕως ὥρας ἀρίστου, καὶ ἤρξατο ἡ θραῦσις ἐν τῷ λαῷ, καὶ ἀπέθανεν ἐκ τοῦ λαοῦ ἀπὸ Δὰν καὶ ἕως Βηρσαβεὲ ἑβδομήκοντα χιλιάδες ἀνδρῶν.
16
16
И҆ прострѐ а҆́гг҃лъ бж҃їй рꙋ́кꙋ свою̀ на і҆ерⷭ҇ли́мъ погꙋби́ти є҆го̀, и҆ раска́ѧсѧ гдⷭ҇ь ѡ҆ ѕлѣ̀, и҆ речѐ а҆́гг҃лꙋ погꙋблѧ́ющемꙋ лю́ди: дово́лно нн҃ѣ, ѿимѝ рꙋ́кꙋ твою̀. И҆ а҆́гг҃лъ гдⷭ҇нь бѣ̀ стоѧ̀ пред̾ гꙋмно́мъ ѻ҆́рны і҆евꙋсе́анина. καὶ ἐξέτεινεν ὁ ἄγγελος τοῦ Θεοῦ τὴν χεῖρα αὐτοῦ εἰς ῾Ιερουσαλὴμ τοῦ διαφθεῖραι αὐτήν, καὶ παρεκλήθη Κύριος ἐπὶ τῇ κακίᾳ καὶ εἶπε τῷ ἀγγέλῳ τῷ διαφθείροντι ἐν τῷ λαῷ· πολὺ νῦν, ἄνες τὴν χεῖρά σου· καὶ ὁ ἄγγελος Κυρίου ἦν παρὰ τῇ ἅλῳ ᾿Ορνὰ τοῦ ᾿Ιεβουσαίου.
17
17
И҆ речѐ даві́дъ ко гдⷭ҇ꙋ, є҆гда̀ ви́дѣ а҆́гг҃ла бїю́ща лю́ди, и҆ речѐ: сѐ, а҆́зъ є҆́смь согрѣши́вый, а҆́зъ є҆́смь па́стырь ѕло̀ сотвори́вый, а҆ сі́и ѻ҆́вцы что̀ сотвори́ша; да бꙋ́детъ нн҃ѣ рꙋка̀ твоѧ̀ на мнѣ̀ и҆ на домꙋ̀ ѻ҆тца̀ моегѡ̀. καὶ εἶπε Δαυὶδ πρὸς Κύριον ἐν τῷ ἰδεῖν αὐτὸν τὸν ἄγγελον τὸν τύπτοντα ἐν τῷ λαῷ καὶ εἶπεν· ἰδοὺ ἐγώ εἰμι ἠδίκησα καὶ ἐγώ εἰμι ὁ ποιμὴν ἐκακοποίησα, καὶ οὗτοι τὰ πρόβατα τί ἐποίησαν; γενέσθω δὴ ἡ χείρ σου ἐν ἐμοὶ καὶ ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ πατρός μου.
18
18
И҆ прїи́де га́дъ къ даві́дꙋ въ де́нь то́й и҆ речѐ є҆мꙋ̀: взы́ди, и҆ поста́ви гдⷭ҇еви ѻ҆лта́рь на гꙋмнѣ̀ ѻ҆́рны і҆евꙋсе́анина. καὶ ἦλθε Γὰδ πρὸς Δαυὶδ ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ καὶ εἶπεν αὐτῷ· ἀνάβηθι καὶ στῆσον τῷ Κυρίῳ θυσιαστήριον ἐν τῷ ἅλωνι ᾿Ορνὰ τοῦ ᾿Ιεβουσαίου.
19
19
И҆ взы́де даві́дъ по глаго́лꙋ га́да прⷪ҇ро́ка, и҆́мже ѡ҆́бразомъ заповѣ́да є҆мꙋ̀ гдⷭ҇ь. καὶ ἀνέβη Δαυὶδ κατὰ τὸν λόγον Γάδ, καθ’ ὃν τρόπον ἐνετείλατο αὐτῷ Κύριος.
20
20
И҆ преклони́сѧ ѻ҆́рна, и҆ ви́дѣ царѧ̀ и҆ ѻ҆́троки є҆гѡ̀ восходѧ́щыѧ вы́ше є҆гѡ̀, и҆ и҆зы́де ѻ҆́рна, и҆ поклони́сѧ царю̀ на лицы̀ свое́мъ на землѝ, καὶ διέκυψεν ᾿Ορνὰ καὶ εἶδε τὸν βασιλέα καὶ τοὺς παῖδας αὐτοῦ παραπορευομένους ἐπάνω αὐτοῦ, καὶ ἐξῆλθεν ᾿Ορνὰ καὶ προσεκύνησε τῷ βασιλεῖ ἐπὶ πρόσωπον αὐτοῦ ἐπὶ τὴν γῆν.
21
21
и҆ речѐ ѻ҆́рна: что̀ ꙗ҆́кѡ прїи́де господи́нъ мо́й ца́рь къ рабꙋ̀ своемꙋ̀; И҆ речѐ даві́дъ: кꙋпи́ти оу҆ тебє̀ гꙋмно̀ (прїидо́хъ), на созда́нїе ѻ҆лтарѧ̀ гдⷭ҇нѧ, и҆ преста́нетъ ꙗ҆́зва ѿ люді́й. καὶ εἶπεν ᾿Ορνά· τί ὅτι ἦλθεν ὁ κύριός μου ὁ βασιλεὺς πρός τὸν δοῦλον αὐτοῦ; καὶ εἶπε Δαυὶδ· κτήσασθαι παρὰ σοῦ τὸν ἅλωνα τοῦ οἰκοδομῆσαι θυσιαστήριον τῷ Κυρίῳ, καὶ συσχεθῇ ἡ θραῦσις ἐπάνω τοῦ λαοῦ.
22
22
И҆ речѐ ѻ҆́рна къ даві́дꙋ: да прїи́метъ и҆ вознесе́тъ господи́нъ мо́й ца́рь гдⷭ҇ꙋ (бг҃ꙋ) є҆́же бла́го пред̾ ѻ҆чи́ма є҆гѡ̀: сѐ, воло́ве во всесожже́нїе, и҆ коле́са и҆ сосꙋ́ди волѡ́въ на дрова̀. καὶ εἶπεν ᾿Ορνὰ πρὸς Δαυὶδ· λαβέτω καὶ ἀνενεγκάτω ὁ κύριός μου ὁ βασιλεὺς τῷ Κυρίῳ τὸ ἀγαθὸν ἐν ὀφθαλμοῖς αὐτοῦ· ἰδοὺ οἱ βόες εἰς ὁλοκαύτωμα, καὶ οἱ τροχοὶ καὶ τὰ σκεύη τῶν βοῶν εἰς ξύλα.
23
23
Всѧ̑ дадѐ ѻ҆́рна царю̀. И҆ речѐ ѻ҆́рна къ царю̀: гдⷭ҇ь бг҃ъ тво́й да блгⷭ҇ви́тъ тѧ̀. τὰ πάντα ἔδωκεν ᾿Ορνὰ τῷ βασιλεῖ, καὶ εἶπεν ᾿Ορνά πρὸς τὸν βασιλέα· Κύριος ὁ Θεός σου εὐλογήσαι σε.
24
24
И҆ речѐ ца́рь ко ѻ҆́рнѣ: нѝ, но то́кмѡ кꙋпꙋ́ѧ кꙋплю̀ ѿ тебє̀ цѣно́ю, и҆ не вознесꙋ̀ гдⷭ҇ꙋ бг҃ꙋ моемꙋ̀ всесожже́нїѧ тꙋ́не. И҆ кꙋпѝ даві́дъ гꙋмно̀ и҆ волы̀ на пѧти́десѧти сі́клехъ сребра̀. καὶ εἶπεν ὁ βασιλεὺς πρὸς ᾿Ορνά· οὐχί, ὅτι ἀλλὰ κτώμενος κτήσομαι παρὰ σοῦ ἐν ἀλλάγματι, καὶ οὐκ ἀνοίσω τῷ Κυρίῳ μου Θεῷ ὁλοκαύτωμα δωρεάν· καὶ ἐκτήσατο Δαυὶδ τὸν ἅλωνα καὶ τοὺς βόας ἐν ἀργυρίῳ σίκλων πεντήκοντα.
25
25
И҆ созда̀ та́мѡ даві́дъ ѻ҆лта́рь гдⷭ҇еви: и҆ вознесѐ всесожжє́нїѧ и҆ ми̑рнаѧ. И҆ приложѝ соломѡ́нъ ко ѻ҆лтарю̀ послѣдѝ, занѐ ма́лъ бѣ̀ пре́жде. И҆ послꙋ́ша гдⷭ҇ь землѝ, и҆ ѿѧ́тъ ꙗ҆́звꙋ ѿ і҆и҃лѧ. καὶ ᾠκοδόμησεν ἐκεῖ Δαυὶδ θυσιαστήριον Κυρίῳ. καὶ ἀνήνεγκεν ὁλοκαυτώσεις καὶ εἰρηνικάς. καὶ προσέθηκε Σαλωμὼν ἐπὶ τὸ θυσιαστήριον ἐπ’ ἐσχάτῳ, ὅτι μικρὸν ἦν ἐν πρώτοις. καὶ ἐπήκουσε Κύριος τῇ γῇ, καὶ συνεσχέθη ἡ θραῦσις ἐπάνωθεν ᾿Ισραήλ.

Обкладинка книги Паперове видання
Старий Заповіт

• Бут. • Вих. • Лев. • Чис. • Втор.

• Нав. • Суд. • Руф. • 1 Цар. • 2 Цар. • 3 Цар. • 4 Цар. • 1 Пар. • 2 Пар. • 1 Езд. • 2 Езд. • 3 Езд. • Неєм. • Тов. • Юдиф. • Есф. • 1 Мак. • 2 Мак. • 3 Мак.

• Іов. • Пс. • Притч. • Еккл. • Пісн. • Прем. • Сир.

• Іс. • Єр. • Плач. • Посл. Єр. • Вар. • Єз. • Дан.

• Ос. • Іоїл. • Ам. • Авд. • Іона. • Мих. • Наум. • Авв. • Соф. • Агг. • Зах. • Мал.

Новий Заповіт

• Мф. • Мк. • Лк. • Ін.

• Діян.

• Як. • 1 Пет. • 2 Пет. • 1 Ін. • 2 Ін. • 3 Ін. • Іуд.

• Рим. • 1 Кор. • 2 Кор. • Гал. • Еф. • Флп. • Кол. • 1 Сол. • 2 Сол. • 1 Тим. • 2 Тим. • Тит. • Фил. • Євр.

• Одкр.