|
Глава́ ѳ҃і
|
Κεφάλαιο 19
|
|
1
|
1
|
| (Заⷱ҇ м҃в҃.) Бы́сть же внегда̀ бы́ти а҆поллѡ́сꙋ въ корі́нѳѣ, па́ѵелъ, проше́дъ вы̑шнїѧ страны̑, прїи́де во є҆фе́съ, и҆ ѡ҆брѣ́тъ нѣ̑кїѧ оу҆чн҃кѝ, | Ἐγένετο δέ, ἐν τῷ τὸν Ἀπολλὼ εἶναι ἐν Κορίνθῳ, Παῦλον διελθόντα τὰ ἀνωτερικὰ μέρη ἐλθεῖν εἰς Ἔφεσον· καὶ εὑρών τινας μαθητὰς |
|
2
|
2
|
| речѐ къ ни̑мъ: а҆́ще оу҆́бѡ дх҃ъ ст҃ъ прїѧ́ли є҆стѐ вѣ́ровавше; Ѻ҆ни́ же рѣ́ша къ немꙋ̀: но нижѐ а҆́ще дх҃ъ ст҃ы́й є҆́сть, слы́шахомъ. | εἶπεν πρὸς αὐτούς, Εἰ πνεῦμα ἅγιον ἐλάβετε πιστεύσαντες; Οἱ δὲ εἶπον πρὸς αὐτόν, Ἀλλ’ οὐδὲ εἰ πνεῦμα ἅγιόν ἐστιν, ἠκούσαμεν. |
|
3
|
3
|
| Рече́ же къ ни̑мъ: во что̀ оу҆̀бо крести́стесѧ; Ѻ҆ни́ же реко́ша: во і҆ѡа́нново креще́нїе. | Εἶπέν τε πρὸς αὐτούς, Εἰς τί οὖν ἐβαπτίσθητε; Οἱ δὲ εἶπον, Εἰς τὸ Ἰωάννου βάπτισμα. |
|
4
|
4
|
| Рече́ же па́ѵелъ: і҆ѡа́ннъ оу҆́бѡ крестѝ креще́нїемъ покаѧ́нїѧ, лю́демъ глаго́лѧ, да во грѧдꙋ́щаго по не́мъ вѣ́рꙋютъ, си́рѣчь во хрⷭ҇та̀ і҆и҃са. | Εἶπεν δὲ Παῦλος, Ἰωάννης μὲν ἐβάπτισεν βάπτισμα μετανοίας, τῷ λαῷ λέγων εἰς τὸν ἐρχόμενον μετ’ αὐτὸν ἵνα πιστεύσωσιν, τοῦτ’ ἔστιν, εἰς τὸν χριστὸν Ἰησοῦν. |
|
5
|
5
|
| Слы́шавше же крести́шасѧ во и҆́мѧ гдⷭ҇а і҆и҃са, | Ἀκούσαντες δὲ ἐβαπτίσθησαν εἰς τὸ ὄνομα τοῦ κυρίου Ἰησοῦ. |
|
6
|
6
|
| и҆ возло́жшꙋ па́ѵлꙋ на нѧ̀ рꙋ́цѣ, прїи́де дх҃ъ ст҃ы́й на нѧ̀, глаго́лахꙋ же ѧ҆зы̑ки и҆ проро́чествовахꙋ. | Καὶ ἐπιθέντος αὐτοῖς τοῦ Παύλου τὰς χεῖρας, ἦλθεν τὸ πνεῦμα τὸ ἅγιον ἐπ’ αὐτούς, ἐλάλουν τε γλώσσαις καὶ προεφήτευον. |
|
7
|
7
|
| Бѧ́ше же всѣ́хъ мꙋже́й ꙗ҆́кѡ двана́десѧть. | Ἦσαν δὲ οἱ πάντες ἄνδρες ὡσεὶ δεκαδύο. |
|
8
|
8
|
| Вше́дъ же въ со́нмище, дерза́ше, не ѡ҆бинꙋ́ѧсѧ трѝ мцⷭ҇ы бесѣ́дꙋѧ и҆ оу҆вѣрѧ́ѧ, ꙗ҆̀же ѡ҆ црⷭ҇твїи бж҃їи. | Εἰσελθὼν δὲ εἰς τὴν συναγωγὴν ἐπαρρησιάζετο, ἐπὶ μῆνας τρεῖς διαλεγόμενος καὶ πείθων τὰ περὶ τῆς βασιλείας τοῦ θεοῦ. |
|
9
|
9
|
| И҆ є҆гда̀ нѣ́цыи ѡ҆жесточа́хꙋсѧ и҆ прѧ́хꙋсѧ, ѕлосло́вѧще пꙋ́ть гдⷭ҇ень пред̾ наро́домъ, ѿстꙋ́пль ѿ ни́хъ ѿлꙋчѝ оу҆чн҃кѝ, по всѧ̑ дни̑ стѧза́ѧсѧ во оу҆чи́лищи мꙋчи́телѧ [власти́телѧ] нѣ́коегѡ. | Ὡς δέ τινες ἐσκληρύνοντο καὶ ἠπείθουν, κακολογοῦντες τὴν ὁδὸν ἐνώπιον τοῦ πλήθους, ἀποστὰς ἀπ’ αὐτῶν ἀφώρισεν τοὺς μαθητάς, καθ’ ἡμέραν διαλεγόμενος ἐν τῇ σχολῇ Τυράννου τινός. |
|
10
|
10
|
| Сїе́ же бы́сть два̀ лѣ̑та, ꙗ҆́кѡ всѣ̑мъ живꙋ́щымъ во а҆сі́и слы́шати сло́во гдⷭ҇а і҆и҃са, жидѡ́мъ же и҆ є҆́ллинѡмъ. | Τοῦτο δὲ ἐγένετο ἐπὶ ἔτη δύο, ὥστε πάντας τοὺς κατοικοῦντας τὴν Ἀσίαν ἀκοῦσαι τὸν λόγον τοῦ κυρίου Ἰησοῦ, Ἰουδαίους τε καὶ Ἕλληνας. |
|
11
|
11
|
| Си̑лы же не прѡ́сты творѧ́ше бг҃ъ рꙋка́ма па́ѵловыма, | Δυνάμεις τε οὐ τὰς τυχούσας ἐποίει ὁ θεὸς διὰ τῶν χειρῶν Παύλου, |
|
12
|
12
|
| ꙗ҆́кѡ и҆ на недꙋ̑жныѧ наноси́ти ѿ (по́та) тѣ́ла є҆гѡ̀ главотѧ́жы и҆ оу҆брꙋ́сцы, и҆ и҆сцѣли́тисѧ и҆̀мъ ѿ недꙋ̑гъ, и҆ дꙋхѡ́мъ лꙋка̑вымъ и҆сходи́ти ѿ ни́хъ. | ὥστε καὶ ἐπὶ τοὺς ἀσθενοῦντας ἐπιφέρεσθαι ἀπὸ τοῦ χρωτὸς αὐτοῦ σουδάρια ἢ σιμικίνθια, καὶ ἀπαλλάσσεσθαι ἀπ’ αὐτῶν τὰς νόσους, τά τε πνεύματα τὰ πονηρὰ ἐξέρχεσθαι ἀπ’ αὐτῶν. |
|
13
|
13
|
| Нача́ша же нѣ́цыи ѿ скита́ющихсѧ і҆ꙋдє́й заклина́телей и҆менова́ти над̾ и҆мꙋ́щими дꙋ́хи лꙋка̑выѧ и҆́мѧ гдⷭ҇а і҆и҃са, глаго́люще: заклина́емъ вы̀ і҆и҃сомъ, є҆го́же па́ѵелъ проповѣ́дꙋетъ. | Ἐπεχείρησαν δέ τινες ἀπὸ τῶν περιερχομένων Ἰουδαίων ἐξορκιστῶν ὀνομάζειν ἐπὶ τοὺς ἔχοντας τὰ πνεύματα τὰ πονηρὰ τὸ ὄνομα τοῦ κυρίου Ἰησοῦ, λέγοντες, Ὁρκίζομεν ὑμᾶς τὸν Ἰησοῦν ὃν ὁ Παῦλος κηρύσσει. |
|
14
|
14
|
| Бѧ́хꙋ же нѣ́цыи сы́нове ске́ѵы і҆ꙋде́анина а҆рхїере́а се́дмь, и҆̀же сїѐ творѧ́хꙋ. | Ἦσαν δέ τινες υἱοὶ Σκευᾶ Ἰουδαίου ἀρχιερέως ἑπτὰ οἱ τοῦτο ποιοῦντες. |
|
15
|
15
|
| Ѿвѣща́въ же дꙋ́хъ лꙋка́вый речѐ: і҆и҃са зна́ю и҆ па́ѵла свѣ́мъ, вы́ же кто̀ є҆стѐ; | Ἀποκριθὲν δὲ τὸ πνεῦμα τὸ πονηρὸν εἶπεν, Τὸν Ἰησοῦν γινώσκω, καὶ τὸν Παῦλον ἐπίσταμαι· ὑμεῖς δὲ τίνες ἐστέ; |
|
16
|
16
|
| И҆ скачѧ̀ на ни́хъ человѣ́къ, въ не́мже бѣ̀ дꙋ́хъ лꙋка́вый, и҆ ѡ҆долѣ́въ и҆̀мъ, оу҆крѣпи́сѧ на ни́хъ, ꙗ҆́коже наги̑мъ и҆ оу҆ра́нєнымъ и҆збѣжа́ти ѿ хра́ма ѻ҆́нагѡ. | Καὶ ἐφαλλόμενος ἐπ’ αὐτοὺς ὁ ἄνθρωπος ἐν ᾧ ἦν τὸ πνεῦμα τὸ πονηρόν, καὶ κατακυριεύσαν αὐτῶν, ἴσχυσεν κατ’ αὐτῶν, ὥστε γυμνοὺς καὶ τετραυματισμένους ἐκφυγεῖν ἐκ τοῦ οἴκου ἐκείνου. |
|
17
|
17
|
| Сїе́ же бы́сть разꙋ́мно всѣ̑мъ живꙋ́щымъ во є҆фе́сѣ і҆ꙋде́ємъ же и҆ є҆́ллинѡмъ, и҆ нападѐ стра́хъ на всѣ́хъ и҆̀хъ, и҆ велича́шесѧ и҆́мѧ гдⷭ҇а і҆и҃са: | Τοῦτο δὲ ἐγένετο γνωστὸν πᾶσιν Ἰουδαίοις τε καὶ Ἕλλησιν τοῖς κατοικοῦσιν τὴν Ἔφεσον, καὶ ἐπέπεσεν φόβος ἐπὶ πάντας αὐτούς, καὶ ἐμεγαλύνετο τὸ ὄνομα τοῦ κυρίου Ἰησοῦ. |
|
18
|
18
|
| мно́зи же ѿ вѣ́ровавшихъ прихожда́хꙋ, и҆сповѣ́дающе и҆ сказꙋ́юще дѣла̀ своѧ̑: | Πολλοί τε τῶν πεπιστευκότων ἤρχοντο, ἐξομολογούμενοι, καὶ ἀναγγέλλοντες τὰς πράξεις αὐτῶν. |
|
19
|
19
|
| дово́лни же ѿ сотво́ршихъ чародѣѧ̑нїѧ, собра́вше кни̑ги своѧ̑, сожига́хꙋ пред̾ всѣ́ми: и҆ сложи́ша цѣ́ны и҆́хъ и҆ ѡ҆брѣто́ша сребра̀ пѧ́ть те́мъ. | Ἱκανοὶ δὲ τῶν τὰ περίεργα πραξάντων συνενέγκαντες τὰς βίβλους κατέκαιον ἐνώπιον πάντων· καὶ συνεψήφισαν τὰς τιμὰς αὐτῶν, καὶ εὗρον ἀργυρίου μυριάδας πέντε. |
|
20
|
20
|
| Си́це крѣ́пкѡ сло́во гдⷭ҇не растѧ́ше и҆ крѣплѧ́шесѧ. | Οὕτως κατὰ κράτος ὁ λόγος τοῦ κυρίου ηὔξανεν καὶ ἴσχυεν. |
|
21
|
21
|
| И҆ ꙗ҆́коже сконча́шасѧ сїѧ̑, положѝ па́ѵелъ въ дꙋ́сѣ, проше́дъ македо́нїю и҆ а҆ха́їю, и҆тѝ во і҆ерⷭ҇ли́мъ, ре́къ, ꙗ҆́кѡ бы́вшꙋ мѝ та́мѡ, подоба́етъ мѝ и҆ ри́мъ ви́дѣти. | Ὡς δὲ ἐπληρώθη ταῦτα, ἔθετο ὁ Παῦλος ἐν τῷ πνεύματι, διελθὼν τὴν Μακεδονίαν καὶ Ἀχαΐαν, πορεύεσθαι εἰς Ἱερουσαλήμ, εἰπὼν ὅτι Μετὰ τὸ γενέσθαι με ἐκεῖ, δεῖ με καὶ Ῥώμην ἰδεῖν. |
|
22
|
22
|
| Посла́въ же въ македо́нїю два̀ ѿ слꙋжа́щихъ є҆мꙋ̀, тїмоѳе́а и҆ є҆ра́ста, са́мъ же пребы́сть вре́мѧ во а҆сі́и. | Ἀποστείλας δὲ εἰς τὴν Μακεδονίαν δύο τῶν διακονούντων αὐτῷ, Τιμόθεον καὶ Ἔραστον, αὐτὸς ἐπέσχεν χρόνον εἰς τὴν Ἀσίαν. |
|
23
|
23
|
| Бы́сть же во вре́мѧ ѻ҆́но молва̀ не ма́ла ѡ҆ пꙋтѝ гдⷭ҇ни: | Ἐγένετο δὲ κατὰ τὸν καιρὸν ἐκεῖνον τάραχος οὐκ ὀλίγος περὶ τῆς ὁδοῦ. |
|
24
|
24
|
| дими́трїй бо нѣ́кто и҆́менемъ, среброкова́чь, творѧ́й хра́мы срє́брѧны а҆ртемі́дѣ, подаѧ́ше хитрецє́мъ дѣ́ланїе [стѧжа́нїе] не ма́ло, | Δημήτριος γάρ τις ὀνόματι, ἀργυροκόπος, ποιῶν ναοὺς ἀργυροῦς Ἀρτέμιδος, παρείχετο τοῖς τεχνίταις ἐργασίαν οὐκ ὀλίγην· |
|
25
|
25
|
| и҆̀хже собра́въ и҆ и҆́ны сицевы́хъ веще́й дѣ́латєли, речѐ: мꙋ́жїе, вѣ́сте, ꙗ҆́кѡ ѿ сегѡ̀ дѣ́ланїѧ дово́лство житїю̀ на́шемꙋ є҆́сть: | οὓς συναθροίσας, καὶ τοὺς περὶ τὰ τοιαῦτα ἐργάτας, εἶπεν, Ἄνδρες, ἐπίστασθε ὅτι ἐκ ταύτης τῆς ἐργασίας ἡ εὐπορία ἡμῶν ἐστιν. |
|
26
|
26
|
| и҆ ви́дите и҆ слы́шите, ꙗ҆́кѡ не то́кмѡ є҆фе́съ, но ма́лѡ не всю̀ а҆сі́ю па́ѵелъ се́й препрѣ́въ, ѡ҆братѝ мно́гъ наро́дъ, глаго́лѧ, ꙗ҆́кѡ не сꙋ́ть бо́зи, и҆̀же рꙋка́ми человѣ́ческими быва́ютъ: | Καὶ θεωρεῖτε καὶ ἀκούετε ὅτι οὐ μόνον Ἐφέσου, ἀλλὰ σχεδὸν πάσης τῆς Ἀσίας, ὁ Παῦλος οὗτος πείσας μετέστησεν ἱκανὸν ὄχλον, λέγων ὅτι οὐκ εἰσὶν θεοὶ οἱ διὰ χειρῶν γινόμενοι. |
|
27
|
27
|
| не то́кмѡ же сїѧ̀ бѣдꙋ̀ прїе́млетъ на́ша ча́сть, є҆́же бы во ѡ҆бличе́нїе не прїитѝ, но дабы̀ и҆ вели́кїѧ боги́ни а҆ртемі́ды хра́мъ ни во что́же не вмѣни́лсѧ, и҆́мать же разори́тисѧ и҆ вели́чество є҆ѧ̀, ю҆́же всѧ̀ а҆сі́а и҆ вселе́ннаѧ почита́етъ. | Οὐ μόνον δὲ τοῦτο κινδυνεύει ἡμῖν τὸ μέρος εἰς ἀπελεγμὸν ἐλθεῖν, ἀλλὰ καὶ τὸ τῆς μεγάλης θεᾶς ἱερὸν Ἀρτέμιδος εἰς οὐθὲν λογισθῆναι, μέλλειν δὲ καὶ καθαιρεῖσθαι τὴν μεγαλειότητα αὐτῆς, ἣν ὅλη ἡ Ἀσία καὶ ἡ οἰκουμένη σέβεται. |
|
28
|
28
|
| Слы́шавше же и҆ бы́вше и҆спо́лнени ꙗ҆́рости, вопїѧ́хꙋ глаго́люще: вели́ка а҆ртемі́да є҆фе́сскаѧ. | Ἀκούσαντες δὲ καὶ γενόμενοι πλήρεις θυμοῦ, ἔκραζον λέγοντες, Μεγάλη ἡ Ἄρτεμις Ἐφεσίων. |
|
29
|
29
|
| И҆ и҆спо́лнисѧ гра́дъ ве́сь мѧте́жа: оу҆стреми́шасѧ же є҆динодꙋ́шнѡ на позо́рище, восхи́щше га́їа и҆ а҆рїста́рха македо́нѧны, дрꙋ́ги [сопꙋ́тники] па́ѵлѡвы. | Καὶ ἐπλήσθη ἡ πόλις ὅλη τῆς συγχύσεως· ὥρμησάν τε ὁμοθυμαδὸν εἰς τὸ θέατρον, συναρπάσαντες Γάϊον καὶ Ἀρίσταρχον Μακεδόνας, συνεκδήμους Παύλου. |
|
30
|
30
|
| Па́ѵлꙋ же хотѧ́щꙋ вни́ти въ наро́дъ, не ѡ҆ставлѧ́хꙋ є҆гѡ̀ оу҆чн҃цы̀: | Τοῦ δὲ Παύλου βουλομένου εἰσελθεῖν εἰς τὸν δῆμον, οὐκ εἴων αὐτὸν οἱ μαθηταί. |
|
31
|
31
|
| нѣ́цыи же ѿ а҆сі́йскихъ нача̑лникъ, сꙋ́ще є҆мꙋ̀ дрꙋ́зи, посла́вше къ немꙋ̀, молѧ́хꙋ не вда́ти себѐ въ позо́ръ. | Τινὲς δὲ καὶ τῶν Ἀσιαρχῶν, ὄντες αὐτῷ φίλοι, πέμψαντες πρὸς αὐτόν, παρεκάλουν μὴ δοῦναι ἑαυτὸν εἰς τὸ θέατρον. |
|
32
|
32
|
| Дрꙋзі́и же оу҆̀бо и҆́но нѣ́что вопїѧ́хꙋ: бѣ́ бо собра́нїе смꙋще́но, и҆ мно́жайшїи ѿ ни́хъ не вѣ́дѧхꙋ, чесѡ̀ ра́ди собра́шасѧ. | Ἄλλοι μὲν οὖν ἄλλο τι ἔκραζον· ἦν γὰρ ἡ ἐκκλησία συγκεχυμένη, καὶ οἱ πλείους οὐκ ᾔδεισαν τίνος ἕνεκεν συνεληλύθεισαν. |
|
33
|
33
|
| Ѿ наро́да же и҆збра́ша а҆леѯа́ндра, и҆зве́дшымъ є҆го̀ і҆ꙋде́ємъ. А҆леѯа́ндръ же, помаа́въ рꙋко́ю, хотѧ́ше ѿвѣща́ти наро́дꙋ. | Ἐκ δὲ τοῦ ὄχλου προεβίβασαν Ἀλέξανδρον, προβαλόντων αὐτὸν τῶν Ἰουδαίων. Ὁ δὲ Ἀλέξανδρος, κατασείσας τὴν χεῖρα, ἤθελεν ἀπολογεῖσθαι τῷ δήμῳ. |
|
34
|
34
|
| Разꙋмѣ́вше же, ꙗ҆́кѡ і҆ꙋде́анинъ є҆́сть, гла́съ бы́сть є҆ди́нъ ѿ всѣ́хъ, ꙗ҆́кѡ на два̀ часа̑ вопїю́щихъ: вели́ка а҆ртемі́да є҆фе́сскаѧ. | Ἐπιγνόντες δὲ ὅτι Ἰουδαῖός ἐστιν, φωνὴ ἐγένετο μία ἐκ πάντων ὡς ἐπὶ ὥρας δύο κραζόντων, Μεγάλη ἡ Ἄρτεμις Ἐφεσίων. |
|
35
|
35
|
| Оу҆ти́шивъ же кни́жникъ наро́дъ, речѐ: мꙋ́жїе є҆фе́сстїи, кто́ бо є҆́сть человѣ́къ, и҆́же не вѣ́сть, ꙗ҆́кѡ є҆фе́сскїй гра́дъ слꙋжи́тель є҆́сть вели́кїѧ боги́ни а҆ртемі́ды и҆ дїопе́та; | Καταστείλας δὲ ὁ γραμματεὺς τὸν ὄχλον φησίν, Ἄνδρες Ἐφέσιοι, τίς γάρ ἐστιν ἄνθρωπος ὃς οὐ γινώσκει τὴν Ἐφεσίων πόλιν νεωκόρον οὖσαν τῆς μεγάλης θεᾶς Ἀρτέμιδος καὶ τοῦ Διοπετοῦς; |
|
36
|
36
|
| без̾ всѧ́кагѡ оу҆̀бо прекосло́вїѧ си̑мъ си́це сꙋ́щымъ, потре́бно є҆́сть ва́мъ безмѡ́лвнымъ бы́ти и҆ ничто́же безчи́нно твори́ти: | Ἀναντιρρήτων οὖν ὄντων τούτων, δέον ἐστὶν ὑμᾶς κατεσταλμένους ὑπάρχειν, καὶ μηδὲν προπετὲς πράσσειν. |
|
37
|
37
|
| приведо́сте бо мꙋже́й си́хъ, ни хра́мъ (а҆ртемі́динъ) ѡ҆кра́дшихъ, нижѐ боги́ню ва́шꙋ хꙋ́лѧщихъ: | Ἠγάγετε γὰρ τοὺς ἄνδρας τούτους, οὔτε ἱεροσύλους οὔτε βλασφημοῦντας τὴν θεὸν ὑμῶν. |
|
38
|
38
|
| а҆́ще оу҆́бѡ дими́трїй и҆ и҆̀же съ ни́мъ хꙋдѡ́жницы и҆́мꙋтъ къ комꙋ̀ сло́во, сꙋды̀ сꙋ́ть и҆ а҆нѳѷпа́ти сꙋ́ть: да пое́млютъ дрꙋ́гъ на дрꙋ́га: | Εἰ μὲν οὖν Δημήτριος καὶ οἱ σὺν αὐτῷ τεχνῖται ἔχουσιν πρός τινα λόγον, ἀγοραῖοι ἄγονται, καὶ ἀνθύπατοί εἰσιν· ἐγκαλείτωσαν ἀλλήλοις. |
|
39
|
39
|
| а҆́ще ли же что̀ ѡ҆ и҆ны́хъ и҆́щете, въ зако́ннѣмъ собра́нїи разрѣши́тсѧ: | Εἰ δέ τι περὶ ἑτέρων ἐπιζητεῖτε, ἐν τῇ ἐννόμῳ ἐκκλησίᾳ ἐπιλυθήσεται. |
|
40
|
40
|
| и҆́бо бѣ́дствꙋемъ порица́еми бы́ти ѡ҆ крамолѣ̀ дне́шней, ни є҆ди́нѣй винѣ̀ сꙋ́щей, ѡ҆ не́йже возмо́жемъ возда́ти сло́во стремле́нїѧ сегѡ̀. И҆ сїѧ̑ ре́къ распꙋстѝ собра́вшїйсѧ наро́дъ. | Καὶ γὰρ κινδυνεύομεν ἐγκαλεῖσθαι στάσεως περὶ τῆς σήμερον, μηδενὸς αἰτίου ὑπάρχοντος περὶ οὗ οὐ δυνησόμεθα δοῦναι λόγον τῆς συστροφῆς ταύτης. |
Паперове видання
Старий Заповіт
• Бут. • Вих. • Лев. • Чис. • Втор.
• Нав. • Суд. • Руф. • 1 Цар. • 2 Цар. • 3 Цар. • 4 Цар. • 1 Пар. • 2 Пар. • 1 Езд. • 2 Езд. • 3 Езд. • Неєм. • Тов. • Юдиф. • Есф. • 1 Мак. • 2 Мак. • 3 Мак.
• Іов. • Пс. • Притч. • Еккл. • Пісн. • Прем. • Сир.
• Іс. • Єр. • Плач. • Посл. Єр. • Вар. • Єз. • Дан.
• Ос. • Іоїл. • Ам. • Авд. • Іона. • Мих. • Наум. • Авв. • Соф. • Агг. • Зах. • Мал.