|
Глава́ ѳ҃
|
Κεφάλαιο 9
|
|
1
|
1
|
| Ви́дѣхъ гдⷭ҇а стоѧ́ща на же́ртвенницѣ, и҆ речѐ: поразѝ ѡ҆чисти́лище, и҆ поколе́блютсѧ преддвє́рїѧ, и҆ пресѣцы̀ въ главы̑ всѣ́хъ: и҆ ѡ҆ста́вшыѧ и҆́хъ ѻ҆рꙋ́жїемъ и҆збїю̀, не оу҆бѣжи́тъ ѿ ни́хъ бѣжа́й, и҆ не оу҆цѣлѣ́етъ ѿ ни́хъ оу҆цѣлѣва́ѧй: | ΕΙΔΟΝ τὸν Κύριον ἐφεστῶτα ἐπὶ τοῦ θυσιαστηρίου, καὶ εἶπε· πάταξον ἐπὶ τὸ ἱλαστήριον καὶ σεισθήσεται τὰ πρόπυλα καὶ διάκοψον εἰς κεφαλὰς πάντων· καὶ τοὺς καταλοίπους αὐτῶν ἐν ρομφαίᾳ ἀποκτενῶ, οὐ μὴ διαφύγῃ ἐξ αὐτῶν φεύγων, καὶ οὐ μὴ διασωθῇ ἐξ αὐτῶν ἀνασωζόμενος. |
|
2
|
2
|
| а҆́ще сокры́ютсѧ во а҆́дѣ, то̀ и҆ ѿтꙋ́дꙋ рꙋка̀ моѧ̀ и҆сто́ргнетъ ѧ҆̀, и҆ а҆́ще взы́дꙋтъ на не́бо, то̀ и҆ ѿтꙋ́дꙋ све́ргꙋ ѧ҆̀: | ἐὰν κατακρυβῶσιν εἰς ᾅδου, ἐκεῖθεν ἡ χείρ μου ἀνασπάσει αὐτούς· καὶ ἐὰν ἀναβῶσιν εἰς τὸν οὐρανόν, ἐκεῖθεν κατάξω αὐτούς· |
|
3
|
3
|
| и҆ а҆́ще скры́ютсѧ на версѣ̀ карми́ла, то̀ и҆ ѿтꙋ́дꙋ взыщꙋ̀ и҆ возмꙋ̀ ѧ҆̀, и҆ а҆́ще погрꙋзѧ́тсѧ ѿ ѻ҆́чїю моє́ю во глꙋбина́хъ морски́хъ, то̀ и҆ та́мѡ повелю̀ ѕмі́еви, и҆ оу҆грызе́тъ ѧ҆̀: | ἐὰν ἐγκατακρυβῶσιν εἰς τὴν κορυφὴν τοῦ Καρμήλου, ἐκεῖθεν ἐξερευνήσω καὶ λήψομαι αὐτούς· καὶ ἐὰν καταδύσωσιν ἐξ ὀφθαλμῶν μου εἰς τὰ βάθη τῆς θαλάσσης, ἐκεῖ ἐντελοῦμαι τῷ δράκοντι καὶ δήξεται αὐτούς· |
|
4
|
4
|
| и҆ а҆́ще по́йдꙋтъ въ плѣ́нъ пред̾ лице́мъ вра̑гъ свои́хъ, и҆ та́мѡ повелю̀ ѻ҆рꙋ́жїю, и҆ и҆збїе́тъ и҆̀хъ: и҆ оу҆твержꙋ̀ ѻ҆́чи моѝ на ни́хъ во ѕла̑ѧ, а҆ не во блага̑ѧ. | καὶ ἐὰν πορευθῶσιν ἐν αἰχμαλωσίᾳ πρὸ προσώπου τῶν ἐχθρῶν αὐτῶν, ἐκεῖ ἐντελοῦμαι τῇ ρομφαίᾳ καὶ ἀποκτενεῖ αὐτούς. καὶ στηριῶ τοὺς ὀφθαλμούς μου ἐπ᾿ αὐτοὺς εἰς κακὰ καὶ οὐκ εἰς ἀγαθά. |
|
5
|
5
|
| И҆ гдⷭ҇ь бг҃ъ вседержи́тель прикаса́ѧйсѧ землѝ и҆ коле́блѧ є҆́ю, и҆ возрыда́ютъ всѝ живꙋ́щїи на не́й, и҆ взы́детъ ꙗ҆́кѡ рѣка̀ сконча́нїе є҆ѧ̀, и҆ сни́детъ ꙗ҆́кѡ рѣка̀ є҆гѵ́петскаѧ: | καὶ Κύριος Κύριος ὁ Θεὸς ὁ παντοκράτωρ, ὁ ἐφαπτόμενος τῆς γῆς καὶ σαλεύων αὐτήν, καὶ πενθήσουσι πάντες οἱ κατοικοῦντες αὐτήν, καὶ ἀναβήσεται ὡς ποταμὸς συντέλεια αὐτῆς καὶ καταβήσεται ὡς ποταμὸς Αἰγύπτου· |
|
6
|
6
|
| сотворѧ́ѧй на не́бо восхо́дъ сво́й и҆ ѡ҆бѣща́нїе своѐ на землѝ ѡ҆снова́ѧй, призыва́ѧй во́дꙋ морскꙋ́ю и҆ пролива́ѧй ю҆̀ на лицѐ землѝ: гдⷭ҇ь бг҃ъ вседержи́тель и҆́мѧ є҆мꙋ̀. | ὁ οἰκοδομῶν εἰς τὸν οὐρανὸν ἀνάβασιν αὐτοῦ καὶ τὴν ἐπαγγελίαν αὐτοῦ ἐπὶ τῆς γῆς θεμελιῶν, ὁ προσκαλούμενος τὸ ὕδωρ τῆς θαλάσσης καὶ ἐκχέων αὐτὸ ἐπὶ πρόσωπον τῆς γῆς· Κύριος ὁ Θεὸς ὁ παντοκράτωρ ὄνομα αὐτῷ. |
|
7
|
7
|
| Не ꙗ҆́коже ли сы́нове є҆ѳїо́пстїи вы̀ є҆стѐ мнѣ̀, сы́нове і҆и҃лєвы; гл҃етъ гдⷭ҇ь. Не і҆и҃лѧ ли и҆зведо́хъ и҆з̾ землѝ є҆гѵ́петскїѧ и҆ и҆ноплеме́нники и҆з̾ каппадокі́и и҆ сѵ́рѧны и҆з̾ ро́ва; | οὐχ ὡς υἱοὶ Αἰθιόπων ὑμεῖς ἐστε ἐμοί, υἱοὶ ᾿Ισραήλ; λέγει Κύριος. οὐ τὸν ᾿Ισραὴλ ἀνήγαγον ἐκ γῆς Αἰγύπτου καὶ τοὺς ἀλλοφύλους ἐκ Καππαδοκίας καὶ τοὺς Σύρους ἐκ βόθρου; — |
|
8
|
8
|
| Сѐ, ѻ҆́чи гдⷭ҇а бг҃а на ца́рство грѣ́шныхъ, и҆ ѿве́ргꙋ є҆̀ ѿ лица̀ землѝ: ѻ҆ба́че не въ коне́цъ ѿве́ргꙋ до́мъ і҆и҃левъ, гл҃етъ гдⷭ҇ь. | ᾿Ιδοὺ οἱ ὀφθαλμοὶ Κυρίου τοῦ Θεοῦ ἐπὶ τὴν βασιλείαν τῶν ἁμαρτωλῶν καὶ ἐξαρῶ αὐτὴν ἀπὸ προσώπου τῆς γῆς· πλὴν ὅτι οὐκ εἰς τέλος ἐξαρῶ τὸν οἶκον ᾿Ιακώβ, λέγει Κύριος. |
|
9
|
9
|
| Поне́же, сѐ, а҆́зъ заповѣ́даю и҆ развѣ́ю до́мъ і҆и҃левъ во всѧ̑ ꙗ҆зы́ки, ꙗ҆́коже вѣ́етсѧ на вѣ́ѧлѣ, и҆ не паде́тъ сотре́нїе на зе́млю. | διότι ἰδοὺ ἐγὼ ἐντέλλομαι καὶ λικμήσω ἐν πᾶσι τοῖς ἔθνεσι τὸν οἶκον ᾿Ισραήλ, ὃν τρόπον λικμᾶται ἐν τῷ λικμῷ καὶ οὐ μὴ πέσῃ σύντριμμα ἐπὶ τὴν γῆν. |
|
10
|
10
|
| Ѻ҆рꙋ́жїемъ сконча́ютсѧ всѝ грѣ́шнїи люді́й мои́хъ, глаго́лющїи: не прибли́жатсѧ, ни прїи́дꙋтъ на на́съ ѕла̑ѧ. | ἐν ρομφαίᾳ τελευτήσουσι πάντες ἁμαρτωλοὶ λαοῦ μου οἱ λέγοντες· οὐ μὴ ἐγγίσῃ οὐδ᾿ οὐ μὴ γένηται ἐφ᾿ ἡμᾶς τὰ κακά. |
|
11
|
11
|
| Въ то́й де́нь возста́влю ски́нїю даві́довꙋ па́дшꙋю, и҆ возграждꙋ̀ па̑дшаѧ є҆ѧ̀, и҆ раскѡ́панаѧ є҆ѧ̀ возста́влю, и҆ возграждꙋ̀ ю҆̀ ꙗ҆́коже дні́е вѣ́ка: | ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ ἀναστήσω τὴν σκηνὴν Δαυὶδ τὴν πεπτωκυῖαν καὶ ἀνοικοδομήσω τὰ πεπτωκότα αὐτῆς καὶ τὰ κατεσκαμμένα αὐτῆς ἀναστήσω καὶ ἀνοικοδομήσω αὐτὴν καθὼς αἱ ἡμέραι τοῦ αἰῶνος, |
|
12
|
12
|
| ꙗ҆́кѡ да взы́щꙋтъ менѐ ѡ҆ста́вшїисѧ человѣ́цы и҆ всѝ ꙗ҆зы́цы, въ ни́хже призва́сѧ и҆́мѧ моѐ въ ни́хъ, гл҃етъ гдⷭ҇ь творѧ́й сїѧ̑ всѧ̑. | ὅπως ἐκζητήσωσιν οἱ κατάλοιποι τῶν ἀνθρώπων καὶ πάντα τὰ ἔθνη, ἐφ᾿ οὓς ἐπικέκληται τὸ ὄνομά μου ἐπ᾿ αὐτούς, λέγει Κύριος ὁ Θεὸς ὁ ποιῶν πάντα ταῦτα. |
|
13
|
13
|
| Сѐ, дні́е грѧдꙋ́тъ, гл҃етъ гдⷭ҇ь, и҆ пости́гнетъ жа́тва ѡ҆б̾има́нїе вїногра́да, и҆ созрѣ́етъ гро́здїе въ сѣ́ѧтвꙋ, и҆ и҆ска́паютъ го́ры сла́дость, и҆ всѝ хо́лми насажде́ни бꙋ́дꙋтъ: | ἰδοὺ ἡμέραι ἔρχονται, λέγει Κύριος, καὶ καταλήψεται ὁ ἀμητὸς τὸν τρυγητόν, καὶ περκάσει ἡ σταφυλὴ ἐν τῷ σπόρῳ, καὶ ἀποσταλάξει τὰ ὄρη γλυκασμόν, καὶ πάντες οἱ βουνοὶ σύμφυτοι ἔσονται· |
|
14
|
14
|
| и҆ возвращꙋ̀ плѣ́нъ люді́й мои́хъ і҆и҃лѧ, и҆ возградѧ́тъ гра́ды разорє́ныѧ, и҆ населѧ́тсѧ, и҆ насадѧ́тъ вїногра́ды и҆ и҆спїю́тъ вїно̀ и҆́хъ, и҆ сотворѧ́тъ вертогра́ды и҆ снѣдѧ́тъ пло́дъ и҆́хъ: | καὶ ἐπιστρέψω τὴν αἰχμαλωσίαν τοῦ λαοῦ μου ᾿Ισραήλ, καὶ οἰκοδομήσουσι πόλεις τὰς ἠφανισμένας καὶ κατοικήσουσι καὶ φυτεύσουσιν ἀμπελῶνας καὶ πίονται τὸν οἶνον αὐτῶν καὶ ποιήσουσι κήπους καὶ φάγονται τὸν καρπὸν αὐτῶν· |
|
15
|
15
|
| и҆ насаждꙋ̀ ѧ҆̀ на землѝ и҆́хъ, и҆ не и҆сто́ргнꙋтсѧ ктомꙋ̀ ѿ землѝ своеѧ̀, ю҆́же да́хъ и҆̀мъ, гл҃етъ гдⷭ҇ь бг҃ъ вседержи́тель. | καὶ καταφυτεύσω αὐτοὺς ἐπὶ τῆς γῆς αὐτῶν καὶ οὐ μὴ ἐκσπασθῶσιν οὐκέτι ἀπὸ τῆς γῆς, ἧς ἔδωκα αὐτοῖς, λέγει Κύριος ὁ Θεὸς ὁ παντοκράτωρ. |
Старий Заповіт
• Бут. • Вих. • Лев. • Чис. • Втор.
• Нав. • Суд. • Руф. • 1 Цар. • 2 Цар. • 3 Цар. • 4 Цар. • 1 Пар. • 2 Пар. • 1 Езд. • 2 Езд. • 3 Езд. • Неєм. • Тов. • Юдиф. • Есф. • 1 Мак. • 2 Мак. • 3 Мак.
• Іов. • Пс. • Притч. • Еккл. • Пісн. • Прем. • Сир.
• Іс. • Єр. • Плач. • Посл. Єр. • Вар. • Єз. • Дан.
• Ос. • Іоїл. • Ам. • Авд. • Іона. • Мих. • Наум. • Авв. • Соф. • Агг. • Зах. • Мал.