|
ΗΣΑΪΑΣ
|
И҆са́їѧ
|
|
Κεφάλαιο 1
|
Глава́ а҃
|
|
1
|
1
|
| ΟΡΑΣΙΣ, ἣν εἶδεν ῾Ησαΐας υἱὸς ᾿Αμώς, ἣν εἶδε κατὰ τῆς ᾿Ιουδαίας καὶ κατὰ ῾Ιερουσαλὴμ ἐν βασιλεία ᾿Οζίου καὶ ᾿Ιωάθαμ καὶ ῎Αχαζ καὶ ᾿Εζεκίου, οἵ ἐβασίλευσαν τῆς ᾿Ιουδαίας. | Видѣ́нїе, є҆́же ви́дѣ и҆са́їа сы́нъ а҆мѡ́совъ, є҆́же ви́дѣ на і҆ꙋде́ю и҆ на і҆ерⷭ҇ли́мъ, въ ца́рство ѻ҆зі́и и҆ і҆ѡаѳа́ма, и҆ а҆ха́за и҆ є҆зекі́и, и҆̀же ца́рствоваша во і҆ꙋде́и. |
|
2
|
2
|
| ῎Ακουε οὐρανὲ καὶ ἐνωτίζου γῆ, ὅτι Κύριος ἐλάλησεν· υἱοὺς ἐγέννησα καὶ ὕψωσα, αὐτοὶ δέ με ἠθέτησαν. | Слы́ши, нб҃о, и҆ внꙋшѝ, землѐ, ꙗ҆́кѡ гдⷭ҇ь возгл҃а: сы́ны роди́хъ и҆ возвы́сихъ, ті́и же ѿверго́шасѧ менє̀. |
|
3
|
3
|
| ἔγνω βοῦς τὸν κτησάμενον καὶ ὄνος τὴν φάτνην τοῦ κυρίου αὐτοῦ· ᾿Ισραὴλ δέ με οὐκ ἔγνω καὶ ὁ λαός με οὐ συνῆκεν. | Позна̀ во́лъ стѧжа́вшаго и҆̀, и҆ ѻ҆се́лъ ꙗ҆́сли господи́на своегѡ̀: і҆и҃ль же менє̀ не позна̀, и҆ лю́дїе моѝ не разꙋмѣ́ша. |
|
4
|
4
|
| οὐαὶ ἔθνος ἁμαρτωλόν, λαὸς πλήρης ἁμαρτιῶν, σπέρμα πονηρόν, υἱοὶ ἄνομοι· ἐγκατελίπατε τὸν Κύριον καὶ παρωργίσατε τὸν ἅγιον τοῦ ᾿Ισραήλ. | Оу҆вы̀, ꙗ҆зы́къ грѣ́шный, лю́дїе и҆спо́лнени грѣхѡ́въ, сѣ́мѧ лꙋка́вое, сы́нове беззако́ннїи, ѡ҆ста́висте гдⷭ҇а и҆ разгнѣ́васте ст҃а́го і҆и҃лева, ѿврати́тесѧ вспѧ́ть. |
|
5
|
5
|
| τί ἔτι πληγῆτε προστιθέντες ἀνομίαν; πᾶσα κεφαλὴ εἰς πόνον καὶ πᾶσα καρδία εἰς λύπην. | Что̀ є҆щѐ оу҆ѧзвлѧ́етесѧ, прилага́юще беззако́нїе; Всѧ́каѧ глава̀ въ болѣ́знь, и҆ всѧ́кое се́рдце въ печа́ль. |
|
6
|
6
|
| ἀπὸ ποδῶν ἕως κεφαλῆς οὐκ ἔστιν ἐν αὐτῷ ὁλοκληρία, οὔτε τραῦμα οὔτε μώλωψ οὔτε πληγὴ φλεγμαίνουσα· οὐκ ἔστιν μάλαγμα ἐπιθῆναι οὔτε ἔλαιον οὔτε καταδέσμους. | Ѿ но́гъ да́же до главы̀ нѣ́сть въ не́мъ цѣ́лости: ни стрꙋ́пъ, ни ꙗ҆́зва, ни ра́на палѧ́щаѧсѧ: нѣ́сть пла́стырѧ приложи́ти, нижѐ є҆ле́а, нижѐ ѡ҆бѧза́нїѧ. |
|
7
|
7
|
| ἡ γῆ ὑμῶν ἔρημος, αἱ πόλεις ὑμῶν πυρίκαυστοι· τὴν χώραν ὑμῶν ἐνώπιον ὑμῶν ἀλλότριοι κατεσθίουσι αὐτήν, καὶ ἠρήμωται κατεστραμμένη ὑπὸ λαῶν ἀλλοτρίων. | Землѧ̀ ва́ша пꙋста̀, гра́ди ва́ши ѻ҆гне́мъ пожже́ни, странꙋ̀ ва́шꙋ пред̾ ва́ми чꙋжді́и поѧда́ютъ, и҆ ѡ҆пꙋстѣ̀ низвраще́на ѿ люді́й чꙋжди́хъ. |
|
8
|
8
|
| ἐγκαταλειφθήσεται ἡ θυγάτηρ Σιὼν ὡς σκηνὴ ἐν ἀμπελῶνι καὶ ὡς ὀπωροφυλάκιον ἐν σικυηράτῳ, ὡς πόλις πολιορκουμένη· | Ѡ҆ста́витсѧ дще́рь сїѡ́нѧ, ꙗ҆́кѡ кꙋ́ща въ вїногра́дѣ и҆ ꙗ҆́кѡ ѻ҆во́щное храни́лище въ вертогра́дѣ, ꙗ҆́кѡ гра́дъ вою́емый. |
|
9
|
9
|
| καὶ εἰ μὴ Κύριος σαβαὼθ ἐγκατέλιπεν ἡμῖν σπέρμα, ὡς Σόδομα ἂν ἐγενήθημεν καὶ ὡς Γόμορρα ἂν ὡμοιώθημεν. — | И҆ а҆́ще не бы̀ гдⷭ҇ь саваѡ́ѳъ ѡ҆ста́вилъ на́мъ сѣ́мене, ꙗ҆́кѡ содо́ма оу҆́бѡ бы́ли бы́хомъ, и҆ ꙗ҆́кѡ гомо́ррꙋ оу҆подо́билисѧ бы́хомъ. |
|
10
|
10
|
| ᾿Ακούσατε λόγον Κυρίου, ἄρχοντες Σοδόμων· προσέχετε νόμον Θεοῦ λαὸς Γομόρρας. | Оу҆слы́шите сло́во гдⷭ҇не, кнѧ̑зи содо́мстїи: внемли́те зако́нꙋ бж҃їю, лю́дїе гомо́ррстїи. |
|
11
|
11
|
| τί μοι πλῆθος τῶν θυσιῶν ὑμῶν; λέγει Κύριος· πλήρης εἰμὶ ὁλοκαυτωμάτων κριῶν, καὶ στέαρ ἀρνῶν καὶ αἷμα ταύρων καὶ τράγων οὐ βούλομαι, | Что́ ми мно́жество же́ртвъ ва́шихъ, гл҃етъ гдⷭ҇ь; И҆спо́лненъ є҆́смь всесожже́нїй ѻ҆́внихъ и҆ тꙋ́ка а҆́гнцєвъ, и҆ кро́ве ю҆нцє́въ и҆ козлѡ́въ не хощꙋ̀. |
|
12
|
12
|
| οὐδὲ ἂν ἔρχησθε ὀφθῆναι μοι. τίς γὰρ ἐξεζήτησε ταῦτα ἐκ τῶν χειρῶν ὑμῶν; πατεῖν τὴν αὐλήν μου | Нижѐ приходи́те ꙗ҆ви́тисѧ мѝ: кто́ бо и҆зыска̀ сїѧ̑ и҆з̾ рꙋ́къ ва́шихъ; Ходи́ти по дворꙋ̀ моемꙋ̀ не приложитѐ. |
|
13
|
13
|
| οὐ προσθήσεσθαι· ἐὰν φέρητε σεμίδαλιν, μάταιον· θυμίαμα, βδέλυγμά μοί ἐστι· τὰς νουμηνίας ὑμῶν καὶ τὰ σάββατα καὶ ἡμέραν μεγάλην οὐκ ἀνέχομαι· νηστείαν καὶ ἀργίαν | И҆ а҆́ще принесе́те мѝ семїда́лъ, всꙋ́е: кади́ло ме́рзость мѝ є҆́сть. |
|
14
|
14
|
| καὶ τὰς νουμηνίας ὑμῶν καὶ τὰς ἑορτὰς ὑμῶν μισεῖ ἡ ψυχή μου· ἐγενήθητέ μοι εἰς πλησμονήν, οὐκέτι ἀνήσω τὰς ἁμαρτίας ὑμῶν. | Новомⷭ҇чїй ва́шихъ и҆ сꙋббѡ́тъ и҆ днѐ вели́кагѡ не потерплю̀: поста̀ и҆ пра́здности, и҆ новомⷭ҇чїй ва́шихъ и҆ пра́здникѡвъ ва́шихъ ненави́дитъ дш҃а̀ моѧ̀: бы́сте мѝ въ сы́тость, ктомꙋ̀ не стерплю̀ грѣхѡ́въ ва́шихъ. |
|
15
|
15
|
| ὅταν ἐκτείνητε τὰς χεῖρας ὑμῶν πρός με, ἀποστρέψω τοὺς ὀφθαλμούς μου ἀφ᾿ ὑμῶν, καὶ ἐὰν πληθύνητε τὴν δέησιν, οὐκ εἰσακούσομαι ὑμῶν· αἱ γὰρ χεῖρες ὑμῶν αἵματος πλήρεις. | Є҆гда̀ простре́те рꙋ́ки (ва́шѧ) ко мнѣ̀, ѿвращꙋ̀ ѻ҆́чи моѝ ѿ ва́съ: и҆ а҆́ще оу҆мно́жите моле́нїе, не оу҆слы́шꙋ ва́съ: рꙋ́ки бо ва́шѧ и҆спо́лнєны кро́ве. |
|
16
|
16
|
| λούσασθε καὶ καθαροὶ γίνεσθε, ἀφέλετε τὰς πονηρίας ἀπὸ τῶν ψυχῶν ὑμῶν ἀπέναντι τῶν ὀφθαλμῶν μου, παύσασθε ἀπὸ τῶν πονηριῶν ὑμῶν, | И҆змы́йтесѧ, (и҆) чи́сти бꙋ́дите, ѿими́те лꙋка̑вства ѿ дꙋ́шъ ва́шихъ пред̾ ѻ҆чи́ма мои́ма, преста́ните ѿ лꙋка́вствъ ва́шихъ. |
|
17
|
17
|
| μάθετε καλὸν ποιεῖν, ἐκζητήσατε κρίσιν, ρύσασθε ἀδικούμενον, κρίνατε ὀρφανῷ καὶ δικαιώσατε χήραν· | Наꙋчи́тесѧ добро̀ твори́ти, взыщи́те сꙋда̀, и҆зба́вите ѡ҆би́димаго, сꙋди́те си́рꙋ и҆ ѡ҆правди́те вдови́цꙋ, |
|
18
|
18
|
| καὶ δεῦτε διαλεχθῶμεν, λέγει Κύριος· καὶ ἐὰν ὦσιν αἱ ἁμαρτίαι ὑμῶν ὡς φοινικοῦν, ὡς χιόνα λευκανῶ, ἐὰν δὲ ὦσιν ὡς κόκκινον, ὡς ἔριον λευκανῶ. | и҆ прїиди́те, и҆ и҆стѧ́жимсѧ, гл҃етъ гдⷭ҇ь. И҆ а҆́ще бꙋ́дꙋтъ грѣсѝ ва́ши ꙗ҆́кѡ багрѧ́ное, ꙗ҆́кѡ снѣ́гъ оу҆бѣлю̀: а҆́ще же бꙋ́дꙋтъ ꙗ҆́кѡ червле́ное, ꙗ҆́кѡ во́лнꙋ оу҆бѣлю̀. |
|
19
|
19
|
| καὶ ἐὰν θέλητε καὶ εἰσακούσητέ μου, τὰ ἀγαθὰ τῆς γῆς φάγεσθε· | И҆ а҆́ще хо́щете и҆ послꙋ́шаете менѐ, блага̑ѧ землѝ снѣ́сте: |
|
20
|
20
|
| ἐὰν δὲ μὴ θέλητε, μηδὲ εἰσακούσητέ μου, μάχαιρα ὑμᾶς κατέδεται· τὸ γὰρ στόμα Κυρίου ἐλάλησε ταῦτα. | а҆́ще же не хо́щете, нижѐ послꙋ́шаете менѐ, ме́чь вы̀ поѧ́стъ: оу҆ста́ бо гдⷭ҇нѧ гл҃аша сїѧ̑. |
|
21
|
21
|
| Πῶς ἐγένετο πόρνη πόλις πιστὴ Σιών, πλήρης κρίσεως, ἐν ᾗ δικαιοσύνη ἐκοιμήθη ἐν αὐτῇ, νῦν δὲ φονευταί. | Ка́кѡ бы́сть блꙋдни́ца гра́дъ вѣ́рный сїѡ́нъ по́лнъ сꙋда̀; въ не́мже пра́вда почива́ше, нн҃ѣ же (въ не́мъ) оу҆бі̑йцы. |
|
22
|
22
|
| τὸ ἀργύριον ὑμῶν ἀδόκιμον· οἱ κάπηλοί σου μίσγουσι τὸν οἶνον ὕδατι· | Сребро̀ ва́ше неискꙋше́но, корчє́мницы твоѝ мѣша́ютъ вїно̀ съ водо́ю. |
|
23
|
23
|
| οἱ ἄρχοντές σου ἀπειθοῦσι, κοινωνοὶ κλεπτῶν ἀγαπῶντες δῶρα, διώκοντες ἀνταπόδομα, ὀρφανοῖς οὐ κρίνοντες καὶ κρίσιν χηρῶν οὐ προσέχοντες. | Кнѧ̑зи твоѝ не покарѧ́ютсѧ, ѻ҆́бщницы татє́мъ, лю́бѧще да́ры, гонѧ́ще воздаѧ́нїе, си̑рымъ не сꙋдѧ́щїи и҆ сꙋдꙋ̀ вдови́цъ не внима́ющїи. |
|
24
|
24
|
| διὰ τοῦτο τάδε λέγει Κύριος ὁ δεσπότης σαβαώθ, ὁ δυνάστης τοῦ ᾿Ισραήλ· οὐαὶ τοῖς ἰσχύουσιν ἐν ῾Ιερουσαλήμ· οὐ παύσεται γάρ μου ὁ θυμὸς ἐν τοῖς ὑπεναντίοις, καὶ κρίσιν ἐκ τῶν ἐχθρῶν μου ποιήσω. | Сегѡ̀ ра́ди та́кѡ гл҃етъ влⷣка гдⷭ҇ь саваѡ́ѳъ: го́ре крѣ̑пкимъ во і҆и҃ли: не преста́нетъ бо ꙗ҆́рость моѧ̀ на проти̑вныѧ, и҆ сꙋ́дъ врагѡ́мъ мои̑мъ сотворю̀: |
|
25
|
25
|
| καὶ ἐπάξω τὴν χεῖρά μου ἐπὶ σὲ καὶ πυρώσω σε εἰς καθαρόν, τοὺς δὲ ἀπειθοῦντας ἀπολέσω καὶ ἀφελῶ πάντας ἀνόμους ἀπὸ σοῦ καὶ πάντας ὑπηφάνους ταπεινώσω. | и҆ наведꙋ̀ рꙋ́кꙋ мою̀ на тѧ̀, и҆ разжегꙋ̀ въ чистотꙋ̀, непокарѧ́ющихсѧ же погꙋблю̀, и҆ ѿимꙋ̀ всѣ́хъ беззако́нныхъ ѿ тебє̀, и҆ всѣ́хъ го́рдыхъ смирю̀. |
|
26
|
26
|
| καὶ ἐπιστήσω τοὺς κριτάς σου ὡς τὸ πρότερον καὶ τοὺς συμβούλους σου ὡς τὸ ἀπ᾿ ἀρχῆς· καὶ μετὰ ταῦτα κληθήσῃ πόλις δικαιοσύνης, μητρόπολις πιστὴ Σιών. | И҆ приста́влю сꙋдїи̑ твоѧ̑ ꙗ҆́коже пре́жде, и҆ совѣ́тники твоѧ̑ ꙗ҆́кѡ ѿ нача́ла: и҆ по си́хъ нарѣче́шисѧ гра́дъ пра́вды, ма́ти градовѡ́мъ, вѣ́рный сїѡ́нъ. |
|
27
|
27
|
| μετὰ γὰρ κρίματος σωθήσεται ἡ αἰχμαλωσία αὐτῆς καὶ μετὰ ἐλεημοσύνης. | Съ сꙋдо́мъ бо спасе́тсѧ плѣне́нїе є҆гѡ̀ и҆ съ ми́лостынею. |
|
28
|
28
|
| καὶ συντριβήσονται οἱ ἄνομοι καὶ οἱ ἁμαρτωλοὶ ἅμα, καὶ οἱ ἐγκαταλιπόντες τὸν Κύριον συντελεσθήσονται. | И҆ сокрꙋша́тсѧ беззако́ннїи и҆ грѣ̑шницы вкꙋ́пѣ, и҆ ѡ҆ста́вившїи гдⷭ҇а сконча́ютсѧ: |
|
29
|
29
|
| διότι αἰσχυνθήσονται ἐν τοῖς εἰδώλοις αὐτῶν, ἃ αὐτοὶ ἠβούλοντο, καὶ ἐπαισχυνθήσονται ἐπὶ τοῖς κήποις αὐτῶν, ἃ ἐπεθύμησαν. | зане́же постыдѧ́тсѧ ѡ҆ і҆́дѡлѣхъ свои́хъ, и҆́хже са́ми восхотѣ́ша, и҆ посра́мѧтсѧ ѡ҆ садѣ́хъ свои́хъ, и҆́хже возжелѣ́ша. |
|
30
|
30
|
| ἔσονται γὰρ ὡς τερέβινθος ἀποβεβληκυῖα τὰ φύλλα καὶ ὡς παράδεισος ὕδωρ μὴ ἔχων· | Бꙋ́дꙋтъ бо ꙗ҆́кѡ тереві́нѳъ ѿме́тнꙋвый ли́ствїѧ (своѧ̑), и҆ ꙗ҆́кѡ вертогра́дъ не и҆мы́й воды̀. |
|
31
|
31
|
| καὶ ἔσται ἡ ἰσχὺς αὐτῶν ὡς καλάμη στιππύου καὶ αἱ ἐργασίαι αὐτῶν ὡς σπινθῆρες πυρός, καὶ κατακαυθήσονται οἱ ἄνομοι καὶ οἱ ἁμαρτωλοὶ ἅμα, καὶ οὐκ ἔσται ὁ σβέσων. | И҆ бꙋ́детъ крѣ́пость и҆́хъ ꙗ҆́кѡ сте́бль и҆згре́бїѧ, и҆ дѣ̑ланїѧ и҆́хъ ꙗ҆́кѡ и҆́скры ѻ҆́гнєнныѧ, и҆ сожгꙋ́тсѧ беззакѡ́нницы и҆ грѣ̑шницы вкꙋ́пѣ, и҆ не бꙋ́детъ оу҆гаша́ѧй. |
|
Κεφάλαιο 2
|
Глава́ в҃
|
|
1
|
1
|
| Ο λόγος ὁ γενόμενος παρὰ Κυρίου πρὸς ῾Ησαΐαν υἱὸν ᾿Αμὼς περὶ τῆς ᾿Ιουδαίας καὶ περὶ ῾Ιερουσαλήμ. | Сло́во бы́вшее ѿ гдⷭ҇а ко и҆са́їи сы́нꙋ а҆мѡ́совꙋ ѡ҆ і҆ꙋде́и и҆ ѡ҆ і҆ерⷭ҇ли́мѣ. |
|
2
|
2
|
| ῞Οτι ἔσται ἐν ταῖς ἐσχάταις ἡμέραις ἐμφανὲς τὸ ὄρος Κυρίου καὶ ὁ οἶκος τοῦ Θεοῦ ἐπ᾿ ἄκρων τῶν ὀρέων καὶ ὑψωθήσεται ὑπεράνω τῶν βουνῶν· καὶ ἥξουσιν ἐπ᾿ αὐτὸ πάντα τὰ ἔθνη, | Ꙗ҆́кѡ бꙋ́детъ въ послѣ̑днїѧ дни̑ ꙗ҆вле́на гора̀ гдⷭ҇нѧ, и҆ до́мъ бж҃їй на версѣ̀ го́ръ, и҆ возвы́ситсѧ превы́ше холмѡ́въ: и҆ прїи́дꙋтъ къ не́й всѝ ꙗ҆зы́цы. |
|
3
|
3
|
| καὶ πορεύσονται ἔθνη πολλὰ καὶ ἐροῦσι· δεῦτε καὶ ἀναβῶμεν εἰς τὸ ὄρος Κυρίου καὶ εἰς τὸν οἶκον τοῦ Θεοῦ ᾿Ιακώβ, καὶ ἀναγγελεῖ ἡμῖν τὴν ὁδὸν αὐτοῦ, καὶ πορευσόμεθα ἐν αὐτῇ· ἐκ γὰρ Σιὼν ἐξελεύσεται νόμος καὶ λόγος Κυρίου ἐξ ῾Ιερουσαλήμ. | И҆ по́йдꙋтъ ꙗ҆зы́цы мно́зи и҆ рекꙋ́тъ: прїиди́те, и҆ взы́демъ на го́рꙋ гдⷭ҇ню и҆ въ до́мъ бг҃а і҆а́кѡвлѧ, и҆ возвѣсти́тъ на́мъ пꙋ́ть сво́й, и҆ по́йдемъ по немꙋ̀. Ѿ сїѡ́на бо и҆зы́детъ зако́нъ, и҆ сло́во гдⷭ҇не и҆з̾ і҆ерⷭ҇ли́ма: |
|
4
|
4
|
| καὶ κρινεῖ ἀναμέσον τῶν ἐθνῶν καὶ ἐλέγξει λαὸν πολύν, καὶ συγκόψουσι τὰς μαχαίρας αὐτῶν εἰς ἄροτρα καὶ τὰς ζιβύνας αὐτῶν εἰς δρέπανα, καὶ οὐ λήψεται ἔθνος ἐπ᾿ ἔθνος μάχαιραν, καὶ οὐ μὴ μάθωσιν ἔτι πολεμεῖν. — | и҆ сꙋди́ти бꙋ́детъ посредѣ̀ ꙗ҆зы̑къ и҆ и҆з̾ѡбличи́тъ лю́ди мнѡ́ги: и҆ раскꙋю́тъ мечы̀ своѧ̑ на ѡ҆ра̑ла и҆ ко́пїѧ своѧ̑ на серпы̀, и҆ не во́зметъ ꙗ҆зы́къ на ꙗ҆зы́къ меча̀, и҆ не навы́кнꙋтъ ктомꙋ̀ ра́товатисѧ. |
|
5
|
5
|
| Καὶ νῦν, ὁ οἶκος ᾿Ιακώβ, δεῦτε πορευθῶμεν τῷ φωτὶ Κυρίου. | И҆ нн҃ѣ, до́ме і҆а́кѡвль, прїиди́те, по́йдемъ свѣ́томъ гдⷭ҇нимъ. |
|
6
|
6
|
| ἀνῆκε γὰρ τὸν λαὸν αὐτοῦ τὸν οἶκον τοῦ ᾿Ισραήλ, ὅτι ἐνεπλήσθη ὡς τὸ ἀπ᾿ ἀρχῆς ἡ χώρα αὐτῶν κληδονισμῶν, ὡς ἡ τῶν ἀλλοφύλων, καὶ τέκνα πολλὰ ἀλλόφυλα ἐγενήθη αὐτοῖς. | Ѡ҆ста́ви бо лю́ди своѧ̑, до́мъ і҆а́кѡвль: занѐ ꙗ҆́коже и҆з̾ нача́ла напо́лнисѧ страна̀ и҆́хъ волхвова́нїй, ꙗ҆́коже и҆ноплеме́нникѡвъ, и҆ ча̑да мнѡ́га и҆ноплемє́ннича роди́шасѧ и҆̀мъ. |
|
7
|
7
|
| ἐνεπλήσθη γὰρ ἡ χώρα αὐτῶν ἀργυρίου καὶ χρυσίου, καὶ οὐκ ἦν ἀριθμὸς τῶν θησαυρῶν αὐτῶν· καὶ ἐνεπλήσθη ἡ γῆ ἵππων, καὶ οὐκ ἦν ἀριθμὸς τῶν ἁρμάτων αὐτῶν· | Напо́лнисѧ бо страна̀ и҆́хъ сребра̀ и҆ зла́та, и҆ не бѧ́ше числа̀ сокро́вищъ и҆́хъ: и҆ напо́лнисѧ землѧ̀ и҆́хъ ко́ней, и҆ не бѧ́ше числа̀ колесни́цъ и҆́хъ: |
|
8
|
8
|
| καὶ ἐνεπλήσθη ἡ γῆ βδελυγμάτων τῶν ἔργων τῶν χειρῶν αὐτῶν, καὶ προσεκύνησαν, οἷς ἐποίησαν οἱ δάκτυλοι αὐτῶν· | и҆ напо́лнисѧ землѧ̀ ме́рзостей дѣ́лъ рꙋ́къ и҆́хъ, и҆ поклони́шасѧ тѣ̑мъ, ꙗ҆̀же сотвори́ша пе́рсты и҆́хъ: |
|
9
|
9
|
| καὶ ἔκυψεν ἄνθρωπος, καὶ ἐταπεινώθη ἀνήρ, καὶ οὐ μὴ ἀνήσω αὐτούς. | и҆ преклони́сѧ человѣ́къ, и҆ смири́сѧ мꙋ́жъ, и҆ не претерплю̀ и҆̀мъ. |
|
10
|
10
|
| καὶ νῦν εἰσέλθετε εἰς τὰς πέτρας καὶ κρύπτεσθε εἰς τὴν γῆν ἀπὸ προσώπου τοῦ φόβου Κυρίου καὶ ἀπὸ τῆς δόξης τῆς ἰσχύος αὐτοῦ, ὅταν ἀναστῇ θραῦσαι τὴν γῆν. | И҆ нн҃ѣ вни́дите въ ка́менїе и҆ скры́йтесѧ въ зе́млю ѿ лица̀ стра́ха гдⷭ҇нѧ и҆ ѿ сла́вы крѣ́пости є҆гѡ̀, є҆гда̀ воста́нетъ сокрꙋши́ти зе́млю. |
|
11
|
11
|
| οἱ γὰρ ὀφθαλμοὶ Κυρίου ὑψηλοί, ὁ δὲ ἄνθρωπος ταπεινός· καὶ ταπεινωθήσεται τὸ ὕψος τῶν ἀνθρώπων, καὶ ὑψωθήσεται Κύριος μόνος ἐν τῇ ἡμέρα ἐκείνῃ. | Ѻ҆́чи бо гдⷭ҇ни высо́цы, человѣ́къ же смире́нъ: и҆ смири́тсѧ высота̀ человѣ́ческаѧ, и҆ вознесе́тсѧ гдⷭ҇ь є҆ди́нъ въ де́нь ѻ҆́ный. |
|
12
|
12
|
| ἡμέρα γὰρ Κυρίου σαβαὼθ ἐπὶ πάντα ὑβριστὴν καὶ ὑπερήφανον καὶ ἐπὶ πάντα ὑψηλὸν καὶ μετέωρον, καὶ ταπεινωθήσονται, | Де́нь бо гдⷭ҇а саваѡ́ѳа на всѧ́каго досади́телѧ и҆ гордели́ваго, и҆ на всѧ́каго высо́каго и҆ велича́ваго, и҆ смирѧ́тсѧ: |
|
13
|
13
|
| καὶ ἐπὶ πᾶσαν κέδρον τοῦ Λιβάνου τῶν ὑψηλῶν καὶ μετεώρων καὶ ἐπὶ πᾶν δένδρον βαλάνου Βασὰν | и҆ на всѧ́къ ке́дръ лїва́нскїй высо́кихъ и҆ превознесе́нныхъ и҆ на всѧ́ко дре́во же́лꙋдѧ васа́нска, |
|
14
|
14
|
| καὶ ἐπὶ πᾶν ὑψηλὸν ὄρος καὶ ἐπὶ πάντα βουνὸν ὑψηλὸν | и҆ на всѧ́кꙋю го́рꙋ высо́кꙋю и҆ на всѧ́кїй хо́лмъ высо́кїй, |
|
15
|
15
|
| καὶ ἐπὶ πάντα πύργον ὑψηλὸν καὶ ἐπὶ πᾶν τεῖχος ὑψηλὸν | и҆ на всѧ́кїй сто́лпъ высо́къ и҆ на всѧ́кꙋю стѣ́нꙋ высо́кꙋю, |
|
16
|
16
|
| καὶ ἐπὶ πᾶν πλοῖον θαλάσσης καὶ ἐπὶ πᾶσαν θέαν πλοίων κάλλους. | и҆ на всѧ́кїй кора́бль морскі́й и҆ на всѧ́ко видѣ́нїе добро́ты корабле́й. |
|
17
|
17
|
| καὶ ταπεινωθήσεται πᾶς ἄνθρωπος, καὶ πεσεῖται ὕψος ἀνθρώπων, καὶ ὑψωθήσεται Κύριος μόνος ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ. | И҆ смири́тсѧ всѧ́кїй человѣ́къ, и҆ паде́тсѧ высота̀ человѣ́ча, и҆ вознесе́тсѧ гдⷭ҇ь є҆ди́нъ въ де́нь ѻ҆́ный. |
|
18
|
18
|
| καὶ τὰ χειροποίητα πάντα κατακρύψουσιν, | И҆ рꙋкотворє́наѧ всѧ̑ скры́ютъ, |
|
19
|
19
|
| εἰσενέγκαντες εἰς τὰ σπήλαια καὶ εἰς τὰς σχισμὰς τῶν πετρῶν καὶ εἰς τὰς τρώγλας τῆς γῆς ἀπὸ προσώπου τοῦ φόβου Κυρίου καὶ ἀπὸ τῆς δόξης τῆς ἰσχύος αὐτοῦ, ὅταν ἀναστῇ θραῦσαι τὴν γῆν. | вне́сше въ пещє́ры и҆ въ разсѣ̑лины ка́менїй и҆ въ верте́пы земны̑ѧ, ѿ лица̀ стра́ха гдⷭ҇нѧ и҆ ѿ сла́вы крѣ́пости є҆гѡ̀, є҆гда̀ воста́нетъ сокрꙋши́ти зе́млю. |
|
20
|
20
|
| τῇ γὰρ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ ἐκβαλεῖ ἄνθρωπος τὰ βδελύγματα αὐτοῦ τὰ ἀργυρᾶ καὶ τὰ χρυσᾶ, ἃ ἐποίησαν προσκυνεῖν, τοῖς ματαίοις καὶ ταῖς νυκτερίσι, | Въ де́нь бо ѻ҆́ный и҆зри́нетъ человѣ́къ ме́рзѡсти своѧ̑ златы̑ѧ и҆ срє́брѧныѧ, ꙗ҆̀же сотвори́ша, да покланѧ́ютсѧ сꙋ́єтнымъ и҆ нетопырє́мъ, |
|
21
|
21
|
| τοῦ εἰσελθεῖν εἰς τὰς τρώγλας τῆς στερεᾶς πέτρας καὶ εἰς τὰς σχισμὰς τῶν πετρῶν ἀπὸ προσώπου τοῦ φόβου Κυρίου καὶ ἀπὸ τῆς δόξης τῆς ἰσχύος αὐτοῦ, ὅταν ἀναστῇ θραῦσαι τὴν γῆν. | є҆́же вни́ти въ верте́пы тве́рдагѡ ка́мене и҆ въ разсѣ̑лины ка́менїй, ѿ лица̀ стра́ха гдⷭ҇нѧ и҆ ѿ сла́вы крѣ́пости є҆гѡ̀, є҆гда̀ воста́нетъ сокрꙋши́ти зе́млю. |
|
Κεφάλαιο 3
|
Глава́ г҃
|
|
1
|
1
|
| ΙΔΟΥ δὴ ὁ δεσπότης Κύριος σαβαὼθ ἀφελεῖ ἀπὸ τῆς ᾿Ιουδαίας καὶ ἀπὸ ῾Ιερουσαλὴμ ἰσχύοντα καὶ ἰσχύουσαν, ἰσχὺν ἄρτου καὶ ἰσχὺν ὕδατος, | Сѐ, влⷣка гдⷭ҇ь саваѡ́ѳъ ѿи́метъ ѿ і҆ерⷭ҇ли́ма и҆ ѿ і҆ꙋде́и крѣ́пкаго и҆ крѣ́пкꙋю, крѣ́пость хлѣ́ба и҆ крѣ́пость воды̀, |
|
2
|
2
|
| γίγαντα καὶ ἰσχύοντα καὶ ἄνθρωπον πολεμιστὴν καὶ δικαστὴν καὶ προφήτην καὶ στοχαστὴν καὶ πρεσβύτερον | и҆споли́на и҆ крѣ́пкаго, и҆ человѣ́ка ра́тника и҆ сꙋдїю̀, и҆ прⷪ҇ро́ка и҆ смотрели́ваго, и҆ ста́рца |
|
3
|
3
|
| καὶ πεντηκόνταρχον καὶ θαυμαστὸν σύμβουλον καὶ σοφὸν ἀρχιτέκτονα καὶ συνετὸν ἀκροατήν· | и҆ пѧтьдесѧтонача́лника, и҆ ди́внаго совѣ́тника и҆ премꙋ́драго а҆рхїте́ктона и҆ разꙋ́мнаго послꙋ́шателѧ. |
|
4
|
4
|
| καὶ ἐπιστήσω νεανίσκους ἄρχοντας αὐτῶν, καὶ ἐμπαῖκται κυριεύσουσιν αὐτῶν. | И҆ поста́влю ю҆́ношы кнѧ̑зи и҆́хъ, и҆ рꙋга́телїе госпо́дствовати бꙋ́дꙋтъ и҆́ми. |
|
5
|
5
|
| καὶ συμπεσεῖται ὁ λαός, ἄνθρωπος πρὸς ἄνθρωπον καὶ ἄνθρωπος πρὸς τὸν πλησίον αὐτοῦ· πρσκόψει τὸ παιδίον πρὸς τὸν πρεσβύτην, ὁ ἄτιμος πρὸς τὸν ἔντιμον. | И҆ напа́дати и҆́мꙋтъ лю́дїе, человѣ́къ на человѣ́ка, и҆ человѣ́къ на бли́жнѧго своего̀: прирази́тсѧ ѻ҆троча̀ къ ста́рцꙋ, и҆ безче́стный къ честно́мꙋ. |
|
6
|
6
|
| ὅτι ἐπιλήψεται ἄνθρωπος τοῦ ἀδελφοῦ αὐτοῦ ἢ τοῦ οἰκείου τοῦ πατρὸς αὐτοῦ λέγων· ἱμάτιον ἔχεις, ἀρχηγὸς ἡμῶν γενοῦ, καὶ τὸ βρῶμα τὸ ἐμὸν ὑπὸ σὲ ἔστω. | Ꙗ҆́кѡ и҆́метсѧ человѣ́къ бра́та своегѡ̀, и҆лѝ дома́шнѧгѡ ѻ҆тца̀ своегѡ̀, глаго́лѧ: ри́зꙋ и҆́маши, началово́ждь на́мъ бꙋ́ди, и҆ бра́шно моѐ под̾ тобо́ю да бꙋ́детъ. |
|
7
|
7
|
| καὶ ἀποκριθεὶς ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ ἐρεῖ· οὐκ ἔσομαί σου ἀρχηγός· οὐ γὰρ ἔστιν ἐν τῷ οἴκῳ μου ἄρτος, οὐδὲ ἱμάτιον· οὐκ ἔσομαι ἀρχηγὸς τοῦ λαοῦ τούτου. | И҆ ѿвѣща́въ въ де́нь ѻ҆́ный рече́тъ: не бꙋ́дꙋ тво́й началово́ждь, нѣ́сть бо въ домꙋ̀ мое́мъ ни хлѣ́ба, ни ри́зы: не бꙋ́дꙋ началово́ждь лю́демъ си̑мъ. |
|
8
|
8
|
| ὅτι αἰνεῖται ῾Ιερουσαλήμ, καὶ ἡ ᾿Ιουδαία συμπέπτωκε, καὶ αἱ γλῶσσαι αὐτῶν μετὰ ἀνομίας, τὰ πρὸς Κύριον ἀπειθοῦντες· διότι νῦν ἐταπεινώθη ἡ δόξα αὐτῶν, | Ꙗ҆́кѡ ѡ҆ста́вленъ бы́сть і҆ерⷭ҇ли́мъ, и҆ і҆ꙋде́а падѐ, и҆ ѧ҆зы́къ и҆́хъ со беззако́нїемъ, не покарѧ́ющьсѧ гдⷭ҇еви. |
|
9
|
9
|
| καὶ ἡ αἰσχύνη τοῦ προσώπου αὐτῶν ἀντέστη αὐτοῖς· τὴν δὲ ἁμαρτίαν αὐτῶν ὡς Σοδόμων ἀνήγγειλαν καὶ ἐνεφάνισαν. οὐαὶ τῇ ψυχῇ αὐτῶν, διότι βεβούλευνται βουλὴν πονηρὰν καθ᾿ ἑαυτῶν | Сегѡ̀ ра́ди нн҃ѣ смири́сѧ сла́ва и҆́хъ, и҆ стꙋ́дъ лица̀ и҆́хъ проти́вꙋ ста̀ и҆̀мъ: грѣ́хъ же сво́й ꙗ҆́кѡ содо́мскїй возвѣсти́ша и҆ ꙗ҆ви́ша. Го́ре дꙋшѝ и҆́хъ, занѐ оу҆мы́слиша совѣ́тъ лꙋка́вый на себѐ сами́хъ, |
|
10
|
10
|
| εἰπόντες· δήσωμεν τὸν δίκαιον, ὅτι δύσχρηστος ἡμῖν ἐστι· τοίνυν τὰ γεννήματα τῶν ἔργων αὐτῶν φάγονται. | ре́кше: свѧ́жемъ првⷣнаго, ꙗ҆́кѡ непотре́бенъ на́мъ є҆́сть. Оу҆̀бо плоды̀ дѣ́лъ свои́хъ снѣдѧ́тъ. |
|
11
|
11
|
| οὐαὶ τῷ ἀνόμῳ· πονηρὰ κατὰ τὰ ἔργα τῶν χειρῶν αὐτοῦ συμβήσεται αὐτῷ. | Го́ре беззако́нномꙋ: лꙋка̑ваѧ бо приключа́тсѧ є҆мꙋ̀ по дѣлѡ́мъ рꙋкꙋ̀ є҆гѡ̀. |
|
12
|
12
|
| λαός μου, οἱ πράκτορες ὑμῶν καλαμῶνται ὑμᾶς, καὶ οἱ ἀπαιτοῦντες κυριεύουσιν ὑμῶν· λαός μου, οἱ μακαρίζοντες ὑμᾶς πλανῶσιν ὑμᾶς καὶ τὸν τρίβον τῶν ποδῶν ὑμῶν ταράσσουσιν. | Лю́дїе моѝ, приста̑вницы ва́ши пожина́ютъ ва́съ, и҆ и҆стѧза́ющїи ѡ҆блада́ютъ ва́ми: лю́дїе моѝ, блажа́щїи ва́съ льстѧ́тъ вы̀ и҆ стєзѝ но́гъ ва́шихъ возмꙋща́ютъ. |
|
13
|
13
|
| ἀλλὰ νῦν καταστήσεται εἰς κρίσιν Κύριος καὶ στήσει εἰς κρίσιν τὸν λαὸν αὐτοῦ· | Но нн҃ѣ оу҆стро́итсѧ гдⷭ҇ь на сꙋ́дъ и҆ поста́витъ на сꙋ́дъ лю́ди своѧ̑: |
|
14
|
14
|
| αὐτὸς Κύριος εἰς κρίσιν ἥξει μετὰ τῶν πρεσβυτέρων τοῦ λαοῦ καὶ μετὰ τῶν ἀρχόντων αὐτοῦ. ὑμεῖς δὲ τί ἐνεπυρίσατε τὸν ἀμπελῶνά μου καὶ ἡ ἁρπαγὴ τοῦ πτωχοῦ ἐν τοῖς οἴκοις ὑμῶν; | са́мъ гдⷭ҇ь на сꙋ́дъ прїи́детъ со старѣ̑йшины люді́й и҆ со кнѧ̑зи и҆́хъ. Вы́ же почто̀ запали́сте вїногра́дъ мо́й, и҆ разграбле́нїе оу҆бо́гагѡ въ домѣ́хъ ва́шихъ; |
|
15
|
15
|
| τί ὑμεῖς ἀδικεῖτε τὸν λαόν μου καὶ τὸ πρόσωπον τῶν πτωχῶν καταισχύνετε; | почто̀ вы̀ ѡ҆би́дите люді́й мои́хъ и҆ лицѐ оу҆бо́гихъ посрамлѧ́ете; гл҃етъ гдⷭ҇ь саваѡ́ѳъ. |
|
16
|
16
|
| Τάδε λέγει Κύριος· ἀνθ᾿ ὧν ὑψώθησαν αἱ θυγατέρες καὶ ἐπορεύθησαν ὑψηλῷ τραχήλῳ καὶ ἐν νεύμασιν ὀφθαλμῶν καὶ τῇ πορείᾳ τῶν ποδῶν ἅμα σύρουσαι τοὺς χιτῶνας καὶ τοῖς ποσὶν ἅμα παίζουσαι, | Сїѧ̑ гл҃етъ гдⷭ҇ь: поне́же вознесо́шасѧ дщє́ри сїѡ̑ни и҆ ходи́ша высо́кою вы́ею и҆ помиза́нїемъ ѻ҆че́съ и҆ стꙋпа́нїемъ но́гъ, кꙋ́пнѡ ри̑зы влекꙋ́шыѧ (по до́лꙋ) и҆ нога́ма кꙋ́пнѡ и҆гра́ющыѧ: |
|
17
|
17
|
| καὶ ταπεινώσει ὁ Θεὸς ἀρχούσας θυγατέρας Σιών, καὶ Κύριος ἀποκαλύψει τὸ σχῆμα αὐτῶν | и҆ смири́тъ гдⷭ҇ь нача̑лныѧ дщє́ри сїѡ̑ни, и҆ гдⷭ҇ь ѿкры́етъ срамотꙋ̀ и҆́хъ. |
|
18
|
18
|
| ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ καὶ ἀφελεῖ Κύριος τὴν δόξαν τοῦ ἱματισμοῦ αὐτῶν καὶ τοὺς κόσμους αὐτῶν καὶ τὰ ἐμπλόκια καὶ τοὺς κοσύμβους καὶ τοὺς μηνίσκους | Въ де́нь ѡ҆́нъ, и҆ ѿи́метъ гдⷭ҇ь сла́вꙋ ри́зъ и҆́хъ и҆ красоты̑ и҆́хъ, и҆ вплетє́нїѧ злата̑ѧ (на главѣ̀) и҆ трє́сны ри̑зныѧ, и҆ лꙋ̑ницы гри́вєнныѧ |
|
19
|
19
|
| καὶ τὸ κάθεμα καὶ τὸν κόσμον τοῦ προσώπου αὐτῶν | и҆ срачи̑цы тѡ́нкїѧ, и҆ красотꙋ̀ лица̀ и҆́хъ и҆ сострое́нїе красы̀ сла́вныѧ, и҆ ѡ҆́брꙋчи и҆ пє́рстни, и҆ мѡни́ста и҆ запѧ̑стїѧ и҆ хꙋдѡ́жныѧ оу҆серѧ̑зи, |
|
20
|
20
|
| καὶ τὴν σύνθεσιν τοῦ κόσμου τῆς δόξης καὶ τοὺς χλιδῶνας, καὶ τὰ ψέλια καὶ τὸ ἐμπλόκιον καὶ τὰ περιδέξια καὶ τοὺς δακτυλίους καὶ τὰ ἐνώτια | и҆ багрѧни̑цы и҆ пребагрѧ̑наѧ, и҆ оу҆́тварь хра́мнꙋю |
|
21
|
21
|
| καὶ τὰ περιπόρφυρα καὶ τὰ μεσοπόρφυρα | и҆ свѣ̑тлаѧ лакѡ̑нскаѧ, и҆ вѷссо́ны и҆ синєты̀, и҆ червлєни́цы |
|
22
|
22
|
| καὶ τὰ ἐπιβλήματα τὰ κατὰ τὴν οἰκίαν καὶ τὰ διαφανῆ Λακωνικὰ | и҆ вѷссо́нъ со зла́томъ и҆ синето́ю преты̑каны, и҆ тѡнчи́цы преи̑маны зла́томъ: |
|
23
|
23
|
| καὶ τὰ βύσσινα καὶ τὰ ὑακίνθινα καὶ τὰ κόκκινα καὶ τὴν βύσσον, σὺν χρυσῷ καὶ ὑακίνθῳ συγκαθυφασμένα καὶ θέριστρα κατάκλιτα. | и҆ бꙋ́детъ вмѣ́стѡ вонѝ до́брыѧ смра́дъ, и҆ вмѣ́стѡ по́ѧса оу҆́жемъ препоѧ́шешисѧ, и҆ вмѣ́стѡ оу҆краше́нїѧ злата́гѡ, є҆́же на главѣ̀, плѣ́шь и҆мѣ́ти бꙋ́деши дѣ́лъ твои́хъ ра́ди, и҆ вмѣ́стѡ ри́зы багрѧ́ныѧ препоѧ́шешисѧ вре́тищемъ: |
|
24
|
24
|
| καὶ ἔσται ἀντὶ ὀσμῆς ἡδείας κονιορτός, καὶ ἀντὶ ζώνης σχοινίῳ ζώσῃ καὶ ἀντὶ τοῦ κόσμου τῆς κεφαλῆς τοῦ χρυσίου φαλάκρωμα ἕξεις διὰ τὰ ἔργα σου καὶ ἀντὶ τοῦ χιτῶνος τοῦ μεσοπορφύρου περιζώσῃ σάκκον. | и҆ сы́нъ тво́й добрѣ́йшїй, є҆го́же лю́биши, мече́мъ паде́тъ, и҆ крѣ́пцыи ва́ши мече́мъ падꙋ́тъ и҆ смирѧ́тсѧ: |
|
25
|
25
|
| καὶ ὁ υἱός σου ὁ κάλλιστος, ὃν ἀγαπᾷς, μαχαίρᾳ πεσεῖται, καὶ οἱ ἰσχύοντες ὑμῶν μαχαίρᾳ πεσοῦνται. Καὶ ταπεινωθήσονται | и҆ воспла́чꙋтсѧ храни̑лища оу҆́тварей ва́шихъ, и҆ ѡ҆ста́нешисѧ є҆ди́на и҆ ѡ҆ зе́млю оу҆да́рена бꙋ́деши. |
|
26
|
|
| καὶ πενθήσουσιν αἱ θῆκαι τοῦ κόσμου ὑμῶν, καὶ καταλειφθήσῃ μόνη καὶ εἰς τὴν γῆν ἐδαφισθήσῃ. | |
|
Κεφάλαιο 4
|
Глава́ д҃
|
|
1
|
1
|
| ΚΑΙ ἐπιλήψονται ἑπτὰ γυναῖκες ἀνθρώπου ἑνὸς λέγουσαι· τὸν ἄρτον ἡμῶν φαγόμεθα καὶ τὰ ἱμάτια ἡμῶν περιβαλούμεθα πλὴν τὸ ὄνομα τὸ σὸν κεκλήσθω ἐφ᾿ ἡμᾶς, ἄφελε τὸν ὀνειδισμὸν ἡμῶν. — | И҆ и҆́мꙋтсѧ се́дмь же́нъ за мꙋ́жа є҆ди́наго, глаго́лющѧ: хлѣ́бъ на́шъ ꙗ҆́сти бꙋ́демъ и҆ въ ри̑зы на́шѧ ѡ҆дѣва́тисѧ, то́чїю и҆́мѧ твоѐ да нарече́тсѧ на на́съ, ѿимѝ оу҆кори́знꙋ на́шꙋ. |
|
2
|
2
|
| Τῇ δὲ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ ἐπιλάμψει ὁ Θεὸς ἐν βουλῇ μετὰ δόξης ἐπὶ τῆς γῆς τοῦ ὑψῶσαι καὶ δοξάσαι τὸ καταλειφθὲν τοῦ ᾿Ισραήλ· | Въ де́нь ѻ҆́ный возсїѧ́етъ бг҃ъ въ совѣ́тѣ со сла́вою на землѝ, є҆́же вознестѝ и҆ просла́вити ѡ҆ста́нокъ і҆и҃лѧ. |
|
3
|
3
|
| καὶ ἔσται τὸ ὑπολειφθὲν ἐν Σιών, καὶ τὸ καταλειφθὲν ἐν ῾Ιερουσαλὴμ ἅγιοι κληθήσονται, πάντες οἱ γραφέντες εἰς ζωὴν ἐν ῾Ιερουσαλήμ· | И҆ бꙋ́детъ ѡ҆ста́нокъ въ сїѡ́нѣ и҆ ѡ҆ста́нокъ во і҆ерⷭ҇ли́мѣ, ст҃и нарекꙋ́тсѧ всѝ напи́саннїи въ жи́знь во і҆ерⷭ҇ли́мѣ: |
|
4
|
4
|
| ὅτι ἐκπλυνεῖ Κύριος τὸν ρύπον τῶν υἱῶν καὶ τῶν θυγατέρων Σιὼν καὶ τὸ αἷμα ἐκκαθαριεῖ ἐκ μέσου αὐτῶν ἐν πνεύματι κρίσεως καὶ πνεύματι καύσεως. | ꙗ҆́кѡ ѿмы́етъ гдⷭ҇ь скве́рнꙋ сынѡ́въ и҆ дще́рей сїѡ́нскихъ и҆ кро́вь і҆ерⷭ҇ли́мскꙋ ѡ҆чⷭ҇титъ ѿ среды̀ и҆́хъ дꙋ́хомъ сꙋда̀ и҆ дꙋ́хомъ зно́ѧ. |
|
5
|
5
|
| καὶ ἥξει, καὶ ἔσται πᾶς τόπος τοὺς ὄρους Σιὼν καὶ πάντα τὰ περικύκλῳ αὐτῆς σκιάσει νεφέλη ἡμέρας καὶ ὡς καπνοῦ καὶ ὡς φωτὸς πυρὸς καιομένου νυκτός, καὶ πάσῃ τῇ δόξῃ σκεπασθήσεται· | И҆ прїи́детъ гдⷭ҇ь, и҆ бꙋ́детъ всѐ мѣ́сто горы̀ сїѡ́ни, и҆ всѧ̑ ꙗ҆̀же ѡ҆́крестъ є҆ѧ̀ ѡ҆сѣни́тъ ѡ҆́блакъ во дни̑, и҆ ꙗ҆́кѡ ды́ма и҆ свѣ́та ѻ҆́гненна горѧ́ща въ нощѝ, все́ю сла́вою покры́етсѧ: |
|
6
|
6
|
| καὶ ἔσται εἰς σκιὰν ἀπὸ καύματος καὶ ἐν σκέπῃ καὶ ἐν ἀποκρύφῳ ἀπὸ σκληρότητος καὶ ὑετοῦ. | и҆ бꙋ́детъ въ сѣ́нь ѿ зно́ѧ и҆ въ покро́въ и҆ въ сокрове́нїе ѿ же́стости и҆ дождѧ̀. |
|
Κεφάλαιο 5
|
Глава́ є҃
|
|
1
|
1
|
| ΑΣΩ δὴ τῷ ἠγαπημένῳ ἆσμα τοῦ ἀγαπητοῦ μου τῷ ἀμπελῶνί μου. ἀμπελὼν ἐγενήθη τῷ ἠγαπημένῳ ἐν κέρατι, ἐν τόπῳ πίονι. | Воспою̀ нн҃ѣ возлю́бленномꙋ пѣ́снь возлю́бленнагѡ моегѡ̀ вїногра́дꙋ моемꙋ̀: вїногра́дъ бы́сть возлю́бленномꙋ въ ро́зѣ, на мѣ́стѣ тꙋ́чнѣ: |
|
2
|
2
|
| καὶ φραγμὸν περιέθηκα καὶ ἐχαράκωσα καὶ ἐφύτευσα ἄμπελον Σωρὴχ καὶ ὠκοδόμησα πύργον ἐν μέσῳ αὐτοῦ καὶ προλήνιον ὤρυξα ἐν αὐτῷ· καὶ ἔμεινα τοῦ ποιῆσαι σταφυλήν, ἐποίησε δὲ ἀκάνθας. | и҆ ѡ҆гражде́нїемъ ѡ҆гради́хъ и҆ ѡ҆копа́хъ, и҆ насади́хъ ло́зꙋ и҆збра́ннꙋ, и҆ созда́хъ сто́лпъ посредѣ̀ є҆гѡ̀, и҆ предточи́лїе и҆скопа́хъ въ не́мъ, и҆ жда́хъ, да сотвори́тъ гро́здїе, и҆ сотворѝ те́рнїе. |
|
3
|
3
|
| καὶ νῦν, οἱ ἐνοικοῦντες ἐν ῾Ιερουσαλὴμ καὶ ἄνθρωπος τοῦ ᾿Ιούδα, κρίνατε ἐν ἐμοὶ καὶ ἀναμέσον τοῦ ἀμπελῶνός μου. | И҆ нн҃ѣ, живꙋ́щїи во і҆ерⷭ҇ли́мѣ и҆ человѣ́че і҆ꙋ́динъ, сꙋди́те междꙋ̀ мно́ю и҆ вїногра́домъ мои́мъ. |
|
4
|
4
|
| τί ποιήσω ἔτι τῷ ἀμπελώνί μου καὶ οὐκ ἐποίησα αὐτῷ; διότι ἔμεινα τοῦ ποιῆσαι σταφυλήν, ἐποίησε δὲ ἀκάνθας. | Что̀ сотворю̀ є҆щѐ вїногра́дꙋ моемꙋ̀, и҆ не сотвори́хъ є҆мꙋ̀; зане́же жда́хъ, да сотвори́тъ гро́здїе, сотвори́ же те́рнїе. |
|
5
|
5
|
| νῦν δὲ ἀναγγελῶ ὑμῖν τί ἐγὼ ποιήσω τῷ ἀμπελῶνί μου· ἀφελῶ τὸν φραγμὸν αὐτοῦ καὶ ἔσται εἰς διαρπαγήν, καὶ καθελῶ τὸν τοῖχον αὐτοῦ καὶ ἔσται εἰς καταπάτημα· | Нн҃ѣ оу҆́бѡ возвѣщꙋ̀ ва́мъ, что̀ а҆́зъ сотворю̀ вїногра́дꙋ моемꙋ̀: ѿимꙋ̀ ѡ҆гражде́нїе є҆гѡ̀, и҆ бꙋ́детъ въ разграбле́нїе: и҆ разорю̀ стѣ́нꙋ є҆гѡ̀, и҆ бꙋ́детъ въ попра́нїе. |
|
6
|
6
|
| καὶ ἀνήσω τὸν ἀμπελωνά μου καὶ οὐ τμηθῇ οὐδὲ μὴ σκαφῇ, καὶ ἀναβήσονται εἰς αὐτὸν ὡς εἰς χέρσον ἄκανθαι· καὶ ταῖς νεφέλαις ἐντελοῦμαι τοῦ μὴ βρέξαι εἰς αὐτὸν ὑετόν. | И҆ ѡ҆ста́влю вїногра́дъ мо́й, и҆ ктомꙋ̀ не ѡ҆брѣ́жетсѧ, нижѐ покопа́етсѧ, и҆ взы́детъ на не́мъ, ꙗ҆́коже на лѧди́нѣ, те́рнїе: и҆ ѡ҆блакѡ́мъ заповѣ́мъ, є҆́же не ѡ҆дожди́ти на него̀ дождѧ̀. |
|
7
|
7
|
| ὁ γὰρ ἀμπελῶν Κυρίου σαβαὼθ οἶκος τοῦ ᾿Ισραήλ ἐστι καὶ ἄνθρωπος τοῦ ᾿Ιούδα νεόφυτον ἠγαπημένον· ἔμεινα τοῦ ποιῆσαι κρίσιν, ἐποίησε δὲ ἀνομίαν καὶ οὐ δικαιοσύνην, ἀλλὰ κραυγήν. | Вїногра́дъ бо гдⷭ҇а саваѡ́ѳа, до́мъ і҆и҃левъ є҆́сть, и҆ человѣ́къ і҆ꙋ́динъ но́вый са́дъ возлю́бленный: жда́хъ, да сотвори́тъ сꙋ́дъ, сотвори́ же беззако́нїе, и҆ не пра́вдꙋ, но во́пль. |
|
8
|
8
|
| Οὐαὶ οἱ συνάπτοντες οἰκίαν πρὸς οἰκίαν καὶ ἀγρὸν πρὸς ἀγρὸν ἐγγίζοντες, ἵνα τοῦ πλησίον ἀφέλωνταί τι. μὴ οἰκήσετε μόνοι ἐπὶ τῆς γῆς; | Го́ре совокꙋплѧ́ющымъ до́мъ къ до́мꙋ и҆ село̀ къ селꙋ̀ приближа́ющымъ, да бли́жнемꙋ ѿи́мꙋтъ что̀: є҆да̀ вселите́сѧ є҆ди́ни на землѝ; |
|
9
|
9
|
| ἠκούσθη γὰρ εἰς τὰ ὦτα Κυρίου σαβαὼθ ταῦτα· ἐὰν γὰρ γένωνται οἰκίαι πολλαί, εἰς ἔρημον ἔσονται μεγάλαι καὶ καλαί, καὶ οὐκ ἔσονται οἱ ἐνοικοῦντες ἐν αὐταῖς. | Оу҆слы́шашасѧ бо во оу҆шесѣ́хъ гдⷭ҇а саваѡ́ѳа сїѧ̑: а҆́ще бо бꙋ́дꙋтъ до́мове мно́зи, въ запꙋстѣ́нїе бꙋ́дꙋтъ вели́цыи и҆ до́брїи, и҆ не бꙋ́дꙋтъ живꙋ́щїи въ ни́хъ: |
|
10
|
10
|
| οὗ γὰρ ἐργῶνται δέκα ζεύγη βοῶν, ποιήσει κεράμιον ἕν, καὶ ὁ σπείρων ἀρτάβας ἓξ ποιήσει μέτρα τρία. | и҆дѣ́же бо воз̾ѡрю́тъ де́сѧть сꙋпрꙋ̑гъ волѡ́въ, сотвори́тъ корча́гъ є҆ди́нъ, и҆ сѣ́ѧй а҆ртава̑съ ше́сть сотвори́тъ мѣ̑ры трѝ. |
|
11
|
11
|
| Οὐαὶ οἱ ἐγειρόμενοι τὸ πρωΐ, καὶ τὰ σίκερα διώκοντες, οἱ μένοντες τὸ ὀψέ· ὁ γὰρ οἶνος αὐτοὺς συγκαύσει. | Го́ре востаю́щымъ заꙋ́тра и҆ сїке́ръ гонѧ́щымъ, ждꙋ́щымъ ве́чера: вїно́ бо сожже́тъ ѧ҆̀: |
|
12
|
12
|
| μετὰ γὰρ κιθάρας καὶ ψαλτηρίου καὶ τυμπάνων καὶ αὐλῶν τὸν οἶνον πίνουσι, τὰ δὲ ἔργα Κυρίου οὐκ ἐμβλέπουσι καὶ τὰ ἔργα τῶν χειρῶν αὐτοῦ οὐ κατανοοῦσι. | со гꙋ́сльми бо и҆ пѣвни́цами, и҆ тѷмпа̑ны и҆ свирѣ́льми вїно̀ пїю́тъ, на дѣла́ же гдⷭ҇нѧ не взира́ютъ и҆ дѣ́лъ рꙋкꙋ̀ є҆гѡ̀ не помышлѧ́ютъ. |
|
13
|
13
|
| τοίνυν αἰχμάλωτος ὁ λαός μου ἐγενήθη διὰ τὸ μὴ εἰδέναι αὐτοὺς τὸν Κύριον, καὶ πλῆθος ἐγενήθη νεκρῶν διὰ λιμὸν καὶ δίψος ὕδατος. | Оу҆̀бо плѣне́ни бы́ша лю́дїе моѝ, за є҆́же не вѣ́дѣти и҆̀мъ гдⷭ҇а, и҆ мно́жество бы́сть ме́ртвыхъ гла́да ра́ди и҆ жа́жди водны́ѧ. |
|
14
|
14
|
| καὶ ἐπλάτυνεν ὁ ᾅδης τὴν ψυχὴν αὐτοῦ καὶ διήνοιξε τὸ στόμα αὐτοῦ τοῦ μὴ διαλιπεῖν, καὶ καταβήσονται οἱ ἔνδοξοι καὶ οἱ μεγάλοι καὶ οἱ πλούσιοι καὶ οἱ λοιμοὶ αὐτῆς. | И҆ разширѝ а҆́дъ дꙋ́шꙋ свою̀ и҆ разве́рзе оу҆ста̀ своѧ̑, є҆́же не преста́ти: и҆ сни́дꙋтъ сла́внїи и҆ вели́цыи и҆ бога́тїи и҆ гꙋби́телїе и҆́хъ и҆ веселѧ́йсѧ въ не́мъ: |
|
15
|
15
|
| καὶ ταπεινωθήσεται ἄνθρωπος, καὶ ἀτιμασθήσεται ἀνήρ, καὶ οἱ ὀφθαλμοὶ οἱ μετέωροι ταπεινωθήσονται. | и҆ смири́тсѧ человѣ́къ, и҆ ѡ҆безче́ститсѧ мꙋ́жъ, и҆ ѻ҆́чи высокоглѧ́дающїи смирѧ́тсѧ. |
|
16
|
16
|
| καὶ ὑψωθήσεται Κύριος σαβαὼθ ἐν κρίματι, καὶ ὁ Θεὸς ὁ ἅγιος δοξασθήσεται ἐν δικαιοσύνῃ. | И҆ вознесе́тсѧ гдⷭ҇ь саваѡ́ѳъ въ сꙋдѣ̀, и҆ бг҃ъ ст҃ы́й просла́витсѧ въ пра́вдѣ: |
|
17
|
17
|
| καὶ βοσκηθήσονται οἱ διηρπασμένοι ὡς ταῦροι, καὶ τὰς ἐρήμους τῶν ἀπειλημμένων ἄρνες φάγονται. | и҆ оу҆пасꙋ́тсѧ расхище́ннїи ꙗ҆́кѡ ю҆нцы̀, и҆ пꙋсты̑ни плѣне́нныхъ а҆́гнцы поѧдѧ́тъ. |
|
18
|
18
|
| οὐαὶ οἱ ἐπισπώμενοι τὰς ἁμαρτίας ὡς σχοινίῳ μακρῷ καὶ ὡς ζυγοῦ ἱμάντι δαμάλεως τὰς ἀνομίας, | Го́ре привлача́ющымъ грѣхѝ ꙗ҆́кѡ оу҆́жемъ до́лгимъ, и҆ ꙗ҆́кѡ и҆́га ю҆́нична реме́немъ беззакѡ́нїѧ своѧ̑, |
|
19
|
19
|
| οἱ λέγοντες· τὸ τάχος ἐγγισάτω ἃ ποιήσει, ἵνα ἴδωμεν, καὶ ἐλθάτω ἡ βουλὴ τοῦ ἁγίου ᾿Ισραήλ, ἵνα γνῶμεν. | глаго́лющымъ: ско́рѡ да прибли́жатсѧ, ꙗ҆̀же сотвори́тъ, да ви́димъ, и҆ да прїи́детъ совѣ́тъ ст҃а́гѡ і҆и҃лева, да разꙋмѣ́емъ. |
|
20
|
20
|
| Οὐαὶ οἱ λέγοντες τὸ πονηρὸν καλὸν καὶ τὸ καλὸν πονηρόν, οἱ τιθέντες τὸ σκότος φῶς καὶ τὸ φῶς σκότος, οἱ τιθέντες τὸ πικρὸν γλυκὺ καὶ τὸ γλυκὺ πικρόν. | Го́ре глаго́лющымъ лꙋка́вое до́брое, и҆ до́брое лꙋка́вое, полага́ющымъ тмꙋ̀ свѣ́тъ, и҆ свѣ́тъ тмꙋ̀, полага́ющымъ го́рькое сла́дкое, и҆ сла́дкое го́рькое. |
|
21
|
21
|
| Οὐαὶ οἱ συνετοὶ ἑαυτοῖς καὶ ἐνώπιον αὐτῶν ἐπιστήμονες. | Го́ре, и҆̀же мꙋ́дри въ себѣ̀ сами́хъ и҆ пред̾ собо́ю разꙋ́мни. |
|
22
|
22
|
| οὐαὶ οἱ ἰσχύοντες ὑμῶν, οἱ πίνοντες τὸν οἶνον καὶ οἱ δυνάσται οἱ κεραννύντες τὰ σίκερα, | Го́ре крѣ̑пкимъ ва́шымъ, вїно̀ пїю́щымъ, и҆ вельмо́жамъ растворѧ́ющымъ сїке́ръ, |
|
23
|
23
|
| οἱ δικαιοῦντες τὸν ἀσεβῆ ἕνεκεν δώρων καὶ τὸ δίκαιον τοῦ δικαίου αἴροντες. | ѡ҆правда́ющымъ нечести́ва дарѡ́въ ра́ди, и҆ є҆́же є҆́сть првⷣное првⷣнагѡ взе́млющымъ ѿ негѡ̀. |
|
24
|
24
|
| διὰ τοῦτο ὃν τρόπον καυθήσεται καλάμη ὑπὸ ἄνθρακος πυρὸς καὶ συγκαυθήσεται ὑπὸ φλογὸς ἀνειμένης, ἡ ρίζα αὐτῶν ὡς χνοῦς ἔσται καὶ τὸ ἄνθος αὐτῶν ὡς κονιορτὸς ἀναβήσεται· οὐ γὰρ ἠθέλησαν τὸν νόμον Κυρίου σαβαώθ, ἀλλὰ τὸ λόγιον τοῦ ἁγίου ᾿Ισραὴλ παρώξυναν. | Сегѡ̀ ра́ди ꙗ҆́коже сгори́тъ тро́сть ѿ оу҆́глїѧ ѻ҆́гненнагѡ и҆ сожже́тсѧ ѿ пла́мене разгорѣ́вшагѡсѧ, ко́рень и҆́хъ ꙗ҆́кѡ пе́рсть бꙋ́детъ, и҆ цвѣ́тъ и҆́хъ ꙗ҆́кѡ пра́хъ взы́детъ: не восхотѣ́ша бо зако́на гдⷭ҇а саваѡ́ѳа, но сло́во ст҃а́гѡ і҆и҃лева раздражи́ша. |
|
25
|
25
|
| καὶ ἐθυμώθη ὀργῇ Κύριος σαβαὼθ ἐπὶ τὸν λαὸν αὐτοῦ, καὶ ἐπέβαλε τὴν χεῖρα αὐτοῦ ἐπ᾿ αὐτοὺς καὶ ἐπάταξεν αὐτούς, καὶ παρωξύνθη τὰ ὄρη, καὶ ἐγενήθη τὰ θνησιμαῖα αὐτῶν ὡς κοπρία ἐν μέσῳ ὁδοῦ. καὶ ἐν πᾶσι τούτοις οὐκ ἀπεστράφη ὁ θυμὸς αὐτοῦ, ἀλλὰ ἔτι χεὶρ ὑψηλή. | И҆ воз̾ѧри́сѧ гнѣ́вомъ гдⷭ҇ь саваѡ́ѳъ на лю́ди своѧ̑, и҆ наложѝ рꙋ́кꙋ свою̀ на ни́хъ, и҆ поразѝ и҆̀хъ: и҆ раздражи́шасѧ го́ры, и҆ бы́ша трꙋ́пи и҆́хъ ꙗ҆́кѡ гно́й посредѣ̀ пꙋтѝ. И҆ во всѣ́хъ си́хъ не ѿврати́сѧ ꙗ҆́рость є҆гѡ̀, но є҆щѐ рꙋка̀ є҆гѡ̀ высока̀. |
|
26
|
26
|
| τοιγαροῦν ἀρεῖ σύσσημον ἐν τοῖς ἔθνεσι τοῖς μακρὰν καὶ συριεῖ αὐτοὺς ἀπ᾿ ἄκρου τῆς γῆς, καὶ ἰδοὺ ταχὺ κούφως ἔρχονται· | Воздви́гнетъ оу҆́бѡ зна́менїе во ꙗ҆зы́цѣхъ сꙋ́щихъ дале́че и҆ позви́ждетъ и҆̀мъ ѿ конє́цъ землѝ, и҆ сѐ, ско́рѡ ле́гцѣ грѧдꙋ́тъ: |
|
27
|
27
|
| οὐ πεινάσουσιν οὐδὲ κοπιάσουσιν οὐδὲ νυστάξουσιν οὐδὲ κοιμηθήσονται, οὐδὲ λύσουσι τὰς ζώνας αὐτῶν ἀπὸ τῆς ὀσφύος αὐτῶν, οὐδὲ μὴ ραγῶσιν οἱ ἱμάντες τῶν ὑποδημάτων αὐτῶν· | не вза́лчꙋтъ, ни оу҆трꙋдѧ́тсѧ, ни воздре́млютъ, ни поспѧ́тъ, ни распоѧ́шꙋтъ по́ѧсѡвъ свои́хъ ѿ чре́слъ свои́хъ, нижѐ расто́ргнꙋтсѧ ремє́ни сапогѡ́въ и҆́хъ: |
|
28
|
28
|
| ὧν τὰ βέλη ὀξέα ἐστὶ καὶ τὰ τόξα αὐτῶν ἐντεταμένα, οἱ πόδες τῶν ἵππων αὐτῶν ὡς στερεὰ πέτρα ἐλογίσθησαν, οἱ τροχοὶ τῶν ἁρμάτων αὐτῶν ὡς καταιγίς. | и҆́хже стрѣ́лы ѻ҆стры̑ сꙋ́ть, и҆ лꙋ́цы и҆́хъ напрѧже́ни: кѡпы́та ко́ней и҆́хъ ꙗ҆́кѡ тве́рдъ ка́мень вмѣни́шасѧ, коле́са колесни́цъ и҆́хъ ꙗ҆́кѡ бꙋ́рѧ. |
|
29
|
29
|
| ὁρμῶσιν ὡς λέοντες καὶ παρέστηκαν ὡς σκύμνοι λέοντος· καὶ ἐπιλήψεται καὶ βοήσει ὡς θηρίον καὶ ἐκβαλεῖ, καὶ οὐκ ἔσται ὁ ρυόμενος αὐτούς. | Ꙗ҆рѧ́тсѧ ꙗ҆́кѡ льво́ве, и҆ предста́ша ꙗ҆́кѡ льви̑чища: и҆ и҆́метъ, и҆ возопїе́тъ ꙗ҆́кѡ ѕвѣ́рь, и҆ и҆зве́ржетъ, и҆ не бꙋ́детъ ѿе́млющагѡ и҆̀хъ. |
|
30
|
30
|
| καὶ βοήσει δι᾿ αὐτοὺς τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ ὡς φωνὴ θαλάσσης κυμαινούσης· καὶ ἐμβλέψονται εἰς τὴν γῆν, καὶ ἰδοὺ σκότος σκληρὸν ἐν τῇ ἀπορίᾳ αὐτῶν. | И҆ возопїе́тъ и҆́хъ ра́ди въ то́й де́нь, ꙗ҆́кѡ шꙋ́мъ мо́рѧ волнꙋ́ющасѧ: и҆ воззрѧ́тъ на зе́млю, и҆ сѐ, тма̀ же́стока въ недоꙋмѣ́нїи и҆́хъ. |
|
Κεφάλαιο 6
|
Глава́ ѕ҃
|
|
1
|
1
|
| ΚΑΙ ἐγένετο τοῦ ἐνιαυτοῦ, οὗ ἀπέθανεν ᾿Οζίας ὁ βασιλεύς, εἶδον τὸν Κύριον καθήμενον ἐπὶ θρόνου ὑψηλοῦ καὶ ἐπῃρμένου, καὶ πλήρης ὁ οἶκος τῆς δόξης αὐτοῦ. | И҆ бы́сть въ лѣ́то, въ не́же оу҆́мре ѻ҆зі́а ца́рь, ви́дѣхъ гдⷭ҇а сѣдѧ́ща на прⷭ҇то́лѣ высо́цѣ и҆ превознесе́ннѣ, и҆ и҆спо́лнь до́мъ сла́вы є҆гѡ̀. |
|
2
|
2
|
| καὶ Σεραφὶμ εἱστήκεισαν κύκλῳ αὐτοῦ, ἓξ πτέρυγες τῷ ἑνὶ καὶ ἓξ πτέρυγες τῷ ἑνί, καὶ ταῖς μὲν δυσὶ κατεκάλυπτον τὸ πρόσωπον, ταῖς δὲ δυσὶ κατεκάλυπτον τοὺς πόδας καὶ ταῖς δυσὶν ἐπέταντο. | И҆ серафі́ми стоѧ́хꙋ ѡ҆́крестъ є҆гѡ̀, ше́сть кри́лъ є҆ди́номꙋ и҆ ше́сть кри́лъ дрꙋго́мꙋ: и҆ двѣма̀ оу҆́бѡ покрыва́хꙋ ли́ца своѧ̑, двѣма́ же покрыва́хꙋ но́ги своѧ̑ и҆ двѣма̀ лета́хꙋ. |
|
3
|
3
|
| καὶ ἐκέκραγεν ἕτερος πρὸς τὸν ἕτερον καὶ ἔλεγον· ἅγιος, ἅγιος, ἅγιος Κύριος σαβαώθ, πλήρης πᾶσα ἡ γῆ τῆς δόξης αὐτοῦ. | И҆ взыва́хꙋ дрꙋ́гъ ко дрꙋ́гꙋ и҆ глаго́лахꙋ: ст҃ъ, ст҃ъ, ст҃ъ гдⷭ҇ь саваѡ́ѳъ: и҆спо́лнь всѧ̀ землѧ̀ сла́вы є҆гѡ̀. |
|
4
|
4
|
| καὶ ἐπήρθη τὸ ὑπέρθυρον ἀπὸ τῆς φωνῆς, ἧς ἐκέκραγον, καὶ ὁ οἶκος ἐπλήσθη καπνοῦ. | И҆ взѧ́сѧ наддве́рїе ѿ гла́са, и҆́мже вопїѧ́хꙋ, и҆ до́мъ напо́лнисѧ ды́ма. |
|
5
|
5
|
| καὶ εἶπον· ὦ τάλας ἐγώ, ὅτι κατανένυγμαι, ὅτι ἄνθρωπος ὢν καὶ ἀκάθαρτα χείλη ἔχων, ἐν μέσῳ λαοῦ ἀκάθαρτα χείλη ἔχοντος ἐγὼ οἰκῶ καὶ τὸν βασιλέα Κύριον σαβαὼθ εἶδον τοῖς ὀφθαλμοῖς μου. | И҆ реко́хъ: ѽ, ѡ҆каѧ́нный а҆́зъ, ꙗ҆́кѡ оу҆мили́хсѧ, ꙗ҆́кѡ человѣ́къ сы́й и҆ нечи̑сты оу҆стнѣ̀ и҆мы́й, посредѣ̀ люді́й нечи̑стыѧ оу҆стнѣ̀ и҆мꙋ́щихъ а҆́зъ живꙋ̀: и҆ цр҃ѧ̀ гдⷭ҇а саваѡ́ѳа ви́дѣхъ ѻ҆чи́ма мои́ма. |
|
6
|
6
|
| καὶ ἀπεστάλη πρός με ἓν τῶν Σεραφίμ, καὶ ἐν τῇ χειρὶ εἶχεν ἄνθρακα, ὃν τῇ λαβίδι ἔλαβεν ἀπὸ τοῦ θυσιαστηρίου, | И҆ по́сланъ бы́сть ко мнѣ̀ є҆ди́нъ ѿ серафі́мѡвъ, и҆ въ рꙋцѣ̀ свое́й и҆мѧ́ше оу҆́гль горѧ́щь, є҆го́же клеща́ми взѧ́тъ ѿ ѻ҆лтарѧ̀, |
|
7
|
7
|
| καὶ ἥψατο τοῦ στόματός μου καὶ εἶπεν· ἰδοὺ ἥψατο τοῦτο τῶν χειλέων σου καὶ ἀφελεῖ τὰς ἀνομίας σου καὶ τὰς ἁμαρτίας σου περικαθαριεῖ. | и҆ прикоснꙋ́сѧ оу҆стна́мъ мои̑мъ и҆ речѐ: сѐ, прикоснꙋ́сѧ сїѐ оу҆стна́мъ твои̑мъ, и҆ ѿи́метъ беззакѡ́нїѧ твоѧ̑ и҆ грѣхѝ твоѧ̑ ѡ҆чⷭ҇титъ. |
|
8
|
8
|
| καὶ ἤκουσα τῆς φωνῆς Κυρίου λέγοντος· τίνα ἀποστείλω, καὶ τίς πορεύσεται πρὸς τὸν λαὸν τοῦτον; καὶ εἶπα· ἰδοὺ ἐγώ εἰμι· ἀπόστειλόν με. | И҆ слы́шахъ гла́съ гдⷭ҇а гл҃юща: кого̀ послю̀, и҆ кто̀ по́йдетъ къ лю́демъ си̑мъ; И҆ реко́хъ: сѐ, а҆́зъ є҆́смь, послѝ мѧ̀. |
|
9
|
9
|
| καὶ εἶπε· πορεύθητι καὶ εἰπὸν τῷ λαῷ τούτῳ· ἀκοῇ ἀκούσετε καὶ οὐ μὴ συνῆτε καὶ βλέποντες βλέψετε καὶ οὐ μὴ ἴδητε· | И҆ речѐ: и҆дѝ и҆ рцы̀ лю́демъ си̑мъ: слꙋ́хомъ оу҆слы́шите, и҆ не оу҆разꙋмѣ́ете: и҆ ви́дѧще оу҆́зрите, и҆ не оу҆ви́дите: |
|
10
|
10
|
| ἐπαχύνθη γὰρ ἡ καρδία τοῦ λαοῦ τούτου, καὶ τοῖς ὠσὶν αὐτῶν βαρέως ἤκουσαν καὶ τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτῶν ἐκάμμυσαν μήποτε ἴδωσι τοῖς ὀφθαλμοῖς καὶ τοῖς ὠσὶν ἀκούσωσι καὶ τῇ καρδίᾳ συνῶσι, καὶ ἐπιστρέψωσι, καὶ ἰάσομαι αὐτούς. | ѡ҆дебелѣ́ бо се́рдце люді́й си́хъ, и҆ оу҆ши́ма свои́ма тѧ́жкѡ слы́шаша, и҆ ѻ҆́чи своѝ смежи́ша, да не когда̀ оу҆́зрѧтъ ѻ҆чи́ма и҆ оу҆ши́ма оу҆слы́шатъ, и҆ се́рдцемъ оу҆разꙋмѣ́ютъ и҆ ѡ҆братѧ́тсѧ, и҆ и҆сцѣлю̀ ѧ҆̀. |
|
11
|
11
|
| καὶ εἶπα· ἕως πότε Κύριε; καὶ εἶπεν· ἕως ἂν ἐρημωθῶσι πόλεις παρὰ τὸ μὴ κατοικεῖσθαι καὶ οἶκοι παρὰ τὸ μὴ εἶναι ἀνθρώπους, καὶ ἡ γῆ καταλειφθήσεται ἔρημος. | И҆ реко́хъ: доко́лѣ, гдⷭ҇и; И҆ речѐ: до́ндеже ѡ҆пꙋстѣ́ютъ гра́ди, ѿ є҆́же ненаселє́нымъ бы́ти, и҆ до́мы, ѿ є҆́же не бы́ти человѣ́кѡмъ, и҆ землѧ̀ ѡ҆ста́нетсѧ пꙋста̀. |
|
12
|
12
|
| καὶ μετὰ ταῦτα μακρυνεῖ ὁ Θεὸς τοὺς ἀνθρώπους, καὶ πληθυνθήσονται οἱ ἐγκαταλειφθέντες ἐπὶ τῆς γῆς· | И҆ посе́мъ продолжи́тъ бг҃ъ человѣ́ки, и҆ оу҆мно́жатсѧ ѡ҆ста́вльшїисѧ на землѝ. |
|
13
|
13
|
| καὶ ἔτι ἐπ᾿ αὐτῆς ἔστι τὸ ἐπιδέκατον, καὶ πάλιν ἔσται εἰς προνομὴν ὡς τερέβινθος καὶ ὡς βάλανος, ὅταν ἐκπέσῃ ἐκ τῆς θήκης αὐτῆς. | И҆ є҆щѐ на не́й є҆́сть десѧти́на, и҆ па́ки бꙋ́детъ въ расхище́нїе ꙗ҆́коже тереві́нѳъ и҆ ꙗ҆́кѡ же́лꙋдь, є҆гда̀ и҆спаде́тъ и҆з̾ плю́ски своеѧ̀: сѣ́мѧ ст҃о стоѧ́нїе є҆гѡ̀. |
|
Κεφάλαιο 7
|
Глава́ з҃
|
|
1
|
1
|
| ΚΑΙ ἐγένετο ἐν ταῖς ἡμέραις ῎Αχαζ τοῦ ᾿Ιωάθαμ τοῦ υἱοῦ ᾿Οζίου βασιλέως ᾿Ιούδα, ἀνέβη Ρασεὶμ βασιλεὺς ᾿Αρὰμ καὶ Φακεὲ υἱὸς Ρομελίου βασιλεὺς ᾿Ισραὴλ ἐπὶ ῾Ιερουσαλὴμ πολεμῆσαι αὐτὴν καὶ οὐκ ἠδυνήθησαν πολιορκῆσαι αὐτήν. | И҆ бы́сть во дни̑ а҆ха́за сы́на і҆ѡаѳа́млѧ, сы́на ѻ҆зі́и, царѧ̀ і҆ꙋ́дина, взы́де расі́нъ ца́рь а҆ра́мль, и҆ факе́й сы́нъ ромелі́евъ, ца́рь і҆и҃левъ, на і҆ерⷭ҇ли́мъ, воева́ти на него̀, и҆ не возмого́ша разори́ти є҆го̀. |
|
2
|
2
|
| καὶ ἀνηγγέλη εἰς τὸν οἶκον Δαυὶδ λέγων· συνεφώνησεν ᾿Αρὰμ πρὸς τὸν ᾿Εφραίμ· καὶ ἐξέστη ἡ ψυχὴ αὐτοῦ καὶ ἡ ψυχὴ τοῦ λαοῦ αὐτοῦ, ὃν τρόπον ἐν δρυμῷ ξύλον ὑπὸ πνεύματος σαλευθῇ. | И҆ возвѣсти́сѧ въ домꙋ̀ даві́довѣ, глаго́лѧ: совѣща́сѧ а҆ра́мъ со є҆фре́момъ, и҆ оу҆жасе́сѧ дꙋша̀ є҆гѡ̀ и҆ дꙋша̀ люді́й є҆гѡ̀, ꙗ҆́коже въ дꙋбра́вѣ дре́во вѣ́тромъ восколе́блетсѧ. |
|
3
|
3
|
| καὶ εἶπε Κύριος πρὸς ᾿Ησαΐαν· ἔξελθε εἰς συνάντησιν ῎Αχαζ σὺ καὶ ὁ καταλειφθεὶς ᾿Ιασοὺβ ὁ υἱός σου πρὸς τὴν κολυμβήθραν τῆς ἄνω ὁδοῦ τοῦ ἀγροῦ τοῦ κναφέως | И҆ речѐ гдⷭ҇ь ко и҆са́їи: и҆зы́ди во срѣ́тенїе а҆ха́зꙋ ты̀ и҆ ѡ҆ста́выйсѧ і҆асꙋ́въ сы́нъ тво́й, къ кꙋпѣ́ли го́рнѧгѡ пꙋтѝ села̀ бѣли́лнича, |
|
4
|
4
|
| καὶ ἐρεῖς αὐτῷ· φυλάξαι τοῦ ἡσυχάσαι καὶ μὴ φοβοῦ, μηδὲ ἡ ψυχή σου ἀσθενείτω ἀπὸ τῶν δύο ξύλων τῶν δαλῶν τῶν καπνιζομένων τούτων· ὅταν γὰρ ὀργὴ τοῦ θυμοῦ μου γένηται, πάλιν ἰάσομαι. | и҆ рече́ши є҆мꙋ̀: блюдѝ, є҆́же молча́ти, и҆ не бо́йсѧ, нижѐ дꙋша̀ твоѧ̀ да и҆знемо́жетъ ѿ двою̀ дрє́вꙋ главе́нь дымѧ́щихсѧ си́хъ: є҆гда́ бо гнѣ́въ ꙗ҆́рости моеѧ̀ бꙋ́детъ, па́ки и҆сцѣлю̀. |
|
5
|
5
|
| καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ᾿Αρὰμ καὶ ὁ υἱὸς τοῦ Ρομελίου, ὅτι ἐβουλεύσαντο βουλὴν πονηρὰν περὶ σοῦ λέγοντες· | Сы́нъ же а҆ра́мль и҆ сы́нъ ромелі́евъ ꙗ҆́кѡ совѣща́ста совѣ́тъ лꙋка́вый на тѧ̀, глаго́люще: |
|
6
|
6
|
| ἀναβησόμεθα εἰς τὴν ᾿Ιουδαίαν καὶ συλλαλήσαντες αὐτοῖς, ἀποστρέψομεν αὐτοὺς πρὸς ἡμᾶς καὶ βασιλεύσομεν αὐτοῖς τὸν υἱὸν Ταβεήλ· | взы́демъ во і҆ꙋде́ю, и҆ собесѣ́довавше съ ни́ми ѿврати́мъ ѧ҆̀ къ на́мъ и҆ воцари́мъ въ не́й сы́на тавеи́лева: |
|
7
|
7
|
| τάδε λέγει Κύριος σαβαώθ· οὐ μὴ μείνῃ ἡ βουλὴ αὕτη οὐδὲ ἔσται· | сїѧ̑ же гл҃етъ гдⷭ҇ь саваѡ́ѳъ: не пребꙋ́детъ совѣ́тъ се́й, нижѐ сбꙋ́детсѧ, |
|
8
|
8
|
| ἀλλ᾿ ἡ κεφαλὴ ᾿Αρὰμ Δαμασκὸς καὶ ἡ κεφαλὴ Δαμασκοῦ Ρασεὶμ — ἀλλ᾿ ἔτι ἑξήκοντα καὶ πέντε ἐτῶν ἐκλείψει ἡ βασιλεία ᾿Εφραὶμ ἀπὸ λαοῦ — | но глава̀ а҆ра́мꙋ дама́скъ, и҆ глава̀ дама́скꙋ расі́нъ: но є҆щѐ шестьдесѧ́тъ и҆ пѧ́ть лѣ́тъ, ѡ҆скꙋдѣ́етъ ца́рство є҆фре́мово ѿ люді́й, |
|
9
|
9
|
| καὶ ἡ κεφαλὴ ᾿Εφραὶμ Σομόρων, καὶ ἡ κεφαλὴ Σομόρων υἱὸς τοῦ Ρομελίου· καὶ ἐὰν μὴ πιστεύσητε, οὐδὲ μὴ συνιῆτε. — | глава́ же є҆фре́мови соморѡ́нъ, и҆ глава̀ соморѡ́нꙋ сы́нъ ромелі́евъ: и҆ а҆́ще не оу҆вѣ́рите, нижѐ и҆́мате разꙋмѣ́ти. |
|
10
|
10
|
| Καὶ προσέθετο Κύριος λαλῆσαι τῷ ῎Αχαζ λέγων· | И҆ приложѝ гдⷭ҇ь гл҃ати ко а҆ха́зꙋ, рекі́й: |
|
11
|
11
|
| αἴτησαι σεαυτῷ σημεῖον παρὰ Κυρίου Θεοῦ σου εἰς βάθος ἢ εἰς ὕψος. | просѝ себѣ̀ зна́менїѧ ѿ гдⷭ҇а бг҃а твоегѡ̀ во глꙋбинꙋ̀, и҆лѝ въ высотꙋ̀. |
|
12
|
12
|
| καὶ εἶπεν ῎Αχαζ· οὐ μὴ αἰτήσω οὐδ᾿ οὐ μὴ πειράσω Κύριον. | И҆ речѐ а҆ха́зъ: не и҆́мамъ проси́ти, нижѐ и҆скꙋшꙋ̀ гдⷭ҇а. |
|
13
|
13
|
| καὶ εἶπεν· ἀκούσατε δή, οἶκος Δαυίδ· μὴ μικρὸν ὑμῖν ἀγῶνα παρέχειν ἀνθρώποις; καὶ πῶς Κυρίῳ παρέχετε ἀγῶνα; | И҆ речѐ (и҆са́їа): слы́шите оу҆̀бо, до́ме даві́довъ: є҆да̀ ма́ло ва́мъ є҆́сть трꙋ́дъ даѧ́ти человѣ́кѡмъ, и҆ ка́кѡ даетѐ гдⷭ҇еви трꙋ́дъ; |
|
14
|
14
|
| διὰ τοῦτο δώσει Κύριος αὐτὸς ὑμῖν σημεῖον· ἰδοὺ ἡ παρθένος ἐν γαστρὶ ἕξει, καὶ τέξεται υἱόν, καὶ καλέσεις τὸ ὄνομα αὐτοῦ ᾿Εμμανουήλ· | Сегѡ̀ ра́ди да́стъ гдⷭ҇ь са́мъ ва́мъ зна́менїе: сѐ, дв҃а во чре́вѣ зачне́тъ и҆ роди́тъ сн҃а, и҆ нарече́ши и҆́мѧ є҆мꙋ̀ є҆мманꙋ́илъ: |
|
15
|
15
|
| βούτυρον καὶ μέλι φάγεται· πρὶν ἢ γνῶναι αὐτὸν ἢ προελέσθαι πονηρά, ἐκλέξεται τὸ ἀγαθόν· | ма́сло и҆ ме́дъ снѣ́сть, пре́жде не́же разꙋмѣ́ти є҆мꙋ̀ и҆зво́лити ѕла̑ѧ, и҆лѝ и҆збра́ти благо́е: |
|
16
|
16
|
| διότι πρὶν ἢ γνῶναι τὸ παιδίον ἀγαθὸν ἢ κακόν, ἀπειθεῖ πονηρίᾳ τοῦ ἐκλέξασθαι τὸ ἀγαθόν, καὶ καταλειφθήσεται ἡ γῆ, ἣν σὺ φοβῇ, ἀπὸ προσώπου τῶν δύο βασιλέων. | занѐ пре́жде не́же разꙋмѣ́ти ѻ҆троча́ти благо́е и҆лѝ ѕло́е, ѿри́нетъ лꙋка́вое, є҆́же и҆збра́ти благо́е, и҆ ѡ҆ста́витсѧ землѧ̀, є҆ѧ́же ты̀ бои́шисѧ, ѿ лица̀ двꙋ́хъ царе́й. |
|
17
|
17
|
| ἀλλὰ ἐπάξει ὁ Θεὸς ἐπὶ σὲ καὶ ἐπὶ τὸν λαόν σου καὶ ἐπὶ τὸν οἶκον τοῦ πατρός σου ἡμέρας, αἳ οὔπω ἥκασιν ἀφ᾿ ἧς ἡμέρας ἀφεῖλεν ᾿Εφραὶμ ἀπὸ ᾿Ιούδα τὸν βασιλέα τῶν ᾿Ασσυρίων. | Но наведе́тъ гдⷭ҇ь на тѧ̀ и҆ на лю́ди твоѧ̑ и҆ на до́мъ ѻ҆тца̀ твоегѡ̀ дни̑, и҆̀же є҆щѐ не пришлѝ, ѿ днѐ въ ѻ҆́ньже ѿѧ̀ є҆фре́ма ѿ і҆ꙋ́ды, царѧ̀ а҆ссѷрі́йска. |
|
18
|
18
|
| καὶ ἔσται ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ συριεῖ Κύριος μυίαις, ὃ κυριεύει μέρος ποταμοῦ Αἰγύπτου, καὶ τῇ μελίσσῃ, ἥ ἐστιν ἐν χώρᾳ ᾿Ασσυρίων, | И҆ бꙋ́детъ въ то́й де́нь, позви́ждетъ гдⷭ҇ь мꙋ́хамъ, ꙗ҆̀же владѣ́ютъ ча́стїю рѣкѝ є҆гѵ́петскїѧ, и҆ пчелѣ̀, ꙗ҆́же є҆́сть во странѣ̀ а҆ссѷрі́йстѣй: |
|
19
|
19
|
| καὶ ἐλεύσονται πάντες καὶ ἀναπαύσονται ἐν ταῖς φάραγξι τῆς χώρας καὶ ἐν ταῖς τρώγλαις τῶν πετρῶν καὶ εἰς τὰ σπήλαια καὶ εἰς πᾶσαν ραγάδα καὶ ἐν παντὶ ξύλῳ. | и҆ прїи́дꙋтъ всѝ и҆ почі́ютъ въ де́брехъ страны̀ и҆ въ пеще́рахъ ка́менныхъ, и҆ во верте́пѣхъ и҆ во всѧ́цѣй разсѣ́линѣ и҆ во всѧ́цѣмъ дре́вѣ. |
|
20
|
20
|
| ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ ξυρήσει Κύριος τῷ ξυρῷ τῷ μεγάλῳ καὶ μεμεθυσμένῳ, ὅ ἐστι πέραν τοῦ ποταμοῦ βασιλέως ᾿Ασσυρίων, τὴν κεφαλὴν καὶ τὰς τρίχας τῶν ποδῶν, καὶ τὸν πώγωνα ἀφελεῖ. | Въ де́нь ѻ҆́ный ѡ҆брі́етъ гдⷭ҇ь бри́твою наѧ́тою ѡ҆б̾ ѻ҆нꙋ̀ странꙋ̀ рѣкѝ царѧ̀ а҆ссѷрі́йска, главꙋ̀ и҆ власы̀ но́гъ, и҆ брадꙋ̀ ѿи́метъ. |
|
21
|
21
|
| καὶ ἔσται ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ θρέψει ἄνθρωπος δάμαλιν βοῶν καὶ δύο πρόβατα, | И҆ бꙋ́детъ въ то́й де́нь, корми́ти бꙋ́детъ человѣ́къ ю҆́ницꙋ ѿ волѡ́въ и҆ двѣ̀ ѻ҆́вцѣ: |
|
22
|
22
|
| καὶ ἔσται ἀπὸ τοῦ πλεῖστον ποιεῖν, γάλα, βούτυρον καὶ μέλι φάγεται πᾶς ὁ καταλειφθεὶς ἐπὶ τῆς γῆς. | и҆ бꙋ́детъ ѿ мно́жества творе́нїѧ мле́чнагѡ, ма́сло и҆ ме́дъ снѣ́сть всѧ́къ ѡ҆ста́выйсѧ на землѝ. |
|
23
|
23
|
| καὶ ἔσται ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνη πᾶς τόπος, οὗ ἐὰν ὦσι χίλιαι ἄμπελοι χιλίων σίκλων, εἰς χέρσον ἔσονται καὶ εἰς ἄκανθαν· | И҆ бꙋ́детъ въ то́й де́нь, всѧ́ко мѣ́сто, и҆дѣ́же а҆́ще бꙋ́детъ ты́сѧща ло́зъ вїногра́да, по ты́сѧщи сі̑кль, въ лѧди́нꙋ бꙋ́детъ и҆ въ те́рнїе: |
|
24
|
24
|
| μετὰ βέλους καὶ τοξεύματος εἰσελεύσονται ἐκεῖ, ὅτι χέρσος καὶ ἄκανθα ἔσται πᾶσα ἡ γῆ. | со стрѣло́ю и҆ лꙋ́комъ вни́дꙋтъ та́мѡ, ꙗ҆́кѡ лѧди́ною и҆ те́рнїемъ бꙋ́детъ всѧ̀ землѧ̀: |
|
25
|
25
|
| καὶ πᾶν ὄρος ἀροτριώμενον ἀροτριωθήσεται, καὶ οὐ μὴ ἐπέλθῃ ἐκεῖ φόβος· ἔσται γὰρ ἀπὸ τῆς χέρσου καὶ ἀκάνθης εἰς βόσκημα προβάτου καὶ καταπάτημα βοός. | и҆ всѧ́ка гора̀ ѡ҆ре́маѧ воз̾ѡре́тсѧ, не на́йдетъ та́мѡ стра́хъ: бꙋ́детъ ѿ лѧди́ны и҆ ѿ те́рнїѧ па́ствꙋ ѻ҆вца́мъ и҆ въ попра́нїе волꙋ̀. |
|
Κεφάλαιο 8
|
Глава́ и҃
|
|
1
|
1
|
| ΚΑΙ εἶπε Κύριος πρός με· λάβε σεαυτῷ τόμον καινοῦ μεγάλου καὶ γράψον εἰς αὐτὸν γραφίδι ἀνθρώπου· τοῦ ὀξέως προνομὴν ποιῆσαι σκύλων· πάρεστι γάρ. | И҆ речѐ гдⷭ҇ь ко мнѣ̀: прїимѝ себѣ̀ сви́токъ но́въ вели́къ и҆ напишѝ въ не́мъ писа́ломъ человѣ́чимъ, є҆́же ско́рѡ плѣне́нїе сотвори́ти коры́стей, приспѣ́ бо: |
|
2
|
2
|
| καὶ μάρτυράς μοι ποίησον πιστοὺς ἀνθρώπους, τὸν Οὐρίαν καὶ Ζαχαρίαν υἱὸν Βαραχίου. | и҆ свидѣ̑тели мнѣ̀ сотворѝ вѣ̑рны человѣ́ки, оу҆рі́ю і҆ере́а и҆ заха́рїю сы́на варахі́ина. |
|
3
|
3
|
| καὶ προσῆλθον πρὸς τὴν προφῆτιν, καὶ ἐν γαστρὶ ἔλαβε καὶ ἔτεκεν υἱόν. καὶ εἶπε Κύριός μοι· κάλεσον τὸν ὄνομα αὐτοῦ Ταχέως σκύλευσον, ὀξέως προνόμευσον· | И҆ пристꙋпи́хъ ко прⷪ҇ро́чицѣ, и҆ во чре́вѣ зача́тъ и҆ родѝ сы́на. И҆ речѐ гдⷭ҇ь мнѣ̀: нарцы̀ и҆́мѧ є҆мꙋ̀: ско́рѡ плѣнѝ, на́глѡ расхи́ти, |
|
4
|
4
|
| διότι πρὶν ἢ γνῶναι τὸ παιδίον καλεῖν πατέρα ἢ μητέρα, λήψεται δύναμιν Δαμασκοῦ καὶ τὰ σκῦλα Σαμαρείας ἔναντι βασιλέως ᾿Ασσυρίων. | занѐ пре́жде не́же разꙋмѣ́ти ѻ҆троча́ти назва́ти ѻ҆тца̀ и҆лѝ ма́терь, прїи́метъ си́лꙋ дама́сковꙋ, и҆ кѡры́сти самарі̑йскїѧ пред̾ царе́мъ а҆ссѷрі́йскимъ. |
|
5
|
5
|
| καὶ προσέθετο Κύριος λαλῆσαί μοι ἔτι· | И҆ приложѝ гдⷭ҇ь гл҃ати ко мнѣ̀ є҆щѐ, гл҃ѧ: |
|
6
|
6
|
| διὰ τὸ μὴ βούλεσθαι τὸν λαὸν τοῦτον τὸ ὕδωρ τοῦ Σιλωὰμ τὸ πορευόμενον ἡσυχῆ, ἀλλὰ βούλεσθαι ἔχειν τὸν Ρασεὶμ καὶ τὸν υἱὸν Ρομελίου βασιλέα ἐφ᾿ ὑμῶν, | поне́же не восхотѣ́ша лю́дїе сі́и воды̀ сїлѡа́мли текꙋ́щїѧ ти́сѣ, но восхотѣ́ша и҆мѣ́ти рассѡ́на и҆ сы́на ромелі́ева царѧ̀ над̾ ва́ми, |
|
7
|
7
|
| διὰ τοῦτο ἰδοὺ Κύριος ἀνάγει ἐφ᾿ ὑμᾶς τὸ ὕδωρ τοῦ ποταμοῦ τὸ ἰσχυρὸν καὶ τὸ πολύ, τὸν βασιλέα τῶν ᾿Ασσυρίων καὶ τὴν δόξαν αὐτοῦ· καὶ ἀναβήσεται ἐπὶ πᾶσαν φάραγγα ὑμῶν καὶ περιπατήσει ἐπὶ πᾶν τεῖχος ὑμῶν | сегѡ̀ ра́ди сѐ, возво́дитъ гдⷭ҇ь на вы̀ во́дꙋ рѣкѝ си́льнꙋ и҆ мно́гꙋ, царѧ̀ а҆ссѷрі́йска и҆ сла́вꙋ є҆гѡ̀: и҆ взы́детъ на всѧ́кꙋ де́брь ва́шꙋ, и҆ ѡ҆бы́детъ всѧ́кꙋ стѣ́нꙋ ва́шꙋ, |
|
8
|
8
|
| καὶ ἀφελεῖ ἀπὸ τῆς ᾿Ιουδαίας ἄνθρωπον, ὃς δυνήσεται κεφαλὴν ἆραι ἢ δυνατὸν συντελέσασθαί τι, καὶ ἔσται ἡ παρεμβολὴ αὐτοῦ ὥστε πληρῶσαι τὸ πλάτος τῆς χώρας σου· μεθ᾿ ἡμῶν ὁ Θεός. | и҆ ѿи́метъ ѿ і҆ꙋде́и человѣ́ка, и҆́же возмо́жетъ главꙋ̀ воздви́гнꙋти, и҆лѝ могꙋ́щаго что̀ соверши́ти: и҆ бꙋ́детъ по́лкъ є҆гѡ̀, во є҆́же напо́лнити ширинꙋ̀ страны̀ твоеѧ̀, съ на́ми бг҃ъ! |
|
9
|
9
|
| γνῶτε ἔθνη καὶ ἡττᾶσθε, ἐπακούσατε ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς, ἰσχυκότες ἡττᾶσθε· ἐὰν γὰρ πάλιν ἰσχύσητε, πάλιν ἡττηθήσεσθε. | Разꙋмѣ́йте, ꙗ҆зы́цы, и҆ покарѧ́йтесѧ, оу҆слы́шите да́же до послѣ́днихъ землѝ: могꙋ́щїи, покарѧ́йтесѧ: а҆́ще бо па́ки возмо́жете, па́ки побѣ́ждени бꙋ́дете, |
|
10
|
10
|
| καὶ ἣν ἂν βουλεύσησθε βουλήν, διασκεδάσει Κύριος, καὶ λόγον ὃν ἂν εἴπητε, οὐ μὴ ἐμμείνῃ ἐν ὑμῖν, ὅτι μεθ᾿ ἡμῶν ὁ Θεός. | и҆ и҆́же а҆́ще совѣ́тъ совѣща́ете, разори́тъ гдⷭ҇ь, и҆ сло́во, є҆́же а҆́ще возглаго́лете, не пребꙋ́детъ въ ва́съ, ꙗ҆́кѡ съ на́ми бг҃ъ. |
|
11
|
11
|
| Οὕτω λέγει Κύριος· τῇ ἰσχυρᾷ χειρὶ ἀπειθοῦσι τῇ πορείᾳ τῆς ὁδοῦ τοῦ λαοῦ τούτου λέγοντες· | Та́кѡ гл҃етъ гдⷭ҇ь: крѣ́пкою рꙋко́ю не покарѧ́ютсѧ хожде́нїю пꙋтѝ люді́й си́хъ, глаго́люще: |
|
12
|
12
|
| μήποτε εἴπητε σκληρόν· πᾶν γάρ, ὃ ἐὰν εἴπῃ ὁ λαὸς οὗτος, σκληρόν ἐστι· τὸν δὲ φόβον αὐτοῦ οὐ μὴ φοβηθῆτε, οὐδ᾿ οὐ μὴ ταραχθῆτε· | да не когда̀ рекꙋ́тъ: же́стоко: все́ бо, є҆́же а҆́ще рекꙋ́тъ лю́дїе сі́и, же́стоко є҆́сть: стра́ха же и҆́хъ не оу҆бо́йтесѧ, нижѐ возмѧти́тесѧ. |
|
13
|
13
|
| Κύριον αὐτὸν ἁγιάσατε, καὶ αὐτὸς ἔσται σου φόβος. | Гдⷭ҇а си́лъ, того̀ ѡ҆свѧти́те, и҆ то́й бꙋ́детъ тебѣ̀ въ стра́хъ. |
|
14
|
14
|
| καὶ ἐὰν ἐπ᾿ αὐτῷ πεποιθὼς ἦς, ἔσται σοι εἰς ἁγίασμα καὶ οὐχ ὡς λίθου προσκόμματι συναντήσεσθε αὐτῷ, οὐδὲ ὡς πέτρας πτώματι· οἱ δὲ οἶκοι ᾿Ιακὼβ ἐν παγίδι, καὶ ἐν κοιλάσματι ἐγκαθήμενοι ἐν ῾Ιερουσαλήμ. | И҆ а҆́ще бꙋ́деши оу҆пова́ѧ на него̀, бꙋ́детъ тебѣ̀ во ѡ҆сщ҃е́нїе, а҆ не ꙗ҆́коже ѡ҆ ка́мень претыка́нїѧ преткне́шисѧ, нижѐ ꙗ҆́кѡ ѡ҆ ка́мень паде́нїѧ: до́мове же і҆а̑кѡвли въ прꙋ́глѣ, и҆ въ раздо́лїи сѣдѧ́щїи во і҆ерⷭ҇ли́мѣ. |
|
15
|
15
|
| διὰ τοῦτο ἀδυνατήσουσιν ἐν αὐτοῖς πολλοὶ καὶ πεσοῦνται καὶ συντριβήσονται, καὶ ἐγγιοῦσι καὶ ἁλώσονται ἄνθρωποι ἐν ἀσφαλείᾳ. — | Сегѡ̀ ра́ди и҆знемо́гꙋтъ въ ни́хъ мно́зи, и҆ падꙋ́тъ, и҆ сокрꙋша́тсѧ, и҆ прибли́жатсѧ, и҆ ꙗ҆́ти бꙋ́дꙋтъ человѣ́цы въ тверды́ни сꙋ́ще. |
|
16
|
16
|
| Τότε φανεροὶ ἔσονται οἱ σφραγιζόμενοι τὸν νόμον τοῦ μὴ μαθεῖν. | Тогда̀ ꙗ҆вле́ни бꙋ́дꙋтъ печатлѣ́ющїи зако́нъ, є҆́же не оу҆чи́тисѧ. |
|
17
|
17
|
| καὶ ἐρεῖ· μενῶ τὸν Θεὸν τὸν ἀποστρέψαντα τὸ πρόσωπόν αὐτοῦ ἀπὸ τοῦ οἴκου ᾿Ιακὼβ καὶ πεποιθὼς ἔσομαι ἐπ᾿ αὐτῷ. | И҆ рече́тъ: пождꙋ̀ бг҃а ѿвра́щшагѡ лицѐ своѐ ѿ до́мꙋ і҆а́кѡвлѧ и҆ оу҆пова́ѧ бꙋ́дꙋ на́нь. |
|
18
|
18
|
| ἰδοὺ ἐγὼ καὶ τὰ παιδία, ἅ μοι ἔδωκεν ὁ Θεός, καὶ ἔσται σημεῖα καὶ τέρατα ἐν τῷ οἴκῳ ᾿Ισραὴλ παρὰ Κυρίου σαβαώθ, ὃς κατοικεῖ ἐν τῷ ὄρει Σιών. | Сѐ, а҆́зъ и҆ дѣ́ти, ꙗ҆̀же мѝ дадѐ бг҃ъ: и҆ бꙋ́дꙋтъ зна́мєнїѧ и҆ чꙋдеса̀ въ домꙋ̀ і҆и҃левѣ ѿ гдⷭ҇а саваѡ́ѳа, и҆́же ѡ҆бита́етъ на горѣ̀ сїѡ́нъ. |
|
19
|
19
|
| καὶ ἐὰν εἴπωσι πρὸς ὑμᾶς· ζητήσατε τοὺς ἐγγαστριμύθους καὶ τοὺς ἀπὸ τῆς γῆς φωνοῦντας, τοὺς κενολογοῦντας, οἳ ἐκ τῆς κοιλίας φωνοῦσιν, οὐχὶ ἔθνος πρὸς Θεὸν αὐτοῦ ἐκζητήσουσι; τί ἐκζητοῦσι περὶ τῶν ζώντων τοὺς νεκρούς; | И҆ а҆́ще рекꙋ́тъ къ ва́мъ: и҆зыщи́те чревоволше́бникѡвъ и҆ ѿ землѝ возглаша́ющихъ, тщесло́вꙋющихъ, и҆̀же ѿ чре́ва глаша́ютъ, не ꙗ҆зы́къ ли къ бг҃ꙋ своемꙋ̀ взы́щетъ; что̀ и҆спытꙋ́ютъ мє́ртвыѧ ѡ҆ живы́хъ; |
|
20
|
20
|
| νόμον γὰρ εἰς βοήθειαν ἔδωκεν, ἵνα εἴπωσιν οὐχ ὡς τὸ ρῆμα τοῦτο, περὶ οὗ οὐκ ἔστι δῶρα δοῦναι περὶ αὐτοῦ. | Зако́нъ бо въ по́мощь дадѐ, да рекꙋ́тъ не ꙗ҆́коже сло́во сїѐ, за́ньже не лѣ́ть да́ры даѧ́ти. |
|
21
|
21
|
| καὶ ἥξει ἐφ᾿ ὑμᾶς σκληρὰ λιμὸς καὶ ἔσται ὡς ἂν πεινάσητε, λυπηθήσεσθε καὶ κακῶς ἐρεῖτε τὸν ἄρχοντα καὶ τὰ πάτρια, καὶ ἀναβλέψονται εἰς τὸν οὐρανὸν ἄνω, | И҆ прїи́детъ на вы̀ же́стокъ гла́дъ, и҆ бꙋ́детъ, є҆гда̀ вза́лчете, ско́рбни бꙋ́дете и҆ ѕло̀ рече́те кнѧ́зю и҆ ѻ҆те́чествꙋ: |
|
22
|
22
|
| καὶ εἰς τὴν γῆν κάτω ἐμβλέψονται, καὶ ἰδοὺ ἀπορία στενὴ καὶ σκότος, θλίψις καὶ στενοχωρία καὶ σκότος, ὥστε μὴ βλέπειν, καὶ οὐκ ἀπορηθήσεται ὁ ἐν στενοχωρίᾳ ὢν ἕως καιροῦ. | и҆ воззрѧ́тъ на не́бо горѣ̀, и҆ на зе́млю ни́зꙋ при́зрѧтъ, и҆ сѐ, скꙋ́дость тѣ́сна и҆ тма̀, ско́рбь и҆ тѣснота̀ и҆ тма̀, ꙗ҆́коже не ви́дѣти: и҆ не ѡ҆скꙋдѣ́етъ въ тѣ́снотѣ сы́й да́же до вре́мене. |
|
Κεφάλαιο 9
|
Глава́ ѳ҃
|
|
1
|
1
|
| ΤΟΥΤΟ πρῶτον πίε, ταχὺ ποίει, χώρα Ζαβουλών, ἡ γῆ Νεφθαλὶμ ὁδὸν θαλάσσης καὶ οἱ λοιποὶ οἱ τὴν παραλίαν κατοικοῦντες καὶ πέραν τοῦ ᾿Ιορδάνου, Γαλιλαία τῶν ἐθνῶν, τὰ μέρη τῆς ᾿Ιουδαίας. | Сїѐ пре́жде и҆спі́й, ско́рѡ творѝ, страно̀ завꙋлѡ́нѧ и҆ землѐ нефѳалі́млѧ, и҆ про́чїи при мо́ри живꙋ́щїи, и҆ ѡ҆б̾ ѻ҆нꙋ̀ странꙋ̀ і҆ѻрда́на, галїле́а ꙗ҆зы́кѡвъ. |
|
2
|
2
|
| ὁ λαὸς ὁ πορευόμενος ἐν σκότει, ἴδετε φῶς μέγα· οἱ κατοικοῦντες ἐν χώρᾳ καὶ σκιᾷ θανάτου, φῶς λάμψει ἐφ᾿ ὑμᾶς. | Лю́дїе ходѧ́щїи во тмѣ̀ ви́дѣша свѣ́тъ ве́лїй: живꙋ́щїи во странѣ̀ и҆ сѣ́ни сме́ртнѣй, свѣ́тъ возсїѧ́етъ на вы̀. |
|
3
|
3
|
| τὸ πλεῖστον τοῦ λαοῦ, ὃ κατήγαγες ἐν εὐφροσύνῃ σου, καὶ εὐφρανθήσονται ἐνώπιόν σου ὡς οἱ εὐφραινόμενοι ἐν ἀμήτῳ καὶ ὃν τρόπον οἱ διαιρούμενοι σκῦλα. | Мно́жайшїи лю́дїе, ꙗ҆̀же и҆зве́лъ є҆сѝ, въ весе́лїи твое́мъ: и҆ возвеселѧ́тсѧ пред̾ тобо́ю, ꙗ҆́коже веселѧ́щїисѧ въ жа́твꙋ, и҆ ꙗ҆́коже веселѧ́тсѧ дѣлѧ́щїи коры̑сти. |
|
4
|
4
|
| διότι ἀφῄρηται ὁ ζυγὸς ὁ ἐπ᾿ αὐτῶν κείμενος καὶ ἡ ράβδος ἡ ἐπὶ τοῦ τραχήλου αὐτῶν· τὴν γὰρ ράβδον τῶν ἀπαιτούντων διεσκέδασε Κύριος, ὡς τῇ ἡμέρᾳ τῇ ἐπὶ Μαδιάμ. | Занѐ ѿѧ́тсѧ ꙗ҆ре́мъ лежа́й на ни́хъ, и҆ же́злъ, и҆́же на вы́и и҆́хъ: же́злъ бо и҆стѧзꙋ́ющихъ разсы́па гдⷭ҇ь, ꙗ҆́коже въ де́нь, и҆́же на мадїа́ма. |
|
5
|
5
|
| ὅτι πᾶσαν στολὴν ἐπισυνηγμένην δόλῳ καὶ ἱμάτιον μετὰ καταλλαγῆς ἀποτίσουσι καὶ θελήσουσιν εἰ ἐγενήθησαν πυρίκαυστοι. | Ꙗ҆́кѡ всѧ́кꙋю ѻ҆де́ждꙋ со́браннꙋ ле́стїю и҆ ри́зꙋ съ примире́нїемъ ѿдадꙋ́тъ, и҆ восхотѧ́тъ, да бы́ша ѻ҆гне́мъ сожже́ны бы́ли. |
|
6
|
6
|
| ὅτι παιδίον ἐγενήθη ἡμῖν, υἱὸς καὶ ἐδόθη ἡμῖν, οὗ ἡ ἀρχὴ ἐγενήθη ἐπὶ τοῦ ὤμου αὐτοῦ, καὶ καλεῖται τὸ ὄνομα αὐτοῦ μεγάλης βουλῆς ἄγγελός, θαυμαστὸς σύμβουλος, Θεὸς ἰσχυρός, ἐξουσιαστής, ἄρχων εἰρήνης, πατὴρ τοῦ μέλλοντος αἰῶνος· ἐγὼ γὰρ ἄξω εἰρήνην ἐπὶ τοὺς ἄρχοντας, εἰρήνην καὶ ὑγίειαν αὐτῷ. | Ꙗ҆́кѡ ѻ҆троча̀ роди́сѧ на́мъ, сн҃ъ, и҆ даде́сѧ на́мъ, є҆гѡ́же нача́лство бы́сть на ра́мѣ є҆гѡ̀: и҆ нарица́етсѧ и҆́мѧ є҆гѡ̀: вели́ка совѣ́та а҆́гг҃лъ, чꙋ́денъ, совѣ́тникъ, бг҃ъ крѣ́пкїй, властели́нъ, кн҃зь ми́ра, ѻ҆ц҃ъ бꙋ́дꙋщагѡ вѣ́ка: приведꙋ́ бо ми́ръ на кнѧ̑зи, ми́ръ и҆ здра́вїе є҆мꙋ̀. |
|
7
|
7
|
| μεγάλη ἡ ἀρχὴ αὐτοῦ, καὶ τῆς εἰρήνης αὐτοῦ οὐκ ἔστιν ὅριον ἐπὶ τὸν θρόνον Δαυὶδ καὶ τὴν βασιλείαν αὐτοῦ κατορθῶσαι αὐτὴν καὶ ἀντιλαβέσθαι αὐτῆς ἐν κρίματι καὶ ἐν δικαιοσύνῃ ἀπὸ τοῦ νῦν καὶ εἰς τὸν αἰῶνα· ὁ ζῆλος Κυρίου σαβαὼθ ποιήσει ταῦτα. | И҆ ве́лїе нача́лство є҆гѡ̀, и҆ ми́ра є҆гѡ̀ нѣ́сть предѣ́ла на прⷭ҇то́лѣ дв҃довѣ и҆ на црⷭ҇твѣ є҆гѡ̀, и҆спра́вити є҆̀ и҆ застꙋпи́ти є҆го̀ въ сꙋдѣ̀ и҆ пра́вдѣ, ѿнн҃ѣ и҆ до вѣ́ка: ре́вность гдⷭ҇а саваѡ́ѳа сотвори́тъ сїѧ̑. |
|
8
|
8
|
| Θάνατον ἀπέστειλε Κύριος ἐπὶ ᾿Ιακώβ, καὶ ἦλθεν ἐπὶ ᾿Ισραήλ, | Сме́рть [Є҆вр.: сло́во.] посла̀ гдⷭ҇ь на і҆а́кѡва, и҆ прїи́де на і҆и҃лѧ: |
|
9
|
9
|
| καὶ γνώσονται πᾶς ὁ λαὸς τοῦ ᾿Εφραὶμ καὶ οἱ ἐγκαθήμενοι ἐν Σαμαρείᾳ ἐφ᾿ ὕβρει καὶ ὑψηλῇ καρδίᾳ λέγοντες· | и҆ оу҆разꙋмѣ́ютъ всѝ лю́дїе є҆фре́мѡвы и҆ живꙋ́щїи въ самарі́и, въ досажде́нїи и҆ высо́цѣмъ се́рдцы глаго́люще: |
|
10
|
10
|
| πλίνθοι πεπτώκασιν, ἀλλὰ δεῦτε λαξεύσωμεν λίθους καὶ ἐκκόψωμεν συκαμίνους καὶ κέδρους καὶ οἱκοδομήσωμεν ἑαυτοῖς πύργον. | плі̑нѳы падо́ша, но прїиди́те, и҆зсѣче́мъ ка́менїе и҆ посѣче́мъ черни́чїе и҆ ке́дры, и҆ сози́ждемъ себѣ̀ сто́лпъ. |
|
11
|
11
|
| καὶ ράξει ὁ Θεὸς τοὺς ἐπανισταμένους ἐπὶ ὄρος Σιὼν ἐπ᾿ αὐτοὺς καὶ τοὺς ἐχθροὺς αὐτῶν διασκεδάσει, | И҆ разрꙋши́тъ бг҃ъ востаю́щыѧ на го́рꙋ сїѡ́ню, и҆ врагѝ є҆гѡ̀ разсы́плетъ: |
|
12
|
12
|
| Συρίαν ἀφ᾿ ἡλίου ἀνατολῶν καὶ τοὺς ῞Ελληνας ἀφ᾿ ἡλίου δυσμῶν, τοὺς κατεσθίοντας τὸν ᾿Ισραὴλ ὅλῳ τῷ στόματι. ἐπὶ πᾶσι τούτοις οὐκ ἀπεστράφη ὁ θυμός, ἀλλ᾿ ἔτι ἡ χεὶρ ὑψηλή. | сѷрі́ю ѿ востѡ́къ со́лнца и҆ є҆́ллины ѿ за́пада со́лнца, поѧда́ющыѧ і҆и҃лѧ всѣ́ми оу҆сты̑. Во всѣ́хъ си́хъ не ѿврати́сѧ ꙗ҆́рость є҆гѡ̀, но є҆щѐ рꙋка̀ є҆гѡ̀ высока̀. |
|
13
|
13
|
| καὶ ὁ λαὸς οὐκ ἀπεστράφη, ἕως ἐπλήγη, καὶ τὸν Κύριον οὐκ ἐξεζήτησαν. | И҆ лю́дїе не ѡ҆брати́шасѧ, до́ндеже ꙗ҆́звени бы́ша, и҆ гдⷭ҇а не взыска́ша. |
|
14
|
14
|
| καὶ ἀφεῖλε Κύριος ἀπὸ ᾿Ισραὴλ κεφαλὴν καὶ οὐράν, μέγαν καὶ μικρὸν ἐν μιᾷ ἡμέρᾳ, πρεσβύτην καὶ τοὺς τὰ πρόσωπα θαυμάζοντας (αὕτη ἡ ἀρχὴ) καὶ προφήτην διδάσκοντα ἄνομα (οὗτος ἡ οὐρά). | И҆ ѿѧ́тъ гдⷭ҇ь ѿ і҆и҃лѧ главꙋ̀ и҆ ѡ҆́шибъ, вели́ка и҆ ма́ла, во є҆ди́нъ де́нь: |
|
15
|
15
|
| καὶ ἔσονται οἱ μακαρίζοντες τὸν λαὸν τοῦτον πλανῶντες καὶ πλανῶσιν, ὅπως καταπίωσιν αὐτούς. | ста́рца и҆ чꙋдѧ́щихсѧ ли́цамъ, сїѐ нача́ло: и҆ проро́ка оу҆ча́ща беззакѡ́ннаѧ, се́й ѡ҆́шибъ. |
|
16
|
16
|
| διὰ τοῦτο ἐπὶ τοὺς νεανίσκους αὐτῶν οὐκ εὐφρανθήσεται ὁ Κύριος καὶ τοὺς ὀρφανοὺς αὐτῶν καὶ τὰς χήρας αὐτῶν οὐκ ἐλεήσει, ὅτι πάντες ἄνομοι καὶ πονηροί, καὶ πᾶν στόμα λαλεῖ ἄδικα. ἐπὶ πᾶσι τούτοις οὐκ ἀπεστράφη ὁ θυμός, ἀλλ᾿ ἔτι ἡ χεὶρ ὑψηλή. | И҆ бꙋ́дꙋтъ блажа́щїи люді́й си́хъ льстѧ́ше, и҆ льстѧ́тъ, ꙗ҆́кѡ да поглотѧ́тъ ѧ҆̀. |
|
17
|
17
|
| καὶ καυθήσεται ὡς πῦρ ἡ ἀνομία καὶ ὡς ἄγρωσις ξηρὰ βρωθήσεται ὑπὸ πυρός· καὶ καυθήσεται ἐν τοῖς δάσεσι τοῦ δρυμοῦ, καὶ συγκαταφάγεται τὰ κύκλῳ τῶν βουνῶν πάντα. | Сегѡ̀ ра́ди ѡ҆ ю҆́ношахъ и҆́хъ не возвесели́тсѧ гдⷭ҇ь, и҆ сиро́тъ и҆́хъ и҆ вдови́цъ и҆́хъ не поми́лꙋетъ: ꙗ҆́кѡ всѝ беззако́ннїи и҆ лꙋка́вїи, и҆ всѧ̑каѧ оу҆ста̀ глаго́лютъ непра́вдꙋ. Во всѣ́хъ си́хъ не ѿврати́сѧ ꙗ҆́рость є҆гѡ̀, но є҆щѐ рꙋка̀ є҆гѡ̀ высока̀. |
|
18
|
18
|
| διὰ θυμὸν ὀργῆς Κυρίου συγκέκαυται ἡ γῆ ὅλη, καὶ ἔσται ὁ λαὸς ὡς κατακεκαυμένος ὑπὸ πυρός· ἄνθρωπος τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ οὐκ ἐλεήσει, | И҆ разгори́тсѧ ꙗ҆́кѡ ѻ҆́гнь беззако́нїе, и҆ ꙗ҆́кѡ тро́скотъ сꙋхі́й поѧде́нъ бꙋ́детъ ѻ҆гне́мъ, и҆ разгори́тсѧ въ ча́щахъ дꙋбра́вныхъ и҆ поѧ́стъ, ꙗ҆̀же ѡ҆́крестъ холмѡ́въ всѧ̑. |
|
19
|
19
|
| ἀλλὰ ἐκκλινεῖ εἰς τὰ δεξιά, ὅτι πεινάσει καὶ φάγεται ἐκ τῶν ἀριστερῶν, καὶ οὐ μὴ ἐμπλησθῇ ἄνθρωπος ἔσθων τὰς σάρκας τοῦ βραχίονος αὐτοῦ. | За ꙗ҆́рость гнѣ́ва гдⷭ҇нѧ сгорѣ̀ всѧ̀ землѧ̀, и҆ бꙋ́дꙋтъ лю́дїе ꙗ҆́кѡ ѻ҆гне́мъ пожже́ни: человѣ́къ бра́та своегѡ̀ не поми́лꙋетъ, |
|
20
|
20
|
| φάγεται γὰρ Μανασσῆς τοῦ ᾿Εφραὶμ καὶ ᾿Εφραὶμ τοῦ Μανασσῆ, ὅτι ἅμα πολιορκήσουσι τὸν ᾿Ιούδαν. ἐπὶ τούτοις πᾶσιν οὐκ ἀπεστράφη ὁ θυμός, ἀλλ᾿ ἔτι ἡ χείρ ὑψηλή. | но оу҆клони́тсѧ на де́сно, ꙗ҆́кѡ вза́лчетъ, и҆ снѣ́сть ѿ шꙋ́їихъ, и҆ не насы́титсѧ человѣ́къ ꙗ҆ды́й плѡ́ти мы́шцы своеѧ̀: снѣ́сть бо манассі́й є҆фре́мово, и҆ є҆фре́мъ манассі́ино, ꙗ҆́кѡ вкꙋ́пѣ повою́ютъ і҆ꙋ́дꙋ. |
|
Κεφάλαιο 10
|
Глава́ і҃
|
|
1
|
1
|
| ΟΥΑΙ τοῖς γράφουσι πονηρίαν· γράφοντες γὰρ πονηρίαν γράφουσιν | Го́ре пи́шꙋщымъ лꙋка́вство: пи́шꙋщїи бо лꙋка́вство пи́шꙋтъ, |
|
2
|
2
|
| ἐκκλίνοντες κρίσιν πτωχῶν, ἁρπάζοντες κρίμα πενήτων τοῦ λαοῦ μου, ὥστε εἶναι αὐτοῖς χήραν εἰς διαρπαγὴν καὶ ὀρφανὸν εἰς προνομήν. | оу҆кланѧ́юще сꙋ́дъ оу҆бо́гихъ, восхища́юще сꙋ́дъ ни́щихъ люді́й мои́хъ, ꙗ҆́кѡ бы́ти и҆̀мъ вдови́цѣ въ расхище́нїе и҆ сиротѣ̀ въ разграбле́нїе. |
|
3
|
3
|
| καὶ τί ποιήσουσιν ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῆς ἐπισκοπῆς; ἡ γὰρ θλῖψις ὑμῖν πόρρωθεν ἥξει· καὶ πρὸς τίνα καταφεύξεσθε τοῦ βοηθηθῆναι; καὶ ποῦ καταλείψετε τὴν δόξαν ὑμῶν | И҆ что̀ сотворѧ́тъ въ де́нь посѣще́нїѧ; ско́рбь бо ва́мъ ѿдале́че прїи́детъ. И҆ къ комꙋ̀ прибѣ́гнете, да помо́жетъ ва́мъ; И҆ гдѣ̀ ѡ҆ста́вите сла́вꙋ ва́шꙋ, |
|
4
|
4
|
| τοῦ μὴ ἐμπεσεῖν εἰς ἐπαγωγήν; ἐπὶ πᾶσι τούτοις οὐκ ἀπεστράφη ὁ θυμός, ἀλλ᾿ ἔτι ἡ χεὶρ ὑψηλή. | є҆́же не впа́сти въ плѣне́нїе; И҆ под̾ оу҆бїе́ными падꙋ́тъ. И҆ во всѣ́хъ си́хъ не ѿврати́сѧ гнѣ́въ є҆гѡ̀, но є҆щѐ рꙋка̀ є҆гѡ̀ высока̀. |
|
5
|
5
|
| οὐαὶ ᾿Ασσυρίοις· ἡ ράβδος τοῦ θυμοῦ μου καὶ ὀργῆς ἐστιν ἐν ταῖς χερσὶν αὐτῶν. | Го́ре а҆ссѷрі́ємъ, же́злъ ꙗ҆́рости моеѧ̀ и҆ гнѣ́въ є҆́сть въ рꙋкꙋ̀ и҆́хъ. |
|
6
|
6
|
| τὴν ὀργήν μου εἰς ἔθνος ἄνομον ἀποστελῶ καὶ τῷ ἐμῷ λαῷ συντάξω ποιῆσαι σκῦλα καὶ προνομὴν καὶ καταπατεῖν τὰς πόλεις καὶ θεῖναι αὐτὰς εἰς κονιορτόν. | Гнѣ́въ мо́й послю̀ на ꙗ҆зы́къ беззако́ненъ, и҆ свои́хъ люді́й повелю̀ сотвори́ти коры̑сти и҆ плѣне́нїе, и҆ попра́ти гра́ды и҆ положи́ти ѧ҆̀ въ пра́хъ. |
|
7
|
7
|
| αὐτὸς δὲ οὐχ οὕτως ἐνεθυμήθη καὶ τῇ ψυχῇ οὐχ οὕτως λελόγισται, ἀλλὰ ἀπαλλάξει ὁ νοῦς αὐτοῦ καὶ τοῦ ἔθνη ἐξολοθρεῦσαι οὐκ ὀλίγα. | Се́й же не та́кѡ помы́сли и҆ дꙋше́ю не та́кѡ возмнѣ̀: но ѿстꙋ́питъ оу҆́мъ є҆гѡ̀, и҆ є҆́же потреби́ти ꙗ҆зы́ки не ма̑лы. |
|
8
|
8
|
| καὶ ἐὰν εἴπωσιν αὐτῷ· σὺ μόνος εἶ ἄρχων, | И҆ а҆́ще рекꙋ́тъ є҆мꙋ̀: ты́ ли є҆сѝ є҆ди́нъ кнѧ́зь; |
|
9
|
9
|
| καὶ ἐρεῖ· οὐκ ἔλαβον τὴν χώραν τὴν ἐπάνω Βαβυλῶνος καὶ Χαλάνης, οὗ ὁ πύργος ᾠκοδομήθη; καὶ ἔλαβον ᾿Αραβίαν καὶ Δαμασκὸν καὶ Σαμάρειαν· | И҆ рече́тъ: не взѧ́хъ ли страны̀, ꙗ҆́же вы́ше вавѷлѡ́на и҆ хала́ни, и҆дѣ́же сто́лпъ созда́нъ, и҆ взѧ́хъ а҆раві́ю и҆ дама́скъ и҆ самарі́ю; |
|
10
|
10
|
| ὃν τρόπον ταύτας ἔλαβον ἐν τῇ χειρί μου, καὶ πάσας τὰς ἀρχὰς λήψομαι. ὀλολύξατε, τὰ γλυπτὰ ἐν ῾Ιερουσαλὴμ καὶ ἐν Σαμαρείᾳ· | Ꙗ҆́коже сїѧ̑ взѧ́хъ, и҆ всѧ̑ кнѧжє́нїѧ возмꙋ̀. Возрыда́йте, и҆зва̑ѧннаѧ во і҆ерⷭ҇ли́мѣ и҆ въ самарі́и: |
|
11
|
11
|
| ὃν τρόπον γὰρ ἐποίησα Σαμαρείᾳ καὶ τοῖς χειροποιήτοις αὐτῆς, οὕτω ποιήσω καὶ ῾Ιερουσαλὴμ καὶ τοῖς εἰδώλοις αὐτῆς. | ꙗ҆́коже бо сотвори́хъ самарі́и и҆ рꙋкотворє́ннымъ є҆ѧ̀, та́кѡ сотворю̀ и҆ і҆ерⷭ҇ли́мꙋ и҆ кꙋмі́рѡмъ є҆гѡ̀. |
|
12
|
12
|
| καὶ ἔσται, ὅταν συντελέσῃ Κύριος πάντα ποιῶν ἐν τῷ ὄρει Σιὼν καὶ ἐν ῾Ιερουσαλήμ, ἐπάξει ἐπὶ τὸν νοῦν τὸν μέγαν, τὸν ἄρχοντα τῶν ᾿Ασσυρίων, καὶ ἐπὶ τὸ ὕψος τῆς δόξης τῶν ὀφθαλμῶν αὐτοῦ. | И҆ бꙋ́детъ, є҆гда̀ сконча́етъ гдⷭ҇ь всѧ̑ творѧ̀ въ горѣ̀ сїѡ́ни и҆ во і҆ерⷭ҇ли́мѣ, наведе́тъ на оу҆́мъ вели́кїй, на кнѧ́зѧ а҆ссѷрі́йска и҆ на высотꙋ̀ сла́вы ѻ҆́чїю є҆гѡ̀. |
|
13
|
13
|
| εἶπε γάρ· ἐν τῇ ἰσχύϊ ποιήσω καὶ ἐν τῇ σοφίᾳ τῆς συνέσεως, ἀφελῶ ὅρια ἐθνῶν καὶ τὴν ἰσχὺν αὐτῶν προνομεύσω | Рече́ бо: крѣ́постїю рꙋкѝ моеѧ̀ сотворю̀, и҆ премꙋ́дростїю ра́зꙋма (моегѡ̀) ѿимꙋ̀ предѣ́лы ꙗ҆зы́кѡвъ, и҆ си́лꙋ и҆́хъ плѣню̀, |
|
14
|
14
|
| καὶ σείσω πόλεις κατοικουμένας καὶ τὴν οἰκουμένην ὅλην καταλήψομαι τῇ χειρὶ ὡς νοσσιὰν καὶ ὡς καταλελειμμένα ὠὰ ἀρῶ, καὶ οὐκ ἔστιν ὃς διαφεύξεταί με ἢ ἀντείπῃ μοι. | и҆ сотрѧсꙋ̀ гра́ды населє́ныѧ, и҆ вселе́ннꙋю всю̀ ѡ҆б̾имꙋ̀ рꙋко́ю мое́ю ꙗ҆́кѡ гнѣздо̀, и҆ ꙗ҆́кѡ ѡ҆ста́влєнаѧ ꙗ҆́ица возмꙋ̀: и҆ нѣ́сть, и҆́же оу҆бѣжи́тъ менє̀, и҆лѝ проти́вꙋ мнѣ̀ рече́тъ, и҆ ѿве́рзетъ оу҆ста̀ и҆ глꙋми́тъ. |
|
15
|
15
|
| μὴ δοξασθήσεται ἀξίνη ἄνευ τοῦ κόπτοντος ἐν αὐτῇ; ἢ ὑψωθήσεται πρίων ἄνευ τοῦ ἕλκοντος αὐτόν; ὡσαύτως ἐάν τις ἄρῃ ράβδον ἢ ξύλον. | Є҆да̀ просла́витсѧ сѣки́ра без̾ сѣкꙋ́щагѡ є҆́ю; и҆лѝ вознесе́тсѧ пила̀ без̾ влекꙋ́щагѡ ю҆̀; Та́кожде а҆́ще кто̀ во́зметъ же́злъ, и҆лѝ дре́во: и҆ не та́кѡ. |
|
16
|
16
|
| καὶ οὐχ οὕτως, ἀλλὰ ἀποστελεῖ Κύριος σαβαὼθ εἰς τὴν σὴν τιμὴν ἀτιμίαν, καὶ εἰς τὴν σὴν δόξαν πῦρ καιόμενον καυθήσεται. | Но по́слетъ гдⷭ҇ь саваѡ́ѳъ на твою̀ че́сть безче́стїе, и҆ на твою̀ сла́вꙋ ѻ҆́гнь горѧ̀ возгори́тсѧ. |
|
17
|
17
|
| καὶ ἔσται τὸ φῶς τοῦ ᾿Ισραὴλ εἰς πῦρ καὶ ἁγιάσει αὐτὸν ἐν πυρὶ καιομένῳ καὶ φάγεται ὡσεὶ χόρτον τὴν ὕλην. | И҆ бꙋ́детъ свѣ́тъ і҆и҃левъ во ѻ҆́гнь, и҆ ѡ҆ст҃и́тъ є҆го̀ ѻ҆гне́мъ горѧ́щимъ, и҆ поѧ́стъ ꙗ҆́кѡ сѣ́но вещество̀. |
|
18
|
18
|
| τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ ἀποσβεσθήσεται τὰ ὅρη καὶ οἱ βουνοὶ καὶ οἱ δρυμοί, καὶ καταφάγεται ἀπὸ ψυχῆς ἕως σαρκῶν· καὶ ἔσται ὁ φεύγων ὡς ὁ φεύγων ἀπὸ φλογός καιομένης· | Въ то́й де́нь оу҆га́снꙋтъ го́ры и҆ хо́лми и҆ дꙋбра̑вы, и҆ поѧ́стъ ѿ дꙋшѝ да́же до пло́тей: и҆ бꙋ́детъ бѣжа́й, ꙗ҆́кѡ бѣжа́й ѿ пла́мене горѧ́ща: |
|
19
|
19
|
| καὶ οἱ καταλειφθέντες ἀπ᾿ αὐτῶν ἀριθμὸς ἔσονται, καὶ παιδίον γράψει αὐτούς. | и҆ ѡ҆ста́вльшїисѧ ѿ ни́хъ бꙋ́дꙋтъ въ число̀, и҆ ѻ҆троча̀ ма́лое напи́шетъ ѧ҆̀. |
|
20
|
20
|
| Καὶ ἔσται ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ οὐκέτι προστεθήσεται τὸ καταλειφθὲν ᾿Ισραήλ, καὶ οἱ σωθέντες τοῦ ᾿Ιακὼβ οὐκέτι μὴ πεποιθότες ὦσιν ἐπὶ τοὺς ἀδικήσαντας αὐτούς, ἀλλὰ ἔσονται πεποιθότες ἐπὶ τὸν Θεὸν τὸν ἅγιον τοῦ ᾿Ισραὴλ τῇ ἀληθείᾳ, | И҆ бꙋ́детъ въ то́й де́нь, не приложи́тсѧ ктомꙋ̀ ѡ҆ста́нокъ і҆и҃левъ, и҆ спасе́ннїи і҆а̑кѡвли не бꙋ́дꙋтъ ктомꙋ̀ оу҆пова́юще на ѡ҆би́дѣвшыѧ и҆̀хъ, но бꙋ́дꙋтъ оу҆пова́юще на бг҃а ст҃а́го і҆и҃лева и҆́стиною. |
|
21
|
21
|
| καὶ ἔσται τὸ καταλειφθὲν τοῦ ᾿Ιακὼβ ἐπὶ Θεὸν ἰσχύοντα. | И҆ ѡ҆брати́тсѧ ѡ҆ста́нокъ і҆а́кѡвль къ бг҃ꙋ крѣ́пкомꙋ. |
|
22
|
22
|
| καὶ ἐὰν γένηται ὁ λαὸς ᾿Ισραὴλ ὡς ἡ ἄμμος τῆς θαλάσσης, τὸ κατάλειμμα αὐτῶν σωθήσεται· λόγον συντελῶν καὶ συντέμνων ἐν δικαιοσύνῃ, | И҆ а҆́ще бꙋ́дꙋтъ лю́дїе і҆и҃лєвы ꙗ҆́кѡ песо́къ морскі́й, ѡ҆ста́нокъ и҆́хъ спасе́тсѧ: |
|
23
|
23
|
| ὅτι λόγον συντετμημένον Κύριος ποιήσει ἐν τῇ οἰκουμένῃ ὅλῃ. | сло́во бо соверша́ѧ и҆ сокраща́ѧ пра́вдою, ꙗ҆́кѡ сло́во сокраще́но сотвори́тъ гдⷭ҇ь во все́й вселе́ннѣй. |
|
24
|
24
|
| Διὰ τοῦτο τάδε λέγει Κύριος σαβαώθ· μὴ φοβοῦ, ὁ λαός μου, οἱ κατοικοῦντες ἐν Σιών, ἀπὸ ᾿Ασσυρίων, ὅτι ἐν ράβδῳ πατάξει σε· πληγὴν γὰρ ἐπάγω ἐπὶ σὲ τοῦ ἰδεῖν ὁδὸν Αἰγύπτου. | Сегѡ̀ ра́ди сїѧ̑ гл҃етъ гдⷭ҇ь саваѡ́ѳъ: не бо́йтесѧ, лю́дїе моѝ, ѿ а҆ссѷрі́анъ, живꙋ́щїи въ сїѡ́нѣ, ꙗ҆́кѡ жезло́мъ порази́тъ тѧ̀: ꙗ҆́звꙋ бо наво́дитъ на тѧ̀, є҆́же ви́дѣти пꙋ́ть є҆гѵ́пта. |
|
25
|
25
|
| ἔτι γὰρ μικρὸν καὶ παύσεται ἡ ὀργή, ὁ δὲ θυμός μου ἐπὶ τὴν βουλὴν αὐτῶν· | Є҆ще́ бо ма́лѡ, и҆ преста́нетъ гнѣ́въ, ꙗ҆́рость же моѧ̀ на совѣ́тъ и҆́хъ: |
|
26
|
26
|
| καὶ ἐγερεῖ ὁ Θεὸς ἐπ᾿ αὐτοὺς κατὰ τὴν πληγὴν Μαδιὰμ ἐν τόπῳ θλίψεως, καὶ ὁ θυμὸς αὐτοῦ τῇ ὁδῷ τῇ κατὰ θάλασσαν εἰς τὴν ὁδὸν τὴν κατ᾿ Αἴγυπτον. | и҆ воздви́гнетъ бг҃ъ си́лъ на нѧ̀ ꙗ҆́звꙋ, ꙗ҆́кѡ ꙗ҆́звꙋ мадїа́млю на мѣ́стѣ ско́рби, и҆ ꙗ҆́рость є҆гѡ̀ на пꙋ́ть и҆́же къ мо́рю, на пꙋ́ть и҆́же во є҆гѵ́петъ: |
|
27
|
27
|
| καὶ ἔσται ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ ἀφαιρεθήσεται ὁ ζυγὸς αὐτοῦ ἀπὸ τοῦ ὤμου σου καὶ ὁ φόβος αὐτοῦ ἀπὸ σοῦ, καὶ καταφθαρήσεται ὁ ζυγὸς ἀπὸ τῶν ὤμων ὑμῶν. | и҆ бꙋ́детъ въ то́й де́нь, ѿи́метсѧ и҆́го є҆гѡ̀ ѿ ра́мене твоегѡ̀ и҆ стра́хъ є҆гѡ̀ ѿ тебє̀, и҆ согнїе́тъ и҆́го ѿ ра́менъ ва́шихъ. |
|
28
|
28
|
| ἥξει γὰρ εἰς τὴν πόλιν ᾿Αγγαὶ | Прїи́детъ бо во гра́дъ а҆гга́й, и҆ пре́йдетъ въ магеддѡ̀, и҆ въ махма́сѣ положи́тъ сосꙋ́ды своѧ̑. |
|
29
|
29
|
| καὶ παρελεύσεται εἰς Μαγγεδὼ καὶ εἰς Μαχμὰς θήσει τὰ σκεύη αὐτοῦ· καὶ παρελεύσεται φάραγγα καὶ ἥξει εἰς ᾿Αγγαί, φόβος λήψεται Ραμᾶ πόλιν Σαούλ· φεύξεται | И҆ мине́тъ де́брь, и҆ прїи́детъ во а҆гга́й: стра́хъ прїи́метъ рамꙋ̀ гра́дъ саꙋ́ловъ, |
|
30
|
30
|
| ἡ θυγάτηρ Γαλλείμ, ἐπακούσεται Λαϊσά, ἐπακούσεται ᾿Αναθώθ· | побѣ́гнетъ дще́рь галі́млѧ, оу҆слы́шитсѧ въ лаїсѣ̀, оу҆слы́шитсѧ во а҆наѳѡ́ѳѣ. |
|
31
|
31
|
| καὶ ἐξέστη Μαδεβηνὰ καὶ οἱ κατοικοῦντες Γιββεΐρ· | И҆ оу҆жасе́сѧ мадеми́на и҆ живꙋ́щїи во гїви́мѣ. |
|
32
|
32
|
| παρακαλεῖται σήμερον ἐν ὁδῷ τοῦ μεῖναι, τῇ χειρὶ παρακαλεῖτε, τὸ ὄρος, τὴν θυγατέρα Σιών, καὶ οἱ βουνοὶ οἱ ἐν ῾Ιερουσαλήμ. | Оу҆тѣша́йте дне́сь є҆́же на пꙋтѝ пребы́ти: оу҆тѣша́йте рꙋко́ю го́рꙋ дще́рь сїѡ́ню, и҆ хо́лми, и҆̀же во і҆ерⷭ҇ли́мѣ: |
|
33
|
33
|
| ἰδοὺ γὰρ ὁ δεσπότης Κύριος σαβαὼθ συνταράσσει τοὺς ἐνδόξους μετὰ ἰσχύος, καὶ οἱ ὑψηλοὶ τῇ ὕβρει συντριβήσονται, καὶ οἱ ὑψηλοὶ ταπεινωθήσονται, | сѐ, влⷣка гдⷭ҇ь саваѡ́ѳъ смѧте́тъ сла̑вныѧ со крѣ́постїю, и҆ высо́цїи оу҆кори́зною сокрꙋша́тсѧ, и҆ высо́цыи смирѧ́тсѧ, |
|
34
|
34
|
| καὶ πεσοῦνται οἱ ὑψηλοὶ μαχαίρᾳ, ὁ δὲ Λίβανος σὺν τοῖς ὑψηλοῖς πεσεῖται. | и҆ падꙋ́тъ высо́цыи мече́мъ, лїва́нъ же съ высо́кими паде́тсѧ. |
|
Κεφάλαιο 11
|
Глава́ а҃і
|
|
1
|
1
|
| ΚΑΙ ἐξελεύσεται ράβδος ἐκ τῆς ρίζης ᾿Ιεσσαί, καὶ ἄνθος ἐκ τῆς ρίζης ἀναβήσεται. | И҆ и҆зы́детъ же́злъ и҆з̾ ко́рене і҆ессе́ова, и҆ цвѣ́тъ ѿ ко́рене є҆гѡ̀ взы́детъ: |
|
2
|
2
|
| καὶ ἀναπαύσεται ἐπ᾿ αὐτὸν πνεῦμα τοῦ Θεοῦ, πνεῦμα σοφίας καὶ συνέσεως, πνεῦμα βουλῆς καὶ ἰσχύος, πνεῦμα γνώσεως καὶ εὐσεβείας· | и҆ почі́етъ на не́мъ дх҃ъ бж҃їй, дх҃ъ премⷣрости и҆ ра́зꙋма, дх҃ъ совѣ́та и҆ крѣ́пости, дх҃ъ вѣ́дѣнїѧ и҆ бл҃гоче́стїѧ: |
|
3
|
3
|
| ἐμπλήσει αὐτὸν πνεῦμα φόβου Θεοῦ. οὐ κατὰ τὴν δόξαν κρινεῖ οὐδὲ κατὰ τὴν λαλιὰν ἐλέγξει, | и҆спо́лнитъ є҆го̀ дх҃ъ стра́ха бж҃їѧ: не бо сла́вѣ сꙋди́ти и҆́мать, нижѐ по глаго́ланїю ѡ҆бличи́тъ, |
|
4
|
4
|
| ἀλλὰ κρινεῖ ταπεινῷ κρίσιν καὶ ἐλέγξει τοὺς ταπεινοὺς τῆς γῆς· καὶ πατάξει γῆν τῷ λόγῳ τοῦ στόματος αὐτοῦ καὶ ἐν πνεύματι διὰ χειλέων ἀνελεῖ ἀσεβῆ· | но сꙋ́дитъ пра́вдою смире́нномꙋ сꙋ́дъ и҆ ѡ҆бличи́тъ пра́востїю смирє́нныѧ землѝ, и҆ порази́тъ зе́млю сло́вомъ оу҆́стъ свои́хъ и҆ дх҃омъ оу҆сте́нъ оу҆бїе́тъ нечести́ваго: |
|
5
|
5
|
| καὶ ἔσται δικαιοσύνῃ ἐζωσμένος τὴν ὀσφὺν αὐτοῦ καὶ ἀληθείᾳ εἰλημένος τὰς πλευράς. | и҆ бꙋ́детъ препоѧ́санъ пра́вдою ѡ҆ чре́слѣхъ свои́хъ и҆ и҆́стиною ѡ҆бви́тъ по ре́брамъ свои̑мъ: |
|
6
|
6
|
| καὶ συμβοσκηθήσεται λύκος μετ᾿ ἀρνός, καὶ πάρδαλις συναναπαύσεται ἐρίφω, καὶ μοσχάριον καὶ ταῦρος καὶ λέων ἅμα βοσκηθήσονται, καὶ παιδίον μικρὸν ἄξει αὐτούς· | и҆ пасти́сѧ бꙋ́дꙋтъ вкꙋ́пѣ во́лкъ со а҆́гнцемъ, и҆ ры́сь почі́етъ со ко́злищемъ, и҆ теле́цъ и҆ ю҆не́цъ и҆ ле́въ вкꙋ́пѣ пасти́сѧ бꙋ́дꙋтъ, и҆ ѻ҆троча̀ ма́ло поведе́тъ ѧ҆̀: |
|
7
|
7
|
| καὶ βοῦς καὶ ἄρκος ἅμα βοσκηθήσονται, καὶ ἅμα τὰ παιδία αὐτῶν ἔσονται, καὶ λέων καὶ βοῦς ἅμα φάγονται ἄχυρα. | и҆ во́лъ и҆ медвѣ́дь вкꙋ́пѣ пасти́сѧ бꙋ́дꙋтъ, и҆ вкꙋ́пѣ дѣ́ти и҆́хъ бꙋ́дꙋтъ, и҆ ле́въ а҆́ки во́лъ ꙗ҆́сти бꙋ́детъ плє́вы: |
|
8
|
8
|
| καὶ παιδίον νήπιον ἐπὶ τρώγλην ἀσπίδων καὶ ἐπὶ κοίτην ἐκγόνων ἀσπίδων τὴν χεῖρα ἐπιβαλεῖ. | и҆ ѻ҆троча̀ мла́до на пещє́ры а҆́спїдѡвъ и҆ на ло́же и҆сча́дїй а҆́спїдскихъ рꙋ́кꙋ возложи́тъ: |
|
9
|
9
|
| καὶ οὐ μὴ κακοποιήσουσιν, οὐδὲ μὴ δύνωνται ἀπολέσαι οὐδένα ἐπὶ τὸ ὄρος τὸ ἅγιόν μου, ὅτι ἐνεπλήσθη ἡ σύμπασα τοῦ γνῶναι τὸν Κύριον ὡς ὕδωρ πολὺ κατακαλύψαι θαλάσσας. | и҆ не сотворѧ́тъ ѕла̀, ни возмо́гꙋтъ погꙋби́ти ни кого́же на горѣ̀ ст҃ѣ́й мое́й: ꙗ҆́кѡ напо́лнисѧ всѧ̀ землѧ̀ вѣ́дѣнїѧ гдⷭ҇нѧ, а҆́ки вода̀ мно́га покры̀ мо́ре. |
|
10
|
10
|
| Καὶ ἔσται ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ ἡ ρίζα τοῦ ᾿Ιεσσαὶ καὶ ὁ ἀνιστάμενος ἄρχειν ἐθνῶν, ἐπ᾿ αὐτῷ ἔθνη ἐλπιοῦσι, καὶ ἔσται ἡ ἀνάπαυσις αὐτοῦ τιμή. | И҆ бꙋ́детъ въ де́нь ѻ҆́ный ко́рень і҆ессе́овъ, и҆ востаѧ́й владѣ́ти ꙗ҆зы̑ки, на того̀ ꙗ҆зы́цы оу҆пова́ти бꙋ́дꙋтъ: и҆ бꙋ́детъ поко́й є҆гѡ̀ че́сть. |
|
11
|
11
|
| καὶ ἔσται τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνη προσθήσει Κύριος τοῦ δεῖξαι τὴν χεῖρα αὐτοῦ τοῦ ζηλῶσαι τὸ καταλειφθὲν ὑπόλοιπον τοῦ λαοῦ, ὃ ἂν καταλειφθῇ ἀπὸ τῶν ᾿Ασσυρίων καὶ ἀπὸ Αἰγύπτου καὶ Βαβυλωνίας καὶ Αἰθιοπίας καὶ ἀπὸ ᾿Ελαμιτῶν καὶ ἀπὸ ἡλίου ἀνατολῶν καὶ ἐξ ᾿Αραβίας. | И҆ бꙋ́детъ въ де́нь ѻ҆́ный, приложи́тъ гдⷭ҇ь показа́ти рꙋ́кꙋ свою̀, є҆́же возревнова́ти по ѡ҆ста́нкꙋ про́чемꙋ люді́й, и҆́же а҆́ще ѡ҆ста́нетъ ѿ а҆ссѷрі́ѡвъ и҆ ѿ є҆гѵ́пта, и҆ вавѷлѡ́на и҆ ѿ є҆ѳїо́пїи, и҆ ѿ є҆ламі́тѡвъ и҆ ѿ восто́кѡвъ со́лнца, и҆ ѿ а҆раві́и и҆ ѿ ѻ҆стровѡ́въ морски́хъ. |
|
12
|
12
|
| καὶ ἀρεῖ σημεῖον εἰς τὰ ἔθνη καὶ συνάξει τοὺς ἀπολομένους ᾿Ισραὴλ καὶ τοὺς διεσπαρμένους τοῦ ᾿Ιούδα συνάξει ἐκ τῶν τεσσάρων πτερύγων τῆς γῆς. | И҆ воздви́гнетъ зна́менїе въ ꙗ҆зы́ки, и҆ собере́тъ поги́бшыѧ і҆и҃лєвы, и҆ расточє́нныѧ і҆ꙋ̑дины собере́тъ ѿ четы́рехъ кри́лъ землѝ. |
|
13
|
13
|
| ἀφαιρεθήσεται ὁ ζῆλος ᾿Εφραὶμ καὶ οἱ ἐχθροὶ ᾿Ιούδα ἀπολοῦνται· ᾿Εφραὶμ οὐ ζηλώσει ᾿Ιούδαν, καὶ ᾿Ιούδας οὐ θλίψει ᾿Εφραίμ. | И҆ ѿи́метсѧ ре́вность є҆фре́мова, и҆ вразѝ і҆ꙋ̑дины поги́бнꙋтъ: є҆фре́мъ не возревнꙋ́етъ і҆ꙋ́дѣ, и҆ і҆ꙋ́да не ѡ҆скорби́тъ є҆фре́ма. |
|
14
|
14
|
| καὶ πετασθήσονται ἐν πλοίοις ἀλλοφύλων θάλασσαν, ἅμα προνομεύσουσι καὶ τοὺς ἀφ᾿ ἡλίου ἀνατολῶν καὶ ᾿Ιδουμαίαν· καὶ ἐπὶ Μωὰβ πρῶτον τὰς χεῖρας ἐπιβαλοῦσιν, οἱ δὲ υἱοὶ ᾿Αμμὼν πρῶτοι ὑπακούσονται. | И҆ полетѧ́тъ въ корабле́хъ и҆ноплеме́нничихъ, мо́ре кꙋ́пнѡ плѣнѧ́тъ, и҆ сꙋ́щихъ ѿ востѡ́къ со́лнца, и҆ і҆дꙋме́ю: и҆ на мѡа́ва пе́рвѣе рꙋ́ки возложа́тъ, сы́нове же а҆ммѡ̑ни пе́рвїи покорѧ́тсѧ. |
|
15
|
15
|
| καὶ ἐρημώσει Κύριος τὴν θάλασσαν Αἰγύπτου καὶ ἐπιβαλεῖ τὴν χεῖρα αὐτοῦ ἐπὶ τὸν ποταμὸν πνεύματι βιαίῳ καὶ πατάξει ἑπτὰ φάραγγας, ὥστε διαπορεύεσθαι αὐτὸν ἐν ὑποδήμασι· | И҆ ѡ҆пꙋстоши́тъ гдⷭ҇ь мо́ре є҆гѵ́петское и҆ возложи́тъ рꙋ́кꙋ свою̀ на рѣкꙋ̀ дꙋ́хомъ преси́льнымъ: и҆ порази́тъ на се́дмь де́брїй, ꙗ҆́коже преходи́ти ю҆̀ во ѡ҆бꙋве́нїи: |
|
16
|
16
|
| καὶ ἔσται δίοδος τῷ καταλειφθέντι μου λαῷ ἐν Αἰγύπτῳ, καὶ ἔσται τῷ ᾿Ισραὴλ ὡς ἡ ἡμέρα ὅτε ἐξῆλθεν ἐκ γῆς Αἰγύπτου. | и҆ бꙋ́детъ проше́ствїе лю́демъ мои̑мъ ѡ҆ста́вшымъ во є҆гѵ́птѣ, и҆ бꙋ́детъ і҆и҃лю, ꙗ҆́коже въ де́нь, є҆гда̀ и҆зы́де ѿ землѝ є҆гѵ́петскїѧ. |
|
Κεφάλαιο 12
|
Глава́ в҃і
|
|
1
|
1
|
| ΚΑΙ ἐρεῖς ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ· εὐλογήσω σε, Κύριε, διότι ὠργίσθης μοι καὶ ἀπέστρεψας τὸν θυμόν σου καὶ ἠλέησάς με. | И҆ рече́ши въ де́нь ѻ҆́ный: благословлю̀ тѧ̀, гдⷭ҇и, ꙗ҆́кѡ разгнѣ́валсѧ є҆сѝ на мѧ̀, и҆ ѿврати́лъ є҆сѝ ꙗ҆́рость твою̀ (ѿ менє̀), и҆ поми́ловалъ мѧ̀ є҆сѝ. |
|
2
|
2
|
| ἰδοὺ ὁ Θεός μου σωτήρ μου Κύριος, πεποιθὼς ἔσομαι ἐπ᾿ αὐτῷ καὶ σωθήσομαι ἐν αὐτῷ καὶ οὐ φοβηθήσομαι, διότι ἡ δόξα μου καὶ ἡ αἴνεσίς μου Κύριος καὶ ἐγένετό μοι εἰς σωτηρίαν. | Сѐ, бг҃ъ мо́й сп҃съ мо́й, оу҆пова́ѧ бꙋ́дꙋ на него̀ и҆ не оу҆бою́сѧ: занѐ сла́ва моѧ̀ и҆ похвала̀ моѧ̀ гдⷭ҇ь, и҆ бы́сть мѝ во спⷭ҇нїе. |
|
3
|
3
|
| καὶ ἀντλήσατε ὕδωρ μετ᾿ εὐφροσύνης ἐκ τῶν πηγῶν τοῦ σωτηρίου. | И҆ почерпи́те во́дꙋ со весе́лїемъ ѿ и҆стѡ́чникъ спасе́нїѧ. |
|
4
|
4
|
| καὶ ἐρεῖς ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ· ὑμνεῖτε Κύριον, βοᾶτε τὸ ὄνομα αὐτοῦ, ἀναγγείλατε ἐν τοῖς ἔθνεσι τὰ ἔνδοξα αὐτοῦ, μιμνήσκεσθε, ὅτι ὑψώθη τὸ ὄνομα αὐτοῦ. | И҆ рече́ши въ де́нь ѻ҆́ный: хвали́те гдⷭ҇а, воспо́йте и҆́мѧ є҆гѡ̀, возвѣсти́те во ꙗ҆зы́цѣхъ сла̑внаѧ є҆гѡ̀, помина́йте, ꙗ҆́кѡ вознесе́сѧ и҆́мѧ є҆гѡ̀. |
|
5
|
5
|
| ὑμνήσατε τὸ ὄνομα Κυρίου, ὅτι ὑψηλὰ ἐποίησεν· ἀναγγείλατε ταῦτα ἐν πάση τῇ γῇ. | Хвали́те и҆́мѧ гдⷭ҇не, ꙗ҆́кѡ высѡ́каѧ сотворѝ: возвѣсти́те сїѧ̑ по все́й землѝ. |
|
6
|
6
|
| ἀγαλλιᾶσθε καὶ εὐφραίνεσθε, οἱ κατοικοῦντες Σιών, ὅτι ὑψώθη ὁ ἅγιος τοῦ ᾿Ισραὴλ ἐν μέσῳ αὐτῆς. | Весели́тесѧ и҆ ра́дꙋйтесѧ, живꙋ́щїи въ сїѡ́нѣ, ꙗ҆́кѡ вознесе́сѧ ст҃ы́й і҆и҃левъ посредѣ̀ тебє̀. |
|
Κεφάλαιο 13
|
Глава́ г҃і
|
|
1
|
1
|
| Ορασις, ἣν εἶδεν ῾Ησαΐας υἱὸς ᾿Αμώς, κατὰ Βαβυλῶνος. | Видѣ́нїе на вавѷлѡ́на, є҆́же ви́дѣ и҆са́їа сы́нъ а҆мѡ́совъ. |
|
2
|
2
|
| ἐπ᾿ ὄρους πεδινοῦ ἄρατε σημεῖον, ὑψώσατε τὴν φωνὴν αὐτοῖς, μὴ φοβεῖσθε, παρακαλεῖτε τῇ χειρί· ἀνοίξατε, οἱ ἄρχοντες. | На горѣ̀ по́льнѣй воздви́гните зна́менїе, вознеси́те гла́съ и҆̀мъ, не бо́йтесѧ, поꙋща́йте рꙋко́ю, ѿве́рзите, кнѧ̑зи. |
|
3
|
3
|
| ἐγὼ συντάσσω καὶ ἐγὼ ἄγω αὐτούς· [ἡγιασμένοι εἰσί, καὶ ἐγὼ ἄγω αὐτούς]. γίγαντες ἔρχονται πληρῶσαι τὸν θυμόν μου χαίροντες ἅμα καὶ ὑβρίζοντες. | А҆́зъ повелѣва́ю, ѡ҆свѧще́нни сꙋ́ть: и҆ а҆́зъ ведꙋ̀ и҆̀хъ, и҆споли́ни и҆́дꙋтъ и҆спо́лнити ꙗ҆́рость мою̀ ра́дꙋющесѧ, вкꙋ́пѣ и҆ оу҆карѧ́юще. |
|
4
|
4
|
| φωνὴ ἐθνῶν πολλῶν ἐπὶ τῶν ὀρέων, ὁμοία ἐθνῶν πολλῶν, φωνὴ βασιλέων καὶ ἐθνῶν συνηγμένων. Κύριος σαβαὼθ ἐντέταλται ἔθνει ὁπλομάχῳ | Гла́съ ꙗ҆зы́кѡвъ мно́гихъ на гора́хъ, подо́бенъ ꙗ҆зы́кѡвъ мно́гихъ, гла́съ царе́й и҆ ꙗ҆зы́кѡвъ собра́вшихсѧ: гдⷭ҇ь саваѡ́ѳъ заповѣ́да ꙗ҆зы́кꙋ ѻ҆рꙋжебо́рцꙋ |
|
5
|
5
|
| ἔρχεσθαι ἐκ γῆς πόρρωθεν ἀπ᾿ ἄκρου θεμελίου τοῦ οὐρανοῦ, Κύριος καὶ οἱ ὁπλομάχοι αὐτοῦ, τοῦ καταφθεῖραι πᾶσαν τὴν οἰκουμένην. | прїитѝ ѿ землѝ и҆здале́ча, ѿ кра́ѧ ѡ҆снова́нїѧ небесѐ, гдⷭ҇ь и҆ ѻ҆рꙋжебо́рцы є҆гѡ̀, растли́ти всю̀ вселе́ннꙋю. |
|
6
|
6
|
| ὀλολύζετε, ἐγγὺς γὰρ ἡμέρα Κυρίου, καὶ συντριβὴ παρὰ τοῦ Θεοῦ ἥξει· | Рыда́йте: бли́з̾ бо де́нь гдⷭ҇ень, и҆ сокрꙋше́нїе ѿ бг҃а прїи́детъ: |
|
7
|
7
|
| διὰ τοῦτο πᾶσα χεὶρ ἐκλυθήσεται καὶ πᾶσα ψυχὴ ἀνθρώπου δειλιάσει. | сегѡ̀ ра́ди всѧ́ка рꙋка̀ разслабѣ́етъ, и҆ всѧ́ка дꙋша̀ человѣ́ча оу҆бои́тсѧ, |
|
8
|
8
|
| καὶ ταραχθήσονται οἱ πρέσβεις καὶ ὠδῖνες αὐτοὺς ἕξουσιν, ὡς γυναικὸς τικτούσης· καὶ συμφοράσουσιν ἕτερος πρὸς τὸν ἕτερον καὶ ἐκστήσονται καὶ τὸ πρόσωπον αὐτῶν ὡς φλὸξ μεταβαλοῦσιν. | и҆ смѧтꙋ́тсѧ послы̀, и҆ бѡлѣ́зни прїи́мꙋтъ ѧ҆̀ ꙗ҆́кѡ жены̀ ражда́ющїѧ: и҆ поскорбѧ́тъ дрꙋ́гъ ко дрꙋ́гꙋ, и҆ оу҆жа́снꙋтсѧ, и҆ лицѐ своѐ ꙗ҆́кѡ пла́мень и҆змѣнѧ́тъ. |
|
9
|
9
|
| ἰδοὺ γὰρ ἡμέρα Κυρίου ἔρχεται ἀνίατος θυμοῦ καὶ ὀργῆς θεῖναι τὴν οἰκουμένην ἔρημον καὶ τοὺς ἁμαρτωλοὺς ἀπολέσαι ἐξ αὐτῆς. | Се́ бо, де́нь гдⷭ҇ень грѧде́тъ неисцѣ́льный, ꙗ҆́рости и҆ гнѣ́ва, положи́ти вселе́ннꙋю (всю̀) пꙋ́стꙋ и҆ грѣ́шники погꙋби́ти ѿ неѧ̀. |
|
10
|
10
|
| οἱ γὰρ ἀστέρες τοῦ οὐρανοῦ καὶ ὁ ᾿Ωρίων καὶ πᾶς ὁ κόσμος τοῦ οὐρανοῦ τὸ φῶς οὐ δώσουσι, καὶ σκοτισθήσεται τοῦ ἡλίου ἀνατέλλοντος, καὶ ἡ σελήνη οὐ δώσει τὸ φῶς αὐτῆς. | Ѕвѣ́зды бо небє́сныѧ и҆ ѡ҆рі́ѡнъ и҆ всѐ оу҆краше́нїе небе́сное свѣ́та своегѡ̀ не дадѧ́тъ, и҆ помрачи́тсѧ со́лнце возсїѧва́ющее, и҆ лꙋна̀ не да́стъ свѣ́та своегѡ̀. |
|
11
|
11
|
| καὶ ἐντελοῦμαι τῇ οἰκουμένῃ ὅλῃ κακὰ καὶ τοῖς ἀσεβέσι τὰς ἁμαρτίας αὐτῶν· καὶ ἀπολῶ ὕβριν ἀνόμων, καὶ ὕβριν ὑπερηφάνων ταπεινώσω. | И҆ заповѣ́мъ все́й вселе́ннѣй ѕла̑ѧ и҆ нечести̑вымъ грѣхѝ и҆́хъ, и҆ погꙋблю̀ оу҆кори́знꙋ беззако́нныхъ и҆ оу҆кори́знꙋ го́рдыхъ смирю̀: |
|
12
|
12
|
| καὶ ἔσονται οἱ καταλελειμμένοι ἔντιμοι μᾶλλον ἢ τὸ χρυσίον τὸ ἄπυρον, καὶ ὁ ἄνθρωπος μᾶλλον ἔντιμος ἔσται ἢ ὁ λίθος ὁ ἐκ Σουφίρ. | и҆ бꙋ́дꙋтъ ѡ҆ста́вшїи честні́и па́че, не́жели зла́то нежже́ное, и҆ человѣ́къ че́стенъ бꙋ́детъ па́че, не́жели ка́мень, и҆́же ѿ сꙋфі́ра. |
|
13
|
13
|
| ὁ γὰρ οὐρανὸς θυμωθήσεται καὶ ἡ γῆ σεισθήσεται ἐκ τῶν θεμελίων σαβαὼθ ἐν τῇ ἡμέρᾳ, ᾗ ἂν ἐπέλθῃ ὁ θυμὸς αὐτοῦ. | Раз̾ѧри́тсѧ бо не́бо, и҆ землѧ̀ потрѧсе́тсѧ ѿ ѡ҆снова́нїй свои́хъ, за ꙗ҆́рость гнѣ́ва гдⷭ҇а саваѡ́ѳа въ де́нь, въ ѻ҆́ньже прїи́детъ ꙗ҆́рость є҆гѡ̀. |
|
14
|
14
|
| καὶ ἔσονται οἱ καταλελειμμένοι ὡς δορκάδιον φεῦγον καὶ ὡς πρόβατον πλανώμενον, καὶ οὐκ ἔσται ὁ συνάγων, ὥστε ἄνθρωπον εἰς τὸν λαὸν αὐτοῦ ἀποστραφῆναι καὶ ἄνθρωπον εἰς τὴν χώραν ἑαυτοῦ διώξεται. | И҆ бꙋ́дꙋтъ ѡ҆ста́вшїи ꙗ҆́кѡ се́рна бѣжа́щаѧ и҆ ꙗ҆́кѡ ѻ҆вца̀ заблꙋди́вшаѧ, и҆ не бꙋ́детъ собира́ѧй, ꙗ҆́кѡ человѣ́кꙋ въ лю́ди своѧ̑ возврати́тисѧ, и҆ человѣ́къ во странꙋ̀ свою̀ побѣ́гнетъ. |
|
15
|
15
|
| ὃς γὰρ ἂν ἁλῷ, ἡττηθήσεται, καὶ οἵτινες συνηγμένοι εἰσί, μαχαίρᾳ πεσοῦνται· | И҆́же бо а҆́ще плѣни́тсѧ, порази́тсѧ, и҆ и҆̀же со́брани сꙋ́ть, мече́мъ падꙋ́тъ. |
|
16
|
16
|
| καὶ τὰ τέκνα αὐτῶν ἐνώπιον αὐτῶν ράξουσι καὶ τὰς οἰκίας αὐτῶν προνομεύσουσι καὶ τὰς γυναῖκας αὐτῶν ἕξουσιν. | И҆ ча̑да и҆́хъ пред̾ ни́ми разбїю́тъ, и҆ до́мы и҆́хъ плѣнѧ́тъ, и҆ жєны̀ и҆́хъ по́ймꙋтъ. |
|
17
|
17
|
| ἰδοὺ ἐπεγείρω ὑμῖν τοὺς Μήδους, οἳ ἀργύριον οὐ λογίζονται, οὐδὲ χρυσίου χρείαν ἔχουσι. | Сѐ, а҆́зъ возбꙋжда́ю на вы̀ ми́дѡвъ, и҆̀же сребра̀ не вмѣнѧ́ютъ, нижѐ зла́та тре́бꙋютъ: |
|
18
|
18
|
| τοξεύματα νεανίσκων συντρίψουσι καὶ τὰ τέκνα ὑμῶν οὐ μὴ ἐλεήσωσιν, οὐδὲ ἐπὶ τοῖς τέκνοις σου φείσονται οἱ ὀφθαλμοὶ αὐτῶν. | стрѣлѧ̑нїѧ ю҆́ношєскаѧ сокрꙋша́тъ, и҆ ча̑дъ ва́шихъ не поми́лꙋютъ, нижѐ пощадѧ́тъ ча̑дъ твои́хъ ѻ҆́чи и҆́хъ. |
|
19
|
19
|
| καὶ ἔσται Βαβυλών, ἣ καλεῖται ἔνδοξος ἀπὸ βασιλέως Χαλδαίων, ὃν τρόπον κατέστρεψεν ὁ Θεὸς Σόδομα καὶ Γόμορρα· | И҆ бꙋ́детъ вавѷлѡ́нъ, и҆́же нарица́етсѧ сла́вный ѿ царѧ̀ халде́йска, ꙗ҆́коже разсы́па бг҃ъ содо́мꙋ и҆ гомо́ррꙋ, |
|
20
|
20
|
| οὐ κατοικηθήσεται εἰς τὸν αἰῶνα χρόνον, οὐδὲ μὴ εἰσέλθωσιν εἰς αὐτὴν διὰ πολλῶν γενεῶν, οὐδὲ μὴ διέλθωσιν αὐτὴν ῎Αραβες, οὐδὲ ποιμένες οὐ μὴ ἀναπαύσονται ἐν αὐτῇ· | не насели́тсѧ въ вѣ́чное вре́мѧ, и҆ не вни́дꙋтъ въ ѻ҆́нь чрез̾ мнѡ́гїѧ ро́ды, нижѐ про́йдꙋтъ є҆го̀ а҆ра́влѧне, нижѐ пастꙋсѝ почі́ютъ въ не́мъ. |
|
21
|
21
|
| καὶ ἀναπαύσονται ἐκεῖ θηρία καὶ ἐμπλησθήσονται αἱ οἰκίαι ἤχου, καὶ ἀναπαύσονται ἐκεῖ σειρῆνες, καὶ δαιμόνια ἐκεῖ ὀρχήσονται, | И҆ почі́ютъ та́мѡ ѕвѣ́рїе, и҆ напо́лнѧтсѧ до́мове шꙋ́ма, и҆ почі́ютъ тꙋ̀ сі́рини, и҆ бѣ́си та́мѡ восплѧ́шꙋтъ, |
|
22
|
22
|
| καὶ ὀνοκένταυροι ἐκεῖ κατοικήσουσι, καὶ νοσσοποιήσουσιν ἐχῖνοι ἐν τοῖς οἴκοις αὐτῶν· ταχὺ ἔρχεται καὶ οὐ χρονιεῖ. | и҆ ѻ҆нокента́ѵры та́мѡ вселѧ́тсѧ, и҆ вогнѣздѧ́тсѧ є҆же́ве въ домѣ́хъ и҆́хъ. |
|
Κεφάλαιο 14
|
Глава́ д҃і
|
|
1
|
1
|
| ΚΑΙ ἐλεήσει Κύριος τὸν ᾿Ιακὼβ καὶ ἐκλέξεται ἔτι τὸν ᾿Ισραήλ, καὶ ἀναπαύσονται ἐπὶ τῆς γῆς αὐτῶν, καὶ ὁ γειώρας προστεθήσεται πρὸς αὐτοὺς καὶ προστεθήσεται πρὸς τὸν οἶκον ᾿Ιακώβ, | Ско́рѡ и҆́детъ и҆ не оу҆ме́длитъ: и҆ поми́лꙋетъ гдⷭ҇ь і҆а́кѡва и҆ и҆збере́тъ па́ки і҆и҃лѧ, и҆ почі́ютъ на землѝ свое́й, и҆ пришле́цъ приложи́тсѧ къ ни̑мъ и҆ приложи́тсѧ къ до́мꙋ і҆а́кѡвлю, |
|
2
|
2
|
| καὶ λήψονται αὐτοὺς ἔθνη καὶ εἰσάξουσιν εἰς τὸν τόπον αὐτῶν, καὶ κατακληρονομήσουσι καὶ πληθυνθήσονται ἐπὶ τῆς γῆς τοῦ Θεοῦ εἰς δούλους καὶ δούλας· καὶ ἔσονται αἰχμάλωτοι οἱ αἰχμαλωτεύσαντες αὐτούς, καὶ κυριευθήσονται οἱ κυριεύσαντες αὐτῶν. | и҆ по́ймꙋтъ и҆̀хъ ꙗ҆зы́цы и҆ введꙋ́тъ на мѣ́сто и҆́хъ, и҆ наслѣ́дѧтъ и҆ оу҆мно́жатсѧ на землѝ бж҃їи въ рабы̑ и҆ рабы̑ни: и҆ бꙋ́дꙋтъ плѣне́ни плѣни́вшїи ѧ҆̀, и҆ ѡ҆блада́ни бꙋ́дꙋтъ ѡ҆блада́вшїи и҆́ми. |
|
3
|
3
|
| Καὶ ἔσται ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ ἀναπαύσει σε Κύριος ἀπὸ τῆς ὀδύνης καὶ τοῦ θυμοῦ σου καὶ τῆς δουλείας σου τῆς σκληρᾶς, ἧς ἐδούλευσας αὐτοῖς. | И҆ бꙋ́детъ въ то́й де́нь, оу҆поко́итъ тѧ̀ гдⷭ҇ь ѿ болѣ́зни и҆ ꙗ҆́рости твоеѧ̀ и҆ ѿ рабо́ты жесто́кїѧ, є҆́юже рабо́талъ є҆сѝ и҆̀мъ. |
|
4
|
4
|
| καὶ λήψη τὸν θρῆνον τοῦτον ἐπὶ τὸν βασιλέα Βαβυλῶνος καὶ ἐρεῖς ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνη· πῶς ἀναπέπαυται ὁ ἀπαιτῶν καὶ ἀναπέπαυται ὁ ἐπισπουδαστής; | И҆ прїи́меши пла́чь се́й [Є҆вр.: при́тчꙋ сїю̀.] на царѧ̀ вавѷлѡ́нска и҆ рече́ши въ то́й де́нь: ка́кѡ преста̀ и҆стѧзꙋ́ѧй и҆ преста̀ понꙋжда́ѧй; |
|
5
|
5
|
| συνέτριψε Κύριος τὸν ζυγὸν τῶν ἁμαρτωλῶν, τὸν ζυγὸν τῶν ἀρχόντων· | Сокрꙋшѝ бг҃ъ ꙗ҆ре́мъ грѣ́шникѡвъ, ꙗ҆ре́мъ кнѧзе́й, |
|
6
|
6
|
| πατάξας ἔθνος θυμῷ, πληγῇ ἀνιάτῳ, παίων ἔθνος πληγὴν θυμοῦ, ἣ οὐκ ἐφείσατο, ἀνεπαύσατο πεποιθώς. | порази́въ ꙗ҆зы́къ ꙗ҆́ростїю, ꙗ҆́звою неисцѣ́льною, поража́ѧй ꙗ҆зы́къ ꙗ҆́звою ꙗ҆́рости, є҆́юже не пощадѣ̀, почѝ оу҆пова́ющи. |
|
7
|
7
|
| πᾶσα ἡ γῆ βοᾷ μετ᾿ εὐφροσύνης, | Всѧ̀ землѧ̀ вопїе́тъ со весе́лїемъ, |
|
8
|
8
|
| καὶ τὰ ξύλα τοῦ λιβάνου εὐφράνθησαν ἐπὶ σοὶ καὶ ἡ κέδρος τοῦ Λιβάνου· ἀφ᾿ οὗ σὺ κεκοίμησαι, οὐκ ἀνέβη ὁ κόπτων ἡμᾶς. | и҆ древа̀ лїва́нѡва возвесели́шасѧ ѡ҆ тебѣ̀ и҆ ке́дръ лїва́нскїй: ѡ҆не́лѣже ты̀ оу҆снꙋ́лъ є҆сѝ, не взы́де посѣка́ѧй на́съ. |
|
9
|
9
|
| ὁ ᾅδης κάτωθεν ἐπικράνθη συναντήσας σοι, συνηγέρθησάν σοι πάντες οἱ γίγαντες οἱ ἄρξαντες τῆς γῆς, οἱ ἐγείραντες ἐκ τῶν θρόνων αὐτῶν πάντας βασιλεῖς ἐθνῶν. | А҆́дъ до́лѣ ѡ҆горчи́сѧ, срѣ́тъ тѧ̀: воста́ша съ тобо́ю всѝ и҆споли́ни ѡ҆блада́вшїи земле́ю, подвиза́вшїи ѿ престо́лѡвъ свои́хъ всѣ́хъ царе́й ꙗ҆зы́ческихъ. |
|
10
|
10
|
| πάντες ἀποκριθήσονται καὶ ἐροῦσί σοι· καὶ σὺ ἑάλως, ὥσπερ καὶ ἡμεῖς, ἐν ἡμῖν δὲ κατελογίσθης. | Всѝ ѿвѣща́ютъ и҆ рекꙋ́тъ тебѣ̀: и҆ ты̀ плѣне́нъ є҆сѝ, ꙗ҆́коже и҆ мы̀: и҆ въ на́съ вмѣне́нъ є҆сѝ. |
|
11
|
11
|
| κατέβη εἰς ᾅδου ἡ δόξα σου, ἡ πολλὴ εὐφροσύνη σου· ὑποκάτω σου στρώσουσι σῆψιν, καὶ τὸ κατακάλυμμά σου σκώληξ. | Сни́де сла́ва твоѧ̀ во а҆́дъ, мно́гое весе́лїе твоѐ: под̾ тобо́ю посте́лютъ гни́лость, и҆ покро́въ тво́й че́рвь. |
|
12
|
12
|
| πῶς ἐξέπεσεν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ὁ ἑωσφόρος ὁ πρωΐ ἀνατέλλων; συνετρίβη εἰς τὴν γῆν ὁ ἀποστέλλων πρὸς πάντα τὰ ἔθνη. | Ка́кѡ спадѐ съ небесѐ денни́ца восходѧ́щаѧ заꙋ́тра; сокрꙋши́сѧ на землѝ посыла́ѧй ко всѣ̑мъ ꙗ҆зы́кѡмъ. |
|
13
|
13
|
| σὺ δὲ εἶπας ἐν τῇ διανοίᾳ σου· εἰς τὸν οὐρανὸν ἀναβήσομαι, ἐπάνω τῶν ἀστέρων τοῦ οὐρανοῦ θήσω τὸν θρόνον μου, καθιῶ ἐν ὄρει ὑψηλῷ, ἐπὶ τὰ ὄρη τὰ ὑψηλὰ τὰ πρὸς Βορρᾶν, | Ты́ же ре́клъ є҆сѝ во оу҆мѣ̀ твое́мъ: на не́бо взы́дꙋ, вы́ше ѕвѣ́здъ небе́сныхъ поста́влю престо́лъ мо́й, сѧ́дꙋ на горѣ̀ высо́цѣ, на гора́хъ высо́кихъ, ꙗ҆̀же къ сѣ́верꙋ: |
|
14
|
14
|
| ἀναβήσομαι ἐπάνω τῶν νεφῶν, ἔσομαι ὅμοιος τῷ ῾Υψίστῳ. | взы́дꙋ вы́ше ѡ҆́блакъ, бꙋ́дꙋ подо́бенъ вы́шнемꙋ. |
|
15
|
15
|
| νῦν δὲ εἰς ᾅδην καταβήσῃ καὶ εἰς τὰ θεμέλια τῆς γῆς. | Нн҃ѣ же во а҆́дъ сни́деши и҆ во ѡ҆снѡва́нїѧ землѝ. |
|
16
|
16
|
| οἱ ἰδόντες σε θαυμάσονται ἐπὶ σοὶ καὶ ἐροῦσιν· οὗτος ὁ ἄνθρωπος ὁ παροξύνων τὴν γῆν, ὁ σείων βασιλεῖς; | Ви́дѣвшїи тѧ̀ оу҆дивѧ́тсѧ ѡ҆ тебѣ̀ и҆ рекꙋ́тъ: се́й человѣ́къ раздража́ѧй зе́млю, потрѧса́ѧй цари̑, |
|
17
|
17
|
| ὁ θεὶς τὴν οἰκουμένην ὅλην ἔρημον καὶ τὰς πόλεις αὐτοῦ καθεῖλε, τοὺς ἐν ἐπαγωγῇ οὐκ ἔλυσε. | положи́вый вселе́ннꙋю всю̀ пꙋ́стꙋ и҆ гра́ды є҆ѧ̀ разсы́па, плѣне́ныхъ не разрѣшѝ. |
|
18
|
18
|
| πάντες οἱ βασιλεῖς τῶν ἐθνῶν ἐκοιμήθησαν ἐν τιμῇ, ἄνθρωπος ἐν τῷ οἴκῳ αὐτοῦ· | Всѝ ца́рїе ꙗ҆зы́кѡвъ оу҆спо́ша въ че́сти, кі́йждо въ домꙋ̀ свое́мъ. |
|
19
|
19
|
| σὺ δὲ ριφήσῃ ἐν τοῖς ὄρεσιν ὡς νεκρὸς ἐβδελυγμένος μετὰ πολλῶν τεθνηκότων ἐκκεκεντημένων μαχαίραις, καταβαινόντων εἰς ᾅδου. ὃν τρόπον ἱμάτιον ἐν αἵματι πεφυρμένον οὐκ ἔσται καθαρόν, | Ты́ же пове́рженъ бꙋ́деши въ гора́хъ, ꙗ҆́кѡ мертве́цъ ме́рзкїй со мно́гими мертвєцы̀ и҆зсѣ́чеными мече́мъ, сходѧ́щими во а҆́дъ. |
|
20
|
20
|
| οὕτως οὐδὲ σὺ ἔσῃ καθαρός, διότι τὴν γῆν μου ἀπώλεσας καὶ τὸν λαόν μου ἀπέκτεινας· οὐ μὴ μείνῃς εἰς τὸν αἰῶνα χρόνον, σπέρμα πονηρόν. | Ꙗ҆́коже ри́за въ кро́ви намоче́на не бꙋ́детъ чиста̀, та́кожде и҆ ты̀ не бꙋ́деши чи́стъ, занѐ зе́млю мою̀ погꙋби́лъ є҆сѝ и҆ лю́ди моѧ̑ и҆зби́лъ є҆сѝ: не пребꙋ́деши въ вѣ́чное вре́мѧ, сѣ́мѧ ѕло́е. |
|
21
|
21
|
| ἑτοίμασον τὰ τέκνα σου σφαγῆναι ταῖς ἁμαρτίαις τοῦ πατρὸς αὐτῶν, ἵνα μὴ ἀναστῶσι καὶ κληρονομήσωσι τὴν γῆν καὶ ἐμπλήσωσιν τὴν γῆν πολέμων. | Оу҆гото́ви ча̑да твоѧ̑ на оу҆бїе́нїе грѣха́ми ѻ҆тца̀ твоегѡ̀, да воста́нꙋтъ и҆ наслѣ́дѧтъ зе́млю и҆ напо́лнѧтъ зе́млю ра́тьми. |
|
22
|
22
|
| Καὶ ἐπαναστήσομαι αὐτοῖς, λέγει Κύριος σαβαώθ, καὶ ἀπολῶ αὐτῶν ὄνομα καὶ κατάλειμμα καὶ σπέρμα — τάδε λέγει Κύριος — | И҆ воста́нꙋ на нѧ̀, гл҃етъ гдⷭ҇ь саваѡ́ѳъ, и҆ погꙋблю̀ и҆́мѧ и҆́хъ, и҆ ѡ҆ста́нокъ, и҆ сѣ́мѧ: сїѧ̑ гл҃етъ гдⷭ҇ь. |
|
23
|
23
|
| καὶ θήσω τὴν Βαβυλωνίαν ἔρημον, ὥστε κατοικεῖν ἐχίνους, καὶ ἔσται εἰς οὐδέν· καὶ θήσω αὐτὴν πηλοῦ βάραθρον εἰς ἀπώλειαν. | И҆ положꙋ̀ вавѷлѡ́на пꙋ́ста, ꙗ҆́кѡ вогнѣзди́тисѧ є҆жє́мъ, и҆ бꙋ́детъ ни во что́же: и҆ положꙋ̀ и҆̀ бре́нїѧ про́пасть въ па́гꙋбꙋ. |
|
24
|
24
|
| τάδε λέγει Κύριος σαβαώθ· ὃν τρόπον εἴρηκα, οὕτως ἔσται, καὶ ὃν τρόπον βεβούλευμαι, οὕτως μενεῖ, | Сїѧ̑ гл҃етъ гдⷭ҇ь саваѡ́ѳъ: ꙗ҆́коже гл҃ахъ, та́кѡ бꙋ́детъ, и҆ ꙗ҆́коже совѣща́хъ, та́кѡ пребꙋ́детъ, |
|
25
|
25
|
| τοῦ ἀπολέσαι τοὺς ᾿Ασσυρίους ἀπὸ τῆς γῆς τῆς ἐμῆς καὶ ἀπὸ τῶν ὀρέων μου, καὶ ἔσονται εἰς καταπάτημα, καὶ ἀφαιρεθήσεται ἀπ᾿ αὐτῶν ὁ ζυγὸς αὐτῶν, καὶ τὸ κῦδος αὐτῶν ἀπὸ τῶν ὤμων ἀφαιρεθήσεται. | є҆́же погꙋби́ти а҆ссѷрі́анъ на землѝ мое́й и҆ на гора́хъ мои́хъ: и҆ бꙋ́дꙋтъ въ попра́нїе, и҆ ѿи́метсѧ ѿ ни́хъ ꙗ҆ре́мъ и҆́хъ, и҆ сла́ва [Є҆вр.: бре́мѧ.] и҆́хъ ѿ ра́менъ и҆́хъ ѿи́метсѧ. |
|
26
|
26
|
| αὕτη ἡ βουλή, ἣν βεβούλευται Κύριος ἐπὶ τὴν ὅλην οἰκουμένην, καὶ αὕτη ἡ χεὶρ ἡ ὑψηλὴ ἐπὶ πάντα τὰ ἔθνη. | Се́й совѣ́тъ, є҆го́же совѣща̀ гдⷭ҇ь на всю̀ вселе́ннꙋю, и҆ сїѧ̀ рꙋка̀ на всѧ̑ ꙗ҆зы́ки вселе́нныѧ: |
|
27
|
27
|
| ἃ γὰρ ὁ Θεὸς ὁ ἅγιος βεβούλευται, τίς διασκεδάσει; καὶ τὴν χεῖρα αὐτοῦ τὴν ὑψηλὴν τίς ἀποστρέψει; | ꙗ҆̀же бо бг҃ъ ст҃ы́й совѣща̀, кто̀ разори́тъ; и҆ рꙋ́кꙋ є҆гѡ̀ высо́кꙋю кто̀ ѿврати́тъ; |
|
28
|
28
|
| Τοῦ ἔτους, οὗ ἀπέθανεν ὁ βασιλεὺς ῎Αχαζ, ἐγενήθη τὸ ρῆμα τοῦτο. | Въ лѣ́то, въ не́же оу҆́мре а҆ха́зъ ца́рь, бы́сть глаго́лъ се́й: |
|
29
|
29
|
| μὴ εὐφρανθείητε οἱ ἀλλόφυλοι πάντες, συνετρίβη γὰρ ὁ ζυγὸς τοῦ παίοντος ὑμᾶς· ἐκ γὰρ σπέρματος ὄφεως ἐξελεύσεται ἔκγονα ἀσπίδων, καὶ τὰ ἔκγονα αὐτῶν ἐξελεύσονται ὄφεις πετόμενοι | не ра́дꙋйтесѧ, всѝ и҆ноплемє́нницы, сокрꙋши́сѧ бо ꙗ҆ре́мъ бїю́щагѡ вы̀: ѿ сѣ́мене бо ѕмїи́на и҆зы́дꙋтъ и҆сча̑дїѧ а҆́спїдѡвъ, и҆ и҆сча̑дїѧ и҆́хъ и҆зы́дꙋтъ ѕмїи̑ парѧ́щїи: |
|
30
|
30
|
| καὶ βοσκηθήσονται πτωχοὶ δι᾿ αὐτοῦ, πτωχοὶ δὲ ἄνθρωποι ἐπὶ εἰρήνης ἀναπαύσονται· ἀνελεῖ δὲ λιμῷ τὸ σπέρμα σου καὶ τὸ κατάλειμμά σου ἀνελεῖ. | и҆ оу҆пасꙋ́тсѧ оу҆бо́зїи и҆́мъ, ни́щїи же человѣ́цы въ ми́рѣ почі́ютъ: и҆ потреби́тъ гла́домъ сѣ́мѧ твоѐ, и҆ ѡ҆ста́нокъ тво́й и҆збїе́тъ. |
|
31
|
31
|
| ὀλολύξατε, πύλαι πόλεων, κεκραγέτωσαν πόλεις τεταραγμέναι, οἱ ἀλλόφυλοι πάντες, ὅτι ἀπὸ Βορρᾶ καπνὸς ἔρχεται, καὶ οὐκ ἔστι τοῦ εἶναι. | Воспла́читесѧ, врата̀ градѡ́въ, да возопїю́тъ гра́ды смѧте́ннїи, и҆ноплемє́нницы всѝ, занѐ ды́мъ ѿ сѣ́вера и҆́детъ, и҆ нѣ́сть, и҆́же пребꙋ́детъ. |
|
32
|
32
|
| καὶ τί ἀποκριθήσονται βασιλεῖς ἐθνῶν; ὅτι Κύριος ἐθεμελίωσε Σιών, καὶ δι᾿ αὐτοῦ σωθήσονται οἱ ταπεινοὶ τοῦ λαοῦ. | И҆ что̀ ѿвѣща́ютъ ца́рїе ꙗ҆зы́кѡвъ; ꙗ҆́кѡ гдⷭ҇ь ѡ҆снова̀ сїѡ́на, и҆ тѣ́мъ спасꙋ́тсѧ смире́ннїи люді́й є҆гѡ̀. |
|
Κεφάλαιο 15
|
Глава́ є҃і
|
|
1
|
1
|
| Τὸ ρῆμα τὸ κατὰ τῆς Μωαβίτιδος. ΝΥΚΤΟΣ ἀπολεῖται ἡ Μωαβῖτις, νυκτὸς γὰρ ἀπολεῖται τὸ τεῖχος τῆς Μωαβίτιδος. | Сло́во на мѡаві́тскꙋю зе́млю. Но́щїю поги́бнетъ мѡаві́тска землѧ̀, но́щїю бо поги́бнетъ стѣна̀ мѡаві́тскаѧ. |
|
2
|
2
|
| λυπεῖσθε ἐφ᾿ ἑαυτοῖς, ἀπολεῖται γὰρ καὶ Δηβών, οὗ ὁ βωμὸς ὑμῶν, ἐκεῖ ἀναβήσεσθε κλαίειν· ἐπὶ Ναβαῦ τῆς Μωαβίτιδος ὀλολύζετε ἐπὶ πάσης κεφαλῆς φαλάκρωμα, πάντες βραχίονες κατατετμημένοι· | Пла́читесѧ ѡ҆ себѣ̀, поги́бнетъ бо и҆ дивѡ́нъ, и҆дѣ́же тре́бище ва́ше: та́мѡ взы́дете пла́катисѧ над̾ нава́ѵомъ мѡаві́тскимъ. Пла́читесѧ, на всѧ́цѣй главѣ̀ плѣ́шь, всѧ̑ мы̑шцы ѡ҆бсѣ́чєны, |
|
3
|
3
|
| ἐν ταῖς πλατείαις αὐτῆς περιζώσασθε σάκκους καὶ κόπτεσθε, ἐπὶ τῶν δωμάτων αὐτῆς καὶ ἐν ταῖς πλατείαις αὐτῆς καὶ ἐν ταῖς ρύμας αὐτῆς πάντες ὀλολύζετε μετὰ κλαυθμοῦ. | на сто́гнахъ є҆гѡ̀ препоѧ́шитесѧ во врє́тища, и҆ воспла́читесѧ на хра́минахъ є҆гѡ̀ и҆ на оу҆́лицахъ є҆гѡ̀ и҆ на сто́гнахъ є҆гѡ̀, всѝ возрыда́йте съ пла́чемъ. |
|
4
|
4
|
| ὅτι κέκραγεν ᾿Εσεβὼν καὶ ᾿Ελεαλή, ἕως ᾿Ιασσὰ ἠκούσθη ἡ φωνὴ αὐτῶν· διὰ τοῦτο ἡ ὀσφὺς τῆς Μωαβίτιδος βοᾷ, ἡ ψυχὴ αὐτῆς γνώσεται. | Ꙗ҆́кѡ возопѝ є҆севѡ́нъ и҆ є҆леала̀, да́же до і҆ассы̀ оу҆слы́шасѧ гла́съ и҆́хъ: сегѡ̀ ра́ди чрє́сла мѡаві́тїды вопїю́тъ, дꙋша̀ є҆ѧ̀ оу҆вѣ́сть. |
|
5
|
5
|
| ἡ καρδία τῆς Μωαβίτιδος βοᾷ ἐν αὐτῇ ἕως Σηγώρ· δάμαλις γάρ ἐστι τριετής· ἐπὶ δὲ τῆς ἀναβάσεως Λουεὶθ πρός σε κλαίοντες ἀναβήσονται, τῇ ὁδῷ ᾿Αρωνιεὶμ βοᾷ σύντριμμα καὶ σεισμός. | Се́рдце мѡаві́тїды вопїе́тъ въ не́й да́же до сигѡ́ра: ю҆́ница бо є҆́сть трилѣ́тна. Въ возше́ствїи же лꙋі́ѳа къ тебѣ̀ пла́чꙋщесѧ взы́дꙋтъ пꙋте́мъ а҆рѡнїи́млимъ: вопїе́тъ сотре́нїе и҆ трꙋ́съ. |
|
6
|
6
|
| τὸ ὕδωρ τῆς Νεμρεὶμ ἔρημον ἔσται, καὶ ὁ χόρτος αὐτῆς ἐκλείψει· χόρτος γὰρ χλωρὸς οὐκ ἔσται. | Вода̀ немрі́млѧ пꙋста̀ бꙋ́детъ, и҆ трава̀ є҆ѧ̀ ѡ҆скꙋдѣ́етъ: травы́ бо зеле́ны не бꙋ́детъ. |
|
7
|
7
|
| μὴ καὶ οὕτως μέλει σωθῆναι; ἐπάξω γὰρ ἐπὶ τὴν φάραγγα ῎Αραβας, καὶ λήψονται αὐτήν. | Є҆да̀ и҆ си́це спасе́тсѧ; наведꙋ́ бо на де́брь а҆ра́влѧнъ, и҆ во́змꙋтъ ю҆̀: |
|
8
|
8
|
| συνῆψε γὰρ ἡ βοὴ τὸ ὅριον τῆς Μωαβίτιδος τῆς ᾿Αγαλείμ, καὶ ὀλολυγμὸς αὐτῆς ἕως τοῦ φρέατος τοῦ Αἰλείμ. | пре́йде бо во́пль предѣ́лъ землѝ мѡаві́тскїѧ до а҆галлі́ма, и҆ пла́чь є҆ѧ̀ да́же до кла́дѧзѧ є҆лі́млѧ. |
|
9
|
9
|
| τὸ δὲ ὕδωρ τὸ Ρεμμὼν πλησθήσεται αἵματος· ἐπάξω γὰρ ἐπὶ Ρεμμὼν ῎Αραβας καὶ ἀρῶ τὸ σπέρμα Μωὰβ καὶ ᾿Αριὴλ καὶ τὸ κατάλοιπον ᾿Αδαμά. | Вода́ бо дїмѡ́нѧ напо́лнитсѧ кро́ве: наведꙋ́ бо на дїмѡ́на а҆ра́влѧны, и҆ возмꙋ̀ сѣ́мѧ мѡа́вле и҆ а҆рїи́лево и҆ ѡ҆ста́нокъ а҆дами́нь. |
|
Κεφάλαιο 16
|
Глава́ ѕ҃і
|
|
1
|
1
|
| ΑΠΟΣΤΕΛΩ ὡς ἑρπετὰ ἐπὶ τὴν γῆν· μὴ πέτρα ἔρημός ἐστι τὸ ὄρος θυγατρὸς Σιών; | Послю̀ а҆́ки га́ды на зе́млю: є҆да̀ ка́мень пꙋ́стъ є҆́сть гора̀ дще́ре сїѡ́ни [посли́те а҆́гнцы владꙋ́щемꙋ земле́ю ѿ ка́мене пꙋсты́ни къ горѣ̀ дще́ре сїѡ́ни]; |
|
2
|
2
|
| ἔσῃ γὰρ ὡς πετεινοῦ ἀνιπταμένου νεοσσὸς ἀφηρημένος, θύγατερ Μωάβ. ἔπειτα δέ, ᾿Αρνῶν, πλείονα | Бꙋ́деши бо а҆́ки пти́цы парѧ́щїѧ птене́цъ ѿѧ́тый, дщѝ мѡа́влѧ, пото́мъ же а҆рнѡ́нъ [Є҆вр.: въ прохожде́нїи а҆рнѡ́на.] мно́жайше совѣщава́й. |
|
3
|
3
|
| βουλεύου, ποίει τε σκέπην πένθους αὐτῇ διὰ παντός· ἐν μεσημβρινῇ σκοτίᾳ φεύγουσιν, ἐξέστησαν, μὴ ἀπαχθῇς. | Сотвори́те покро́въ пла́ча є҆ѧ̀ прⷭ҇нѡ: въ полꙋ́деннѣй тмѣ̀ бѣгꙋ́тъ, оу҆жаснꙋ́шасѧ: да не ѿведе́шисѧ, |
|
4
|
4
|
| παροικήσουσί σοι οἱ φυγάδες Μωάβ, ἔσονται σκέπη ὑμῖν ἀπὸ προσώπου διώκοντος, ὅτι ᾔρθη ἡ συμμαχία σου, καὶ ὁ ἄρχων ἀπώλετο ὁ καταπατῶν ἐπὶ τῆς γῆς. | ѡ҆бита́ти бꙋ́дꙋтъ въ тебѣ̀ бѣглецы̀ мѡа̑вли: бꙋ́дꙋтъ въ покрове́нїе ва́мъ ѿ лица̀ гонѧ́щагѡ, ꙗ҆́кѡ ѿѧ́сѧ по́мощь твоѧ̀, и҆ кнѧ́зь поги́бе попира́ѧй ѿ землѝ. |
|
5
|
5
|
| καὶ διορθωθήσεται μετ᾿ ἐλέους θρόνος, καὶ καθιεῖται ἐπ᾿ αὐτοῦ μετὰ ἀληθείας ἐν σκηνῇ Δαυὶδ κρίνων καὶ ἐκζητῶν κρίμα καὶ σπεύδων δικαιοσύνην. | И҆ и҆спра́витсѧ съ ми́лостїю престо́лъ, и҆ сѧ́детъ на не́мъ со и҆́стиною во ски́нїи даві́довѣ, сꙋдѧ̀ и҆ взыска́ѧ сꙋ́дъ и҆ оу҆скорѧ́ѧ пра́вдꙋ. |
|
6
|
6
|
| ᾿Ηκούσαμεν τὴν ὕβριν Μωάβ, ὑβριστὴς σφόδρα, τὴν ὑπερηφανίαν ἐξῇρας. οὐχ οὕτως ἡ μαντεία σου, οὐχ οὕτως. | Слы́шахомъ оу҆кори́знꙋ мѡа́влю, оу҆кори́тель (бы́сть) ѕѣлѡ̀, горды́ню ѿѧ́хъ: не та́кѡ волхвова́нїе твоѐ, не та́кѡ. |
|
7
|
7
|
| ὀλολύξει Μωάβ, ἐν γὰρ τῇ Μωαβίτιδι πάντες ὀλολύξουσι· τοῖς κατοικοῦσι δὲ Σὲθ μελετήσεις· καὶ οὐκ ἐντραπήσῃ. | Воспла́четсѧ мѡа́въ, въ мѡаві́тїдѣ бо всѝ воспла́чꙋтсѧ: живꙋ́щымъ же въ се́ѳѣ помышлє́нїѧ, и҆ не оу҆срами́шисѧ. |
|
8
|
8
|
| τὰ πεδία ᾿Εσεβὼν πενθήσει, ἄμπελος Σεβαμά· καταπίνοντες τὰ ἔθνη, καταπατήσατε τὰς ἀμπέλους αὐτῆς ἕως ᾿Ιαζήρ· οὐ μὴ συνάψητε, πλανήθητε τὴν ἔρημον· οἱ ἀπεσταλμένοι ἐγκατελείφθησαν, διέβησαν γὰρ τὴν ἔρημον. | Полѧ̀ є҆севѡ̑нѧ возрыда́ютъ, вїногра́дъ севама́нь: пожира́ющїи ꙗ҆зы́кѡвъ, попери́те вїногра́ды є҆гѡ̀, да́же до і҆ази́ра: не совокꙋпи́тесѧ, ѡ҆бходи́те пꙋсты́ню, по́сланнїи ѡ҆ста́шасѧ, проидо́ша бо мо́ре. |
|
9
|
9
|
| διὰ τοῦτο κλαύσομαι ὡς τὸν κλαυθμὸν ᾿Ιαζὴρ ἄμπελον Σεβαμά· τὰ δένδρα σου κατέβαλεν, ᾿Εσεβὼν καὶ ᾿Ελεαλή, ὅτι ἐπὶ τῷ θερισμῷ καὶ ἐπὶ τῷ τρυγητῷ σου καταπατήσω, καὶ πάντα πεσοῦνται. | Сегѡ̀ ра́ди воспла́чꙋсѧ ꙗ҆́кѡ пла́чемъ і҆ази́ровымъ ѡ҆ вїногра́дѣ севама́ни: древа̀ твоѧ̑ посѣчѐ є҆севѡ́нъ и҆ є҆лїала̀, ꙗ҆́кѡ на жа́твꙋ твою̀ и҆ на ѡ҆б̾има́нїе вїна̀ поперꙋ̀, и҆ всѧ̑ падꙋ́тсѧ. |
|
10
|
10
|
| καὶ ἀρθήσεται εὐφροσύνη καὶ ἀγαλλίαμα ἐκ τῶν ἀμπελώνων σου, καὶ ἐν τοῖς ἀμπελῶσί σου οὐ μὴ εὐφρανθήσονται καὶ οὐ μὴ πατήσουσιν οἶνον εἰς τὰ ὑπολήνια, πέπαυται γάρ. | И҆ ѿи́метсѧ ра́дость и҆ весе́лїе ѿ вїногра́дѡвъ, и҆ въ вїногра́дѣхъ твои́хъ не возра́дꙋютсѧ, и҆ не и҆згнетꙋ́тъ вїна̀ въ точи́лѣхъ, преста́ло бо є҆́сть: |
|
11
|
11
|
| διὰ τοῦτο ἡ κοιλία μου ἐπὶ Μωὰβ ὡς κιθάρα ἠχήσει, καὶ τὰ ἐντός μου ὡσεὶ τεῖχος, ὃ ἐνεκαίνισας. | сегѡ̀ ра́ди чре́во моѐ на мѡа́ва а҆́ки гꙋ́сли возгласи́тъ, и҆ внꙋ́трєннѧѧ моѧ̑ а҆́ки стѣ́нꙋ ѡ҆бнови́лъ є҆сѝ. |
|
12
|
12
|
| καὶ ἔσται εἰς τὸ ἐντραπῆναί σε, ὅτι ἐκοπίασε Μωὰβ ἐπὶ τοῖς βωμοῖς καὶ εἰσελεύσεται εἰς τὰ χειροποίητα αὐτῆς ὥστε προσεύξασθαι, καὶ οὐ μὴ δύνηται ἐξελέσθαι αὐτόν. | И҆ бꙋ́детъ въ посрамле́нїе тебѣ̀, ꙗ҆́кѡ оу҆трꙋди́сѧ мѡа́въ ѡ҆ тре́бищихъ, и҆ вни́детъ въ рꙋкотворє́ннаѧ своѧ̑, да помо́литсѧ, и҆ не возмо́гꙋтъ и҆зба́вити є҆го̀. |
|
13
|
13
|
| Τοῦτο τὸ ρῆμα ὃ ἐλάλησε Κύριος ἐπὶ Μωάβ, ὁπότε καὶ ἐλάλησε. | Сїѐ сло́во є҆́же гл҃а гдⷭ҇ь на мѡа́ва, є҆гда̀ возгл҃а. |
|
14
|
14
|
| καὶ νῦν λέγω· ἐν τρισὶν ἔτεσιν ἐτῶν μισθωτοῦ ἀτιμασθήσεται ἡ δόξα Μωὰβ ἐν παντὶ τῷ πλούτῳ τῷ πολλῷ, καὶ καταλειφθήσεται ὀλιγοστὸς καὶ οὐκ ἔντιμος. | И҆ нн҃ѣ глаго́лю: въ трїе́хъ лѣ́тѣхъ лѣ́тъ нае́мника ѡ҆безче́ститсѧ сла́ва мѡа́влѧ во все́мъ бога́тствѣ мно́зѣ, и҆ ѡ҆ста́витсѧ оу҆ма́ленъ и҆ нече́стенъ. |
|
Κεφάλαιο 17
|
Глава́ з҃і
|
|
1
|
1
|
| Τὸ ρῆμα τὸ κατὰ Δαμασκοῦ. ΙΔΟΥ Δαμασκὸς ἀρθήσεται ἀπὸ πόλεων καὶ ἔσται εἰς πτῶσιν, | Сло́во, є҆́же на дама́скъ. Сѐ, дама́скъ во́зметсѧ ѿ градѡ́въ бꙋ́детъ въ паде́нїе. |
|
2
|
2
|
| καταλελειμμένη εἰς τὸν αἰῶνα, εἰς κοίτην ποιμνίων καὶ ἀνάπαυσιν, καὶ οὐκ ἔσται ὁ διώκων. | Ѡ҆ста́вленъ въ вѣ́къ, въ ло́же стада́мъ и҆ въ поко́й, и҆ не бꙋ́детъ ѿгонѧ́ѧй. |
|
3
|
3
|
| καὶ οὐκέτι ἔσται ὀχυρὰ τοῦ καταφυγεῖν ᾿Εφραίμ. καὶ οὐκέτι ἔσται βασιλεία ἐν Δαμασκῷ, καὶ τὸ λοιπὸν τῶν Σύρων ἀπολεῖται· οὐ γὰρ σὺ βελτίων εἶ τῶν υἱῶν ᾿Ισραὴλ καὶ τῆς δόξης αὐτῶν· τάδε λέγει Κύριος σαβαώθ. | И҆ ксемꙋ̀ не бꙋ́детъ оу҆крѣпле́нъ, є҆́же вбѣ́гнꙋти та́мѡ є҆фре́мꙋ: и҆ ксемꙋ̀ не бꙋ́детъ ца́рство въ дама́сцѣ, и҆ ѡ҆ста́нокъ сѵ́рѧнъ поги́бнетъ: нѣ́си бо ты̀ лꙋ́чшїй ѿ сынѡ́въ і҆и҃левыхъ и҆ сла́вы и҆́хъ: сїѧ̑ гл҃етъ гдⷭ҇ь саваѡ́ѳъ. |
|
4
|
4
|
| ῎Εσται ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ ἔκλειψις τῆς δόξης ᾿Ιακώβ, καὶ τὰ πίονα τῆς δόξης αὐτοῦ σεισθήσεται. | Бꙋ́детъ въ то́й де́нь помраче́нїе сла́вы і҆а́кѡвли, и҆ тꙋ̑чнаѧ сла́вы є҆гѡ̀ потрѧсꙋ́тсѧ. |
|
5
|
5
|
| καὶ ἔσται ὃν τρόπον ἐάν τις συναγάγῃ ἀμητὸν ἑστηκότα καὶ σπέρμα σταχύων ἐν τῷ βραχίονι αὐτοῦ ἀμήσῃ, καὶ ἔσται ὃν τρόπον ἐάν τις συναγάγῃ στάχυν ἐν φάραγγι στερεᾷ | И҆ бꙋ́детъ, ꙗ҆́коже а҆́ще кто̀ собира́етъ жа́твꙋ стоѧ́щꙋю, и҆ сѣ́мѧ кла́сѡвъ пожина́етъ: и҆ бꙋ́детъ, ꙗ҆́коже а҆́ще кто̀ собира́етъ кла́сы въ де́бри тве́рдѣ. |
|
6
|
6
|
| καὶ καταλειφθῇ ἐν αὐτῇ καλάμη, ἢ ὡς ρῶγες ἐλαίας δύο ἢ τρεῖς ἐπ᾿ ἄκρου μετεώρου, ἢ τέσσαρες ἢ πέντε ἐπὶ τῶν κλάδων αὐτῶν καταλειφθῆ· τάδε λέγει Κύριος ὁ Θεὸς ᾿Ισραήλ. | И҆ ѡ҆ста́нетсѧ въ не́й сте́блїе, и҆лѝ а҆́ки зе́рна ма̑слична двѣ̀ и҆лѝ трѝ на версѣ̀ высо́цѣ, и҆лѝ четы́ре и҆лѝ пѧ́ть на вѣ́твїи є҆ѧ̀ ѡ҆ста́нꙋтъ: сїѧ̑ гл҃етъ гдⷭ҇ь бг҃ъ і҆и҃левъ. |
|
7
|
7
|
| τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ πεποιθὼς ἔσται ἄνθρωπος ἐπὶ τῷ ποιήσαντι αὐτόν, οἱ δὲ ὀφθαλμοὶ αὐτοῦ εἰς τὸν ἅγιον τοῦ ᾿Ισραὴλ ἐμβλέψονται, | Въ то́й де́нь оу҆пова́ѧ бꙋ́детъ человѣ́къ на сотво́ршаго и҆̀, и҆ ѻ҆́чи є҆гѡ̀ ко ст҃о́мꙋ і҆и҃левꙋ воззрѧ́тъ, |
|
8
|
8
|
| καὶ οὐ μὴ πεποιθότες ὦσιν ἐπὶ τοῖς βωμοῖς, οὐδὲ ἐπὶ τοῖς ἔργοις τῶν χειρῶν αὐτῶν, ἃ ἐποίησαν οἱ δάκτυλοι αὐτῶν, καὶ οὐκ ὄψονται τὰ δένδρα, οὐδὲ τὰ βδελύγματα αὐτῶν. | и҆ не бꙋ́дꙋтъ оу҆пова́юще на трє́бища, нижѐ на дѣла̀ рꙋ́къ свои́хъ, ꙗ҆̀же сотвори́ша пе́рсты и҆́хъ, и҆ не бꙋ́дꙋтъ смотри́ти на дꙋбра̑вы, нижѐ на ме́рзѡсти и҆́хъ. |
|
9
|
9
|
| τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ ἔσονται αἱ πόλεις σου ἐγκαταλελειμμέναι, ὃν τρόπον κατέλιπον οἱ ᾿Αμορραῖοι καὶ οἱ Εὐαῖοι ἀπὸ προσώπου τῶν υἱῶν ᾿Ισραήλ, καὶ ἔσονται ἔρημοι, | Въ то́й де́нь бꙋ́дꙋтъ гра́ди твоѝ ѡ҆ста́влени, ꙗ҆́коже ѡ҆ста́виша а҆морре́є и҆ є҆ѵе́є ѿ лица̀ сынѡ́въ і҆и҃левыхъ: и҆ бꙋ́дꙋтъ пꙋ́сти, |
|
10
|
10
|
| διότι κατέλιπες τὸν Θεὸν τὸν σωτῆρά σου καὶ Κυρίου τοῦ βοηθοῦ σου οὐκ ἐμνήσθης. διὰ τοῦτο φυτεύσεις φύτευμα ἄπιστον καὶ σπέρμα ἄπιστον· | занѐ ѡ҆ста́вилъ є҆сѝ бг҃а сп҃са твоего̀ и҆ гдⷭ҇а помо́щника твоего̀ не помѧнꙋ́лъ є҆сѝ: сегѡ̀ ра́ди насади́ши са́дъ невѣ́ренъ и҆ сѣ́мѧ невѣ́рно. |
|
11
|
11
|
| τῇ δὲ ἡμέρᾳ, ᾗ ἂν φυτεύσῃς, πλανηθήσῃ· τὸ δὲ πρωΐ, ἐὰν σπείρῃς, ἀνθήσει εἰς ἀμητὸν ᾗ ἂν ἡμέρᾳ κληρώσῃ, καὶ ὡς πατὴρ ἀνθρώπου κληρώσῃ, καὶ ὡς πατὴρ ἀνθρώπου κληρώση τοῖς ὑἱοῖς σου. | Въ ѻ҆́ньже бо де́нь а҆́ще насади́ши, прельсти́шисѧ: а҆ є҆́же а҆́ще заꙋ́тра посѣ́еши, то̀ процвѣте́тъ на жа́твꙋ, во ѻ҆́ньже де́нь наслѣ́диши, и҆ а҆́ки ѻ҆те́цъ человѣ́чь наслѣ́дїе да́си сынѡ́мъ твои̑мъ. |
|
12
|
12
|
| Οὐαὶ πλῆθος ἐθνῶν πολλῶν· ὡς θάλασσα κυμαίνουσα οὕτω ταραχθήσεσθε, καὶ νῶτος ἐθνῶν πολλῶν ὡς ὕδωρ ἠχήσει. | Ѽ, лю́тѣ мно́жествꙋ ꙗ҆зы́кѡвъ мно́гихъ! а҆́ки мо́ре волнꙋ́ющеесѧ, та́кѡ смѧте́тесѧ, и҆ хребе́тъ ꙗ҆зы́кѡвъ мно́гихъ ꙗ҆́кѡ вода̀ возшꙋми́тъ: |
|
13
|
13
|
| ὡς ὕδωρ πολὺ ἔθνη πολλά, ὡς ὕδατος πολλοῦ βίᾳ καταφερομένου· καὶ ἀποσκορακιεῖ αὐτὸν καὶ πόρρω αὐτὸν διώξεται ὡς χνοῦν ἀχύρου λικμώντων ἀπέναντι ἀνέμου καὶ ὡς κονιορτὸν τροχοῦ καταιγὶς φέρουσα. | а҆́ки вода̀ мно́га ꙗ҆зы́цы мно́зи, а҆́ки (шꙋ́мъ) воды̀ мно́гїѧ нꙋ́ждею носи́мыѧ: и҆ ѿве́ржетъ є҆го̀ и҆ дале́че пожене́тъ є҆го̀, а҆́ки пра́хъ пле́вный вѣ́ющихъ проти́вꙋ вѣ́тра, и҆ ꙗ҆́кѡ пра́хъ коле́сный бꙋ́рѧ возносѧ́щаѧ. |
|
14
|
14
|
| πρὸς ἑσπέραν ἔσται πένθος, πρὶν ἢ πρωΐ καὶ οὐκ ἔσται. αὕτη ἡ μερὶς τῶν προνομευσάντων ὑμᾶς καὶ κληρονομία τοῖς ὑμᾶς κληρονομήσασιν. | Къ ве́черꙋ, и҆ бꙋ́детъ пла́чь: пре́жде заꙋ́трїѧ, и҆ не бꙋ́детъ: сїѧ̀ ча́сть плѣни́вшихъ ны̀, и҆ жре́бїй наслѣ́дившихъ на́съ. |
|
Κεφάλαιο 18
|
Глава́ и҃і
|
|
1
|
1
|
| ΟΥΑΙ γῆς πλοίων πτέρυγες ἐπέκεινα ποταμῶν Αἰθιοπίας, | Го́ре корабє́лнымъ кри́ламъ землѝ, ꙗ҆̀же ѡ҆б̾ ѻ҆нꙋ̀ странꙋ̀ рѣ́къ є҆ѳїо́пскихъ. |
|
2
|
2
|
| ὁ ἀποστέλλων ἐν θαλάσσῃ ὅμηρα καὶ ἐπιστολὰς βιβλίνας ἐπάνω τοῦ ὕδατος· πορεύσονται γὰρ ἄγγελοι κοῦφοι πρὸς ἔθνος μετέωρον καὶ ξένον λαὸν καὶ χαλεπόν, τίς αὐτοῦ ἐπέκεινα; ἔθνος ἀνέλπιστον καὶ καταπεπατημένον. νῦν οἱ ποταμοὶ τῆς γῆς | Посыла́ѧй по мо́рю послы̀ въ зало́гъ и҆ посла̑нїѧ кни̑жнаѧ верхꙋ̀ воды̀: по́йдꙋтъ бо вѣ̑стницы ле́гцы ко ꙗ҆зы́кꙋ высо́кꙋ и҆ къ лю́демъ стра̑ннымъ и҆ стрѡпти́вымъ. Кто̀ да́лѣе и҆́хъ; ꙗ҆зы́къ безнаде́женъ и҆ попра́нъ. |
|
3
|
3
|
| πάντες ὡς χώρα κατοικουμένη· κατοικηθήσεται ἡ χώρα αὐτῶν ὡσεὶ σημεῖον ἀπὸ ὄρους ἀρθῇ, ὡς σάλπιγγος φωνὴ ἀκουστὸν ἔσται. | Нн҃ѣ рѣ́ки зємны́ѧ всѧ̑ а҆́ки страна̀ населе́на насели́тсѧ, страна̀ и҆́хъ а҆́ки зна́менїе ѿ горы̀ воздви́гнетсѧ, а҆́ки гла́съ трꙋбы̀ оу҆слы́шанъ бꙋ́детъ. |
|
4
|
4
|
| διότι οὕτως εἶπέ μοι Κύριος· ἀσφάλεια ἔσται ἐν τῇ ἐμῇ πόλει ὡς φῶς καύματος μεσημβρίας, καὶ ὡς νεφέλη δρόσου ἡμέρας ἀμήτου ἔσται. | Ꙗ҆́кѡ та́кѡ мѝ речѐ гдⷭ҇ь: оу҆твержде́нїе бꙋ́детъ въ мое́мъ гра́дѣ, а҆́ки свѣ́тъ зно́ѧ полꙋ́деннагѡ и҆ а҆́ки ѡ҆́блакъ ро́сный въ де́нь жа́твы бꙋ́детъ. |
|
5
|
5
|
| πρὸ τοῦ θερισμοῦ, ὅταν συντελεσθῇ ἄνθος καὶ ὄμφαξ ἐξανθήσῃ ἄνθος ὀμφακίζουσα, καὶ ἀφελεῖ τὰ βοτρύδια τὰ μικρὰ τοῖς δρεπάνοις καὶ τὰς κληματίδας ἀφελεῖ καὶ ἀποκόψει | Пре́жде жа́твы, є҆гда̀ соверши́тсѧ цвѣ́тъ, и҆ гре́знъ произы́детъ по цвѣ́тѣ недозрѣ́лъ: и҆ ѿи́метъ гро́здїе ма́лое серпа́ми и҆ ло́зїе ѿи́метъ и҆ посѣче́тъ, |
|
6
|
6
|
| καὶ καταλείψει ἅμα τοῖς πετεινοῖς τοῦ οὐρανοῦ καὶ τοῖς θηρίοις τῆς γῆς. καὶ συναχθήσεται ἐπ᾿ αὐτοὺς τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ, καὶ πάντα τὰ θηρία τῆς γῆς ἐπ᾿ αὐτὸν ἥξει. | и҆ ѡ҆ста́витъ вкꙋ́пѣ пти́цамъ небє́снымъ и҆ ѕвѣрє́мъ земны̑мъ: и҆ соберꙋ́тсѧ на нѧ̀ пти̑цы небє́сныѧ, и҆ всѝ ѕвѣ́рїе землѝ на́нь прїи́дꙋтъ. |
|
7
|
7
|
| ἐν τῷ καιρῷ ἐκείνῳ ἀνενεχθήσεται δῶρα Κυρίῳ σαβαὼθ ἐκ λαοῦ τεθλιμμένου καὶ τετιλμένου καὶ ἀπὸ λαοῦ μεγάλου ἀπὸ τοῦ νῦν καὶ εἰς τὸν αἰῶνα χρόνον· ἔθνος ἐλπίζον καὶ καταπεπατημένον, ὅ ἐστιν ἐν μέρει ποταμοῦ τῆς χώρας αὐτοῦ, εἰς τὸν τόπον, οὗ τὸ ὄνομα Κυρίου σαβαὼθ ἐπεκλήθη, ὄρος Σιών. | Въ то̀ вре́мѧ принесꙋ́тсѧ да́ры гдⷭ҇ꙋ саваѡ́ѳꙋ ѿ люді́й ѡ҆скорбле́ныхъ и҆ ѿто́рженыхъ и҆ ѿ люді́й вели́кихъ, ѿнн҃ѣ и҆ въ вѣ́чное вре́мѧ: ꙗ҆зы́къ надѣ́ющьсѧ и҆ попра́нъ, и҆́же є҆́сть въ ча̑сти рѣ́чнѣй страны̀ своеѧ̀, на мѣ́сто, и҆дѣ́же и҆́мѧ гдⷭ҇а саваѡ́ѳа, на го́рꙋ сїѡ́ню. |
|
Κεφάλαιο 19
|
Глава́ ѳ҃і
|
|
1
|
1
|
| ῞Ορασις Αἰγύπτου. ΙΔΟΥ Κύριος κάθηται ἐπὶ νεφέλης κούφης καὶ ἥξει εἰς Αἴγυπτον, καὶ σεισθήσεται τὰ χειροποίητα Αἰγύπτου ἀπὸ προσώπου αὐτοῦ, καὶ ἡ καρδία αὐτῶν ἡττηθήσεται ἐν αὐτοῖς. | Видѣ́нїе на є҆гѵ́пта. Сѐ, гдⷭ҇ь сѣди́тъ на ѡ҆́блацѣ ле́гцѣ и҆ прїи́детъ во є҆гѵ́петъ, и҆ потрѧсꙋ́тсѧ рꙋкотворє́ннаѧ є҆гѵ́пєтскаѧ ѿ лица̀ є҆гѡ̀, и҆ сердца̀ и҆́хъ разсла́бнꙋтъ въ ни́хъ. |
|
2
|
2
|
| καὶ ἐπεγερθήσονται Αἰγύπτιοι ἐπ᾿ Αἰγυπτίους, καὶ πολεμήσει ἄνθρωπος τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ καὶ ἄνθρωπος τὸν πλησίον αὐτοῦ, πόλις ἐπὶ πόλιν καὶ νομὸς ἐπὶ νομόν. | И҆ воста́нꙋтъ є҆гѵ́птѧне на є҆гѵ́птѧны, и҆ воѻрꙋжи́тсѧ человѣ́къ на бра́та своего̀, и҆ всѧ́къ на бли́жнѧго своего̀, воста́нетъ гра́дъ на гра́дъ и҆ зако́нъ на зако́нъ. |
|
3
|
3
|
| καὶ ταραχθήσεται τὸ πνεῦμα τῶν Αἰγυπτίων ἐν αὐτοῖς, καὶ τὴν βουλὴν αὐτῶν διασκεδάσω, καὶ ἐπερωτήσουσι τοὺς θεοὺς αὐτῶν καὶ τὰ ἀγάλματα αὐτῶν καὶ τοὺς ἐκ τῆς γῆς φωνοῦντας καὶ τοὺς ἐγγαστριμύθους. | И҆ возмѧте́тсѧ дꙋ́хъ є҆гѵ́птѧнъ въ ни́хъ, и҆ совѣ́тъ и҆́хъ разсы́плю, и҆ вопро́сѧтъ богѡ́въ свои́хъ и҆ кꙋмі́рѡвъ свои́хъ, и҆ гласѧ́щихъ ѿ землѝ и҆ чревоволше́бникѡвъ. |
|
4
|
4
|
| καὶ παραδώσω τὴν Αἴγυπτον εἰς χεῖρας ἀνθρώπων κυρίων σκληρῶν, καὶ βασιλεῖς σκληροὶ κυριεύσουσιν αὐτῶν· τάδε λέγει Κύριος σαβαώθ. | И҆ преда́мъ є҆гѵ́петъ въ рꙋ́цѣ человѣ́кѡвъ вла́стелей же́стокихъ, и҆ ца́рїе же́стоцы ѡ҆блада́ти бꙋ́дꙋтъ и҆́ми: сїѧ̑ гл҃етъ гдⷭ҇ь саваѡ́ѳъ. |
|
5
|
5
|
| καὶ πίονται οἱ Αἰγύπτιοι ὕδωρ τὸ παρὰ θάλασσαν, ὁ δὲ ποταμὸς ἐκλείψει καὶ ξηρανθήσεται. | И҆ и҆спїю́тъ є҆гѵ́птѧне во́дꙋ, ꙗ҆́же при мо́ри, а҆ рѣка̀ ѡ҆скꙋдѣ́етъ и҆ и҆́зсхнетъ. |
|
6
|
6
|
| καὶ ἐκλείψουσιν οἱ ποταμοὶ καὶ αἱ διώρυγες τοῦ ποταμοῦ, καὶ ξηρανθήσεται πᾶσα συναγωγὴ ὕδατος καὶ ἐν παντὶ ἕλει καλάμου καὶ παπύρου· | И҆ ѡ҆скꙋдѣ́ютъ рѣ́ки и҆ ровє́нницы рѣ́чнїи: и҆ и҆́зсхнетъ ве́сь со́нмъ водны́й, и҆ во всѧ́цѣмъ лꙋ́зѣ тро́стнѣмъ и҆ си́тнѣмъ, |
|
7
|
7
|
| καὶ τὸ ἄχι τὸ χλωρὸν πᾶν τὸ κύκλῳ τοῦ ποταμοῦ, καὶ πᾶν τὸ σπειρόμενον διὰ τοῦ ποταμοῦ ξηρανθήσεται ἀνεμόφθορον. | и҆ ѕла́къ зеле́ный ве́сь и҆́же ѡ҆́крестъ рѣкѝ, и҆ всѐ сѣ́емое при рѣцѣ̀ по́схнетъ вѣ́тромъ растлѣ́нно. |
|
8
|
8
|
| καὶ στενάξουσιν οἱ ἁλιεῖς, καὶ στενάξουσι πάντες οἱ βάλλοντες ἄγκιστρον εἰς τὸν ποταμόν, καὶ οἱ βάλλοντες σαγήνας καὶ οἱ ἀμφιβολεῖς πενθήσουσι. | И҆ возстенѧ́тъ ры́барїе, и҆ возстенѧ́тъ всѝ ме́щꙋщїи оу҆́дицꙋ въ рѣкꙋ̀, и҆ ме́щꙋщїи не́воды и҆ ме́щꙋщїи сѣ̑ти возрыда́ютъ. |
|
9
|
9
|
| καὶ αἰσχύνη λήψεται τοὺς ἐργαζομένους τὸ λίνον τὸ σχιστὸν καὶ τοὺς ἐργαζομένους τὴν βύσσον, | И҆ стꙋ́дъ прїи́метъ дѣ́лающихъ ле́нъ расче́саный и҆ дѣ́лающихъ вѷссо́нъ, и҆ бꙋ́дꙋтъ дѣ́лающїи ѧ҆̀ въ болѣ́зни, |
|
10
|
10
|
| καὶ ἔσονται οἱ ἐργαζόμενοι αὐτὰ ἐν ὀδύνῃ, καὶ πάντες οἱ ποιοῦντες τὸν ζῦθον λυπηθήσονται καὶ τὰς ψυχὰς πονέσουσι. | и҆ всѝ творѧ́щїи сїке́рꙋ ѡ҆печа́лѧтсѧ и҆ поболѧ́тъ дꙋша́ми. |
|
11
|
11
|
| καὶ μωροὶ ἔσονται οἱ ἄρχοντες Τάνεως· οἱ σοφοὶ σύμβουλοι τοῦ βασιλέως, ἡ βουλὴ αὐτῶν μωρανθήσεται. πῶς ἐρεῖτε τῷ βασιλεῖ· υἱοὶ συνετῶν ἡμεῖς, υἱοὶ βασιλέων τῶν ἐξ ἀρχῆς; | И҆ ю҆ро́диви бꙋ́дꙋтъ кнѧ̑зи тане́сѡвы: мꙋ́дрїи царє́вы совѣ̑тницы, совѣ́тъ и҆́хъ ѡ҆б̾юро́дѣетъ. Ка́кѡ рече́те царю̀: сы́нове смы́сленыхъ мы̀, сы́нове царе́й дре́внихъ; |
|
12
|
12
|
| ποῦ εἰσι νῦν οἱ σοφοί σου καὶ ἀναγγειλάτωσάν σοι καὶ εἰπάτωσαν, τί βεβούλευται Κύριος σαβαὼθ ἐπ᾿ Αἴγυπτον; | Гдѣ̀ сꙋ́ть нн҃ѣ мꙋ́дрїи твоѝ, и҆ да возвѣстѧ́тъ тебѣ̀ и҆ рекꙋ́тъ: что̀ совѣща̀ гдⷭ҇ь саваѡ́ѳъ на є҆гѵ́петъ; |
|
13
|
13
|
| ἐξέλιπον οἱ ἄρχοντες Τάνεως, καὶ ὑψώθησαν οἱ ἄρχοντες Μέμφεως, καὶ πλανήσουσιν Αἴγυπτον κατὰ φυλάς. | Ѡ҆скꙋдѣ́ша кнѧ̑зи тане́сѡвы, и҆ вознесо́шасѧ кнѧ̑зи мемфі́тстїи, и҆ прельстѧ́тъ є҆гѵ́пта по племенѡ́мъ. |
|
14
|
14
|
| Κύριος γὰρ ἐκέρασεν αὐτοῖς πνεῦμα πλανήσεως, καὶ ἐπλάνησαν Αἴγυπτον ἐν πᾶσι τοῖς ἔργοις αὐτῶν, ὡς πλανᾶται ὁ μεθύων καὶ ὁ ἐμῶν ἅμα. | Гдⷭ҇ь бо растворѝ и҆̀мъ дꙋ́хъ прельще́нїѧ, и҆ прельсти́ша є҆гѵ́пта всѣ́ми дѣлесы̀ свои́ми, ꙗ҆́коже прельща́етсѧ пїѧ́ный и҆ кꙋ́пнѡ блю́ющь. |
|
15
|
15
|
| καὶ οὐκ ἔσται τοῖς Αἰγυπτίοις ἔργον, ὃ ποιήσει κεφαλὴν καὶ οὐράν, ἀρχὴν καὶ τέλος. | И҆ не бꙋ́детъ є҆гѵ́птѧнѡмъ дѣ́ла, є҆́же бы сотвори́ло главꙋ̀ и҆ ѡ҆́шибъ, и҆ нача́ло и҆ коне́цъ. |
|
16
|
16
|
| Τῇ δὲ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ ἔσονται οἱ Αἰγύπτιοι ὡς γυναῖκες ἐν φόβῳ καὶ ἐν τρόμῳ ἀπὸ προσώπου τῆς χειρὸς Κυρίου σαβαώθ, ἣν αὐτὸς ἐπιβαλεῖ αὐτοῖς. | Въ то́й де́нь бꙋ́дꙋтъ є҆гѵ́птѧне а҆́ки жєны̀ во стра́сѣ и҆ тре́пете ѿ лица̀ рꙋкѝ гдⷭ҇а саваѡ́ѳа, ю҆́же то́й возложи́тъ на нѧ̀. |
|
17
|
17
|
| καὶ ἔσται ἡ χώρα τῶν ᾿Ιουδαίων τοῖς Αἰγυπτίοις εἰς φόβητρον· πᾶς, ὃς ἐὰν ὀνομάσῃ αὐτὴν αὐτοῖς, φοβηθήσονται διὰ τὴν βουλήν, ἣν βεβούλευται Κύριος σαβαὼθ ἐπ᾿ αὐτήν. | И҆ бꙋ́детъ страна̀ і҆ꙋде́йска во стра́хъ є҆гѵ́птѧнѡмъ: всѧ́къ, и҆́же а҆́ще воспомѧне́тъ ю҆̀ и҆̀мъ, оу҆боѧ́тсѧ совѣ́та ра́ди, є҆го́же совѣща̀ гдⷭ҇ь саваѡ́ѳъ на́нь. |
|
18
|
18
|
| Τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ ἔσονται πέντε πόλεις ἐν τῇ Αἰγύπτῳ λαλοῦσαι τῇ γλώσσῃ τῇ Χαναανίτιδι καὶ ὀμνύουσαι τῷ ὀνόματι Κυρίου σαβαώθ· πόλις ἀσεδὲκ κληθήσεται ἡ μία πόλις. | Въ то́й де́нь бꙋ́детъ пѧ́ть градѡ́въ во є҆гѵ́птѣ, глаго́лющихъ ѧ҆зы́комъ ханаані́тскимъ и҆ кленꙋ́щихсѧ и҆́менемъ гдⷭ҇а саваѡ́ѳа: гра́дъ а҆седе́къ прозове́тсѧ є҆ди́нъ гра́дъ. |
|
19
|
19
|
| Τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ ἔσται θυσιαστήριον τῷ Κυρίῳ ἐν χώρᾳ Αἰγυπτίων καὶ στήλη πρὸς τὸ ὅριον αὐτῆς τῷ Κυρίῳ | Въ то́й де́нь бꙋ́детъ же́ртвенникъ гдⷭ҇еви въ землѝ є҆гѵ́петстѣй и҆ сто́лпъ въ предѣ́лѣхъ є҆гѡ̀ гдⷭ҇еви. |
|
20
|
20
|
| καὶ ἔσται εἰς σημεῖον εἰς τὸν αἰῶνα Κυρίῳ ἐν χώρᾳ Αἰγύπτου, ὅτι κεκράξονται πρὸς Κύριον διὰ τοὺς θλίβοντας αὐτούς, καὶ ἀποστελεῖ αὐτοῖς Κύριος ἄνθρωπον, ὃς σώσει αὐτούς, κρίνων σώσει αὐτούς. | И҆ бꙋ́детъ въ зна́менїе во вѣ́къ гдⷭ҇еви въ землѝ є҆гѵ́петстѣй: ꙗ҆́кѡ возопїю́тъ ко гдⷭ҇ꙋ на ѡ҆скорблѧ́ющыѧ и҆̀хъ, и҆ по́слетъ и҆̀мъ гдⷭ҇ь человѣ́ка, и҆́же спасе́тъ ѧ҆̀, сꙋдѧ́й спасе́тъ ѧ҆̀. |
|
21
|
21
|
| καὶ γνωστὸς ἔσται Κύριος τοῖς Αἰγυπτίοις, καὶ γνώσονται οἱ Αἰγύπτιοι τὸν Κύριον ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ καὶ ποιήσουσι θυσίας καὶ εὔξονται εὐχὰς τῷ Κυρίῳ καὶ ἀποδώσουσι. | И҆ позна́нъ бꙋ́детъ гдⷭ҇ь є҆гѵ́птѧнѡмъ: и҆ оу҆вѣ́дѧтъ є҆гѵ́птѧне гдⷭ҇а въ то́й де́нь и҆ сотворѧ́тъ жє́ртвы и҆ да́ры, и҆ ѡ҆бѣща́ютъ ѡ҆бѣ́ты гдⷭ҇еви и҆ воздадѧ́тъ. |
|
22
|
22
|
| καὶ πατάξει Κύριος τοὺς Αἰγυπτίους πληγῇ καὶ ἰάσεται αὐτοὺς ἰάσει, καὶ ἐπιστραφήσονται πρὸς Κύριον, καὶ εἰσακούσεται αὐτῶν καὶ ἰάσεται αὐτούς. | И҆ порази́тъ гдⷭ҇ь є҆гѵ́птѧнъ ꙗ҆́звою вели́кою и҆ и҆сцѣли́тъ и҆̀хъ цѣльбо́ю, и҆ ѡ҆братѧ́тсѧ ко гдⷭ҇еви, и҆ оу҆слы́шитъ и҆̀хъ и҆ и҆сцѣли́тъ и҆̀хъ цѣльбо́ю. |
|
23
|
23
|
| Τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνη ἔσται ἡ ὁδὸς ἀπὸ Αἰγύπτου πρὸς ᾿Ασσυρίους καὶ εἰσελεύσονται ᾿Ασσύριοι εἰς Αἴγυπτον, καὶ Αἰγύπτιοι πορεύσονται πρὸς ᾿Ασσυρίους, καὶ δουλεύσουσιν Αἰγύπτιοι τοῖς ᾿Ασσυρίοις. | Въ то́й де́нь бꙋ́детъ пꙋ́ть ѿ є҆гѵ́пта ко а҆ссѷрі́анѡмъ, и҆ вни́дꙋтъ а҆ссѷрі́ане во є҆гѵ́петъ, и҆ є҆гѵ́птѧне по́йдꙋтъ ко а҆ссѷрі́анѡмъ, и҆ порабо́таютъ є҆гѵ́птѧне а҆ссѷрі́анѡмъ. |
|
24
|
24
|
| Τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνη ἔσται ᾿Ισραὴλ τρίτος ἐν τοῖς ᾿Ασσυρίοις καὶ ἐν τοῖς Αἰγυπτίοις εὐλογημένος ἐν τῇ γῇ, | Въ то́й де́нь бꙋ́детъ і҆и҃ль тре́тїй во є҆гѵ́птѧнѣхъ и҆ во а҆ссѷрі́анѣхъ, благослове́нъ на землѝ, |
|
25
|
25
|
| ἣν εὐλόγησε Κύριος σαβαὼθ λέγων· εὐλογημένος ὁ λαός μου ὁ ἐν Αἰγύπτῳ καὶ ὁ ἐν ᾿Ασσυρίοις καὶ ἡ κληρονομία μου ᾿Ισραήλ. | ю҆́же блгⷭ҇вѝ гдⷭ҇ь саваѡ́ѳъ, гл҃ѧ: блгⷭ҇ве́ни лю́дїе моѝ, и҆̀же во є҆гѵ́птѣ и҆ и҆̀же во а҆ссѷрі́ахъ, и҆ наслѣ́дїе моѐ і҆и҃ль. |
|
Κεφάλαιο 20
|
Глава́ к҃
|
|
1
|
1
|
| ΤΟΥ ἔτους οὗ εἰσῆλθεν Τανάθαν εἰς ῎Αζωτον, ἡνίκα ἀπεστάλη ὑπὸ ᾿Αρνᾶ βασιλέως ᾿Ασσυρίων καὶ ἐπολέμησε τὴν ῎Αζωτον καὶ ἔλαβεν αὐτήν, | Въ лѣ́то, въ не́же вни́де танаѳа́нъ во а҆зѡ́тъ, є҆гда̀ по́сланъ бы́сть ѿ а҆рны̀, царѧ̀ а҆ссѷрі́йскагѡ, и҆ воева̀ на а҆зѡ́тъ и҆ взѧ̀ є҆го̀, |
|
2
|
2
|
| τότε ἐλάλησε Κύριος πρὸς ᾿Ησαΐαν υἱὸν ᾿Αμὼς λέγων· πορεύου καὶ ἄφελε τὸν σάκκον ἀπὸ τῆς ὀσφύος σου καὶ τὰ σανδάλιά σου ὑπόλυσαι ἀπὸ τῶν ποδῶν σου· καὶ ποίησον οὕτως πορευόμενος γυμνὸς καὶ ἀνυπόδετος. | тогда̀ речѐ гдⷭ҇ь ко и҆са́їи сы́нꙋ а҆мѡ́совꙋ, гл҃ѧ: и҆дѝ и҆ све́рзи вре́тище со чре́слъ свои́хъ, и҆ санда̑лїѧ твоѧ̑ и҆ззꙋ́й съ но́гъ твои́хъ, и҆ сотворѝ си́це, ходѧ̀ на́гъ и҆ бо́съ. |
|
3
|
3
|
| καὶ εἶπε Κύριος· ὃν τρόπον πεπόρευται ὁ παῖς μου ῾Ησαΐας γυμνὸς καὶ ἀνυπόδετος τρία ἔτη, τρία ἔτη ἔσται εἰς σημεῖα καὶ τέρατα τοῖς Αἰγυπτίοις καὶ Αἰθίοψιν· | И҆ речѐ гдⷭ҇ь: ꙗ҆́коже ходи́лъ ра́бъ мо́й и҆са́їа на́гъ и҆ бо́съ трѝ лѣ̑та, трѝ лѣ̑та бꙋ́дꙋтъ зна́мєнїѧ и҆ чꙋдеса̀ є҆гѵ́птѧнѡмъ и҆ є҆ѳїо́плѧнѡмъ: |
|
4
|
4
|
| ὅτι οὕτως ἄξει βασιλεὺς ᾿Ασσυρίων τὴν αἰχμαλωσίαν Αἰγύπτου καὶ Αἰθιόπων, νεανίσκους καὶ πρεσβύτας, γυμνοὺς καὶ ἀνυποδέτους, ἀνακεκαλυμμένους τὴν αἰσχύνην Αἰγύπτου. | ꙗ҆́кѡ та́кожде ѿведе́тъ ца́рь а҆ссѷрі́йскъ плѣ́нъ є҆гѵ́петскъ и҆ є҆ѳїо́пскъ, ю҆́ношы и҆ ста́рцы, на́ги и҆ бо́сы, ѿкровє́ны во стыдѣ́нїе є҆гѵ́птꙋ. |
|
5
|
5
|
| καὶ αἰσχυνθήσονται ἡττηθέντες οἱ Αἰγύπτιοι ἐπὶ τοῖς Αἰθίοψιν, ἐφ᾿ οἷς ἦσαν πεποιθότες οἱ Αἰγύπτιοι, ἦσαν γὰρ αὐτοῖς δόξα. | И҆ постыдѧ́тсѧ побѣжде́ни є҆гѵ́птѧне ѡ҆ є҆ѳїо́плѧнѣхъ, на ни́хже оу҆пова́хꙋ є҆гѵ́птѧне, бѧ́хꙋ бо и҆̀мъ сла́ва. |
|
6
|
6
|
| καὶ ἐροῦσιν οἱ κατοικοῦντες ἐν τῇ νήσῳ ταύτῃ ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ· ἰδοὺ ἡμεῖς ἦμεν πεποιθότες τοῦ φυγεῖν εἰς αὐτοὺς εἰς βοήθειαν, οἳ οὐκ ἠδύναντο σωθῆναι ἀπὸ βασιλέως ᾿Ασσυρίων· καὶ πῶς ἡμεῖς σωθησόμεθα; | И҆ рекꙋ́тъ живꙋ́щїи на ѻ҆́стровѣ се́мъ въ де́нь ѻ҆́ный: сѐ, мы̀ бѣ́хомъ оу҆пова́юще бѣжа́ти къ ни̑мъ на по́мощь, и҆́же не мого́ша спасти́сѧ ѿ царѧ̀ а҆ссѷрі́йска, и҆ ка́кѡ мы̀ спасе́мсѧ; |
|
Κεφάλαιο 21
|
Глава́ к҃а
|
|
1
|
1
|
| Τὸ ὅραμα τῆς ἐρήμου. ΩΣ καταιγὶς δι᾿ ἐρήμου διέλθοι ἐξ ἐρήμου ἐρχομένη ἐκ γῆς, φοβερὸν | Видѣ́нїе пꙋсты́ни. Ꙗ҆́коже бꙋ́рѧ сквозѣ̀ пꙋсты́ню прохо́дитъ, ѿ пꙋсты́ни и҆сходѧ́щаѧ и҆з̾ землѝ, |
|
2
|
2
|
| τὸ ὅραμα καὶ σκληρὸν ἀνηγγέλη μοι. ὁ ἀθετῶν ἀθετεῖ, ὁ ἀνομῶν ἀνομεῖ. ἐπ᾿ ἐμοὶ οἱ ᾿Ελαμῖται, καὶ οἱ πρέσβεις τῶν Περσῶν ἐπ᾿ ἐμὲ ἔρχονται. νῦν στενάξω καὶ παρακαλέσω ἐμαυτόν. | стра́шно видѣ́нїе и҆ же́стоко повѣ́дасѧ мнѣ̀: престꙋпа́ѧй престꙋпа́етъ, и҆ беззако́ннꙋѧй беззако́нствꙋетъ: на мѧ̀ є҆ламі́тє, и҆ послы̀ пе́рсстїи на мѧ̀ и҆́дꙋтъ: нн҃ѣ воздохнꙋ̀ и҆ оу҆тѣ́шꙋ себѐ. |
|
3
|
3
|
| διὰ τοῦτο ἐνεπλήσθη ἡ ὀσφύς μου ἐκλύσεως, καὶ ὠδῖνες ἔλαβόν με ὡς τὴν τίκτουσαν· ἠδίκησα τοῦ μὴ ἀκοῦσαι, ἐσπούδασα τοῦ μὴ βλέπειν. | Сегѡ̀ ра́ди напо́лнишасѧ чрє́сла моѧ̑ разслабле́нїѧ, и҆ бѡлѣ́зни прїѧ́ша мѧ̀ а҆́ки ражда́ющꙋю: непра́вдовахъ є҆́же не слы́шати, потща́хсѧ є҆́же не ви́дѣти. |
|
4
|
4
|
| ἡ καρδία μου πλανᾶται, καὶ ἡ ἀνομία με βαπτίζει, ἡ ψυχή μου ἐφέστηκεν εἰς φόβον. | Се́рдце моѐ заблꙋжда́етъ, и҆ беззако́нїе погрꙋжа́етъ мѧ̀, дꙋша̀ моѧ̀ стои́тъ во стра́сѣ. |
|
5
|
5
|
| ἑτοίμασον τὴν τράπεζαν· φάγετε, πίετε· ἀναστάντες, οἱ ἄρχοντες, ἑτοιμάσατε θυρεούς. | Оу҆гото́вите трапе́зꙋ, ꙗ҆ди́те, пі́йте: воста́вше, кнѧ̑зи, оу҆гото́вите щиты̀, |
|
6
|
6
|
| ὅτι οὕτως εἶπε πρός με Κύριος· βαδίσας σεαυτῷ στῆσον σκοπὸν καὶ ὃ ἂν ἴδῃς ἀνάγγειλον· | ꙗ҆́кѡ та́кѡ речѐ гдⷭ҇ь ко мнѣ̀: ше́дъ поста́ви себѣ̀ стра́жа, и҆ є҆́же а҆́ще оу҆́зриши, возвѣстѝ. |
|
7
|
7
|
| καὶ εἶδον ἀναβάτας ἱππεῖς δύο καὶ ἀναβάτην ὄνου καὶ ἀναβάτην καμήλου. ἀκρόασαι ἀκρόασιν πολλὴν | И҆ оу҆зрѣ́хъ вса́дники кѡ́нныѧ два̀, вса́дника на ѻ҆слѧ́ти и҆ вса́дника на велблю́дѣ. Послꙋ́шай слꙋ́шанїемъ мно́гимъ |
|
8
|
8
|
| καὶ κάλεσον Οὐρίαν εἰς τὴν σκοπιὰν Κυρίου. καὶ εἶπεν· ἔστην διαπαντὸς ἡμέρας καὶ ἐπὶ τῆς παρεμβολῆς ἐγὼ ἔστην ὅλην τὴν νύκτα, | и҆ призовѝ оу҆рі́ю на стра́жбꙋ гдⷭ҇ню. И҆ речѐ: стоѧ́хъ вы́нꙋ де́нь, и҆ оу҆ по́лчища а҆́зъ стоѧ́хъ всю̀ но́щь, |
|
9
|
9
|
| καὶ ἰδοὺ αὐτὸς ἔρχεται ἀναβάτης ξυνωρίδος. καὶ ἀποκριθεὶς εἶπε· πέπτωκε πέπτωκε Βαβυλών, καὶ πάντα τὰ ἀγάλματα αὐτῆς, καὶ τὰ χειροποίητα αὐτῆς συνετρίβησαν εἰς τὴν γῆν. | и҆ сѐ, са́мъ грѧде́тъ (мꙋ́жъ) вса́дникъ двоко́нный, и҆ ѿвѣща́въ речѐ: падѐ, падѐ вавѷлѡ́нъ, и҆ всѝ кꙋмі́ры є҆гѡ̀ и҆ всѧ̑ рꙋкотворє́ннаѧ є҆гѡ̀ сокрꙋши́шасѧ на землѝ. |
|
10
|
10
|
| ἀκούσατε, οἱ καταλελειμμένοι καὶ οἱ ὀδυνώμενοι, ἀκούσατε ἃ ἤκουσα παρὰ Κυρίου σαβαώθ· ὁ Θεὸς τοῦ ᾿Ισραὴλ ἀνήγγειλεν ἡμῖν. | Послꙋ́шайте, ѡ҆ста́вшїисѧ, и҆ болѣ́знꙋющїи, оу҆слы́шите: є҆́же слы́шахъ ѿ гдⷭ҇а саваѡ́ѳа, бг҃ъ і҆и҃левъ возвѣстѝ на́мъ. |
|
11
|
11
|
| Τὸ ὅραμα τῆς ᾿Ιδουμαίας. Πρὸς ἐμὲ καλεῖ παρὰ τοῦ Σηείρ· φυλάσσετε ἐπάλξεις. | Видѣ́нїе на і҆дꙋме́ю. Ко мнѣ̀ зовѝ ѿ сиі́ра: стреги́те забра̑ла. |
|
12
|
12
|
| φυλάσσω τὸ πρωΐ καὶ τὴν νύκτα· ἐὰν ζητῇς, ζήτει καὶ παρ᾿ ἐμοὶ οἴκει· | Стрегꙋ̀ заꙋ́тра и҆ но́щїю. А҆́ще и҆́щеши, и҆щѝ и҆ оу҆ менє̀ ѡ҆бита́й. |
|
13
|
13
|
| ἐν τῷ δρυμῷ ἑσπέρας κοιμηθήσῃ ἐν τῇ ὁδῷ Δαιδάν. | Въ дꙋбра́вѣ въ ве́черъ преспи́ши, и҆лѝ на пꙋтѝ деда́новѣ. |
|
14
|
14
|
| εἰς συνάντησιν διψῶντι ὕδωρ φέρετε, οἱ ἐνοικοῦντες ἐν χώρᾳ Θαιμάν, ἄρτοις συναντᾶτε τοῖς φεύγουσι διὰ τὸ πλῆθος τῶν πεφονευμένων | Во срѣ́тенїе жа́ждꙋщемꙋ во́дꙋ принеси́те, живꙋ́щїи во странѣ̀ ѳема́новѣ, со хлѣ̑бы срѣта́йте бѣжа́щыѧ мно́жества ра́ди оу҆бїе́нныхъ |
|
15
|
15
|
| καὶ διὰ τὸ πλῆθος τῶν πλανωμένων καὶ διὰ τὸ πλῆθος τῆς μαχαίρας καὶ διὰ τὸ πλῆθος τῶν τοξευμάτων τῶν διατεταμένων καὶ διὰ τὸ πλῆθος τῶν πεπτωκότων ἐν τῷ πολέμῳ. | и҆ мно́жества ра́ди заблꙋжда́ющихъ, и҆ мно́жества ра́ди мече́й и҆ мно́жества ра́ди лꙋкѡ́въ напрѧже́нныхъ, и҆ мно́жества ра́ди па́дшихъ на сѣ́чи. |
|
16
|
16
|
| διότι οὕτως εἶπέ μοι Κύριος· ἔτι ἐνιαυτὸς ὡς ἐνιαυτὸς μισθωτοῦ, ἐκλείψει ἡ δόξα τῶν υἱῶν Κηδάρ, | Ꙗ҆́кѡ си́це речѐ гдⷭ҇ь ко мнѣ̀: є҆щѐ лѣ́то (є҆ди́но), ꙗ҆́коже лѣ́то нае́мника, ѡ҆скꙋдѣ́етъ сла́ва сынѡ́въ кида́рскихъ, |
|
17
|
17
|
| καὶ τὸ κατάλοιπον τῶν τοξευμάτων τῶν ἰσχυρῶν υἱῶν Κηδὰρ ἔσται ὀλίγον, ὅτι Κύριος ὁ Θεὸς ᾿Ισραὴλ ἐλάλησεν. | и҆ ѡ҆ста́нокъ лꙋкѡ́въ си́льныхъ сынѡ́въ кида́рскихъ бꙋ́детъ ма́лъ, ꙗ҆́кѡ гдⷭ҇ь бг҃ъ і҆и҃левъ гл҃а. |
|
Κεφάλαιο 22
|
Глава́ к҃в
|
|
1
|
1
|
| Τὸ ρῆμα τῆς φάραγγος Σιών. ΤΙ ἐγένετό σοι νῦν, ὅτι ἀνέβητε πάντες εἰς δώματα μάταια; | Видѣ́нїе де́бри сїѡ́ни. Что̀ бы́сть тебѣ̀, ꙗ҆́кѡ нн҃ѣ возлѣзо́сте всѝ на хра̑мины тщє́тныѧ; |
|
2
|
2
|
| ἐνεπλήσθη ἡ πόλις βοώντων· οἱ τραυματίαι σου οὐ τραυματίαι μαχαίρας, οὐδὲ οἱ νεκροί σου νεκροὶ πολέμων. | Напо́лнисѧ гра́дъ вопїю́щихъ, оу҆ѧ́звленнїи твоѝ не мечьмѝ оу҆ѧзвле́ни, нижѐ мертвецы̀ твоѝ оу҆мерщвле́ни ра́тїю: |
|
3
|
3
|
| πάντες οἱ ἄρχοντές σου πεφεύγασι, καὶ οἱ ἁλόντες σκληρῶς δεδεμένοι εἰσί, καὶ οἱ ἰσχύοντες ἐν σοὶ πόρρω πεφεύγασι. | всѝ кнѧ̑зи твоѝ побѣго́ша, и҆ плѣне́ннїи же́стоцѣ сꙋ́ть свѧ́зани, и҆ крѣ́пцыи въ тебѣ̀ дале́че ѿбѣжа́ша. |
|
4
|
4
|
| διὰ τοῦτο εἶπα· ἄφετέ με, πικρῶς κλαύσομαι, μὴ κατισχύσητε παρακαλεῖν με ἐπὶ τὸ σύντριμμα τῆς θυγατρὸς τοῦ γένους μου. | Сегѡ̀ ра́ди реко́хъ: ѡ҆ста́вите менѐ, да го́рцѣ воспла́чꙋсѧ: не належи́те оу҆тѣша́ти мѧ̀ ѡ҆ сокрꙋше́нїи дще́ре ро́да моегѡ̀: |
|
5
|
5
|
| ὅτι ἡμέρα ταραχῆς καὶ ἀπωλείας καὶ καταπατήματος καὶ πλάνησις παρὰ Κυρίου σαβαὼθ ἐν φάραγγι Σιών· πλανῶνται ἀπὸ μικροῦ ἕως μεγάλου, πλανῶνται ἐπὶ τὰ ὄρη. | ꙗ҆́кѡ де́нь мѧте́жа и҆ па́гꙋбы и҆ попра́нїѧ, и҆ смѧте́нїе ѿ гдⷭ҇а саваѡ́ѳа: въ де́бри сїѡ́ни скита́ютсѧ, ѿ ма́ла да́же до вели́ка скита́ютсѧ по гора́мъ. |
|
6
|
6
|
| οἱ δὲ ᾿Ελαμῖται ἔλαβον φαρέτρας, ἀναβάται ἄνθρωποι ἐφ᾿ ἵπποις καὶ συναγωγὴ παρατάξεως. | Є҆ламі́тє же взѧ́ша тꙋ́лы, и҆ вса́дницы человѣ́цы на ко́нехъ, и҆ собо́ръ ѡ҆полче́нїѧ. |
|
7
|
7
|
| καὶ ἔσονται αἱ ἐκλεκταὶ φάραγγές σου πλησθήσονται ἁρμάτων, οἱ δὲ ἱππεῖς ἐμφράξουσι τὰς πύλας σου· | И҆ бꙋ́дꙋтъ и҆збра̑нны дє́бри твоѧ̑, напо́лнѧтсѧ колесни́цъ, кѡ́нницы же застꙋ́пѧтъ врата̀ твоѧ̑ |
|
8
|
8
|
| καὶ ἀνακαλύψουσι τὰς πύλας ᾿Ιούδα· καὶ ἐμβλέψονται τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ εἰς τοὺς ἐκλεκτοὺς οἴκους τῆς πόλεως | и҆ ѿкры́ютъ врата̀ і҆ꙋ̑дина, и҆ воззрѧ́тъ въ то́й де́нь во и҆збра̑нныѧ до́мы гра́да, |
|
9
|
9
|
| καὶ ἀνακαλύψουσι τὰ κρυπτὰ τῶν οἴκων τῆς ἄκρας Δαυίδ. καὶ εἴδοσαν ὅτι πλείους εἰσὶ καὶ ὅτι ἀπέστρεψε τὸ ὕδωρ τῆς ἀρχαίας κολυμβήθρας εἰς τὴν πόλιν | и҆ ѿкры́ютъ сокровє́ннаѧ домѡ́въ краегра́дїѧ даві́дова, и҆ оу҆́зрѧтъ, ꙗ҆́кѡ мно́жайшїи сꙋ́ть, и҆ ꙗ҆́кѡ ѿврати́ша во́дꙋ дре́внїѧ кꙋпѣ́ли во гра́дъ, |
|
10
|
10
|
| καὶ ὅτι καθείλοσαν τοὺς οἴκους ῾Ιερουσαλὴμ εἰς ὀχύρωμα τείχους τῇ πόλει. | и҆ ꙗ҆́кѡ разори́ша до́мы і҆ерⷭ҇ли̑мли на оу҆твержде́нїе стѣнѣ̀ гра́днѣй. |
|
11
|
11
|
| καὶ ἐποιήσατε ἑαυτοῖς ὕδωρ ἀναμέσον τῶν δύο τειχῶν ἐσώτερον τῆς κολυμβήθρας τῆς ἀρχαίας καὶ οὐκ ἐνεβλέψατε εἰς τὸν ἀπ᾿ ἀρχῆς ποιήσαντα αὐτὴν καὶ τὸν κτίσαντα αὐτὴν οὐκ εἴδετε. | И҆ сотвори́сте себѣ̀ во́дꙋ междꙋ̀ двѣма̀ стѣна́ма, внꙋтрьꙋ́дꙋ кꙋпѣ́ли дре́внїѧ, и҆ не воззрѣ́сте на сотвори́вшаго ю҆̀ и҆спе́рва, и҆ согра́ждшагѡ ю҆̀ не ви́дѣсте. |
|
12
|
12
|
| καὶ ἐκάλεσε Κύριος Κύριος σαβαὼθ ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ κλαυθμὸν καὶ κοπετὸν καὶ ξύρησιν καὶ ζῶσιν σάκκων, | И҆ призва̀ гдⷭ҇ь, гдⷭ҇ь саваѡ́ѳъ въ то́й де́нь пла́чь и҆ рыда́нїе, и҆ ѡ҆стриже́нїе и҆ препоѧ́санїе во врє́тища: |
|
13
|
13
|
| αὐτοὶ δὲ ἐποιήσαντο εὐφροσύνην καὶ ἀγαλλίαμα σφάζοντες μόσχους καὶ θύοντες πρόβατα, ὥστε φαγεῖν κρέατα καὶ πιεῖν οἶνον λέγοντες· φάγωμεν καὶ πίωμεν, αὔριον γὰρ ἀποθνήσκομεν. | ті́и же сотвори́ша ра́дость и҆ весе́лїе, закала́юще телцы̀ и҆ жрꙋ́ще ѻ҆́вцы, ꙗ҆́кѡ ꙗ҆́сти мѧса̀ и҆ пи́ти вїно̀, глаго́люще: да ꙗ҆́мы и҆ пїе́мъ, оу҆́трѣ бо оу҆́мремъ. |
|
14
|
14
|
| καὶ ἀνακεκαλυμμένα ταῦτά ἐστιν ἐν τοῖς ὠσὶ Κυρίου σαβαώθ, ὅτι οὐκ ἀφεθήσεται ὑμῖν αὕτη ἡ ἁμαρτία, ἕως ἂν ἀποθάνητε. | И҆ ѿкровє́нна сїѧ̑ сꙋ́ть во оу҆́шїю гдⷭ҇а саваѡ́ѳа, ꙗ҆́кѡ не ѡ҆ста́витсѧ ва́мъ то́й грѣ́хъ, до́ндеже оу҆́мрете. |
|
15
|
15
|
| Τάδε λέγει Κύριος σαβαώθ· πορεύου εἰς τὸ παστοφόριον, πρὸς Σομνᾶν τὸν ταμίαν καὶ εἶπον αὐτῷ· | Си́це гл҃етъ гдⷭ҇ь саваѡ́ѳъ: и҆дѝ въ кꙋ́щꙋ ко сомна́нꙋ строи́телю до́мꙋ и҆ рцы̀ є҆мꙋ̀: |
|
16
|
16
|
| τί σὺ ὧδε, καὶ τί σοί ἐστιν ὧδε, ὅτι ἐλατόμησας σεαυτῷ ὧδε μνημεῖον καὶ ἐποίησας σεαυτῷ ἐν ὑψηλῷ μνημεῖον καὶ ἔγραψας σεαυτῷ ἐν πέτρα σκηνήν; | что̀ ты̀ здѣ̀, и҆ что̀ тебѣ̀ здѣ̀, ꙗ҆́кѡ и҆стеса́лъ є҆сѝ себѣ̀ здѣ̀ гро́бъ и҆ сотвори́лъ є҆сѝ себѣ̀ на высо́цѣ гро́бъ, и҆ написа́лъ є҆сѝ себѣ̀ на ка́мени кꙋ́щꙋ; |
|
17
|
17
|
| ἰδοὺ δὴ Κύριος σαβαὼθ ἐκβαλεῖ καὶ ἐκτρίψει ἄνδρα καὶ ἀφελεῖ τὴν στολήν σου καὶ τὸν στέφανόν σου τὸν ἔνδοξον | Сѐ, нн҃ѣ гдⷭ҇ь саваѡ́ѳъ и҆зве́ржетъ и҆ сотре́тъ мꙋ́жа, и҆ ѿи́метъ оу҆́тварь твою̀ и҆ вѣне́цъ тво́й сла́вный, |
|
18
|
18
|
| καὶ ρίψει σε εἰς χώραν μεγάλην καὶ ἀμέτρητον, καὶ ἐκεῖ ἀποθανῇ· καὶ θήσει τὸ ἅρμα σου τὸ καλὸν εἰς ἀτιμίαν καὶ τὸν οἶκον τοῦ ἄρχοντός σου εἰς καταπάτημα· | и҆ пове́ржетъ тѧ̀ во странꙋ̀ вели́кꙋ и҆ безмѣ́рнꙋ, и҆ та́мѡ оу҆́мреши: и҆ положи́тъ колесни́цꙋ твою̀ до́брꙋю въ безче́стїе и҆ до́мъ кнѧ́зѧ твоегѡ̀ въ попра́нїе: |
|
19
|
19
|
| καὶ ἀφαιρεθήσῃ ἐκ τῆς οἰκονομίας σου καὶ ἐκ τῆς στάσεώς σου. | и҆ и҆зве́ржешисѧ ѿ строи́телства твоегѡ̀ и҆ ѿ степе́не твоегѡ̀. |
|
20
|
20
|
| καὶ ἔσται ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ καλέσω τὸν παῖδά μου ᾿Ελιακεὶμ τὸν τοῦ Χελκίου | И҆ бꙋ́детъ въ то́й де́нь, и҆ призовꙋ̀ раба̀ моего̀ є҆лїакі́ма сы́на хелкі́ева |
|
21
|
21
|
| καὶ ἐνδύσω αὐτὸν τὴν στολήν σου καὶ τὸν στέφανόν σου δώσω αὐτῷ καὶ κράτος καὶ τὴν οἰκονομίαν σου δώσω εἰς τὰς χεῖρας αὐτοῦ, καὶ ἔσται ὡς πατὴρ τοῖς ἐνοικοῦσιν ἐν ῾Ιερουσαλὴμ καὶ τοῖς ἐνοικοῦσιν ἐν ᾿Ιούδᾳ. | и҆ ѡ҆блекꙋ̀ є҆го̀ во оу҆́тварь твою̀, и҆ вѣне́цъ тво́й да́мъ є҆мꙋ̀ и҆ держа́вꙋ твою̀, и҆ строи́телство твоѐ да́мъ въ рꙋ́цѣ є҆гѡ̀, и҆ бꙋ́детъ ꙗ҆́кѡ ѻ҆те́цъ живꙋ́щымъ во і҆ерⷭ҇ли́мѣ и҆ живꙋ́щымъ во і҆ꙋде́и. |
|
22
|
22
|
| καὶ δώσω τὴν δόξαν Δαυὶδ αὐτῷ, καὶ ἄρξει, καὶ οὐκ ἔσται ὁ ἀντιλέγων. καὶ δώσω αὐτῷ τὴν κλεῖδα οἴκου Δαυὶδ ἐπὶ τῷ ὤμῳ αὐτοῦ καὶ ἀνοίξει, καὶ οὐκ ἔσται ὁ ἀποκλείων, καὶ κλείσει καὶ οὐκ ἔσται ὁ ἀνοίγων. | И҆ да́мъ є҆мꙋ̀ сла́вꙋ даві́довꙋ, и҆ ѡ҆бвладѣ́етъ, и҆ не бꙋ́детъ противоглаго́лющагѡ: и҆ да́мъ є҆мꙋ̀ клю́чь до́мꙋ даві́дова на ра́мо є҆гѡ̀, и҆ ѿве́рзетъ, и҆ не бꙋ́детъ затворѧ́ющагѡ, и҆ затво́ритъ, и҆ не бꙋ́детъ ѿверза́ющагѡ. |
|
23
|
23
|
| καὶ στήσω αὐτὸν ἄρχοντα ἐν τόπῳ πιστῷ καὶ ἔσται εἰς θρόνον δόξης τοῦ οἴκου τοῦ πατρὸς αὐτοῦ. | И҆ поста́влю є҆го̀ кнѧ́зѧ на мѣ́стѣ вѣ́рнѣ, и҆ бꙋ́детъ на престо́лѣ сла́вы до́мꙋ ѻ҆тца̀ своегѡ̀. |
|
24
|
24
|
| καὶ ἔσται πεποιθὼς ἐπ᾿ αὐτὸν πᾶς ἔνδοξος ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ, ἀπὸ μικροῦ ἕως μεγάλου, καὶ ἔσονται ἐπικρεμάμενοι αὐτῷ. | И҆ бꙋ́детъ оу҆пова́ѧй на него̀ всѧ́къ сла́вный въ домꙋ̀ ѻ҆тца̀ є҆гѡ̀, ѿ ма́ла да́же до вели́ка: и҆ бꙋ́дꙋтъ зави́сѧще на не́мъ. |
|
25
|
25
|
| ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ — τάδε λέγει Κύριος σαβαώθ — κινηθήσεται ὁ ἄνθρωπος ὁ ἐστηριγμένος ἐν τόπῳ πιστῷ καὶ ἀφαιρεθήσεται· καὶ πεσεῖται, καὶ ἐξολοθρευθήσεται ἡ δόξα ἡ ἐπ᾿ αὐτόν, ὅτι Κύριος ἐλάλησεν. | Въ то́й де́нь, сїѧ̑ гл҃етъ гдⷭ҇ь саваѡ́ѳъ, подви́гнетсѧ человѣ́къ оу҆твержде́нъ на мѣ́стѣ вѣ́рнѣ, и҆ ѿи́метсѧ, и҆ паде́тъ, и҆ потреби́тсѧ сла́ва, ꙗ҆́же на не́мъ, ꙗ҆́кѡ гдⷭ҇ь гл҃а. |
|
Κεφάλαιο 23
|
Глава́ к҃г
|
|
1
|
1
|
| Τὸ ὅραμα Τύρου. ΟΛΟΛΥΞΑΤΕ, πλοῖα Καρχηδόνος, ὅτι ἀπώλετο, καὶ οὐκέτι ἔρχονται ἐκ γῆς Κιτιαίων· ἦκται αἰχμάλωτος. | Видѣ́нїе на тѵ́ра. Пла́читесѧ, корабли̑ кархидо́нстїи, ꙗ҆́кѡ поги́бе, и҆ ктомꙋ̀ не и҆́дꙋтъ ѿ землѝ китїе́йскїѧ, ѿведе́сѧ плѣне́нъ. |
|
2
|
2
|
| τίνι ὅμοιοι γεγόνασιν οἱ ἐνοικοῦντες ἐν τῇ νήσῳ μετάβολοι Φοινίκης διαπερῶντες τὴν θάλασσαν | Комꙋ̀ подо́бни бы́ша живꙋ́щїи во ѻ҆́стровѣ, кꙋпцы̀ фі́нїчестїи, преходѧ́щїи мо́ре; |
|
3
|
3
|
| ἐν ὕδατι πολλῷ, σπέρμα μεταβόλων; ὡς ἀμητοῦ εἰσφερομένου οἱ μετάβολοι τῶν ἐθνῶν. | Въ водѣ̀ мно́зѣ сѣ́мѧ кꙋпе́ческо, а҆́ки жа́твѣ вноси́мѣй кꙋпцы̀ ꙗ҆зы́честїи. |
|
4
|
4
|
| αἰσχύνθητι, Σιδών, εἶπεν ἡ θάλασσα. ἡ δὲ ἰσχὺς τῆς θαλάσσης εἶπεν· οὐκ ὤδινον οὐδὲ ἔτεκον οὐδὲ ἐξέθρεψα νεανίσκους οὐδὲ ὕψωσα παρθένους. | Оу҆срами́сѧ, сїдѡ́не, речѐ мо́ре. Крѣ́пость же морска́ѧ речѐ: не болѣ́хъ, ни породи́хъ, ни вскорми́хъ ю҆́ношъ, нижѐ вознесо́хъ дѣви́цъ. |
|
5
|
5
|
| ὅταν δὲ ἀκουστὸν γένηται Αἰγύπτῳ, λήψεται αὐτοὺς ὀδύνη περὶ Τύρου. | Є҆гда́ же слы́шано бꙋ́детъ во є҆гѵ́птѣ, прїи́метъ ѧ҆̀ болѣ́знь ѡ҆ тѵ́рѣ. |
|
6
|
6
|
| ἀπέλθατε εἰς Καρχηδόνα, ὀλολύξατε, οἱ κατοικοῦντες ἐν τῇ νήσῳ ταύτῃ. | И҆ди́те въ кархидо́нъ, пла́читесѧ, живꙋ́щїи во ѻ҆́стровѣ се́мъ. |
|
7
|
7
|
| οὐχ αὕτη ἦν ὑμῶν ἡ ὕβρις ἀπ᾿ ἀρχῆς πρὶν ἢ παραδοθῆναι αὐτήν; | Не сїе́ ли бѣ̀ велича́нїе ва́мъ и҆спе́рва, пре́жде не́же пре́данꙋ бы́ти є҆мꙋ̀; |
|
8
|
8
|
| τίς ταῦτα ἐβούλευσεν ἐπὶ Τύρον; μὴ ἥσσων ἐστὶν ἢ οὐκ ἰσχύει; οἱ ἔμποροι αὐτῆς ἔνδοξοι, ἄρχοντες τῆς γῆς. | Кто̀ сїѧ̑ совѣща̀ на тѵ́ра; є҆да̀ хꙋ́ждшїй є҆́сть, и҆лѝ не крѣ́пкїй є҆́сть; кꙋпцы̀ є҆гѡ̀ сла́внїи кнѧ̑зи землѝ. |
|
9
|
9
|
| Κύριος σαβαὼθ ἐβουλεύσατο παραλῦσαι πᾶσαν τὴν ὕβριν τῶν ἐνδόξων καὶ ἀτιμάσαι πᾶν ἔνδοξον ἐπὶ τῆς γῆς. | Гдⷭ҇ь саваѡ́ѳъ совѣща̀ разсы́пати всѧ́кꙋю горды́ню сла́вныхъ и҆ ѡ҆безче́стити всѧ́кое сла́вное на землѝ. |
|
10
|
10
|
| ἐργάζου τὴν γῆν σου, καὶ γὰρ πλοῖα οὐκέτι ἔρχεται ἐκ Καρχηδόνος. | Дѣ́лай зе́млю твою̀, и҆́бо корабли̑ ктомꙋ̀ не прїи́дꙋтъ ѿ кархидо́на. |
|
11
|
11
|
| ἡ δὲ χείρ σου οὐκέτι ἰσχύει κατὰ θάλασσαν, ἡ παροξύνουσα βασιλεῖς· Κύριος σαβαὼθ ἐνετείλατο περὶ Χαναὰν ἀπολέσαι αὐτῆς τὴν ἰσχύν. | И҆ рꙋка̀ твоѧ̀ ктомꙋ̀ не оу҆крѣпѣ́етъ по мо́рю, разгнѣвлѧ́ющаѧ царе́й. Гдⷭ҇ь саваѡ́ѳъ заповѣ́да ѡ҆ ханаа́нѣ, є҆́же погꙋби́ти крѣ́пость є҆гѡ̀. |
|
12
|
12
|
| καὶ ἐροῦσιν· οὐκέτι οὐ μὴ προσθῆτε τοῦ ὑβρίζειν καὶ ἀδικεῖν τὴν θυγατέρα Σιδῶνος· καὶ ἐὰν ἀπέλθῃς εἰς Κιτιεῖς, οὐδὲ ἐκεῖ ἀνάπαυσις ἔσται σοι· | И҆ рекꙋ́тъ: ктомꙋ̀ не приложи́те оу҆карѧ́ти и҆ ѡ҆би́дѣти дще́рь сїдѡ́ню: и҆ а҆́ще ѿи́деши ко китїи́ѡмъ, нижѐ та́мѡ бꙋ́детъ тебѣ̀ поко́й: |
|
13
|
13
|
| καὶ εἰς γῆν Χαλδαίων, καὶ αὕτη ἠρήμωται ἀπὸ τῶν ᾿Ασσυρίων, οὐδὲ ἐκεῖ σοι ἀνάπαυσις ἔσται, ὅτι ὁ τοῖχος αὐτῆς πέπτωκεν. | и҆ въ зе́млю халде́йскꙋ, но и҆ та̀ ѡ҆пꙋстѣ́ла ѿ а҆ссѷрі́анъ, ꙗ҆́кѡ стѣна̀ є҆ѧ̀ паде́сѧ. |
|
14
|
14
|
| ὀλολύξατε, πλοῖα Καρχηδόνος, ὅτι ἀπόλωλε τὸ ὀχύρωμα ὑμῶν. | Пла́читесѧ, корабли̑ кархидо́нстїи, ꙗ҆́кѡ поги́бе тверды́нѧ ва́ша. |
|
15
|
15
|
| καὶ ἔσται ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ καταλειφθήσεται Τύρος ἔτη ἑβδομήκοντα ὡς χρόνος βασιλέως, ὡς χρόνος ἀνθρώπου· καὶ ἔσται μετὰ ἑβδομήκοντα ἔτη, ἔσται Τύρος ὡς ᾆσμα πόρνης. | И҆ бꙋ́детъ въ то́й де́нь, ѡ҆ста́вленъ бꙋ́детъ тѵ́ръ се́дмьдесѧтъ лѣ́тъ, ꙗ҆́коже вре́мѧ (є҆ди́нагѡ) царѧ̀, ꙗ҆́кѡ вре́мѧ человѣ́ческо: и҆ по седми́десѧтихъ лѣ́тѣхъ бꙋ́детъ тѵ́ръ ꙗ҆́кѡ пѣ́снь блꙋдни́цы. |
|
16
|
16
|
| λαβὲ κιθάραν, ρέμβευσον, πόλις πόρνη ἐπιλελησμένη· καλῶς κιθάρισον, πολλὰ ᾆσον, ἵνα σου μνεία γένηται. | Возмѝ гꙋ́сли, ѡ҆быдѝ гра́дъ, блꙋдни́ца забве́наѧ, до́брѣ погꙋдѝ, мно́гѡ воспо́й, да па́мѧть твоѧ̀ бꙋ́детъ. |
|
17
|
17
|
| καὶ ἔσται μετὰ τὰ ἑβδομήκοντα ἔτη, ἐπισκοπὴν ποιήσει ὁ Θεὸς Τύρου, καὶ πάλιν ἀποκατασταθήσεται εἰς τὸ ἀρχαῖον· καὶ ἔσται ἐμπόριον πάσαις ταῖς βασιλείας τῆς οἰκουμένης. | И҆ бꙋ́детъ по седми́десѧтихъ лѣ́тѣхъ, присѣще́нїе сотвори́тъ бг҃ъ тѵ́рꙋ, и҆ па́ки возста́витсѧ на пре́жднее и҆ бꙋ́детъ то́ржище всѣ̑мъ ца́рствамъ вселе́нныѧ на лицы̀ землѝ. |
|
18
|
18
|
| καὶ ἔσται αὐτῆς ἡ ἐμπορία καὶ ὁ μισθὸς ἅγιον Κυρίῳ· οὐκ αὐτοῖς συναχθήσεται, ἀλλὰ τοῖς κατοικοῦσιν ἔναντι Κυρίου πᾶσα ἡ ἐμπορία αὐτῆς φαγεῖν καὶ πιεῖν καὶ ἐμπλησθῆναι εἰς συμβολὴν μνημόσυνον ἔναντι Κυρίου. | И҆ бꙋ́детъ є҆гѡ̀ кꙋ́плѧ и҆ мзда̀ ст҃о гдⷭ҇еви, не и҆̀мъ со́брано бꙋ́детъ, но живꙋ́щымъ пред̾ гдⷭ҇емъ, всѧ̀ кꙋ́плѧ є҆гѡ̀, ꙗ҆́сти и҆ пи́ти и҆ напо́лнитисѧ, и҆ въ сы́тость, на па́мѧть пред̾ гдⷭ҇емъ. |
|
Κεφάλαιο 24
|
Глава́ к҃д
|
|
1
|
1
|
| ΙΔΟΥ Κύριος καταφθείρει τὴν οἰκουμένην καὶ ἐρημώσει αὐτὴν καὶ ἀνακαλύψει τὸ πρόσωπον αὐτῆς καὶ διασπερεῖ τοὺς ἐνοικοῦντας ἐν αὐτῇ. | Сѐ, гдⷭ҇ь разсы́плетъ вселе́ннꙋю и҆ ѡ҆пꙋстоши́тъ ю҆̀, и҆ ѿкры́етъ лицѐ є҆ѧ̀ и҆ расточи́тъ живꙋ́щыѧ на не́й. |
|
2
|
2
|
| καὶ ἔσται ὁ λαὸς ὡς ὁ ἱερεὺς καὶ ὁ παῖς ὡς ὁ κύριος καὶ ἡ θεράπαινα ὡς ἡ κυρία· ἔσται ὁ ἀγοράζων ὡς ὁ πωλῶν, ὁ δανείζων ὡς ὁ δανειζόμενος καὶ ὁ ὀφείλων ὡς ᾧ ὀφείλει. | И҆ бꙋ́дꙋтъ лю́дїе а҆́ки жре́цъ, и҆ ра́бъ а҆́ки господи́нъ, и҆ раба̀ а҆́ки госпожа̀: бꙋ́детъ кꙋпꙋ́ѧй ꙗ҆́кѡ продаѧ́й, и҆ взаи́мъ є҆́млѧй а҆́ки заимода́вецъ, и҆ до́лжный а҆́ки є҆мꙋ́же є҆́сть до́лженъ. |
|
3
|
3
|
| φθορᾷ φθαρήσεται ἡ γῆ, καὶ προνομῇ προνομευθήσεται ἡ γῆ· τὸ γὰρ στόμα Κυρίου ἐλάλησε ταῦτα. | Тлѣ́нїемъ и҆стлѣ́етъ землѧ̀, и҆ расхище́нїемъ расхище́на бꙋ́детъ землѧ̀: оу҆ста́ бо гдⷭ҇нѧ гл҃аша сїѧ̑. |
|
4
|
4
|
| ἐπένθησεν ἡ γῆ, καὶ ἐφθάρη ἡ οἰκουμένη, ἐπένθησαν οἱ ὑψηλοὶ τῆς γῆς. | Воспла́касѧ землѧ̀, и҆ растлѣ́нна бы́сть вселе́ннаѧ, воспла́кашасѧ высо́цыи землѝ. |
|
5
|
5
|
| ἡ δὲ γῆ ἠνόμησε διὰ τοὺς κατοικοῦντας αὐτήν, διότι παρήλθοσαν τὸν νόμον καὶ ἤλλαξαν τὰ προστάγματα, διαθήκην αἰώνιον. | Землѧ́ бо беззако́нїе сотворѝ живꙋ́щихъ ра́ди на не́й, поне́же престꙋпи́ша зако́нъ и҆ и҆змѣни́ша за́пѡвѣди, разрꙋши́ша завѣ́тъ вѣ́чный. |
|
6
|
6
|
| διὰ τοῦτο ἀρὰ ἔδεται τὴν γῆν, ὅτι ἡμάρτοσαν οἱ κατοικοῦντες αὐτήν· διὰ τοῦτο πτωχοὶ ἔσονται οἱ ἐνοικοῦντες ἐν τῇ γῇ, καὶ καταλειφθήσονται ἄνθρωποι ὀλίγοι. | Сегѡ̀ ра́ди проклѧ́тїе поѧ́стъ зе́млю, ꙗ҆́кѡ согрѣши́ша живꙋ́щїи на не́й: сегѡ̀ ра́ди оу҆бо́зи бꙋ́дꙋтъ живꙋ́щїи на землѝ, и҆ ѡ҆ста́нетсѧ человѣ́кѡвъ ма́лѡ. |
|
7
|
7
|
| πενθήσει οἶνος, πενθήσει ἄμπελος, στενάξουσι πάντες οἱ εὐφραινόμενοι τὴν ψυχήν. | Воспла́четсѧ вїно̀, возрыда́етъ вїногра́дъ, возстенꙋ́тъ всѝ ра́дꙋющїисѧ дꙋше́ю. |
|
8
|
8
|
| πέπαυται εὐφροσύνη τυμπάνων, πέπαυται αὐθαδεία καὶ πλοῦτος ἀσεβῶν, πέπαυται φωνὴ κιθάρας. | Преста́ло є҆́сть весе́лїе тѷмпа́нѡвъ, преста̀ высокоде́рзость и҆ бога́тство нечести́выхъ, преста́лъ є҆́сть гла́съ гꙋ́слей: |
|
9
|
9
|
| ἠσχύνθησαν οὐκ ἔπιον οἶνον, πικρὸν ἐγένετο τὸ σίκερα τοῖς πίνουσιν. | оу҆срами́шасѧ, не пи́ша вїна̀, горька̀ бы́сть сїке́ра пїю́щымъ. |
|
10
|
10
|
| ἠρημώθη πᾶσα πόλις, κλείσει οἰκίαν τοῦ μὴ εἰσελθεῖν. | Ѡ҆пꙋстѣ̀ всѧ́къ гра́дъ, заключи́тъ хра́мъ, є҆́же не вни́ти. |
|
11
|
11
|
| ὀλολύζεται περὶ τοῦ οἴνου πανταχῆ· πέπαυται πᾶσα εὐφροσύνη τῆς γῆς, ἀπῆλθε πᾶσα εὐφροσύνη τῆς γῆς. | Пла́читесѧ ѡ҆ вїнѣ̀ всю́дꙋ, преста́ла є҆́сть ра́дость всѧ̀ земна́ѧ, ѿи́де всѧ̀ ра́дость землѝ. |
|
12
|
12
|
| καὶ καταλειφθήσονται πόλεις ἔρημοι, καὶ οἶκοι ἐγκαταλελειμμένοι ἀπολοῦνται. | И҆ ѡ҆ста́нꙋтъ гра́ди пꙋ́сти, и҆ до́мове ѡ҆ста́влени поги́бнꙋтъ. |
|
13
|
13
|
| ταῦτα πάντα ἔσται ἐν τῇ γῆ ἐν μέσῳ τῶν ἐθνῶν, ὃν τρόπον ἐάν τις καλαμήσηται ἐλαίαν, οὕτως καλαμήσονται αὐτούς, καὶ ἐὰν παύσηται ὁ τρύγητος. | Сїѧ̑ всѧ̑ бꙋ́дꙋтъ на землѝ средѝ ꙗ҆зы́кѡвъ: ꙗ҆́коже а҆́ще кто̀ ѡ҆трѧса́етъ ма́сличинꙋ, та́кѡ ѡ҆трѧсꙋ́тъ и҆̀хъ: и҆ (ꙗ҆́коже) а҆́ще ѡ҆ста́нетъ ѿ ѡ҆б̾има́нїѧ вїногра́да, |
|
14
|
14
|
| οὗτοι φωνῇ βοήσονται, οἱ δὲ καταλειφθέντες ἐπὶ τῆς γῆς εὐφρανθήσονται ἅμα τῇ δόξῃ Κυρίου. ταραχθήσεται τὸ ὕδωρ τῆς θαλάσσης· | сі́и гла́сомъ возопїю́тъ: ѡ҆ста́вшїисѧ же на землѝ возра́дꙋютсѧ со сла́вою гдⷭ҇нею, возмѧте́тсѧ вода̀ морска́ѧ. |
|
15
|
15
|
| διὰ τοῦτο ἡ δόξα Κυρίου ἐν ταῖς νήσοις ἔσται τῆς θαλάσσης, τὸ ὄνομα Κυρίου ἔνδοξον ἔσται, Κύριε ὁ Θεὸς ᾿Ισραήλ. | Сегѡ̀ ра́ди сла́ва гдⷭ҇нѧ во ѻ҆́стровѣхъ бꙋ́детъ морски́хъ, и҆́мѧ гдⷭ҇не просла́влено бꙋ́детъ. |
|
16
|
16
|
| ἀπὸ τῶν πτερύγων τῆς γῆς τέρατα ἠκούσαμεν, ἐλπὶς τῷ εὐσεβεῖ. καὶ ἐροῦσιν· οὐαὶ τοῖς ἀθετοῦσιν, οἱ ἀθετοῦντες τὸν νόμον. | Гдⷭ҇и бж҃е і҆и҃левъ, ѿ кри́лъ земны́хъ чꙋдеса̀ слы́шахомъ, наде́жда бл҃гочести́вомꙋ: и҆ рекꙋ́тъ: (го́ре хꙋ́лѧщымъ, и҆̀же хꙋ́лѧтъ зако́нъ,) го́ре престꙋ́пникѡмъ, и҆̀же престꙋпа́ютъ зако́нъ. |
|
17
|
17
|
| φόβος καὶ βόθυνος καὶ παγὶς ἐφ᾿ ὑμᾶς τοὺς ἐνοικοῦντας ἐπὶ τῆς γῆς. | Стра́хъ и҆ про́пасть и҆ сѣ́ть на ва́съ живꙋ́щихъ на землѝ. |
|
18
|
18
|
| καὶ ἔσται ὁ φεύγων τὸν φόβον ἐμπεσεῖται εἰς τὸν βόθυνον, ὁ δὲ ἐκβαίνων ἐκ τοῦ βοθύνου ἁλώσεται ὑπὸ τῆς παγίδος, ὅτι θυρίδες ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ἠνεῴχθησαν, καὶ σεισθήσεται τὰ θεμέλια τῆς γῆς. | И҆ бꙋ́детъ, бѣжа́й стра́ха впаде́тъ въ про́пасть, и҆ и҆зла́зѧй и҆з̾ про́пасти и҆́метсѧ въ сѣ́ть: ꙗ҆́кѡ ѻ҆́кна съ небесѐ ѿверзо́шасѧ, и҆ потрѧсꙋ́тсѧ ѡ҆снѡва́нїѧ земна̑ѧ. |
|
19
|
19
|
| ταραχῇ ταραχθήσεται ἡ γῆ, καὶ ἀπορίᾳ ἀπορηθήσεται ἡ γῆ· | Мѧте́жемъ возмѧте́тсѧ землѧ̀, и҆ скꙋ́достїю ѡ҆скꙋдѣ́етъ землѧ̀. |
|
20
|
20
|
| ἔκλινεν ὡς ὁ μεθύων καὶ κραιπαλῶν, καὶ σεισθήσεται ὡς ὀπωροφυλάκιον ἡ γῆ, καὶ πεσεῖται καὶ οὐ μὴ δύνηται ἀναστῆναι, κατίσχυσε γὰρ ἐπ᾿ αὐτῆς ἡ ἀνομία. | Преклони́сѧ и҆ потрѧсе́сѧ землѧ̀ а҆́ки ѻ҆во́щное храни́лище, и҆ а҆́ки пїѧ́нъ и҆ шꙋ́менъ паде́тъ и҆ не возмо́жетъ воста́ти, преѡдолѣ́ бо на не́й беззако́нїе. |
|
21
|
21
|
| καὶ ἐπάξει ὁ Θεὸς ἐπὶ τὸν κόσμον τοῦ οὐρανοῦ τὴν χεῖρα καὶ ἐπὶ τοὺς βασιλεῖς τῆς γῆς· | И҆ бꙋ́детъ въ то́й де́нь, наведе́тъ гдⷭ҇ь на оу҆́тварь небе́снꙋю рꙋ́кꙋ и҆ на цари̑ земны̑ѧ. |
|
22
|
22
|
| καὶ συνάξουσι καὶ ἀποκλείσουσιν εἰς ὀχύρωμα καὶ εἰς δεσμωτήριον, διὰ πολλῶν γενεῶν ἐπισκοπὴ ἔσται αὐτῶν. | И҆ соберꙋ́тъ собра́нїе є҆ѧ̀ и҆ затворѧ́тъ въ твє́рди и҆ въ тємни́цы: мно́зѣми рѡ́ды бꙋ́детъ посѣще́нїе и҆́хъ. |
|
23
|
23
|
| καὶ τακήσεται ἡ πλίνθος, καὶ πεσεῖται τὸ τεῖχος, ὅτι βασιλεύσει Κύριος ἐν Σιὼν καὶ ἐν ῾Ιερουσαλήμ, καὶ ἐνώπιον τῶν πρεσβυτέρων δοξασθήσεται. | И҆ и҆ста́етъ плі́нѳа и҆ паде́тъ стѣна̀, и҆ оу҆стыди́тсѧ лꙋна̀ и҆ посрами́тсѧ со́лнце: ꙗ҆́кѡ воц҃ри́тсѧ гдⷭ҇ь въ сїѡ́нѣ и҆ во і҆ерⷭ҇ли́мѣ и҆ пред̾ старѣ̑йшины сла́венъ бꙋ́детъ. |
|
Κεφάλαιο 25
|
Глава́ к҃є
|
|
1
|
1
|
| ΚΥΡΙΕ ὁ Θεός μου, δοξάσω σε, ὑμνήσω τὸ ὄνομά σου, ὅτι ἐποίησας θαυμαστὰ πράγματα, βουλὴν ἀρχαίαν ἀληθινήν· γένοιτο, Κύριε· | Гдⷭ҇и бж҃е мо́й, просла́влю тѧ̀, воспою̀ и҆́мѧ твоѐ, ꙗ҆́кѡ сотвори́лъ є҆сѝ чꙋ̑днаѧ дѣла̀, совѣ́тъ дре́внїй и҆́стинный: да бꙋ́детъ, гдⷭ҇и. |
|
2
|
2
|
| ὅτι ἔθηκας πόλεις εἰς χῶμα, πόλεις ὀχυρὰς τοῦ μὴ πεσεῖν αὐτῶν τὰ θεμέλια· τῶν ἀσεβῶν πόλις εἰς τὸν αἰῶνα οὐ μὴ οἰκοδομηθῇ. | Ꙗ҆́кѡ положи́лъ є҆сѝ гра́ды въ пе́рсть, гра́ды твє́рдыѧ, є҆́же па́сти ѡ҆снова́нїємъ и҆́хъ, нечести́выхъ гра́дъ да же сози́ждетсѧ во вѣ́къ. |
|
3
|
3
|
| διὰ τοῦτο εὐλογήσει σε ὁ λαὸς ὁ πτωχός, καὶ πόλεις ἀνθρώπων ἀδικουμένων εὐλογήσουσί σε· | Сегѡ̀ ра́ди благословѧ́тъ тѧ̀ лю́дїе ни́щїи, и҆ гра́ди человѣ́кѡвъ ѡ҆би́димыхъ возблагословѧ́тъ тѧ̀. |
|
4
|
4
|
| ἐγένου γὰρ πάσῃ πόλει ταπεινῇ βοηθὸς καὶ τοῖς ἀθυμήσασι δι᾿ ἔνδειαν σκέπη, ἀπὸ ἀνθρώπων πονηρῶν ρύσῃ αὐτούς, σκέπη διψώντων καὶ πνεῦμα ἀνθρώπων ἀδικουμένων. | Бы́лъ бо є҆сѝ всѧ́комꙋ гра́дꙋ смире́нномꙋ помо́щникъ, и҆ и҆знемога́ющымъ за ѡ҆скꙋдѣ́нїе покро́въ, ѿ человѣ̑къ ѕлы́хъ и҆зба́виши и҆̀хъ: покро́въ жа́ждꙋщихъ, и҆ дꙋ́хъ человѣ́кѡвъ ѡ҆би́димыхъ. |
|
5
|
5
|
| ὡς ἄνθρωποι ὀλιγόψυχοι διψῶντες ἐν Σιών, ἀπὸ ἀνθρώπων ἀσεβῶν, οἷς ἡμᾶς παρέδωκας. | А҆́ки человѣ́цы малодꙋ́шнїи жа́ждꙋщїи въ сїѡ́нѣ, ꙗ҆́кѡ и҆зба́виши и҆̀хъ ѿ человѣ̑къ нечести́выхъ, и҆̀мже на́съ пре́далъ є҆сѝ. |
|
6
|
6
|
| καὶ ποιήσει Κύριος σαβαὼθ πᾶσι τοῖς ἔθνεσιν ἐπὶ τὸ ὄρος τοῦτο. πίονται εὐφροσύνην, πίονται οἶνον, | И҆ сотвори́тъ гдⷭ҇ь саваѡ́ѳъ всѣ̑мъ ꙗ҆зы́кѡмъ: на горѣ̀ се́й и҆спїю́тъ ра́дость, и҆спїю́тъ вїно̀, |
|
7
|
7
|
| χρίσονται μύρον. ἐν τῷ ὄρει τούτῳ παράδος ταῦτα πάντα τοῖς ἔθνεσιν· ἡ γὰρ βουλὴ αὕτη ἐπὶ πάντα τὰ ἔθνη. | пома́жꙋтсѧ мѵ́ромъ на горѣ̀ се́й: преда́ждь сїѧ̑ всѧ̑ ꙗ҆зы́кѡмъ: то́й бо совѣ́тъ на всѧ̑ ꙗ҆зы́ки. |
|
8
|
8
|
| κατέπιεν ὁ θάνατος ἰσχύσας, καὶ πάλιν ἀφεῖλε Κύριος ὁ Θεὸς πᾶν δάκρυον ἀπὸ παντὸς προσώπου· τὸ ὄνειδος τοῦ λαοῦ ἀφεῖλεν ἀπὸ πάσης τῆς γῆς, τὸ γὰρ στόμα Κυρίου ἐλάλησε. | Пожрѐ сме́рть [Є҆вр.: поже́рта бꙋ́детъ сме́рть] возмо́гши, и҆ па́ки ѿѧ́тъ гдⷭ҇ь бг҃ъ всѧ́кꙋю сле́зꙋ ѿ всѧ́кагѡ лица̀: поноше́нїе люді́й ѿѧ́тъ ѿ всеѧ̀ землѝ, оу҆ста́ бо гдⷭ҇нѧ гл҃аша (сїѧ̑). |
|
9
|
9
|
| καὶ ἐροῦσι τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ· ἰδοὺ ὁ Θεὸς ἡμῶν ἐφ᾿ ᾧ ἠλπίζομεν καὶ ἠγαλλιώμεθα, καὶ σώσει ἡμᾶς. οὗτος Κύριος, ὑπεμείναμεν αὐτὸν καὶ ἀγαλλιασόμεθα καὶ ἐφρανθησόμεθα ἐπὶ τῇ σωτηρίᾳ ἡμῶν, | И҆ рекꙋ́тъ въ де́нь ѻ҆́ный: сѐ, бг҃ъ на́шъ, на́ньже оу҆пова́хомъ, и҆ сп҃се́тъ на́съ: се́й гдⷭ҇ь, потерпѣ́хомъ є҆го̀, и҆ возра́довахомсѧ и҆ возвесели́хомсѧ ѡ҆ спⷭ҇нїи на́шемъ. |
|
10
|
10
|
| ὅτι ἀνάπαυσιν δώσει ὁ Θεὸς ἐπὶ τὸ ὄρος τοῦτο, καὶ καταπατηθήσεται ἡ Μωαβῖτις, ὃν τρόπον πατοῦσιν ἅλωνα ἐν ἁμάξαις· | Поко́й да́стъ бг҃ъ на горѣ̀ се́й, и҆ попере́тсѧ мѡаві́тїда, ꙗ҆́коже то́пчꙋтъ то́къ колесни́цами. |
|
11
|
11
|
| καὶ ἀνήσει τὰς χεῖρας αὐτοῦ, ὃν τρόπον καὶ αὐτὸς ἐταπείνωσε τοῦ ἀπολέσαι, καὶ ταπεινώσει τὴν ὕβριν αὐτοῦ, ἐφ᾿ ἃ τὰς χεῖρας ἐπέβαλε· | И҆ воздви́гнетъ рꙋ́цѣ своѝ, ꙗ҆́коже и҆ то́й смирѝ, є҆́же погꙋби́ти: и҆ смири́тъ горды́ню є҆гѡ̀, на нѧ́же рꙋ́цѣ возложѝ. |
|
12
|
12
|
| καὶ τὸ ὕψος τῆς καταφυγῆς τοῦ τοίχου ταπεινώσει, καὶ καταβήσεται ἕως τοῦ ἐδάφους. | И҆ высотꙋ̀ оу҆бѣ́жища ѡ҆гра́ды твоеѧ̀ смири́тъ, и҆ ѡ҆бни́зитсѧ да́же до землѝ. |
|
Κεφάλαιο 26
|
Глава́ к҃ѕ
|
|
1
|
1
|
| Τῌ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ ᾄσονται τὸ ᾆσμα τοῦτο ἐπὶ γῆς ᾿Ιούδα· ἰδοὺ πόλις ἰσχυρά, καὶ σωτήριον ἡμῶν θήσει τεῖχος καὶ περίτειχος. | Въ то́й де́нь воспою́тъ пѣ́снь сїю̀ въ землѝ і҆ꙋде́йстѣй, глаго́люще: сѐ, гра́дъ крѣ́покъ, и҆ спасе́нїе на́мъ положи́тъ стѣ́нꙋ и҆ ѡ҆гражде́нїе. |
|
2
|
2
|
| ἀνοίξατε πύλας, εἰσελθέτω λαὸς φυλάσσων δικαιοσύνην καὶ φυλάσσων ἀλήθειαν, | Ѿве́рзите врата̀, да вни́дꙋтъ лю́дїе хранѧ́щїи пра́вдꙋ и҆ хранѧ́щїи и҆́стинꙋ, |
|
3
|
3
|
| ἀντιλαμβανόμενος ἀληθείας καὶ φυλάσσων εἰρήνην. ὅτι ἐπὶ σοὶ ἐλπίδι | прїе́млющїи и҆́стинꙋ и҆ хранѧ́щїи ми́ръ. |
|
4
|
4
|
| ἤλπισαν, Κύριε, ἕως τοῦ αἰῶνος, ὁ Θεὸς ὁ μέγας, ὁ αἰώνιος, | Ꙗ҆́кѡ на тѧ̀ надѣ́ѧнїемъ надѣ́ѧшасѧ, гдⷭ҇и, во вѣ́къ, бж҃е вели́кїй, вѣ́чный, |
|
5
|
5
|
| ὃς ταπεινώσας κατήγαγες τοὺς ἐνοικοῦντας ἐν ὑψηλοῖς· πόλεις ὀχυρὰς καταβαλεῖς καὶ κατάξεις ἕως ἐδάφους, | и҆́же смири́въ низве́лъ є҆сѝ живꙋ́щыѧ въ высо́кихъ: гра́ды крѣ̑пкїѧ разори́ши и҆ ѡ҆бни́зиши ѧ҆̀ да́же до землѝ. |
|
6
|
6
|
| καὶ πατήσουσιν αὐτοὺς πόδες πρᾳέων καὶ ταπεινῶν. | И҆ поперꙋ́тъ ѧ҆̀ но́ги кро́ткихъ и҆ смире́нныхъ. |
|
7
|
7
|
| ὁδὸς εὐσεβῶν εὐθεῖα ἐγένετο, καὶ παρεσκευασμένη ἡ ὁδὸς τῶν εὐσεβῶν. | Пꙋ́ть бл҃гочести́выхъ пра́въ бы́сть, и҆ приꙋгото́ванъ пꙋ́ть бл҃гочести́выхъ. |
|
8
|
8
|
| ἡ γὰρ ὁδὸς Κυρίου κρίσις· ἠλπίσαμεν ἐπὶ τῷ ὀνόματί σου καὶ ἐπὶ τῇ μνείᾳ, | Пꙋ́ть бо гдⷭ҇ень сꙋ́дъ: оу҆пова́хомъ на и҆́мѧ твоѐ и҆ па́мѧть, є҆ѧ́же жела́етъ дꙋша̀ на́ша. |
|
9
|
9
|
| ᾗ ἐπιθυμεῖ ἡ ψυχὴ ἡμῶν. ἐκ νυκτὸς ὀρθρίζει τὸ πνεῦμα μου πρός σε, ὁ Θεός, διότι φῶς τὰ προστάγματά σου ἐπὶ τῆς γῆς. δικαιοσύνην μάθετε, οἱ ἐνοικοῦντες ἐπὶ τῆς γῆς. | Ѿ но́щи оу҆́тренюетъ дꙋ́хъ мо́й къ тебѣ̀, бж҃е, занѐ свѣ́тъ повелѣ̑нїѧ твоѧ̑ на землѝ: пра́вдѣ наꙋчи́тесѧ, живꙋ́щїи на землѝ. |
|
10
|
10
|
| πέπαυται γὰρ ὁ ἀσεβής· πᾶς ὃς οὐ μὴ μάθῃ δικαιοσύνην ἐπὶ τῆς γῆς, ἀλήθειαν οὐ μὴ ποιήσει· ἀρθήτω ὁ ἀσεβής, ἵνα μὴ ἴδῃ τὴν δόξαν Κυρίου. | Преста́ бо нечести́вый: всѧ́къ, и҆́же не наꙋчи́тсѧ пра́вдѣ на землѝ, и҆́стины не сотвори́тъ: да во́зметсѧ нечести́вый, да не ви́дитъ сла́вы гдⷭ҇ни. |
|
11
|
11
|
| Κύριε, ὑψηλός σου ὁ βραχίων, καὶ οὐκ ᾔδεισαν, γνόντες δὲ αἰσχυνθήσονται. ζῆλος λήψεται λαὸν ἀπαίδευτον, καὶ νῦν πῦρ τοὺς ὑπεναντίους ἔδεται. | Гдⷭ҇и, высока̀ твоѧ̀ мы́шца, и҆ не вѣ́дѣша, разꙋмѣ́вше же постыдѧ́тсѧ: ре́вность прїи́метъ лю́ди ненака̑занныѧ, и҆ нн҃ѣ ѻ҆́гнь сꙋпоста́ты поѧ́стъ. |
|
12
|
12
|
| Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, εἰρήνην δὸς ἡμῖν, πάντα γὰρ ἀπέδωκας ἡμῖν. | Гдⷭ҇и бж҃е на́шъ, ми́ръ да́ждь на́мъ, всѧ̑ бо возда́лъ є҆сѝ на́мъ. |
|
13
|
13
|
| Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, κτῆσαι ἡμᾶς, Κύριε, ἐκτός σου ἄλλον οὐκ οἴδαμεν, τὸ ὄνομά σου ὀνομάζομεν. | Гдⷭ҇и бж҃е на́шъ, стѧжи́ ны: гдⷭ҇и, ра́звѣ тебє̀ и҆но́гѡ не вѣ́мы: и҆́мѧ твоѐ и҆менꙋ́емъ. |
|
14
|
14
|
| οἱ δὲ νεκροὶ ζωὴν οὐ μὴ ἴδωσιν, οὐδὲ ἰατροὶ οὐ μὴ ἀναστήσουσι· διὰ τοῦτο ἐπήγαγες καὶ ἀπώλεσας καὶ ᾖρας πᾶν ἄρσεν αὐτῶν. | Ме́ртвїи же живота̀ не и҆́мꙋтъ ви́дѣти, нижѐ вра́чеве воскресѧ́тъ: сегѡ̀ ра́ди наве́лъ є҆сѝ и҆ погꙋби́лъ є҆сѝ, и҆ взѧ́лъ є҆сѝ всѧ́къ мꙋ́жескъ по́лъ и҆́хъ. |
|
15
|
15
|
| πρόσθες αὐτοῖς κακά, Κύριε, πρόσθες κακὰ τοῖς ἐνδόξοις τῆς γῆς. | Приложѝ и҆̀мъ ѕла̑, гдⷭ҇и, приложѝ ѕла̑ сла̑внымъ землѝ. |
|
16
|
16
|
| Κύριε, ἐν θλίψει ἐμνήσθην σου, ἐν θλίψει μικρᾷ ἡ παιδεία σου ἡμῖν. | Гдⷭ҇и, въ ско́рби помѧнꙋ́хомъ тѧ̀, въ ско́рби ма́лѣ наказа́нїе твоѐ на́мъ. |
|
17
|
17
|
| καὶ ὡς ἡ ὠδίνουσα ἐγγίζει τοῦ τεκεῖν καὶ ἐπὶ τῇ ὠδῖνι αὐτῆς ἐκέκραξεν, οὕτως ἐγενήθημεν τῷ ἀγαπητῷ σου διὰ τὸν φόβον σου, Κύριε. | И҆ ꙗ҆́кѡ болѧ́щаѧ приближа́етсѧ роди́ти и҆ въ болѣ́зни свое́й воскрича̀, та́кѡ бы́хомъ возлю́бленномꙋ твоемꙋ̀. |
|
18
|
18
|
| ἐν γαστρὶ ἐλάβομεν καὶ ὠδινήσαμεν καὶ ἐτέκομεν· πνεῦμα σωτηρίας σου ἐποιήσαμεν ἐπὶ τῆς γῆς, οὐ πεσούμεθα, ἀλλὰ πεσοῦνται πάντες οἱ ἐνοικοῦντες ἐπὶ τῆς γῆς. | Стра́ха ра́ди твоегѡ̀, гдⷭ҇и, во чре́вѣ прїѧ́хомъ и҆ поболѣ́хомъ, и҆ роди́хомъ дꙋ́хъ спⷭ҇нїѧ твоегѡ̀, є҆го́же сотвори́хомъ на землѝ: не паде́мсѧ, но падꙋ́тсѧ всѝ живꙋ́щїи на землѝ. |
|
19
|
19
|
| ἀναστήσονται οἱ νεκροί, καὶ ἐγερθήσονται οἱ ἐν τοῖς μνημείοις, καὶ εὐφρανθήσονται οἱ ἐν τῇ γῇ· ἡ γὰρ δρόσος ἡ παρὰ σοῦ ἴαμα αὐτοῖς ἐστιν, ἡ δὲ γῆ τῶν ἀσεβῶν πεσεῖται. | Воскре́снꙋтъ ме́ртвїи и҆ воста́нꙋтъ и҆̀же во гробѣ́хъ, и҆ возра́дꙋютсѧ и҆̀же на землѝ: роса́ бо, ꙗ҆́же ѿ тебє̀, и҆сцѣле́нїе и҆̀мъ є҆́сть, землѧ́ же нечести́выхъ паде́тъ. |
|
20
|
20
|
| βάδιζε, λαός μου, εἴσελθε εἰς τὰ ταμιεῖά σου, ἀπόκλεισον τὴν θύραν σου, ἀποκρύβηθι μικρὸν ὅσον ὅσον, ἕως ἂν παρέλθῃ ἡ ὀργὴ Κυρίου· | И҆ди́те, лю́дїе моѝ, вни́дите во хра́минꙋ ва́шꙋ, затвори́те двє́ри своѧ̑, оу҆кры́йтесѧ ма́лѡ є҆ли́кѡ є҆ли́кѡ, до́ндеже мимои́детъ гнѣ́въ гдⷭ҇ень. |
|
21
|
21
|
| ἰδοὺ γὰρ Κύριος ἀπὸ τοῦ ἁγίου ἐπάγει τὴν ὀργὴν ἐπὶ τοὺς ἐνοικοῦντας ἐπὶ τῆς γῆς, καὶ ἀνακαλύψει ἡ γῆ τὸ αἷμα αὐτῆς καὶ οὐ κατακαλύψει τοὺς ἀνῃρημένους ἐπ᾿ αὐτῆς. | Се́ бо, гдⷭ҇ь ѿ ст҃а́гѡ (мѣ́ста) наво́дитъ гнѣ́въ на живꙋ́щыѧ на землѝ: и҆ ѿкры́етъ землѧ̀ кро́вь свою̀ и҆ не покры́етъ и҆збїе́ныхъ. |
|
Κεφάλαιο 27
|
Глава́ к҃з
|
|
1
|
1
|
| ΕΝ τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ ἐπάξει ὁ Θεὸς τὴν μάχαιραν τὴν ἁγίαν καὶ τὴν μεγάλην καὶ τὴν ἰσχυρὰν ἐπὶ τὸν δράκοντα ὄφιν φεύγοντα, ἐπὶ τὸν δράκοντα ὄφιν σκολιὸν καὶ ἀνελεῖ τὸν δράκοντα. | Въ то́й де́нь наведе́тъ гдⷭ҇ь ме́чь ст҃ы́й и҆ вели́кїй и҆ крѣ́пкїй на дра́конта ѕмі́а бѣжа́ща, на дра́конта ѕмі́а лꙋка́ваго, и҆ оу҆бїе́тъ дра́конта сꙋ́щаго въ мо́ри. |
|
2
|
2
|
| τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ ἀμπελὼν καλὸς ἐπιθύμημα ἐξάρχειν κατ᾿ αὐτῆς. | Въ то́й де́нь вїногра́дъ до́брый, жела́нїе пѣ́ти над̾ ни́мъ: |
|
3
|
3
|
| ἐγὼ πόλις ὀχυρά, πόλις πολιουρκουμένη, μάτην ποτιῶ αὐτήν· ἁλώσεται γὰρ νυκτός, ἡμέρας δὲ πεσεῖται τὸ τεῖχος. | а҆́зъ гра́дъ крѣ́пкїй, гра́дъ вою́емый, всꙋ́е напою̀ є҆го̀: плѣне́нъ бо бꙋ́детъ но́щїю, въ де́нь же паде́тсѧ стѣна̀ є҆гѡ̀: нѣ́сть тогѡ̀, и҆́же не во́зметъ є҆гѡ̀. |
|
4
|
4
|
| οὐκ ἔστιν ἣ οὐκ ἐπελάβετο αὐτῆς· τίς με θήσει φυλάσσειν καλάμην ἐν ἀγρῷ; διὰ τὴν πολεμίαν ταύτην ἠθέτηκα αὐτήν· τοίνυν διὰ τοῦτο ἐποίησε Κύριος πάντα ὅσα συνέταξε. κατακέκαυμαι, | Кто́ мѧ приста́витъ стрещѝ сте́блїе на ни́вѣ; ра́ди вражды̀ сеѧ̀ ѿри́нꙋхъ и҆̀. Оу҆̀бо сегѡ̀ ра́ди сотворѝ гдⷭ҇ь бг҃ъ всѧ̑, є҆ли̑ка совѣща̀. |
|
5
|
5
|
| βοήσονται οἱ ἐνοικοῦντες ἐν αὐτῇ, ποιήσωμεν εἰρήνην αὐτῷ, ποιήσωμεν εἰρήνην. | И҆ сгорѣ́хъ, возопїю́тъ живꙋ́щїи въ не́мъ: сотвори́мъ ми́ръ є҆мꙋ̀, сотвори́мъ ми́ръ, |
|
6
|
6
|
| οἱ ἐρχόμενοι, τέκνα ᾿Ιακώβ, βλαστήσει καὶ ἐξανθήσει ᾿Ισραήλ, καὶ ἐμπλησθήσεται ἡ οἰκουμένη τοῦ καρποῦ αὐτοῦ, | приходѧ̑щаѧ ча̑да і҆а̑кѡвлѧ: прозѧ́бнетъ и҆ процвѣте́тъ і҆и҃ль, и҆ напо́лнитсѧ вселе́ннаѧ плода̀ є҆гѡ̀. |
|
7
|
7
|
| μὴ ὡς αὐτὸς ἐπάταξε, καὶ αὐτὸς οὕτως πληγήσεται, καὶ ὡς αὐτὸς ἀνεῖλεν, οὕτως ἀναιρεθήσεται; | Є҆да̀ ꙗ҆́коже то́й поразѝ, и҆ са́мъ си́це оу҆ѧзви́тсѧ; и҆ ꙗ҆́коже са́мъ оу҆бѝ, та́кожде оу҆бїе́нъ бꙋ́детъ; |
|
8
|
8
|
| μαχόμενος καὶ ὀνειδίζων ἐξαποστελεῖ αὐτούς· οὐ σὺ ἦσθα ὁ μελετῶν τῷ πνεύματι τῷ σκληρῷ ἀνελεῖν αὐτοὺς πνεύματι θυμοῦ; | Сварѧ́сѧ и҆ оу҆корѧ́ѧ ѿпꙋ́ститъ ѧ҆̀: не ты́ ли бы́лъ є҆сѝ помышлѧ́ѧ дꙋ́хомъ же́стокимъ, оу҆би́ти ѧ҆̀ дꙋ́хомъ ꙗ҆́рости; |
|
9
|
9
|
| διὰ τοῦτο ἀφαιρεθήσεται ἡ ἀνομία ᾿Ιακώβ, καὶ τοῦτό ἐστιν ἡ εὐλογία αὐτοῦ, ὅταν ἀφέλωμαι τὴν ἁμαρτίαν αὐτοῦ, ὅταν θῶσι πάντας τοὺς λίθους τῶν βωμῶν κατακεκομμένους ὡς κονίαν λεπτήν· καὶ οὐ μὴ μείνῃ τὰ δένδρα αὐτῶν, καὶ τὰ εἴδωλα αὐτῶν ἐκκεκομμένα ὥσπερ δρυμὸς μακράν. | Сегѡ̀ ра́ди ѿи́метсѧ беззако́нїе і҆а́кѡвле, и҆ сїѐ є҆́сть блгⷭ҇ве́нїе є҆гѡ̀, є҆гда̀ ѿимꙋ̀ грѣ́хъ є҆гѡ̀, є҆гда̀ положа́тъ всѐ ка́менїе тре́бищъ сокрꙋше́но а҆́ки пра́хъ дро́бный: и҆ не пребꙋ́дꙋтъ древеса̀ и҆́хъ, и҆ кꙋмі́ры и҆́хъ бꙋ́дꙋтъ посѣ́чени, а҆́ки дꙋбра́ва дале́че. |
|
10
|
10
|
| τὸ κατοικούμενον ποίμνιον ἀνειμένον ἔσται, ὡς ποίμνιον καταλελειμμένον καὶ ἔσται πολὺν χρόνον εἰς βόσκημα, καὶ ἐκεῖ ἀναπαύσονται ποίμνια. | Ѡ҆бита́ющее ста́до ѿпꙋще́нно бꙋ́детъ, а҆́ки ста́до ѡ҆ста́вленое: и҆ бꙋ́детъ мно́го вре́мѧ въ па́жить, и҆ та́мѡ почі́ютъ стада̀. |
|
11
|
11
|
| καὶ μετὰ χρόνον οὐκ ἔσται ἐν αὐτῇ πᾶν χλωρὸν διὰ τὸ ξηρανθῆναι. γυναῖκες ἐρχόμεναι ἀπὸ θέας, δεῦτε· οὐ γὰρ λαός ἐστιν ἔχων σύνεσιν, διὰ τοῦτο οὐ μὴ οἱκτειρήσῃ ὁ ποιήσας αὐτούς, οὐδὲ ὁ πλάσας αὐτοὺς οὐ μὴ ἐλεήσῃ. | И҆ по вре́мени не бꙋ́детъ въ не́мъ всѧ́кагѡ ѕла́ка, зане́же и҆́зсхнетъ: жєны̀ грѧдꙋ́щыѧ съ позо́рища, прїиди́те: не сꙋ́ть бо лю́дїе и҆мꙋ́ще смы́сла, сегѡ̀ ра́ди не оу҆ще́дритъ сотвори́вый ѧ҆̀, нижѐ созда́вый и҆̀хъ поми́лꙋетъ. |
|
12
|
12
|
| καὶ ἔσται ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ συμφράξει ὁ Θεὸς ἀπὸ τῆς διώρυγος τοῦ ποταμοῦ ἕως Ρινοκορούρων, ὑμεῖς δὲ συναγάγετε τοὺς υἱοὺς ᾿Ισραὴλ κατὰ ἕνα ἕνα. | И҆ бꙋ́детъ въ то́й де́нь, загради́тъ гдⷭ҇ь ѡ҆ рове́нника рѣ́чнагѡ, да́же до рїнокорꙋ́ры [Є҆вр.: водоте́чи є҆гѵ́петскїѧ.] (гра́да): вы́ же собери́те сы́ны і҆и҃лєвы по є҆ди́номꙋ. |
|
13
|
13
|
| καὶ ἔσται ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ σαλπιοῦσι τῇ σάλπιγγι τῇ μεγάλῃ, καὶ ἥξουσιν οἱ ἀπολόμενοι ἐν τῇ χώρᾳ τῶν ᾿Ασσυρίων καὶ οἱ ἀπολόμενοι ἐν Αἰγύπτῳ καὶ προσκυνήσουσι τῷ Κυρίῳ ἐπὶ τὸ ὄρος τὸ ἅγιον ἐν ῾Ιερουσαλήμ | И҆ бꙋ́детъ въ то́й де́нь, вострꙋ́бѧтъ трꙋбо́ю вели́кою, и҆ прїи́дꙋтъ погꙋблѧ́емїи во странѣ̀ а҆ссѷрі́йстѣй и҆ погꙋблѧ́емїи во є҆гѵ́птѣ, и҆ покло́нѧтсѧ гдⷭ҇еви на горѣ̀ ст҃ѣ́й во і҆ерⷭ҇ли́мѣ. |
|
Κεφάλαιο 28
|
Глава́ к҃и
|
|
1
|
1
|
| ΟΥΑΙ τῷ στεφάνῳ τῆς ὕβρεως, οἱ μισθωτοὶ ᾿Εφραίμ· τὸ ἄνθος τὸ ἐκπεσὸν ἐκ τῆς δόξης ἐπὶ τῆς κορυφῆς τοῦ ὄρους τοῦ παχέος, οἱ μεθύοντες ἄνευ οἴνου. | Го́ре вѣнцꙋ̀ горды́ни, наи̑мницы є҆фре́мѡвы, цвѣ́тъ ѿпады́й ѿ сла́вы, на версѣ̀ горы̀ тꙋ́чныѧ пїѧ́нїи без̾ вїна̀. |
|
2
|
2
|
| ἰδοὺ ἰσχυρὸν καὶ σκληρὸν ὁ θυμὸς Κυρίου ὡς χάλαζα καταφερομένη οὐκ ἔχουσα σκέπην, βίᾳ καταφερομένη· ὡς ὕδατος πολὺ πλῆθος σῦρον χώραν τῇ γῇ ποιήσει ἀνάπαυσιν ταῖς χερσί. | Сѐ, крѣпка̀ и҆ же́стока ꙗ҆́рость гдⷭ҇нѧ, а҆́ки гра́дъ низпꙋща́емый не и҆мы́й кро́ва, наси́льнѡ низпꙋща́емый: ꙗ҆́коже воды̀ мно́гое мно́жество влекꙋ́щее странꙋ̀, землѝ сотвори́тъ поко́й рꙋка́ма, |
|
3
|
3
|
| καὶ τοῖς ποσὶ καταπατηθήσεται ὁ στέφανος τῆς ὕβρεως, οἱ μισθωτοὶ τοῦ ᾿Εφραίμ. | и҆ нога́ма попере́тсѧ вѣне́цъ горды́ни, наи̑мницы є҆фре́мѡвы. |
|
4
|
4
|
| καὶ ἔσται τὸ ἄνθος τὸ ἐκπεσὸν τῆς ἐλπίδος τῆς δόξης ἐπ᾿ ἄκρου τοῦ ὄρους τοῦ ὑψηλοῦ ὡς πρόδρομος σύκου, ὁ ἰδὼν αὐτό, πρὶν ἢ εἰς τὴν χεῖραν αὐτοῦ λαβεῖν, θελήσει αὐτὸ καταπιεῖν. | И҆ бꙋ́детъ цвѣ́тъ ѿпады́й ѿ наде́жды сла́вы на версѣ̀ горы̀ высо́кїѧ, а҆́ки ра́ннїй пло́дъ смо́квинъ: ви́дѣвый є҆го̀, пре́жде взѧ́тїѧ въ рꙋ́цѣ своѝ, восхо́щетъ поглоти́ти є҆го̀. |
|
5
|
5
|
| τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ ἔσται Κύριος σαβαὼθ ὁ στέφανος τῆς ἐλπίδος ὁ πλακεὶς τῆς δόξης τῷ καταλειφθέντι μου λαῷ· | Въ то́й де́нь бꙋ́детъ гдⷭ҇ь саваѡ́ѳъ вѣне́цъ наде́жди, сплете́ный сла́вою ѡ҆ста́вшымсѧ лю́демъ. |
|
6
|
6
|
| καταλειφθήσονται ἐπὶ πνεύματι κρίσεως ἐπὶ κρίσιν καὶ ἰσχὺν κωλύων ἀνελεῖν. | И҆ ѡ҆ста́вѧтсѧ дꙋ́хомъ сꙋ́днымъ на сꙋ́дъ, и҆ крѣ́пость возбранѧ́ющихъ погꙋблѧ́ти. |
|
7
|
7
|
| οὗτοι γὰρ οἴνω πεπλανημένοι εἰσίν, ἐπλανήθησαν διὰ τὸ σίκερα· ἱερεὺς καὶ προφήτης ἐξέστησαν διὰ τὸ σίκερα, κατεπόθησαν διὰ τὸν οἶνον, ἐσείσθησαν ἀπὸ τῆς μέθης, ἐπλανήθησαν· τοῦτ᾿ ἔστι φάσμα. | Сі́и бо вїно́мъ сꙋ́ть прельще́ни: прельсти́шасѧ сїке́ры ра́ди, жре́цъ и҆ проро́къ и҆зстꙋпи́ша оу҆ма̀ ѿ сїке́ры, пожє́рты бы́ша вїно́мъ, потрѧсо́шасѧ ѿ пїѧ́нства сїке́ры, прельсти́шасѧ: сїѐ є҆́сть привидѣ́нїе. |
|
8
|
8
|
| ἀρὰ ἔδεται ταύτην τὴν βουλήν· αὕτη γὰρ ἡ βουλὴ ἕνεκεν πλεονεξίας. | Проклѧ́тїе поѧ́стъ се́й совѣ́тъ, се́й бо совѣ́тъ ра́ди лихои́мства. |
|
9
|
9
|
| τίνι ἀνηγγείλαμεν κακὰ καὶ τίνι ἀνηγγείλαμεν ἀγγελίαν, οἱ ἀπογεγαλακτισμένοι ἀπὸ γάλακτος, οἱ ἀπεσπασμένοι ἀπὸ μαστοῦ; | Комꙋ̀ возвѣсти́хомъ ѕла̑ѧ и҆ комꙋ̀ повѣ́дахомъ вѣ́сть; и҆̀же ѿдое́нїи (сꙋ́ть) ѿ млека̀, ѿто́рженнїи ѿ сосца̀. |
|
10
|
10
|
| θλῖψιν ἐπὶ θλῖψιν προσδέχου, ἐλπίδα ἐπ᾿ ἐλπίδι, ἔτι μικρὸν ἔτι μικρὸν | Печа́ли на печа́ль ѡ҆жида́й, наде́жды къ наде́жди, є҆щѐ ма́лѡ, є҆щѐ ма́лѡ, |
|
11
|
11
|
| διὰ φαυλισμὸν χειλέων διὰ γλώσσης ἑτέρας, ὅτι λαλήσουσι τῷ λαῷ τούτῳ | ꙗ҆́кѡ хꙋ́достїю оу҆сте́нъ, ѧ҆зы́комъ и҆ны́мъ возглаго́лютъ лю́демъ си̑мъ, рекꙋ́ще и҆̀мъ: |
|
12
|
12
|
| λέγοντες αὐτῷ· τοῦτο τὸ ἀνάπαυμα τῷ πεινῶντι καὶ τοῦτο τὸ σύντριμμα, καὶ οὐκ ἠθέλησαν ἀκούειν. | се́й поко́й а҆́лчномꙋ и҆ сїѐ сокрꙋше́нїе, и҆ не восхотѣ́ша слы́шати. |
|
13
|
13
|
| καὶ ἔσται αὐτοῖς τὸ λόγιον Κυρίου τοῦ Θεοῦ θλῖψις ἐπὶ θλῖψιν, ἐλπὶς ἐπ᾿ ἐλπίδι, ἔτι μικρὸν ἔτι μικρόν, ἵνα πορευθῶσι καὶ πέσωσιν εἰς τὰ ὀπίσω καὶ κινδυνεύσουσι καὶ συντριβήσονται καὶ ἁλώσονται. | И҆ бꙋ́детъ и҆̀мъ сло́во гдⷭ҇а бг҃а, печа́ль къ печа́ли, наде́жда къ наде́жди, є҆щѐ ма́лѡ, є҆щѐ ма́лѡ, да и҆́дꙋтъ и҆ падꙋ́тсѧ вспѧ́ть и҆ въ бѣдꙋ̀ впадꙋ́тъ, и҆ сокрꙋша́тсѧ и҆ плѣне́ни бꙋ́дꙋтъ. |
|
14
|
14
|
| διὰ τοῦτο ἀκούσατε λόγον Κυρίου, ἄνδρες τεθλιμμένοι καὶ ἄρχοντες τοῦ λαοῦ τούτου τοῦ ἐν ᾿Ιερουσαλήμ· | Сегѡ̀ ра́ди оу҆слы́шите сло́во гдⷭ҇не, мꙋ́жїе ѡ҆ѕло́бленнїи и҆ кнѧ̑зи люді́й сꙋ́щихъ во і҆ерⷭ҇ли́мѣ. |
|
15
|
15
|
| ὅτι εἴπατε· ἐποιήσαμεν διαθήκην μετὰ τοῦ ᾅδου καὶ μετὰ τοῦ θανάτου συνθήκας, καταιγὶς φερομένη ἐὰν παρέλθῃ οὐ μὴ ἔλθῃ ἐφ᾿ ἡμᾶς· ἐθήκαμεν ψεῦδος τὴν ἐλπίδα ἡμῶν καὶ τῷ ψεύδει σκεπασθησόμεθα. | Ꙗ҆́кѡ реко́сте: сотвори́хомъ завѣ́тъ со а҆́домъ и҆ со сме́ртїю сложе́нїе: бꙋ́рѧ носи́ма а҆́ще мимои́детъ, не прїи́детъ на на́съ: положи́хомъ лжꙋ̀ наде́ждꙋ на́шꙋ и҆ лже́ю покры́емсѧ. |
|
16
|
16
|
| διὰ τοῦτο οὕτω λέγει Κύριος Κύριος· ἰδοὺ ἐγὼ ἐμβαλῶ εἰς τὰ θεμέλια Σιὼν λίθον πολυτελῆ ἐκλεκτὸν ἀκρογωνιαῖον, ἔντιμον, εἰς τὰ θεμέλια αὐτῆς, καὶ ὁ πιστεύων ἐπ᾿ αὐτῷ οὐ μὴ καταισχυνθῇ. | Сегѡ̀ ра́ди та́кѡ гл҃етъ гдⷭ҇ь: сѐ, а҆́зъ полага́ю во ѡ҆снова́нїе сїѡ́нꙋ ка́мень многоцѣ́ненъ, и҆збра́нъ, краеꙋго́ленъ, чтⷭ҇енъ, во ѡ҆снова́нїе є҆мꙋ̀, и҆ вѣ́рꙋѧй въ ѻ҆́нь не постыди́тсѧ: |
|
17
|
17
|
| καὶ θήσω κρίσιν εἰς ἐλπίδα, ἡ δὲ ἐλεημοσύνη μου εἰς σταθμούς, καὶ οἱ πεποιθότες μάτην ψεύδει· ὅτι οὐ μὴ παρέλθῃ ὑμᾶς καταιγίς, | и҆ положꙋ̀ сꙋ́дъ въ наде́ждꙋ, млⷭ҇ть же моѧ̀ на мѣ́рилѣхъ, и҆ оу҆пова́вшїи вотщѐ на лжꙋ̀, ꙗ҆́кѡ не мине́тъ ва́съ бꙋ́рѧ: |
|
18
|
18
|
| μὴ καὶ ἀφέλῃ ὑμῶν τὴν διαθήκην τοῦ θανάτου, καὶ ἡ ἐλπὶς ὑμῶν ἡ πρὸς τὸν ᾅδην οὐ μὴ ἐμμείνῃ· καταιγὶς φερομένη ἐὰν ἐπέλθῃ, ἔσεσθε αὐτῇ εἰς καταπάτημα. | и҆ не ѿи́метъ ѿ ва́съ завѣ́та сме́ртнагѡ, и҆ наде́жда ва́ша, ꙗ҆́же ко а҆́дꙋ, не пребꙋ́детъ. Бꙋ́рѧ и҆дꙋ́щаѧ а҆́ще на́йдетъ, бꙋ́дете є҆́й въ попра́нїе: |
|
19
|
19
|
| ὅταν παρέλθῃ, λήψεται ὑμᾶς· πρωΐ πρωΐ παρελεύσεται ἡμέρας, καὶ ἐν νυκτὶ ἔσται ἐλπὶς πονηρά· μάθετε ἀκούειν. | є҆гда̀ мимои́детъ, во́зметъ ва́съ: ꙗ҆́кѡ по всѧ́ко оу҆́тро преходи́ти бꙋ́детъ въ де́нь, и҆ въ нощѝ бꙋ́детъ наде́жда ѕла̀. Наꙋчи́тесѧ слы́шати, оу҆тѣснѧ́емїи: |
|
20
|
20
|
| στενοχωρούμενοι οὐ δυνάμεθα μάχεσθαι, αὐτοὶ δὲ ἀσθενοῦμεν τοῦ ὑμᾶς συναχθῆναι. | не мо́жемъ ра́товати, са́ми же и҆знемога́емъ, є҆́же собра́тисѧ на́мъ. |
|
21
|
21
|
| ὥσπερ ὄρος ἀσεβῶν ἀναστήσεται Κύριος, καὶ ἔσται ἐν τῇ φάραγγι Γαβαών· μετὰ θυμοῦ ποιήσει τὰ ἔργα αὐτοῦ, πικρίας ἔργον· ὁ δὲ θυμὸς αὐτοῦ ἀλλοτρίως χρήσεται, καὶ ἡ πικρία αὐτοῦ ἀλλοτρία. | Ꙗ҆́коже гора̀ на нечести́выхъ воста́нетъ гдⷭ҇ь, и҆ бꙋ́детъ (ꙗ҆́коже) въ де́бри гаваѡ́нстѣй, съ ꙗ҆́ростїю сотвори́тъ дѣла̀ своѧ̑, го́рести дѣ́ло: ꙗ҆́рость же є҆гѡ̀ чꙋ́ждѡ оу҆потреби́тсѧ, и҆ погꙋбле́нїе є҆гѡ̀ стра́нно. |
|
22
|
22
|
| καὶ ὑμεῖς μὴ εὐφρανθείητε, μηδὲ ἰσχυσάτωσαν ὑμῶν οἱ δεσμοὶ διότι συντετελεσμένα καὶ συντετμημένα πράγματα ἤκουσα παρὰ Κυρίου σαβαώθ, ἃ ποιήσει ἐπὶ πᾶσαν τὴν γῆν. | И҆ вы̀ не ра́дꙋйтесѧ, нижѐ да возмо́гꙋтъ ва́ши оу҆́зы: занѐ сконча̑ны и҆ сокращє́ны вє́щи слы́шахъ ѿ гдⷭ҇а саваѡ́ѳа, ꙗ҆̀же сотвори́тъ над̾ все́ю земле́ю. |
|
23
|
23
|
| ἐνωτίζεσθε καὶ ἀκούετε τῆς φωνῆς μου, προσέχετε καὶ ἀκούεται τοὺς λόγους μου. | Внꙋши́те и҆ слы́шите гла́съ мо́й, внемли́те и҆ слы́шите словеса̀ моѧ̑. |
|
24
|
24
|
| μὴ ὅλην τὴν ἡμέραν ἀροτριάσει ὁ ἀροτριῶν; ἢ σπόρον προετοιμάσει πρὶν ἐργάσασθαι τὴν γῆν; | Є҆да̀ ве́сь де́нь бꙋ́детъ ѡ҆рѧ́й ѡ҆ра́ти; и҆лѝ сѣ́мѧ оу҆гото́витъ пре́жде воздѣ́ланїѧ землѝ; |
|
25
|
25
|
| οὐχ ὅταν ὁμαλίσῃ τὸ πρόσωπον αὐτῆς, τότε σπείρει μικρὸν μελάνθιον ἢ κύμινον καὶ πάλιν σπείρει πυρὸν καὶ κριθὴν καὶ κέγχρον καὶ ζέαν ἐν τοῖς ὁρίοις σου; | Не є҆гда́ ли оу҆мѧгчи́тъ [оу҆равни́тъ] лицѐ є҆ѧ̀, тогда̀ всѣ́етъ ма́лѡ чернꙋ́хи и҆ кѷмі́на, пото́мъ же сѣ́етъ пшени́цꙋ и҆ ꙗ҆чме́нь и҆ про́со въ предѣ́лѣхъ твои́хъ; |
|
26
|
26
|
| καὶ παιδευθήσῃ κρίματι Θεοῦ σου καὶ εὐφρανθήσῃ. | И҆ наꙋчи́шисѧ сꙋдꙋ̀ бг҃а твоегѡ̀ и҆ возра́дꙋешисѧ. |
|
27
|
27
|
| οὐ γὰρ μετὰ σκληρότητος καθαίρεται τὸ μελάνθιον, οὐδὲ τροχὸς ἁμάξης περιάξει ἐπὶ τὸν κύμινον, ἀλλὰ ράβδῳ τινάσσεται τὸ μελάνθιον, | И҆́бо не съ же́стокостїю ѡ҆чища́етсѧ чернꙋ́ха, нижѐ ко́ло колесни́чное ѡ҆бы́детъ кѷмі́на, но жезло́мъ и҆стрѧса́етсѧ чернꙋ́ха, кѷмі́нъ же со хлѣ́бомъ снѣ́стсѧ. |
|
28
|
28
|
| τὸ δὲ κύμινον μετὰ ἄρτου βρωθήσεται. οὐ γὰρ εἰς τὸν αἰῶνα ἐγώ εἰμι ὑμῖν ὀργισθήσομαι, οὐδὲ φωνὴ τῆς πικρίας μου καταπατήσει ὑμᾶς. | Не во вѣ́къ бо а҆́зъ разгнѣ́ваюсѧ на вы̀, нижѐ гла́съ гнѣ́ва моегѡ̀ попере́тъ ва́съ. |
|
29
|
29
|
| καὶ ταῦτα παρὰ Κυρίου σαβαὼθ ἐξῆλθε τὰ τέρατα· βουλεύσασθε, ὑψώσατε ματαίαν παράκλησιν. | И҆ сїѧ̑ ѿ гдⷭ҇а саваѡ́ѳа и҆зыдо́ша чꙋдеса̀: совѣ́тꙋйте, вознеси́те тще́тное оу҆тѣше́нїе. |
|
Κεφάλαιο 29
|
Глава́ к҃ѳ
|
|
1
|
1
|
| ΟΥΑΙ ᾿Αριὴλ πόλις, ἣν ἐπολέμησε Δαυίδ· συναγάγετε γεννήματα ἐνιαυτὸν ἐπὶ ἐνιαυτόν, φάγεσθε, φάγεσθε γὰρ σὺν Μωάβ. | Го́ре гра́дꙋ а҆рїи́лꙋ, на́ньже даві́дъ воева̀. Собери́те жи̑та ѿ го́да до го́да, снѣ́сте бо вкꙋ́пѣ съ мѡа́вомъ: |
|
2
|
2
|
| ἐκθλίψω γὰρ ᾿Αριήλ, καὶ ἔσται αὐτῆς ἡ ἰσχὺς καὶ ὁ πλοῦτος ἐμοί. | ѡ҆ѕло́блю бо а҆рїи́ла, и҆ бꙋ́детъ крѣ́пость є҆гѡ̀ и҆ бога́тство мнѣ̀: |
|
3
|
3
|
| καὶ κυκλώσω ὡς Δαυὶδ ἐπὶ σὲ καὶ βαλῶ περὶ σὲ χάρακα καὶ θήσω περὶ σὲ πύργους, | и҆ ѡ҆бсѧ́дꙋ тѧ̀ а҆́ки даві́дъ, и҆ поста́влю ѡ҆́крестъ тебє̀ ѻ҆стро́гъ, и҆ сограждꙋ̀ столпы̀. |
|
4
|
4
|
| καὶ ταπεινωθήσονται εἰς τὴν γῆν οἱ λόγοι σου, καὶ εἰς τὴν γῆν οἱ λόγοι σου δύσονται· καὶ ἔσται ὡς οἱ φωνοῦντες ἐκ τῆς γῆς ἡ φωνή σου, καὶ πρὸς τὸ ἔδαφος ἡ φωνή σου ἀσθενήσει. | И҆ смирѧ́тсѧ словеса̀ твоѧ̑ до землѝ, и҆ въ зе́млю вни́дꙋтъ словеса̀ твоѧ̑: и҆ бꙋ́детъ гла́съ тво́й а҆́ки гласѧ́щихъ ѿ землѝ, и҆ ко землѝ и҆знемо́жетъ гла́съ тво́й. |
|
5
|
5
|
| καὶ ἔσται ὡς κονιορτὸς ἀπὸ τροχοῦ ὁ πλοῦτος τῶν ἀσεβῶν καὶ ὡς χνοῦς φερόμενος τὸ πλῆθος τῶν καταδυναστευόντων σε, καὶ ἔσται ὡς στιγμὴ παραχρῆμα | И҆ бꙋ́детъ ꙗ҆́кѡ пе́рсть ѿ колесѐ бога́тство нечести́выхъ, и҆ а҆́ки пра́хъ летѧ́й мно́жество оу҆тѣснѧ́ющихъ тѧ̀, и҆ бꙋ́детъ а҆́ки черта̀ внеза́пꙋ ѿ гдⷭ҇а саваѡ́ѳа. |
|
6
|
6
|
| παρὰ Κυρίου σαβαώθ· ἐπισκοπὴ γὰρ ἔσται μετὰ βροντῆς καὶ σεισμοῦ καὶ φωνῆς μεγάλης, καταιγὶς φερομένη καὶ φλὸξ πυρὸς κατεσθίουσα. | Присѣще́нїе бо бꙋ́детъ со гро́момъ и҆ съ трꙋ́сомъ и҆ гла́сомъ вели́кимъ, бꙋ́рѧ несо́ма и҆ пла́мень ѻ҆́гненный поѧда́ѧй. |
|
7
|
7
|
| καὶ ἔσται ὡς ὁ ἐνυπνιαζόμενος καθ᾿ ὕπνους νυκτὸς ὁ πλοῦτος ἁπάντων τῶν ἐθνῶν, ὅσοι ἐπεστράτευσαν ἐπὶ ᾿Αριήλ, καὶ πάντες οἱ στρατευσάμενοι ἐπὶ ῾Ιερουσαλὴμ καὶ πάντες οἱ συνηγμένοι ἐπ᾿ αὐτὴν καὶ θλίβοντες αὐτήν. | И҆ бꙋ́детъ а҆́ки со́нїе ви́дѧй во снѣ̀ но́щїю, бога́тство всѣ́хъ ꙗ҆зы́кѡвъ, є҆ли́цы воева́ша на а҆рїи́ла, и҆ всѝ, и҆̀же воева́ша на і҆ерⷭ҇ли́ма, и҆ всѝ со́браннїи на́нь и҆ ѡ҆ѕлоблѧ́ющїи є҆го̀. |
|
8
|
8
|
| καὶ ἔσονται ὡς οἱ ἐν τῷ ὕπνῳ πίνοντες καὶ ἔσθοντες, καὶ ἐξαναστάντων μάταιον αὐτῶν τὸ ἐνύπνιον, καὶ ὃν τρόπον ἐνυπνιάζεται ὁ διψῶν ὡς πίνων καὶ ἐξαναστὰς ἔτι διψᾷ, ἡ δὲ ψυχὴ αὐτοῦ εἰς κενὸν ἤλπισεν, οὕτως ἔσται ὁ πλοῦτος τῶν ἐθνῶν πάντων, ὅσοι ἐπεστράτευσαν ἐπὶ τὸ ὄρος Σιών. | И҆ бꙋ́дꙋтъ а҆́ки во снѣ̀ ꙗ҆дꙋ́щїи и҆ пїю́щїи, и҆ воста́вшымъ, то́щь и҆́хъ со́нъ: и҆ ꙗ҆́коже во снѣ̀ жа́ждай а҆́ки пїѧ́й, воспрѧнꙋ́въ же є҆щѐ жа́ждетъ, дꙋша́ же є҆гѡ̀ вотщѐ надѣ́ѧсѧ: та́кѡ бꙋ́детъ бога́тство всѣ́хъ ꙗ҆зы́кѡвъ, є҆ли́цы воева́ша на го́рꙋ сїѡ́ню. |
|
9
|
9
|
| ἐκλύθητε καὶ ἔκστητε καὶ κραιπαλήσατε οὐκ ἀπὸ σίκερα οὐδὲ ἀπὸ οἴνου· | Разслабѣ́йте и҆ оу҆жасни́тесѧ, и҆ оу҆пі́йтесѧ не сїке́ромъ, ни вїно́мъ, |
|
10
|
10
|
| ὅτι πεπότικεν ὑμᾶς Κύριος πνεύματι κατανύξεως καὶ καμμύσει τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτῶν καὶ τῶν προφητῶν αὐτῶν καὶ τῶν ἀρχόντων αὐτῶν, οἱ ὁρῶντες τὰ κρυπτά. | ꙗ҆́кѡ напоѝ ва́съ гдⷭ҇ь дꙋ́хомъ оу҆миле́нїѧ, и҆ смежи́тъ ѻ҆́чи и҆́хъ и҆ проро́кѡвъ и҆́хъ и҆ кнѧзе́й и҆́хъ, ви́дѧщихъ сокровє́ннаѧ. |
|
11
|
11
|
| καὶ ἔσονται ὑμῖν τὰ ρήματα πάντα ταῦτα ὡς οἱ λόγοι τοῦ βιβλίου τοῦ ἐσφραγισμένου τούτου, ὃ ἐὰν δῶσιν αὐτὸ ἀνθρώπῳ ἐπισταμένῳ γράμματα λέγοντες· ἀνάγνωθι ταῦτα· καὶ ἐρεῖ· οὐ δύναμαι ἀναγνῶναι, ἐσφράγισται γάρ. | И҆ бꙋ́дꙋтъ ва́мъ всѧ̑ сїѧ̑ словеса̀, а҆́ки словеса̀ кни́ги запечатлѣ́нныѧ сеѧ̀, ю҆́же а҆́ще дадꙋ́тъ человѣ́кꙋ вѣ́дꙋщемꙋ писа̑нїѧ, глаго́люще: прочтѝ сїѐ. И҆ рече́тъ: не могꙋ̀ прочестѝ, запечатлѣ́нна бо. |
|
12
|
12
|
| καὶ δοθήσεται τὸ βιβλίον τοῦτο εἰς χεῖρας ἀνθρώπου μὴ ἐπισταμένου γράμματα, καὶ ἐρεῖ αὐτῷ· ἀνάγνωθι τοῦτο· καὶ ἐρεῖ· οὐκ ἐπίσταμαι γράμματα. | И҆ да́стсѧ кни́га сїѧ̀ въ рꙋ́цѣ человѣ́кꙋ не вѣ́дꙋщемꙋ писа̑нїѧ, и҆ рече́тсѧ є҆мꙋ̀: прочтѝ сїѐ. И҆ рече́тъ: не вѣ́мъ писа̑нїѧ. |
|
13
|
13
|
| Καὶ εἶπε Κύριος· ἐγγίζει μοι ὁ λαὸς οὗτος ἐν τῷ στόματι αὐτοῦ καὶ ἐν τοῖς χείλεσιν αὐτῶν τιμῶσί με, ἡ δὲ καρδία αὐτῶν πόρρω ἀπέχει ἀπ᾿ ἐμοῦ· μάτην δὲ σέβονταί με διδάσκοντες ἐντάλματα ἀνθρώπων καὶ διδασκαλίας. | И҆ речѐ гдⷭ҇ь: приближа́ютсѧ мнѣ̀ лю́дїе сі́и оу҆сты̑ свои́ми и҆ оу҆стна́ми свои́ми почита́ютъ мѧ̀, се́рдце же и҆́хъ дале́че ѿстои́тъ ѿ менє̀: всꙋ́е же почита́ютъ мѧ̀, оу҆ча́ще за́повѣдемъ человѣ́чєскимъ и҆ оу҆че́нїємъ. |
|
14
|
14
|
| διὰ τοῦτο ἰδοὺ ἐγὼ προσθήσω τοῦ μετατεθῆναι τὸν λαὸν τοῦτον καὶ μεταθήσω αὐτοὺς καὶ ἀπολῶ τὴν σοφίαν τῶν σοφῶν καὶ τὴν σύνεσιν τῶν συνετῶν κρύψω. | Сегѡ̀ ра́ди сѐ, а҆́зъ приложꙋ̀, є҆́же пресели́ти лю́ди сїѧ̑, и҆ преста́влю ѧ҆̀, и҆ погꙋблю̀ премꙋ́дрость премꙋ́дрыхъ и҆ ра́зꙋмъ разꙋ́мныхъ сокры́ю. |
|
15
|
15
|
| οὐαὶ οἱ βαθέως βουλὴν ποιοῦντες καὶ οὐ διὰ Κυρίου· οὐαὶ οἱ ἐν κρυφῇ βουλὴν ποιοῦντες καὶ ἔσται ἐν σκότει τὰ ἔργα αὐτῶν καὶ ἐροῦσι· τίς ἑώρακεν ἡμᾶς; καὶ τίς ἡμᾶς γνώσεται ἢ ἃ ἡμεῖς ποιοῦμεν; | Го́ре творѧ́щымъ глꙋбо́кѡ совѣ́тъ, а҆ не гдⷭ҇емъ: го́ре въ та́йнѣ совѣ́тъ творѧ́щымъ, и҆ бꙋ́дꙋтъ во тмѣ̀ дѣла̀ и҆́хъ, и҆ рекꙋ́тъ: кто́ ны ви́дѣ, и҆ кто́ ны оу҆разꙋмѣ́етъ, ꙗ҆̀же мы̀ твори́мъ; |
|
16
|
16
|
| οὐχ ὡς ὁ πηλὸς τοῦ κεραμέως λογισθήσεσθε; μὴ ἐρεῖ τὸ πλάσμα τῷ πλάσαντι αὐτό· οὐ σύ με ἔπλασας; ἢ τὸ ποίημα τῷ ποιήσαντι· οὐ συνετῶς με ἐποίησας; | Не ꙗ҆́коже ли бре́нїе скꙋде́льника вмѣните́сѧ; Є҆да̀ рече́тъ зда́нїе созда́вшемꙋ є҆̀: не ты̀ мѧ̀ созда́лъ є҆сѝ; и҆лѝ творе́нїе сотво́ршемꙋ: не разꙋ́мнѡ мѧ̀ сотвори́лъ є҆сѝ; |
|
17
|
17
|
| οὐκέτι μικρὸν καὶ μετατεθήσεται ὁ Λίβανος, ὡς τὸ ὄρος τὸ Χέρμελ καὶ τὸ Χέρμελ εἰς δρυμὸν λογισθήσεται; | Не є҆ще́ ли ма́лѡ, и҆ приложи́тсѧ лїва́нъ, а҆́ки гора̀ херме́ль, и҆ херме́ль въ дꙋбра́вꙋ вмѣни́тсѧ; |
|
18
|
18
|
| καὶ ἀκούσονται ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ κωφοὶ λόγους βιβλίου, καὶ οἱ ἐν τῷ σκότει καὶ οἱ ἐν τῇ ὁμίχλῃ ὀφθαλμοὶ τυφλῶν ὄψονται· | И҆ оу҆слы́шатъ въ де́нь ѻ҆́ный глꙋсі́и словеса̀ кни́ги (сеѧ̀), и҆ и҆̀же во тмѣ̀ и҆ и҆̀же во мглѣ̀ ѻ҆́чи слѣпы́хъ оу҆́зрѧтъ. |
|
19
|
19
|
| καὶ ἀγαλλιάσονται πτωχοὶ διὰ Κύριον ἐν εὐφροσύνῃ, καὶ οἱ ἀπηλπισμένοι τῶν ἀνθρώπων ἐμπλησθήσονται εὐφροσύνης. | И҆ возра́дꙋютсѧ ни́щїи ра́ди гдⷭ҇а въ весе́лїи, и҆ ѿча́ѧвшїисѧ человѣ́цы и҆спо́лнѧтсѧ весе́лїѧ. |
|
20
|
20
|
| ἐξέλιπεν ἄνομος, καὶ ἀπώλετο ὑπερήφανος, καὶ ἐξωλοθρεύθησαν οἱ ἀνομοῦντες ἐπὶ κακίᾳ, | И҆счезѐ беззако́нникъ, и҆ поги́бе го́рдый, и҆ потреби́шасѧ всѝ беззако́ннꙋющїи во ѕло́бѣ |
|
21
|
21
|
| καὶ οἱ ποιοῦντες ἁμαρτεῖν ἀνθρώπους ἐν λόγῳ· πάντας δὲ τοὺς ἐλέγχοντας ἐν πύλαις πρόσκομμα θήσουσιν ὅτι ἐπλαγίασαν ἐπ᾿ ἀδίκοις δίκαιον. | и҆ творѧ́щїи согрѣша́ти человѣ́ки во сло́вѣ: всѣ̑мъ же ѡ҆блича́ющымъ во вратѣ́хъ претыка́нїе положа́тъ, поне́же соврати́ша въ непра́вдахъ првⷣнаго. |
|
22
|
22
|
| διὰ τοῦτο τάδε λέγει Κύριος ἐπὶ τὸν οἶκον ᾿Ιακώβ, ὃν ἀφώρισεν ἐξ ῾Αβραάμ· οὐ νῦν αἰσχυνθήσεται ᾿Ιακώβ, οὐδὲ νῦν τὸ πρόσωπον μεταβαλεῖ ᾿Ισραήλ· | Сегѡ̀ ра́ди та́кѡ гл҃етъ гдⷭ҇ь на до́мъ і҆а́кѡвль, є҆го́же ѡ҆предѣлѝ ѿ а҆враа́ма: не нн҃ѣ постыди́тсѧ і҆а́кѡвъ, нижѐ нн҃ѣ лицѐ своѐ и҆змѣни́тъ і҆и҃ль: |
|
23
|
23
|
| ἀλλ᾿ ὅταν ἴδωσι τὰ τέκνα αὐτῶν τὰ ἔργα μου, δι᾿ ἐμὲ ἁγιάσουσιν τὸ ὄνομά μου καὶ ἁγιάσουσιν τὸν ἅγιον ᾿Ιακὼβ καὶ τὸν Θεὸν τοῦ ᾿Ισραὴλ φοβηθήσονται. | но є҆гда̀ оу҆ви́дѧтъ ча̑да и҆́хъ дѣла̀ моѧ̑, менє̀ ра́ди ѡ҆свѧтѧ́тъ и҆́мѧ моѐ и҆ ѡ҆свѧтѧ́тъ ст҃а́го і҆а́кѡвлѧ, и҆ бг҃а і҆и҃лева оу҆боѧ́тсѧ. |
|
24
|
24
|
| καὶ γνώσονται οἱ πλανώμενοι τῷ πνεύματι σύνεσιν, οἱ δὲ γογγύζοντες μαθήσονται ὑπακούειν, καὶ αἱ γλῶσσαι αἱ ψελλίζουσαι μαθήσονται λαλεῖν εἰρήνην. | И҆ оу҆разꙋмѣ́ютъ заблꙋжда́ющїи дꙋ́хомъ смы́слъ, и҆ ро́пщꙋщїи наꙋча́тсѧ послꙋ́шати, и҆ ѧ҆зы́цы нѣмотствꙋ́ющїи наꙋча́тсѧ глаго́лати ми́ръ. |
|
Κεφάλαιο 30
|
Глава́ л҃
|
|
1
|
1
|
| ΟΥΑΙ τέκνα ἀποστάται, τάδε λέγει Κύριος. ἐποιήσατε βουλήν οὐ δι᾿ ἐμοῦ καὶ συνθήκας οὐ διὰ τοῦ πνεύματός μου προσθεῖναι ἁμαρτίας ἐφ᾿ ἁμαρτίας, | Го́ре, ча̑да ѿстꙋпи̑вшаѧ, сїѧ̑ гл҃етъ гдⷭ҇ь: сотвори́сте совѣ́тъ не мно́ю и҆ завѣ́ты не дх҃омъ мои́мъ, приложи́ти грѣхѝ ко грѣхѡ́мъ: |
|
2
|
2
|
| οἱ πορευόμενοι καταβῆναι εἰς Αἴγυπτον, ἐμὲ δὲ οὐκ ἐπηρώτησαν, τοῦ βοηθηθῆναι ὑπὸ Φαραὼ καὶ σκεπασθῆναι ὑπὸ Αἰγυπτίων. | и҆дꙋ́щїи сни́ти во є҆гѵ́петъ, мене́ же не вопроси́ша, є҆́же по́мощь и҆мѣ́ти ѿ фараѡ́на и҆ застꙋпле́нїе ѿ є҆гѵ́птѧнъ. |
|
3
|
3
|
| ἔσται γὰρ ὑμῖν σκέπη Φαραὼ εἰς αἰσχύνην καὶ τοῖς πεποιθόσιν ἐπ᾿ Αἴγυπτον ὄνειδος. | Бꙋ́детъ бо ва́мъ покро́въ фараѡ́новъ въ постыдѣ́нїе и҆ оу҆пова́ющымъ на є҆гѵ́петъ оу҆кори́зна: |
|
4
|
4
|
| ὅτι εἰσὶν ἐν Τάνει ἀρχηγοὶ ἄγγελοι πονηροί· | ꙗ҆́кѡ сꙋ́ть въ та́нѣ старѣ̑йшины є҆гѡ̀, и҆ вѣ̑стницы є҆гѡ̀ ѕлѝ. |
|
5
|
5
|
| μάτην κοπιάσουσι πρὸς λαόν, ὃς οὐκ ὠφελήσει αὐτοὺς οὔτε εἰς βοήθειαν, οὔτε εἰς ὠφέλειαν, ἀλλὰ εἰς αἰσχύνην καὶ ὄνειδος. | Вотщѐ потрꙋдѧ́тсѧ люді́й ра́ди, и҆̀же не оу҆по́льзꙋютъ и҆́хъ, нижѐ на по́мощь, нижѐ на по́льзꙋ, но на стꙋ́дъ и҆ на оу҆кори́знꙋ. |
|
6
|
6
|
| ῾Η ὅρασις τῶν τετραπόδων τῶν ἐν τῇ ἐρήμῳ. ᾿Εν τῇ θλίψει καὶ τῇ στενοχωρίᾳ, λέων καὶ σκύμνος λέοντος ἐκεῖθεν καὶ ἀσπίδες καὶ ἔκγονα ἀσπίδων πετομένων, οἳ ἔφερον ἐπὶ ὄνων καὶ καμήλων τὸν πλοῦτον αὐτῶν πρὸς ἔθνος, ὃ οὐκ ὠφελήσει αὐτούς. | Видѣ́нїе четвероно́гихъ, и҆̀же въ пꙋсты́ни. ̑ Въ печа́ли и҆ въ тѣснотѣ̀ ле́въ и҆ льви́чищь: ѿтꙋ́дꙋ а҆́спїды и҆ пле́мѧ а҆́спїдѡвъ парѧ́щихъ, и҆̀же везѧ́хꙋ на ѻ҆слѣ́хъ и҆ на велблю́дѣхъ бога́тство своѐ ко ꙗ҆зы́кꙋ, и҆́же не помо́жетъ и҆̀мъ въ по́мощь, но на стꙋ́дъ и҆ оу҆кори́знꙋ. |
|
7
|
7
|
| Αἰγύπτιοι μάταια καὶ κενὰ ὠφελήσουσιν ὑμᾶς· ἀπάγγειλον αὐτοῖς, ὅτι ματαία ἡ παράκλησις ὑμῶν αὕτη. — | Є҆гѵ́птѧне вотщѐ и҆ всꙋ́е оу҆спѣ́ютъ ва́мъ: возвѣстѝ и҆̀мъ, ꙗ҆́кѡ тще́тно оу҆тѣше́нїе ва́ше сїѐ. |
|
8
|
8
|
| Νῦν οὖν καθίσας γράψον ἐπὶ πυξίου ταῦτα καὶ εἰς βιβλίον, ὅτι ἔσται εἰς ἡμέρας καιρὸν ταῦτα καὶ ἕως εἰς τὸν αἰῶνα. | Нн҃ѣ оу҆̀бо сѣ́дъ напишѝ сїѧ̑ на дскѣ̀ и҆ въ кни́гꙋ: ꙗ҆́кѡ бꙋ́дꙋтъ сїѧ̑ во дни̑ време́нъ и҆ да́же до вѣ́ка. |
|
9
|
9
|
| ὅτι λαὸς ἀπειθής ἐστιν, υἱοὶ ψευδεῖς, οἳ οὐκ ἠβούλοντο ἀκούειν τὸν νόμον τοῦ Θεοῦ, | Ꙗ҆́кѡ лю́дїе непокори́ви сꙋ́ть, сы́нове лжи́вїи, и҆̀же не похотѣ́ша слы́шати зако́на бж҃їѧ, |
|
10
|
10
|
| οἱ λέγοντες τοῖς προφήταις· μὴ ἀναγγέλλετε ἡμῖν, καὶ τοῖς τὰ ὁράματα ὁρῶσι· μὴ λαλεῖτε ἡμῖν, ἀλλὰ ἡμῖν λαλεῖτε καὶ ἀναγγέλλετε ἡμῖν ἑτέραν πλάνησιν. | глаго́люще прⷪ҇ро́кѡмъ: не повѣ́дайте на́мъ: и҆ видѣ̑нїѧ ви́дѧщымъ: не глаго́лите на́мъ, но на́мъ глаго́лите и҆ возвѣща́йте на́мъ и҆но́е прельще́нїе |
|
11
|
11
|
| καὶ ἀποστρέψατε ἡμᾶς ἀπὸ τῆς ὁδοῦ ταύτης, ἀφέλετε ἀφ᾿ ἡμῶν τὸν τρίβον τοῦτον καὶ ἀφέλετε ἀφ᾿ ἡμῶν τὸν ἅγιον τοῦ ᾿Ισραήλ, | и҆ соврати́те на́съ съ пꙋтѝ сегѡ̀: ѿими́те ѿ на́съ пꙋ́ть се́й и҆ ѿими́те ѿ на́съ сꙋ́дъ і҆и҃левъ [Є҆вр.: ст҃о́е і҆и҃лево.]. |
|
12
|
12
|
| διὰ τοῦτο τάδε λέγει ὁ ἅγιος τοῦ ᾿Ισραήλ· ὅτι ἠπειθήσατε τοῖς λόγοις τούτοις καὶ ἠλπίσατε ἐπὶ ψεύδει καὶ ὅτι ἐγόγγυσας καὶ πεποιθὼς ἐγένου ἐπὶ τῷ λόγῳ τούτῳ, | Тогѡ̀ ра́ди си́це гл҃етъ гдⷭ҇ь ст҃ы́й і҆и҃левъ: поне́же не покори́стесѧ словесє́мъ си̑мъ и҆ надѣ́ѧстесѧ на лжꙋ̀, и҆ ꙗ҆́кѡ поропта́сте и҆ оу҆пова́юще бы́сте на сло́во сїѐ, |
|
13
|
13
|
| διὰ τοῦτο ἔσται ὑμῖν ἡ ἁμαρτία αὕτη ὡς τεῖχος πῖπτον παραχρῆμα πόλεως ὀχυρᾶς ἑαλωκυίας, ἧς παραχρῆμα πάρεστι τὸ πτῶμα, | сегѡ̀ ра́ди бꙋ́детъ ва́мъ грѣ́хъ се́й, а҆́ки стѣна̀ па́дающаѧ внеза́пꙋ гра́да тве́рда плѣне́на, є҆гѡ́же а҆́бїе настои́тъ паде́нїе: |
|
14
|
14
|
| καὶ τὸ πτῶμα αὐτῆς ἔσται ὡς σύντριμμα ἀγγείου ὀστρακίνου, ἐκ κεραμίου λεπτὰ ὥστε μὴ εὑρεῖν ἐν αὐτοῖς ὄστρακον, ἐν ᾧ πῦρ ἀρεῖς καὶ ἐν ᾧ ἀποσυριεῖς ὕδωρ μικρόν. | и҆ паде́нїе є҆гѡ̀ бꙋ́детъ ꙗ҆́кѡ сокрꙋше́нїе сосꙋ́да гли́нѧна, ѿ гли́ны дро́бны, ꙗ҆́кѡ не мо́жно ѡ҆брѣстѝ въ ни́хъ чре́па, и҆́мже ѻ҆́гнь во́змеши и҆ въ ѻ҆́ньже влїе́ши воды̀ ма́лѡ. |
|
15
|
15
|
| οὕτω λέγει Κύριος Κύριος ὁ ἅγιος τοῦ ᾿Ισραήλ· ὅταν ἀποστραφεὶς στενάξῃς, τότε σωθήσῃ καὶ γνώσῃ ποῦ ἦσθα· ὅτε ἐπεποίθεις ἐπὶ τοῖς ματαίοις, ματαία ἡ ἰσχὺς ὑμῶν ἐγενήθη. καὶ οὐκ ἠβούλεσθε ἀκούειν, | Та́кѡ гл҃етъ гдⷭ҇ь, гдⷭ҇ь ст҃ы́й і҆и҃левъ: є҆гда̀ возврати́всѧ воздо́хнеши, тогда̀ спасе́шисѧ и҆ оу҆разꙋмѣ́еши, гдѣ̀ є҆сѝ бы́лъ: є҆гда̀ оу҆пова́лъ є҆сѝ на сꙋ́єтнаѧ, тще́тна крѣ́пость ва́ша бы́сть, и҆ не хотѣ́сте послꙋ́шати, |
|
16
|
16
|
| ἀλλ᾿ εἴπατε· ἐφ᾿ ἵππων φευξόμεθα· διὰ τοῦτο φεύξεσθε· καὶ εἴπατε· ἐπὶ κούφοις ἀναβάται ἐσόμεθα· διὰ τοῦτο κοῦφοι ἔσονται οἱ διώκοντες ὑμᾶς. | но реко́сте: на ко́нехъ побѣ́гнемъ. Тогѡ̀ ра́ди побѣ́гнете. И҆ реко́сте: на ле́гкихъ вса́дницы бꙋ́демъ. Тогѡ̀ ра́ди ле́гцы бꙋ́дꙋтъ гонѧ́щїи ва́съ. |
|
17
|
17
|
| χίλιοι διὰ φωνὴν ἑνὸς φεύξονται, καὶ διὰ φωνὴν πέντε φεύξονται πολλοί, ἕως ἂν καταλειφθῆτε ὡς ἱστὸς ἐπ᾿ ὄρους, καὶ ὡς σημαίαν φέρων ἐπὶ βουνοῦ. | Ѿ гла́са є҆ди́нагѡ побѣ́гнꙋтъ ты́сѧща, и҆ ѿ гла́са пѧтѝ побѣ́гнꙋтъ мно́зи, до́ндеже ѡ҆ста́влени бꙋ́дете а҆́ки що́гла на горѣ̀ и҆ ꙗ҆́кѡ зна́мѧ носѧ́й на холмѣ̀. |
|
18
|
18
|
| καὶ πάλιν μενεῖ ὁ Θεὸς τοῦ οἰκτειρῆσαι ὑμᾶς καὶ διὰ τοῦτο ὑψωθήσεται τοῦ ἐλεῆσαι ὑμᾶς· διότι κριτὴς Κύριος ὁ Θεὸς ὑμῶν ἐστι, καὶ ποῦ καταλείψεται τὴν δόξαν ὑμῶν; μακάριοι οἱ ἐμμένοντες ἐπ᾿ αὐτῷ. | И҆ па́ки пожде́тъ бг҃ъ, є҆́же оу҆ще́дрити ва́съ, и҆ сегѡ̀ ра́ди вознесе́тсѧ є҆́же поми́ловати ва́съ: занѐ сꙋдїѧ̀ гдⷭ҇ь бг҃ъ ва́шъ є҆́сть, и҆ гдѣ̀ ѡ҆ста́вите сла́вꙋ ва́шꙋ; блаже́ни всѝ пребыва́ющїи въ не́мъ. |
|
19
|
19
|
| Διότι λαὸς ἅγιος ἐν Σιὼν οἰκήσει, καὶ ῾Ιερουσαλὴμ κλαυθμῷ ἔκλαυσεν· ἐλέησόν με· ἐλεήσει σε τὴν φωνὴν τῆς κραυγῆς σου· ἡνίκα εἶδεν, ἐπήκουσέ σου. | Занѐ лю́дїе ст҃і́и въ сїѡ́нѣ вселѧ́тсѧ, і҆ерⷭ҇ли́мъ же пла́чемъ воспла́касѧ: поми́лꙋй мѧ̀. Поми́лꙋетъ тѧ̀, є҆гда̀ оу҆зрѣ̀ гла́съ во́плѧ твоегѡ̀, послꙋ́ша тебѐ. |
|
20
|
20
|
| καὶ δώσει Κύριος ὑμῖν ἄρτον θλίψεως καὶ ὕδωρ στενόν, καὶ οὐκέτι μὴ ἐγγίσωσί σοι οἱ πλανῶντές σε· ὅτι οἱ ὀφθαλμοί σου ὄψονται τοὺς πλανῶντάς σε, | И҆ да́стъ гдⷭ҇ь ва́мъ хлѣ́бъ печа́ли и҆ во́дꙋ тѣ́снꙋю, и҆ ктомꙋ̀ не прибли́жатсѧ къ тебѣ̀ льстѧ́щїи тѧ̀: ꙗ҆́кѡ ѻ҆́чи твоѝ оу҆́зрѧтъ прельща́ющихъ тѧ̀, |
|
21
|
21
|
| καὶ τὰ ὦτά σου ἀκούσονται τοὺς λόγους τῶν ὀπίσω σε πλανησάντων, οἱ λέγοντες· αὕτη ἡ ὁδός, πορευθῶμεν ἐν αὐτῇ εἴτε δεξιὰ εἴτε ἀριστερά. | и҆ оу҆шеса̀ твоѧ̑ оу҆слы́шатъ словеса̀ созадѝ тебѐ прельща́ющихъ, и҆̀же глаго́лютъ: се́й пꙋ́ть, поиди́мъ по немꙋ̀ и҆лѝ на де́сно, и҆лѝ на лѣ́во. |
|
22
|
22
|
| καὶ ἐξαρεῖς τὰ εἴδωλα τὰ περιηργυρωμένα καὶ τὰ περικεχρυσωμένα, λεπτὰ ποιήσεις καὶ λικμήσεις ὡς ὕδωρ ἀποκαθημένης καὶ ὡς κόπρον ὤσεις αὐτά. | И҆ ѿве́ржеши кꙋмі́ры посре́брєнныѧ, и҆ позлащє́нныѧ раздроби́ши, и҆ развѣ́еши ꙗ҆́кѡ во́дꙋ жены̀ мѣ́сѧчныѧ, и҆ а҆́ки мѡты́ла ѿве́ржеши ѧ҆̀. |
|
23
|
23
|
| τότε ἔσται ὁ ὑετὸς τῷ σπέρματι τῆς γῆς σου, καὶ ὁ ἄρτος τοῦ γεννήματος τῆς γῆς σου ἔσται πλησμονὴ καὶ λιπαρός· καὶ βοσκηθήσεταί σου τὰ κτήνη τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ τόπον πίονα καὶ εὐρύχωρον, | Тогда̀ бꙋ́детъ до́ждь сѣ́мени землѝ твоеѧ̀, и҆ хлѣ́бъ жи́та землѝ твоеѧ̀ бꙋ́детъ и҆з̾ѻби́ленъ и҆ тꙋ́ченъ, и҆ напасꙋ́тсѧ ско́ти твоѝ въ то́й де́нь на мѣ́стѣ тꙋ́чнѣ и҆ простра́ннѣ. |
|
24
|
24
|
| οἱ ταῦροι ὑμῶν καὶ οἱ βόες οἱ ἐργαζόμενοι τὴν γῆν φάγονται ἄχυρα ἀναπεποιημένα ἐν κριθῇ λελικμημένα. | Ю҆нцы̀ ва́ши и҆ воло́ве дѣ́лающїи зе́млю наѧдѧ́тсѧ пле́въ смѣ́шенныхъ со ꙗ҆чме́немъ и҆звѣ́ѧнымъ. |
|
25
|
25
|
| καὶ ἔσται ἐπὶ παντὸς ὄρους ὑψηλοῦ καὶ ἐπὶ παντὸς βουνοῦ μετεώρου ὕδωρ διαπορευόμενον ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ, ὅταν ἀπόλωνται πολλοὶ καὶ ὅταν πέσωσι πύργοι. | И҆ бꙋ́детъ на всѧ́цѣй горѣ̀ высо́цѣ и҆ на всѧ́цѣмъ хо́лмѣ вознесе́ннѣ вода̀ текꙋ́щаѧ въ де́нь ѻ҆́ный, є҆гда̀ поги́бнꙋтъ мно́зи, и҆ є҆гда̀ падꙋ́тсѧ столпѝ: |
|
26
|
26
|
| καὶ ἔσται τὸ φῶς τῆς σελήνης ὡς τὸ φῶς τοῦ ἡλίου καὶ τὸ φῶς τοῦ ἡλίου ἔσται ἑπταπλάσιον ἐν τῇ ἡμέρᾳ, ὅταν ἰάσηται Κύριος τὸ σύντριμμα τοῦ λαοῦ αὐτοῦ, καὶ τὴν ὀδύνην τῆς πληγῆς σου ἰάσεται. | и҆ бꙋ́детъ свѣ́тъ лꙋны̀ а҆́ки свѣ́тъ со́лнца, и҆ свѣ́тъ со́лнечный бꙋ́детъ седмери́цею въ то́й де́нь, є҆гда̀ и҆сцѣли́тъ гдⷭ҇ь сокрꙋше́нїе люді́й свои́хъ и҆ болѣ́знь ꙗ҆́звы твоеѧ̀ и҆сцѣли́тъ. |
|
27
|
27
|
| ᾿Ιδοὺ τὸ ὄνομα Κυρίου ἔρχεται διὰ χρόνου πολλοῦ, καιόμενος ὁ θυμός, μετὰ δόξης τὸ λόγιον τῶν χειλέων αὐτοῦ, λόγιον ὀργῆς πλῆρες, καὶ ἡ ὀργὴ τοῦ θυμοῦ ὡς πῦρ ἔδεται. | Сѐ, и҆́мѧ гдⷭ҇не и҆́детъ вре́менемъ мно́гимъ, горѧ́щаѧ ꙗ҆́рость є҆гѡ̀: со сла́вою сло́во оу҆сте́нъ є҆гѡ̀, сло́во гнѣ́ва по́лно, и҆ гнѣ́въ ꙗ҆́рости ꙗ҆́кѡ ѻ҆́гнь поѧ́стъ: |
|
28
|
28
|
| καὶ τὸ πνεῦμα αὐτοῦ ὡς ὕδωρ ἐν φάραγγι σῦρον ἥξει ἕως τοῦ τραχήλου καὶ διαιρεθήσεται τοῦ ταράξαι ἔθνη ἐπὶ πλανήσει ματαίᾳ, καὶ διώξεται αὐτοὺς πλάνησις καὶ λήψεται αὐτοὺς κατὰ πρόσωπον αὐτῶν. | и҆ дꙋ́хъ є҆гѡ̀ а҆́ки вода̀ въ де́бри влекꙋ́щи прїи́детъ да́же до вы́и и҆ раздѣли́тсѧ, є҆́же смꙋти́ти ꙗ҆зы́ки ѡ҆ прельще́нїи сꙋ́етнѣмъ, и҆ пожене́тъ ѧ҆̀ пре́лесть тща̀, и҆ во́зметъ ѧ҆̀ пред̾ лице́мъ и҆́хъ. |
|
29
|
29
|
| μὴ διαπαντὸς δεῖ ὑμᾶς εὐφραίνεσθαι καὶ εἰσπορεύεσθαι εἰς τὰ ἅγιά μου διαπαντὸς ὡσεὶ ἑορτάζοντας καὶ ὡσεὶ εὐφραινομένους εἰσελθεῖν μετὰ αὐλοῦ εἰς τὸ ὄρος Κυρίου πρὸς τὸν Θεὸν τοῦ ᾿Ισραήλ; | Є҆да̀ прⷭ҇нѡ подоба́етъ ва́мъ ра́доватисѧ и҆ входи́ти во ст҃а̑ѧ моѧ̑ всегда̀, а҆́ки пра́зднꙋющымъ и҆ ꙗ҆́кѡ веселѧ́щымсѧ вни́ти со сопѣ́лїю въ го́рꙋ гдⷭ҇ню къ бг҃ꙋ і҆и҃левꙋ; |
|
30
|
30
|
| καὶ ἀκουστὴν ποιήσει Κύριος τὴν δόξαν τῆς φωνῆς αὐτοῦ, καὶ τὸν θυμὸν τοῦ βραχίονος αὐτοῦ δείξει μετὰ θυμοῦ καὶ ὀργῆς καὶ φλογὸς κατεσθιούσης· κεραυνώσει βιαίως καὶ ὡς ὕδωρ καὶ χάλαζα συγκαταφερομένη βίᾳ. | И҆ слы́шанꙋ сотвори́тъ гдⷭ҇ь сла́вꙋ гла́са своегѡ̀, и҆ ꙗ҆́рость мы́шцы своеѧ̀ показа́ти, съ ꙗ҆́ростїю и҆ гнѣ́вомъ, и҆ со пла́менемъ поѧда́ющимъ возгреми́тъ ѕѣ́лнѡ, и҆ ꙗ҆́кѡ вода̀ и҆ гра́дъ низходѧ́щь нꙋ́ждею. |
|
31
|
31
|
| διὰ γὰρ τῆς φωνῆς Κυρίου ἡττηθήσονται ᾿Ασσύριοι τῇ πληγῇ, ᾗ ἂν πατάξῃ αὐτούς. | Гла́сомъ бо гдⷭ҇нимъ побѣжде́ни бꙋ́дꙋтъ а҆ссѷрі́ане ꙗ҆́звою, є҆́юже а҆́ще порази́тъ ѧ҆̀. |
|
32
|
32
|
| καὶ ἔσται αὐτῷ κυκλόθεν, ὅθεν ἦν αὐτῶν ἡ ἐλπὶς τῆς βοηθείας, ἐφ᾿ ᾗ αὐτὸς ἐπεποίθει· αὐτοὶ μετὰ αὐλῶν καὶ κιθάρας πολεμήσουσιν αὐτὸν ἐκ μεταβολῆς. | И҆ бꙋ́детъ є҆мꙋ̀ ѡ҆́крестъ, ѿѻнꙋ́дꙋже бѣ̀ и҆́хъ наде́жда по́мощи, на ню́же то́й оу҆пова́ше: ті́и со тѷмпа̑ны и҆ гꙋ́сльми ра́товати бꙋ́дꙋтъ на́нь ѿ премѣне́нїѧ. |
|
33
|
33
|
| σὺ γὰρ πρὸ ἡμερῶν ἀπαιτηθήσῃ· μὴ καὶ σοὶ ἡτοιμάσθη βασιλεύειν, φάραγγα βαθεῖαν. ξύλα κείμενα, πῦρ καὶ ξύλα πολλά; ὁ θυμὸς Κυρίου ὡς φάραγξ ὑπὸ θείου καιομένη. | Ты́ бо пре́жде дні́й и҆стѧ́занъ бꙋ́деши: є҆да̀ и҆ тебѣ̀ оу҆гото́васѧ ца́рствовати; де́брь глꙋбо́кꙋю, древеса̀ лежа̑ща, ѻ҆́гнь и҆ древа̀ мнѡ́га, ꙗ҆́рость гдⷭ҇нѧ а҆́ки де́брь жꙋ́пеломъ горѧ́щаѧ. |
|
Κεφάλαιο 31
|
Глава́ л҃а
|
|
1
|
1
|
| ΟΥΑΙ οἱ καταβαίνοντες εἰς Αἴγυπτον ἐπὶ βοήθειαν, οἱ ἐφ᾿ ἵπποις πεποιθότες καὶ ἐφ᾿ ἅρμασιν, ἔστι γὰρ πολλά, καὶ ἐφ᾿ ἵπποις, πλῆθος σφόδρα, καὶ οὐκ ἦσαν πεποιθότες ἐπὶ τὸν ἅγιον τοῦ ᾿Ισραὴλ καὶ τὸν Κύριον οὐκ ἐζήτησαν. | Го́ре сходѧ́щымъ во є҆гѵ́петъ по́мощи ра́ди, оу҆пова́ющымъ на ко́ни и҆ на колесни̑цы: сꙋ́ть бо мнѡ́га, и҆ ко́нническое мно́жество мно́го ѕѣлѡ̀: и҆ не бѣ́ша оу҆пова́юще на ст҃а́го і҆и҃лева, и҆ бг҃а не взыска́ша. |
|
2
|
2
|
| καὶ αὐτὸς σοφῶς ἦγεν ἐπ᾿ αὐτοὺς κακά, καὶ ὁ λόγος αὐτοῦ οὐ μὴ ἀθετηθῇ, καὶ ἐπαναστήσεται ἐπ᾿ οἴκους ἀνθρώπων πονηρῶν καὶ ἐπὶ τὴν ἐλπίδα αὐτῶν τὴν ματαίαν, | То́йже премⷣрѣ наведѐ на ни́хъ ѕла̑ѧ, и҆ сло́во є҆гѡ̀ не ѿри́нетсѧ, и҆ воста́нетъ на до́мы человѣ́кѡвъ ѕлы́хъ и҆ на наде́ждꙋ и҆́хъ тще́тнꙋю, |
|
3
|
3
|
| Αἰγύπτιον ἄνθρωπον καὶ οὐ Θεόν, ἵππων σάρκας καὶ οὐκ ἔστι βοήθεια· ὁ δὲ Κύριος ἐπάξει τὴν χεῖρα αὐτοῦ ἐπ᾿ αὐτούς, καὶ κοπιάσουσιν οἱ βοηθοῦντες, καὶ ἅμα πάντες ἀπολοῦνται. | є҆гѵ́птѧнина человѣ́ка, а҆ не бг҃а, кѡ́нски плѡ́ти, и҆ не бꙋ́детъ по́мощи: гдⷭ҇ь же наведе́тъ рꙋ́кꙋ свою̀ на нѧ̀, и҆ оу҆трꙋдѧ́тсѧ помага́ющїи, и҆ всѝ вкꙋ́пѣ поги́бнꙋтъ. |
|
4
|
4
|
| ὅτι οὕτως εἶπέ μοι Κύριος· ὃν τρόπον ἐὰν βοήσῃ ὁ λέων ἢ ὁ σκύμνος ἐπὶ τῇ θύρᾳ, ᾗ ἔλαβε, καὶ κεκράξῃ ἐπ᾿ αὐτῇ, ἓως ἂν ἐμπλησθῇ τὰ ὄρη τῆς φωνῆς αὐτοῦ, καὶ ἡττήθησαν καὶ τὸ πλῆθος τοῦ θυμοῦ ἐπτοήθησαν, οὕτως καταβήσεται Κύριος σαβαὼθ ἐπιστρατεῦσαι ἐπὶ τὸ ὄρος τὸ Σιών, ἐπὶ τὰ ὄρη αὐτῆς. | Зане́же та́кѡ речѐ мнѣ̀ гдⷭ҇ь: ꙗ҆́коже возреве́тъ ле́въ, и҆лѝ льви́чищь ѡ҆ лови́твѣ, ю҆́же и҆́метъ, и҆ возопїе́тъ над̾ не́ю, до́ндеже напо́лнѧтсѧ го́ры гла́са є҆гѡ̀, и҆ побѣди́шасѧ и҆ мно́жества ꙗ҆́рости оу҆боѧ́шасѧ: та́кѡ гдⷭ҇ь саваѡ́ѳъ сни́детъ на го́рꙋ сїѡ́ню и҆ на го́ры є҆гѡ̀ воева́ти. |
|
5
|
5
|
| ὡς ὄρνεα πετόμενα, οὕτως ὑπερασπιεῖ Κύριος σαβαὼθ ὑπὲρ ῾Ιερουσαλήμ, ὑπερασπιεῖ καὶ ἐξελεῖται καὶ περιποιήσεται καὶ σώσει. | Ꙗ҆́коже пти̑цы парѧ́щыѧ, си́це защи́титъ гдⷭ҇ь саваѡ́ѳъ ѡ҆ і҆ерⷭ҇ли́мѣ, защи́титъ и҆ и҆зба́витъ, и҆ снабди́тъ и҆ сп҃се́тъ. |
|
6
|
6
|
| ἐπιστράφητε, οἱ τὴν βαθεῖαν βουλὴν βουλευόμενοι καὶ ἄνομον. | Ѡ҆брати́тесѧ, совѣщава́ющїи глꙋбо́къ совѣ́тъ и҆ беззако́ненъ, сы́нове і҆и҃лєвы: |
|
7
|
7
|
| ὅτι τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ ἀπαρνήσονται οἱ ἄνθρωποι τὰ χειροποίητα αὐτῶν τὰ ἀργυρᾶ καὶ τὰ χειροποίητα τὰ χρυσᾶ, ἃ ἐποίησαν αἱ χεῖρες αὐτῶν. | ꙗ҆́кѡ въ то́й де́нь ѿве́ргꙋтъ человѣ́цы рꙋкотворє́ннаѧ своѧ̑ срє́брѧнаѧ и҆ рꙋкотворє́ннаѧ злата̑ѧ, ꙗ҆̀же сотвори́ша рꙋ́ки и҆́хъ. |
|
8
|
8
|
| καὶ πεσεῖται ᾿Ασσούρ· οὐ μάχαιρα ἀνδρός, οὐδὲ μάχαιρα ἀνθρώπου καταφάγεται αὐτόν, καὶ φεύξεται οὐκ ἀπὸ προσώπου μαχαίρας· οἱ δὲ νεανίσκοι ἔσονται εἰς ἥττημα, | И҆ паде́тъ а҆ссꙋ́ръ не мече́мъ человѣ́ческимъ, ни ме́чь мꙋ́жескїй поѧ́стъ є҆го̀, и҆ побѣ́гнетъ не ѿ лица̀ меча̀: ю҆́нѡты же бꙋ́дꙋтъ въ побѣжде́нїе. |
|
9
|
9
|
| πέτρᾳ γὰρ περιληφθήσονται ὡς χάρακι καὶ ἡττηθήσονται, ὁ δὲ φεύγων ἁλώσεται. Τάδε λέγει Κύριος· μακάριος ὃς ἔχει ἐν Σιὼν σπέρμα καὶ οἰκείους ἐν ῾Ιερουσαλήμ. | Ка́менїемъ бо ѡ҆б̾и́мꙋтсѧ ꙗ҆́кѡ ѻ҆стро́гомъ и҆ побѣжде́ни бꙋ́дꙋтъ, а҆ бѣжа́й плѣне́нъ бꙋ́детъ. Сїѧ̑ гл҃етъ гдⷭ҇ь: (бл҃же́нъ,) и҆́же и҆мѣ́етъ пле́мѧ въ сїѡ́нѣ и҆ ю҆́жики во і҆ерⷭ҇ли́мѣ. |
|
Κεφάλαιο 32
|
Глава́ л҃в
|
|
1
|
1
|
| ΙΔΟΥ γὰρ βασιλεὺς δίκαιος βασιλεύσει, καὶ ἄρχοντες μετὰ κρίσεως ἄρξουσι. | Се́ бо, цр҃ь првⷣный воц҃ри́тсѧ, и҆ кнѧ̑зи со сꙋдо́мъ владѣ́ти начнꙋ́тъ. |
|
2
|
2
|
| καὶ ἔσται ὁ ἄνθρωπος κρύπτων τοὺς λόγους αὐτοῦ καὶ κρυβήσεται ὡς ἀφ᾿ ὕδατος φερομένου· καὶ φανήσεται ἐν Σιὼν ὡς ποταμὸς φερόμενος ἔνδοξος ἐν γῇ διψώσῃ. | И҆ бꙋ́детъ человѣ́къ сокрыва́ѧй словеса̀ своѧ̑, и҆ скры́етсѧ, а҆́ки ѿ воды̀ носи́мыѧ: и҆ ꙗ҆ви́тсѧ въ сїѡ́нѣ ꙗ҆́кѡ рѣка̀ текꙋ́щаѧ сла́внаѧ въ землѝ жа́ждꙋщей. |
|
3
|
3
|
| καὶ οὐκέτι ἔσονται πεποιθότες ἐπ᾿ ἀνθρώποις, ἀλλὰ τὰ ὦτα ἀκούειν δώσουσι. | И҆ ксемꙋ̀ не бꙋ́дꙋтъ оу҆пова́юще на человѣ́ки, но оу҆́шы вдадѧ́тъ на слы́шанїе, |
|
4
|
4
|
| καὶ ἡ καρδία τῶν ἀσθενούντων προσέξει τοῦ ἀκούειν, καὶ αἱ γλῶσσαι αἱ ψελλίζουσαι ταχὺ μαθήσονται λαλεῖν εἰρήνην. | и҆ се́рдце и҆знемо́гшихъ во́нметъ послꙋ́шати, и҆ ѧ҆зы́цы нѣмотствꙋ́ющїи ско́рѡ наꙋча́тсѧ глаго́лати ми́ръ: |
|
5
|
5
|
| καὶ οὐκέτι μὴ εἴπωσι τῷ μωρῷ ἄρχειν, καὶ οὐκέτι μὴ εἴπωσιν οἱ ὑπηρέται σου· σίγα. | и҆ ксемꙋ̀ не рекꙋ́тъ ю҆ро́дивомꙋ владѣ́ти, и҆ ксемꙋ̀ не рекꙋ́тъ слꙋги̑ твоѝ: молчѝ. |
|
6
|
6
|
| ὁ γὰρ μωρὸς μωρὰ λαλήσει, καὶ ἡ καρδία αὐτοῦ μάταια νοήσει τοῦ συντελεῖν ἄνομα καὶ λαλεῖν πρὸς Κύριον πλάνησιν, τοῦ διασπεῖραι ψυχὰς πεινώσας καὶ τὰς ψυχὰς τὰς διψώσας κενὰς ποιῆσαι. | Ю҆ро́дъ бо ю҆рѡ́диваѧ и҆зрѣче́тъ, и҆ се́рдце є҆гѡ̀ тщє́тнаѧ оу҆разꙋмѣ́етъ, є҆́же соверша́ти беззакѡ́ннаѧ и҆ глаго́лати на гдⷭ҇а пре́лесть, є҆́же растли́ти дꙋ́шы а҆́лчныѧ и҆ дꙋ́шы жа́ждꙋщыѧ тщы̀ сотвори́ти. |
|
7
|
7
|
| ἡ γὰρ βουλὴ τῶν πονηρῶν ἄνομα βουλεύσεται καταφθεῖραι ταπεινοὺς ἐν λόγοις ἀδίκοις καὶ διασκεδάσαι λόγους ταπεινῶν ἐν κρίσει. | Совѣ́тъ бо ѕлы́хъ беззакѡ́ннаѧ совѣщава́етъ, растли́ти смирє́нныѧ словесы̀ непра́ведными и҆ разсы́пати словеса̀ смире́нныхъ на сꙋдѣ̀. |
|
8
|
8
|
| οἱ δὲ εὐσεβεῖς συνετὰ ἐβουλεύσαντο, καὶ αὕτη ἡ βουλὴ μενεῖ. | Благочести́вїи же смы́сленнѣ совѣща́ша, и҆ то́й совѣ́тъ пребꙋ́детъ. |
|
9
|
9
|
| Γυναῖκες πλούσιαι, ἀνάστητε, καὶ ἀκούσατε τῆς φωνῆς μου· θυγατέρες ἐν ἐλπίδι, εἰσακούσατε λόγους μου. | Жєны̀ бога̑тыѧ, воста́ните и҆ оу҆слы́шите гла́съ мо́й: дщє́ри, съ наде́ждею слы́шите словеса̀ моѧ̑: |
|
10
|
10
|
| ἡμέρας ἐνιαυτοῦ μνείαν ποιήσασθε ἐν ὀδύνῃ μετ᾿ ἐλπίδος· ἀνήλωται ὁ τρυγητός, πέπαυται ὁ σπόρος καὶ οὐκέτι μὴ ἔλθῃ. | днѧ̀ лѣ́тнѧгѡ па́мѧть сотвори́те въ болѣ́зни съ наде́ждею: потреби́сѧ ѡ҆б̾има́нїе ві́нное, преста̀ сѣ́ѧнїе, и҆ (собира́нїе) ктомꙋ̀ не прїи́детъ. |
|
11
|
11
|
| ἔκστητε, λυπήθητε, αἱ πεποιθυῖαι, ἐκδύσασθε, γυμναὶ γένεσθε, περιζώσασθε σάκκους τὰς ὀσφύας | Оу҆жасни́тесѧ, сжа́литесѧ, оу҆пова́вшыѧ, совлецы́тесѧ, на̑ги бꙋ́дите, препоѧ́шите чрє́сла своѧ̑ во врє́тища |
|
12
|
12
|
| καὶ ἐπὶ τῶν μαστῶν κόπτεσθε ἀπὸ ἀγροῦ ἐπιθυμήματος καὶ ἀμπέλου γεννήματος. | и҆ въ пє́рси бі́йтесѧ ѡ҆ селѣ̀ жела́емѣмъ и҆ ѡ҆ вїногра́днѣмъ рожде́нїи. |
|
13
|
13
|
| ἡ γῆ τοῦ λαοῦ μου, ἄκανθα καὶ χόρτος ἀναβήσεται, καὶ ἐκ πάσης οἰκίας εὐφροσύνη ἀρθήσεται· | На землѝ люді́й мои́хъ те́рнїе и҆ бы́лїе возни́кнетъ, и҆ ѿ всегѡ̀ до́мꙋ ра́дость восхи́титсѧ: гра́дъ бога́тъ, |
|
14
|
14
|
| πόλις πλουσία, οἶκοι ἐγκαταλελειμμένοι πλοῦτον πόλεως καὶ οἴκους ἐπιθυμήματος ἀφήσουσι· καὶ ἔσονται αἱ κῶμαι σπήλαια ἕως τοῦ αἰῶνος, εὐφροσύνη ὄνων ἀγρίων, βοσκήματα ποιμένων, | до́мове ѡ҆ста́вленнїи, бога́тство гра́да и҆ до́мы вожделѣ́нїѧ ѡ҆ста́вѧтъ: и҆ бꙋ́дꙋтъ вє́си пещє́ры до вѣ́ка, ра́дость ѻ҆слѡ́мъ ди̑вїимъ, па̑ствы пастꙋхѡ́въ: |
|
15
|
15
|
| ἕως ἂν ἔλθῃ ἐφ᾿ ὑμᾶς πνεῦμα ἀφ᾿ ὑψηλοῦ. καὶ ἔσται ἔρημος ὁ Χέρμελ, καὶ ὁ Χέρμελ εἰς δρυμὸν λογισθήσεται. | до́ндеже на́йдетъ на ны̀ дх҃ъ ѿ вы́шнѧгѡ, и҆ бꙋ́детъ пꙋсты́нѧ въ херме́ль, а҆ херме́ль въ дꙋбра́вꙋ вмѣни́тсѧ. |
|
16
|
16
|
| καὶ ἀναπαύσεται ἐν τῇ ἐρήμῳ κρίμα, καὶ δικαιοσύνη ἐν τῷ Καρμήλῳ κατοικήσει· | И҆ почі́етъ въ пꙋсты́ни сꙋ́дъ, и҆ пра́вда въ карми́лѣ всели́тсѧ: |
|
17
|
17
|
| καὶ ἔσται τὰ ἔργα τῆς δικαιοσύνης εἰρήνη, καὶ κρατήσει ἡ δικαιοσύνη ἀνάπαυσιν, καὶ πεποιθότες ἕως τοῦ αἰῶνος· | и҆ бꙋ́дꙋтъ дѣла̀ пра́вды ми́ръ, и҆ ѡ҆держи́тъ пра́вда поко́й, и҆ оу҆пова́юще бꙋ́дꙋтъ до вѣ́ка: |
|
18
|
18
|
| καὶ κατοικήσει ὁ λαὸς αὐτοῦ ἐν πόλει εἰρήνης καὶ ἐνοικήσει πεποιθώς, καὶ ἀναπαύσονται μετὰ πλούτου. | и҆ вселѧ́тсѧ лю́дїе є҆гѡ̀ во гра́дѣ ми́ра и҆ ѡ҆бита́ти бꙋ́дꙋтъ оу҆пова́юще, и҆ почі́ютъ съ бога́тствомъ. |
|
19
|
19
|
| ἡ δὲ χάλαζα ἐὰν καταβῇ, οὐκ ἐφ᾿ ὑμᾶς ἥξει. καὶ ἔσονται οἱ ἐνοικοῦντες ἐν τοῖς δρυμοῖς πεποιθότες ὡς οἱ ἐν τῇ πεδινῇ. | Гра́дъ же, а҆́ще сни́детъ, то̀ не на вы̀ прїи́детъ: и҆ бꙋ́дꙋтъ живꙋ́щїи въ дꙋбра́вахъ оу҆пова́юще, ꙗ҆́коже сꙋ́щїи на полѧ́хъ. |
|
20
|
20
|
| μακάριοι οἱ σπείροντες ἐπὶ πᾶν ὕδωρ, οὗ βοῦς καὶ ὄνος πατεῖ. | Блаже́ни сѣ́ющїи при всѧ́цѣй водѣ̀, и҆дѣ́же во́лъ и҆ ѻ҆се́лъ попира́етъ. |
|
Κεφάλαιο 33
|
Глава́ л҃г
|
|
1
|
1
|
| ΟΥΑΙ τοῖς ταλαιπωροῦσιν ὑμᾶς, ὑμᾶς δὲ οὐδεὶς ποιεῖ ταλαιπώρους, καὶ ὁ ἀθετῶν ὑμᾶς οὐκ ἀθετεῖ· ἁλώσονται οἱ ἀθετοῦντες καὶ παραδοθήσονται καὶ ὡς σὴς ἐφ᾿ ἱματίου, οὕτως ἡττηθήσονται. | Го́ре ѡ҆би́дѧщымъ ва́съ! ва́съ никто́же и҆з̾ѡби́дитъ, и҆ ѿверга́ѧй ва́съ не ѿве́ржетъ: плѣне́ни бꙋ́дꙋтъ ѿмета́ющїи (ва́съ) и҆ предадѧ́тсѧ, и҆ ꙗ҆́кѡ мо́лїе въ ри́зѣ, та́кѡ побѣжде́ни бꙋ́дꙋтъ. |
|
2
|
2
|
| Κύριε, ἐλέησον ἡμᾶς, ἐπὶ σοὶ γὰρ πεποίθαμεν· ἐγενήθη τὸ σπέρμα τῶν ἀπειθούντων εἰς ἀπώλειαν, ἡ δὲ σωτηρία ἡμῶν ἐν καιρῷ θλίψεως. | Гдⷭ҇и, поми́лꙋй ны̀, на тѧ́ бо оу҆пова́хомъ: бы́сть пле́мѧ непокарѧ́ющихсѧ въ па́гꙋбꙋ, спⷭ҇нїе же на́ше во вре́мѧ печа́ли. |
|
3
|
3
|
| διὰ φωνὴν τοῦ φόβου ἐξέστησαν λαοὶ ἀπὸ τοῦ φόβου σου, καὶ διεσπάρησαν τὰ ἔθνη. | Гла́сомъ стра́ха твоегѡ̀ оу҆жасо́шасѧ лю́дїе ѿ стра́ха твоегѡ̀, и҆ разсѣ́ѧшасѧ ꙗ҆зы́цы. |
|
4
|
4
|
| νῦν δὲ συναχθήσεται τὰ σκῦλα ὑμῶν μικροῦ καὶ μεγάλου· ὃν τρόπον ἐάν τις συναγάγη ἀκρίδας, οὕτως ἐμπαίξουσιν ὑμῖν. | Нн҃ѣ же соберꙋ́тсѧ кѡры́сти ва́шѧ ма́лагѡ и҆ вели́кагѡ: ꙗ҆́коже а҆́ще кто̀ собере́тъ прꙋ́ги, та́кѡ нарꙋга́ютсѧ ва́мъ. |
|
5
|
5
|
| ἅγιος ὁ Θεὸς ὁ κατοικῶν ἐν ὑψηλοῖς, ἐνεπλήσθη Σιὼν κρίσεως καὶ δικαιοσύνης. | Ст҃ъ бг҃ъ живы́й въ вы́шнихъ, напо́лнисѧ сїѡ́нъ сꙋда̀ и҆ пра́вды. |
|
6
|
6
|
| ἐν νόμῳ παραδοθήσονται, ἐν θησαυροῖς ἡ σωτηρία ἡμῶν, ἐκεῖ σοφία καὶ ἐπιστήμη καὶ εὐσέβεια πρὸς τὸν Κύριον· οὗτοί εἰσι θησαυροὶ δικαιοσύνης. | Въ зако́нѣ предадѧ́тсѧ, въ сокро́вищихъ спⷭ҇нїе на́ше, та́мѡ премꙋ́дрость и҆ хи́трость и҆ бл҃гоче́стїе ко гдⷭ҇еви: сїѧ̑ сꙋ́ть сокрѡ́вища пра́вды. |
|
7
|
7
|
| ἰδοὺ δὴ ἐν τῷ φόβῳ ὑμῶν αὐτοὶ φοβηθήσονται· οὓς ἐφοβεῖσθε, φοβηθήσονται ἀφ᾿ ὑμῶν· ἄγγελοι γὰρ ἀποσταλήσονται πικρῶς κλαίοντες, παρακαλοῦντες εἰρήνην. | Сѐ, нн҃ѣ во стра́сѣ ва́шемъ ті́и оу҆боѧ́тсѧ: и҆́хже боѧ́стесѧ, возопїю́тъ ѿ ва́съ: вѣ̑стницы бо по́слани бꙋ́дꙋтъ го́рцѣ пла́чꙋщесѧ, просѧ́ще ми́ра. |
|
8
|
8
|
| ἐρημωθήσονται γὰρ αἱ τούτων ὁδοί· πέπαυται ὁ φόβος τῶν ἐθνῶν, καὶ ἡ πρὸς τούτους διαθήκη αἴρεται, καὶ οὐ μὴ λογίσησθε αὐτοὺς ἀνθρώπους. | Ѡ҆пꙋстѣ́ютъ бо си́хъ пꙋтїѐ: преста̀ стра́хъ ꙗ҆зы́кѡвъ, и҆ завѣ́тъ и҆́же къ ни̑мъ взе́млетсѧ, и҆ не вмѣнитѐ и҆́хъ въ человѣ́ки. |
|
9
|
9
|
| ἐπένθησεν ἡ γῆ, ᾐσχύνθη ὁ Λίβανος, ἕλη ἐγένετο ὁ Σάρων· φανερὰ ἔσται ἡ Γαλιλαία καὶ ὁ Κάρμηλος. | Воспла́касѧ землѧ̀, посра́мленъ лїва́нъ, бла́то бы́сть са́рѡнь: ꙗ҆вле́на бꙋ́детъ галїле́а и҆ херме́ль. |
|
10
|
10
|
| νῦν ἀναστήσομαι, λέγει Κύριος, νῦν δοξασθήσομαι, νῦν ὑψωθήσομαι· | Нн҃ѣ воскрⷭ҇нꙋ, гл҃етъ гдⷭ҇ь, нн҃ѣ просла́влюсѧ, нн҃ѣ вознесꙋ́сѧ. |
|
11
|
11
|
| νῦν ὄψεσθε, νῦν αἰσθηθήσεσθε· ματαία ἔσται ἡ ἰσχὺς τοῦ πνεύματος ὑμῶν, πῦρ κατέδεται ὑμᾶς. | Нн҃ѣ оу҆́зрите, нн҃ѣ ѡ҆щꙋтитѐ, тще́тна бꙋ́детъ крѣ́пость дꙋ́ха ва́шегѡ: ѻ҆́гнь вы̀ поѧ́стъ. |
|
12
|
12
|
| καὶ ἔσονται ἔθνη κατακεκαυμένα ὡς ἄκανθα ἐν ἀγρῷ ἐρριμμένη καὶ κατακεκαυμένη. | И҆ бꙋ́дꙋтъ ꙗ҆зы́цы пожже́ни, а҆́ки те́рнїе на ни́вѣ разме́тано и҆ пожже́но. |
|
13
|
13
|
| ἀκούσονται οἱ πόρρωθεν ἃ ἐποίησα, γνώσονται οἱ ἐγγίζοντες τὴν ἰσχύν μου. | Оу҆слы́шатъ да́льнїи, ꙗ҆̀же сотвори́хъ, (гл҃етъ гдⷭ҇ь,) оу҆вѣ́дѧтъ приближа́ющїисѧ крѣ́пость мою̀. |
|
14
|
14
|
| ἀπέστησαν οἱ ἐν Σιὼν ἄνομοι, λήψεται τρόμος τοὺς ἀσεβεῖς· τίς ἀναγγελεῖ ὑμῖν, ὅτι πῦρ καίεται; τίς ἀναγγελεῖ ὑμῖν τὸν τόπον τὸν αἰώνιον; | Ѿстꙋпи́ша, и҆̀же въ сїѡ́нѣ, беззакѡ́нницы, прїи́метъ тре́петъ нечести̑выѧ: кто̀ возвѣсти́тъ ва́мъ, ꙗ҆́кѡ ѻ҆́гнь гори́тъ; кто̀ возвѣсти́тъ ва́мъ мѣ́сто вѣ́чное; |
|
15
|
15
|
| πορευόμενος ἐν διακαιοσύνῃ, λαλῶν εὐθεῖαν ὁδόν, μισῶν ἀνομίαν καὶ ἀδικίαν καὶ τὰς χεῖρας ἀποσειόμενος ἀπὸ δώρων, βαρύνων τὰ ὦτα, ἵνα μὴ ἀκούσῃ κρίσιν αἵματος, καμμύων τοὺς ὀφθαλμούς, ἵνα μὴ ἴδῃ ἀδικίαν, | Ходѧ́й въ пра́вдѣ, глаго́лѧй пра́вый пꙋ́ть, ненави́дѧй беззако́нїѧ и҆ непра́вды и҆ рꙋ́цѣ ѿтрѧса́ѧй ѿ дарѡ́въ: ѡ҆тѧгчава́ѧй оу҆́шы, да не оу҆слы́шитъ сꙋда̀ кро́ве: смежа́ѧй ѻ҆́чи, да не оу҆́зритъ непра́вды, |
|
16
|
16
|
| οὗτος οἰκήσει ἐν ὑψηλῷ σπηλαίῳ πέτρας ἰσχυρᾶς· ἄρτος αὐτῷ δοθήσεται, καὶ τὸ ὕδωρ αὐτοῦ πιστόν. | се́й всели́тсѧ во высо́цѣ пеще́рѣ ка́мене крѣ́пкагѡ: хлѣ́бъ є҆мꙋ̀ да́стсѧ, и҆ вода̀ є҆гѡ̀ вѣ́рна. |
|
17
|
17
|
| βασιλέα μετὰ δόξης ὄψεσθε, καὶ οἱ ὀφθαλμοὶ ὑμῶν ὄψονται γῆ πόρρωθεν. | Цр҃ѧ̀ со сла́вою оу҆́зрите, и҆ ѻ҆́чи ва́ши оу҆́зрѧтъ зе́млю и҆здале́ча, |
|
18
|
18
|
| ἡ ψυχὴ ἡμῶν μελετήσει φόβον· ποῦ εἰσιν οἱ γραμματικοί; ποῦ εἰσιν οἱ συμβουλεύοντες; ποῦ ἔστιν ὁ ἀριθμῶν τοὺς στρεφομένους | дꙋша̀ ва́ша поꙋчи́тсѧ стра́хꙋ гдⷭ҇ню: гдѣ̀ сꙋ́ть книгѡ́чїи; гдѣ̀ сꙋ́ть совѣщава́ющїи; гдѣ̀ є҆́сть и҆счита́ѧй пита́ємыѧ ма̑лы и҆ вели̑ки лю́ди; |
|
19
|
19
|
| μικρὸν καὶ μέγα λαόν; ᾧ οὐ συνεβουλεύσατο, οὐδὲ ᾔδει βαθύφωνον ὥστε μὴ ἀκοῦσαι λαὸς πεφαυλισμένος καὶ οὐκ ἔστι τῷ ἀκούοντι σύνεσις. | И҆̀мже не совѣща́ше, нижѐ вѣ́дѧше глꙋбо́кїй гла́съ и҆мꙋ́щагѡ, ꙗ҆́кѡ не слы́шати лю́демъ оу҆ничтожє́нымъ, и҆ нѣ́сть слы́шащемꙋ смы́сла. |
|
20
|
20
|
| ἰδοὺ Σιὼν ἡ πόλις, τὸ σωτήριον ἡμῶν· οἱ ὀφθαλμοί σου ὄψονται ῾Ιερουσαλήμ, πόλις πλουσία, σκηναί, αἳ οὐ μὴ σεισθῶσιν, οὐδὲ μὴ κινηθῶσιν οἱ πάσσαλοι τῆς σκηνῆς αὐτῆς εἰς τὸν αἰῶνα χρόνον, οὐδὲ τὰ σχοινία αὐτῆς οὐ μὴ διαρραγῶσιν. | Сѐ, сїѡ́нъ гра́дъ, спасе́нїе на́ше, ѻ҆́чи твоѝ оу҆́зрѧтъ, і҆ерⷭ҇ли́ме, гра́де бога́тый, кꙋ́щы не поколе́блютсѧ, нижѐ подви́гнꙋтсѧ ко́лїе хра́мины є҆гѡ̀ въ вѣ́чное вре́мѧ, и҆ оу҆́жѧ є҆гѡ̀ не прето́ргнꙋтсѧ. |
|
21
|
21
|
| ὅτι τὸ ὄνομα Κυρίου μέγα ὑμῖν· τόπος ὑμῖν ἔσται, ποταμοὶ καὶ διώρυχες πλατεῖς καὶ εὐρύχωροι· οὐ πορεύσῃ ταύτην τὴν ὁδόν, οὐδὲ πορεύσεται πλοῖον ἐλαῦνον. | Ꙗ҆́кѡ и҆́мѧ гдⷭ҇не вели́ко ва́мъ є҆́сть, мѣ́сто ва́мъ бꙋ́детъ, рѣ́ки и҆ ровє́нницы широ́цы и҆ простра́нни: не по́йдеши по семꙋ̀ пꙋтѝ, нижѐ по́йдетъ кора́бль пловꙋ́щь: |
|
22
|
22
|
| ὁ γὰρ Θεός μου μέγας ἐστίν, οὐ παρελεύσεταί με Κύριος· κριτὴς ἡμῶν Κύριος, ἄρχων ἡμῶν Κύριος, βασιλεὺς ἡμῶν Κύριος, οὗτος ἡμᾶς σώσει. | бг҃ъ бо мо́й вели́къ є҆́сть: не мине́тъ менѐ гдⷭ҇ь сꙋдїѧ̀ на́шъ, гдⷭ҇ь кн҃зь на́шъ, гдⷭ҇ь цр҃ь на́шъ, гдⷭ҇ь то́й на́съ сп҃се́тъ. |
|
23
|
23
|
| ἐρράγησαν τὰ σχοινία σου, ὅτι οὐκ ἐνίσχυσαν· ὁ ἱστός σου ἔκλινεν, οὐ χαλάσει τὰ ἱστία· οὐκ ἀρεῖ σημεῖον, ἕως οὗ παραδοθῇ εἰς προνομήν· τοίνυν πολλοὶ χωλοὶ προνομὴν ποιήσουσι. | Прерва́шасѧ оу҆́жѧ твоѧ̑, ꙗ҆́кѡ не оу҆крѣпи́шасѧ: що́гла твоѧ̀ преклони́сѧ, не распꙋ́ститъ вѣ́трилъ, не воздви́гнетъ зна́менїѧ, до́ндеже преда́стсѧ на плѣне́нїе: тѣ́мже мно́зи хромі́и плѣ́нъ сотворѧ́тъ, |
|
24
|
24
|
| καὶ οὐ μὴ εἴπῃ· κοπιῶ, ὁ λαὸς ἐνοικῶν ἐν αὐτοῖς· ἀφέθη γὰρ αὐτοῖς ἡ ἁμαρτία. | и҆ не рекꙋ́тъ: трꙋжда́емсѧ, лю́дїе живꙋ́щїи въ ни́хъ, ѡ҆ста́висѧ бо и҆̀мъ грѣ́хъ. |
|
Κεφάλαιο 34
|
Глава́ л҃д
|
|
1
|
1
|
| ΠΡΟΣΑΓΑΓΕΤΕ, ἔθνη, καὶ ἀκούσατε, ἄρχοντες. ἀκουσάτω ἡ γῆ καὶ οἱ ἐν αὐτῇ, ἡ οἰκουμένη καὶ ὁ λαὸς ὁ ἐν αὐτῇ. | Пристꙋпи́те, ꙗ҆зы́цы, и҆ оу҆слы́шите, кнѧ̑зи: да слы́шитъ землѧ̀ и҆ живꙋ́щїи на не́й, вселе́ннаѧ и҆ лю́дїе, и҆̀же на не́й. |
|
2
|
2
|
| διότι θυμὸς Κυρίου ἐπὶ πάντα τὰ ἔθνη καὶ ὀργὴ ἐπὶ τὸν ἀριθμὸν αὐτῶν τοῦ ἀπολέσαι αὐτοὺς καὶ παραδοῦναι αὐτοὺς εἰς σφαγήν. | Занѐ ꙗ҆́рость гдⷭ҇нѧ на всѧ̑ ꙗ҆зы́ки и҆ гнѣ́въ на число̀ и҆́хъ, є҆́же погꙋби́ти и҆̀хъ и҆ преда́ти ѧ҆̀ на закла́нїе. |
|
3
|
3
|
| οἱ δὲ τραυματίαι αὐτῶν ριφήσονται καὶ οἱ νεκροί, καὶ ἀναβήσεται αὐτῶν ἡ ὀσμή, καὶ βραχήσεται τὰ ὄρη ἀπὸ τοῦ αἵματος αὐτῶν. | И҆ ꙗ҆́звенїи и҆́хъ пове́ргнꙋтсѧ и҆ мертвецы̀, и҆ взы́детъ и҆́хъ смра́дъ, и҆ намо́кнꙋтъ го́ры кро́вїю и҆́хъ: |
|
4
|
4
|
| καὶ τακήσονται πᾶσαι αἱ δυνάμεις τῶν οὐρανῶν, καὶ ἑλιγήσεται ὁ οὐρανὸς ὡς βιβλίον, καὶ πάντα τὰ ἄστρα πεσεῖται ὡς φύλλα ἐξ ἀμπέλου καὶ ὡς πίπτει φύλλα ἀπὸ συκῆς. | и҆ и҆ста́ютъ всѧ̑ си̑лы небє́сныѧ, и҆ свїе́тсѧ не́бо а҆́ки сви́токъ, и҆ всѧ̑ ѕвѣ́зды спадꙋ́тъ ꙗ҆́кѡ ли́ствїе съ лозы̀, и҆ ꙗ҆́коже спа́даетъ ли́ствїе смоко́вницы. |
|
5
|
5
|
| ἐμεθύσθη ἡ μάχαιρά μου ἐν τῷ οὐρανῷ· ἰδοὺ ἐπὶ τὴν ᾿Ιδουμαίαν καταβήσεται καὶ ἐπὶ τὸν λαὸν τῆς ἀπωλείας μετὰ κρίσεως. | Оу҆пи́сѧ ме́чь мо́й на небесѝ: сѐ, на і҆дꙋме́ю сни́детъ и҆ на лю́ди па̑гꙋбныѧ съ сꙋдо́мъ. |
|
6
|
6
|
| ἡ μάχαιρα τοῦ Κυρίου ἐνεπλήσθη αἵματος, ἐπαχύνθη ἀπὸ στέατος ἀρνῶν καὶ ἀπὸ στέατος τράγων καὶ κριῶν· ὅτι θυσία τῷ Κυρίῳ ἐν Βοσὸρ καὶ σφαγὴ μεγάλη ἐν τῇ ᾿Ιδουμαίᾳ. | Ме́чь гдⷭ҇ень напо́лнисѧ кро́ве, растолстѣ̀ тꙋ́комъ, ѿ кро́ве козлѡ́въ и҆ а҆́гнцєвъ и҆ ѿ тꙋ́ка козлѡ́въ и҆ ѻ҆внѡ́въ: ꙗ҆́кѡ же́ртва гдⷭ҇еви въ восо́рѣ, и҆ закла́нїе ве́лїе во і҆дꙋме́и. |
|
7
|
7
|
| καὶ συμπεσοῦνται οἱ ἁδροὶ μετ᾿ αὐτῶν καὶ οἱ κριοὶ καὶ οἱ ταῦροι, καὶ μεθυσθήσεται ἡ γῆ ἀπὸ τοῦ αἵματος καὶ ἀπὸ τοῦ στέατος αὐτῶν ἐμπλησθήσεται. | И҆ падꙋ́тъ съ ни́ми си́льнїи, и҆ ѻ҆вны̀ и҆ ю҆нцы̀, и҆ оу҆пїе́тсѧ землѧ̀ ѿ кро́ве и҆ ѿ тꙋ́ка и҆́хъ насы́титсѧ: |
|
8
|
8
|
| ἡμέρα γὰρ κρίσεως Κυρίου καὶ ἐνιαυτὸς ἀνταποδόσεως κρίσεως Σιών. | де́нь бо сꙋда̀ гдⷭ҇нѧ, и҆ лѣ́то воздаѧ́нїѧ сꙋда̀ сїѡ́нѧ. |
|
9
|
9
|
| καὶ στραφήσονται αἱ φάραγγες αὐτῆς εἰς πίσσαν καὶ ἡ γῆ αὐτῆς εἰς θεῖον, καὶ ἔσται ἡ γῆ αὐτῆς ὡς πίσσα καιομένη | И҆ ѡ҆братѧ́тсѧ дє́бри є҆гѡ̀ въ смолꙋ̀, и҆ землѧ̀ є҆гѡ̀ въ жꙋ́пелъ, |
|
10
|
10
|
| νυκτὸς καὶ ἡμέρας καὶ οὐ σβεσθήσεται εἰς τὸν αἰῶνα χρόνον, καὶ ἀναβήσεται ὁ καπνὸς αὐτῆς ἄνω· εἰς γενεὰς ἐρημωθήσεται καὶ εἰς χρόνον πολύν, | и҆ бꙋ́детъ землѧ̀ є҆гѡ̀ горѧ́щи ꙗ҆́кѡ смола̀ дне́мъ и҆ но́щїю, и҆ не оу҆га́снетъ въ вѣ́чное вре́мѧ, и҆ взы́детъ ды́мъ є҆ѧ̀ высо́цѣ, въ ро́ды своѧ̑ ѡ҆пꙋстѣ́етъ. |
|
11
|
11
|
| ὄρνεα καὶ ἐχῖνοι καὶ ἴβεις καὶ κόρακες κατοικήσουσιν ἐν αὐτῇ, καὶ ἐπιβληθήσεται ἐπ᾿ αὐτὴν σπαρτίον γεωμετρίας ἐρήμου, καὶ ὀνοκένταυροι οἰκήσουσιν ἐν αὐτῇ. | И҆ во вре́мѧ мно́го пти̑цы и҆ є҆́жеве, сѡвы̀ и҆ вра́нове возгнѣздѧ́тсѧ въ не́мъ: и҆ возложа́тъ на́нь оу҆́же землемѣ́рно пꙋсты́ни, и҆ ѻ҆нокента́ѵри вселѧ́тсѧ въ не́мъ. |
|
12
|
12
|
| οἱ ἄρχοντες αὐτῆς οὐκ ἔσονται· οἱ γὰρ βασιλεῖς καὶ οἱ μεγιστᾶνες αὐτῆς ἔσονται εἰς ἀπώλειαν. | Кнѧ̑зи є҆гѡ̀ не бꙋ́дꙋтъ: ца́рїе бо и҆ вельмѡ́жи є҆гѡ̀ бꙋ́дꙋтъ въ па́гꙋбꙋ. |
|
13
|
13
|
| καὶ ἀναφύσει εἰς τὰς πόλεις αὐτῶν ἀκάνθινα ξύλα καὶ εἰς τὰ ὀχυρώματα αὐτῆς, καὶ ἔσται ἔπαυλις σειρήνων καὶ αὐλὴ στρουθῶν. | И҆ возни́кнꙋтъ во градѣ́хъ и҆́хъ тернѡ́ваѧ древеса̀ и҆ во тверды́нехъ є҆гѡ̀, и҆ бꙋ́дꙋтъ селє́нїѧ сі́ринѡмъ сели̑ща стрꙋѳїо́нѡмъ: |
|
14
|
14
|
| καὶ συναντήσουσι δαιμόνια ὀνοκενταύροις καὶ βοήσονται ἕτερος πρὸς τὸν ἕτερον· ἐκεῖ ἀναπαύσονται ὀνοκεύνταυροι, εὗρον γὰρ αὐτοῖς ἀνάπαυσιν. | и҆ срѧ́щꙋтсѧ бѣ́си со ѻ҆нокента̑ѵры и҆ возопїю́тъ дрꙋ́гъ ко дрꙋ́гꙋ, тꙋ̀ почі́ютъ ѻ҆нокента́ѵри, ѡ҆брѣ́тше себѣ̀ покѡ́ища: |
|
15
|
15
|
| ἐκεῖ ἐνόσσευσεν ἐχῖνος, καὶ ἔσωσεν ἡ γῆ τὰ παιδία αὐτῆς μετὰ ἀσφαλείας· ἐκεῖ συνήντησαν ἔλαφοι καὶ εἶδον τὰ πρόσωπα ἀλλήλων· | та́мѡ возгнѣзди́тсѧ є҆́жь, и҆ сохрани́тъ землѧ̀ дѣ́ти є҆гѡ̀ со оу҆твержде́нїемъ: та́мѡ є҆лє́ни срѣто́шасѧ и҆ оу҆ви́дѣша ли́ца дрꙋ́гъ дрꙋ́га. |
|
16
|
16
|
| ἀριθμῷ παρῆλθον, καὶ μία αὐτῶν οὐκ ἀπώλετο, ἑτέρα τὴν ἑτέραν οὐκ ἐζήτησαν, ὅτι ὁ Κύριος αὐτοῖς ἐνετείλατο, καὶ τὸ πνεῦμα αὐτοῦ συνήγαγεν αὐτάς. | Число́мъ преидо́ша, и҆ є҆ди́нъ ѿ ни́хъ не поги́бе, дрꙋ́гъ дрꙋ́га не взыска̀, ꙗ҆́кѡ гдⷭ҇ь заповѣ́да и҆̀мъ, и҆ дх҃ъ є҆гѡ̀ собра̀ ѧ҆̀. |
|
17
|
17
|
| καὶ αὐτὸς ἐπιβαλεῖ αὐτοῖς κλήρους, καὶ ἡ χεὶρ αὐτοῦ διεμέρισε βόσκεσθαι· εἰς τὸν αἰῶνα χρόνον κληρονομήσετε, εἰς γενεὰς γενεῶν ἀναπαύσονται ἐπ᾿ αὐτῆς. | И҆ то́й ве́ржетъ и҆̀мъ жрє́бїѧ, и҆ рꙋка̀ є҆гѡ̀ раздѣлѝ пасти́сѧ: въ вѣ́чное вре́мѧ наслѣ́дите, въ ро́ды родѡ́въ почі́ютъ въ не́мъ. |
|
Κεφάλαιο 35
|
Глава́ л҃є
|
|
1
|
1
|
| ΕΥΦΡΑΝΘΗΤΙ, ἔρημος διψῶσα, ἀγαλλιάσθω ἔρημος καὶ ἀνθήτω ὡς κρίνον, | Ра́дꙋйсѧ, пꙋсты́нѧ жа́ждꙋщаѧ, да весели́тсѧ пꙋсты́нѧ и҆ да цвѣте́тъ ꙗ҆́кѡ крі́нъ. |
|
2
|
2
|
| καὶ ἐξανθήσει καὶ ὑλοχαρήσει καὶ ἀγαλλιάσεται τὰ ἔρημα τοῦ ᾿Ιορδάνου· καὶ ἡ δόξα τοῦ Λιβάνου ἐδόθη αὐτῇ καὶ ἡ τιμὴ τοῦ Καρμήλου, καὶ ὁ λαός μου ὄψεται τὴν δόξαν Κυρίου καὶ τὸ ὕψος τοῦ Θεοῦ. | И҆ процвѣте́тъ и҆ возвесели́тсѧ пꙋсты́нѧ і҆ѻрда́нова: и҆ сла́ва лїва́нова даде́сѧ є҆́й, и҆ че́сть карми́лова, и҆ оу҆́зрѧтъ лю́дїе моѝ сла́вꙋ гдⷭ҇ню и҆ высотꙋ̀ бж҃їю. |
|
3
|
3
|
| ἰσχύσατε, χεῖρες ἀνειμέναι καὶ γόνατα παραλελυμένα· | Оу҆крѣпи́тесѧ, рꙋ́цѣ ѡ҆сла́блєныѧ и҆ кѡлѣ́на разсла́блєнаѧ: |
|
4
|
4
|
| παρακαλέσατε, οἱ ὀλιγόψυχοι τῇ διανοίᾳ· ἰσχύσατε, μὴ φοβεῖσθε· ἰδοὺ ὁ Θεὸς ἡμῶν κρίσιν ἀναταποδίδωσι καὶ ἀνταποδώσει, αὐτὸς ἥξει καὶ σώσει ἡμᾶς. | оу҆тѣ́шитесѧ, малодꙋ́шнїи оу҆мо́мъ, оу҆крѣпи́тесѧ, не бо́йтесѧ: сѐ, бг҃ъ на́шъ сꙋ́дъ воздае́тъ и҆ возда́стъ, то́й прїи́детъ и҆ сп҃се́тъ на́съ. |
|
5
|
5
|
| τότε ἀνοιχθήσονται ὀφθαλμοὶ τυφλῶν, καὶ ὦτα κωφῶν ἀκούσονται. | Тогда̀ ѿве́рзꙋтсѧ ѻ҆́чи слѣпы́хъ, и҆ оу҆́ши глꙋхи́хъ оу҆слы́шатъ. |
|
6
|
6
|
| τότε ἁλεῖται ὡς ἔλαφος ὁ χωλός, τρανὴ δὲ ἔσται γλῶσσα μογιλάλων, ὅτι ἐρράγη ἐν τῇ ἐρήμῳ ὕδωρ καὶ φάραγξ ἐν γῇ διψώσῃ· | Тогда̀ ско́читъ хромы́й ꙗ҆́кѡ є҆ле́нь, и҆ ꙗ҆́сенъ бꙋ́детъ ѧ҆зы́къ гꙋгни́выхъ: ꙗ҆́кѡ прото́ржесѧ вода̀ въ пꙋсты́ни и҆ де́брь въ землѝ жа́ждꙋщей. |
|
7
|
7
|
| καὶ ἔσται ἡ ἄνυδρος εἰς ἕλη, καὶ εἰς τὴν διψῶσαν γῆν πηγὴ ὕδατος ἔσται· ἐκεῖ ἔσται εὐφροσύνη ὀρνέων, ἐπαύλεις καλάμου καὶ ἕλη. | И҆ безво́днаѧ бꙋ́детъ во є҆зе́ра, и҆ на жа́ждꙋщей землѝ и҆сто́чникъ водны́й бꙋ́детъ: та́мѡ бꙋ́детъ весе́лїе пти́цамъ, и҆ сели́тва тро́сти, и҆ лꙋ́зи. |
|
8
|
8
|
| ἐκεῖ ἔσται ὁδὸς καθαρὰ καὶ ὁδὸς ἁγία κληθήσεται, καὶ οὐ μὴ παρέλθῃ ἐκεῖ ἀκάθαρτος, οὐδὲ ἔσται ἐκεῖ ὁδὸς ἀκάθαρτος· οἱ δὲ διεσπαρμένοι πορεύσονται ἐπ᾿ αὐτῆς καὶ οὐ μὴ πλανηθῶσι. | И҆ та́мѡ бꙋ́детъ пꙋ́ть чи́стъ, и҆ пꙋ́ть ст҃ъ нарѣче́тсѧ: и҆ не пре́йдетъ та́мѡ нечи́стый, нижѐ бꙋ́детъ та́мѡ пꙋ́ть нечи́стъ: разсѣ́ѧннїи же по́йдꙋтъ по немꙋ̀ и҆ не заблꙋ́дѧтъ. |
|
9
|
9
|
| καὶ οὐκ ἔσται ἐκεῖ λέων, οὐδὲ τῶν πονηρῶν θηρίων οὐ μὴ ἀναβῇ ἐπ᾿ αὐτήν, οὐδὲ μὴ εὑρεθῇ ἐκεῖ, ἀλλὰ πορεύσονται ἐν αὐτῇ λελυτρωμένοι | И҆ не бꙋ́детъ та́мѡ льва̀, ни ѿ ѕвѣре́й ѕлы́хъ не взы́детъ на́нь, нижѐ ѡ҆брѧ́щетсѧ та́мѡ, но по́йдꙋтъ по немꙋ̀ и҆зба́вленнїи: |
|
10
|
10
|
| καὶ συνηγμένοι διὰ Κύριον· καὶ ἀποστραφήσονται καὶ ἥξουσιν εἰς Σιὼν μετ᾿ εὐφροσύνης, καὶ εὐφροσύνη αἰώνιος ὑπὲρ κεφαλῆς αὐτῶν· ἐπὶ γὰρ τῆς κεφαλῆς αὐτῶν αἴνεσις καὶ ἀγαλλίαμα, καὶ εὐφροσύνη καταλήψεται αὐτούς. ἀπέδρα ὀδύνη, λύπη καὶ στεναγμός. | и҆ со́браннїи гдⷭ҇емъ ѡ҆братѧ́тсѧ и҆ прїи́дꙋтъ въ сїѡ́нъ съ ра́достїю, и҆ ра́дость вѣ́чнаѧ над̾ главо́ю и҆́хъ: над̾ главо́ю бо и҆́хъ хвала̀ и҆ весе́лїе, и҆ ра́дость прїи́метъ ѧ҆̀, ѿбѣжѐ болѣ́знь и҆ печа́ль и҆ воздыха́нїе. |
|
Κεφάλαιο 36
|
Глава́ л҃ѕ
|
|
1
|
1
|
| ΚΑΙ ἐγένετο τοῦ τεσσαρεσκαιδεκάτου ἔτους, βασιλεύοντος ᾿Εζεκίου, ἀνέβη Σενναχηρεὶμ βασιλεὺς ᾿Ασσυρίων ἐπὶ τὰς πόλεις τῆς ᾿Ιουδαίας τὰς ὀχυρὰς καὶ ἔλαβεν αὐτάς. | И҆ бы́сть во четвертоена́десѧть лѣ́то ца́рствꙋющꙋ є҆зекі́и, взы́де сеннахирі́мъ ца́рь а҆ссѷрі́йскъ на гра́ды твє́рды і҆ꙋдє́йски и҆ взѧ̀ ѡ҆́ныѧ. |
|
2
|
2
|
| καὶ ἀπέστειλε βασιλεὺς ᾿Ασσυρίων τὸν Ραψάκην ἐκ Λαχεὶς εἰς ῾Ιερουσαλὴμ πρὸς τὸν βασιλέα ᾿Εζεκίαν μετὰ δυνάμεως πολλῆς, καὶ ἔστη ἐν τῷ ὑδραγωγῷ τῆς κολυμβήθρας τῆς ἄνω ἐν τῇ ὁδῷ τοῦ ἀγροῦ τοῦ γναφέως. | И҆ посла̀ ца́рь а҆ссѷрі́йскъ раѱа́ка ѿ лахі́са во і҆ерⷭ҇ли́мъ ко царю̀ є҆зекі́и съ си́лою вели́кою, и҆ ста̀ оу҆ водова́жды кꙋпѣ́ли вы́шнїѧ на пꙋтѝ села̀ кнафе́ова [бѣли́лнича]. |
|
3
|
3
|
| καὶ ἐξῆλθε πρὸς αὐτὸν ῾Ελιακεὶμ ὁ τοῦ Χελκίου ὁ οἰκονόμος καὶ Σομνᾶς ὁ γραμματεὺς καὶ ᾿Ιωὰχ ὁ τοῦ ᾿Ασὰφ ὁ ὑπομνηματογράφος. | И҆ и҆зы́де къ немꙋ̀ є҆лїакі́мъ сы́нъ хелкі́евъ домострои́тель, и҆ сомна́съ книго́чїй, и҆ і҆ѡа́хъ сы́нъ а҆са́фовъ памѧтопи́сецъ. |
|
4
|
4
|
| καὶ εἶπεν αὐτοῖς Ραψάκης· εἴπατε ᾿Εζεκίᾳ· τάδε λέγει ὁ βασιλεὺς ὁ μέγας, βασιλεὺς ᾿Ασσυρίων· τί πεποιθὼς εἶ; | И҆ речѐ и҆̀мъ раѱа́къ: рцы́те є҆зекі́и: сїѧ̑ глаго́летъ ца́рь вели́кїй, ца́рь а҆ссѷрі́йскъ: на что̀ оу҆пова́еши; |
|
5
|
5
|
| μὴ ἐν βουλῇ ἢ λόγοις χειλέων παράταξις γίνεται; καὶ νῦν ἐπὶ τίνα πέποιθας, ὅτι ἀπειθεῖς μοι; | є҆да̀ совѣ́томъ и҆ словесы̀ оу҆́стными би́тва быва́етъ; и҆ нн҃ѣ на кого̀ оу҆пова́еши, ꙗ҆́кѡ не покарѧ́ешисѧ мнѣ̀; |
|
6
|
6
|
| ἰδοὺ πεποιθὼς εἶ ἐπὶ τὴν ράβδον τὴν καλαμίνην τὴν τεθλασμένην ταύτην, ἐπ᾿ Αἴγυπτον· ὡς ἂν ἐπιστηριχθῇ ἀνὴρ ἐπ᾿ αὐτήν, εἰσελεύσεται εἰς τὴν χεῖρα αὐτοῦ, καὶ τρήσει αὐτήν· οὕτως ἐστὶ Φαραὼ βασιλεὺς Αἰγύπτου καὶ πάντες οἱ πεποιθότες ἐπ᾿ αὐτῷ. | сѐ, оу҆пова́еши на же́злъ тро́стѧнъ сокрꙋше́нный се́й, на є҆гѵ́петъ, на него́же а҆́ще ѡ҆пре́тсѧ мꙋ́жъ, вни́детъ въ рꙋ́кꙋ є҆гѡ̀ и҆ прободе́тъ ю҆̀: та́кѡ є҆́сть фараѡ́нъ ца́рь є҆гѵ́петскїй, и҆ всѝ оу҆пова́ющїи на него̀: |
|
7
|
7
|
| εἰ δὲ λέγετε· ἐπὶ Κύριον τὸν Θεὸν ἡμῶν πεποίθαμεν, | а҆́ще же глаго́лете, на гдⷭ҇а бг҃а на́шего оу҆пова́емъ: не се́й ли є҆́сть, є҆гѡ́же разорѝ є҆зекі́а высѡ́каѧ и҆ трє́бища є҆гѡ̀, и҆ заповѣ́да і҆ꙋ́дѣ и҆ і҆ерⷭ҇ли́мꙋ: пред̾ ѻ҆лтаре́мъ си́мъ поклони́тесѧ; |
|
8
|
8
|
| νῦν μείχθητε τῷ κυρίῳ μου τῷ βασιλεῖ ᾿Ασσυρίων, καὶ δώσω ὑμῖν δισχιλίαν ἵππον, εἰ δυνήσεσθε δοῦναι ἀναβάτας ἐπ᾿ αὐτούς. | нн҃ѣ соедини́тесѧ господи́нꙋ моемꙋ̀ царю̀ а҆ссѷрі́йскꙋ, и҆ да́мъ ва́мъ двѣ̀ ты́сѧщы ко́ней, а҆́ще мо́жете да́ти всѣда́ющыѧ на ни́хъ: |
|
9
|
9
|
| καὶ πῶς δύνασθε ἀποστρέψαι εἰς πρόσωπον τῶν τοπαρχῶν; οἰκέται εἰσὶν οἱ πεποιθότες ἐπ᾿ Αἰγυπτίοις εἰς ἵππον καὶ ἀναβάτην. | и҆ ка́кѡ мо́жете ѿврати́ти лицѐ воево́ды є҆ди́нагѡ; рабѝ сꙋ́ть, и҆̀же оу҆пова́ютъ на є҆гѵ́птѧнъ, на ко́ней и҆ вса́дникѡвъ: |
|
10
|
10
|
| καὶ νῦν μὴ ἄνευ Κυρίου ἀνέβημεν ἐπὶ τὴν χώραν ταύτην πολεμῆσαι αὐτήν; Κύριος εἶπε πρός με· ἀνάβηθι ἐπὶ τὴν γῆν ταύτην, καὶ διάφθειρον αὐτήν. | и҆ нн҃ѣ є҆да̀ без̾ гдⷭ҇а прїидо́хомъ на странꙋ̀ сїю̀, воева́ти на ню̀; гдⷭ҇ь речѐ ко мнѣ̀: взы́ди на зе́млю сїю̀ и҆ погꙋбѝ ю҆̀. |
|
11
|
11
|
| καὶ εἶπε πρὸς αὐτὸν ῾Ελιακεὶμ καὶ Σομνᾶς καὶ ᾿Ιωάχ· λάλησον πρὸς τοὺς παῖδάς σου Συριστί, ἀκούομεν γὰρ ἡμεῖς, καὶ μὴ λάλει πρὸς ἡμᾶς ᾿Ιουδαϊστί· καὶ ἱνατί λαλεῖς εἰς τὰ ὦτα τῶν ἀνθρώπων τῶν ἐπὶ τῷ τείχει; | И҆ речѐ къ немꙋ̀ є҆лїакі́мъ и҆ сомна́съ книго́чїй и҆ і҆ѡа́хъ: глаго́ли къ рабѡ́мъ твои̑мъ сѵ́рски, разꙋмѣ́емъ бо мы̀, а҆ не глаго́ли къ на́мъ і҆ꙋде́йски: и҆ вскꙋ́ю глаго́леши во оу҆́шы человѣ́кѡмъ сѣдѧ́щымъ на стѣнѣ̀; |
|
12
|
12
|
| καὶ εἶπε πρὸς αὐτοὺς Ραψάκης· μὴ πρὸς τὸν Κύριον ὑμῶν ἢ πρὸς ὑμᾶς ἀπέσταλκέ με ὁ κύριός μου λαλῆσαι τοὺς λόγους τούτους; οὐχὶ πρὸς τοὺς ἀνθρώπους τοὺς καθημένους ἐπὶ τῷ τείχει, ἵνα φάγωσι κόπρον καὶ πίωσιν οὖρον μεθ᾿ ὑμῶν ἅμα; | И҆ речѐ къ ни̑мъ раѱа́къ: є҆да̀ ко господи́нꙋ ва́шемꙋ, и҆лѝ къ ва́мъ посла́ мѧ господи́нъ мо́й глаго́лати словеса̀ сїѧ̑; не къ человѣ́кѡмъ ли сѣдѧ́щымъ на ѡ҆гра́дѣ, да ꙗ҆дѧ́тъ моты̑ла и҆ пїю́тъ мо́чь съ ва́ми вкꙋ́пѣ; |
|
13
|
13
|
| καὶ ἔστη Ραψάκης καὶ ἀνεβόησε φωνῇ μεγάλῃ ᾿Ιουδαϊστὶ καὶ εἶπεν· ἀκούσατε τοὺς λόγους τοῦ βασιλέως τοῦ μεγάλου, βασιλέως ᾿Ασσυρίων. | И҆ ста̀ раѱа́къ, и҆ возопѝ гла́сомъ ве́лїимъ і҆ꙋде́йски и҆ речѐ: слы́шите словеса̀ царѧ̀ вели́кагѡ, царѧ̀ а҆ссѷрі́йска: |
|
14
|
14
|
| τάδε λέγει ὁ βασιλεύς· μὴ ἀπατάτω ὑμᾶς ᾿Εζεκίας λόγοις, οἳ οὐ δυνήσονται ρύσασθαι ὑμᾶς· | сїѧ̑ глаго́летъ ца́рь: да не прельща́етъ ва́съ є҆зекі́а словесы̀, не мо́жетъ и҆зба́вити ва́съ: |
|
15
|
15
|
| καὶ μὴ λεγέτω ὑμῖν ᾿Εζεκίας, ὅτι ρύσεται ὑμᾶς ὁ Θεός, καὶ οὐ μὴ παραδοθῇ ἡ πόλις αὕτη ἐν χειρὶ βασιλέως ᾿Ασσυρίων· | и҆ да не глаго́летъ ва́мъ є҆зекі́а, ꙗ҆́кѡ и҆зба́витъ вы̀ бг҃ъ, и҆ не преда́стсѧ гра́дъ се́й въ рꙋ́цѣ царѧ̀ а҆ссѷрі́йска: |
|
16
|
16
|
| μὴ ἀκούετε ᾿Εζεκίου. τάδε λέγει ὁ βασιλεὺς ᾿Ασσυρίων· εἰ βούλεσθε εὐλογηθῆναι, ἐκπορεύεσθε πρός με καὶ φάγεσθε ἕκαστος τὴν ἄμπελον αὐτοῦ καὶ τὰς συκᾶς καὶ πίεσθε ὕδωρ ἐκ τοῦ λάκκου ὑμῶν, | не слꙋ́шайте є҆зекі́и: сїѧ̑ глаго́летъ ца́рь а҆ссѷрі́йскїй: а҆́ще хо́щете благослове́ни бы́ти, и҆зыди́те ко мнѣ̀ и҆ ꙗ҆ди́те кі́йждо вїногра́дъ сво́й и҆ смѡ́кви, и҆ пі́йте ѿ пото́ка ва́шегѡ, |
|
17
|
17
|
| ἕως ἂν ἔλθω καὶ λάβω ὑμᾶς εἰς γῆν, ὡς ἡ γῆ ὑμῶν, γῆ σίτου καὶ οἴνου καὶ ἄρτων καὶ ἀμπελώνων. | до́ндеже прїидꙋ̀ и҆ поимꙋ̀ вы̀ въ зе́млю, ꙗ҆́же а҆́ки ва́ша землѧ̀, землѧ̀ пшени́цы и҆ вїна̀ и҆ хлѣ́бѡвъ и҆ вїногра́дѡвъ: |
|
18
|
18
|
| μὴ ἀπατάτω ὑμᾶς ᾿Εζεκίας λέγων· ὁ Θεὸς ὑμῶν ρύσεται ὑμᾶς. μὴ ἐρρύσαντο οἱ θεοὶ τῶν ἐθνῶν ἕκαστος τὴν ἑαυτοῦ χώραν ἐκ χειρὸς βασιλέως ᾿Ασσυρίων; | да не прельща́етъ ва́съ є҆зекі́а, глаго́лѧ: бг҃ъ ва́шъ и҆зба́витъ вы̀: є҆да̀ и҆зба́виша бо́зи ꙗ҆зы́честїи, кі́йждо странꙋ̀ свою̀ ѿ рꙋкѝ царѧ̀ а҆ссѷрі́йска; |
|
19
|
19
|
| ποῦ ἐστιν ὁ θεὸς Αἰμὰθ καὶ ᾿Αρφάθ; καὶ ποῦ ὁ θεὸς τῆς πόλεως Σεπφαρείμ; μὴ ἐδύναντο ρύσασθαι Σαμάρειαν ἐκ χειρός μου; | гдѣ̀ є҆́сть бо́гъ є҆ма́ѳовъ и҆ а҆рфа́ѳовъ; и҆ гдѣ̀ бо́гъ гра́да сепфарі́ма; є҆да̀ возмого́ша и҆зба́вити самарі́ю ѿ рꙋкѝ моеѧ̀; |
|
20
|
20
|
| τίς τῶν θεῶν πάντων τῶν ἐθνῶν τούτων, ὅστις ἐρρύσατο τὴ γῆν αὐτοῦ ἐκ χειρός μου, ὅτι ρύσεται ὁ Θεὸς ῾Ιερουσαλὴμ ἐκ χειρός μου; | кто̀ ѿ богѡ́въ всѣ́хъ ꙗ҆зы́кѡвъ си́хъ, и҆́же и҆зба́ви зе́млю свою̀ ѿ рꙋкѝ моеѧ̀, ꙗ҆́кѡ и҆зба́витъ бг҃ъ і҆ерⷭ҇ли́ма ѿ рꙋкѝ моеѧ̀; |
|
21
|
21
|
| καὶ ἐσιώπησαν, καὶ οὐδεὶς ἀπεκρίθη αὐτῷ λόγον, διὰ τὸ προστάξαι τὸν βασιλέα μηδένα ἀποκριθῆναι. | И҆ оу҆молко́ша, и҆ никто́же ѿвѣща̀ є҆мꙋ̀ словесѐ, повелѣ́нїѧ ра́ди царе́ва, да никто́же ѿвѣща́етъ. |
|
22
|
22
|
| Καὶ εἰσῆλθεν ῾Ελιακεὶμ ὁ τοῦ Χελκίου οἰκονόμος καὶ Σομνᾶς ὁ γραμματεὺς τῆς δυνάμεως καὶ ᾿Ιωὰχ ὁ τοῦ ᾿Ασὰφ ὁ ὑπομνηματογράφος πρὸς ᾿Εζεκίαν ἐσχισμένοι τοὺς χιτῶνας καὶ ἀνήγγειλαν αὐτῷ τοὺς λόγους Ραψάκου. | И҆ вни́де є҆лїакі́мъ сы́нъ хелкі́евъ домострои́тель, и҆ сомна́съ книго́чїй си́лы, и҆ і҆ѡа́хъ сы́нъ а҆са́фовъ памѧтопи́сецъ ко є҆зекі́и въ расте́рзаныхъ ри́захъ и҆ повѣ́даша є҆мꙋ̀ словеса̀ раѱа́кѡва. |
|
Κεφάλαιο 37
|
Глава́ л҃з
|
|
1
|
1
|
| ΚΑΙ ἐγένετο ἐν τῷ ἀκοῦσαι τὸν βασιλέα ᾿Εζεκίαν ἔσχισε τὰ ἱμάτια καὶ περιεβάλετο σάκκον καὶ ἀνέβη εἰς τὸν οἶκον Κυρίου. | И҆ бы́сть є҆гда̀ оу҆слы́ша ца́рь є҆зекі́а, растерза̀ ри̑зы и҆ ѡ҆блече́сѧ во вре́тище и҆ вни́де во хра́мъ гдⷭ҇ень: |
|
2
|
2
|
| καὶ ἀπέστειλεν ῾Ελιακεὶμ τὸν οἰκονόμον καὶ Σομνᾶν τὸν γραμματέα καὶ τοὺς πρεσβυτέρους τῶν ἱερέων περιβεβλημένους σάκκους πρὸς ῾Ησαΐαν υἱὸν ᾿Αμὼς τὸν προφήτην, | и҆ посла̀ є҆лїакі́ма домострои́телѧ, и҆ со́мнꙋ книго́чїѧ, и҆ старѣ̑йшины жре́чєски ѡ҆болчє́ны во врє́тища ко и҆са́їи прⷪ҇ро́кꙋ сы́нꙋ а҆мѡ́совꙋ. |
|
3
|
3
|
| καὶ εἶπαν αὐτῷ· τάδε λέγει ᾿Εζεκίας· ἡμέρα θλίψεως καὶ ὀνειδισμοῦ καὶ ἐλεγμοῦ καὶ ὀργῆς ἡ σήμερον ἡμέρα, ὅτι ἥκει ἡ ὠδὶν τῇ τικτούσῃ, ἰσχὺν δὲ οὐκ ἔχει τοῦ τεκεῖν. | И҆ реко́ша є҆мꙋ̀: сїѧ̑ глаго́летъ є҆зекі́а: де́нь печа́ли и҆ оу҆кори́зны и҆ ѡ҆бличе́нїѧ и҆ гнѣ́ва дне́шнїй де́нь, поне́же прїи́де болѣ́знь ражда́ющей, крѣ́пости же не и҆мѣ́етъ роди́ти: |
|
4
|
4
|
| εἰσακούσαι Κύριος ὁ Θεός σου τοὺς λόγους Ραψάκου, οὓς ἀπέστειλε βασιλεὺς ᾿Ασσυρίων ὀνειδίζειν Θεὸν ζῶντα καὶ ὀνειδίζειν λόγους, οὓς ἤκουσε Κύριος ὁ Θεός σου· καὶ δεηθήσῃ πρὸς Κύριον τὸν Θεόν σου περὶ τῶν καταλελειμμένων τούτων. | да оу҆слы́шитъ гдⷭ҇ь бг҃ъ тво́й словеса̀ раѱа́кѡва, ꙗ҆̀же посла̀ ца́рь а҆ссѷрі́йскїй, господи́нъ є҆гѡ̀, оу҆карѧ́ти бг҃а жива́го и҆ поноси́ти словесы̀, ꙗ҆̀же слы́ша гдⷭ҇ь бг҃ъ тво́й, и҆ да помо́лишисѧ ко гдⷭ҇еви бг҃ꙋ твоемꙋ̀ ѡ҆ ѡ҆ста́вшихсѧ си́хъ. |
|
5
|
5
|
| καὶ ἦλθον οἱ παῖδες τοῦ βασιλέως ᾿Εζεκίου πρὸς ῾Ησαΐαν, | И҆ прїидо́ша ѻ҆́троцы царѧ̀ є҆зекі́и ко и҆са́їи. |
|
6
|
6
|
| καὶ εἶπεν αὐτοῖς ῾Ησαΐας· οὕτως ἐρεῖτε πρὸς τὸν κύριον ὑμῶν· τάδε λέγει Κύριος· μὴ φοβηθῇς ἀπὸ τῶν λόγων, ὧν ἤκουσας, οὓς ὠνείδισάν με οἱ πρέσβεις βασιλέως ᾿Ασσυρίων. | И҆ речѐ и҆̀мъ и҆са́їа: си́це рцы́те ко господи́нꙋ ва́шемꙋ: сїѧ̑ гл҃етъ гдⷭ҇ь: не оу҆бо́йсѧ ѿ слове́съ, ꙗ҆̀же є҆сѝ слы́шалъ, и҆́миже оу҆кори́ша мѧ̀ послы̀ царѧ̀ а҆ссѷрі́йска: |
|
7
|
7
|
| ἰδοὺ ἐγὼ ἐμβάλλω εἰς αὐτὸν πνεῦμα, καὶ ἀκούσας ἀγγελίαν ἀποστραφήσεται εἰς τὴν χώραν αὐτοῦ καὶ πεσεῖται μαχαίρᾳ ἐν τῇ γῇ αὐτοῦ. | сѐ, а҆́зъ вложꙋ̀ въ него̀ дꙋ́хъ, и҆ оу҆слы́шавъ вѣ́сть возврати́тсѧ во странꙋ̀ свою̀ и҆ паде́тъ мече́мъ на свое́й землѝ. |
|
8
|
8
|
| Καὶ ἀπέστρεψε Ραψάκης καὶ κατέλαβε τὸν βασιλέα ᾿Ασσυρίων πολιορκοῦντα Λομνάν. καὶ ἤκουσε βασιλεὺς ᾿Ασσυρίων ὅτι | И҆ возврати́сѧ раѱа́къ и҆ ѡ҆брѣ́те царѧ̀ а҆ссѷрі́йскаго ѡ҆блежа́ща ловнꙋ̀: и҆ оу҆слы́ша ца́рь а҆ссѷрі́йскъ, ꙗ҆́кѡ ѿи́де ѿ лахі́са, |
|
9
|
9
|
| ἐξῆλθε Θαρακὰ βασιλεὺς Αἰθιόπων πολιορκῆσαι αὐτόν· καὶ ἀκούσας ἀπέστρεψε καὶ ἀπέστειλεν ἀγγέλους πρὸς ᾿Εζεκίαν λέγων· | и҆ и҆зы́де ѳарака̀ ца́рь є҆ѳїо́пскїй воева́ти на́нь: и҆ оу҆слы́шавъ возврати́сѧ и҆ посла̀ послы̀ ко є҆зекі́и, глаго́лѧ: |
|
10
|
10
|
| οὕτως ἐρεῖτε ᾿Εζεκίᾳ βασιλεῖ τῆς ᾿Ιουδαίας· μή σε ἀπατάτω ὁ Θεός σου, ἐφ᾿ ᾧ πέποιθας ἐπ᾿ αὐτῷ λέγων· οὐ μὴ παραδοθῇ ῾Ιερουσαλὴμ εἰς χεῖρας βασιλέως ᾿Ασσυρίων. | си́це рцы́те є҆зекі́и царю̀ і҆ꙋде́йскꙋ: да не прельща́етъ бг҃ъ тво́й тебѐ, на него́же оу҆пова́ѧ є҆сѝ, глаго́лѧ, ꙗ҆́кѡ не преда́стсѧ і҆ерⷭ҇ли́мъ въ рꙋ́цѣ царѧ̀ а҆ссѷрі́йска: |
|
11
|
11
|
| ἢ οὐκ ἤκουσας ἃ ἐποίησαν βασιλεῖς ᾿Ασσυρίων πᾶσαν τὴν γῆν ὡς ἀπώλεσαν; | и҆лѝ не слы́шалъ є҆сѝ ты̀, что̀ сотвори́ша ца́рїе а҆ссѷрі́йстїи, ка́кѡ всю̀ зе́млю погꙋби́ша, и҆ ты́ ли и҆зба́вишисѧ; |
|
12
|
12
|
| μὴ ἐρρύσαντο αὐτοὺς οἱ θεοὶ τῶν ἐθνῶν, οὓς ἀπώλεσαν οἱ πατέρες μου, τήν τε Γωζᾶν καὶ Χαρὰν καὶ Ραφές, αἵ εἰσιν ἐν χώρᾳ Θεεμάθ; | є҆да̀ и҆зба́виша си́хъ бо́зи ꙗ҆зы́честїи, и҆̀хже погꙋби́ша ѻ҆тцы̀ моѝ, гѡза́нъ и҆ харра́нъ и҆ расе́мъ, и҆̀же сꙋ́ть во странѣ̀ ѳеема́ѳи; |
|
13
|
13
|
| ποῦ εἰσιν οἱ βασιλεῖς Αἰμὰθ καὶ ᾿Αρφὰθ καὶ πόλεως Σεπφαρείμ, ᾿Ανὰγ Οὐγαυά; | гдѣ̀ сꙋ́ть ца́рїе є҆ма́ѳѡвы, и҆ гдѣ̀ а҆рфа́ѳѡвы, и҆ гдѣ̀ гра́да є҆пфарꙋе́ма, а҆нагꙋга́на; |
|
14
|
14
|
| καὶ ἔλαβεν ᾿Εζεκίας τὸ βιβλίον παρὰ τῶν ἀγγέλων, καὶ ἤνοιξεν αὐτὸ ἐναντίον Κυρίου, | И҆ взѧ̀ є҆зекі́а кни́гꙋ ѿ послѡ́въ и҆ прочтѐ ю҆̀, и҆ вни́де во хра́мъ гдⷭ҇ень и҆ ѿве́рзе ю҆̀ пред̾ гдⷭ҇емъ. |
|
15
|
15
|
| καὶ προσηύξατο ᾿Εζεκίας πρὸς Κύριον λέγων· | И҆ помоли́сѧ є҆зекі́а ко гдⷭ҇еви, глаго́лѧ: |
|
16
|
16
|
| Κύριε σαβαὼθ ὁ Θεὸς ᾿Ισραὴλ ὁ καθήμενος ἐπὶ τῶν Χερουβίμ, σὺ Θεὸς μόνος εἶ πάσης βασιλείας τῆς οἰκουμένης, σὺ ἐποίησας τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν. | гдⷭ҇и саваѡ́ѳъ, бж҃е і҆и҃левъ, сѣдѧ́й на херꙋві́мѣхъ, ты̀ є҆сѝ бг҃ъ є҆ди́нъ цр҃ь всѧ́кагѡ ца́рства вселе́нныѧ, ты̀ сотвори́лъ є҆сѝ не́бо и҆ зе́млю: |
|
17
|
17
|
| κλῖνον, Κύριε, τὸ οὖς σου, εἰσάκουσον, Κύριε, ἄνοιξον, Κύριε, τοὺς ὀφθαλμούς σου, εἴσβλεψον, Κύριε, καὶ ἰδὲ τοὺς λόγους Σενναχηρείμ, οὓς ἀπέστειλεν ὀνειδίζειν Θεὸν ζῶντα. | приклонѝ, гдⷭ҇и, оу҆́хо твоѐ, оу҆слы́ши, гдⷭ҇и, ѿве́рзи, гдⷭ҇и, ѻ҆́чи твоѝ, при́зри, гдⷭ҇и, и҆ ви́ждь и҆ слы́ши всѧ̑ словеса̀ сеннахирі̑млѧ, ꙗ҆̀же посла̀ оу҆карѧ́ти бг҃а жива́го: |
|
18
|
18
|
| ἐπ᾿ ἀληθείας γάρ, Κύριε, ἠρήμωσαν βασιλεῖς ᾿Ασσυρίων τὴν οἰκουμένην ὅλην καὶ τὴν χώραν αὐτῶν | пои́стиннѣ бо, гдⷭ҇и, пꙋ́стꙋ сотвори́ша ца́рїе а҆ссѷрі́йстїи всю̀ зе́млю и҆ страны̑ и҆́хъ, |
|
19
|
19
|
| καὶ ἐνέβαλον τὰ εἴδωλα αὐτῶν εἰς τὸ πῦρ· οὐ γὰρ θεοὶ ἦσαν, ἀλλὰ ἔργα χειρῶν ἀνθρώπων, ξύλα καὶ λίθοι, καὶ ἀπώλεσεν αὐτούς. | и҆ вверго́ша кꙋмі́ры и҆́хъ во ѻ҆́гнь, не бѣ́ша бо бо́зи, но дѣла̀ рꙋ́къ человѣ́ческихъ, древа̀ и҆ ка́менїе, и҆ погꙋби́ша ѧ҆̀: |
|
20
|
20
|
| σὺ δέ, Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, σῶσον ἡμᾶς ἐκ χειρὸς αὐτῶν, ἵνα γνῷ πᾶσα βασιλεία τῆς γῆς ὅτι σὺ εἶ ὁ Θεὸς μόνος. | нн҃ѣ же, гдⷭ҇и бж҃е на́шъ, сп҃си́ ны ѿ рꙋкѝ и҆́хъ, да оу҆вѣ́дѧтъ всѧ̑ ца̑рствїѧ земна̑ѧ, ꙗ҆́кѡ ты̀ є҆сѝ (гдⷭ҇ь) бг҃ъ є҆ди́нъ. |
|
21
|
21
|
| Καὶ ἀπεστάλη ῾Ησαΐας υἱὸς ᾿Αμὼς πρὸς ᾿Εζεκίαν καὶ εἶπεν αὐτῷ· τάδε λέγει Κύριος ὁ Θεὸς ᾿Ισραήλ· ἤκουσα ἃ προσηύξω πρός με περὶ Σενναχηρεὶμ βασιλέως ᾿Ασσυρίων. | И҆ по́сланъ бы́сть и҆са́їа сы́нъ а҆мѡ́совъ ко є҆зекі́и и҆ речѐ є҆мꙋ̀: сїѧ̑ гл҃етъ гдⷭ҇ь бг҃ъ і҆и҃левъ: слы́шахъ, ѡ҆ ни́хже моли́лсѧ є҆сѝ ко мнѣ̀ ѡ҆ сеннахирі́мѣ царѝ а҆ссѷрі́йстѣмъ. |
|
22
|
22
|
| οὗτος ὁ λόγος, ὃν ἐλάλησε περὶ αὐτοῦ ὁ Θεός· ἐφαύλισέ σε καὶ ἐμυκτήρισέ σε παρθένος θυγάτηρ Σιών, ἐπὶ σοὶ κεφαλὴν ἐκίνησε θυγάτηρ ῾Ιερουσαλήμ. | Сїѐ сло́во, є҆́же гл҃а ѡ҆ не́мъ бг҃ъ: похꙋ́ли тѧ̀ и҆ порꙋга́сѧ тебѣ̀ дѣви́ца дщѝ сїѡ́нѧ, на тѧ̀ главо́ю покива̀ дщѝ і҆ерⷭ҇ли́млѧ: |
|
23
|
23
|
| τίνα ὠνείδισας καὶ παρώξυνας; ἢ πρὸς τίνα ὕψωσας τὴν φωνήν σου; καὶ οὐκ ᾖρας εἰς ὕψος τοὺς ὀφθαλμούς σου πρὸς τὸν ἅγιον τοῦ ᾿Ισραήλ; | кого̀ оу҆кори́лъ и҆ разгнѣ́валъ є҆сѝ; и҆лѝ къ комꙋ̀ возвы́силъ є҆сѝ гла́съ тво́й, и҆ не воздви́глъ є҆сѝ на высотꙋ̀ ѻ҆че́съ твои́хъ; ко ст҃о́мꙋ і҆и҃левꙋ! |
|
24
|
24
|
| ὅτι δι᾿ ἀγγέλων ὠνείδισας Κύριον· σὺ γὰρ εἶπας· τῷ πλήθει τῶν ἁρμάτων ἐγὼ ἀνέβην εἰς ὕψος ὀρέων καὶ εἰς τὰ ἔσχατα τοῦ Λιβάνου καὶ ἔκοψα τὸ ὕψος τῆς κέδρου αὐτοῦ καὶ τὸ κάλλος τῆς κυπαρίσσου καὶ εἰσῆλθον εἰς ὕψος μέρος τοὺς δρυμοῦ | ꙗ҆́кѡ посла́ми оу҆кори́лъ є҆сѝ гдⷭ҇а, ты́ бо ре́клъ є҆сѝ: мно́жествомъ колесни́цъ а҆́зъ взыдо́хъ на высотꙋ̀ го́ръ и҆ на послѣ̑днѧѧ лїва́на, и҆ посѣко́хъ высотꙋ̀ ке́дра є҆гѡ̀ и҆ добро́тꙋ кѷпарі́совꙋ, и҆ внидо́хъ въ высотꙋ̀ ча́сти дꙋбра́вныѧ |
|
25
|
25
|
| καὶ ἔθηκα γέφυραν καὶ ἠρήμωσα ὕδατα καὶ πᾶσαν συναγωγὴν ὕδατος. | и҆ положи́хъ мо́стъ, и҆ ѡ҆пꙋстоши́хъ во́ды и҆ всѐ собра́нїе водно́е: |
|
26
|
26
|
| οὐ ταῦτα ἤκουσας πάλαι, ἃ ἐγὼ ἐποίησα; ἐξ ἡμερῶν ἀρχαίων συνέταξα, νῦν δὲ ἐπέδειξα ἐξερημῶσαι ἔθνη ἐν ὀχυροῖς καὶ οἰκοῦντας ἐν πόλεσιν ὀχυραῖς. | не слы́шалъ ли є҆сѝ и҆здре́вле си́хъ, ꙗ҆̀же а҆́зъ сотвори́хъ; ѿ дре́внихъ дні́й совѣща́хъ, нн҃ѣ же показа́хъ ѡ҆пꙋстоши́ти ꙗ҆зы́ки въ тверды́нехъ и҆ живꙋ́щыѧ во тве́рдыхъ градѣ́хъ: |
|
27
|
27
|
| ἀνῆκα τὰς χεῖρας, καὶ ἐξηράνθησαν καὶ ἐγένοντο ὡς χόρτος ξηρὸς ἐπὶ δωμάτων καὶ ὡς ἄγρωστις. | ѡ҆пꙋсти́хъ рꙋ́цѣ, и҆ и҆зсхо́ша и҆ бы́ша а҆́ки сꙋ́хо сѣ́но на кро́вѣхъ и҆ а҆́ки тро́скотъ: |
|
28
|
28
|
| νῦν δὲ τὴν ἀνάπαυσίν σου καὶ τὴν ἔξοδόν σου καὶ τὴν εἴσοδόν σου ἐγὼ ἐπίσταμαι. | нн҃ѣ же поко́й тво́й и҆ и҆схо́дъ тво́й и҆ вхо́дъ тво́й а҆́зъ вѣ́мъ, |
|
29
|
29
|
| ὁ δὲ θυμός σου, ὃν ἐθυμώθης, καὶ ἡ πικρία σου ἀνέβη πρός με, καὶ ἐμβαλῶ φιμὸν εἰς τὴν ρῖνά σου, καὶ χαλινὸν εἰς τὰ χείλη σου καὶ ἀποστρέψω σε τῇ ὁδῷ ᾗ ἦλθες ἐν αὐτῇ. | ꙗ҆́рость же твоѧ̀, є҆́юже разгнѣ́валсѧ є҆сѝ, и҆ ѡ҆горче́нїе твоѐ взы́де ко мнѣ̀, и҆ вложꙋ̀ броздꙋ̀ въ нѡ́здри твоѧ̑ и҆ оу҆здꙋ̀ во оу҆ста̀ твоѧ̑, и҆ возвращꙋ́ тѧ пꙋте́мъ, и҆́мже є҆сѝ прише́лъ. |
|
30
|
30
|
| τοῦτο δέ σοι τὸ σημεῖον· φάγε τοῦτον τὸν ἐνιαυτὸν ἃ ἔσπαρκας, τῷ δὲ ἐνιαυτῷ τῷ δευτέρῳ τὸ κατάλειμμα, τῷ δὲ τρίτῳ σπείραντες ἀμήσατε καὶ φυτεύσατε ἀμπελῶνας καὶ φάγεσθε τὸν καρπὸν αὐτῶν. | Сїе́ же тебѣ̀ зна́менїе: ꙗ҆́ждь сегѡ̀ лѣ́та, є҆́же є҆сѝ всѣ́ѧлъ, а҆ во второ́е лѣ́то, є҆́же ѿ себє̀ расте́тъ: а҆ въ тре́тїе насѣ́ѧвше по́жнете и҆ насадитѐ вїногра́ды и҆ снѣ́сте плоды̀ и҆́хъ: |
|
31
|
31
|
| καὶ ἔσονται οἱ καταλελειμμένοι ἐν τῇ ᾿Ιουδαίᾳ φυήσουσι ρίζαν κάτω καὶ ποιήσουσι σπέρμα ἄνω. | и҆ бꙋ́дꙋтъ ѡ҆ста́вшїи во і҆ꙋде́и, прорастѧ́тъ коре́нїе до́лꙋ и҆ сотворѧ́тъ въ ве́рхъ пло́дъ, |
|
32
|
32
|
| ὅτι ἐξ ῾Ιερουσαλὴμ ἔσονται οἱ καταλελειμμένοι καὶ οἱ σῳζόμενοι ἐξ ὄρους Σιών· ὁ ζῆλος Κυρίου σαβαὼθ ποιήσει ταῦτα. | ꙗ҆́кѡ ѿ і҆ерⷭ҇ли́ма бꙋ́дꙋтъ ѡ҆ста́вшїисѧ и҆ спа́сшїисѧ ѿ горы̀ сїѡ́ни: ре́вность гдⷭ҇а саваѡ́ѳа сотвори́тъ сїѧ̑. |
|
33
|
33
|
| διὰ τοῦτο οὕτω λέγει Κύριος ἐπὶ βασιλέα ᾿Ασσυρίων· οὐ μὴ εἰσέλθῃ εἰς τὴν πόλιν ταύτην οὐδὲ μὴ βάλῃ ἐπὶ αὐτὴν βέλος οὐδὲ μὴ ἐπιβάλῃ ἐπ᾿ αὐτὴν θυρεόν, οὐδὲ μὴ κυκλώσῃ ἐπ᾿ αὐτὴν χάρακα, | Сегѡ̀ ра́ди та́кѡ гл҃етъ гдⷭ҇ь на царѧ̀ а҆ссѷрі́йска: не вни́детъ въ се́й гра́дъ, нижѐ пꙋ́ститъ на́нь стрѣлꙋ̀, нижѐ возложи́тъ на́нь щита̀, нижѐ ѡ҆гради́тъ ѡ҆́крестъ є҆гѡ̀ ѡ҆гражде́нїѧ: |
|
34
|
34
|
| ἀλλὰ τῇ ὁδῷ ᾗ ἦλθεν, ἐν αὐτῇ ἀποστραφήσεται καὶ εἰς τὴν πόλιν ταύτην οὐ μὴ εἰσέλθῃ. τάδε λέγει Κύριος· | но пꙋте́мъ, и҆́мже прїи́де, тѣ́мже возврати́тсѧ, и҆ во гра́дъ се́й не вни́детъ. Сїѧ̑ гл҃етъ гдⷭ҇ь: |
|
35
|
35
|
| ὑπερασπιῶ ὑπὲρ τῆς πόλεως ταύτης τοῦ σῶσαι αὐτὴν δι᾿ ἐμὲ καὶ διὰ Δαυὶδ τὸν παῖδά μου. | защищꙋ̀ гра́дъ се́й, є҆́же спⷭ҇тѝ є҆го̀ менє̀ ра́ди и҆ ра́ди даві́да раба̀ моегѡ̀. |
|
36
|
36
|
| Καὶ ἐξῆλθεν ἄγγελος Κυρίου καὶ ἀνεῖλεν ἐκ τῆς παρεμβολῆς τῶν ᾿Ασσυρίων ἑκατὸν ὀγδοηκονταπέντε χιλιάδας, καὶ ἀναστάντες τὸ πρωΐ εὗρον πάντα τὰ σώματα νεκρά. | И҆ и҆зы́де а҆́гг҃лъ гдⷭ҇ень и҆ и҆збѝ ѿ полка̀ а҆ссѷрі́йска сто̀ ѻ҆́смьдесѧтъ пѧ́ть ты́сѧщъ. И҆ воста́вше заꙋ́тра, ѡ҆брѣто́ша всѧ̑ тѣлеса̀ мє́ртва. |
|
37
|
37
|
| καὶ ἀπῆλθεν ἀποστραφεὶς Σενναχηρεὶμ βασιλεὺς ᾿Ασσυρίων, καὶ ᾤκησεν ἐν Νινευῇ. | И҆ ѿи́де возвра́щьсѧ сеннахирі́мъ ца́рь а҆ссѷрі́йскїй и҆ всели́сѧ во нїнеѵі́и. |
|
38
|
38
|
| καὶ ἐν τῷ αὐτὸν προσκυνεῖν ἐν τῷ οἴκῳ Νασαρὰχ τὸν πάτραρχον αὐτοῦ, ᾿Αδραμέλεχ καὶ Σαρασὰρ οἱ υἱοὶ αὐτοῦ ἐπάταξαν αὐτὸν μαχαίραις, αὐτοὶ δὲ διεσώθησαν εἰς ᾿Αρμενίαν· καὶ ἐβασίλευσεν ᾿Ασορδὰν ὁ υἱὸς αὐτοῦ ἀντ᾿ αὐτοῦ. | И҆ внегда̀ покланѧ́тисѧ є҆мꙋ̀ въ домꙋ̀ насара́хꙋ ѻ҆течествонача́лникꙋ своемꙋ̀, а҆драмеле́хъ и҆ сараса́ръ сы́нове є҆гѡ̀ оу҆би́ста є҆го̀ мечьмѝ, са́ми же оу҆бѣжа́ста во а҆рме́нїю. И҆ воцари́сѧ а҆сорда́нъ сы́нъ є҆гѡ̀ вмѣ́стѡ є҆гѡ̀. |
|
Κεφάλαιο 38
|
Глава́ л҃и
|
|
1
|
1
|
| ΕΓΕΝΕΤΟ δὲ ἐν τῷ καιρῷ ἐκείνῳ ἐμαλακίσθη ᾿Εζεκίας ἕως θανάτου· καὶ ἦλθε πρὸς αὐτὸν ῾Ησαΐας υἱὸς ᾿Αμὼς ὁ προφήτης καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν· τάδε λέγει Κύριος· τάξαι περὶ τοῦ οἴκου σου, ἀποθνήσκεις γὰρ σὺ καὶ οὐ ζήσῃ. | Бы́сть же въ то̀ вре́мѧ, разболѣ́сѧ є҆зекі́а до сме́рти. И҆ прїи́де къ немꙋ̀ и҆са́їа прⷪ҇ро́къ сы́нъ а҆мѡ́совъ и҆ речѐ къ немꙋ̀: сїѧ̑ гл҃етъ гдⷭ҇ь: оу҆стро́й ѡ҆ до́мѣ твое́мъ, оу҆мира́еши бо ты̀ и҆ не бꙋ́деши жи́въ. |
|
2
|
2
|
| καὶ ἀπέστρεψεν ᾿Εζεκίας τὸ πρόσωπον αὐτοῦ πρὸς τὸν τοῖχον καὶ προσηύξατο πρὸς Κύριον | И҆ ѡ҆братѝ є҆зекі́а лицѐ своѐ ко стѣнѣ̀ и҆ помоли́сѧ ко гдⷭ҇еви глаго́лѧ: |
|
3
|
3
|
| λέγων· μνήσθητι, Κύριε, ὡς ἐπορεύθην ἐνώπιόν σου μετὰ ἀληθείας, ἐν καρδίᾳ ἀληθινῇ, καὶ τὰ ἀρεστά ἐνώπιόν σου ἐποίησα· καὶ ἔκλαυσεν ᾿Εζεκίας κλαυθμῷ μεγάλῳ. | помѧнѝ, гдⷭ҇ь, ка́кѡ ходи́хъ пред̾ тобо́ю со и҆́стиною и҆ се́рдцемъ и҆́стиннымъ, и҆ оу҆гѡ́днаѧ пред̾ тобо́ю сотвори́хъ. И҆ пла́касѧ є҆зекі́а пла́чемъ вели́кимъ. |
|
4
|
4
|
| καὶ ἐγένετο λόγος Κυρίου πρὸς ῾Ησαΐαν λέγων· | И҆ бы́сть сло́во гдⷭ҇не ко и҆са́їи гл҃ѧ: |
|
5
|
5
|
| πορεύθητι καὶ εἰπὸν ᾿Εζεκίᾳ· τάδε λέγει Κύριος ὁ Θεὸς Δαυὶδ τοῦ πατρός σου· ἤκουσα τῆς προσευχῆς σου καὶ εἶδον τὰ δάκρυά σου. ἰδοὺ προστίθημι πρὸς τὸν χρόνον σου δεκαπέντε ἔτη· | и҆дѝ и҆ рцы̀ є҆зекі́и: та́кѡ гл҃етъ гдⷭ҇ь бг҃ъ даві́да ѻ҆тца̀ твоегѡ̀: оу҆слы́шахъ моли́твꙋ твою̀ и҆ ви́дѣхъ сле́зы твоѧ̑, сѐ, прилага́ю къ лѣ́тѡмъ твои̑мъ лѣ́тъ пѧтьна́десѧть, |
|
6
|
6
|
| καὶ ἐκ χειρὸς βασιλέως ᾿Ασσυρίων ρύσομαί σε καὶ τὴν πόλιν ταύτην καὶ ὑπερασπιῶ ὑπὲρ τῆς πόλεως ταύτης. | и҆ ѿ рꙋкѝ царѧ̀ а҆ссѷрі́йска и҆зба́влю тѧ̀ и҆ гра́дъ се́й, и҆ защищꙋ̀ ѡ҆ гра́дѣ се́мъ: |
|
7
|
7
|
| τοῦτο δὲ σοὶ τὸ σημεῖον παρὰ Κυρίου ὅτι ποιήσει ὁ Θεὸς τὸ ρῆμα τοῦτο· | сїе́ же тебѣ̀ зна́менїе ѿ гдⷭ҇а, ꙗ҆́кѡ бг҃ъ сотвори́тъ гл҃го́лъ се́й, ꙗ҆́коже гл҃а: |
|
8
|
8
|
| ἰδοὺ ἐγὼ στρέψω τὴν σκιὰν τῶν ἀναβαθμῶν, οὓς κατέβη ὁ ἥλιος, τοὺς δέκα ἀναβαθμοὺς τοῦ οἴκου τοῦ πατρός σου, ἀποστρέψω τὸν ἥλιον τοὺς δέκα ἀναβαθμούς. καὶ ἀνέβη ὁ ἥλιος τοὺς δέκα ἀναβαθμούς, οὓς κατέβη ἡ σκιά. | сѐ, а҆́зъ возвращꙋ̀ сѣ́нь степе́ней, и҆́миже сни́де со́лнце де́сѧть степе́ней до́мꙋ ѻ҆тца̀ твоегѡ̀, возвращꙋ̀ со́лнце де́сѧть степе́ней, и҆́миже сни́де сѣ́нь. И҆ взы́де со́лнце де́сѧть степе́ней, и҆́миже сни́де сѣ́нь. |
|
9
|
9
|
| Προσευχὴ ᾿Εζεκίου βασιλέως τῆς ᾿Ιουδαίας, ἡνίκα ἐμαλακίσθη, καὶ ἀνέστη ἐκ τῆς μαλακίας αὐτοῦ. | Моли́тва є҆зекі́и царѧ̀ і҆ꙋде́йска, є҆гда̀ болѣ̀ и҆ воста̀ ѿ недꙋ́га своегѡ̀. |
|
10
|
10
|
| ᾿Εγὼ εἶπα· ἐν τῷ ὕψει τῶν ἡμερῶν μου πορεύσομαι ἐν πύλαις ᾅδου, καταλείψω τὰ ἔτη τὰ ἐπίλοιπα. | А҆́зъ реко́хъ въ высотѣ̀ дні́й мои́хъ: пойдꙋ̀ во врата̀ а҆́дѡва, ѡ҆ста́влю лѣ̑та прѡ́чаѧ. |
|
11
|
11
|
| εἶπα· οὐκέτι οὐ μὴ ἴδω τὸ σωτήριον τοῦ Θεοῦ ἐπὶ γῆς ζώντων, οὐκέτι μὴ ἴδω τὸ σωτήριον τοῦ ᾿Ισραὴλ ἐπὶ γῆς, οὐκέτι μὴ ἴδω ἄνθρωπον. | Реко́хъ: ктомꙋ̀ не оу҆зрю̀ спⷭ҇нїѧ бж҃їѧ на землѝ живы́хъ, ктомꙋ̀ не оу҆зрю̀ спⷭ҇нїѧ і҆и҃лева на землѝ, ктомꙋ̀ не оу҆зрю̀ человѣ́ка со живꙋ́щими: |
|
12
|
12
|
| ἐξέλιπον ἐκ τῆς συγγενείας μου, κατέλιπον τὸ ἐπίλοιπον τῆς ζωῆς μου, ἐξῆλθε καὶ ἀπῆλθεν ἀπ᾿ ἐμοῦ ὥσπερ ὁ καταλύων σκηνὴν πήξας, τὸ πνεῦμά μου παρ᾿ ἐμοὶ ἐγένετο ὡς ἱστὸς ἐρίθου ἐγγιζούσης ἐκτεμεῖν. | ѡ҆ста́хъ ѿ сродства̀ моегѡ̀, ѡ҆ста́вихъ про́чее живота̀ моегѡ̀, и҆зы́де и҆ ѿи́де ѿ менє̀ а҆́ки разрꙋша́ѧй кꙋ́щꙋ поткнꙋ́вый: а҆́ки платно̀ дꙋ́хъ мо́й во мнѣ̀ бы́сть, тка́телницѣ приближа́ющейсѧ ѿрѣ́зати. |
|
13
|
13
|
| ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ παρεδόθην ἕως πρωΐ ὡς λέοντι· οὕτως συνέτριψε πάντα τὰ ὀστᾶ μου, ἀπὸ γὰρ τῆς ἡμέρα ἕως τῆς νυκτὸς παρεδόθην. | Въ то́й де́нь пре́данъ бы́хъ до заꙋ́тра а҆́ки львꙋ̀, та́кѡ сокрꙋшѝ всѧ̑ кѡ́сти моѧ̑: ѿ дне́ бо до но́щи пре́данъ бы́хъ. |
|
14
|
14
|
| ὡς χελιδών, οὕτω φωνήσω, καὶ ὡς περιστερά, οὕτω μελετήσω· ἐξέλιπον γάρ μου οἱ ὀφθαλμοὶ τοῦ βλέπειν εἰς τὸ ὕψος τοῦ οὐρανοῦ πρὸς τὸν Κύριον, ὃς ἐξείλατό με καὶ ἀφείλατό μου τὴν ὀδύνην τῆς ψυχῆς. | Ꙗ҆́кѡ ла́стовица, та́кѡ возопїю̀, и҆ ꙗ҆́кѡ го́лꙋбь, та́кѡ поꙋчꙋ́сѧ: и҆счезо́стѣ бо ѻ҆́чи моѝ, є҆́же взира́ти на высотꙋ̀ небе́снꙋю ко гдⷭ҇ꙋ, и҆́же и҆зба́ви мѧ̀ и҆ ѿѧ̀ болѣ́знь дꙋшѝ моеѧ̀: |
|
16
|
16
|
| Κύριε, περὶ αὐτῆς γὰρ ἀνηγγέλη σοι, καὶ ἐξήγειράς μου τὴν πνοήν, καὶ παρακληθεὶς ἔζησα. | Гдⷭ҇и, ѡ҆ то́й бо возвѣсти́сѧ тебѣ̀, и҆ воздви́глъ є҆сѝ дыха́нїе моѐ, и҆ оу҆тѣ́шивсѧ ѡ҆жи́хъ. |
|
17
|
17
|
| εἵλου γάρ μου τὴν ψυχήν, ἵνα μὴ ἀπόληται, καὶ ἀπέρριψας ὀπίσω μου πάσας τὰς ἁμαρτίας. | И҆зба́вилъ бо є҆сѝ дꙋ́шꙋ мою̀, да не поги́бнетъ, и҆ заве́рглъ є҆сѝ за мѧ̀ всѧ̑ грѣхѝ моѧ̑. |
|
18
|
18
|
| οὐ γὰρ οἱ ἐν ᾅδου αἰνέσουσί σε, οὐδὲ οἱ ἀποθανόντες εὐλογήσουσί σε, οὐδὲ ἐλπιοῦσιν οἱ ἐν ᾅδου τὴν ἐλεημοσύνην σου. | Не похва́лѧтъ бо тебѐ, и҆̀же во а҆́дѣ, ни оу҆ме́ршїи возблагословѧ́тъ тѧ̀, и҆ не надѣ́ютсѧ, и҆̀же во а҆́дѣ, млⷭ҇ти твоеѧ̀. |
|
19
|
19
|
| οἱ ζῶντες εὐλογήσουσί σε ὃν τρόπον κἀγώ· ἀπὸ γὰρ τῆς σήμερον παιδία ποιήσω, ἃ ἀναγγελοῦσι τὴν δικαιοσύνην σου, | Живі́и же возблагословѧ́тъ тѧ̀, ꙗ҆́коже и҆ а҆́зъ: ѿдне́сь бо дѣ́ти сотворю̀, ꙗ҆̀же возвѣстѧ́тъ пра́вдꙋ твою̀, |
|
20
|
20
|
| Κύριε τῆς σωτηρίας μου, καὶ οὐ παύσομαι εὐλογῶν σε μετὰ ψαλτηρίου πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς μου κατέναντι τοῦ οἴκου τοῦ Θεοῦ. | гдⷭ҇и спⷭ҇нїѧ моегѡ̀: и҆ не преста́нꙋ благословѧ́ тѧ съ пѣ́снїю всѧ̑ дни̑ живота̀ моегѡ̀ прѧ́мѡ до́мꙋ бж҃їю. |
|
21
|
21
|
| Καὶ εἶπεν ῾Ησαΐας πρὸς ᾿Εζεκίαν· λάβε παλάθην ἐκ σύκων καὶ τρίψων καὶ κατάπλασαι, καὶ ὑγιὴς ἔσῃ. | И҆ речѐ и҆са́їа ко є҆зекі́и: возмѝ ѿ смо́квїй и҆ сотрѝ, и҆ приложѝ пла́стырь на ꙗ҆́звꙋ и҆ здра́въ бꙋ́деши. |
|
22
|
22
|
| καὶ εἶπεν ᾿Εζεκίας· τοῦτο τὸ σημεῖον ὅτι ἀναβήσομαι εἰς τὸν οἶκον τοῦ Θεοῦ. | И҆ речѐ є҆зекі́а: сїѐ зна́менїе, ꙗ҆́кѡ взы́дꙋ въ до́мъ бж҃їй. |
|
Κεφάλαιο 39
|
Глава́ л҃ѳ
|
|
1
|
1
|
| ΕΝ τῷ καιρῷ ἐκείνῳ ἀπέστειλε Μαρωδὰχ Βαλαδὰν ὁ υἱὸς τοῦ Βαλαδάν, ὁ βασιλεὺς τῆς Βαβυλωνίας, ἐπιστολὰς καὶ πρέσβεις καὶ δῶρα ᾿Εζεκίᾳ· ἤκουσε γὰρ ὅτι ἐμαλακίσθη ἕως θανάτου καὶ ἀνέστη. | Въ то̀ вре́мѧ посла̀ мерода́хъ валада́нъ сы́нъ валада́новъ, ца́рь вавѷлѡ́нскїй, писа̑нїѧ и҆ послы̀ и҆ да́ры є҆зекі́и: слы́ша бо, ꙗ҆́кѡ болѣ́лъ є҆́сть до сме́рти и҆ воста̀. |
|
2
|
2
|
| καὶ ἐχάρη ἐπ᾿ αὐτοῖς ᾿Εζεκίας χαρὰν μεγάλην καὶ ἔδειξεν αὐτοῖς τὸν οἶκον τοῦ νεχωθᾶ καὶ τοῦ ἀργυρίου καὶ τοῦ χρυσίου καὶ τῆς στακτῆς καὶ τῶν θυμιαμάτων καὶ τοῦ μύρου καὶ πάντας τοὺς οἴκους τῶν σκευῶν τῆς γάζης καὶ πάντα, ὅσα ἦν ἐν τοῖς θησαυροῖς αὐτοῦ· καὶ οὐκ ἦν οὐθέν, ὃ οὐκ ἔδειξεν ᾿Εζεκίας ἐν τῷ οἴκῳ αὐτοῦ καὶ ἐν πάσῃ τῇ ἐξουσίᾳ αὐτοῦ. | И҆ ѡ҆бра́довасѧ ѡ҆ ни́хъ є҆зекі́а ра́достїю вели́кою, и҆ показа̀ и҆̀мъ до́мъ а҆рѡма́тѡвъ и҆ мѵ́ра, и҆ ста́кти и҆ ѳѷмїа́ма, и҆ сребра̀ и҆ зла́та, и҆ всѧ̑ до́мы сосꙋ́дѡвъ сокро́вищныхъ, и҆ всѧ̑ є҆ли̑ка бѧ́хꙋ во сокро́вищихъ є҆гѡ̀: и҆ не ѡ҆ста̀ ничто́же, є҆гѡ́же не показа̀ и҆̀мъ є҆зекі́а въ домꙋ̀ свое́мъ и҆ во все́й ѡ҆́бласти свое́й. |
|
3
|
3
|
| καὶ ἦλθεν ῾Ησαΐας ὁ προφήτης πρὸς τὸν βασιλέα ᾿Εζεκίαν καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν· τί λέγουσιν οἱ ἄνθρωποι οὗτοι; καὶ πόθεν ἥκασι πρός σέ; καὶ εἶπεν ᾿Εζεκίας· ἐκ τῆς γῆς πόρρωθεν ἥκασι πρός με, ἐκ Βαβυλῶνος. | И҆ прїи́де и҆са́їа прⷪ҇ро́къ ко є҆зекі́и царю̀ и҆ речѐ къ немꙋ̀: что̀ глаго́лютъ сі́и мꙋ́жїе, и҆ ѿкꙋ́дꙋ прїидо́ша къ тебѣ̀; И҆ речѐ є҆зекі́а: ѿ землѝ дале́кїѧ прїидо́ша ко мнѣ̀, ѿ вавѷлѡ́на. |
|
4
|
4
|
| καὶ εἶπεν ῾Ησαΐας· τί εἴδοσαν ἐν τῷ οἴκῳ σου; καὶ εἶπεν ᾿Εζεκίας· πάντα τὰ ἐν τῷ οἴκῳ μου εἴδοσαν, καὶ οὐκ ἔστιν ἐν τῷ οἴκῳ μου ᾧ οὐκ εἴδοσαν, ἀλλὰ καὶ τὰ ἐν τοῖς θησαυροῖς μου. | И҆ речѐ и҆са́їа: что̀ ви́дѣша въ домꙋ̀ твое́мъ; И҆ речѐ є҆зекі́а: всѧ̑, є҆ли̑ка въ домꙋ̀ мое́мъ, ви́дѣша, и҆ нѣ́сть въ домꙋ̀ мое́мъ, є҆гѡ́же бы не ви́дѣли, но и҆ ꙗ҆̀же въ сокро́вищихъ мои́хъ. |
|
5
|
5
|
| καὶ εἶπεν ῾Ησαΐας αὐτῷ· ἄκουσον τὸν λόγον Κυρίου σαβαώθ· | И҆ речѐ є҆мꙋ̀ и҆са́їа: послꙋ́шай словесѐ гдⷭ҇а саваѡ́ѳа: |
|
6
|
6
|
| ἰδοὺ ἡμέραι ἔρχονται, λέγει Κύριος, καὶ λήψονται πάντα τὰ ἐν τῷ οἴκῳ σου, καὶ ὅσα συνήγαγον οἱ πατέρες σου ἕως τῆς ἡμέρας ταύτης, εἰς Βαβυλῶνα ἥξει, καὶ οὐδὲν οὐ μὴ καταλείπωσιν· εἶπε δὲ ὁ Θεὸς | сѐ, дні́е грѧдꙋ́тъ, гл҃етъ гдⷭ҇ь, и҆ во́змꙋтъ всѧ̑, ꙗ҆̀же въ домꙋ̀ твое́мъ, и҆ є҆ли̑ка собра́ша ѻ҆тцы̀ твоѝ да́же до днѐ сегѡ̀, въ вавѷлѡ́нъ пре́йдꙋтъ, и҆ ничесо́же ѡ҆ста́вѧтъ: |
|
7
|
7
|
| ὅτι καὶ ἀπὸ τῶν τέκνων σου, ὧν ἐγέννησας, λήψονται καὶ ποιήσουσι σπάδοντας ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ βασιλέως τῶν Βαβυλωνίων. | речѐ гдⷭ҇ь, ꙗ҆́кѡ и҆ ѿ ча̑дъ твои́хъ, и҆̀хже роди́лъ є҆сѝ, по́ймꙋтъ и҆ сотворѧ́тъ ка́женики въ домꙋ̀ царѧ̀ вавѷлѡ́нска. |
|
8
|
8
|
| καὶ εἶπεν ᾿Εζεκίας ῾Ησαΐᾳ· ἀγαθὸς ὁ λόγος Κυρίου, ὃν ἐλάλησε· γενέσθω δὴ εἰρήνη καὶ δικαιοσύνη ἐν ταῖς ἡμέραις μου. | И҆ речѐ є҆зекі́а ко и҆са́їи: бл҃го сло́во гдⷭ҇не, є҆́же гл҃а: да бꙋ́детъ нн҃ѣ ми́ръ и҆ пра́вда во дни̑ моѧ̑. |
|
Κεφάλαιο 40
|
Глава́ м҃
|
|
1
|
1
|
| ΠΑΡΑΚΑΛΕΙΤΕ παρακαλεῖτε τὸν λαόν μου, λέγει ὁ Θεός. | Оу҆тѣша́йте, оу҆тѣша́йте лю́ди моѧ̑, гл҃етъ бг҃ъ: |
|
2
|
2
|
| ἱερεῖς, λαλήσατε εἰς τὴν καρδίαν ῾Ιερουσαλήμ, παρακαλέσατε αὐτήν· ὅτι ἐπλήσθη ἡ ταπείνωσις αὐτῆς, λέλυται αὐτῆς ἡ ἁμαρτία· ὅτι ἐδέξατο ἐκ χειρὸς Κυρίου διπλᾶ τὰ ἁμαρτήματα αὐτῆς. | свѧще́нницы, глаго́лите въ се́рдце і҆ерⷭ҇ли́мꙋ, оу҆тѣша́йте и҆̀, ꙗ҆́кѡ напо́лнисѧ смире́нїе є҆гѡ̀, разрѣши́сѧ грѣ́хъ є҆гѡ̀, ꙗ҆́кѡ прїѧ́тъ ѿ рꙋ́ки гдⷭ҇ни сꙋгꙋ̑бы грѣхѝ своѧ̑. |
|
3
|
3
|
| φωνὴ βοῶντος ἐν τῇ ἐρήμῳ· ἑτοιμάσατε τὴν ὁδὸν Κυρίου. εὐθείας ποιεῖτε τὰς τρίβους τοῦ Θεοῦ ἡμῶν. | Гла́съ вопїю́щагѡ въ пꙋсты́ни: оу҆гото́вайте пꙋ́ть гдⷭ҇ень, пра̑вы сотвори́те стєзѝ бг҃а на́шегѡ: |
|
4
|
4
|
| πᾶσα φάραγξ πληρωθήσεται καὶ πᾶν ὄρος καὶ βουνὸς ταπεινωθήσεται, καὶ ἔσται πάντα τὰ σκολιὰ εἰς εὐθεῖαν καὶ ἡ τραχεῖα εἰς ὁδοὺς λείας· | всѧ́ка де́брь напо́лнитсѧ, и҆ всѧ́ка гора̀ и҆ хо́лмъ смири́тсѧ, и҆ бꙋ́дꙋтъ всѧ̑ стро́пѡтнаѧ въ пра́во, и҆ ѻ҆́страѧ въ пꙋти̑ гла̑дки. |
|
5
|
5
|
| καὶ ὀφθήσεται ἡ δόξα Κυρίου, καὶ ὄψεται πᾶσα σάρξ τὸ σωτήριον τοῦ Θεοῦ, ὅτι Κύριος ἐλάλησε. | И҆ ꙗ҆ви́тсѧ сла́ва гдⷭ҇нѧ, и҆ оу҆́зритъ всѧ́ка пло́ть спⷭ҇нїе бж҃їе, ꙗ҆́кѡ гдⷭ҇ь гл҃а. |
|
6
|
6
|
| φωνὴ λέγοντος· βόησον· καὶ εἶπα· τί βοήσω; πᾶσα σάρξ χόρτος, καὶ πᾶσα δόξα ἀνθρώπου ὡς ἄνθος χόρτου· | Гла́съ вопїю́щагѡ: возопі́й. И҆ реко́хъ: что̀ возопїю̀; всѧ́ка пло́ть сѣ́но, и҆ всѧ́ка сла́ва человѣ́ча ꙗ҆́кѡ цвѣ́тъ травны́й: |
|
7
|
7
|
| ἐξηράνθη ὁ χόρτος, καὶ τὸ ἄνθος ἐξέπεσε, | и҆́зсше трава̀, и҆ цвѣ́тъ ѿпадѐ, |
|
8
|
8
|
| τὸ δὲ ρῆμα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν μένει εἰς τὸν αἰῶνα. | гл҃го́лъ же бг҃а на́шегѡ пребыва́етъ во вѣ́ки. |
|
9
|
9
|
| ἐπ᾿ ὄρος ὑψηλὸν ἀνάβηθι, ὁ εὐαγγελιζόμενος Σιών· ὕψωσον ἐν ἰσχύϊ τὴν φωνή σου, ὁ εὐαγγελιζόμενος ῾Ιερουσαλήμ· ὑψώσατε, μὴ φοβεῖσθε· εἰπὸν ταῖς πόλεσιν ᾿Ιούδα· ἰδοὺ ὁ Θεὸς ὑμῶν. | На го́рꙋ высо́кꙋ взы́ди, благовѣствꙋ́ѧй сїѡ́нꙋ, возвы́си крѣ́постїю гла́съ тво́й, благовѣствꙋ́ѧй і҆ерⷭ҇ли́мꙋ: возвы́сите, не бо́йтесѧ. Рцы̀ градѡ́мъ і҆ꙋ̑динымъ: |
|
10
|
10
|
| ἰδοὺ Κύριος Κύριος μετὰ ἰσχύος ἔρχεται καὶ ὁ βραχίων μετὰ κυρίας· ἰδοὺ ὁ μισθὸς αὐτοῦ μετ᾿ αὐτοῦ καὶ τὸ ἔργον ἐναντίον αὐτοῦ. | сѐ, бг҃ъ ва́шъ, сѐ, гдⷭ҇ь, гдⷭ҇ь со крѣ́постїю и҆́детъ, и҆ мы́шца є҆гѡ̀ со вла́стїю: сѐ, мзда̀ є҆гѡ̀ съ ни́мъ, и҆ дѣ́ло є҆гѡ̀ пред̾ ни́мъ: |
|
11
|
11
|
| ὡς ποιμὴν ποιμανεῖ τὸ ποίμνιον αὐτοῦ καὶ τῷ βραχίονι αὐτοῦ συνάξει ἄρνας καὶ ἐν γαστρὶ ἐχούσας παρακαλέσει. | а҆́ки па́стырь оу҆пасе́тъ па́ствꙋ свою̀, и҆ мы́шцею свое́ю собере́тъ а҆́гнцы, и҆ и҆мꙋ́щыѧ во оу҆тро́бѣ оу҆тѣ́шитъ. |
|
12
|
12
|
| Τί ἐμέτρησε τῇ χειρὶ τὸ ὕδωρ καὶ τὸν οὐρανὸν σπιθαμῇ καὶ πᾶσαν τὴν γῆν δρακί; τίς ἔστησε τὰ ὄρη σταθμῷ καὶ τὰς νάπας ζυγῷ; | Кто̀ и҆змѣ́ри го́рстїю во́дꙋ и҆ не́бо пѧ́дїю и҆ всю̀ зе́млю го́рстїю; кто̀ поста́ви го́ры въ мѣ́рилѣ и҆ хо́лмы въ вѣ́сѣ; |
|
13
|
13
|
| τίς ἔγνω νοῦν Κυρίου, καὶ τίς αὐτοῦ σύμβουλος ἐγένετο, ὃς συμβιβᾷ αὐτόν; | кто̀ оу҆разꙋмѣ̀ оу҆́мъ гдⷭ҇ень, и҆ кто̀ совѣ́тникъ є҆мꙋ̀ бы́сть, и҆́же наꙋча́етъ є҆го̀; |
|
14
|
14
|
| ἢ πρὸς τίνα συνεβουλεύσατο καὶ συνεβίβασεν αὐτόν; ἢ τίς ἔδειξεν αὐτῷ κρίσιν; ἢ ὁδὸν συνέσεως τίς ἔδειξεν αὐτῷ; | и҆лѝ съ ки́мъ совѣ́това, и҆ наста́ви и҆̀; и҆лѝ кто̀ показа̀ є҆мꙋ̀ сꙋ́дъ; и҆лѝ пꙋ́ть разꙋмѣ́нїѧ кто̀ показа̀ є҆мꙋ̀; и҆лѝ кто̀ пре́жде дадѐ є҆мꙋ̀, и҆ возда́стсѧ є҆мꙋ̀; |
|
15
|
15
|
| εἰ πάντα τὰ ἔθνη ὡς σταγὼν ἀπὸ κάδου καὶ ὡς ροπὴ ζυγοῦ ἐλογίσθησαν καὶ ὡς σίελος λογισθήσονται· | А҆́ще всѝ ꙗ҆зы́цы, а҆́ки ка́плѧ ѿ ка́ди, и҆ ꙗ҆́кѡ претѧже́нїе вѣ́са вмѣни́шасѧ, и҆ а҆́ки плюнове́нїе вмѣнѧ́тсѧ; |
|
16
|
16
|
| ὁ δὲ Λίβανος οὐχ ἱκανὸς εἰς καῦσιν, καὶ πάντα τὰ τετράποδα οὐχ ἱκανὰ εἰς ὁλοκάρπωσιν, | Дꙋбра́ва же лїва́нова не дово́лна на сожже́нїе, и҆ всѧ̑ четверонѡ́гаѧ не довѡ́лна на всесожже́нїе. |
|
17
|
17
|
| καὶ πάντα τὰ ἔθνη ὡς οὐδέν εἰσι καὶ εἰς οὐθὲν ἐλογίσθησαν. | И҆ всѝ ꙗ҆зы́цы ꙗ҆́кѡ ничто́же сꙋ́ть, и҆ въ ничто́же вмѣни́шасѧ. |
|
18
|
18
|
| τίνι ὡμοιώσατε Κύριον καὶ τίνι ὁμοιώματι ὡμοιώσατε αὐτόν; | Комꙋ̀ оу҆подо́бисте гдⷭ҇а, и҆ ко́емꙋ подо́бїю оу҆подо́бисте є҆го̀; |
|
19
|
19
|
| μὴ εἰκόνα ἐποίησε τέκτων, ἢ χρυσοχόος χωνεύσας χρυσίον περιεχρύσωσεν αὐτόν, ὁμοίωμα κατεσκεύασεν αὐτόν; | Є҆да̀ ѡ҆́бразъ сотворѝ древодѣ́латель, и҆лѝ зла́тарь слїѧ́въ зла́то позлатѝ є҆го̀, и҆лѝ подо́бїемъ сотворѝ є҆го̀; |
|
20
|
20
|
| ξύλον γὰρ ἄσηπτον ἐκλέγεται τέκτων καὶ σοφῶς ζητεῖ πῶς στήσει εἰκόνα αὐτοῦ καὶ ἵνα μὴ σαλεύητε. | Дре́во бо негнїю́щее и҆збира́етъ древодѣ́латель и҆ мꙋ́дрѣ и҆́щетъ, ка́кѡ поста́витъ ѡ҆́бразъ є҆гѡ̀, и҆ да не поколе́блетсѧ. |
|
21
|
21
|
| οὐ γνώσεσθε; οὐκ ἀκούσεσθε; οὐκ ἀνηγγέλη ἐξ ἀρχῆς ὑμῖν; οὐκ ἔγνωτε τὰ θεμέλια τῆς γῆς; | Не разꙋмѣ́сте ли, не слы́шасте ли, не возвѣсти́сѧ ли ва́мъ и҆спе́рва; не разꙋмѣ́сте ли ѡ҆снова̑нїѧ землѝ; |
|
22
|
22
|
| ὁ κατέχων τὸν γῦρον τῆς γῆς, καὶ οἱ ἐνοικοῦντες ἐν αὐτῇ ὡς ἀκρίδες, ὁ στήσας ὡς καμάραν τὸν οὐρανὸν καὶ διατείνας ὡς σκηνὴν κατοικεῖν, | Содержа́й крꙋ́гъ землѝ, и҆ живꙋ́щїи на не́й а҆́ки прꙋ́зи: поста́вивый не́бо ꙗ҆́кѡ кама́рꙋ и҆ просте́ръ є҆̀, ꙗ҆́кѡ ски́нїю ѡ҆бита́ти: |
|
23
|
23
|
| ὁ διδοὺς ἄρχοντας ὡς οὐδὲν ἄρχειν, τὴν δὲ γῆν ὡς οὐδὲν ἐποίησεν. | даѧ́й кнѧ̑зи а҆́ки ничто́же владѣ́ти, и҆ зе́млю а҆́ки ничто́же сотворѝ. |
|
24
|
24
|
| οὐ γὰρ μὴ φυτεύσωσιν, οὐδὲ μὴ σπείρωσιν, οὐδὲ μὴ ριζωθῇ εἰς τὴν γῆν ἡ ρίζα αὐτῶν· ἔπνευσεν ἐπ᾿ αὐτοὺς καὶ ἐξηράνθησαν, καὶ καταιγὶς ὡς φρύγανα λήψεται αὐτούς. | Не насадѧ́тъ бо, нижѐ насѣ́ютъ, и҆ не вкорени́тсѧ въ землѝ коре́нїе и҆́хъ: дхнꙋ̀ на ни́хъ вѣ́тръ, и҆ и҆зсхо́ша, и҆ бꙋ́рѧ а҆́ки сте́блїе во́зметъ и҆̀хъ. |
|
25
|
25
|
| νῦν οὖν τίνι με ὡμοιώσατε καὶ ὑψωθήσομαι; εἶπεν ὁ ἅγιος. | Нн҃ѣ оу҆̀бо комꙋ́ мѧ оу҆подо́бисте, и҆ вознесꙋ́сѧ; речѐ ст҃ы́й. |
|
26
|
26
|
| ἀναβλέψατε εἰς ὕψος τοὺς ὀφθαλμοὺς ὑμῶν καὶ ἴδετε, τίς κατέδειξε ταῦτα πάντα; ὁ ἐκφέρων κατ᾿ ἀριθμὸν τὸν κόσμον αὐτοῦ πάντας ἐπ᾿ ὀνόματι καλέσει· ἀπὸ πολλῆς δόξης καὶ ἐν κράτει ἰσχύος αὐτοῦ οὐδέν σε ἔλαθε. | Воззри́те на высотꙋ̀ ѻ҆чи́ма ва́шима и҆ ви́дите, кто̀ сотворѝ сїѧ̑ всѧ̑: носѧ́й по числꙋ̀ оу҆́тварь свою̀, и҆ всѧ̑ по и҆́мени прозове́тъ ѿ мно́гїѧ сла́вы и҆ въ держа́вѣ крѣ́пости своеѧ̀: ничто́же оу҆таи́сѧ ѿ тебє̀. |
|
27
|
27
|
| Μὴ γὰρ εἶπῃς, ᾿Ιακώβ, καὶ τί ἐλάλησας, ᾿Ισραήλ· ἀπεκρύβη ἡ ὁδός μου ἀπὸ τοῦ Θεοῦ, καὶ ὁ Θεός μου τὴν κρίσιν ἀφεῖλε καὶ ἀπέστη; | Є҆да́ бо рече́ши, і҆а́кѡве, и҆ что̀ глаго́лалъ є҆сѝ, і҆и҃лю: оу҆таи́сѧ пꙋ́ть мо́й ѿ бг҃а, и҆ бг҃ъ мо́й сꙋ́дъ ѿѧ̀, и҆ ѿстꙋпѝ; |
|
28
|
28
|
| καὶ νῦν οὐκ ἔγνως εἰ μὴ ἤκουσας; Θεὸς αἰώνιος ὁ Θεὸς ὁ κατασκευάσας τὰ ἄκρα τῆς γῆς, οὐ πεινάσει, οὐδὲ κοπιάσει, οὐδέ ἐστιν ἐξεύρεσις τῆς φρονήσεως αὐτοῦ· | И҆ нн҃ѣ не оу҆разꙋмѣ́лъ ли є҆сѝ; ни лѝ слы́шалъ є҆сѝ; бг҃ъ вѣ́чный, бг҃ъ оу҆стро́ивый концы̑ землѝ, не вза́лчетъ, нижѐ оу҆трꙋди́тсѧ, нижѐ є҆́сть и҆з̾ѡбрѣ́тенїе премⷣрости є҆гѡ̀, |
|
29
|
29
|
| διδοὺς τοῖς πεινῶσιν ἰσχὺν καὶ τοῖς μὴ ὀδυνωμένοις λύπην. | даѧ́й а҆́лчꙋщымъ крѣ́пость и҆ неболѣ́знєннымъ печа́ль. |
|
30
|
30
|
| πεινάσουσι γὰρ νεώτεροι, καὶ κοπιάσουσι νεανίσκοι, καὶ ἐκλεκτοὶ ἀνίσχυες ἔσονται· | Вза́лчꙋтъ бо ю҆нѣ́йшїи, и҆ оу҆трꙋдѧ́тсѧ ю҆́нѡты, и҆ и҆збра́ннїи не крѣ́пцы бꙋ́дꙋтъ: |
|
31
|
31
|
| οἱ δὲ ὑπομένοντες τὸν Θεὸν ἀλλάξουσιν ἰσχύν, πτεροφυήσουιν ὡς ἀετοί, δραμοῦνται καὶ οὐ κοπιάσουσι, βαδιοῦνται καὶ οὐ πεινάσουσιν. | терпѧ́щїи же гдⷭ҇а и҆змѣнѧ́тъ крѣ́пость, ѡ҆крыла́тѣютъ а҆́ки ѻ҆рлѝ, потекꙋ́тъ и҆ не оу҆трꙋдѧ́тсѧ, по́йдꙋтъ и҆ не вза́лчꙋтъ. |
|
Κεφάλαιο 41
|
Глава́ м҃а
|
|
1
|
1
|
| ΕΓΚΑΙΝΙΖΕΣΘΕ πρός με, νῆσοι, οἱ γὰρ ἄρχοντες ἀλλλάξουσιν ἰσχύν· ἐγγισάτωσαν καὶ λαλησάτωσαν ἅμα, τότε κρίσιν ἀναγγειλάτωσαν. | Ѡ҆бновлѧ́йтесѧ ко мнѣ̀, ѻ҆́строви, кнѧ̑зи бо и҆змѣнѧ́тъ крѣ́пость: да прибли́жатсѧ и҆ да глаго́лютъ вкꙋ́пѣ, тогда̀ сꙋ́дъ да возвѣща́ютъ. |
|
2
|
2
|
| τίς ἐξήγειρεν ἀπὸ ἀνατολῶν δικαιοσύνην, ἐκάλεσεν αὐτὴν κατὰ πόδας αὐτοῦ, καὶ πορεύσεται; δώσει ἐναντίον ἐθνῶν καὶ βασιλεῖς ἐκστήσει καὶ δώσει εἰς γῆν τὰς μαχαίρας αὐτῶν καὶ ὡς φρύγανα ἐξωσμένα τὰ τόξα αὐτῶν· | Кто̀ возста́ви ѿ востѡ́къ пра́вдꙋ, призва̀ ю҆̀ къ нога́мъ свои̑мъ, и҆ по́йдетъ; да́стъ пред̾ ꙗ҆зы́ки, и҆ цари̑ оу҆жаси́тъ: и҆ пове́ржетъ на зе́млю мечы̀ и҆́хъ, и҆ а҆́ки сте́блїе ѿве́ржени лꙋ́цы и҆́хъ, |
|
3
|
3
|
| καὶ διώξεται αὐτοὺς καὶ διελεύσεται ἐν εἰρήνῃ ἡ ὁδὸς τῶν ποδῶν αὐτοῦ. | и҆ прожене́тъ ѧ҆̀, и҆ про́йдетъ съ ми́ромъ пꙋ́ть но́гъ є҆гѡ̀. |
|
4
|
4
|
| τίς ἐνήργησε καὶ ἐποίησε ταῦτα; ἐκάλεσεν αὐτὴν ὁ καλῶν αὐτὴν ἀπὸ γενεῶν ἀρχῆς· ἐγὼ Θεὸς πρῶτος, καὶ εἰς τὰ ἐπερχόμενα ἐγώ εἰμι. | Кто̀ содѣ́ла и҆ сотворѝ сїѧ̑; призва̀ ю҆̀ призыва́ѧй ю҆̀ ѿ нача́ла родѡ́въ. А҆́зъ бг҃ъ пе́рвый, и҆ въ грѧдꙋ̑щаѧ а҆́зъ є҆́смь. |
|
5
|
5
|
| εἴδοσαν ἔθνη καὶ ἐφοβήθησαν, τὰ ἄκρα τῆς γῆς ἤγγισαν καὶ ἦλθον ἅμα, | Ви́дѣша ꙗ҆зы́цы и҆ оу҆боѧ́шасѧ, концы̑ земні́и прибли́жишасѧ и҆ прїидо́ша вкꙋ́пѣ. |
|
6
|
6
|
| κρίνων ἕκαστος τῷ πλησίον καὶ τῷ ἀδελφῷ βοηθῆσαι καὶ ἐρεῖ· | Сꙋдѧ́й кі́йждо бли́жнемꙋ, и҆ бра́тꙋ помощѝ, и҆ рече́тъ: |
|
7
|
7
|
| ἴσχυσεν ἀνὴρ τέκτων καὶ χαλκεὺς τύπτων σφύρῃ ἅμα ἐλαύνων· ποτὲ μὲν ἐρεῖ· σύμβλημα καλόν ἐστίν· ἰσχύρωσαν αὐτὰ ἐν ἥλοις, θήσουσιν αὐτὰ καὶ οὐ κινηθήσονται. | превозмо́же мꙋ́жъ древодѣ́латель, и҆ кова́чь бїѧ́й мла́томъ, вкꙋ́пѣ прокова́ѧй: ѻ҆вогда̀ оу҆́бѡ рече́тъ: спаѧ́нїе добро̀ є҆́сть, оу҆тверди́ша ѧ҆̀ гвоздьмѝ, положа́тъ ѧ҆̀, и҆ не подви́гнꙋтсѧ. |
|
8
|
8
|
| Σὺ δέ, ᾿Ισραήλ, παῖς μου ᾿Ιακώβ, ὃν ἐξελεξάμην, σπέρμα ῾Αβραάμ, ὃν ἠγάπησα, | Ты́ же, і҆и҃лю, ра́бе мо́й, і҆а́кѡве, є҆го́же и҆збра́хъ, сѣ́мѧ а҆враа́мле, є҆го́же возлюби́хъ, |
|
9
|
9
|
| οὗ ἀντελαβόμην ἀπ᾿ ἄκρων τῆς γῆς καὶ ἐκ τῶν σκοπῶν αὐτῆς ἐκάλεσά σε καὶ εἶπά σοι· παῖς μου εἶ, ἐξελεξάμην σε καὶ οὐκ ἐγκατέλιπόν σε· | є҆го́же поѧ́хъ ѿ конє́цъ землѝ, и҆ ѿ стра́жбъ є҆ѧ̀ призва́хъ тѧ̀, и҆ реко́хъ тѝ: ра́бъ мо́й є҆сѝ, и҆збра́хъ тѧ̀, и҆ не ѡ҆ста́вихъ тебѐ: |
|
10
|
10
|
| μὴ φοβοῦ, μετὰ σοῦ γάρ εἰμι· μὴ πλανῶ, ἐγὼ γάρ εἰμι ὁ Θεός σου ὁ ἐνισχύσας σε καὶ ἐβοήθησά σοι καὶ ἠσφαλισάμην σε τῇ δεξιᾷ τῇ δικαίᾳ μου. | не бо́йсѧ, съ тобо́ю бо є҆́смь, не прельща́ю: а҆́зъ бо є҆́смь бг҃ъ тво́й, оу҆крѣпи́вый тѧ̀, и҆ помого́хъ тѝ, и҆ оу҆тверди́хъ тѧ̀ десни́цею мое́ю првⷣною: |
|
11
|
11
|
| ἰδοὺ αἰσχυνθήσονται καὶ ἐντραπήσονται πάντες οἱ ἀντικείμενοί σοι· ἔσονται γὰρ ὡς οὐκ ὄντες καὶ ἀπολοῦνται πάντες οἱ ἀντίδικοί σου· | сѐ, постыдѧ́тсѧ и҆ посра́мѧтсѧ всѝ сопротивлѧ́ющїисѧ тебѣ̀, бꙋ́дꙋтъ бо ꙗ҆́кѡ не сꙋ́щїи, и҆ поги́бнꙋтъ всѝ сопє́рницы твоѝ: |
|
12
|
12
|
| ζητήσεις αὐτοὺς καὶ οὐ μὴ εὕρῃς τοὺς ἀνθρώπους, οἳ παροινήσουσιν εἰς σέ· ἔσονται γὰρ ὡς οὐκ ὄντες καὶ οὐκ ἔσονται οἱ ἀντιπολεμοῦντές σε. | взы́щеши и҆̀хъ, и҆ не ѡ҆брѧ́щеши человѣ́кѡвъ, и҆̀же порꙋга́ютсѧ тебѣ̀: бꙋ́дꙋтъ бо а҆́ки не бы́вшїи и҆ не бꙋ́дꙋтъ ра́тꙋющїи тебѐ. |
|
13
|
13
|
| ὅτι ἐγὼ ὁ Θεός σου ὁ κρατῶν τῆς δεξιᾶς σου, ὁ λέγων σοι· μὴ φοβοῦ, | Ꙗ҆́кѡ а҆́зъ бг҃ъ тво́й держа́й десни́цꙋ твою̀, гл҃ѧй тебѣ̀: |
|
14
|
14
|
| ᾿Ιακώβ, ὀλιγοστὸς ᾿Ισραήλ· ἐγὼ ἐβοήθησά σοι, λέγει ὁ Θεός σου, ὁ λυτρούμενός σε, ᾿Ισραήλ. | не бо́йсѧ, і҆а́кѡве, ма́лый і҆и҃лю, а҆́зъ помого́хъ тѝ, гл҃етъ бг҃ъ тво́й, и҆збавлѧ́ѧй тѧ̀ ст҃ы́й і҆и҃левъ: |
|
15
|
15
|
| ἰδοὺ ἐποίησά σε ὡς τροχοὺς ἁμάξης ἁλοῶντας καινοὺς πριστηροειδεῖς, καὶ ἁλοήσεις ὄρη καὶ λεπτυνεῖς βουνοὺς καὶ ὡς χνοῦν θήσεις· | сѐ, сотвори́хъ тѧ̀ а҆́ки коле́са колєсни́чнаѧ нѡ́ваѧ, стира̑ющаѧ а҆́ки пила̀, и҆ сотре́ши го́ры, и҆ и҆стончи́ши хо́лмы, и҆ а҆́ки пра́хъ положи́ши, |
|
16
|
16
|
| καὶ λικμήσεις, καὶ ἄνεμος λήψεται αὐτούς, καὶ καταιγὶς διασπερεῖ αὐτούς, σὺ δὲ εὐφρανθήσῃ ἐν τοῖς ἁγίοις ᾿Ισραήλ. | и҆ и҆звѣ́еши, и҆ вѣ́тръ во́зметъ ѧ҆̀, и҆ бꙋ́рѧ развѣ́етъ ѧ҆̀: ты́ же возвесели́шисѧ во ст҃ы́хъ і҆и҃левыхъ. |
|
17
|
17
|
| καὶ ἀγαλλιάσονται οἱ πτωχοὶ καὶ οἱ ἐνδεεῖς· ζητήσουσι γὰρ ὕδωρ, καὶ οὐκ ἔσται, ἡ γλῶσσα αὐτῶν ἀπὸ τῆς δίψης ἐξηράνθη· ἐγὼ Κύριος ὁ Θεός, ἐγὼ ἐπακούσομαι ὁ Θεὸς ᾿Ισραήλ, καὶ οὐκ ἐγκαταλείψω αὐτούς, | И҆ возра́дꙋютсѧ оу҆бо́зїи и҆ неимꙋ́щїи: пои́щꙋтъ бо воды̀, и҆ не бꙋ́детъ, ѧ҆зы́къ и҆́хъ ѿ жа́жди и҆́зсше. А҆́зъ гдⷭ҇ь бг҃ъ, а҆́зъ оу҆слы́шꙋ и҆̀хъ, бг҃ъ і҆и҃левъ, и҆ не ѡ҆ста́влю и҆́хъ, |
|
18
|
18
|
| ἀλλὰ ἀνοίξω ἐπὶ τῶν ὀρέων ποταμοὺς καὶ ἐν μέσῳ πεδίων πηγάς· ποιήσω τὴν ἔρημον εἰς ἕλη ὑδάτων καὶ τὴν διψῶσαν γῆν ἐν ὑδραγωγοῖς· | но ѿве́рзꙋ на гора́хъ рѣ́ки и҆ средѝ по́лѧ и҆сто́чники, сотворю̀ пꙋсты́ню въ лꙋ́ги водны̑ѧ и҆ жа́ждꙋщꙋю зе́млю въ водоте́чы, |
|
19
|
19
|
| θήσω εἰς τὴν ἄνυδρον γῆν κέδρον καὶ πύξον καὶ μυρσίνην καὶ κυπάρισσον καὶ λεύκην, | положꙋ̀ въ безво́днꙋю зе́млю ке́дръ и҆ сме́рчїе, и҆ мѷрсі́нꙋ и҆ кѷпарі́съ и҆ топо́лю: |
|
20
|
20
|
| ἵνα ἴδωσι καὶ γνῶσι καὶ ἐννοηθῶσι καὶ ἐπιστῶνται ἅμα, ὅτι χεὶρ Κυρίου ἐποίησε ταῦτα καὶ ὁ ἅγιος τοῦ ᾿Ισραὴλ κατέδειξεν. | да оу҆́зрѧтъ и҆ оу҆разꙋмѣ́ютъ, и҆ помы́слѧтъ и҆ оу҆вѣ́дѧтъ вкꙋ́пѣ, ꙗ҆́кѡ рꙋка̀ гдⷭ҇нѧ сотворѝ сїѧ̑ всѧ̑, и҆ ст҃ы́й і҆и҃левъ показа̀. |
|
21
|
21
|
| ᾿Εγγίζει ἡ κρίσις ὑμῶν, λέγει Κύριος ὁ Θεός· ἤγγισαν αἱ βουλαὶ ὑμῶν, λέγει ὁ βασιλεὺς ᾿Ιακώβ. | Приближа́етсѧ сꙋ́дъ ва́шъ, гл҃етъ гдⷭ҇ь бг҃ъ: прибли́жишасѧ совѣ́ти ва́ши, гл҃етъ цр҃ь і҆а́кѡвль. |
|
22
|
22
|
| ἐγγισάτωσαν καὶ ἀναγγειλάτωσαν ὑμῖν ἃ συμβήσεται, ἢ τὰ πρότερον τίνα ἦν, εἴπατε, καὶ ἐπιστήσομεν τὸν νοῦν καὶ γνωσόμεθα τί τὰ ἔσχατα, καὶ τὰ ἐπερχόμενα εἴπατε ἡμῖν. | Да прибли́жатсѧ и҆ возвѣстѧ́тъ ва́мъ, ꙗ҆̀же сбꙋ́дꙋтсѧ, и҆лѝ ꙗ҆̀же пре́жде бы́ша, рцы́те: и҆ приста́вимъ оу҆́мъ и҆ оу҆разꙋмѣ́емъ, что̀ послѣ̑днѧѧ и҆ бꙋ̑дꙋщаѧ: рцы́те на́мъ, |
|
23
|
23
|
| ἀναγγείλατε ἡμῖν τὰ ἐπερχόμενα ἐπ᾿ ἐσχάτου, καὶ γνωσόμεθα ὅτι θεοί ἐστε· εὖ ποιήσατε καὶ κακώσατε, καὶ θαυμασόμεθα καὶ ὀψόμεθα ἅμα· | возвѣсти́те на́мъ грѧдꙋ̑щаѧ на послѣ́докъ, и҆ оу҆вѣ́мы, ꙗ҆́кѡ бо́зи є҆стѐ: бла́го сотвори́те и҆ ѕло̀ сотвори́те, и҆ почꙋди́мсѧ и҆ оу҆́зримъ вкꙋ́пѣ. |
|
24
|
24
|
| ὅτι πόθεν ἐστὲ ὑμεῖς καὶ πόθεν ἡ ἐργασία ὑμῶν; ἐκ γῆς· βδέλυγμα ἐξελέξαντο ὑμᾶς. | Ꙗ҆́кѡ ѿкꙋ́дꙋ є҆стѐ вы̀, и҆ ѿкꙋ́дꙋ дѣ́ло ва́ше; ѿ землѝ ме́рзость и҆збра́ша ва́съ. |
|
25
|
25
|
| ἐγὼ δὲ ἤγειρα τὸν ἀπὸ βορρᾶ καὶ τὸν ἀφ᾿ ἡλίου ἀνατολῶν, κληθήσονται τῷ ὀνόματί μου· ἐρχέσθωσαν ἄρχοντες, καὶ ὡς πηλὸς κεραμέως καὶ ὡς κεραμεὺς καταπατῶν τὸν πηλόν, οὕτως καταπατηθήσεσθε. | А҆́зъ же возста́вихъ, и҆̀же ѿ сѣ́вера и҆ и҆̀же ѿ востѡ́къ со́лнечныхъ, прозовꙋ́тсѧ и҆́менемъ мои́мъ: да прїи́дꙋтъ кнѧ̑зи, и҆ ꙗ҆́кѡ бре́нїе скꙋде́льника и҆ ꙗ҆́кѡ скꙋде́льникъ то́пчꙋщь бре́нїе, та́кѡ попра́ни бꙋ́дете. |
|
26
|
26
|
| τίς γάρ ἀναγγελεῖ τὰ ἐξ ἀρχῆς, ἵνα γνῶμεν, καὶ τὰ ἔμπροσθεν, καὶ ἐροῦμεν ὅτι ἀληθῆ ἐστιν; οὐκ ἔστιν ὁ προλέγων οὐδὲ ὁ ἀκούων ὑμῶν τοὺς λόγους. | Кто́ бо возвѣсти́тъ, ꙗ҆̀же и҆спе́рва, да оу҆вѣ́мы, ꙗ҆̀же напредѝ, и҆ рече́мъ, ꙗ҆́кѡ и҆́стинна сꙋ́ть; нѣ́сть предглаго́лющагѡ, ни слы́шащагѡ слове́съ ва́шихъ. |
|
27
|
27
|
| ἀρχὴν Σιὼν δώσω καὶ ῾Ιερουσαλὴμ παρακαλέσω εἰς ὁδόν. | Нача́ло сїѡ́нꙋ да́мъ и҆ і҆ерⷭ҇ли́ма оу҆тѣ́шꙋ на пꙋтѝ. |
|
28
|
28
|
| ἀπὸ γὰρ τῶν ἐθνῶν ἰδοὺ οὐδείς, καὶ ἀπὸ τῶν εἰδώλων αὐτῶν οὐκ ἦν ὁ ἀναγγέλλων· καὶ ἐὰν ἐρωτήσω αὐτούς· πόθεν ἐστέ; οὐ μὴ ἀποκριθῶσί μοι. | Ѿ ꙗ҆зы̑къ бо, сѐ, ни є҆ди́нъ: и҆ ѿ кꙋмі̑ръ и҆́хъ нѣ́сть возвѣща́ѧй. И҆ а҆́ще вопрошꙋ̀ и҆̀хъ, ѿкꙋ́дꙋ є҆стѐ, не ѿвѣща́ютъ мѝ. |
|
29
|
29
|
| εἰσὶ γὰρ οἱ ποιοῦντες ὑμᾶς, καὶ μάτην οἱ πλανῶντες ὑμᾶς. | Сꙋ́ть бо творѧ́щїи ва́съ и҆ всꙋ́е прельща́ющїи ва́съ. |
|
Κεφάλαιο 42
|
Глава́ м҃в
|
|
1
|
1
|
| ΙΑΚΩΒ ὁ παῖς μου, ἀντιλήψομαι αὐτοῦ· ᾿Ισραὴλ ὁ ἐκλεκτός μου, προσεδέξατο αὐτὸν ἡ ψυχή μου· ἔδωκα τὸ πνεῦμά μου ἐπ᾿ αὐτόν, κρίσιν τοῖς ἔθνεσιν ἐξοίσει. | І҆а́кѡвъ ѻ҆́трокъ мо́й, воспрїимꙋ̀ и҆̀: і҆и҃ль и҆збра́нный мо́й, прїѧ́тъ є҆го̀ дш҃а̀ моѧ̀, да́хъ дх҃ъ мо́й на́нь, сꙋ́дъ ꙗ҆зы́кѡмъ возвѣсти́тъ: |
|
2
|
2
|
| οὐ κεκράξεται οὐδὲ ἀνήσει, οὐδὲ ἀκουσθήσεται ἔξω ἡ φωνὴ αὐτοῦ. | не возопїе́тъ, нижѐ ѡ҆сла́битъ, нижѐ оу҆слы́шитсѧ внѣ̀ гла́съ є҆гѡ̀: |
|
3
|
3
|
| κάλαμον τεθλασμένον οὐ συντρίψει καὶ λίνον καπνιζόμενον οὐ σβέσει, ἀλλὰ εἰς ἀλήθειαν ἐξοίσει κρίσιν. | тро́сти сокрꙋше́ны не сотре́тъ и҆ льна̀ кꙋрѧ́щасѧ не оу҆гаси́тъ, но во и҆́стинꙋ и҆знесе́тъ сꙋ́дъ: |
|
4
|
4
|
| ἀναλάμψει καὶ οὐ θραυσθήσεται, ἕως ἄνθῇ ἐπὶ τῆς γῆς κρίσιν· καὶ ἐπὶ τῷ ὀνόματι αὐτοῦ ἔθνη ἐλπιοῦσιν. | возсїѧ́етъ и҆ не потꙋ́хнетъ, до́ндеже положи́тъ на землѝ сꙋ́дъ, и҆ на и҆́мѧ є҆гѡ̀ ꙗ҆зы́цы оу҆пова́ти и҆́мꙋтъ. |
|
5
|
5
|
| οὕτω λέγει Κύριος ὁ Θεὸς ὁ ποιήσας τὸν οὐρανὸν καὶ πήξας αὐτόν, ὁ στερεώσας τὴν γῆν καὶ τὰ ἐν αὐτῇ καὶ διδοὺς πνοὴν τῷ λαῷ τῷ ἐπ᾿ αὐτῆς καὶ πνεῦμα τοῖς πατοῦσιν αὐτήν· | Та́кѡ гл҃етъ гдⷭ҇ь бг҃ъ, сотвори́вый не́бо и҆ водрꙋзи́вый є҆̀, оу҆твержде́й зе́млю и҆ ꙗ҆̀же на не́й, и҆ даѧ́й дыха́нїе лю́демъ, и҆̀же на не́й, и҆ дꙋ́хъ ходѧ́щымъ на не́й: |
|
6
|
6
|
| ἐγὼ Κύριος ὁ Θεὸς ἐκάλεσά σε ἐν δικαιοσύνῃ καὶ κρατήσω τῆς χειρός σου καὶ ἐνισχύσω σε καὶ ἔδωκά σε εἰς διαθήκην γένους, εἰς φῶς ἐθνῶν | а҆́зъ гдⷭ҇ь бг҃ъ призва́хъ тѧ̀ въ пра́вдѣ, и҆ оу҆держꙋ̀ за рꙋ́кꙋ твою̀ и҆ оу҆крѣплю́ тѧ: и҆ да́хъ тѧ̀ въ завѣ́тъ ро́да і҆и҃лева, во свѣ́тъ ꙗ҆зы́кѡвъ, |
|
7
|
7
|
| ἀνοῖξαι ὀφθαλμοὺς τυφλῶν, ἐξαγαγεῖν ἐκ δεσμῶν δεδεμένους καὶ ἐξ οἴκου φυλακῆς καθημένους ἐν σκότει. | ѿве́рсти ѻ҆́чи слѣпы́хъ, и҆звестѝ ѿ оу҆́зъ свѧ̑занныѧ и҆ и҆з̾ до́мꙋ темни́цы и҆ сѣдѧ́щыѧ во тмѣ̀. |
|
8
|
8
|
| ἐγὼ Κύριος ὁ Θεός, τοῦτό μού ἐστι τὸ ὄνομα· τὴν δόξαν μου ἑτέρῳ οὐ δώσω οὐδὲ τὰς ἀρετάς μου τοῖς γλυπτοῖς. | А҆́зъ гдⷭ҇ь бг҃ъ, сїѐ моѐ є҆́сть и҆́мѧ, сла́вы моеѧ̀ и҆но́мꙋ не да́мъ, нижѐ добродѣ́телей мои́хъ и҆стꙋка̑ннымъ. |
|
9
|
9
|
| τὰ ἀπ᾿ ἀρχῆς ἰδοὺ ἥκασι, καὶ καινά, ἃ ἐγὼ ἀναγγέλλω, καὶ πρὸ τοῦ ἀναγγεῖλαι ἐδηλώθη ὑμῖν. | Ꙗ҆̀же и҆з̾ нача́ла, сѐ, прїидо́ша, и҆ нѡ́ваѧ, ꙗ҆̀же а҆́зъ возвѣщꙋ̀, и҆ пре́жде не́же возвѣсти́ти, ꙗ҆ви́шасѧ ва́мъ. |
|
10
|
10
|
| ῾Υμνήσατε τῷ Κυρίῳ ὕμνον καινόν, ἡ ἀρχὴ αὐτοῦ· δοξάζετε τὸ ὄνομα αὐτοῦ ἀπ᾿ ἄκρου τῆς γῆς, οἱ καταβαίνοντες εἰς τὴν θάλασσαν καὶ πλέοντες αὐτήν, αἱ νῆσοι καὶ οἱ κατοικοῦντες αὐτάς. | Воспо́йте гдⷭ҇еви пѣ́снь но́вꙋ: нача́лство є҆гѡ̀, просла́вите и҆́мѧ є҆гѡ̀ ѿ конє́цъ землѝ, сходѧ́щїи въ мо́ре и҆ пла́вающїи по немꙋ̀, ѻ҆́строви и҆ живꙋ́щїи на ни́хъ. |
|
11
|
11
|
| εὐφράνθητι, ἔρημος, καὶ αἱ κῶμαι αὐτῆς, ἐπαύλεις καὶ οἱ κατοικοῦντες Κηδάρ· εὐφρανθήσονται οἱ κατοικοῦντες Πέτραν, ἀπ᾿ ἄκρων τῶν ὀρέων βοήσουσι· | Возвесели́сѧ, пꙋсты́не, и҆ вє́си є҆ѧ̀, придвѡ́рїѧ, и҆ живꙋ́щїи въ кида́рѣ: возвеселѧ́тсѧ живꙋ́щїи на ка́мени, ѿ кра́ѧ го́ръ возопїю́тъ, |
|
12
|
12
|
| δώσουσι τῷ Θεῷ δόξαν, τὰς ἀρετὰς αὐτοῦ ἐν ταῖς νήσοις ἀναγγελοῦσι. | дадѧ́тъ бг҃ꙋ сла́вꙋ, добродѣ́тєли є҆гѡ̀ во ѻ҆́стровѣхъ возвѣстѧ́тъ. |
|
13
|
13
|
| Κύριος ὁ Θεὸς τῶν δυνάμεων ἐξελεύσεται καὶ συντρίψει πόλεμον, ἐπεγερεῖ ζῆλον καὶ βοήσεται ἐπὶ τοὺς ἐχθροὺς αὐτοῦ μετὰ ἰσχύος. | Гдⷭ҇ь бг҃ъ си́лъ и҆зы́детъ и҆ сокрꙋши́тъ ра́ть, воздви́гнетъ рве́нїе и҆ возопїе́тъ на врагѝ своѧ̑ со крѣ́постїю. |
|
14
|
14
|
| ἐσιώπησα, μὴ καὶ ἀεὶ σιωπήσομαι καὶ ἀνέξομαι; ὡς ἡ τίκτουσα ἐκαρτέρησα, ἐκστήσω καὶ ξηρανῶ ἅμα. | Молча́хъ, є҆да̀ и҆ всегда̀ оу҆молчꙋ̀ и҆ потерплю̀; Терпѣ́хъ ꙗ҆́кѡ ражда́ющаѧ, и҆стреблю̀ и҆ и҆зсꙋшꙋ̀ вкꙋ́пѣ, |
|
15
|
15
|
| ἐρημώσω ὄρη καὶ βουνοὺς καὶ πάντα χόρτον αὐτῶν ξηρανῶ, καὶ θήσω ποταμοὺς εἰς νήσους καὶ ἕλη ξηρανῶ. | ѡ҆пꙋстошꙋ̀ го́ры и҆ хо́лмы, и҆ всѧ́кꙋ травꙋ̀ и҆́хъ и҆зсꙋшꙋ̀, и҆ положꙋ̀ рѣ́ки во ѻ҆́стровы, и҆ лꙋ́ги и҆зсꙋшꙋ̀: |
|
16
|
16
|
| καὶ ἄξω τυφλοὺς ἐν ὁδῷ, ᾗ οὐκ ἔγνωσαν, καὶ τρίβους ἃς οὐκ ᾔδεισαν, πατῆσαι ποιήσω αὐτούς· ποιήσω αὐτοῖς τὸ σκότος εἰς φῶς καὶ τὰ σκολιὰ εἰς εὐθεῖαν· ταῦτα τὰ ρήματα ποιήσω καὶ οὐκ ἐγκαταλείψω αὐτούς. | и҆ наведꙋ̀ слѣпы̑ѧ на пꙋ́ть, є҆гѡ́же не ви́дѣша, и҆ по стезѧ́мъ, и҆́хже не зна́ша, ходи́ти сотворю̀ и҆̀мъ: сотворю̀ и҆̀мъ тмꙋ̀ во свѣ́тъ и҆ стро́пѡтнаѧ въ пра̑ваѧ: сїѧ̑ гл҃го́лы сотворю̀, и҆ не ѡ҆ста́влю и҆́хъ. |
|
17
|
17
|
| αὐτοὶ δὲ ἀπεστράφησαν εἰς τὰ ὀπίσω· αἰσχύνθητε αἰσχύνην, οἱ πεποιθότες ἐπὶ τοῖς γλυπτοῖς, οἱ λέγοντες τοῖς χωνευτοῖς· ὑμεῖς ἐστε θεοὶ ἡμῶν. | Ті́и же возврати́шасѧ вспѧ́ть: посрами́тесѧ стыдѣ́нїемъ, оу҆пова́ющїи на и҆зва̑ѧннаѧ, глаго́лющїи слїѧ̑ннымъ: вы̀ є҆стѐ бо́зи на́ши. |
|
18
|
18
|
| Οἱ κωφοί, ἀκούσατε, καὶ οἱ τυφλοί, ἀναβλέψατε ἰδεῖν. | Глꙋсі́и, оу҆слы́шите, и҆ слѣпі́и, прозри́те ви́дѣти. |
|
19
|
19
|
| καὶ τίς τυφλός, ἀλλ᾿ ἢ οἱ παῖδές μου καὶ κωφοί, ἀλλ᾿ ἢ οἱ κυριεύοντες αὐτῶν; καὶ ἐτυφλώθησαν οἱ δοῦλοι τοῦ Θεοῦ. | И҆ кто̀ слѣ́пъ, ра́звѣ рабѝ моѝ; и҆ глꙋ́си, ра́звѣ владѣ́ющїи и҆́ми; и҆ ѡ҆слѣпо́ша рабѝ бж҃їи. |
|
20
|
20
|
| εἴδετε πλεονάκις, καὶ οὐκ ἐφυλάξασθε· ἠνοιγμένα τὰ ὦτα, καὶ οὐκ ἠκούσατε. | Ви́дѣсте мно́гажды, и҆ не сохрани́сте: ѿвє́рсты оу҆́шы (и҆мꙋ́ще), и҆ не слы́шасте. |
|
21
|
21
|
| Κύριος ὁ Θεὸς ἐβουλεύσατο, ἵνα δικαιωθῇ καὶ μεγαλύνῃ αἴνεσιν. | Гдⷭ҇ь бг҃ъ восхотѣ̀, да ѡ҆правди́тсѧ и҆ возвели́читъ хвалꙋ̀. |
|
22
|
22
|
| καὶ εἶδον, καὶ ἐγένετο ὁ λαὸς πεπρονομευμένος καὶ διηρπασμένος· ἡ γὰρ παγὶς ἐν τοῖς ταμιείος πανταχοῦ, καὶ ἐν οἴκοις ἅμα, ὅπου ἔκρυψαν αὐτούς· ἐγένοντο εἰς προνομήν, καὶ οὐκ ἦν ἐξαιρούμενος ἅρπαγμα, καὶ οὐκ ἦν ὁ λέγων· ἀπόδος. | И҆ ви́дѣхъ, и҆ бы́ша лю́дїе расхище́ни и҆ разгра́блени: прꙋгло́ бо въ ло́жахъ вездѣ̀, и҆ въ домѣ́хъ вкꙋ́пѣ, и҆дѣ́же скры́ша ѧ҆̀, бы́ша въ плѣ́нъ: и҆ не бы́сть и҆з̾има́ѧй разграбле́нїѧ и҆ не бѣ̀ глаго́лющагѡ: ѿда́ждь. |
|
23
|
23
|
| τίς ἐν ὑμῖν, ὃς ἐνωτιεῖται ταῦτα; εἰσακούσατε εἰς τὰ ἐπερχόμενα. | Кто̀ въ ва́съ, и҆́же внꙋши́тъ сїѧ̑; и҆ оу҆слы́шитъ во грѧдꙋ̑щаѧ. |
|
24
|
24
|
| τίς ἔδωκεν εἰς διαρπαγὴν ᾿Ιακὼβ καὶ ᾿Ισραὴλ τοῖς προνομεύουσιν αὐτόν; οὐχὶ ὁ Θεός, ᾧ ἡμάρτοσαν αὐτῷ, καὶ οὐκ ἠβούλοντο ἐν ταῖς ὁδοῖς αὐτοῦ πορεύεσθαι οὐδὲ ἀκούειν τοῦ νόμου αὐτοῦ; | Кто̀ дадѐ на разграбле́нїе і҆а́кѡва, и҆ і҆и҃лѧ плѣнѧ́ющымъ є҆го̀; не бг҃ъ ли, є҆мꙋ́же согрѣши́ша и҆ не восхотѣ́ша въ пꙋте́хъ є҆гѡ̀ ходи́ти, ни слꙋ́шати зако́на є҆гѡ̀; |
|
25
|
25
|
| καὶ ἐπήγαγεν ἐπ᾿ αὐτοὺς ὀργὴν θυμοῦ αὐτοῦ, καὶ κατίσχυσεν αὐτοὺς πόλεμος καὶ οἱ συμφλέγοντες αὐτοὺς κύκλῳ, καὶ οὐκ ἔγνωσαν ἕκαστος οὐδὲ ἔθεντο ἐπὶ ψυχήν. | И҆ наведѐ на нѧ̀ гнѣ́въ ꙗ҆́рости своеѧ̀, и҆ оу҆крѣпи́сѧ на нѧ̀ ра́ть, и҆ палѧ́щїи и҆̀хъ ѡ҆́крестъ, и҆ не оу҆вѣ́дѣша кі́йждо и҆́хъ, нижѐ положи́ша на оу҆мѣ̀. |
|
Κεφάλαιο 43
|
Глава́ м҃г
|
|
1
|
1
|
| ΚΑΙ νῦν οὕτως λέγει Κύριος ὁ Θεὸς ὁ ποιήσας σε, ᾿Ιακώβ, ὁ πλάσας σε, ᾿Ισραήλ· μὴ φοβοῦ, ὅτι ἐλυτρωσάμην σε· ἐκάλεσά σε τὸ ὄνομά σου, ἐμὸς εἶ σύ. | И҆ нн҃ѣ си́це гл҃етъ гдⷭ҇ь бг҃ъ сотвори́вый тѧ̀, і҆а́кѡве, и҆ созда́вый тѧ̀, і҆и҃лю: не бо́йсѧ, ꙗ҆́кѡ и҆зба́вихъ тѧ̀, прозва́хъ тѧ̀ и҆́менемъ твои́мъ: мо́й є҆сѝ ты̀. |
|
2
|
2
|
| καὶ ἐὰν διαβαίνῃς δι᾿ ὕδατος, μετὰ σοῦ εἰμι, καὶ ποταμοὶ οὐ συγκλύσουσί σε· καὶ ἐὰν διέλθῃς διὰ πυρός, οὐ μὴ κατακαυθῇς, φλὸξ οὐ κατακαύσει σε. | И҆ а҆́ще прехо́диши сквозѣ̀ во́дꙋ, съ тобо́ю є҆́смь, и҆ рѣ́ки не покры́ютъ тебѐ: и҆ а҆́ще сквозѣ̀ ѻ҆́гнь про́йдеши, не сожже́шисѧ, и҆ пла́мень не ѡ҆пали́тъ тебѐ, |
|
3
|
3
|
| ὅτι ἐγὼ Κύριος ὁ Θεός σου ὁ ἅγιος ᾿Ισραὴλ ὁ σῴζων σε· ἐποίησα ἄλλαγμά σου Αἴγυπτον καὶ Αἰθιοπίαν καὶ Σοήνην ὑπὲρ σοῦ. | ꙗ҆́кѡ а҆́зъ гдⷭ҇ь бг҃ъ тво́й, ст҃ы́й і҆и҃левъ, сп҃са́ѧй тѧ̀: сотвори́хъ премѣ́нꙋ твою̀ є҆гѵ́петъ и҆ є҆ѳїо́пїю, и҆ сои́нꙋ за тѧ̀. |
|
4
|
4
|
| ἀφ᾿ οὗ ἔντιμος ἐγένου ἐναντίον ἐμοῦ, ἐδοξάσθης, καὶ ἐγὼ σὲ ἠγάπησα· καὶ δώσω ἀνθρώπους πολλοὺς ὑπὲρ σοῦ καὶ ἄρχοντας ὑπὲρ τῆς κεφαλῆς σου. | Ѿне́лиже че́стенъ бы́лъ є҆сѝ предо мно́ю, просла́вилсѧ є҆сѝ, и҆ а҆́зъ тѧ̀ возлюби́хъ, и҆ да́мъ человѣ́ки за тебѐ и҆ кнѧ̑зи за главꙋ̀ твою̀. |
|
5
|
5
|
| μὴ φοβοῦ, ὅτι μετὰ σοῦ εἰμι· ἀπὸ ἀνατολῶν ἄξω τὸ σπέρμα σου καὶ ἀπὸ δυσμῶν συνάξω σε. | Не бо́йсѧ, ꙗ҆́кѡ съ тобо́ю є҆́смь: ѿ востѡ́къ приведꙋ̀ сѣ́мѧ твоѐ и҆ ѿ за̑падъ соберꙋ́ тѧ: |
|
6
|
6
|
| ἐρῶ τῷ Βορρᾷ· ἄγε, καὶ τῷ Λιβί· μὴ κώλυε, ἅγιε τοὺς υἱούς μου ἀπὸ γῆς πόρρωθεν καὶ τὰς θυγατέρας μου ἀπ᾿ ἄκρων τῆς γῆς, | рекꙋ̀ сѣ́верꙋ: приведѝ: и҆ лі́вꙋ: не возбранѧ́й, приведѝ сы́ны моѧ̑ ѿ землѝ да́льнїѧ и҆ дщє́ри моѧ̑ ѿ кра́євъ земны́хъ, |
|
7
|
7
|
| πάντας ὅσοι ἐπικέκληνται τῷ ὀνόματί μου· ἐν γὰρ τῇ δόξῃ μου κατεσκεύασα αὐτὸν καὶ ἔπλασα αὐτὸν καὶ ἐποίησα αὐτόν· | всѣ́хъ, є҆ли́цы нарица́ютсѧ и҆́менемъ мои́мъ: во сла́вѣ бо мое́й оу҆стро́ихъ є҆го̀ и҆ созда́хъ є҆го̀ и҆ сотвори́хъ и҆̀. |
|
8
|
8
|
| καὶ ἐξήγαγον λαὸν τυφλόν, καὶ ὀφθαλμοί εἰσιν ὡσαύτως τυφλοί, καὶ κωφοὶ τὰ ὦτα ἔχοντες. | И҆ и҆зведо́хъ лю́ди слѣ́пы, и҆ ѻ҆́чи сꙋ́ть та́кожде слѣ́пы, и҆ глꙋ́си оу҆́шы и҆мꙋ́щїи. |
|
9
|
9
|
| πάντα τὰ ἔθνη συνήχθησαν ἅμα, καὶ συναχθήσονται ἄρχοντες ἐξ αὐτῶν. τίς ἀναγγελεῖ ταῦτα; ἢ τὰ ἐξ ἀρχῆς τίς ἀναγγελεῖ ὑμῖν; ἀγαγέτωσαν τοὺς μάρτυρας αὐτῶν καὶ δικαιωθήτωσαν καὶ εἰπάτωσαν ἀληθῆ. | Всѝ ꙗ҆зы́цы собра́шасѧ вкꙋ́пѣ, и҆ соберꙋ́тсѧ кнѧ̑зи ѿ ни́хъ. Кто̀ возвѣсти́тъ сїѧ̑; и҆лѝ ꙗ҆̀же и҆спе́рва кто̀ возвѣсти́тъ ва́мъ; да приведꙋ́тъ свидѣ̑тели своѧ̑ и҆ ѡ҆правдѧ́тсѧ, и҆ да оу҆слы́шатъ и҆ да рекꙋ́тъ и҆́стинꙋ. |
|
10
|
10
|
| γίνεσθέ μοι μάρτυρες, καὶ ἐγὼ μάρτυς, λέγει Κύριος ὁ Θεός, καὶ ὁ παῖς μου, ὃν ἐξελεξάμην, ἵνα γνῶτε καὶ πιστεύσητε καὶ συνῆτε ὅτι ἐγώ εἰμι. ἔμπροσθέν μου οὐκ ἐγένετο ἄλλος Θεὸς καὶ μετ᾿ ἐμὲ οὐκ ἔσται. | Бꙋ́дите мѝ свидѣ́телїе, и҆ а҆́зъ свидѣ́тель, гл҃етъ гдⷭ҇ь бг҃ъ, и҆ ѻ҆́трокъ мо́й, є҆го́же и҆збра́хъ, да оу҆вѣ́сте и҆ вѣ́рꙋете мѝ и҆ оу҆разꙋмѣ́ете, ꙗ҆́кѡ а҆́зъ є҆́смь: пре́жде менє̀ не бы́сть и҆́нъ бг҃ъ, и҆ по мнѣ̀ не бꙋ́детъ. |
|
11
|
11
|
| ἐγὼ ὁ Θεός, καὶ οὐκ ἔστι πάρεξ ἐμοῦ ὁ σῴζων. | А҆́зъ бг҃ъ, и҆ нѣ́сть ра́звѣ менє̀ сп҃са́ѧй. |
|
12
|
12
|
| ἐγὼ ἀνήγγειλα καὶ ἔσωσα, ὠνείδισα καὶ οὐκ ἦν ἐν ὑμῖν ἀλλότριος. ὑμεῖς ἐμοὶ μάρτυρες καὶ ἐγὼ Κύριος ὁ Θεός. | А҆́зъ возвѣсти́хъ и҆ сп҃со́хъ, оу҆кори́хъ, и҆ не бѣ̀ въ ва́съ чꙋжді́й: вы̀ мнѣ̀ свидѣ́телїе, и҆ а҆́зъ свидѣ́тель, гл҃етъ гдⷭ҇ь бг҃ъ, |
|
13
|
13
|
| ἔτι ἀπ᾿ ἀρχῆς καὶ οὐκ ἔστιν ὁ ἐκ τῶν χειρῶν μου ἐξαιρούμενος· ποιήσω, καὶ τίς ἀποστρέψει αὐτό; | є҆щѐ ѿ нача́ла, и҆ нѣ́сть и҆з̾има́ѧй ѿ рꙋкꙋ̀ моє́ю: сотворю̀, и҆ кто̀ ѿврати́тъ є҆̀; |
|
14
|
14
|
| Οὕτως λέγει Κύριος ὁ Θεὸς ὁ λυτρούμενος ῾υμᾶς, ὁ ἅγιος τοῦ ᾿Ισραήλ· ἕνεκεν ὑμῶν ἀποστελῶ εἰς Βαβυλῶνα καὶ ἐπεγερῶ φεύγοντας πάντας, καὶ Χαλδαῖοι ἐν πλοίοις δεθήσονται. | Та́кѡ гл҃етъ гдⷭ҇ь бг҃ъ, и҆збавлѧ́ѧй ва́съ, ст҃ы́й і҆и҃левъ: ва́съ ра́ди послю̀ въ вавѷлѡ́нъ и҆ воздви́гнꙋ всѧ̑ бѣжа́щыѧ, и҆ халде́є въ корабле́хъ свѧ́жꙋтсѧ. |
|
15
|
15
|
| ἐγὼ Κύριος ὁ Θεὸς ὁ ἅγιος ὑμῶν, ὁ καταδείξας ᾿Ισραὴλ βασιλέα ὑμῶν. | А҆́зъ гдⷭ҇ь бг҃ъ ст҃ы́й ва́шъ, показа́вый і҆и҃лѧ царѧ̀ ва́шего. |
|
16
|
16
|
| οὕτως λέγει Κύριος, ὁ διδοὺς ἐν θαλάσσῃ ὁδὸν ἐν ὕδατι ἰσχυρῷ τρίβον, | Си́це гл҃етъ гдⷭ҇ь, даѧ́й пꙋ́ть по мо́рю и҆ по водѣ̀ си́льнѣ стезю̀: |
|
17
|
17
|
| ὁ ἐξαγαγὼν ἅρματα καὶ ἵππον καὶ ὄχλον ἰσχυρόν· ἀλλ᾿ ἐκοιμήθησαν καὶ οὐκ ἀναστήσονται, ἐσβέσθησαν ὡς λίνον ἐσβεσμένον. | и҆зводѧ́й колєсни́цы и҆ ко́ни и҆ наро́дъ си́ленъ: но оу҆спо́ша и҆ не воста́нꙋтъ, оу҆гасо́ша а҆́ки ле́нъ оу҆гаше́нъ. |
|
18
|
18
|
| μὴ μνημονεύετε τὰ πρῶτα καὶ τὰ ἀρχαῖα μὴ συλλογίζεσθε. | Не помина́йте пе́рвыхъ, и҆ ве́тхихъ не помышлѧ́йте, |
|
19
|
19
|
| ἰδοὺ ἐγὼ ποιῶ καινὰ ἃ νῦν ἀνατελεῖ, καὶ γνώσεσθε αὐτά· καὶ ποιήσω ἐν τῇ ἐρήμῳ ὁδὸν καὶ τῇ ἀνύδρῳ ποταμούς. | сѐ, а҆́зъ творю̀ нѡ́ваѧ, ꙗ҆̀же нн҃ѣ возсїѧ́ютъ, и҆ оу҆вѣ́сте ѧ҆̀: и҆ сотворю̀ въ пꙋсты́ни пꙋ́ть и҆ въ безво́днѣй рѣ́ки. |
|
20
|
20
|
| εὐλογήσουσί με τὰ θηρία τοῦ ἀγροῦ, σειρῆνες καὶ θυγατέρες στρουθῶν, ὅτι ἔδωκα ἐν τῇ ἐρήμῳ ὕδωρ καὶ ποταμοὺς ἐν τῇ ἀνύδρῳ ποτίσαι τὸ γένος μου τὸ ἐκλεκτόν, | Возблагословѧ́тъ мѧ̀ ѕвѣ́рїе се́лнїи, сі́рини и҆ дщє́ри стрꙋ́ѳѡвы: ꙗ҆́кѡ да́хъ въ пꙋсты́ни во́дꙋ и҆ рѣ́ки въ безво́днѣй, напои́ти ро́дъ мо́й и҆збра́нный, |
|
21
|
21
|
| λαόν μου, ὃν περιεποιησάμην τὰς ἀρετάς μου διηγεῖσθαι. | лю́ди моѧ̑, ꙗ҆̀же снабдѣ́хъ, добродѣ́тєли моѧ̑ повѣ́дати. |
|
22
|
22
|
| οὐ νῦν ἐκάλεσά σε, ᾿Ιακώβ, οὐδὲ κοπιάσαι σε ἐποίησα, ᾿Ισραήλ. | Не нн҃ѣ призва́хъ тебѐ, і҆а́кѡве, нижѐ трꙋди́тисѧ сотвори́хъ тѧ̀, і҆и҃лю. |
|
23
|
23
|
| οὐκ ἐμοὶ ἤνεγκας πρόβατα τῆς ὁλοκαρπώσεώς σου, οὐδὲ ἐν ταῖς θυσίαις σου ἐδόξασάς με· οὐκ ἐδούλωσά σε ἐν θυσίαις, οὐδὲ ἔγκοπον ἐποίησά σε ἐν λιβάνῳ, | Не прине́слъ є҆сѝ мнѣ̀ ѻ҆ве́цъ твои́хъ всесожже́нїѧ твоегѡ̀, ни въ же́ртвахъ твои́хъ просла́вилъ мѧ̀ є҆сѝ, не порабо́тихъ тѧ̀ въ же́ртвахъ, нижѐ оу҆трꙋжде́на сотвори́хъ тѧ̀ въ лїва́нѣ: |
|
24
|
24
|
| οὐδὲ ἐκτήσω μοι ἀργυρίου θυμίαμα, οὐδὲ τὸ στέαρ τῶν θυσιῶν σου ἐπεθύμησα, ἀλλὰ ἐν ταῖς ἁμαρτίαις σου καὶ ἐν ταῖς ἀδικίαις σου προέστην σου. | не кꙋпи́лъ є҆сѝ мнѣ̀ на сребро̀ ѳѷмїа́ма, нижѐ тꙋ́ка тре́бъ твои́хъ возжела́хъ, но во грѣсѣ́хъ твои́хъ ста́лъ є҆сѝ предо мно́ю и҆ въ непра́вдахъ твои́хъ. |
|
25
|
25
|
| ἐγώ εἰμι, ὁ ἐξαλείφων τὰς ἀνομίας σου ἕνεκεν ἐμοῦ καὶ τὰς ἁμαρτίας σου καὶ οὐ μὴ μνησθήσομαι. | А҆́зъ є҆́смь, а҆́зъ є҆́смь заглажда́ѧй беззакѡ́нїѧ твоѧ̑ менє̀ ра́ди и҆ грѣхѝ твоѧ̑, и҆ не помѧнꙋ̀. |
|
26
|
26
|
| σὺ δὲ μνήσθητι καὶ κριθῶμεν· λέγε σὺ τὰς ἀνομίας σου πρῶτος, ἵνα δικαιωθῇς. | Ты́ же помѧнѝ, и҆ да сꙋ́димсѧ: глаго́ли ты̀ беззакѡ́нїѧ твоѧ̑ пре́жде, да ѡ҆правди́шисѧ. |
|
27
|
27
|
| οἱ πατέρες ὑμῶν πρῶτοι καὶ οἱ ἄρχοντες ὑμῶν ἠνόμησαν εἰς ἐμέ, | Ѻ҆тцы̀ ва́ши пе́рвїи согрѣши́ша, и҆ кнѧ̑зи ва́ши беззако́нноваша на мѧ̀. |
|
28
|
28
|
| καὶ ἐμίαναν οἱ ἄρχοντες τὰ ἅγιά μου, καὶ ἔδωκα ἀπολέσαι ᾿Ιακὼβ καὶ ᾿Ισραὴλ εἰς ὀνειδισμόν. | И҆ ѡ҆скверни́ша кнѧ̑зи ст҃а̑ѧ моѧ̑, и҆ да́хъ погꙋби́ти і҆а́кѡва и҆ і҆и҃лѧ во оу҆кори́знꙋ. |
|
Κεφάλαιο 44
|
Глава́ м҃д
|
|
1
|
1
|
| ΝΥΝ δὲ ἄκουσον, ᾿Ιακὼβ ὁ παῖς μου καὶ ᾿Ισραήλ, ὃν ἐξελεξάμην· | Нн҃ѣ же слы́ши, ра́бе мо́й і҆а́кѡве, и҆ і҆и҃лю, є҆го́же и҆збра́хъ. |
|
2
|
2
|
| οὕτω λέγει Κύριος ὁ Θεὸς ὁ ποιήσας σε καὶ ὁ πλάσας σε ἐκ κοιλίας· ἔτι βοηθηθήσῃ, μὴ φοβοῦ, παῖς μου ᾿Ιακὼβ καὶ ἠγαπημένος ᾿Ισραήλ, ὃν ἐξελεξάμην. | Си́це гл҃етъ гдⷭ҇ь бг҃ъ сотвори́вый тѧ̀ и҆ созда́вый тѧ̀ и҆з̾ оу҆тро́бы: є҆щѐ помо́жетъ тѝ: не бо́йсѧ, ра́бе мо́й і҆а́кѡве, и҆ возлю́бленный і҆и҃лю, є҆го́же и҆збра́хъ. |
|
3
|
3
|
| ὅτι ἐγὼ δώσω ὕδωρ ἐν δίψει τοῖς πορευομένοις ἐν ἀνύδρῳ, ἐπιθήσω τὸ πνεῦμά μου ἐπὶ τὸ σπέρμα σου καὶ τὰς εὐλογίας μου ἐπὶ τὰ τέκνα σου, | Ꙗ҆́кѡ а҆́зъ да́мъ во́дꙋ въ жа́ждꙋ ходѧ́щымъ въ безво́днѣй, наложꙋ̀ дх҃ъ мо́й на сѣ́мѧ твоѐ и҆ блгⷭ҇вє́нїѧ моѧ̑ на ча̑да твоѧ̑, |
|
4
|
4
|
| καὶ ἀνατελοῦσιν ὡς ἀναμέσον ὕδατος χόρτος καὶ ὡς ἰτέα ἐπὶ παραρρέον ὕδωρ. | и҆ прозѧ́бнꙋтъ а҆́ки трава̀ посредѣ̀ воды̀ и҆ ꙗ҆́кѡ ве́рба при водѣ̀ текꙋ́щей. |
|
5
|
5
|
| οὕτος ἐρεῖ· τοῦ Θεοῦ εἰμι, καὶ οὗτος βοήσεται ἐπὶ τῷ ὀνόματι ᾿Ιακώβ, καὶ ἕτερος ἐπιγράψει χειρὶ αὐτοῦ· τοῦ Θεοῦ εἰμι, καὶ ἐπὶ τῷ ὀνόματι ᾿Ισραὴλ βοήσεται. — | Се́й рече́тъ: бж҃їй є҆́смь: и҆ се́й возопїе́тъ ѡ҆ и҆́мени і҆а́кѡвли, и҆ дрꙋгі́й напи́шетъ рꙋко́ю свое́ю: бж҃їй є҆́смь: и҆ ѡ҆ и҆́мени і҆и҃левѣ возопїе́тъ. |
|
6
|
6
|
| Οὕτως λέγει ὁ Θεὸς ὁ βασιλεὺς τοῦ ᾿Ισραὴλ ὁ ρυσάμενος αὐτὸν Θεὸς σαβαώθ· ἐγὼ πρῶτος καὶ ἐγὼ μετὰ ταῦτα· πλὴν ἐμοῦ οὐκ ἔστι Θεός. | Си́це гл҃етъ бг҃ъ цр҃ь і҆и҃левъ, и҆ и҆збавле́й є҆го̀ бг҃ъ саваѡ́ѳъ: а҆́зъ пе́рвый и҆ а҆́зъ по си́хъ, кромѣ̀ менє̀ нѣ́сть бг҃а: |
|
7
|
7
|
| τίς ὥσπερ ἐγώ; στήτω καὶ καλεσάτω καὶ ἀναγγειλάτω καὶ ἑτοιμασάτω μοι ἀφ᾿ οὗ ἐποίησα ἄνθρωπον εἰς τὸν αἰῶνα, καὶ τὰ ἐπερχόμενα πρὸ τοῦ ἐλθεῖν ἀναγγειλάτωσαν ὑμῖν. | кто̀ ꙗ҆́коже а҆́зъ; да ста́нетъ и҆ да призове́тъ, и҆ да возвѣсти́тъ и҆ да оу҆гото́витъ мѝ, ѿне́лѣже сотвори́хъ человѣ́ка во вѣ́къ, и҆ грѧдꙋ̑щаѧ пре́жде не́же прїитѝ и҆̀мъ, да возвѣстѧ́тъ ва́мъ. |
|
8
|
8
|
| μὴ παρακαλύπτεσθε μηδὲ πλανᾶσθε· οὐκ ἀπ᾿ ἀρχῆς ἠνωτίσασθε καὶ ἀπήγγειλα ὑμῖν; μάρτυρες ὑμεῖς ἐστε, εἰ ἔτσι Θεὸς πλὴν ἐμοῦ· | Не оу҆крыва́йтесѧ, нижѐ заблꙋжда́йте: не и҆спе́рва ли внꙋши́сте, и҆ возвѣсти́хъ ва́мъ; свидѣ́телїе вы̀ є҆стѐ, а҆́ще є҆́сть бг҃ъ ра́звѣ менє̀. |
|
9
|
9
|
| καὶ οὐκ ἦσαν τότε οἱ πλάσσοντες καὶ γλύφοντες πάντες μάταιοι οἱ ποιοῦντες τὰ καταθύμια αὐτῶν, ἃ οὐκ ὠφελήσει αὐτούς· ἀλλὰ αἰσχυνθήσονται | И҆ не послꙋ́шаша тогда̀ созида́ющїи, и҆ ваѧ́ющїи всѝ тще́тни, творѧ́щїи жела̑нїѧ своѧ̑, ꙗ҆̀же не оу҆по́льзꙋютъ и҆̀хъ: |
|
10
|
10
|
| πάντες οἱ πλάσσοντες Θεὸν καὶ γλύφοντες ἀνωφελῆ, | но посра́мѧтсѧ всѝ созида́ющїи бо́га и҆ ваѧ́ющїи всѝ неполє́знаѧ. |
|
11
|
11
|
| καὶ πάντες ὅθεν ἐγένοντο ἐξηράνθησαν, καὶ κωφοὶ ἀπὸ ἀνθρώπων συναχθήτωσαν πάντες καὶ στησάτωσαν ἅμα, ἐντραπήτωσαν καὶ αἰσχυνθήτωσαν ἅμα. | И҆ всѝ, ѿню́дꙋже бы́ша, и҆зсхо́ша: и҆ глꙋсі́и ѿ человѣ̑къ да соберꙋ́тсѧ всѝ и҆ да ста́нꙋтъ вкꙋ́пѣ, и҆ да посра́мѧтсѧ и҆ оу҆стыдѧ́тсѧ вкꙋ́пѣ. |
|
12
|
12
|
| ὅτι ὤξυνε τέκτων σίδηρον, σκεπάρνῳ εἰργάσατο αὐτὸ καὶ ἐν τερέτρῳ ἔστησεν αὐτό, εἰργάσατο αὐτὸ ἐν τῷ βραχίονι τῆς ἰσχύος αὐτοῦ· καὶ πεινάσει καὶ ἀσθενήσει καὶ οὐ μὴ πίῃ ὕδωρ. | Ꙗ҆́кѡ наѡстрѝ древодѣ́латель сѣ́чиво, тесло́ю содѣ́ла ѻ҆́ное, и҆ све́рдломъ соста́ви є҆̀, и҆ дла́томъ и҆здолбѐ є҆̀, и҆ содѣ́ла є҆̀ крѣ́постїю мы́шцы своеѧ̀: и҆ вза́лчетъ, и҆ и҆знемо́жетъ, и҆ не напїе́тсѧ воды̀. |
|
13
|
13
|
| ἐκλεξάμενος τέκτων ξύλον ἔστησεν αὐτὸ ἐν μέτρῳ καὶ ἐν κόλλῃ ἐρρύθμισεν αὐτὸ καὶ ἐποίησεν αὐτὸ ὡς μορφὴν ἀνδρὸς καὶ ὡς ὡραιότητα ἀνθρώπου στῆσαι αὐτὸ ἐν οἴκῳ. | И҆ и҆збра́въ древодѣ́лѧ дре́во, поста́ви є҆̀ въ мѣ́рꙋ, и҆ кле́емъ состро́и є҆̀, и҆ сотворѝ є҆̀ а҆́ки ѡ҆́бразъ мꙋ́жескъ и҆ а҆́ки красотꙋ̀ человѣ́чꙋ, поста́вити є҆̀ въ домꙋ̀. |
|
14
|
14
|
| ἔκοψε ξύλον ἐκ τοῦ δρυμοῦ, ὃ ἐφύτευσε Κύριος καὶ ὑετὸς ἐμήκυνεν, | Посѣчѐ дре́во въ дꙋбра́вѣ, є҆́же насадѝ гдⷭ҇ь, со́снꙋ, и҆ до́ждь возрастѝ, |
|
15
|
15
|
| ἵνα ᾖ ἀνθρώποις εἰς καῦσιν· καὶ λαβὼν ἀπ᾿ αὐτοῦ ἐθερμάνθη, καὶ καύσαντες ἔπεψαν ἄρτους ἐπ᾿ αὐτῶν, τὸ δὲ λοιπὸν εἰργάσαντο θεούς, καὶ προσκυνοῦσιν αὐτοῖς. | да бꙋ́детъ человѣ́кѡмъ на жже́нїе: и҆ взѧ́въ ѿ негѡ̀, согрѣ́сѧ, и҆ и҆зже́гше ѧ҆̀, и҆спеко́ша и҆́ми хлѣ́бы, и҆з̾ ѡ҆ста́вшагѡ же сотвори́ша бо́ги и҆ покланѧ́ютсѧ и҆̀мъ: сотворѝ є҆̀ и҆зва́ѧнное, и҆ прекланѧ́етсѧ и҆̀мъ. |
|
16
|
16
|
| οὗ τὸ ἥμισυ αὐτοῦ κατέκαυσεν ἐν πυρὶ καὶ καύσαντες ἔπεψαν ἄρτους ἐπ᾿ αὐτῶν· καὶ ἐπ᾿ αὐτοῦ κρέας ὀπτήσας ἔφαγε καὶ ἐνεπλήσθη, καὶ θερμανθεὶς εἶπεν· ἡδύ μοι ὅτι ἐθερμάνθην καὶ εἶδον πῦρ. | По́лъ є҆гѡ̀ сожжѐ ѻ҆гне́мъ, и҆ по́лъ є҆гѡ̀ сожжѐ на оу҆́глїе, и҆ и҆спечѐ въ ни́хъ хлѣ́бы, и҆ на ни́хъ и҆спечѐ мѧ́со, и҆ ꙗ҆дѐ, и҆ насы́тисѧ, и҆ согрѣ́всѧ речѐ: сла́дкѡ мнѣ̀, ꙗ҆́кѡ согрѣ́хсѧ и҆ ви́дѣхъ ѻ҆́гнь. |
|
17
|
17
|
| τὸ δὲ λοιπὸν ἐποίησεν εἰς θεὸν γλυπτὸν καὶ προσκυνεῖ αὐτῷ καὶ προσεύχεται λέγων· ἐξελοῦ με, ὅτι θεός μου εἰς σύ. | И҆з̾ ѡ҆ста́вшагѡ же сотворѝ бо́га и҆зва́ѧнна, прекланѧ́етсѧ є҆мꙋ̀ и҆ покланѧ́етсѧ, и҆ мо́литсѧ є҆мꙋ̀ глаго́лѧ: и҆зба́ви мѧ̀, ꙗ҆́кѡ бо́гъ мо́й є҆сѝ ты̀. |
|
18
|
18
|
| οὐκ ἔγνωσαν φρονῆσαι, ὅτι ἀπημαυρώθησαν τοῦ βλέπειν τοῖς ὀφθαλμοῖς αὐτῶν καὶ τοῦ νοῆσαι τῇ καρδίᾳ αὐτῶν. | Не оу҆вѣ́даша смы́слити, ꙗ҆́кѡ ѡ҆темнѣ́ша ѻ҆́чи и҆́хъ, є҆́же ви́дѣти и҆ разꙋмѣ́ти се́рдцемъ свои́мъ. |
|
19
|
19
|
| καὶ οὐκ ἐλογίσατο τῇ καρδίᾳ αὐτοῦ οὐδὲ ἀνελογίσατο ἐν τῇ ψυχῇ αὐτοῦ οὐδὲ ἔγνω τῇ φρονήσει, ὅτι τὸ ἥμισυ αὐτοῦ κατέκαυσεν ἐν πυρὶ καὶ ἔπεψεν ἐπὶ τῶν ἀνθράκων αὐτοῦ ἄρτους καὶ ὀπτήσας κρέα ἔφαγε καὶ τὸ λοιπὸν αὐτοῦ εἰς βδέλυγμα ἐποίησε καὶ προσκυνοῦσιν αὐτῷ. | И҆ не помы́сли въ дꙋшѝ свое́й, ни оу҆вѣ́дѣ смышле́нїемъ, ꙗ҆́кѡ по́лъ є҆гѡ̀ сожжѐ ѻ҆гне́мъ, и҆ и҆спечѐ на оу҆́глїехъ є҆гѡ̀ хлѣ́бы, и҆ и҆спе́къ мѧса̀ снѣдѐ, и҆ ѡ҆ста́вшее є҆гѡ̀ въ ме́рзость сотворѝ, и҆ покланѧ́ютсѧ є҆мꙋ̀. |
|
20
|
20
|
| γνῶθι ὅτι σποδὸς ἡ καρδία αὐτῶν, καὶ πλανῶνται, καὶ οὐδεὶς δύναται ἐξελέσθαι τὴν ψυχὴν αὐτοῦ· ἴδετε, οὐκ ἐρεῖτε ὅτι ψεῦδος ἐν τῇ δεξιᾷ μου; | Оу҆вѣ́ждь, ꙗ҆́кѡ пе́пелъ є҆́сть се́рдце и҆́хъ, и҆ прельща́ютсѧ, и҆ ни є҆ди́нъ мо́жетъ дꙋшѝ своеѧ̀ и҆зба́вити: ви́дите, не рцы́те, ꙗ҆́кѡ лжа̀ въ десни́цѣ мое́й. |
|
21
|
21
|
| Μνήσθητι ταῦτα ᾿Ιακὼβ καὶ ᾿Ισραήλ, ὅτι παῖς μου εἶ σύ· ἔπλασά σε παῖδά μου, καὶ σὺ ᾿Ισραὴλ μὴ ἐπιλανθάνου μου. | Помѧнѝ сїѧ̑, і҆а́кѡве и҆ і҆и҃лю, ꙗ҆́кѡ ра́бъ мо́й є҆сѝ ты̀, сотвори́хъ тѧ̀ раба̀ моего̀, и҆ ты̀, і҆и҃лю, не забыва́й менѐ. |
|
22
|
22
|
| ἰδοὺ γὰρ ἀπήλειψα ὡς νεφέλην τὰς ἀνομίας σου καὶ ὡς γνόφον τὰς ἁμαρτίας σου· ἐπιστράφηθι πρός με, καὶ λυτρώσομαί σε. | Се́ бо, ѿѧ́хъ ꙗ҆́кѡ ѡ҆́блакъ беззакѡ́нїѧ твоѧ̑ и҆ ꙗ҆́кѡ примра́къ грѣхѝ твоѧ̑: ѡ҆брати́сѧ ко мнѣ̀, и҆ и҆зба́влю тѧ̀. |
|
23
|
23
|
| εὐφράνθητε, οὐρανοί, ὅτι ἠλέησεν ὁ Θεός τὸν ᾿Ισραήλ· σαλπίσατε, τὰ θεμέλια τῆς γῆς, βοήσατε, ὄρη, εὐφροσύνην, οἱ βουνοὶ καὶ πάντα τὰ ξύλα τὰ ἐν αὐτοῖς, ὅτι ἐλυτρώσατο ὁ Θεὸς τὸν ᾿Ιακώβ, καὶ ᾿Ισραὴλ δοξασθήσεται. | Возвесели́тесѧ, небеса̀, ꙗ҆́кѡ поми́лова бг҃ъ і҆и҃лѧ: вострꙋби́те, ѡ҆снова̑нїѧ земна̑ѧ, возопі́йте, го́ры, весе́лїе, хо́лми и҆ всѧ̑ древеса̀, ꙗ҆̀же на ни́хъ: ꙗ҆́кѡ и҆зба́ви бг҃ъ і҆а́кѡва, и҆ і҆и҃ль просла́витсѧ. |
|
24
|
24
|
| Οὕτω λέγει Κύριος ὁ λυτρούμενός σε καὶ ὁ πλάσσων σε ἐκ κοιλίας· ἐγὼ Κύριος ὁ συντελῶν πάντα, ἐξέτεινα τὸν οὐρανὸν μόνος καὶ ἐστερέωσα τὴν γῆν. | Си́це гл҃етъ гдⷭ҇ь и҆збавлѧ́ѧй тѧ̀ и҆ созда́вый тѧ̀ ѿ чре́ва: а҆́зъ гдⷭ҇ь соверша́ѧй всѧ̑, распростро́хъ не́бо є҆ди́нъ и҆ оу҆тверди́хъ зе́млю. |
|
25
|
25
|
| τίς ἕτερος διασκεδάσει σημεῖα ἐγγαστριμύθων καὶ μαντείας ἀπὸ καρδίας, ἀποστρέφων φρονίμους εἰς τὰ ὀπίσω καὶ τὴν βουλὴν αὐτῶν μωραίνων | Кто̀ и҆́нъ разсы́плетъ зна́мєнїѧ чревоволше́бникѡвъ и҆ волшбы̑ ѿ се́рдца, ѿвраща́ѧй мꙋ̑дрыѧ вспѧ́ть и҆ совѣ́ты и҆́хъ ѡ҆бꙋѧ́ѧй, |
|
26
|
26
|
| καὶ ἱστῶν ρῆμα παιδὸς αὐτοῦ καὶ τὴν βουλὴν τῶν ἀγγέλων αὐτοῦ ἀληθεύων; ὁ λέγων τῇ ῾Ιερουσαλήμ· κατοικηθήσῃ καὶ ταῖς πόλεσι τῆς ᾿Ιδουμαίας· οἰκοδομηθήσεσθε, καὶ τὰ ἔρημα αὐτῆς ἀνατελεῖ· | и҆ оу҆ставлѧ́ѧ глаго́лъ раба̀ своегѡ̀, и҆ совѣ́тъ вѣ́стникѡвъ свои́хъ и҆́стиненъ творѧ́й; гл҃ѧй і҆ерⷭ҇ли́мꙋ: насели́шисѧ: и҆ градѡ́мъ і҆ꙋдє́йскимъ: возградите́сѧ, и҆ пꙋсты̑ни є҆гѡ̀ просїѧ́ютъ, |
|
27
|
27
|
| ὁ λέγων τῇ ἀβύσσῳ· ἐρημωθήσῃ, καὶ τοὺς ποταμούς σου ξηρανῶ· | гл҃ѧй бе́зднѣ: ѡ҆пꙋстѣ́еши, и҆ рѣ́ки твоѧ̑ и҆зсꙋшꙋ̀, |
|
28
|
28
|
| ὁ λέγων Κύρῳ φρονεῖν καὶ πάντα τὰ θελήματά μου ποιήσει· ὁ λέγων ῾Ιερουσαλήμ· οἰκοδομηθήσῃ, καὶ τὸν οἶκον τὸν ἅγιόν μου θεμελιώσω. | гл҃ѧй кѵ́рꙋ смы́слити, и҆ всѧ̑ вѡ́ли моѧ̑ сотвори́тъ: гл҃ѧй і҆ерⷭ҇ли́мꙋ: возгради́шисѧ, и҆ хра́мъ ст҃ы́й мо́й ѡ҆снꙋю̀. |
|
Κεφάλαιο 45
|
Глава́ м҃є
|
|
1
|
1
|
| ΟΥΤΩ λέγει Κύριος ὁ Θεὸς τῷ χριστῷ μου Κύρῳ, οὗ ἐκράτησα τῆς δεξιᾶς ἐπακοῦσαι ἔμπροσθεν αὐτοῦ ἔθνη, καὶ ἰσχὺν βασιλέων διαρρήξω, ἀνοίξω ἔμπροσθεν αὐτοῦ θύρας, καὶ πόλεις οὐ συγκλεισθήσονται. | Си́це гл҃етъ гдⷭ҇ь бг҃ъ пома́занномꙋ моемꙋ̀ кѵ́рꙋ, є҆го́же оу҆держа́хъ за десни́цꙋ, повинꙋ́ти пред̾ ни́мъ ꙗ҆зы́ки, и҆ крѣ́пость царе́й разрꙋшꙋ̀, ѿве́рзꙋ пред̾ ни́мъ врата̀, и҆ гра́ди не затворѧ́тсѧ: |
|
2
|
2
|
| ἐγὼ ἔμπροσθέν σου πορεύσομαι καὶ ὄρη ὁμαλιῶ, θύρας χαλκᾶς συντρίψω καὶ μοχλοὺς σιδηροῦς συγκλάσω | а҆́зъ пред̾ тобо́ю пойдꙋ̀ и҆ го́ры оу҆равню̀, врата̀ мѣ̑дѧнаѧ сокрꙋшꙋ̀ и҆ верєѝ желѣ̑зныѧ сломлю̀, |
|
3
|
3
|
| καὶ δώσω σοι θησαυροὺς σκοτεινούς, ἀποκρύφους, ἀοράτους ἀνοίξω σοι, ἵνα γνῷς, ὅτι ἐγὼ Κύριος ὁ Θεός σου ὁ καλῶν τὸ ὄνομά σου, ὁ Θεὸς ᾿Ισραήλ. | и҆ да́мъ тѝ сокрѡ́вища тє́мнаѧ сокровє́ннаѧ: неви̑димаѧ ѿве́рзꙋ тебѣ̀, да оу҆вѣ́си, ꙗ҆́кѡ а҆́зъ гдⷭ҇ь бг҃ъ тво́й прозыва́ѧ и҆́мѧ твоѐ, бг҃ъ і҆и҃левъ. |
|
4
|
4
|
| ἕνεκεν τοῦ παιδός μου ᾿Ιακὼβ καὶ ᾿Ισραὴλ τοῦ ἐκλεκτοῦ μου, ἐγὼ καλέσω σε τῷ ὀνόματί σου καὶ προσδέξομαί σε, σὺ δὲ οὐκ ἔγνως με | Ра́ди раба̀ моегѡ̀ і҆а́кѡва и҆ і҆и҃лѧ и҆збра́ннагѡ моегѡ̀, а҆́зъ прозовꙋ̀ тѧ̀ и҆́менемъ твои́мъ и҆ прїимꙋ́ тѧ: |
|
5
|
5
|
| ὅτι ἐγὼ Κύριος ὁ Θεός, καὶ οὐκ ἔστι πλὴν ἐμοῦ Θεός, ἐνίσχυσά σε καὶ οὐκ ᾔδεις με, | ты́ же не позна́лъ є҆сѝ менѐ, ꙗ҆́кѡ а҆́зъ гдⷭ҇ь бг҃ъ, и҆ нѣ́сть ра́звѣ менє̀ є҆щѐ бг҃а: оу҆крѣпи́хъ тѧ̀, и҆ не позна́лъ є҆сѝ менѐ, |
|
6
|
6
|
| ἵνα γνῶσι οἱ ἀπ᾿ ἀνατολῶν ἡλίου καὶ οἱ ἀπὸ δυσμῶν, ὅτι οὐκ ἔστι Θεὸς πλὴν ἐμοῦ· ἐγὼ Κύριος ὁ Θεός, καὶ οὐκ ἔστιν ἔτι· | да бы́ша оу҆вѣ́дѣли, и҆̀же ѿ востѡ́къ со́лнечныхъ и҆ и҆̀же ѿ за̑падъ, ꙗ҆́кѡ нѣ́сть бг҃ъ ра́звѣ менє̀: а҆́зъ гдⷭ҇ь бг҃ъ, и҆ нѣ́сть є҆щѐ. |
|
7
|
7
|
| ἐγὼ ὁ κατασκευάσας φῶς καὶ ποιήσας σκότος, ὁ ποιῶν εἰρήνην καὶ κτίζων κακά· ἐγὼ Κύριος ὁ Θεὸς ὁ ποιῶν πάντα ταῦτα. | А҆́зъ оу҆стро́ивый свѣ́тъ и҆ сотвори́вый тмꙋ̀, творѧ́й ми́ръ и҆ зи́ждѧй ѕла̑ѧ, а҆́зъ гдⷭ҇ь бг҃ъ, творѧ́й сїѧ̑ всѧ̑. |
|
8
|
8
|
| εὐφρανθήτω ὁ οὐρανὸς ἄνωθεν, καὶ αἱ νεφέλαι ρανάτωσαν δικαιοσύνην· ἀνατειλάτω ἡ γῆ καὶ βλαστησάτω ἔλεος, καὶ δικαιοσύνην ἀνατειλάτω ἅμα· ἐγώ εἰμι Κύριος ὁ κτίσας σε. | Да возра́дꙋетсѧ не́бо свы́ше, и҆ ѡ҆́блацы да кропѧ́тъ пра́вдꙋ: да прозѧ́бнетъ землѧ̀, и҆ да прорасти́тъ ми́лость, и҆ пра́вдꙋ да прозѧ́бнетъ вкꙋ́пѣ: а҆́зъ є҆́смь гдⷭ҇ь созда́вый тѧ̀. |
|
9
|
9
|
| Ποῖον βέλτιον κατεσκεύασα ὡς πηλὸν κεραμέως; μὴ ὁ ἀροτριῶν ἀροτριάσει τὴν γῆν ὅλην τὴν ἡμέραν; μὴ ἐρεῖ ὁ πηλὸς τῷ κεραμεῖ· τί ποιεῖς, ὅτι οὐκ ἐργάζῃ οὐδὲ ἔχεις χεῖρας; | Что̀ лꙋ́чшее оу҆стро́ихъ ꙗ҆́кѡ гли́нꙋ скꙋде́льничꙋ; є҆да̀ ѡ҆рѧ́й ѡ҆ра́ти бꙋ́детъ зе́млю ве́сь де́нь; є҆да̀ рече́тъ бре́нїе скꙋде́льникꙋ: что̀ твори́ши, ꙗ҆́кѡ не дѣ́лаеши, нижѐ и҆́маши рꙋ́къ, є҆да̀ ѿвѣща́етъ зда́нїе созда́вшемꙋ є҆̀; |
|
10
|
10
|
| μὴ ἀποκριθήσεται τὸ πλάσμα πρὸς τὸν πλάσαντα αὐτό; ὁ λέγων τῷ πατρί· τί γεννήσεις; καὶ τῇ μητρί· τί ὠδίνεις; | є҆да̀ глаго́летъ ѻ҆тцꙋ̀: что̀ роди́ши; и҆ ма́тери: что̀ чревоболи́ши; |
|
11
|
11
|
| ὅτι οὕτω λέγει Κύριος ὁ Θεὸς ὁ ἅγιος ᾿Ισραὴλ ὁ ποιήσας τὰ ἐπερχόμενα· ἐρωτήσατέ με περὶ τῶν υἱῶν μου καὶ περὶ τῶν θυγατέρων μου καὶ περὶ τῶν ἔργων τῶν χειρῶν μου ἐντείλασθέ μοι. | Ꙗ҆́кѡ та́кѡ гл҃етъ гдⷭ҇ь бг҃ъ, ст҃ы́й і҆и҃левъ, сотвори́вый грѧдꙋ̑щаѧ: вопроси́те менѐ ѡ҆ сынѣ́хъ мои́хъ и҆ ѡ҆ дще́рехъ мои́хъ, и҆ ѡ҆ дѣ́лѣхъ рꙋкꙋ̀ моє́ю заповѣ́дите мнѣ̀. |
|
12
|
12
|
| ἐγὼ ἐποίησα γῆν καὶ ἄνθρωπον ἐπ᾿ αὐτῆς, ἐγὼ τῇ χειρί μου ἐστερέωσα τὸν οὐρανόν, ἐγὼ πᾶσι τοῖς ἄστροις ἐνετειλάμην. | А҆́зъ сотвори́хъ зе́млю и҆ человѣ́ка на не́й, а҆́зъ рꙋко́ю мое́ю оу҆тверди́хъ не́бо, а҆́зъ всѣ̑мъ ѕвѣзда́мъ заповѣ́дахъ. |
|
13
|
13
|
| ἐγὼ ἤγειρα αὐτὸν μετὰ δικαιοσύνης βασιλέα, καὶ πᾶσαι αἱ ὁδοὶ αὐτοῦ εὐθεῖαι. οὗτος οἰκοδομήσει τὴν πόλιν μου καὶ τὴν αἰχμαλωσίαν τοῦ λαοῦ μου ἐπιστρέψει οὐ μετὰ λύτρων, οὐδὲ μετὰ δώρων, εἶπε Κύριος σαβαώθ. | А҆́зъ возста́вихъ є҆го̀ со пра́вдою царѧ̀, и҆ всѝ пꙋтїѐ є҆гѡ̀ пра̑вы: се́й сози́ждетъ гра́дъ мо́й и҆ плѣне́нїе люді́й мои́хъ возврати́тъ, не по мздѣ̀, ни по дарѡ́мъ, речѐ гдⷭ҇ь саваѡ́ѳъ. |
|
14
|
14
|
| Οὕτω λέγει Κύριος σαβαώθ· ἐκοπίασεν Αἴγυπτος καὶ ἐμπορία Αἰθιόπων, καὶ οἱ Σεβωεὶμ ἄνδρες ὑψηλοὶ ἐπὶ σὲ διαβήσονται καὶ σοὶ ἔσονται δοῦλοι καὶ ὀπίσω σου ἀκολουθήσουσι δεδεμένοι χειροπέδαις καὶ διαβήσονται πρός σε, καὶ προσκυνήσουσί σοι καὶ ἐν σοὶ προσεύξονται, ὅτι ἐν σοὶ ὁ Θεός ἐστι καὶ οὐκ ἐστι Θεὸς πλὴν σοῦ· | Та́кѡ гл҃етъ гдⷭ҇ь саваѡ́ѳъ: оу҆трꙋди́сѧ є҆гѵ́петъ и҆ кꙋ̑пли є҆ѳїѡ́пскїѧ, и҆ саваі́мстїи мꙋ́жїе высо́цыи къ тебѣ̀ пре́йдꙋтъ и҆ тебѣ̀ бꙋ́дꙋтъ рабѝ, и҆ в̾слѣ́дъ тебє̀ по́йдꙋтъ свѧ́зани оу҆́зами рꙋчны́ми, и҆ пре́йдꙋтъ къ тебѣ̀ и҆ покло́нѧтсѧ тебѣ̀, и҆ въ тебѣ̀ помо́лѧтсѧ, ꙗ҆́кѡ въ тебѣ̀ бг҃ъ є҆́сть, и҆ рекꙋ́тъ: нѣ́сть бг҃а ра́звѣ тебє̀: |
|
15
|
15
|
| σὺ γὰρ εἶ Θεός, καὶ οὐκ ᾔδειμεν, ὁ Θεὸς τοῦ ᾿Ισραὴλ σωτήρ. | ты́ бо є҆сѝ бг҃ъ, и҆ не вѣ́дѣхомъ, бг҃ъ і҆и҃левъ сп҃съ. |
|
16
|
16
|
| αἰσχυνθήσονται καὶ ἐντραπήσονται πάντες οἱ ἀντικείμενοι αὐτῷ καὶ πορεύσονται ἐν αἰσχύνῃ. ἐγκαινίζεσθε πρός με, νῆσοι. | Постыдѧ́тсѧ и҆ посра́мѧтсѧ всѝ проти́вѧщїисѧ є҆мꙋ̀ и҆ по́йдꙋтъ въ стꙋдѣ̀: ѡ҆бновлѧ́йтесѧ ко мнѣ̀, ѻ҆́строви. |
|
17
|
17
|
| ᾿Ισραὴλ σώζεται ὑπὸ Κυρίου σωτηρίαν αἰώνιον· οὐκ αἰσχυνθήσονται οὐδὲ μὴ ἐντραπῶσιν ἕως τοῦ αἰῶνος ἔτι. | І҆и҃ль спаса́етсѧ ѿ гдⷭ҇а спⷭ҇нїемъ вѣ́чнымъ: не постыдѧ́тсѧ, ни посра́мѧтсѧ да́же до вѣ́ка ктомꙋ̀. |
|
18
|
18
|
| Οὕτως λέγει Κύριος ὁ ποιήσας τὸν οὐρανόν, οὗτος ὁ Θεὸς ὁ καταδείξας τὴν γῆν καὶ ποιήσας αὐτήν, αὐτὸς διώρισεν αὐτήν, οὐκ εἰς κενὸν ἐποίησεν αὐτήν, ἀλλὰ κατοικεῖσθαι ἔπλασεν αὐτὴν — ἐγώ εἰμι Κύριος, καὶ οὐκ ἔστιν ἔτι. | Занѐ та́кѡ гл҃етъ гдⷭ҇ь сотвори́вый не́бо, се́й бг҃ъ показа́вый зе́млю и҆ сотвори́вый ю҆̀, то́й раздѣлѝ ю҆̀, не вотщѐ сотворѝ ю҆̀, но на вселе́нїе созда̀ ю҆̀: а҆́зъ є҆́смь гдⷭ҇ь, и҆ нѣ́сть ктомꙋ̀. |
|
19
|
19
|
| οὐκ ἐν κρυφῇ λελάληκα, οὐδὲ ἐν τόπῳ γῆς σκοτεινῷ· οὐκ εἶπα τῷ σπέρματι ᾿Ιακώβ· μάταιον ζητήσατε. ἐγώ εἰμι ἐγώ εἰμι Κύριος ὁ λαλῶν δικαιοσύνην καὶ ἀναγγέλλων ἀλήθειαν. | Не ѡ҆́тай гл҃ахъ, ни въ те́мнѣ мѣ́стѣ землѝ: не реко́хъ пле́мени і҆а́кѡвлю: сꙋ́етнагѡ взыщи́те. А҆́зъ є҆́смь, а҆́зъ є҆́смь гдⷭ҇ь гл҃ѧй пра́вдꙋ и҆ возвѣща́ѧй и҆́стинꙋ. |
|
20
|
20
|
| συνάχθητε καὶ ἥκετε, βουλεύσασθε ἅμα οἱ σωζόμενοι ἀπὸ τῶν ἐθνῶν, οὐκ ἔγνωσαν οἱ αἴροντες τὸ ξύλον γλύμμα αὐτῶν καὶ οἱ προσευχόμενοι ὡς πρὸς θεούς, οἳ οὐ σῴζουσι. | Собери́тесѧ и҆ прїиди́те, совѣща́йтесѧ вкꙋ́пѣ, спаса́емїи ѿ ꙗ҆зы̑къ. Не разꙋмѣ́ша воздви́жꙋщїи дре́во и҆зва́ѧнїе своѐ и҆ молѧ́щесѧ богѡ́мъ, и҆̀же не спаса́ютъ. |
|
21
|
21
|
| εἰ ἀναγγελοῦσιν, ἐγγισάτωσαν, ἵνα γνῶσιν ἅμα τίς ἀκουστὰ ἐποίησε ταῦτα ἀπ᾿ ἀρχῆς· τότε ἀνηγγέλη ὑμῖν· ἐγὼ ὁ Θεός, καὶ οὐκ ἔστιν ἄλλος πλὴν ἐμοῦ· δίκαιος καὶ σωτὴρ οὐκ ἔστιν πάρεξ ἐμοῦ. | А҆́ще возвѣстѧ́тъ, да прибли́жатсѧ, да оу҆вѣ́дѧтъ вкꙋ́пѣ, кто̀ слы̑шана сотворѝ сїѧ̑ и҆спе́рва; Тогда̀ возвѣсти́сѧ ва́мъ: а҆́зъ бг҃ъ, и҆ нѣ́сть и҆но́гѡ ра́звѣ менє̀, првⷣнъ и҆ сп҃си́тель, нѣ́сть кромѣ̀ менє̀. |
|
22
|
22
|
| ἐπιστράφητε ἐπ᾿ ἐμὲ καὶ σωθήσεσθε, οἱ ἀπ᾿ ἐσχάτου τῆς γῆς· ἐγώ εἰμι ὁ Θεός, καὶ οὐκ ἔστιν ἄλλος. | Ѡ҆брати́тесѧ ко мнѣ̀ и҆ спасе́тесѧ, и҆̀же ѿ кра́ѧ земна́гѡ: а҆́зъ є҆́смь бг҃ъ, и҆ нѣ́сть и҆но́гѡ. |
|
23
|
23
|
| κατ᾿ ἐμαυτοῦ ὀμνύω, ἦ μὴν ἐξελεύσεται ἐκ τοῦ στόματός μου δικαιοσύνη, οἱ λόγοι μου οὐκ ἀποστραφήσονται, ὅτι ἐμοὶ κάμψει πᾶν γόνυ καὶ ἐξομολογήσεται πᾶσα γλῶσσα τῷ Θεῷ | Кленꙋ́сѧ мно́ю сами́мъ, а҆́ще не и҆зы́детъ и҆зо оу҆́стъ мои́хъ пра́вда, словеса̀ моѧ̑ не возвратѧ́тсѧ: ꙗ҆́кѡ мнѣ̀ покло́нитсѧ всѧ́ко колѣ́но, и҆ и҆сповѣ́стсѧ всѧ́къ ѧ҆зы́къ бг҃ови, глаго́лѧ: |
|
24
|
24
|
| λέγων· δικαιοσύνη καὶ δόξα πρὸς αὐτὸν ἥξουσι καὶ αἰσχυνθήσονται πάντες οἱ ἀφορίζοντες ἑαυτούς· | пра́вда и҆ сла́ва къ немꙋ̀ прїи́детъ: и҆ посра́мѧтсѧ всѝ ѿлꙋча́ющїисѧ. |
|
25
|
25
|
| ἀπὸ Κυρίου δικαιωθήσονται καὶ ἐν τῷ Θεῷ ἐνδοξασθήσονται πᾶν τὸ σπέρμα τῶν υἱῶν ᾿Ισραήλ. | Ѿ гдⷭ҇а ѡ҆правдѧ́тсѧ, и҆ ѡ҆ бз҃ѣ просла́витсѧ всѐ сѣ́мѧ сынѡ́въ і҆и҃левыхъ. |
|
Κεφάλαιο 46
|
Глава́ м҃ѕ
|
|
1
|
1
|
| ΕΠΕΣΕ Βήλ, συνετρίβη Δαγών, ἐγένετο τὰ γλυπτὰ αὐτῶν εἰς θηρία καὶ κτήνη· αἴρετε αὐτὰ καταδεδεμένα ὡς φορτίον κοπιῶντι | Падѐ ви́лъ, сокрꙋши́сѧ дагѡ́нъ, бы́ша ваѧ̑нїѧ и҆́хъ во ѕвѣ̑ри и҆ ско́ты: но́сите ѧ҆̀ свѧ̑зана ꙗ҆́кѡ бре́мѧ трꙋжда́ющемꙋсѧ и҆ разслабѣ́вшꙋ, |
|
2
|
2
|
| καὶ πεινῶντι, ἐκλελυμένῳ, οὐκ ἰσχύοντι ἅμα, οἳ οὐ δυνήσονται σωθῆναι ἀπὸ πολέμου, αὐτοὶ δὲ αἰχμάλωτοι ἤχθησαν. | и҆ а҆́лчꙋщꙋ и҆ не могꙋ́щꙋ вкꙋ́пѣ, и҆̀же не возмо́гꙋтъ спасти́сѧ ѿ ра́ти, са́ми же плѣне́ни приведо́шасѧ. |
|
3
|
3
|
| ᾿Ακούετέ μου, οἶκος τοῦ ᾿Ιακὼβ καὶ πᾶν τὸ κατάλοιπον τοῦ ᾿Ισραήλ, οἱ αἰρόμενοι ἐκ κοιλίας καὶ παιδευόμενοι ἐκ παιδίου | Послꙋ́шайте менѐ, до́ме і҆а́кѡвль и҆ ве́сь ѡ҆ста́нокъ і҆и҃левъ, носи́мїи ѿ чре́ва и҆ наказꙋ́емїи ѿ дѣ́тска да́же до ста́рости: |
|
4
|
4
|
| ἕως γήρους· ἐγώ εἰμι, καὶ ἕως ἂν καταγηράσητε, ἐγώ εἰμι· ἐγὼ ἀνέχομαι ὑμῶν, ἐγὼ ἐποίησα καὶ ἐγὼ ἀνήσω, ἐγὼ ἀναλήψομαι καὶ σώσω ὑμᾶς. | а҆́зъ є҆́смь, и҆ до́ндеже состарѣ́етесѧ, а҆́зъ є҆́смь, а҆́зъ терплю̀ ва́мъ, а҆́зъ сотвори́хъ и҆ а҆́зъ понесꙋ̀, а҆́зъ под̾имꙋ̀ и҆ сп҃сꙋ́ вы. |
|
5
|
5
|
| τίνι με ὡμοιώσατε; ἴδετε, τεχνάσασθε, οἱ πλανώμενοι. | Комꙋ̀ мѧ̀ оу҆подо́бисте; ви́дите, оу҆хи́трите, заблꙋжда́ющїи, |
|
6
|
6
|
| οἱ συμβαλλόμενοι χρυσίον ἐκ μαρσιππίου καὶ ἀργύριον ἐν ζυγῷ, στήσουσιν ἐν σταθμῷ καὶ μισθωσάμενοι χρυσοχόον ἐποίησαν χειροποίητα, καὶ κύψαντες προσκυνοῦσιν αὐτοῖς. | слага́ющїи зла́то и҆з̾ мѣ́ха, и҆ сребро̀ вѣ́сомъ поставлѧ́ютъ въ мѣ́рилѣ, и҆ нае́мше зла́тарѧ сотвори́ша рꙋкотворє́ннаѧ, и҆ прекло́ншесѧ покланѧ́ютсѧ и҆̀мъ: |
|
7
|
7
|
| αἴρουσιν αὐτὸ ἐπὶ τοῦ ὤμου, καὶ πορεύονται· ἐὰν δὲ θῶσιν αὐτό, ἐπὶ τοῦ τόπου αὐτοῦ μένει, οὐ μὴ κινηθῇ· καὶ ὡς ἐὰν βοήσῃ πρὸς αὐτόν, οὐ μὴ εἰσακούσῃ, ἀπὸ κακῶν οὐ μὴ σώση αὐτόν. | воздви́жꙋтъ ѧ҆̀ на ра́мѣхъ и҆ хо́дѧтъ: а҆́ще же положа́тъ ѧ҆̀ на мѣ́стѣ свое́мъ, тꙋ̀ лежа́тъ, нижѐ подви́жꙋтсѧ: и҆ и҆́же а҆́ще возопїе́тъ къ ни̑мъ, не оу҆слы́шатъ, ѿ бѣ́дъ не спасꙋ́тъ є҆гѡ̀. |
|
8
|
8
|
| μνήσθητε ταῦτα καὶ στενάξατε, μετανοήσατε οἱ πεπλανημένοι, ἐπιστρέψατε τῇ καρδίᾳ, | Помѧни́те сїѧ̑ и҆ возстени́те, пока́йтесѧ, прельсти́вшїисѧ, ѡ҆брати́тесѧ се́рдцемъ |
|
9
|
9
|
| καὶ μνήσθητε τὰ πρότερα ἀπὸ τοῦ αἰῶνος, ὅτι ἐγώ εἰμι ὁ Θεός, καὶ οὐκ ἔστιν ἔτι πλὴν ἐμοῦ | и҆ помѧни́те пє́рваѧ ѿ вѣ́ка, ꙗ҆́кѡ а҆́зъ є҆́смь бг҃ъ, и҆ нѣ́сть є҆щѐ ра́звѣ менє̀: |
|
10
|
10
|
| ἀναγγέλλων πρότερον τὰ ἔσχατα πρὶν αὐτὰ γενέσθαι, καὶ ἅμα συνετελέσθη. καὶ εἶπα· πᾶσα ἡ βουλή μου στήσεται, καὶ πάντα, ὅσα βεβούλευμαι, ποιήσω· | возвѣща́ѧй пе́рвѣе послѣ̑днѧѧ, пре́жде не́же бы́ти и҆̀мъ, и҆ а҆́бїе сбы́шасѧ: и҆ реко́хъ: ве́сь совѣ́тъ мо́й ста́нетъ, и҆ всѧ̑, є҆ли̑ка совѣща́хъ, сотворю̀. |
|
11
|
11
|
| καλῶν ἀπὸ ἀνατολῶν πετεινὸν καὶ ἀπὸ γῆς πόρρωθεν περὶ ὧν βεβούλευμαι, ἐλάλησα καὶ ἤγαγον, ἔκτισα καὶ ἐποίησα, ἤγαγον αὐτὸν καὶ εὐώδωσα τὴν ὁδὸν αὐτοῦ. | Призыва́ѧй ѿ востѡ́къ пти́цꙋ, и҆ ѿ землѝ и҆здале́ча, ѡ҆ ни́хже совѣща́хъ: реко́хъ и҆ приведо́хъ, созда́хъ и҆ сотвори́хъ, приведо́хъ и҆̀ и҆ бл҃гопоспѣши́хъ пꙋ́ть є҆гѡ̀. |
|
12
|
12
|
| ἀκούσατέ μου, οἱ ἀπολωλεκότες τὴν καρδίαν, οἱ μακρὰν ἀπὸ τῆς δικαιοσύνης. | Послꙋ́шайте менѐ, погꙋ́бльшїи се́рдце, сꙋ́щїи дале́че ѿ пра́вды: |
|
13
|
13
|
| ἤγγισα τὴν δικαιοσύνην μου καὶ τὴν σωτηρίαν τὴν παρ᾿ ἐμοῦ οὐ βραδυνῶ· δέδωκα ἐν Σιὼν σωτηρίαν τῷ ᾿Ισραὴλ εἰς δόξασμα. | прибли́жихъ пра́вдꙋ мою̀, и҆ не оу҆дали́тсѧ, и҆ спⷭ҇нїе, є҆́же ѿ менє̀, не оу҆ме́длю: да́хъ въ сїѡ́нѣ спⷭ҇нїе і҆и҃лю во прославле́нїе. |
|
Κεφάλαιο 47
|
Глава́ м҃з
|
|
1
|
1
|
| ΚΑΤΑΒΗΘΙ, κάθισον ἐπὶ τὴν γῆν, παρθένος, θυγάτηρ Βαβυλῶνος, εἴσελθε εἰς τὸ σκότος, θυγάτηρ Χαλδαίων, ὅτι οὐκέτι προστεθήσῃ κληθῆναι ἁπαλὴ καὶ τρυφερά. | Сни́ди, сѧ́ди на землѝ, дѣ́во, дщѝ вавѷлѡ́нѧ, вни́ди во тмꙋ̀ [По и҆ны̑мъ: сѧ́ди на зе́млю.], дщѝ халде́йска, ꙗ҆́кѡ не приложи́ши ксемꙋ̀ прозыва́тисѧ мѧгка̀ и҆ ю҆́на. |
|
2
|
2
|
| λάβε μύλον, ἄλεσον ἄλευρον, ἀποκάλυψαι τὸ κατακάλυμμά σου, ἀνακάλυψαι τὰς πολιάς, ἀνάσυρε τὰς κνήμας, διάβηθι ποταμούς· | Возмѝ же́рновы, мелѝ мꙋкꙋ̀, ѿкры́й покрыва́ло твоѐ, ѿкры́й сѣди̑ны, возсꙋчѝ го́лєни, прейдѝ рѣ́ки: |
|
3
|
3
|
| ἀνακαλυφθήσεται ἡ αἰσχύνη σου, φανήσονται οἱ ὀνειδισμοί σου· τὸ δίκαιον ἐκ σοῦ λήψομαι, οὐκέτι μὴ παραδῶ ἀνθρώποις. | ѿкры́етсѧ стꙋ́дъ тво́й, ꙗ҆вѧ́тсѧ оу҆кори̑зны твоѧ̑, пра́ведное ѿ тебє̀ возмꙋ̀, ктомꙋ̀ не преда́мъ человѣ́кѡмъ. |
|
4
|
4
|
| εἶπεν ὁ ρυσάμενός σε Κύριος σαβαώθ, ὄνομα αὐτῷ ἅγιος ᾿Ισραήλ· | Речѐ и҆зба́вивый тѧ̀ гдⷭ҇ь саваѡ́ѳъ, и҆́мѧ є҆мꙋ̀ ст҃ы́й і҆и҃левъ: |
|
5
|
5
|
| κάθισον κατανενυγμένη, εἴσελθε εἰς τὸ σκότος, θυγάτηρ Χαλδαίων, οὐκέτι μὴ κληθήσῃ ἰσχὺς βασιλείας. | сѧ́ди оу҆миле́на, вни́ди во тмꙋ̀, дщѝ халде́йска, ксемꙋ̀ не прозове́шисѧ крѣ́пость ца́рства. |
|
6
|
6
|
| παρωξύνθην ἐπὶ τῷ λαῷ μου, ἐμίανας τὴν κληρονομίαν μου· ἐγὼ ἔδωκα αὐτοὺς εἰς τὴν χεῖρά σου, σὺ δὲ οὐκ ἔδωκας αὐτοῖς ἔλεος, τοῦ πρεσβυτέρου ἐβάρυνας τὸν ζυγὸν σφόδρα. | Разгнѣ́вахсѧ на лю́ди моѧ̑, ѡ҆скверни́ла є҆сѝ наслѣ́дїе моѐ: а҆́зъ вда́хъ ѧ҆̀ въ рꙋ́кꙋ твою̀, ты́ же не дала̀ и҆̀мъ ми́лости, ста́рчїй ꙗ҆ре́мъ ѡ҆тѧгчи́ла є҆сѝ ѕѣлѡ̀ |
|
7
|
7
|
| καὶ εἶπας· εἰς τὸν αἰῶνα ἔσομαι ἄρχουσα· οὐκ ἐνόησας ταῦτα ἐν τῇ καρδίᾳ σου, οὐδὲ ἐμνήσθης τὰ ἔσχατα. | и҆ рекла̀ є҆сѝ: въ вѣ́къ бꙋ́дꙋ влады́чица: не помы́слила є҆сѝ си́хъ въ се́рдцы твое́мъ, нижѐ помѧнꙋ́ла є҆сѝ послѣ́днихъ: |
|
8
|
8
|
| νῦν δὲ ἄκουε ταῦτα, ἡ τρυφερά, ἡ καθημένη πεποιθυῖα, ἡ λέγουσα ἐν καρδίᾳ αὐτῆς· ἐγώ εἰμι, καὶ οὐκ ἔστιν ἑτέρα· οὐ καθιῶ χήρα οὐδὲ γνώσομαι ὀρφανίαν. | нн҃ѣ же слы́ши сїѐ, ю҆́наѧ, сѣдѧ́щаѧ, оу҆пова́ющаѧ, глаго́лющаѧ въ се́рдцы свое́мъ: а҆́зъ є҆́смь, и҆ нѣ́сть и҆ны́ѧ, не сѧ́дꙋ вдово́ю и҆ не позна́ю сиротства̀. |
|
9
|
9
|
| νῦν δὲ ἥξει ἐπὶ σὲ τὰ δύο ταῦτα ἐξαίφνης ἐν ἡμέρᾳ μιᾶ· ἀτεκνία καὶ χηρεία ἥξει ἐξαίφνης ἐπὶ σὲ ἐν τῇ φαρμακείᾳ σου, ἐν τῇ ἰσχύϊ τῶν ἐπαοιδῶν σου σφόδρα, | Нн҃ѣ же прїи́дꙋтъ на тѧ̀ два̀ сїѧ̑ внеза́пꙋ во є҆ди́нъ де́нь, безча́дїе и҆ вдовство̀ внеза́пꙋ прїи́детъ на тѧ̀, въ волше́бствѣ твое́мъ и҆ въ крѣ́пости волхвѡ́въ твои́хъ ѕѣлѡ̀, |
|
10
|
10
|
| τῇ ἐλπίδι τῆς πονηρίας σου· σὺ γὰρ εἶπας· ἐγώ εἰμι, καὶ οὐκ ἔστιν ἑτέρα. γνῶθι, ὅτι ἡ σύνεσις τούτων καὶ ἡ πορνεία σου ἔσται σοι αἰσχύνη. καὶ εἶπας τῇ καρδίᾳ σου· ἐγώ εἰμι, καὶ οὐκ ἔστιν ἑτέρα. | въ надѣ́ѧнїи ѕло́бы твоеѧ̀: ты́ бо рекла̀ є҆сѝ: а҆́зъ є҆́смь, и҆ нѣ́сть и҆ны́ѧ: оу҆вѣ́ждь, ꙗ҆́кѡ смышле́нїе си́хъ и҆ блꙋже́нїе твоѐ бꙋ́детъ тебѣ̀ сра́мъ: и҆ рекла̀ є҆сѝ се́рдцемъ свои́мъ: а҆́зъ є҆́смь, и҆ нѣ́сть и҆ны́ѧ. |
|
11
|
11
|
| καὶ ἥξει ἐπὶ σὲ ἀπώλεια, καὶ οὐ μὴ γνῷς, βόθυνος, καὶ ἐμπεσῇ εἰς αὐτόν· καὶ ἥξει ἐπὶ σὲ ταλαιπωρία, καὶ οὐ μὴ δυνήσῃ καθαρὰ γενέσθαι· καὶ ἥξει ἐπὶ σὲ ἐξ ἀπίνης ἀπώλεια, καὶ οὐ μὴ γνῷς. | И҆ прїи́детъ на тѧ̀ па́гꙋба, и҆ не оу҆вѣ́си, про́пасть, и҆ впаде́ши въ ню̀: и҆ прїи́детъ на тѧ̀ печа́ль, и҆ не возмо́жеши чиста̀ бы́ти: и҆ прїи́детъ на тѧ̀ внеза́пꙋ па́гꙋба, и҆ не оу҆вѣ́си. |
|
12
|
12
|
| στῆθι νῦν ἐν ταῖς ἐπαοιδαῖς σου καὶ ἐν τῇ πολλῇ φαρμακείᾳ σου, ἃ ἐμάνθανες ἐκ νεότητός σου, εἰ δυνήσῃ ὠφεληθῆναι. | Ста́ни нн҃ѣ съ волхвы̑ твои́ми и҆ со мно́гими ча̑ры твои́ми, и҆̀мже наꙋчи́ласѧ є҆сѝ и҆з̾ ю҆́ности твоеѧ̀, а҆́ще возмо́гꙋтъ тѝ помощѝ. |
|
13
|
13
|
| κεκοπίακας ἐν ταῖς βουλαῖς σου· στήτωσαν δὴ καὶ σωσάτωσάν σε οἱ ἀστρολόγοι τοῦ οὐρανοῦ, οἱ ὁρῶντες τοὺς ἀστέρας ἀναγγειλάτωσάν σοι τί μέλλει ἐπὶ σὲ ἔρχεσθαι. | Оу҆трꙋди́ласѧ є҆сѝ въ совѣ́тѣхъ твои́хъ: да ста́нꙋтъ нн҃ѣ и҆ спасꙋ́тъ тѧ̀ ѕвѣздоче́тцы небесѐ, смотрѧ́ющїи ѕвѣ́здъ, да возвѣстѧ́тъ тѝ, что̀ и҆́мать на тѧ̀ прїитѝ. |
|
14
|
14
|
| ἰδοὺ πάντες ὡς φρύγανα ἐπὶ πυρὶ κατακαυθήσονται καὶ οὐ μὴ ἐξέλωνται τὴν ψυχὴν αὐτῶν ἐκ φλογός· ὅτι ἔχεις ἄνθρακας πυρός, κάθισαι ἐπ᾿ αὐτούς. | Сѐ, всѝ ꙗ҆́кѡ хвра́стїе ѻ҆гне́мъ погорѧ́тъ и҆ не и҆з̾и́мꙋтъ дꙋшѝ своеѧ̀ и҆з̾ пла́мене, поне́же и҆́маши оу҆́глїе ѻ҆́гненное, сѧ́ди на ни́хъ. |
|
15
|
15
|
| οὗτοι ἔσονταί σοι βοήθεια, ἐκοπίασας ἐν τῇ μεταβολῇ ἐκ νεότητος, ἄνθρωπος καθ᾿ ἑαυτὸν ἐπλανήθη, σοὶ δὲ οὐκ ἔσται σωτηρία. | Сі́и бꙋ́дꙋтъ тебѣ̀ по́мощь: трꙋди́ласѧ є҆сѝ въ преложе́нїи ѿ ю҆́ности, человѣ́къ са́мъ въ себѣ̀ прельсти́сѧ, тебѣ́ же не бꙋ́детъ спасе́нїѧ. |
|
Κεφάλαιο 48
|
Глава́ м҃и
|
|
1
|
1
|
| ΑΚΟΥΣΑΤΕ ταῦτα, οἶκος ᾿Ιακὼβ οἱ κεκλημένοι τῷ ὀνόματι ᾿Ισραὴλ καὶ ἐξ ᾿Ιούδα ἐξελθόντες, οἱ ὀμνύοντες τῷ ὀνόματι Κυρίου Θεοῦ ᾿Ισραήλ, μιμνησκόμενοι οὐ μετὰ ἀληθείας οὐδὲ μετὰ δικαιοσύνης | Оу҆слы́шите сїѧ̑, до́ме і҆а́кѡвль, прозва́ннїи и҆́менемъ і҆и҃левымъ и҆ и҆зше́дшїи и҆з̾ і҆ꙋ́ды, кленꙋ́щїисѧ и҆́менемъ гдⷭ҇а бг҃а і҆и҃лева, помина́ющїи не со и҆́стиною, нижѐ со пра́вдою, |
|
2
|
2
|
| καὶ ἀντεχόμενοι τῷ ὀνόματι τῆς πόλεως τῆς ἁγίας καὶ ἐπὶ τῷ Θεῷ ᾿Ισραὴλ ἀντιστηριζόμενοι, Κύριος σαβαὼθ ὄνομα αὐτῷ. | и҆ придержа́щїисѧ и҆́мени гра́да ст҃а́гѡ, и҆ ѡ҆ бз҃ѣ і҆и҃левѣ подтвержда́ющїисѧ: гдⷭ҇ь саваѡ́ѳъ и҆́мѧ є҆мꙋ̀. |
|
3
|
3
|
| τὰ πρότερα ἔτι ἀνήγγειλα, καὶ ἐκ τοῦ στόματός μου ἐξῆλθε καὶ ἀκουστὸν ἐγένετο· ἐξάπινα ἐποίησα, καὶ ἐπῆλθε. | Прє́жднѧѧ є҆щѐ возвѣсти́хъ, и҆ и҆з̾ оу҆́стъ мои́хъ и҆зыдо́ша, и҆ слы́шано бы́сть: внеза́пꙋ сотвори́хъ, и҆ на́йде. |
|
4
|
4
|
| γινώσκω ὅτι σκληρὸς εἶ, καὶ νεῦρον σιδηροῦν ὁ τράχηλός σου, καὶ τὸ μέτωπόν σου χαλκοῦν. | Вѣ́мъ, ꙗ҆́кѡ же́стокъ є҆сѝ, и҆ жи́ла желѣ́зна вы́ѧ твоѧ̀, и҆ чело̀ твоѐ мѣ́дѧно. |
|
5
|
5
|
| καὶ ἀνήγγειλά σοι πάλαι, πρὶν ἐλθεῖν ἐπὶ σὲ ἀκουστόν σοι ἐποίησα· μήποτε εἴπῃς ὅτι τὰ εἴδωλά μου ἐποίησε, καὶ εἴπῃς ὅτι τὰ γλυπτὰ καὶ τὰ χωνευτὰ ἐνετείλατό μοι. | И҆ возвѣсти́хъ тѝ, ꙗ҆̀же дре́вле, пре́жде не́же прїитѝ на тѧ̀: слы̑шана тебѣ̀ сотвори́хъ, да не когда̀ рече́ши, ꙗ҆́кѡ і҆́дѡли мнѣ̀ сїѧ̑ сотвори́ша, и҆ не рцы̀, ꙗ҆́кѡ и҆зва̑ѧннаѧ и҆ слїѧ̑ннаѧ заповѣ́даша мнѣ̀. |
|
6
|
6
|
| ἠκούσατε πάντα, καὶ ὑμεῖς οὐκ ἔγνωτε· ἀλλὰ καὶ ἀκουστά σοι ἐποίησα τὰ καινὰ ἀπὸ τοῦ νῦν, ἃ μέλλει γίνεσθαι, καὶ οὐκ εἶπας. | Слы́шасте всѧ̑, и҆ вы̀ не разꙋмѣ́сте: но и҆ слы̑шана тебѣ̀ сотвори́хъ нѡ́ваѧ ѿнн҃ѣ, ꙗ҆̀же и҆́мꙋтъ бы́ти: |
|
7
|
7
|
| νῦν γίνεται καὶ οὐ πάλαι, καὶ οὐ προτέραις ἡμέραις ἤκουσας αὐτά· μὴ εἴπῃς· ναὶ γινώσκω αὐτά. | и҆ не ре́клъ є҆сѝ: нн҃ѣ быва́ютъ, а҆ не пре́жде, и҆ не въ прє́жднїѧ дни̑ слы́шалъ є҆сѝ сїѧ̑: не рцы̀: є҆́й, вѣ́мъ сїѧ̑. |
|
8
|
8
|
| οὔτε ἔγνως οὔτε ἠπίστω, οὔτε ἀπ᾿ ἀρχῆς ἤνοιξά σου τὰ ὦτα· ἔγνων γὰρ ὅτι ἀθετῶν ἀθετήσεις καὶ ἄνομος ἔτι ἐκ κοιλίας κληθήσῃ. | Не вѣ́дѣлъ є҆сѝ, нижѐ разꙋмѣ́лъ є҆сѝ, нижѐ и҆спе́рва ѿверзо́хъ оу҆шеса̀ твоѧ̑: вѣ́дѣхъ бо, ꙗ҆́кѡ ѿверга́ѧ ѿри́неши и҆ беззако́нникъ є҆щѐ ѿ чре́ва прозове́шисѧ. |
|
9
|
9
|
| ἕνεκεν τοῦ ἐμοῦ ὀνόματος δείξω σοι τὸν θυμόν μου καὶ τὰ ἔνδοξά μου ἐπάξω ἐπὶ σέ, ἵνα μὴ ἐξολοθρεύσω σε. | И҆́мене моегѡ̀ ра́ди покажꙋ́ ти ꙗ҆́рость мою̀, и҆ сла̑внаѧ моѧ̑ наведꙋ̀ на тѧ̀, да не потреблю̀ тебѐ. |
|
10
|
10
|
| ἰδοὺ πέπρακά σε οὐκ ἕνεκεν ἀργυρίου, ἐξειλάμην δέ σε ἐκ καμίνου πτωχείας· | Сѐ, прода́хъ тѧ̀ не сребра̀ ра́ди: и҆з̾ѧ́хъ же тѧ̀ и҆з̾ пе́щи оу҆бо́жества. |
|
11
|
11
|
| ἕνεκεν ἐμοῦ ποιήσω σοι, ὅτι τὸ ἐμὸν ὄνομα βεβηλοῦται, καὶ τὴν δόξαν μου ἑτέρῳ οὐ δώσω. | Менє̀ ра́ди сотворю̀ тѝ, ꙗ҆́кѡ моѐ и҆́мѧ ѡ҆сквернѧ́етсѧ, и҆ сла́вы моеѧ̀ и҆но́мꙋ не да́мъ. |
|
12
|
12
|
| ῎Ακουέ μου, ᾿Ιακὼβ καὶ ᾿Ισραήλ, ὃν ἐγὼ καλῶ· ἐγώ εἰμι πρῶτος, καὶ ἐγώ εἰμι εἰς τὸν αἰῶνα, | Послꙋ́шай менѐ, і҆а́кѡве и҆ і҆и҃лю, є҆го́же а҆́зъ призыва́ю: а҆́зъ є҆́смь пе́рвый и҆ а҆́зъ є҆́смь во вѣ́къ. |
|
13
|
13
|
| καὶ ἡ χείρ μου ἐθεμελίωσε τὴν γῆν, καὶ ἡ δεξιά μου ἐστερέωσε τὸν οὐρανόν. καλέσω αὐτούς, καὶ στήσονται ἅμα | И҆ рꙋка̀ моѧ̀ ѡ҆снова̀ зе́млю, и҆ десни́ца моѧ̀ оу҆твердѝ не́бо: призовꙋ̀ ѧ҆̀, и҆ ста́нетъ вкꙋ́пѣ, |
|
14
|
14
|
| καὶ συναχθήσονται πάντες καὶ ἀκούσονται. τίς αὐτοῖς ἀνήγγειλε ταῦτα; ἀγαπῶν σε ἐποίησα τὸ θέλημά σου ἐπὶ Βαβυλῶνα τοῦ ἆραι σπέρμα Χαλδαίων. | и҆ соберꙋ́тсѧ всѝ и҆ оу҆слы́шатъ: кто̀ и҆̀мъ возвѣстѝ сїѧ̑; любѧ̀ тѧ̀ сотвори́хъ во́лю твою̀ над̾ вавѷлѡ́номъ, є҆́же ѿѧ́ти пле́мѧ халде́йско. |
|
15
|
15
|
| ἐγὼ ἐλάλησα, ἐγὼ ἐκάλεσα, ἤγαγον αὐτὸν καὶ εὐώδωσα τὴν ὁδὸν αὐτοῦ. | А҆́зъ гл҃ахъ, а҆́зъ призва́хъ, приведо́хъ и҆̀, и҆ благопоспѣши́тъ пꙋ́ть є҆гѡ̀. |
|
16
|
16
|
| προσαγάγετε πρός με καὶ ἀκούσατε ταῦτα· οὐκ ἀπ᾿ ἀρχῆς ἐν κρυφῇ λελάληκα, οὐδὲ ἐν τόπῳ γῆς σκοτεινῷ· ἡνίκα ἐγένετο, ἐκεῖ ἤμην, καὶ νῦν Κύριος ἀπέστειλέ με καὶ τὸ πνεῦμα αὐτοῦ. | Пристꙋпи́те ко мнѣ̀ и҆ слы́шите сїѧ̑, и҆спе́рва не ѡ҆́тай гл҃ахъ: є҆гда̀ быва́хꙋ, та́мѡ бѣ́хъ, и҆ нн҃ѣ гдⷭ҇ь гдⷭ҇ь посла́ мѧ и҆ дх҃ъ є҆гѡ̀. |
|
17
|
17
|
| οὕτως λέγει Κύριος ὁ ρυσάμενός σε, ὁ ἅγιος ᾿Ισραήλ· ἐγώ εἰμι ὁ Θεός σου, δέδειχά σοι τοῦ εὑρεῖν σε τὴν ὁδόν, ἐν ᾗ πορεύσῃ ἐν αὐτῆ. | Та́кѡ гл҃етъ гдⷭ҇ь, и҆зба́вивый тѧ̀, ст҃ы́й і҆и҃левъ: а҆́зъ є҆́смь гдⷭ҇ь бг҃ъ тво́й, наꙋчи́хъ тѧ̀, є҆́же ѡ҆брѣстѝ тебѣ̀ пꙋ́ть, по немꙋ́же по́йдеши. |
|
18
|
18
|
| καὶ εἰ ἤκουσας τῶν ἐντολῶν μου, ἐγένετο ἂν ὡσεὶ ποταμὸς ἡ εἰρήνη σου καὶ ἡ δικαιοσύνη σου ὡς κῦμα θαλάσσης· | И҆ а҆́ще бы є҆сѝ послꙋ́шалъ за́повѣдїй мои́хъ, то̀ бы́лъ бы оу҆́бѡ а҆́ки рѣка̀ ми́ръ тво́й, и҆ пра́вда твоѧ̀ ꙗ҆́кѡ волна̀ морска́ѧ, |
|
19
|
19
|
| καὶ ἐγένετο ἂν ὡς ἡ ἄμμος τὸ σπέρμα σου καὶ τὰ ἔκγονα τῆς κοιλίας σου ὡς ὁ χοῦς τῆς γῆς· οὐδὲ νῦν οὐ μὴ ἐξολοθρευθῇς, οὐδὲ ἀπολεῖται τὸ ὄνομά σου ἐνώπιον ἐμοῦ. — | и҆ бы́ло бы ꙗ҆́кѡ песо́къ сѣ́мѧ твоѐ, и҆ и҆сча̑дїѧ чре́ва твоегѡ̀ ꙗ҆́кѡ пе́рсть землѝ: нижѐ нн҃ѣ потреби́шисѧ, нижѐ поги́бнетъ и҆́мѧ твоѐ предо мно́ю. |
|
20
|
20
|
| ῎Εξελθε ἐκ Βαβυλῶνος φεύγων ἀπὸ τῶν Χαλδαίων· φωνὴν εὐφροσύνης ἀναγγείλατε, καὶ ἀκουστὸν γενέσθω τοῦτο, ἀπαγγείλατε ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς, λέγεται· ἐρρύσατο Κύριος τὸν δοῦλον αὐτοῦ ᾿Ιακώβ· | И҆зы́ди ѿ вавѷлѡ́на, бѣжа́й ѿ халде́євъ: гла́съ ра́дости возвѣсти́те, и҆ да слы́шано бꙋ́детъ сїѐ, возвѣсти́те да́же до послѣ́днихъ землѝ, глаго́лите: и҆зба́ви гдⷭ҇ь раба̀ своего̀ і҆а́кѡва. |
|
21
|
21
|
| καὶ ἐὰν διψήσωσι, δι᾿ ἐρήμου ἄξει αὐτούς, ὕδωρ ἐκ πέτρας ἐξάξει αὐτοῖς· σχισθήσεται πέτρα, καὶ ρυήσεται ὕδωρ, καὶ πίεται ὁ λαός μου. | И҆ а҆́ще вжа́ждꙋтъ, пꙋсты́нею проведе́тъ и҆̀хъ и҆ во́дꙋ и҆з̾ ка́мене и҆зведе́тъ и҆̀мъ: разсѧ́детсѧ ка́мень, и҆ потече́тъ вода̀, и҆ и҆спїю́тъ лю́дїе моѝ. |
|
22
|
22
|
| οὐκ ἐστι χαίρειν, λέγει Κύριος, τοῖς ἀσεβέσιν. | Нѣ́сть ра́доватисѧ нечести̑вымъ, гл҃етъ гдⷭ҇ь. |
|
Κεφάλαιο 49
|
Глава́ м҃ѳ
|
|
1
|
1
|
| ΑΚΟΥΣΑΤΕ μου, νῆσοι, καὶ προσέχετε, ἔθνη· διὰ χρόνου πολλοῦ στήσεται, λέγει Κύριος. ἐκ κοιλίας μητρός μου ἐκάλεσε τὸ ὄνομά μου | Послꙋ́шайте менѐ, ѻ҆́строви, и҆ внемли́те, ꙗ҆зы́цы. Вре́менемъ мно́гимъ стоѧ́ти бꙋ́детъ, гл҃етъ гдⷭ҇ь: ѿ чре́ва ма́тере моеѧ̀ наречѐ и҆́мѧ моѐ, |
|
2
|
2
|
| καὶ ἔθηκε τὸ στόμα μου ὡσεὶ μάχαιραν ὀξεῖαν καὶ ὑπὸ τὴν σκέπην τῆς χειρὸς αὐτοῦ ἔκρυψέ με, ἔθηκέ με ὡς βέλος ἐκλεκτὸν καὶ ἐν τῇ φαρέτρᾳ αὐτοῦ ἔκρυψέ με. | и҆ положѝ оу҆ста̀ моѧ̑ ꙗ҆́кѡ ме́чь ѻ҆́стръ, и҆ под̾ кро́вомъ рꙋкѝ своеѧ̀ скры̀ мѧ̀: положѝ мѧ̀ ꙗ҆́кѡ стрѣлꙋ̀ и҆збра́ннꙋ, и҆ въ тꙋ́лѣ свое́мъ скры̀ мѧ̀, |
|
3
|
3
|
| καὶ εἶπέ μοι· δοῦλός μου εἶ σύ, ᾿Ισραήλ, καὶ ἐν σοὶ δοξασθήσομαι. | и҆ речѐ мѝ: ра́бъ мо́й є҆сѝ ты̀, і҆и҃лю, и҆ въ тебѣ̀ просла́влюсѧ. |
|
4
|
4
|
| καὶ ἐγὼ εἶπα· κενῶς ἐκοπίασα, εἰς μάταιον καὶ εἰς οὐδὲν ἔδωκα τὴν ἰσχύν μου· διὰ τοῦτο ἡ κρίσις μου παρὰ Κυρίῳ, καὶ ὁ πόνος μου ἐναντίον τοῦ Θεοῦ μου. | А҆́зъ же реко́хъ: вотщѐ трꙋди́хсѧ, всꙋ́е и҆ ни во что̀ да́хъ крѣ́пость мою̀: сегѡ̀ ра́ди сꙋ́дъ мо́й пред̾ гдⷭ҇емъ и҆ трꙋ́дъ мо́й пред̾ бг҃омъ мои́мъ. |
|
5
|
5
|
| καὶ νῦν οὕτως λέγει Κύριος ὁ πλάσας με ἐκ κοιλίας δοῦλον ἑαυτῷ τοῦ συναγαγεῖν τὸν ᾿Ιακὼβ πρὸς αὐτὸν καὶ ᾿Ισραὴλ — συναχθήσομαι καὶ δοξασθήσομαι ἐναντίον Κυρίου, καὶ ὁ Θεός μου ἔσται μοι ἰσχὺς — | И҆ нн҃ѣ та́кѡ гл҃етъ гдⷭ҇ь, созда́вый мѧ̀ ѿ чре́ва раба̀ себѣ̀, є҆́же собра́ти і҆а́кѡва къ немꙋ̀ и҆ і҆и҃лѧ: соберꙋ́сѧ и҆ просла́влюсѧ пред̾ гдⷭ҇емъ, и҆ бг҃ъ мо́й бꙋ́детъ мнѣ̀ крѣ́пость. |
|
6
|
6
|
| καὶ εἶπέ μοι· μέγα σοί ἐστι τοῦ κληθῆναί σε παῖδά μου τοῦ στῆσαι τὰς φυλὰς ᾿Ιακὼβ καὶ τὴν διασπορὰν τοῦ ᾿Ισραὴλ ἐπιστρέψαι· ἰδοὺ δέδωκά σε εἰς διαθήκην γένους, εἰς φῶς ἐθνῶν τοῦ εἶναί σε εἰς σωτηρίαν ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς. — | И҆ рече́ ми: ве́лїе тѝ є҆́сть, є҆́же назва́тисѧ тебѣ̀ рабо́мъ мои́мъ, є҆́же возста́вити племена̀ і҆а̑кѡвлѧ и҆ разсѣ́ѧнїе і҆и҃лево ѡ҆брати́ти: сѐ, да́хъ тѧ̀ въ завѣ́тъ ро́да, во свѣ́тъ ꙗ҆зы́кѡмъ, є҆́же бы́ти тебѣ̀ во спⷭ҇нїе да́же до послѣ́днихъ землѝ. |
|
7
|
7
|
| Οὕτως λέγει Κύριος ὁ ρυσάμενός σε, ὁ Θεὸς ᾿Ισραήλ· ἁγιάσατε τὸν φαυλίζοντα τὴν ψυχὴν αὐτοῦ, τὸν βδελυσσόμενον ὑπὸ τῶν ἐθνῶν τῶν δούλων τῶν ἀρχόντων· βασιλεῖς ὄψονται αὐτὸν καὶ ἀναστήσονται, ἄρχοντες καὶ προσκυνήσουσιν αὐτῷ ἕνεκεν Κυρίου· ὅτι πιστός ἐστιν ὁ ἅγιος ᾿Ισραήλ, καὶ ἐξελεξάμην σε. | Та́кѡ гл҃етъ гдⷭ҇ь, и҆зба́вивый тѧ̀ бг҃ъ і҆и҃левъ: ѡ҆свѧти́те оу҆ничижа́ющаго дꙋ́шꙋ свою̀, гнꙋша́емаго ѿ ꙗ҆зы̑къ рабѡ́въ кнѧ́жескихъ: ца́рїе оу҆́зрѧтъ є҆го̀, и҆ воста́нꙋтъ кнѧ̑зи и҆ покло́нѧтсѧ є҆мꙋ̀ гдⷭ҇а ра́ди, ꙗ҆́кѡ вѣ́ренъ є҆́сть ст҃ы́й і҆и҃левъ, и҆ и҆збра́хъ тѧ̀. |
|
8
|
8
|
| οὕτως λέγει Κύριος· καιρῷ δεκτῷ ἐπήκουσά σου καὶ ἐν ἡμέρᾳ σωτηρίας ἐβοήθησά σοι καὶ ἔπλασά σε καὶ ἔδωκά σε εἰς διαθήκην ἐθνῶν τοῦ καταστῆσαι τὴν γῆν καὶ κληρονομῆσαι κληρονομίας ἐρήμους, | Та́кѡ гл҃етъ гдⷭ҇ь: во вре́мѧ прїѧ́тно послꙋ́шахъ тебѐ и҆ въ де́нь спⷭ҇нїѧ помого́хъ тѝ, и҆ сотвори́хъ тѧ̀ и҆ да́хъ тѧ̀ въ завѣ́тъ вѣ́чный ꙗ҆зы́кѡвъ, є҆́же оу҆стро́ити зе́млю и҆ наслѣ́дити наслѣ̑дїѧ пꙋсты́ни, |
|
9
|
9
|
| λέγοντα τοῖς ἐν δεσμοῖς· ἐξέλθετε, καὶ τοῖς ἐν τῷ σκότει· ἀνακαλυφθῆναι. ἐν πάσαις ταῖς ὁδοῖς βοσκηθήσονται, καὶ ἐν πάσαις ταῖς τρίβοις ἡ νομὴ αὐτῶν· | гл҃юща сꙋ́щымъ во оу҆́захъ: и҆зыди́те, и҆ сꙋ́щымъ во тмѣ̀: ѿкры́йтесѧ. На всѣ́хъ пꙋте́хъ пасти́сѧ бꙋ́дꙋтъ, и҆ на всѣ́хъ стезѧ́хъ па́жить и҆́хъ: |
|
10
|
10
|
| οὐ πεινάσουσιν οὐδὲ διψήσουσιν, οὐδὲ πατάξει αὐτοὺς καύσων, οὐδὲ ὁ ἥλιος, ἀλλ᾿ ὁ ἐλεῶν αὐτοὺς παρακαλέσει καὶ διὰ πηγῶν ὑδάτων ἄξει αὐτούς· | не вза́лчꙋтъ, нижѐ вжа́ждꙋтъ, нижѐ порази́тъ и҆̀хъ зно́й, нижѐ со́лнце, но ми́лꙋѧй и҆́хъ оу҆тѣ́шитъ и҆̀хъ и҆ сквозѣ̀ и҆сто́чники водны̑ѧ проведе́тъ и҆̀хъ. |
|
11
|
11
|
| καὶ θήσω πᾶν ὄρος εἰς ὁδὸν καὶ πᾶσαν τρίβον εἰς βόσκημα αὐτοῖς. | И҆ положꙋ̀ всѧ́кꙋ го́рꙋ въ пꙋ́ть и҆ всѧ́кꙋ стезю̀ въ па́ствꙋ и҆̀мъ. |
|
12
|
12
|
| ἰδοὺ οὗτοι πόρρωθεν ἔρχονται, οὗτοι ἀπὸ βορρᾶ καὶ οὗτοι ἀπὸ θαλάσσης, ἄλλοι δὲ ἐκ γῆς Περσῶν. | Сѐ, сі́и и҆здале́ча прїи́дꙋтъ, сі́и ѿ сѣ́вера и҆ ѿ мо́рѧ, и҆ні́и же ѿ землѝ пе́рсскїѧ. |
|
13
|
13
|
| εὐφραίνεσθαι, οὐρανοί, καὶ ἀγαλλιάσθω, ἡ γῆ, ρηξάτωσαν τὰ ὄρη εὐφροσύνην, ὅτι ἠλέησεν ὁ Θεὸς τὸν λαὸν αὐτοῦ καὶ τοὺς ταπεινοὺς τοῦ λαοῦ αὐτοῦ παρεκάλεσεν. — | Ра́дꙋйтесѧ, небеса̀, и҆ весели́сѧ, землѐ, да ѿры́гнꙋтъ го́ры весе́лїе и҆ хо́лми пра́вдꙋ, ꙗ҆́кѡ поми́лова бг҃ъ лю́ди своѧ̑ и҆ смирє́нныѧ люді́й свои́хъ оу҆тѣ́ши. |
|
14
|
14
|
| Εἶπε δὲ Σιών· ἐγκατέλιπέ με Κύριος, καὶ ὁ Κύριος ἐπελάθετό μου. | Рече́ же сїѡ́нъ: ѡ҆ста́ви мѧ̀ гдⷭ҇ь, и҆ бг҃ъ забы́ мѧ. |
|
15
|
15
|
| μὴ ἐπιλήσεται γυνὴ τοῦ παιδίου αὐτῆς τοῦ μὴ ἐλεῆσαι τὰ ἔκγονα τῆς κοιλίας αὐτῆς; εἰ δὲ καὶ ταῦτα ἐπιλάθοιτο γυνή, ἀλλ᾿ ἐγὼ οὐκ ἐπιλήσομαί σου, εἶπε Κύριος. | Є҆да̀ забꙋ́детъ жена̀ ѻ҆троча̀ своѐ, є҆́же не поми́ловати и҆сча̑дїѧ чре́ва своегѡ̀; а҆́ще же и҆ забꙋ́детъ си́хъ жена̀, но а҆́зъ не забꙋ́дꙋ тебѐ, гл҃етъ гдⷭ҇ь. |
|
16
|
16
|
| ἰδοὺ ἐπὶ τῶν χειρῶν μου ἐζωγράφηκά σου τὰ τείχη, καὶ ἐνώπιόν μου εἶ διαπαντός· | Сѐ, на рꙋка́хъ мои́хъ написа́хъ стѣ́ны твоѧ̑, и҆ предо мно́ю є҆сѝ прⷭ҇нѡ, |
|
17
|
17
|
| καὶ ταχὺ οἰκοδομηθήσῃ ὑφ᾿ ὧν καθῃρέθης, καὶ οἱ ἐρημώσαντές σε ἐξελεύσονται ἐκ σοῦ. | и҆ вско́рѣ возгради́шисѧ, ѿ ни́хже разори́лсѧ є҆сѝ, и҆ ѡ҆пꙋстоши́вшїи тѧ̀ и҆зы́дꙋтъ и҆з̾ тебє̀. |
|
18
|
18
|
| ἆρον κύκλῳ τοὺς ὀφθαλμούς σου καὶ ἰδὲ πάντας, ἰδοὺ συνήχθησαν καὶ ἤλθοσαν πρός σε· ζῶ ἐγώ, λέγει Κύριος, ὅτι πάντας αὐτοὺς ὡς κόσμον ἐνδύσῃ καὶ περιθήσῃ αὐτοὺς ὡς κόσμον νύμφης. | Возведѝ ѡ҆́крестъ ѻ҆́чи твоѝ и҆ ви́ждь всѧ̑, сѐ, собра́шасѧ и҆ прїидо́ша къ тебѣ̀, живꙋ̀ а҆́зъ, гл҃етъ гдⷭ҇ь: ꙗ҆́кѡ всѣ́ми и҆́ми а҆́ки въ красотꙋ̀ ѡ҆блече́шисѧ и҆ ѡ҆бложи́ши себѐ и҆́ми ꙗ҆́кѡ оу҆́тварїю невѣ́ста. |
|
19
|
19
|
| ὅτι τὰ ἔρημά σου καὶ τὰ διεφθαρμένα καὶ τὰ πεπτωκότα νῦν στενοχωρήσει ἀπὸ τῶν κατοικούντων, καὶ μακρυνθήσονται ἀπὸ σοῦ οἱ καταπίνοντές σε. | Поне́же пꙋста̑ѧ твоѧ̑ и҆ разсы̑панаѧ и҆ па̑дшаѧ нн҃ѣ оу҆тѣснѣ́ютъ ѿ ѡ҆бита́ющихъ, и҆ оу҆далѧ́тсѧ ѿ тебє̀ поглоща́ющїи тѧ̀. |
|
20
|
20
|
| ἐροῦσι γὰρ εἰς τὰ ὦτά σου οἱ υἱοί σου, οὓς ἀπολώλεκας· στενός μοι ὁ τόπος, ποίησόν μοι τόπον, ἵνα κατοικήσω. | Рекꙋ́тъ бо во оу҆́шы твоѝ сы́нове твоѝ, и҆̀хже бы́лъ погꙋби́лъ є҆сѝ: тѣ́сно мѝ мѣ́сто, сотвори́ ми мѣ́сто, да вселю́сѧ. |
|
21
|
21
|
| καὶ ἐρεῖς ἐν τῇ καρδίᾳ σου· τίς ἐγέννησέ μοι τούτους; ἐγὼ δὲ ἄτεκνος καὶ χήρα, τούτους δὲ τίς ἐξέθρεψέ μοι; ἐγὼ δὲ κατελείφθην μόνη, οὗτοι δέ μοι ποῦ ἦσαν; | И҆ рече́ши въ се́рдцы свое́мъ: кто̀ мнѣ̀ породѝ си́хъ; а҆́зъ же безча́дна и҆ вдова̀, си́хъ же кто̀ воспита̀ мнѣ̀; а҆́зъ же ѡ҆ста́хсѧ є҆ди́на, сі́и же мнѣ̀ гдѣ̀ бы́ша; |
|
22
|
22
|
| Οὕτως λέγει Κύριος Κύριος· ἰδοὺ αἴρω εἰς τὰ ἔθνη τὴν χεῖρά μου καὶ εἰς τὰς νήσους ἀρῶ σύσσημόν μου, καὶ ἄξουσι τοὺς υἱούς σου ἐν κόλπῳ, τὰς δὲ θυγατέρας σου ἐπ᾿ ὤμων ἀροῦσι, | Та́кѡ гл҃етъ гдⷭ҇ь гдⷭ҇ь: сѐ, воздвиза́ю на ꙗ҆зы́ки рꙋ́кꙋ мою̀ и҆ на ѻ҆́стровы воздви́гнꙋ зна́менїе моѐ, и҆ приведꙋ́тъ сы́ны твоѧ̑ въ ло́нѣ и҆ дщє́ри твоѧ̑ на плеща́хъ во́змꙋтъ. |
|
23
|
23
|
| καὶ ἔσονται βασιλεῖς τιθηνοί σου, αἱ δὲ ἄρχουσαι τροφοί σου· ἐπὶ πρόσωπον τῆς γῆς προσκυνήσουσί σε καὶ τὸν χοῦν τῶν ποδῶν σου λείξουσι· καὶ γνώσῃ ὅτι ἐγὼ Κύριος, καὶ οὐκ αἰσχυνθήσονται οἱ ὑπομένοντές με. | И҆ бꙋ́дꙋтъ ца́рїе корми́телїе твоѝ, и҆ кнѧги̑ни и҆́хъ корми̑лицы твоѧ̑: до лица̀ землѝ покло́нѧтсѧ тебѣ̀ и҆ пра́хъ но́гъ твои́хъ ѡ҆бли́жꙋтъ, и҆ оу҆вѣ́си, ꙗ҆́кѡ а҆́зъ гдⷭ҇ь бг҃ъ, и҆ не посра́мѧтсѧ терпѧ́щїи мѧ̀. |
|
24
|
24
|
| μὴ λήψεταί τις παρὰ γίγαντος σκῦλα; καὶ ἐὰν αἰχμαλωτεύσῃ τις ἀδίκως, σωθήσεται; | Є҆да̀ во́зметъ кто̀ ѿ и҆споли́на кѡры́сти; и҆ а҆́ще кто̀ плѣни́тъ непра́веднѣ, спасе́тлисѧ; |
|
25
|
25
|
| οὕτως λέγει Κύριος· ἐάν τις αἰχμαλωτεύσῃ γίγαντα, λήψεται σκύλα· λαμβάνων δὲ παρὰ ἰσχύοντος σωθήσεται· ἐγὼ δὲ τὴν κρίσιν σου κρινῶ, καὶ ἐγὼ τοὺς υἱούς σου ρύσομαι· | Занѐ та́кѡ гл҃етъ гдⷭ҇ь: а҆́ще кто̀ плѣни́тъ и҆споли́на, во́зметъ кѡры́сти: взе́млѧй же ѿ крѣ́пкагѡ спасе́тсѧ: а҆́зъ же прю̀ твою̀ разсꙋждꙋ̀ и҆ а҆́зъ сы́ны твоѧ̑ и҆зба́влю: |
|
26
|
26
|
| καὶ φάγονται οἱ θλίψαντές σε τὰς σάρκας αὐτῶν καὶ πίονται ὡς οἶνον νέον τὸ αἷμα αὐτῶν καὶ μεθυσθήσονται, καὶ αἰσθανθήσεται πᾶσα σάρξ ὅτι ἐγὼ Κύριος ὁ ρυσάμενός σε καὶ ἀντιλαμβανόμενος ἰσχύος ᾿Ιακώβ. | и҆ ѡ҆скорби́вшїи тебѐ снѣдѧ́тъ пло́ть свою̀ и҆ и҆спїю́тъ ꙗ҆́кѡ вїно̀ но́во кро́вь свою̀, и҆ оу҆пїю́тсѧ: и҆ оу҆вѣ́сть всѧ́ка пло́ть, ꙗ҆́кѡ а҆́зъ гдⷭ҇ь и҆зба́вивый тѧ̀ и҆ застꙋпа́ѧй крѣ́пость і҆а́кѡвлю. |
|
Κεφάλαιο 50
|
Глава́ н҃
|
|
1
|
1
|
| ΟΥΤΩΣ λέγει Κύριος· ποῖον τὸ βιβλίον τοῦ ἀποστασίου τῆς μητρὸς ὑμῶν, ᾧ ἐξαπέστειλα αὐτήν; ἢ τίνι ὑπόχρεῳ πέπρακα ὑμᾶς; ἰδοὺ ταῖς ἁμαρτίαις ὑμῶν ἐπράθητε, καὶ ταῖς ἀνομίαις ὑμῶν ἐξαπέστειλα τὴν μητέρα ὑμῶν. | Та́кѡ гл҃етъ гдⷭ҇ь: ка́ѧ кни́га ѿпꙋще́нїѧ ма́тере ва́шеѧ, є҆́юже ѿпꙋсти́хъ ю҆̀; и҆лѝ ко́емꙋ заимода́вцꙋ прода́хъ вы̀; сѐ, грѣхмѝ ва́шими прода́стесѧ, и҆ беззако́нїй ра́ди ва́шихъ ѿпꙋсти́хъ ма́терь ва́шꙋ. |
|
2
|
2
|
| τί ὅτι ἦλθον καὶ οὐκ ἦν ἄνθρωπος; ἐκάλεσα καὶ οὐκ ἦν ὁ ὑπακούων; μὴ οὐκ ἰσχύει ἡ χείρ μου τοῦ ρύσασθαι ἢ οὐκ ἰσχύω τοῦ ἐξελέσθαι; ἰδοὺ τῇ ἀπειλῇ μου ἐξερημώσω τὴν θάλασσαν καὶ θήσω ποταμοὺς ἐρήμους, καὶ ξηρανθήσονται οἱ ἰχθύες αὐτῶν ἀπὸ τοῦ μὴ εἶναι ὕδωρ καὶ ἀποθανοῦνται ἐν δίψει. | Что̀ ꙗ҆́кѡ прїидо́хъ, и҆ не бѧ́ше человѣ́ка; зва́хъ, и҆ не бѣ̀ послꙋ́шающагѡ; є҆да̀ не мо́жетъ рꙋка̀ моѧ̀ и҆зба́вити, и҆лѝ не могꙋ̀ и҆з̾ѧ́ти; сѐ, запреще́нїемъ мои́мъ ѡ҆пꙋстошꙋ̀ мо́ре и҆ положꙋ̀ рѣ́ки пꙋ̑сты, и҆ и҆́зсхнꙋтъ ры̑бы и҆́хъ не сꙋ́щей водѣ̀ и҆ оу҆́мрꙋтъ жа́ждею: |
|
3
|
3
|
| ἐνδύσω τὸν οὐρανὸν σκότος καὶ ὡς σάκκον θήσω τὸ περιβόλαιον αὐτοῦ. | ѡ҆блекꙋ̀ не́бо во тмꙋ̀ и҆ положꙋ̀ а҆́ки вре́тище ѻ҆де́ждꙋ є҆гѡ̀. |
|
4
|
4
|
| Κύριος δίδωσί μοι γλῶσσαν παιδείας τοῦ γνῶναι ἡνίκα δεῖ εἰπεῖν λόγον ἔθηκέ μοι πρωΐ πρωΐ, προσέθηκέ μοι ὠτίον ἀκούειν· | Гдⷭ҇ь гдⷭ҇ь дае́тъ мнѣ̀ ѧ҆зы́къ наꙋче́нїѧ, є҆́же разꙋмѣ́ти, є҆гда̀ подоба́етъ рещѝ сло́во: положи́ мѧ оу҆́трѡ оу҆́трѡ, приложи́ ми оу҆́хо, є҆́же слы́шати, |
|
5
|
5
|
| καὶ ἡ παιδεία Κυρίου Κυρίου ἀνοίγει μου τὰ ὦτα, ἐγὼ δὲ οὐκ ἀπειθῶ οὐδὲ ἀντιλέγω, | и҆ наказа́нїе гдⷭ҇не ѿверза́етъ оу҆́шы моѝ: а҆́зъ же не проти́влюсѧ, ни противоглаго́лю. |
|
6
|
6
|
| τὸν νῶτόν μου ἔδωκα εἰς μάστιγας, τὰς δὲ σιαγόνας μου εἰς ραπίσματα, τὸ δὲ πρόσωπόν μου οὐκ ἀπέστρεψα ἀπὸ αἰσχύνης ἐμπτυσμάτων· | Плещы̀ моѝ вда́хъ на ра̑ны и҆ лани̑тѣ моѝ на заꙋшє́нїѧ, лица́ же моегѡ̀ не ѿврати́хъ ѿ стꙋда̀ заплева́нїй, |
|
7
|
7
|
| καὶ Κύριος Κύριος βοηθός μοι ἐγενήθη, διὰ τοῦτο οὐκ ἐνετράπην, ἀλλὰ ἔθηκα τὸ πρόσωπόν μου ὡς στερεὰν πέτραν καὶ ἔγνων ὅτι οὐ μὴ αἰσχυνθῶ· | и҆ гдⷭ҇ь гдⷭ҇ь помо́щникъ мѝ бы́сть: сегѡ̀ ра́ди не оу҆срами́хсѧ, но положи́хъ лицѐ своѐ а҆́ки тве́рдый ка́мень и҆ разꙋмѣ́хъ, ꙗ҆́кѡ не постыждꙋ́сѧ: |
|
8
|
8
|
| ὅτι ἐγγίζει ὁ δικαιώσας με. τίς ὁ κρινόμενός μοι; ἀντιστήτω μοι ἅμα· καὶ τίς ὁ κρινόμενός μοι; ἐγγισάτω μοι. | занѐ приближа́етсѧ ѡ҆правда́вый мѧ̀. Кто̀ прѧ́йсѧ со мно́ю; да сопротивоста́нетъ мнѣ̀ кꙋ́пнѡ. И҆ кто̀ сꙋдѧ́йсѧ со мно́ю; да прибли́житсѧ ко мнѣ̀. |
|
9
|
9
|
| ἰδοὺ Κύριος Κύριος βοηθήσει μοι· τίς κακώσει με; ἰδοὺ πάντες ὑμεῖς ὡς ἱμάτιον παλαιωθήσεσθε, καὶ ὡς σὴς καταφάγεται ὑμᾶς. | Сѐ, гдⷭ҇ь гдⷭ҇ь помо́жетъ мѝ: кто̀ ѡ҆ѕло́битъ мѧ̀; Сѐ, всѝ вы̀ ꙗ҆́кѡ ри́за ѡ҆бетша́ете, и҆ ꙗ҆́кѡ мо́лїе и҆з̾ѧ́стъ вы̀. |
|
10
|
10
|
| Τίς ἐν ὑμῖν ὁ φοβούμενος τὸν Κύριον; ὑπακουσάτω τῆς φωνῆς τοῦ παιδὸς αὐτοῦ. οἱ πορευόμενοι ἐν σκότει καὶ οὐκ ἔστιν αὐτοῖς φῶς, πεποίθατε ἐπὶ τῷ ὀνόματι Κυρίου καὶ ἀντιστηρίσασθε ἐπὶ τῷ Θεῷ. | Кто̀ въ ва́съ боѧ́йсѧ гдⷭ҇а; да послꙋ́шаетъ гла́са ѻ҆́трока є҆гѡ̀. Ходѧ́щїи во тмѣ̀, и҆ нѣ́сть и҆̀мъ свѣ́та, надѣ́йтесѧ на и҆́мѧ гдⷭ҇не и҆ оу҆тверди́тесѧ ѡ҆ бз҃ѣ. |
|
11
|
11
|
| ἰδοὺ πάντες ὑμεῖς πῦρ καίετε καὶ κατισχύετε φλόγα· πορεύεσθε τῷ φωτὶ τοῦ πυρὸς ὑμῶν καὶ τῇ φλογί, ᾗ ἐξεκαύσατε· δι᾿ ἐμὲ ἐγένετο ταῦτα ὑμῖν, ἐν λύπῃ κοιμηθήσεσθε. | Сѐ, всѝ вы̀ ѻ҆́гнь раждиза́ете оу҆крѣплѧ́ете пла́мень: ходи́те свѣ́томъ ѻ҆гнѧ̀ ва́шегѡ и҆ пла́менемъ, є҆го́же разжего́сте. Менє̀ ра́ди бы́ша сїѧ̑ ва́мъ, въ печа́ли оу҆́спнете. |
|
Κεφάλαιο 51
|
Глава́ н҃а
|
|
1
|
1
|
| ΑΚΟΥΣΑΤΕ μου, οἱ διώκοντες τὸ δίκαιον καὶ ζητοῦντες τὸν Κύριον, ἐμβλέψατε εἰς τὴν στερεὰν πέτραν, ἣν ἐλατομήσατε, καὶ εἰς τὸν βόθυνον τοῦ λάκκου, ὃν ὠρύξατε. | Послꙋ́шайте менѐ, гонѧ́щїи пра́вдꙋ и҆ взыска́ющїи гдⷭ҇а, воззри́те на тве́рдый ка́мень, є҆го́же и҆зсѣко́сте [Є҆вр.: и҆з̾ негѡ́же и҆зсѣ́чени бы́сте.], и҆ въ ю҆до́ль пото́ка, ю҆́же и҆скопа́сте [Є҆вр.: и҆з̾ неѧ́же и҆ско́пани бы́сте.]. |
|
2
|
2
|
| ἐμβλέψατε εἰς ῾Αβραὰμ τὸν πατέρα ὑμῶν καὶ εἰς Σάρραν τὴν ὠδίνουσαν ὑμᾶς· ὅτι εἷς ἦν, καὶ ἐκάλεσα αὐτὸν καὶ εὐλόγησα αὐτὸν καὶ ἠγάπησα αὐτὸν καὶ ἐπλήθυνα αὐτόν. | Воззри́те на а҆враа́ма ѻ҆тца̀ ва́шего и҆ на са́ррꙋ породи́вшꙋю вы̀: ꙗ҆́кѡ є҆ди́нъ бѣ̀, и҆ призва́хъ є҆го̀, и҆ бл҃гослови́хъ є҆го̀, и҆ возлюби́хъ є҆го̀, и҆ оу҆мно́жихъ є҆го̀. |
|
3
|
3
|
| καὶ σὲ νῦν παρακαλέσω, Σιών, καὶ παρεκάλεσα πάντα τὰ ἔρημα αὐτῆς καὶ θήσω τὰ ἔρημα αὐτῆς ὡς παράδεισον Κυρίου· εὐφροσύνην καὶ ἀγαλλίαμα εὑρήσουσιν ἐν αὐτῇ, ἐξομολόγησιν καὶ φωνὴν αἰνέσεως. | И҆ тебѐ нн҃ѣ оу҆тѣ́шꙋ, сїѡ́не, и҆ оу҆тѣ́шихъ всѧ̑ пꙋсты̑ни є҆гѡ̀, и҆ поста́влю пꙋсты́ню є҆гѡ̀ ꙗ҆́кѡ ра́й, и҆ ꙗ҆̀же ко за́падѡмъ є҆гѡ̀ а҆́ки ра́й гдⷭ҇ень: ра́дость и҆ весе́лїе ѡ҆брѧ́щꙋтъ въ не́мъ, и҆сповѣ́данїе и҆ гла́съ хвале́нїѧ. |
|
4
|
4
|
| ἀκούσατέ μου, ἀκούσατέ μου, λαός μου, καὶ οἱ βασιλεῖς, πρός με ἐνωτίσασθε, ὅτι νόμος παρ᾿ ἐμοῦ ἐξελεύσεται καὶ ἡ κρίσις μου εἰς φῶς ἐθνῶν. | Послꙋ́шайте менѐ, лю́дїе моѝ, послꙋ́шайте, и҆ ца́рїе, ко мнѣ̀ внꙋши́те: ꙗ҆́кѡ зако́нъ ѿ менє̀ и҆зы́детъ, и҆ сꙋ́дъ мо́й во свѣ́тъ ꙗ҆зы́кѡмъ. |
|
5
|
5
|
| ἐγγίζει ταχὺ ἡ δικαιοσύνη μου, καὶ ἐξελεύσεται ὡς φῶς τὸ σωτήριόν μου καὶ εἰς τὸν βραχίονά μου ἔθνη ἐλπιοῦσιν· ἐμὲ νῆσοι ὑπομενοῦσι καὶ εἰς τὸν βραχίονά ἐλπιοῦσιν. | Приближа́етсѧ ско́рѡ пра́вда моѧ̀, и҆ и҆зы́детъ ꙗ҆́кѡ свѣ́тъ спⷭ҇нїе моѐ, и҆ на мы́шцꙋ мою̀ ꙗ҆зы́цы надѣ́ѧтисѧ бꙋ́дꙋтъ: менѐ ѻ҆́строви ѡ҆жида́ти и҆ на мы́шцꙋ мою̀ оу҆пова́ти бꙋ́дꙋтъ. |
|
6
|
6
|
| ἄρατε εἰς τὸν οὐρανὸν τοὺς ὀφθαλμοὺς ὑμῶν καὶ ἐμβλέψατέ εἰς τὴν γῆν κάτω, ὅτι ὁ οὐρανὸς ὡς καπνὸς ἐστερεώθη, ἡ δὲ γῆ ὡς ἱμάτιον παλαιωθήσεται, οἱ δὲ κατοικοῦντες τὴν γῆν ὥσπερ ταῦτα ἀποθανοῦνται, τὸ δὲ σωτήριόν μου εἰς τὸν αἰῶνα ἔσται, ἡ δὲ δικαιοσύνη μου οὐ μὴ ἐκλίπῃ. | Воздви́гните на не́бо ѻ҆́чи ва́ши и҆ воззри́те на зе́млю до́лꙋ, поне́же не́бо ꙗ҆́кѡ ды́мъ оу҆тверди́сѧ, и҆ землѧ̀ ꙗ҆́кѡ ри́за ѡ҆бетша́етъ, живꙋ́щїи же на землѝ ꙗ҆́коже сїѧ̑ и҆зо́мрꙋтъ, спⷭ҇нїе же моѐ во вѣ́къ бꙋ́детъ, и҆ пра́вда моѧ̀ не ѡ҆скꙋдѣ́етъ. |
|
7
|
7
|
| ἀκούσατέ μου, οἱ εἰδότες κρίσιν, λαός μου, οὗ ὁ νόμος μου ἐν τῇ καρδίᾳ ὑμῶν· μὴ φοβεῖσθε ὀνειδισμὸν ἀνθρώπων καὶ τῷ φαυλισμῷ αὐτῶν μὴ ἡττᾶσθε. | Послꙋ́шайте менѐ, вѣ́дѧщїи сꙋ́дъ, лю́дїе моѝ, и҆̀мже зако́нъ мо́й въ се́рдцы ва́шемъ, не бо́йтесѧ оу҆коре́нїѧ человѣ́ча и҆ похꙋле́нїю и҆́хъ не покарѧ́йтесѧ. |
|
8
|
8
|
| ὡς γὰρ ἱμάτιον βρωθήσεται ὑπὸ χρόνου καὶ ὡς ἔρια βρωθήσεται ὑπὸ σητός· ἡ δὲ δικαιοσύνη μου εἰς τὸν αἰῶνα ἔσται, τὸ δὲ σωτήριόν μου εἰς γενεὰς γενεῶν. | Ꙗ҆́коже бо ри́за снѣде́на бꙋ́детъ вре́менемъ, и҆ ꙗ҆́кѡ сꙋкно̀ и҆з̾ѧ́стсѧ мольмѝ, пра́вда же моѧ̀ во вѣ́ки бꙋ́детъ и҆ спⷭ҇нїе моѐ въ ро́ды родѡ́въ. |
|
9
|
9
|
| ᾿Εξεγείρου ἐξεγείρου, ῾Ιερουσαλήμ, καὶ ἔνδυσαι τὴν ἰσχὺν τοῦ βραχίονός σου· ἐξεγείρου ὡς ἐν ἀρχῇ ἡμέρας, ὡς γενεὰ αἰῶνος. οὐ σὺ εἶ | Воста́ни, воста́ни, і҆ерⷭ҇ли́ме, и҆ ѡ҆блецы́сѧ во крѣ́пость мы́шцы твоеѧ̀, воста́ни ꙗ҆́кѡ въ нача́лѣ днѐ, ꙗ҆́кѡ ро́дъ вѣ́ка: не ты́ ли є҆сѝ побѣди́лъ го́рдаго и҆ расто́ргнꙋлъ ѕмі́а; |
|
10
|
10
|
| ἡ ἐρημοῦσα θάλασσαν, ὕδωρ ἀβύσσου πλῆθος; ἡ θεῖσα τὰ βάθη τῆς θαλάσσης ὁδὸν διαβάσεως ρυομένοις | Не ты̀ и҆ є҆сѝ ѡ҆пꙋстоша́ѧй мо́ре, во́дꙋ бе́здны мно́гꙋ; положи́вый глꙋбины̑ морскі̑ѧ пꙋ́ть прохо́да и҆з̾ѧ̑тымъ и҆ и҆зба́влєнымъ; |
|
11
|
11
|
| καὶ λελυτρωμένοις; ὑπὸ γὰρ Κυρίου ἀποστραφήσονται καὶ ἥξουσιν εἰς Σιὼν μετ᾿ εὐφροσύνης καὶ ἀγαλλιάματος αἰωνίου· ἐπὶ κεφαλῆς γὰρ αὐτῶν ἀγαλλίασις καὶ αἴνεσις; καὶ εὐφροσύνη καταλήψεται αὐτούς, ἀπέδρα ὀδύνη καὶ λύπη καὶ στεναγμός. | Гдⷭ҇емъ бо возвратѧ́тсѧ и҆ прїи́дꙋтъ въ сїѡ́нъ съ ра́достїю и҆ со весе́лїемъ вѣ́чнымъ: на главѣ́ бо и҆́хъ весе́лїе и҆ хвала̀, и҆ ра́дость прїи́метъ ѧ҆̀: ѿбѣжѐ болѣ́знь и҆ печа́ль и҆ воздыха́нїе. |
|
12
|
12
|
| ἐγώ εἰμι, ἐγώ εἰμι ὁ παρακαλῶν σε· γνῶθι τίνα εὐλαβηθεῖσα ἐφοβήθης ἀπὸ ἀνθρώπου θνητοῦ καὶ ἀπὸ υἱοῦ ἀνθρώπου, οἳ ὡσεὶ χόρτος ἐξηράνθησαν. | А҆́зъ є҆́смь, а҆́зъ є҆́смь оу҆тѣша́ѧй тѧ̀: разꙋмѣ́й, кто̀ сы́й оу҆боѧ́лсѧ є҆сѝ человѣ́ка сме́ртна и҆ сы́на человѣ́ча, и҆̀же ꙗ҆́кѡ трава̀ и҆зсхо́ша, |
|
13
|
13
|
| καὶ ἐπελάθου Θεὸν τὸν ποιήσαντά σε, τὸν ποιήσαντα τὸν οὐρανὸν καὶ θεμελιώσαντα τὴν γῆν, καὶ ἐφόβου ἀεὶ πάσας τὰς ἡμέρας τὸ πρόσωπον τοῦ θυμοῦ τοῦ θλίβοντός σε· ὃν τρόπον γὰρ ἐβουλεύσατο τοῦ ἆραί σε, καὶ νῦν ποῦ ὁ θυμὸς τοῦ θλίβοντός σε; | и҆ забы́лъ є҆сѝ бг҃а созда́вшаго тѧ̀, сотво́ршаго не́бо и҆ ѡ҆снова́вшаго зе́млю: и҆ боѧ́лсѧ є҆сѝ прⷭ҇нѡ во всѧ̑ дни̑ лица̀ ꙗ҆́рости стꙋжа́ющагѡ тебѣ̀: ка́кѡ бо восхотѣ̀ взѧ́ти тѧ̀, и҆ нн҃ѣ гдѣ̀ ꙗ҆́рость стꙋжа́ющагѡ тебѣ̀; |
|
14
|
14
|
| ἐν γὰρ τῷ σῴζεσθαί σε οὐ στήσεται οὐδὲ χρονιεῖ· | Внегда́ бо спасти́сѧ тебѣ̀, не ста́нетъ, нижѐ оу҆ме́длитъ: |
|
15
|
15
|
| ὅτι ἐγὼ ὁ Θεός σου ὁ ταράσσων τὴν θάλασσαν καὶ ἠχῶν τὰ κύματα αὐτῆς, Κύριος σαβαὼθ ὄνομά μοι. | ꙗ҆́кѡ а҆́зъ бг҃ъ тво́й, возмꙋща́ѧй мо́ре и҆ творѧ́й шꙋ́мъ волна́мъ є҆гѡ̀: гдⷭ҇ь саваѡ́ѳъ и҆́мѧ мнѣ̀. |
|
16
|
16
|
| θήσω τοὺς λόγους μου εἰς τὸ στόμα σου καὶ ὑπὸ τὴν σκιὰν τῆς χειρός μου σκεπάσω σε, ἐν ᾗ ἔστησα τὸν οὐρανὸν καὶ ἐθεμελίωσα τὴν γῆν· καὶ ἐρεῖ Σιών· λαός μου εἶ σύ. | Положꙋ̀ словеса̀ моѧ̑ во оу҆ста̀ твоѧ̑ и҆ под̾ сѣ́нїю рꙋкѝ моеѧ̀ покры́ю тѧ̀, є҆́юже поста́вихъ не́бо и҆ ѡ҆снова́хъ зе́млю: и҆ рече́тъ сїѡ́нꙋ: лю́дїе моѝ є҆стѐ вы̀. |
|
17
|
17
|
| ᾿Εξεγείρου ἐξεγείρου, ἀνάστηθι, ῾Ιερουσαλήμ, ἡ πιοῦσα ἐκ χειρὸς Κυρίου τὸ ποτήριον τοῦ θυμοῦ αὐτοῦ· τὸ ποτήριον γὰρ τῆς πτώσεως, τὸ κόνδυ τοῦ θυμοῦ ἐξέπιες καὶ ἐξεκένωσας. | Воста́ни, воста́ни, воскрⷭ҇нѝ, і҆ерⷭ҇ли́ме, и҆спи́вый ча́шꙋ ꙗ҆́рости ѿ рꙋкѝ гдⷭ҇ни: ча́шꙋ бо паде́нїѧ, фїа́лъ ꙗ҆́рости и҆спи́лъ и҆ и҆стощи́лъ є҆сѝ, |
|
18
|
18
|
| καὶ οὐκ ἦν ὁ παρακαλῶν σε ἀπὸ πάντων τῶν τέκνων σου, ὧν ἔτεκες, καὶ οὐκ ἦν ὁ ἀντιλαμβανόμενος τῆς χειρός σου οὐδὲ ἀπὸ πάντων τῶν υἱῶν σου, ὧν ὕψωσας. | и҆ не бы́сть оу҆тѣша́ѧй тебѐ ѿ всѣ́хъ ча̑дъ твои́хъ, ꙗ҆̀же роди́лъ є҆сѝ, и҆ не бы́сть под̾е́млющагѡ рꙋкѝ твоеѧ̀, нижѐ ѿ всѣ́хъ сынѡ́въ твои́хъ, и҆̀хже возне́слъ є҆сѝ. |
|
19
|
19
|
| δύο ταῦτα ἀντικείμενά σοι· τίς συλλυπηθήσεταί σοι; πτῶμα καὶ σύντριμμα, λιμὸς καὶ μάχαιρα. τίς παρακαλέσει σε; | Два̀ сїѧ̑ проти̑вна тебѣ̀, кто̀ сожалѣ́етъ тебѣ̀; паде́нїе и҆ сокрꙋше́нїе, гла́дъ и҆ ме́чь, кто̀ оу҆тѣ́шитъ тѧ̀; |
|
20
|
20
|
| οἱ υἱοί σου, οἱ ἀπορούμενοι, οἱ καθεύδοντες ἐπ᾿ ἄκρου πάσης ἐξόδου ὡς σευτλίον ἡμίεφθον, οἱ πλήρεις θυμοῦ Κυρίου, ἐκλελυμένοι διὰ Κυρίου τοῦ Θεοῦ. | Сы́нове твоѝ ѡ҆бнища́вшїи, сѣдѧ́ще на краѝ всѧ́кагѡ и҆схо́да, ꙗ҆́кѡ све́кла недоваре́наѧ, и҆спо́лнени ꙗ҆́рости гдⷭ҇ни, разсла́блени гдⷭ҇емъ бг҃омъ. |
|
21
|
21
|
| διὰ τοῦτο ἄκουε, τεταπεινωμένη, καὶ μεθύουσα οὐκ ἀπὸ οἴνου· | Сегѡ̀ ра́ди слы́ши, смире́нный и҆ оу҆пи́выйсѧ не вїно́мъ: |
|
22
|
22
|
| οὕτω λέγει Κύριος ὁ Θεὸς ὁ κρίνων τὸν λαὸν αὐτοῦ· ἰδοὺ εἴληφα ἐκ τῆς χειρός σου τὸ ποτήριον τῆς πτώσεως, τὸ κόνδυ τοῦ θυμοῦ μου, καὶ οὐ προσθήσῃ ἔτι πιεῖν αὐτό· | та́кѡ гл҃етъ гдⷭ҇ь бг҃ъ сꙋдѧ́й лю́демъ свои̑мъ: сѐ, взѧ́хъ ѿ рꙋкѝ твоеѧ̀ ча́шꙋ паде́нїѧ, фїа́лъ ꙗ҆́рости моеѧ̀, и҆ не приложи́ши ксемꙋ̀ пи́ти є҆ѧ̀: |
|
23
|
23
|
| καὶ δώσω αὐτὸ εἰς τὰς χεῖρας τῶν ἀδικησάντων σε καὶ τῶν ταπεινωσάντων σε, οἳ εἶπαν τῇ ψυχῇ σου· κύψον, ἵνα παρέλθωμεν· καὶ ἔθηκας ἴσα τῇ γῇ τὰ μετάφρενά σου ἔξω τοῖς παραπορευομένοις. | и҆ вложꙋ̀ ю҆̀ въ рꙋ́цѣ преѡби́дѣвшихъ тѧ̀ и҆ смири́вшихъ тѧ̀, и҆̀же реко́ша дꙋшѝ твое́й: преклони́сѧ, да мине́мъ: и҆ положи́лъ є҆сѝ ра́внѡ землѝ плещы̀ твоѧ̑ ѿвнѣ̀ мимоходѧ́щымъ. |
|
Κεφάλαιο 52
|
Глава́ н҃в
|
|
1
|
1
|
| ΕΞΕΓΕΙΡΟΥ ἐξεγείρου, Σιών, ἔνδυσαι τὴν ἰσχύν σου, Σιών, καὶ ἔνδυσαι τὴν δόξαν σου, ῾Ιερουσαλὴμ πόλις ἡ ἁγία· οὐκέτι προστεθήσεται διελθεῖν διὰ σοῦ ἀπερίτμητος καὶ ἀκάθαρτος. | Воста́ни, воста́ни, сїѡ́не, ѡ҆блецы́сѧ во крѣ́пость твою̀, сїѡ́не, и҆ ты̀ ѡ҆блецы́сѧ во сла́вꙋ твою̀, і҆ерⷭ҇ли́ме, гра́де ст҃ы́й, ктомꙋ̀ не приложи́тъ проитѝ сквозѣ̀ тѧ̀ неѡбрѣ́занный и҆ нечи́стый. |
|
2
|
2
|
| ἐκτίναξαι τὸν χοῦν καὶ ἀνάστηθι, κάθισον, ῾Ιερουσαλήμ· ἔκδυσαι τὸν δεσμὸν τοῦ τραχήλου σου, ἡ αἰχμάλωτος θυγάτηρ Σιών. | И҆стрѧсѝ пра́хъ и҆ воста́ни, сѧ́ди, і҆ерⷭ҇ли́ме, совлецы̀ оу҆́зꙋ вы́и твоеѧ̀, плѣне́наѧ дщѝ сїѡ́нѧ. |
|
3
|
3
|
| ὅτι τάδε λέγει Κύριος· δωρεὰν ἐπράθητε καὶ οὐ μετὰ ἀργυρίου λυτρωθήσεσθε. | Ꙗ҆́кѡ сїѧ̑ гл҃етъ гдⷭ҇ь: тꙋ́не про́дани бы́сте, и҆ не сребро́мъ и҆зба́витесѧ. |
|
4
|
4
|
| οὕτως λέγει Κύριος· εἰς Αἴγυπτον κατέβη ὁ λαός μου τὸ πρότερον παροικῆσαι ἐκεῖ, καὶ εἰς ᾿Ασσυρίους βίᾳ ἤχθησαν· | Та́кѡ гл҃етъ гдⷭ҇ь: во є҆гѵ́петъ снидо́ша лю́дїе моѝ пре́жде, є҆́же прише́лцємъ бы́ти та́мѡ, и҆ во а҆ссѷрі́ю нꙋ́ждею ѿведо́шасѧ. |
|
5
|
5
|
| καὶ νῦν τί ἐστε ὦδε; τάδε λέγει Κύριος· ὅτι ἐλήφθη ὁ λαός μου δωρεάν, θαυμάζετε καὶ ὀλολύζετε. τάδε λέγει Κύριος· δι᾿ ὑμᾶς διαπαντὸς τὸ ὄνομά μου βλασφημεῖται ἐν τοῖς ἔθνεσι. | И҆ нн҃ѣ что̀ здѣ̀ є҆стѐ; сїѧ̑ гл҃етъ гдⷭ҇ь: ꙗ҆́кѡ взѧ́шасѧ лю́дїе моѝ тꙋ́не, чꙋди́тесѧ и҆ пла́читесѧ. Та́кѡ гл҃етъ гдⷭ҇ь: ва́съ ра́ди прⷭ҇нѡ и҆́мѧ моѐ хꙋ́литсѧ во ꙗ҆зы́цѣхъ. |
|
6
|
6
|
| διὰ τοῦτο γνώσεται ὁ λαός μου τὸ ὄνομά μου ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ, ὅτι ἐγώ εἰμι αὐτὸς ὁ λαλῶν· πάρειμι | Сегѡ̀ ра́ди позна́ютъ лю́дїе моѝ и҆́мѧ моѐ въ то́й де́нь, ꙗ҆́кѡ а҆́зъ є҆́смь са́мъ гл҃ѧй, тꙋ̀ є҆́смь. |
|
7
|
7
|
| ὡς ὥρα ἐπὶ τῶν ὀρέων, ὡς πόδες εὐαγγελιζομένου ἀκοὴν εἰρήνης, ὡς εὐαγγελιζόμενος ἀγαθά, ὅτι ἀκουστὴν ποιήσω τὴν σωτηρίαν σου λέγων Σιών· βασιλεύσει σου ὁ Θεός. | Ко́ль красны̑ на гора́хъ но́ги благовѣствꙋ́ющихъ ми́ръ, благовѣствꙋ́ющихъ блага̑ѧ, ꙗ҆́кѡ слы́шано сотворю̀ спасе́нїе твоѐ, глаго́лѧ: сїѡ́не, воц҃ри́тсѧ бг҃ъ тво́й. |
|
8
|
8
|
| ὅτι φωνὴ τῶν φυλασσόντων σε ὑψώθη, καὶ τῇ φωνῇ ἅμα εὐφρανθήσονται· ὅτι ὀφθαλμοὶ πρὸς ὀφθαλμοὺς ὄψονται, ἡνίκα ἂν ἐλεήσῃ Κύριος τὴν Σιών. | Ꙗ҆́кѡ гла́съ хранѧ́щихъ тѧ̀ вознесе́сѧ, и҆ гла́сомъ вкꙋ́пѣ возра́дꙋютсѧ: ꙗ҆́кѡ ѻ҆́чи ко ѻ҆чесє́мъ воззрѧ́тъ, є҆гда̀ поми́лꙋетъ гдⷭ҇ь сїѡ́на. |
|
9
|
9
|
| ρηξάτω εὐφροσύνην ἅμα τὰ ἔρημα ῾Ιερουσαλήμ, ὅτι ἠλέησε Κύριος αὐτὴν καὶ ἐρρύσατο ῾Ιερουσαλήμ. | Да ѿры́гнꙋтъ весе́лїе вкꙋ́пѣ пꙋсты̑ни і҆ерⷭ҇ли̑мскїѧ, ꙗ҆́кѡ поми́лова гдⷭ҇ь люді́й свои́хъ и҆ и҆зба́ви і҆ерⷭ҇ли́ма: |
|
10
|
10
|
| καὶ ἀποκαλύψει Κύριος τὸν βραχίονα τὸν ἅγιον αὐτοῦ ἐνώπιον πάντων τῶν ἐθνῶν, καὶ ὄψονται πάντα ἄκρα τῆς γῆς τὴν σωτηρίαν τὴν παρὰ τοῦ Θεοῦ ἡμῶν. | и҆ ѿкры́етъ гдⷭ҇ь мы́шцꙋ свою̀ ст҃ꙋ́ю пред̾ всѣ́ми ꙗ҆зы̑ки, и҆ оу҆́зрѧтъ всѝ концы̑ землѝ спⷭ҇нїе, є҆́же ѿ бг҃а на́шегѡ. |
|
11
|
11
|
| ἀπόστητε, ἀπόστητε, ἐξέλθατε ἐκεῖθεν καὶ ἀκαθάρτου μὴ ἅπτεσθε, ἐξέλθετε ἐκ μέσου αὐτῆς, ἀφορίσθητε, οἱ φέροντες τὰ σκεύη Κυρίου· | Ѿстꙋпи́те, ѿстꙋпи́те, и҆зыди́те ѿсю́дꙋ и҆ нечистотѣ̀ не прикаса́йтесѧ, и҆зыди́те ѿ среды̀ є҆гѡ̀, ѿлꙋчи́тесѧ, носѧ́щїи сосꙋ́ды гдⷭ҇ни: |
|
12
|
12
|
| ὅτι οὐ μετὰ ταραχῆς ἐξελεύσεσθε, οὐδὲ φυγῇ πορεύσεσθε, προπορεύσεται γὰρ πρότερος ὑμῶν Κύριος καὶ ὁ ἐπισυνάγων ὑμᾶς Θεὸς ᾿Ισραήλ. | ꙗ҆́кѡ не съ мѧте́жемъ и҆зы́дете, нижѐ оу҆бѣжа́нїемъ по́йдете: по́йдетъ бо пред̾ ва́ми гдⷭ҇ь, и҆ собира́ѧй вы̀ гдⷭ҇ь бг҃ъ і҆и҃левъ. |
|
13
|
13
|
| ᾿Ιδοὺ συνήσει ὁ παῖς μου καὶ ὑψωθήσεται καὶ δοξασθήσεται καὶ μετεωρισθήσεται σφόδρα. | Сѐ, оу҆разꙋмѣ́етъ ѻ҆́трокъ мо́й и҆ вознесе́тсѧ и҆ просла́витсѧ ѕѣлѡ̀. |
|
14
|
14
|
| ὃν τρόπον ἐκστήσονται ἐπὶ σὲ πολλοὶ — οὕτως ἀδοξήσει ἀπὸ τῶν ἀνθρώπων τὸ εἶδός σου καὶ ἡ δόξα σου ἀπὸ υἱῶν ἀνθρώπων — | Ꙗ҆́коже оу҆жа́снꙋтсѧ ѡ҆ тебѣ̀ мно́зи, та́кѡ ѡ҆безсла́витсѧ ѿ человѣ̑къ ви́дъ тво́й, и҆ сла́ва твоѧ̀ ѿ сынѡ́въ человѣ́ческихъ. |
|
15
|
15
|
| οὕτω θαυμάσονται ἔθνη πολλὰ ἐπ᾿ αὐτῷ, καὶ συνέξουσι βασιλεῖς τὸ στόμα αὐτῶν· ὅτι οἷς οὐκ ἀνηγγέλη περὶ αὐτοῦ, ὄψονται, καὶ οἳ οὐκ ἀκηκόασι, συνήσουσι. | Та́кѡ оу҆дивѧ́тсѧ ꙗ҆зы́цы мно́зи ѡ҆ не́мъ, и҆ заградѧ́тъ ца́рїе оу҆ста̀ своѧ̑: ꙗ҆́кѡ, и҆̀мже не возвѣсти́сѧ ѡ҆ не́мъ, оу҆́зрѧтъ, и҆ и҆̀же не слы́шаша, оу҆разꙋмѣ́ютъ. |
|
Κεφάλαιο 53
|
Глава́ н҃г
|
|
1
|
1
|
| ΚΥΡΙΕ, τίς ἐπίστευσε τῇ ἀκοῇ ἡμῶν; καὶ ὁ βραχίων Κυρίου τίνι ἀπεκαλύφθη; | Гдⷭ҇и, кто̀ вѣ́рова слꙋ́хꙋ на́шемꙋ, и҆ мы́шца гдⷭ҇нѧ комꙋ̀ ѿкры́сѧ; |
|
2
|
2
|
| ἀνηγγείλαμεν ὡς παιδίον ἐναντίον αὐτοῦ, ὡς ρίζα ἐν γῇ διψώσῃ. οὐκ ἔστιν εἶδος αὐτῷ οὐδὲ δόξα· καὶ εἴδομεν αὐτόν, καὶ οὐκ εἶχεν εἶδος οὐδὲ κάλλος· | Возвѣсти́хомъ, ꙗ҆́кѡ ѻ҆троча̀ пред̾ ни́мъ ꙗ҆́кѡ ко́рень въ землѝ жа́ждꙋщей, нѣ́сть ви́да є҆мꙋ̀, нижѐ сла́вы: и҆ ви́дѣхомъ є҆го̀, и҆ не и҆мѧ́ше ви́да, ни добро́ты: |
|
3
|
3
|
| ἀλλὰ τὸ εἶδος αὐτοῦ ἄτιμον καὶ ἐκλεῖπον παρὰ πάντας τοὺς υἱοὺς τῶν ἀνθρώπων· ἄνθρωπος ἐν πληγῇ ὢν καὶ εἰδὼς φέρειν μαλακίαν, ὅτι ἀπέστραπται τὸ πρόσωπον αὐτοῦ, ἠτιμάσθη καὶ οὐκ ἐλογίσθη. | но ви́дъ є҆гѡ̀ безче́стенъ, оу҆ма́ленъ па́че всѣ́хъ сынѡ́въ человѣ́ческихъ: человѣ́къ въ ꙗ҆́звѣ сы́й и҆ вѣ́дый терпѣ́ти болѣ́знь, ꙗ҆́кѡ ѿврати́сѧ лицѐ є҆гѡ̀, безче́стно бы́сть, и҆ не вмѣни́сѧ. |
|
4
|
4
|
| οὗτος τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν φέρει καὶ περὶ ἡμῶν ὀδυνᾶται, καὶ ἡμεῖς ἐλογισάμεθα αὐτὸν εἶναι ἐν πόνῳ καὶ ἐν πληγῇ ὑπὸ Θεοῦ καὶ ἐν κακώσει. | Се́й грѣхѝ на́шѧ но́ситъ и҆ ѡ҆ на́съ болѣ́знꙋетъ, и҆ мы̀ вмѣни́хомъ є҆го̀ бы́ти въ трꙋдѣ̀ и҆ въ ꙗ҆́звѣ ѿ бг҃а и҆ во ѡ҆ѕлобле́нїи. |
|
5
|
5
|
| αὐτὸς δὲ ἐτραυματίσθη διὰ τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν καὶ μεμαλάκισται διὰ τὰς ἀνομίας ἡμῶν· παιδεία εἰρήνης ἡμῶν ἐπ᾿ αὐτόν. τῷ μώλωπι αὐτοῦ ἡμεῖς ἰάθημεν. | То́й же ꙗ҆́звенъ бы́сть за грѣхѝ на́шѧ и҆ мꙋ́ченъ бы́сть за беззакѡ́нїѧ на̑ша, наказа́нїе ми́ра на́шегѡ на не́мъ, ꙗ҆́звою є҆гѡ̀ мы̀ и҆сцѣлѣ́хомъ. |
|
6
|
6
|
| πάντες ὡς πρόβατα ἐπλανήθημεν, ἄνθρωπος τῇ ὁδῷ αὐτοῦ ἐπλανήθη· καὶ Κύριος παρέδωκεν αὐτὸν ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν. | Всѝ ꙗ҆́кѡ ѻ҆́вцы заблꙋди́хомъ: человѣ́къ ѿ пꙋтѝ своегѡ̀ заблꙋдѝ, и҆ гдⷭ҇ь предадѐ є҆го̀ грѣ̑хъ ра́ди на́шихъ. |
|
7
|
7
|
| καὶ αὐτὸς διὰ τὸ κεκακῶσθαι οὐκ ἀνοίγει τὸ στόμα αὐτοῦ· ὡς πρόβατον ἐπὶ σφαγὴν ἤχθη καὶ ὡς ἀμνὸς ἐναντίον τοῦ κείροντος αὐτὸν ἄφωνος, οὕτως οὐκ ἀνοίγει τὸ στόμα. | И҆ то́й, занѐ ѡ҆ѕло́бленъ бы́сть, не ѿверза́етъ оу҆́стъ свои́хъ: ꙗ҆́кѡ ѻ҆вча̀ на заколе́нїе веде́сѧ, и҆ ꙗ҆́кѡ а҆́гнецъ пред̾ стригꙋ́щимъ є҆го̀ безгла́сенъ, та́кѡ не ѿверза́етъ оу҆́стъ свои́хъ. |
|
8
|
8
|
| ἐν τῇ ταπεινώσει ἡ κρίσις αὐτοῦ ἤρθη· τὴν δὲ γενεὰν αὐτοῦ τίς διηγήσεται; ὅτι αἴρεται ἀπὸ τῆς γῆς ἡ ζωὴ αὐτοῦ, ἀπὸ τῶν ἀνομιῶν τοῦ λαοῦ μου ἤχθη εἰς θάνατον. | Во смире́нїи є҆гѡ̀ сꙋ́дъ є҆гѡ̀ взѧ́тсѧ: ро́дъ же є҆гѡ̀ кто̀ и҆сповѣ́сть; ꙗ҆́кѡ взе́млетсѧ ѿ землѝ живо́тъ є҆гѡ̀, ра́ди беззако́нїй люді́й мои́хъ веде́сѧ на сме́рть. |
|
9
|
9
|
| καὶ δώσω τοὺς πονηροὺς ἀντὶ τῆς ταφῆς αὐτοῦ καὶ τοὺς πλουσίους ἀντὶ τοῦ θανάτου αὐτοῦ· ὅτι ἀνομίαν οὐκ ἐποίησεν, οὐδὲ εὑρέθη δόλος ἐν τῷ στόματι αὐτοῦ. | И҆ да́мъ лꙋка̑выѧ вмѣ́стѡ погребе́нїѧ є҆гѡ̀ и҆ бога̑тыѧ вмѣ́стѡ см҃рти є҆гѡ̀: ꙗ҆́кѡ беззако́нїѧ не сотворѝ, нижѐ ѡ҆брѣ́тесѧ ле́сть во оу҆стѣ́хъ є҆гѡ̀. |
|
10
|
10
|
| καὶ Κύριος βούλεται καθαρίσαι αὐτὸν ἀπὸ τῆς πληγῆς. ἐὰν δῶτε περὶ ἁμαρτίας, ἡ ψυχὴ ὑμῶν ὄψεται σπέρμα μακρόβιον· καὶ βούλεται Κύριος ἀφελεῖν | И҆ гдⷭ҇ь хо́щетъ ѡ҆чⷭ҇тити є҆го̀ ѿ ꙗ҆́звы: а҆́ще да́стсѧ ѡ҆ грѣсѣ̀, дꙋша̀ ва́ша оу҆́зритъ сѣ́мѧ долгоживо́тное. |
|
11
|
11
|
| ἀπὸ τοῦ πόνου τῆς ψυχῆς αὐτοῦ, δεῖξαι αὐτῷ φῶς καὶ πλάσαι τῇ συνέσει, δικαιῶσαι δίκαιον εὖ δουλεύοντα πολλοῖς, καὶ τὰς ἁμαρτίας αὐτῶν αὐτὸς ἀνοίσει. | И҆ хо́щетъ гдⷭ҇ь рꙋко́ю свое́ю ѿѧ́ти болѣ́знь ѿ дꙋшѝ є҆гѡ̀, ꙗ҆ви́ти є҆мꙋ̀ свѣ́тъ и҆ созда́ти ра́зꙋмомъ, ѡ҆правда́ти првⷣнаго бла́гѡ слꙋжа́ща мнѡ́гимъ, и҆ грѣхѝ и҆́хъ то́й понесе́тъ. |
|
12
|
12
|
| διὰ τοῦτο αὐτὸς κληρονομήσει πολλοὺς καὶ τῶν ἰσχυρῶν μεριεῖ σκῦλα, ἀνθ᾿ ὧν παρεδόθη εἰς θάνατον ἡ ψυχὴ αὐτοῦ, καὶ ἐν τοῖς ἀνόμοις ἐλογίσθη· καὶ αὐτὸς ἁμαρτίας πολλῶν ἀνήνεγκε καὶ διὰ τὰς ἁμαρτίας αὐτῶν παρεδόθη. | Сегѡ̀ ра́ди то́й наслѣ́дитъ мно́гихъ и҆ крѣ́пкихъ раздѣли́тъ кѡры́сти, занѐ предана̀ бы́сть на сме́рть дш҃а̀ є҆гѡ̀, и҆ со беззако́нными вмѣни́сѧ, и҆ то́й грѣхѝ мно́гихъ вознесѐ и҆ за беззакѡ́нїѧ и҆́хъ пре́данъ бы́сть. |
|
Κεφάλαιο 54
|
Глава́ н҃д
|
|
1
|
1
|
| ΕΥΦΡΑΝΘΗΤΙ, στεῖρα ἡ οὐ τίκτουσα, ρῆξον καὶ βόησον, ἡ οὐκ ὠδίνουσα, ὅτι πολλὰ τὰ τέκνα τῆς ἐρήμου μᾶλλον ἢ τῆς ἐχούσης τὸν ἄνδρα· εἶπε γὰρ Κύριος· | Возвесели́сѧ, непло́ды, неражда́ющаѧ, возгласѝ и҆ возопі́й, нечревоболѣ́вшаѧ, ꙗ҆́кѡ мнѡ́га ча̑да пꙋсты́ѧ па́че, не́жели и҆мꙋ́щїѧ мꙋ́жа. |
|
2
|
2
|
| πλάτυνον τὸν τόπον τῆς σκηνῆς σου καὶ τῶν αὐλαιῶν σου, πῆξον, μὴ φείσῃ· μάκρυνον τὰ σχοινίσματά σου καὶ τοὺς πασσάλους σου κατίσχυσον. | Рече́ бо гдⷭ҇ь: разширѝ мѣ́сто кꙋ́щи твоеѧ̀ и҆ покро́вѡвъ твои́хъ, водрꙋзѝ, не пощадѝ, продолжѝ оу҆́жѧ твоѧ̑ и҆ ко́лїе твоѐ оу҆крѣпѝ, |
|
3
|
3
|
| ἔτι εἰς τὰ δεξιὰ καὶ εἰς τὰ ἀριστερὰ ἐκπέτασον, καὶ τὸ σπέρμα σου ἔθνη κληρονομήσει, καὶ πόλεις ἠρημωμένας κατοικιεῖς. | є҆щѐ на де́сно и҆ на лѣ́во прострѝ: и҆ сѣ́мѧ твоѐ ꙗ҆зы́ки наслѣ́дитъ, и҆ гра́ды ѡ҆пꙋстѣ́вшыѧ насели́ши. |
|
4
|
4
|
| μὴ φοβοῦ, ὅτι κατῃσχύνθης, μηδὲ ἐντραπῇς, ὅτι ὠνειδίσθης· ὅτι αἰσχύνην αἰώνιον ἐπιλήσῃ καὶ ὄνειδος τῆς χηρείας σου οὐ μὴ μνησθήσῃ ἔτι. | Не бо́йсѧ, ꙗ҆́кѡ посра́млена є҆сѝ, нижѐ оу҆стыди́сѧ, ꙗ҆́кѡ оу҆коре́на є҆сѝ: поне́же срамотꙋ̀ вѣ́чнꙋю забꙋ́деши и҆ оу҆кори́зны вдовства̀ твоегѡ̀ не помѧне́ши ктомꙋ̀. |
|
5
|
5
|
| ὅτι Κύριος ὁ ποιῶν σε, Κύριος σαβαὼθ ὄνομα αὐτῷ· καὶ ὁ ρυσάμενός σε αὐτὸς Θεὸς ᾿Ισραήλ, πάσῃ τῇ γῇ κληθήσεται. | Ꙗ҆́кѡ гдⷭ҇ь творѧ́й тѧ̀, гдⷭ҇ь саваѡ́ѳъ и҆́мѧ є҆мꙋ̀: и҆ и҆зба́вивый тѧ̀, ст҃ы́й бг҃ъ і҆и҃левъ, все́й землѝ прозове́тсѧ. |
|
6
|
6
|
| οὐχ ὡς γυναῖκα καταλελειμμένην καὶ ὀλιγόψυχον κέκληκέ σε Κύριος, οὐδ᾿ ὡς γυναίκα ἐκ νεότητος μεμισημένην, εἶπεν ὁ Θεός σου· | Не ꙗ҆́кѡ женꙋ̀ ѡ҆ста́вленꙋ и҆ малодꙋ́шнꙋ призва́ тѧ гдⷭ҇ь, нижѐ ꙗ҆́кѡ женꙋ̀ и҆з̾ ю҆́ности возненави́дѣнꙋ, речѐ бг҃ъ тво́й. |
|
7
|
7
|
| χρόνον μικρὸν κατέλιπόν σε καὶ μετ᾿ ἐλέους μεγάλου ἐλεήσω σε, | На вре́мѧ ма́ло ѡ҆ста́вихъ тѧ̀, а҆ съ млⷭ҇тїю вели́кою поми́лꙋю тѧ̀: |
|
8
|
8
|
| ἐν θυμῷ μικρῷ ἀπέστρεψα τὸ πρόσωπόν μου ἀπὸ σοῦ καὶ ἐν ἐλέει αἰωνίῳ ἐλεήσω σε, εἶπεν ὁ ρυσάμενός σε Κύριος. | во ꙗ҆́рости ма́лѣ ѿврати́хъ лицѐ моѐ ѿ тебє̀, но млⷭ҇тїю вѣ́чною поми́лꙋю тѧ̀, речѐ и҆зба́вивый тѧ̀ гдⷭ҇ь. |
|
9
|
9
|
| ἀπὸ τοῦ ὕδατος τοῦ ἐπὶ Νῶε τοῦτό μοί ἐστι· καθότι ὤμοσα αὐτῷ ἐν τῷ χρόνῳ ἐκείνῳ τῇ γῇ μὴ θυμωθήσεσθαι ἐπὶ σοὶ ἔτι, μηδὲ ἐν ἀπειλῇ σου | Ѿ воды̀, ꙗ҆́же при нѡ́и, сїѐ мѝ є҆́сть, ꙗ҆́коже клѧ́хсѧ є҆мꙋ̀ во вре́мѧ ѻ҆́но на зе́млю, не разгнѣ́ватисѧ ѡ҆ тебѣ̀ ктомꙋ̀, нижѐ во преще́нїи твое́мъ |
|
10
|
10
|
| τὰ ὄρη μεταστήσεσθαι, οὐδ᾿ οἱ βουνοί σου μετακινηθήσονται, οὕτως οὐδὲ τὸ παρ᾿ ἐμοῦ σοὶ ἔλεος ἐκλείψει, οὐδὲ ἡ διαθήκη τῆς εἰρήνης σου οὐ μὴ μεταστῇ· εἶπε γὰρ Κύριος· ἵλεώς σοι. | го́ры преста́вити, и҆ хо́лми твоѝ не предви́гнꙋтсѧ: та́кѡ нижѐ, ꙗ҆́же ѿ менє̀ къ тебѣ̀, млⷭ҇ть ѡ҆скꙋдѣ́етъ, нижѐ завѣ́тъ ми́ра твоегѡ̀ преста́витсѧ: рече́ бо млⷭ҇тивъ къ тебѣ̀ гдⷭ҇ь. |
|
11
|
11
|
| Ταπεινὴ καὶ ἀκατάστατος, οὐ παρεκλήθης, ἰδοὺ ἐγὼ ἑτοιμάζω σοι ἄνθρακα τὸν λίθον σου καὶ τὰ θεμέλιά σου σάπφειρον | Смире́ннаѧ и҆ коле́блемаѧ не и҆мѣ́ла є҆сѝ оу҆тѣше́нїѧ: сѐ, а҆́зъ оу҆готовлѧ́ю тебѣ̀ а҆́нѳраѯъ ка́мень тво́й и҆ на ѡ҆снова́нїе твоѐ сапфі́ръ: |
|
12
|
12
|
| καὶ θήσω τὰς ἐπάλξεις σου ἴασπιν καὶ τὰς πύλας σου λίθους κρυστάλλου καὶ τὸν περίβολόν σου λίθους ἐκλεκτοὺς | и҆ положꙋ̀ забра̑ла твоѧ̑ і҆а́спїсъ, и҆ врата̀ твоѧ̑ ка́менїе крѷста́лла, и҆ ѡ҆гражде́нїе твоѐ ка́менїе и҆збра́нное, |
|
13
|
13
|
| καὶ πάντας τοὺς υἱούς σου διδακτοὺς Θεοῦ καὶ ἐν πολλῇ εἰρήνῃ τὰ τέκνα σου. | и҆ всѧ̑ сы́ны твоѧ̑ наꙋчє́ны бг҃омъ, и҆ во мно́зѣ ми́рѣ ча̑да твоѧ̑. |
|
14
|
14
|
| καὶ ἐν δικαιοσύνῃ οἰκοδομηθήσῃ· ἀπέχου ἀπὸ ἀδίκου καὶ οὐ φοβηθήσῃ, καὶ τρόμος οὐκ ἐγγιεῖ σοι. | И҆ пра́вдою возгради́шисѧ: оу҆дали́сѧ ѿ непра́веднагѡ, и҆ не оу҆бои́шисѧ, и҆ тре́петъ не прибли́житсѧ тебѣ̀. |
|
15
|
15
|
| ἰδοὺ προσήλυτοι προσελεύσονταί σοι δι᾿ ἐμοῦ καὶ ἐπὶ σὲ καταφεύξονται. | Сѐ, прише́лцы прїи́дꙋтъ къ тебѣ̀ мно́ю и҆ вселѧ́тсѧ оу҆ тебє̀ и҆ къ тебѣ̀ прибѣ́гнꙋтъ. |
|
16
|
16
|
| ἰδοὺ ἐγὼ ἔκτισά σε οὐχ ὡς χαλκεὺς φυσῶν ἄνθρακας καὶ ἐκφέρων σκεῦος εἰς ἔργον· ἐγὼ δὲ ἔκτισά σε οὐκ εἰς ἀπώλειαν φθεῖραι | Сѐ, а҆́зъ созда́хъ тѧ̀, не ꙗ҆́коже кꙋзне́цъ раздꙋва́ѧй оу҆́глїе и҆ и҆зносѧ̀ сосꙋ́дъ на дѣ́ло: а҆́зъ же созда́хъ тѧ̀ не на па́гꙋбꙋ, є҆́же и҆стли́ти. |
|
17
|
17
|
| πᾶν σκεῦος φθαρτόν, ἐπὶ σὲ οὐκ εὐοδώσω, καὶ πᾶσα φωνὴ ἀναστήσεται ἐπὶ σὲ εἰς κρίσιν· πάντας αὐτοὺς ἡττήσεις, οἱ δὲ ἔνοχοί σου ἔσονται ἐν αὐτῇ. ἔστι κληρονομία τοῖς θεραπεύουσι Κύριον, καὶ ἡμεῖς ἔσεσθέ μοι δίκαιοι, λέγει Κύριος. | Всѧ́къ сосꙋ́дъ содѣ́ланъ на тѧ̀ не бл҃гопоспѣшꙋ̀, и҆ всѧ́къ гла́съ, и҆́же на тѧ̀ воста́нетъ на прю̀, ѡ҆долѣ́еши и҆̀мъ всѣ̑мъ: пови́ннїи же твоѝ бꙋ́дꙋтъ въ не́мъ. Є҆́сть наслѣ́дїе слꙋжа́щымъ гдⷭ҇еви, и҆ вы̀ бꙋ́дете мнѣ̀ првⷣни, гл҃етъ гдⷭ҇ь. |
|
Κεφάλαιο 55
|
Глава́ н҃є
|
|
1
|
1
|
| ΟΙ διψῶντες, πορεύεσθε ἐφ᾿ ὕδωρ, καὶ ὅσοι μὴ ἔχετε ἀργύριον, βαδίσαντες ἀγοράσατε, καὶ φάγετε καὶ πίεσθε ἄνευ ἀργυρίου καὶ τιμῆς οἶνον καὶ στέαρ. | Жа́ждꙋщїи, и҆ди́те на во́дꙋ, и҆ є҆ли́цы не и҆́мате сребра̀, ше́дше кꙋпи́те, и҆ ꙗ҆ди́те (и҆ пі́йте) без̾ сребра̀ и҆ цѣны̀ вїно̀ и҆ тꙋ́къ. |
|
2
|
2
|
| ἱνατί τιμᾶσθε ἀργυρίου ἐν οὐκ ἄρτοις καὶ τὸν μόχθον ὑμῶν οὐκ εἰς πλησμονήν; ἀκούσατέ μου καὶ φάγεσθε ἀγαθά, καὶ ἐντρυφήσει ἐν ἀγαθοῖς ἡ ψυχὴ ὑμῶν. | Вскꙋ́ю цѣнитѐ сребро̀ не въ хлѣ́бы, и҆ трꙋ́дъ ва́шъ не въ сы́тость; Послꙋ́шайте менѐ, и҆ снѣ́сте блага̑ѧ, и҆ наслади́тсѧ во благи́хъ дꙋша̀ ва́ша. |
|
3
|
3
|
| προσέχετε τοῖς ὠσὶν ὑμῶν καὶ ἐπακουλουθήσατε ταῖς ὁδοῖς μου· εἰσακούσατέ μου, καὶ ζήσεται ἐν ἀγαθοῖς ἡ ψυχὴ ὑμῶν· καὶ διαθήσομαι ὑμῖν διαθήκην αἰώνιον, τὰ ὅσια Δαυὶδ τὰ πιστά. | Внемли́те оу҆ши́ма ва́шима и҆ послѣ́дꙋйте пꙋтє́мъ мои̑мъ: послꙋ́шайте менѐ, и҆ жива̀ бꙋ́детъ во благи́хъ дꙋша̀ ва́ша, и҆ завѣща́ю ва́мъ завѣ́тъ вѣ́ченъ, преподѡ́бнаѧ даві́дѡва вѣ̑рнаѧ. |
|
4
|
4
|
| ἰδοὺ μαρτύριον ἐν ἔθνεσιν ἔδωκα αὐτόν, ἄρχοντα καὶ προστάσσοντα ἔθνεσιν. | Сѐ, свидѣ́телство во ꙗ҆зы́цѣхъ да́хъ є҆го̀, кнѧ́зѧ и҆ повели́телѧ ꙗ҆зы́кѡмъ. |
|
5
|
5
|
| ἰδοὺ ἔθνη, ἃ οὐκ οἴδασί σε, ἐπικαλέσονταί σε, καὶ λαοί, οἳ οὐκ ἐπίστανταί σε, ἐπὶ σὲ καταφεύξονται ἕνεκεν Κυρίου τοῦ Θεοῦ σου, τοῦ ἁγίου ᾿Ισραήλ, ὅτι ἐδόξασέ σε. — | Сѐ, ꙗ҆зы́цы, и҆̀же не вѣ́дѧхꙋ тебѐ, призовꙋ́тъ тѧ̀, и҆ лю́дїе, и҆̀же не позна́ша тебѐ, ко тебѣ̀ прибѣ́гнꙋтъ ра́ди гдⷭ҇а бг҃а твоегѡ̀, ст҃а́гѡ і҆и҃лева, ꙗ҆́кѡ просла́ви тѧ̀. |
|
6
|
6
|
| Ζητήσατε τὸν Κύριον καὶ ἐν τῷ εὑρίσκειν αὐτὸν ἐπικαλέσασθε· ἡνίκα δ᾿ ἂν ἐγγίζη ὑμῖν, | Взыщи́те гдⷭ҇а, и҆ внегда̀ ѡ҆брѣстѝ ва́мъ того̀, призови́те: є҆гда́ же прибли́житсѧ къ ва́мъ, |
|
7
|
7
|
| ἀπολιπέτω ὁ ἀσεβὴς τὰς ὁδοὺς αὐτοῦ καὶ ἀνὴρ ἄνομος τὰς βουλὰς αὐτοῦ καὶ ἐπιστραφήτω ἐπὶ Κύριον, καὶ ἐλεηθήσεται, ὅτι ἐπὶ πολὺ ἀφήσει τὰς ἁμαρτίας ὑμῶν. | да ѡ҆ста́витъ нечести́вый пꙋти̑ своѧ̑, и҆ мꙋ́жъ беззако́ненъ совѣ́ты своѧ̑, и҆ да ѡ҆брати́тсѧ ко гдⷭ҇ꙋ, и҆ поми́лованъ бꙋ́детъ, ꙗ҆́кѡ попремно́гꙋ ѡ҆ста́витъ грѣ́хи ва́шѧ. |
|
8
|
8
|
| οὐ γάρ εἰσιν αἱ βουλαί μου ὥσπερ αἱ βουλαὶ ὑμῶν, οὐδ᾿ ὥσπερ αἱ ὁδοὶ ὑμῶν αἱ ὁδοί μου, λέγει Κύριος. | Не сꙋ́ть бо совѣ́ти моѝ ꙗ҆́коже совѣ́ти ва́ши, нижѐ ꙗ҆́коже пꙋтїѐ ва́ши пꙋтїѐ моѝ, гл҃етъ гдⷭ҇ь. |
|
9
|
9
|
| ἀλλ᾿ ὡς ἀπέχει ὁ οὐρανὸς ἀπὸ τῆς γῆς, οὕτως ἀπέχει ἡ ὁδός μου ἀπὸ τῶν ὁδῶν ὑμῶν καὶ τὰ διανοήματα ὑμῶν ἀπὸ τῆς διανοίας μου. | Но ꙗ҆́коже ѿстои́тъ не́бо ѿ землѝ, та́кѡ ѿстои́тъ пꙋ́ть мо́й ѿ пꙋті́й ва́шихъ, и҆ помышлє́нїѧ ва̑ша ѿ мы́сли моеѧ̀. |
|
10
|
10
|
| ὡς γὰρ ἂν καταβῇ ὁ ὑετὸς ἢ χιὼν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καὶ οὐ μὴ ἀποστραφῇ, ἕως ἂν μεθύσῃ τὴν γῆν, καὶ ἐκτέκῃ καὶ ἐκβλαστήσῃ καὶ δῷ σπέρμα τῷ σπείραντι καὶ ἄρτον εἰς βρῶσιν, | Ꙗ҆́коже бо а҆́ще сни́детъ до́ждь и҆лѝ снѣ́гъ съ небесѐ, и҆ не возврати́тсѧ, до́ндеже напои́тъ зе́млю, и҆ роди́тъ, и҆ прозѧ́бнетъ, и҆ да́стъ сѣ́мѧ сѣ́ющемꙋ и҆ хлѣ́бъ въ снѣ́дь: |
|
11
|
11
|
| οὕτως ἔσται τὸ ρῆμά μου, ὃ ἐὰν ἐξέλθῃ ἐκ τοῦ στόματός μου, οὐ μὴ ἀποστραφῇ, ἕως ἂν τελεσθῇ ὅσα ἂν ἠθέλησα καὶ εὐοδώσω τὰς ὁδούς μου καὶ τὰ ἐντάλματά μου. | та́кѡ бꙋ́детъ гл҃го́лъ мо́й, и҆́же а҆́ще и҆зы́детъ и҆з̾ оу҆́стъ мои́хъ, не возврати́тсѧ ко мнѣ̀ то́щь, до́ндеже соверши́тъ (всѧ̑), є҆ли̑ка восхотѣ́хъ, и҆ поспѣшꙋ̀ пꙋти̑ твоѧ̑ и҆ за́пѡвѣди моѧ̑. |
|
12
|
12
|
| ἐν γὰρ εὐφροσύνῃ ἐξελεύσεσθε καὶ ἐν χαρᾷ διδαχθήσεσθε· τὰ γὰρ ὄρη καὶ οἱ βουνοὶ ἐξαλοῦνται προσδεχόμενοι ὑμᾶς ἐν χαρᾷ, καὶ πάντα τὰ ξύλα τοῦ ἀγροῦ ἐπικροτήσει τοῖς κλάδοις, | Со весе́лїемъ бо и҆зы́дете и҆ съ ра́достїю наꙋчите́сѧ: го́ры бо и҆ хо́лми возска́чꙋтъ ждꙋ́ще ва́съ съ ра́достїю, и҆ всѧ̑ древеса̀ сє́лнаѧ воспле́щꙋтъ вѣ́твьми: |
|
13
|
13
|
| καὶ ἀντὶ τῆς στοιβῆς ἀναβήσεται κυπάρισσος, ἀντὶ δὲ τῆς κονύζης ἀναβήσεται μυρσίνη· και ἔσται Κύριος εἰς ὄνομα καὶ εἰς σημεῖον αἰώνιον καὶ οὐκ ἐκλείψει. | и҆ вмѣ́стѡ дра́чїѧ взы́детъ кѷпарі́съ, и҆ вмѣ́стѡ кропи́вы взы́детъ мѷрсі́на: и҆ бꙋ́детъ гдⷭ҇ь во и҆́мѧ и҆ во зна́менїе вѣ́чное, и҆ не ѡ҆скꙋдѣ́етъ. |
|
Κεφάλαιο 56
|
Глава́ н҃ѕ
|
|
1
|
1
|
| ΤΑΔΕ λέγει Κύριος· φυλάσσεσθε κρίσιν καὶ ποιήσατε δικαιοσύνην· ἤγγικε γὰρ τὸ σωτήριόν μου παραγίνεσθαι καὶ τὸ ἔλεός μου ἀποκαλυφθῆναι. | Сїѧ̑ гл҃етъ гдⷭ҇ь: сохрани́те сꙋ́дъ и҆ сотвори́те пра́вдꙋ, прибли́жисѧ бо спⷭ҇нїе моѐ прїитѝ и҆ млⷭ҇ть моѧ̀ ѿкры́тисѧ. |
|
2
|
2
|
| μακάριος ἀνὴρ ὁ ποιῶν ταῦτα καὶ ἄνθρωπος ὁ ἀντεχόμενος αὐτῶν καὶ φυλάσσων τὰ σάββατα μὴ βεβηλοῦν καὶ διατηρῶν τὰς χεῖρας αὐτοῦ μὴ ποιεῖν ἄδικα. | Блаже́нъ мꙋ́жъ творѧ́й сїѧ̑, и҆ человѣ́къ держа́йсѧ и҆́хъ, и҆ хранѧ́й сꙋббѡ̑ты не ѡ҆сквернѧ́ти, и҆ блюды́й рꙋ́цѣ своѝ не твори́ти непра́вды. |
|
3
|
3
|
| μὴ λεγέτω ὁ ἀλλογενὴς ὁ προσκείμενος πρὸς Κύριον· ἀφοριεῖ με ἄρα Κύριος ἀπὸ τοῦ λαοῦ αὐτοῦ· καὶ μὴ λεγέτω ὁ εὐνοῦχος ὅτι ξύλον ἐγώ εἰμι ξηρόν. | Да не глаго́летъ и҆ноплеме́нникъ приложи́выйсѧ ко гдⷭ҇еви: є҆да̀ ѿлꙋчи́тъ мѧ̀ гдⷭ҇ь ѿ люді́й свои́хъ; и҆ да не глаго́летъ ка́женикъ, ꙗ҆́кѡ а҆́зъ є҆́смь дре́во сꙋ́хо. |
|
4
|
4
|
| τάδε λέγει Κύριος τοῖς εὐνούχοις· ὅσοι ἂν φυλάξωνται τὰ σάββατά μου καὶ ἐκλέξωνται ἃ ἐγὼ θέλω καὶ ἀντέχωνται τῆς διαθήκης μου, | Сїѧ̑ гл҃етъ гдⷭ҇ь ка́женикѡмъ: є҆ли́цы сохранѧ́тъ сꙋббѡ̑ты моѧ̑ и҆ и҆зберꙋ́тъ, ꙗ҆̀же а҆́зъ хощꙋ̀, и҆ содержа́тъ завѣ́тъ мо́й, |
|
5
|
5
|
| δώσω αὐτοῖς ἐν τῷ οἴκῳ μου καὶ ἐν τῷ τείχει μου τόπον ὀνομαστὸν κρείττω υἱῶν καὶ θυγατέρων, ὄνομα αἰώνιον δώσω αὐτοῖς καὶ οὐκ ἐκλείψει. | да́мъ и҆̀мъ въ домꙋ̀ мое́мъ и҆ во ѡ҆гра́дѣ мое́й мѣ́сто и҆мени́то, лꙋ́чшее ѿ сынѡ́въ и҆ дще́рей, и҆́мѧ вѣ́чно да́мъ и҆̀мъ, и҆ не ѡ҆скꙋдѣ́етъ: |
|
6
|
6
|
| καὶ τοῖς ἀλλογενέσι τοῖς προσκειμένοις Κυρίῳ δουλεύειν αὐτῷ καὶ ἀγαπᾶν τὸ ὄνομα Κυρίου τοῦ εἶναι αὐτῷ εἰς δούλους καὶ δούλας καὶ πάντας τοὺς φυλασσομένους τὰ σάββατά μου μὴ βεβηλοῦν καὶ ἀντεχομένους τῆς διαθήκης μου, | и҆ и҆ноплеме́нникѡмъ приложи́вшымсѧ гдⷭ҇еви рабо́тати є҆мꙋ̀ и҆ люби́ти и҆́мѧ гдⷭ҇не, є҆́же бы́ти є҆мꙋ̀ въ рабы̑ и҆ рабы̑ни, и҆ всѧ̑ снабдѧ́щыѧ сꙋббѡ̑ты моѧ̑ не ѡ҆сквернѧ́ти и҆ держа́щыѧ завѣ́тъ мо́й, |
|
7
|
7
|
| εἰσάξω αὐτοὺς εἰς τὸ ὄρος τὸ ἅγιόν μου καὶ εὐφρανῶ αὐτοὺς ἐν τῷ οἴκῳ τῆς προσευχῆς μου· τὰ ὁλοκαυτώματα αὐτῶν, καὶ αἱ θυσίαι αὐτῶν ἔσονται δεκταὶ ἐπὶ τοῦ θυσιαστηρίου μου· ὁ γὰρ οἶκός μου οἶκος προσευχῆς κληθήσεται πᾶσι τοῖς ἔθνεσιν, | введꙋ̀ ѧ҆̀ въ го́рꙋ ст҃ꙋ́ю мою̀ и҆ возвеселю̀ ѧ҆̀ въ домꙋ̀ мл҃твы моеѧ̀: всесожжє́нїѧ и҆́хъ и҆ жє́ртвы и҆́хъ бꙋ́дꙋтъ прїѧ̑тны на тре́бницѣ мое́мъ: до́мъ бо мо́й до́мъ моли́твы нарече́тсѧ всѣ̑мъ ꙗ҆зы́кѡмъ, |
|
8
|
8
|
| εἶπε Κύριος ὁ συνάγων τοὺς διεσπαρμένους ᾿Ισραήλ, ὅτι συνάξω ἐπ᾿ αὐτὸν συναγωγήν. — | гл҃етъ гдⷭ҇ь, собира́ѧй разсѣ̑ѧныѧ і҆и҃лєвы, ꙗ҆́кѡ соберꙋ̀ къ немꙋ̀ собо́ръ. |
|
9
|
9
|
| Πάντα τὰ θηρία τὰ ἄγρια, δεῦτε φάγετε, πάντα τὰ θηρία τοῦ δρυμοῦ. | Всѝ ѕвѣ́рїе ди́вїи, прїиди́те, ꙗ҆ди́те, всѝ ѕвѣ́рїе дꙋбра́внїи. |
|
10
|
10
|
| ἴδετε ὅτι ἐκτετύφλωνται πάντες, οὐκ ἔγνωσαν φρονῆσαι, πάντες κύνες ἐνεοί, οὐ δυνήσονται ὑλακτεῖν, ἐνυπνιαζόμενοι κοίτην, φιλοῦντες νυστάξαι. | Ви́дите, ꙗ҆́кѡ всѝ ѡ҆слѣпо́ша, не разꙋмѣ́ша смы́слити, всѝ псѝ нѣмі́и не возмо́гꙋтъ ла́ѧти, ви́дѧще сны̀ на ло́жи, лю́бѧще дрема́ти, |
|
11
|
11
|
| καὶ οἱ κύνες ἀναιδεῖς τῇ ψυχῇ, οὐκ εἰδότες πλησμονήν· καί εἰσι πονηροὶ οὐκ εἰδότες σύνεσιν, πάντες ἐν ταῖς ὁδοῖς αὐτῶν ἐξηκολούθησαν, ἕκαστος κατὰ τὸ ἑαυτοῦ. | и҆ псѝ безстꙋ́днїи дꙋше́ю, не вѣ́дѧще сы́тости: и҆ сꙋ́ть лꙋка́ви, не вѣ́дѧще смы́сла, всѝ пꙋтє́мъ свои̑мъ послѣ́доваша, кі́йждо оу҆клони́шасѧ въ лихои́мство своѐ, ѿ пе́рвагѡ и҆ до послѣ́днѧгѡ. |
|
Κεφάλαιο 57
|
Глава́ н҃з
|
|
1
|
1
|
| ΙΔΕΤΕ ὡς ὁ δίκαιος ἀπώλετο, καὶ οὐδεὶς ἐκδέχεται τῇ καρδίᾳ, καὶ ἄνδρες δίκαιοι αἴρονται, καὶ οὐδεὶς κατανοεῖ. ἀπὸ γὰρ προσώπου ἀδικίας ἦρται ὁ δίκαιος· | Ви́дите, ка́кѡ пра́ведный поги́бе, и҆ никто́же не прїе́млетъ се́рдцемъ, и҆ мꙋ́жїе пра́веднїи взе́млютсѧ, и҆ никто́же разꙋмѣ́етъ: ѿ лица́ бо непра́вды взѧ́сѧ пра́ведный. |
|
2
|
2
|
| ἔσται ἐν εἰρήνῃ ἡ ταφὴ αὐτοῦ, ᾖρται ἐκ τοῦ μέσου | Бꙋ́детъ съ ми́ромъ погребе́нїе є҆гѡ̀, взѧ́сѧ ѿ среды̀. |
|
3
|
3
|
| ὑμεῖς δὲ προσαγάγετε ὧδε, υἱοὶ ἄνομοι, σπέρμα μοιχῶν καὶ πόρνης· | Вы́ же прїиди́те сѣ́мѡ, сы́нове беззако́ннїи, сѣ́мѧ прелюбодѣ́євъ и҆ блꙋдни́цы: |
|
4
|
4
|
| ἐν τίνι ἐνετρυφήσατε; καὶ ἐπὶ τίνα ἠνοίξατε τὸ στόμα ὑμῶν; καὶ ἐπὶ τίνα ἐχαλάσατε τὴν γλῶσσαν ὑμῶν; οὐχ ὑμεῖς ἐστε τέκνα ἀπωλείας; σπέρμα ἄνομον; | въ че́мъ оу҆слажда́стесѧ и҆ на кого̀ ѿверзо́сте оу҆ста̀ ва̑ша; и҆ на кого̀ и҆зсꙋ́нꙋсте ѧ҆зы́къ ва́шъ; не вы́ ли є҆стѐ ча̑да па́гꙋбы, сѣ́мѧ беззако́нно, |
|
5
|
5
|
| οἱ παρακαλοῦντες εἴδωλα ὑπὸ δένδρα δασέα, σφάζοντες τὰ τέκνα αὐτῶν ἐν ταῖς φάραγξιν ἀναμέσον τῶν πετρῶν. | молѧ́щїисѧ кꙋмі́рѡмъ под̾ дре́вїемъ ча́стымъ, закала́юще ча̑да своѧ̑ въ де́брехъ посредѣ̀ ка́менїѧ; |
|
6
|
6
|
| ἐκείνη σου ἡ μερίς, οὗτός σου ὁ κλῆρος, κἀκείνοις ἐξέχεας σπονδὰς κἀκείνοις ἀνήνεγκας θυσίας· ἐπὶ τούτοις οὖν οὐκ ὀργισθήσομαι; | То̀ твоѧ̀ ча́сть, се́й тво́й жре́бїй, и҆ тѣ̑мъ пролїѧ́лъ є҆сѝ возлїѧ̑нїѧ, и҆ тѣ̑мъ прине́слъ є҆сѝ жє́ртвы: ѿ си́хъ оу҆̀бо не разгнѣ́ваюсѧ ли; |
|
7
|
7
|
| ἐπ᾿ ὄρος ὑψηλὸν καὶ μετέωρον, ἐκεῖ σου ἡ κοίτη, καὶ ἐκεῖ ἀνεβίβασας θυσίας σου. | На горѣ̀ высо́цѣ и҆ превознесе́ннѣ, та́мѡ твоѐ ло́же, и҆ та́мѡ возне́слъ є҆сѝ трє́бы твоѧ̑: |
|
8
|
8
|
| καὶ ὀπίσω τῶν σταθμῶν τῆς θύρας σου ἔθηκας μνημόσυνά σου· ᾤου ὅτι ἐὰν ἀπ᾿ ἐμοῦ ἀποστῇς, πλεῖόν τι ἕξεις· ἠγάπησας τοὺς κοιμωμένους μετὰ σοῦ | и҆ за подво́ѧми две́рїй твои́хъ положи́лъ є҆сѝ па́мѧть твою̀: мы́слилъ є҆сѝ, ꙗ҆́кѡ а҆́ще ѿ менє̀ ѿстꙋпи́ши, бо́лѣе нѣ́что воз̾имѣ́еши: возлюби́лъ є҆сѝ спѧ́щыѧ съ тобо́ю, |
|
9
|
9
|
| καὶ ἐπλήθυνας τὴν πορνείαν σου μετ᾿ αὐτῶν καὶ πολλοὺς ἐποίησας τοὺς μακρὰν ἀπὸ σοῦ καὶ ἀπέστειλας πρέσβεις ὑπὲρ τὰ ὅριά σου καὶ ἀπέστρεψας καὶ ἐταπεινώθης ἕως ᾅδου. | и҆ оу҆мно́жилъ є҆сѝ блꙋже́нїе твоѐ съ ни́ми, и҆ мнѡ́ги сотвори́лъ, и҆̀же дале́че ѿ тебє̀, и҆ посла́лъ є҆сѝ послы̀ за предѣ́лы твоѧ̑, и҆ смири́лсѧ є҆сѝ да́же до а҆́да. |
|
10
|
10
|
| ταῖς πολιοδίαις σου ἐκοπίασας καὶ οὐκ εἶπας· παύσομαι ἐνισχύουσα, ὅτι ἔπραξας ταῦτα, διὰ τοῦτο οὐ κατεδεήθης μου σύ. | Мно́гими пꙋтьмѝ твои́ми трꙋди́лсѧ є҆сѝ, и҆ не ре́клъ є҆сѝ: преста́нꙋ крѣпѧ́щьсѧ, ꙗ҆́кѡ сотвори́лъ є҆сѝ сїѧ̑, сегѡ̀ ра́ди не помоли́лсѧ мѝ є҆сѝ ты̀. |
|
11
|
11
|
| τίνα εὐλαβηθεῖσα ἐφοβήθης καὶ ἐψεύσω με καὶ οὐκ ἐμνήσθης μου, οὐδὲ ἔλαβές με εἰς τὴν διάνοιαν οὐδὲ εἰς τὴν καρδίαν σου; καὶ ἐγώ σε ἰδὼν παρορῶ, καὶ ἐμὲ οὐκ ἐφοβήθης. | Кого̀ благопоче́тъ оу҆боѧ́лсѧ є҆сѝ, и҆ солга́лъ мѝ, и҆ не помѧнꙋ́лъ є҆сѝ менѐ, нижѐ прїѧ́лъ мѧ̀ є҆сѝ во оу҆́мъ, нижѐ въ се́рдце твоѐ; и҆ а҆́зъ тѧ̀ ви́дѧ, презира́ю, и҆ не оу҆боѧ́лсѧ є҆сѝ менѐ. |
|
12
|
12
|
| καὶ ἐγὼ ἀπαγγελῶ τὴν δικαιοσύνην μου καὶ τὰ κακά σου, ἃ οὐκ ὠφελήσει σε. | И҆ а҆́зъ возвѣщꙋ̀ пра́вдꙋ твою̀ и҆ ѕлѡ́бы твоѧ̑, ꙗ҆̀же не оу҆спѣ́ютъ тебѣ̀: |
|
13
|
13
|
| ὅταν ἀναβοήσῃς, ἐξελέσθωσάν σε ἐν τῇ θλίψει σου· τούτους γὰρ πάντας ἄνεμος λήψεται καὶ ἀποίσει καταιγίς. οἱ δὲ ἀντεχόμενοί μου κτήσονται γῆν καὶ κληρονομήσουσι τὸ ὄρος τὸ ἅγιόν μου. | є҆гда̀ возопїе́ши, да и҆зба́вѧтъ тѧ̀ во печа́лехъ твои́хъ: сїѧ̑ бо всѧ̑ вѣ́тръ во́зметъ, и҆ ѿнесе́тъ бꙋ́рѧ: а҆ держа́щїисѧ менє̀ стѧ́жꙋтъ зе́млю и҆ наслѣ́дѧтъ го́рꙋ ст҃ꙋ́ю мою̀. |
|
14
|
14
|
| καὶ ἐροῦσι· καθαρίσατε ἀπὸ προσώπου αὐτοῦ ὁδοὺς καὶ ἄρατε σκῶλα ἀπὸ τῆς ὁδοῦ τοῦ λαοῦ μου. — | И҆ рекꙋ́тъ: ѡ҆чи́стите пред̾ лице́мъ є҆гѡ̀ пꙋти̑ и҆ ѿими́те претыка̑нїѧ ѿ пꙋтѝ люді́й мои́хъ. |
|
15
|
15
|
| Τάδε λέγει Κύριος ὁ ῞Υψιστος, ὁ ἐν ὑψηλοῖς κατοικῶν τὸν αἰῶνα, ἅγιος ἐν ἁγίοις ὄνομα αὐτῷ, Κύριος ῞Υψιστος ἐν ἁγίοις ἀναπαυόμενος καὶ ὀλιγοψύχοις διδοὺς μακροθυμίαν καὶ διδοὺς ζωὴν τοῖς συντετριμμένοις τὴν καρδίαν· | Сїѧ̑ гл҃етъ гдⷭ҇ь вы́шнїй, и҆́же живе́тъ во высо́кихъ во вѣ́къ, ст҃ы́й во ст҃ы́хъ и҆́мѧ є҆мꙋ̀, вы́шнїй, во ст҃ы́хъ почива́ѧй, и҆ малодꙋ̑шнымъ даѧ́й долготерпѣ́нїе и҆ даѧ́й живо́тъ сокрꙋшє́нымъ се́рдцемъ: |
|
16
|
16
|
| οὐκ εἰς τὸν αἰῶνα ἐκδικήσω ὑμᾶς, οὐδὲ διαπαντὸς ὀργισθήσομαι ὑμῖν· πνεῦμα γὰρ παρ᾿ ἐμοῦ ἐξελεύσεται καὶ πνοὴν πᾶσαν ἐγὼ ἐποίησα. | не во вѣ́къ ѿмщꙋ̀ ва́мъ, ни всегда̀ гнѣ́ватисѧ бꙋ́дꙋ на вы̀: дх҃ъ бо ѿ менє̀ и҆зы́детъ, и҆ всѧ́кое дыха́нїе а҆́зъ сотвори́хъ. |
|
17
|
17
|
| δι᾿ ἁμαρτίαν βραχύ τι ἐλύπησα αὐτὸν καὶ ἐπάταξα αὐτὸν καὶ ἀπέστρεψα τὸ πρόσωπόν μου ἀπ᾿ αὐτοῦ, καὶ ἐλυπήθη καὶ ἐπορεύθη στυγνὸς ἐν ταῖς ὁδοῖς αὐτοῦ. | За грѣ́хъ ма́лѡ что̀ ѡ҆печа́лихъ є҆го̀ и҆ порази́хъ є҆го̀ и҆ ѿврати́хъ лицѐ моѐ ѿ негѡ̀: и҆ ѡ҆печа́лисѧ и҆ по́йде дрѧ́хлъ во пꙋте́хъ свои́хъ. |
|
18
|
18
|
| τὰς ὁδοὺς αὐτοῦ ἑώρακα καὶ ἰασάμην αὐτὸν καὶ παρεκάλεσα αὐτὸν καὶ ἔδωκα αὐτῷ παράκλησιν ἀληθινήν, | Пꙋти̑ є҆гѡ̀ ви́дѣхъ и҆ и҆сцѣли́хъ є҆го̀, и҆ оу҆тѣ́шихъ є҆го̀ и҆ да́хъ є҆мꙋ̀ оу҆тѣше́нїе и҆́стинно, |
|
19
|
19
|
| εἰρήνην ἐπ᾿ εἰρήνῃ τοῖς μακρὰν καὶ τοῖς ἐγγὺς οὖσι. καὶ εἶπε Κύριος· ἰάσομαι αὐτούς, | ми́ръ на ми́ръ дале́че и҆ бли́з̾ сꙋ́щымъ: и҆ речѐ гдⷭ҇ь: и҆сцѣлю̀ ѧ҆̀. |
|
20
|
20
|
| οἱ δὲ ἄδικοι οὕτως κλυδωνισθήσονται καὶ ἀναπαύσασθαι οὐ δυνήσονται. | Непра́веднїи же возволнꙋ́ютсѧ и҆ почи́ти не возмо́гꙋтъ. |
|
21
|
21
|
| οὐκ ἔστι χαίρειν τοῖς ἀσεβέσιν, εἶπε Κύριος ὁ Θεός. | Нѣ́сть ра́доватисѧ нечєсти́вымъ, речѐ гдⷭ҇ь бг҃ъ. |
|
Κεφάλαιο 58
|
Глава́ н҃и
|
|
1
|
1
|
| ΑΝΑΒΟΗΣΟΝ ἐν ἰσχύϊ καὶ μὴ φείσῃ, ὡς σάλπιγγα ὕψωσον τὴν φωνήν σου, καὶ ἀνάγγειλον τῷ λαῷ μου τὰ ἁμαρτήματα αὐτῶν καὶ τῷ οἴκῳ ᾿Ιακὼβ τὰς ἀνομίας αὐτῶν. | Возопі́й крѣ́постїю и҆ не пощадѝ: ꙗ҆́кѡ трꙋбꙋ̀ возвы́си гла́съ тво́й и҆ возвѣстѝ лю́демъ мои̑мъ грѣхѝ и҆́хъ и҆ до́мꙋ і҆а́кѡвлю беззакѡ́нїѧ и҆́хъ. |
|
2
|
2
|
| ἐμὲ ἡμέραν ἐξ ἡμέρας ζητοῦσι καὶ γνῶναί μου τὰς ὁδοὺς ἐπιθυμοῦσιν· ὡς λαὸς δικαιοσύνην πεποιηκὼς καὶ κρίσιν Θεοῦ αὐτοῦ μὴ ἐγκαταλελοιπὼς αἰτοῦσί με νῦν κρίσιν δικαίαν καὶ ἐγγίζειν Θεῷ ἐπιθυμοῦσι | Менѐ де́нь ѿ днѐ и҆́щꙋтъ и҆ разꙋмѣ́ти пꙋти̑ моѧ̑ жела́ютъ, ꙗ҆́кѡ лю́дїе пра́вдꙋ сотвори́вшїи и҆ сꙋда̀ бг҃а своегѡ̀ не ѡ҆ста́вившїи: про́сѧтъ нн҃ѣ оу҆ менє̀ сꙋда̀ првⷣна и҆ прибли́житисѧ ко гдⷭ҇ꙋ жела́ютъ, глаго́люще: |
|
3
|
3
|
| λέγοντες· τί ὅτι ἐνησταύσαμεν καὶ οὐκ εἶδες; ἐταπεινώσαμεν τὰς ψυχὰς ἡμῶν καὶ οὐκ ἔγνως; ἐν γὰρ ταῖς ἡμέραις τῶν νηστειῶν ὑμῶν εὑρίσκετε τὰ θελήματα ὑμῶν καὶ πάντας τοὺς ὑποχειρίους ὑμῶν ὑπονύσσετε. | что̀ ꙗ҆́кѡ пости́хомсѧ, и҆ не оу҆ви́дѣлъ є҆сѝ; смири́хомъ дꙋ́шы на́шѧ, и҆ не оу҆вѣ́дѣлъ є҆сѝ; Во дни̑ бо поще́нїй ва́шихъ ѡ҆брѣта́ете вѡ́ли ва́шѧ, и҆ всѧ̑ подрꙋ̑чныѧ ва́шѧ томитѐ: |
|
4
|
4
|
| εἰ εἰς κρίσεις καὶ μάχας νηστεύετε καὶ τύπτετε πυγμαῖς ταπεινόν, ἱνατί μοι νηστεύετε ὡς σήμερον, ἀκουσθῆναι ἐν κραυγῇ τὴν φωνὴν ὑμῶν; | а҆́ще въ сꙋдѣ́хъ и҆ сва́рѣхъ постите́сѧ и҆ бїе́те пѧстьмѝ смире́ннаго, вскꙋ́ю мнѣ̀ постите́сѧ ꙗ҆́коже дне́сь, є҆́же оу҆слы́шанꙋ бы́ти съ во́племъ гла́сꙋ ва́шемꙋ; |
|
5
|
5
|
| οὐ ταύτην τὴν νηστείαν ἐξελεξάμην καὶ ἡμέραν ταπεινοῦν ἄνθρωπον τὴν ψυχὴν αὐτοῦ· οὐδ᾿ ἂν κάμψῃς ὡς κρίκον τὸν τράχηλόν σου καὶ σάκκον καὶ σποδὸν ὑποστρώσῃ, οὐδ᾿ οὕτω καλέσετε νηστείαν δεκτήν. | Не сицева́гѡ поста̀ а҆́зъ и҆збра́хъ, и҆ днѐ, є҆́же смири́ти человѣ́кꙋ дꙋ́шꙋ свою̀: нижѐ а҆́ще слѧче́ши ꙗ҆́кѡ се́рпъ вы́ю твою̀, и҆ вре́тище и҆ пе́пелъ посте́леши, нижѐ та́кѡ нарече́те по́стъ прїѧ́тенъ. |
|
6
|
6
|
| οὐχὶ τοιαύτην νηστείαν ἐγὼ ἐξελεξάμην, λέγει Κύριος, ἀλλὰ λύε πάντα σύνδεσμον ἀδικίας, διάλυε στραγγαλιὰς βιαίων συναλλαγμάτων, ἀπόστελλε τεθραυσμένους ἐν ἀφέσει καὶ πᾶσαν συγγραφὴν ἄδικον διάσπα· | Не такова́гѡ (бо) поста̀ а҆́зъ и҆збра́хъ, гл҃етъ гдⷭ҇ь: но разрѣша́й всѧ́къ соꙋ́зъ непра́вды, разрꙋша́й ѡ҆бдолжє́нїѧ наси́льныхъ писа́нїй, ѿпꙋстѝ сокрꙋшє́нныѧ во свобо́дꙋ и҆ всѧ́кое писа́нїе непра́ведное раздерѝ: |
|
7
|
7
|
| διάθρυπτε πεινῶντι τὸν ἄρτον σου καὶ πτωχοὺς ἀστέγους εἴσαγε εἰς τὸν οἶκόν σου· ἐὰν ἴδῃς γυμνόν, περίβαλε, καὶ ἀπὸ τῶν οἰκείων τοῦ σπέρματός σου οὐχ ὑπερόψει. | раздроблѧ́й а҆́лчꙋщымъ хлѣ́бъ тво́й и҆ ни́щыѧ безкрѡ́вныѧ введѝ въ до́мъ тво́й: а҆́ще ви́диши на́га, ѡ҆дѣ́й, и҆ ѿ сво́йственныхъ пле́мене твоегѡ̀ не пре́зри. |
|
8
|
8
|
| τότε ραγήσεται πρώϊμον τὸ φῶς σου, καὶ τὰ ἰάματά σου ταχὺ ἀνατελεῖ, καὶ προπορεύσεται ἔμπροσθέν σου ἡ δικαιοσύνη σου, καὶ ἡ δόξα τοῦ Θεοῦ περιστελεῖ σε. | Тогда̀ разве́рзетсѧ ра́нѡ свѣ́тъ тво́й, и҆ и҆сцѣлє́нїѧ твоѧ̑ ско́рѡ возсїѧ́ютъ, и҆ пред̾и́детъ пред̾ тобо́ю пра́вда твоѧ̀, и҆ сла́ва бж҃їѧ ѡ҆б̾и́метъ тѧ̀. |
|
9
|
9
|
| τότε βοήσῃ, καὶ ὁ Θεὸς εἰσακούσεταί σου· ἔτι λαλοῦντός σου ἐρεῖ· ἰδοὺ πάρειμι. ἐὰν ἀφέλῃς ἀπὸ σοῦ σύνδεσμον καὶ χειροτονίαν καὶ ρῆμα γογγυσμοῦ | Тогда̀ воззове́ши, и҆ бг҃ъ оу҆слы́шитъ тѧ̀, и҆ є҆щѐ глаго́лющꙋ тѝ, рече́тъ: сѐ, прїидо́хъ. А҆́ще ѿи́меши ѿ себє̀ соꙋ́зъ и҆ рꙋкобїе́нїе и҆ глаго́лъ ропта́нїѧ |
|
10
|
10
|
| καὶ δῷς πεινῶντι τὸν ἄρτον ἐκ ψυχῆς σου καὶ ψυχὴν τεταπεινωμένην ἐμπλήσῃς, τότε ἀνατελεῖ ἐν τῷ σκότει τὸ φῶς σου, καὶ τὸ σκότος σου ὡς μεσημβρία. | и҆ да́си а҆́лчꙋщемꙋ хлѣ́бъ ѿ дꙋшѝ твоеѧ̀ и҆ дꙋ́шꙋ смире́ннꙋю насы́тиши, тогда̀ возсїѧ́етъ во тмѣ̀ свѣ́тъ тво́й, и҆ тма̀ твоѧ̀ бꙋ́детъ ꙗ҆́кѡ полꙋ́дне, |
|
11
|
11
|
| καὶ ἔσται ὁ Θεός σου μετὰ σοῦ διαπαντός· καὶ ἐμπλησθήσῃ καθάπερ ἐπιθυμεῖ ἡ ψυχή σου, καὶ τὰ ὀστᾶ σου πιανθήσεται, καὶ ἔσῃ ὡς κῆπος μεθύων καὶ ὡς πηγὴ ἣν μὴ ἐξέλιπεν ὕδωρ καὶ τὰ ὀστᾶ σου ὡς βοτάνη ἀνατελεῖ καὶ πιανθήσεται καὶ κληρονομήσουσι γενεὰς γενεῶν. | и҆ бꙋ́детъ бг҃ъ тво́й съ тобо́ю прⷭ҇нѡ: и҆ насы́тишисѧ, ꙗ҆́коже жела́етъ дꙋша̀ твоѧ̀, и҆ кѡ́сти твоѧ̑ оу҆тꙋчнѣ́ютъ, и҆ бꙋ́дꙋтъ ꙗ҆́кѡ вертогра́дъ напое́нъ, и҆ ꙗ҆́кѡ и҆сто́чникъ, є҆мꙋ́же не ѡ҆скꙋдѣ̀ вода̀: и҆ кѡ́сти твоѧ̑ прозѧ́бнꙋтъ ꙗ҆́кѡ трава̀, и҆ разботѣ́ютъ, и҆ наслѣ́дѧтъ ро́ды родѡ́въ. |
|
12
|
12
|
| καὶ οἰκοδομηθήσονταί σου αἱ ἔρημοι αἰώνιοι, καὶ ἔσται σου τὰ θεμέλια αἰώνια γενεῶν γενεαῖς· καὶ κληθήσῃ Οἰκοδόμος φραγμῶν, καὶ τοὺς τρίβους τοὺς ἀναμέσον παύσεις. | И҆ сози́ждꙋтсѧ пꙋсты̑ни твоѧ̑ вѣ̑чныѧ, и҆ бꙋ́дꙋтъ ѡ҆снова̑нїѧ твоѧ̑ вѣ̑чнаѧ родѡ́мъ родѡ́въ: и҆ прозове́шисѧ зда́тель ѡ҆гра́дъ, и҆ стєзѝ твоѧ̑ посредѣ̀ оу҆поко́иши. |
|
13
|
13
|
| ἐὰν ἀποστρέψῃς τὸν πόδα σου ἀπὸ τῶν σαββάτων τοῦ μὴ ποιεῖν τὰ θελήματά σου ἐν τῇ ἡμέρα τῇ ἁγίᾳ καὶ καλέσεις τὰ σάββατα τρυφερά, ἅγια τῷ Θεῷ σου, οὐκ ἀρεῖς τὸν πόδα σου ἐπ᾿ ἔργῳ, οὐδὲ λαλήσεις λόγον ἐν ὀργῇ ἐκ τοῦ στόματός σου, | А҆́ще ѿврати́ши но́гꙋ твою̀ ѿ сꙋббѡ́тъ, є҆́же не твори́ти хотѣ́нїй твои́хъ въ де́нь ст҃ы́й, и҆ прозове́ши сꙋббѡ̑ты сла́дѡстны, ст҃ы бг҃ови твоемꙋ̀: не воздви́гнеши ногѝ своеѧ̀ на дѣ́ло, нижѐ возглаго́леши словесѐ во гнѣ́вѣ и҆з̾ оу҆́стъ твои́хъ, |
|
14
|
14
|
| καὶ ἔσῃ πεποιθὼς ἐπὶ Κύριον, καὶ ἀναβιβάσει σε ἐπὶ τὰ ἀγαθὰ τῆς γῆς καὶ ψωμιεῖ σε τὴν κληρονομίαν ᾿Ιακὼβ τοῦ πατρός σου· τὸ γὰρ στόμα Κυρίου ἐλάλησε ταῦτα. | и҆ бꙋ́деши оу҆пова́ѧ на гдⷭ҇а, и҆ возведе́тъ тѧ̀ на благѡты̀ зємны́ѧ, и҆ оу҆хлѣ́битъ тѧ̀ наслѣ́дїемъ і҆а́кѡва ѻ҆тца̀ твоегѡ̀: оу҆ста́ бо гдⷭ҇нѧ гл҃аша сїѧ̑. |
|
Κεφάλαιο 59
|
Глава́ н҃ѳ
|
|
1
|
1
|
| ΜΗ οὐκ ἰσχύει ἡ χεὶρ Κυρίου τοῦ σῶσαί; ἢ ἐβάρυνε τὸ οὖς αὐτοῦ τοῦ μὴ εἰσακοῦσαι; | Є҆да̀ не мо́жетъ рꙋка̀ гдⷭ҇нѧ спⷭ҇тѝ; и҆лѝ ѡ҆тѧгчи́лъ є҆́сть слꙋ́хъ сво́й, є҆́же не оу҆слы́шати; |
|
2
|
2
|
| ἀλλὰ τὰ ἁμαρτήματα ὑμῶν διϊστῶσιν ἀναμέσον ὑμῶν καὶ ἀναμέσον τοῦ Θεοῦ, καὶ διὰ τὰς ἁμαρτίας ὑμῶν ἀπέστρεψε τὸ πρόσωπον αὐτοῦ ἀφ᾿ ὑμῶν τοῦ μὴ ἐλεῆσαι. | Но грѣсѝ ва́ши разлꙋча́ютъ междꙋ̀ ва́ми и҆ междꙋ̀ бг҃омъ, и҆ грѣ̑хъ ра́ди ва́шихъ ѿвратѝ лицѐ своѐ ѿ ва́съ, є҆́же не поми́ловати. |
|
3
|
3
|
| αἱ γὰρ χεῖρες ὑμῶν μεμολυσμέναι αἵματι καὶ οἱ δάκτυλοι ὑμῶν ἐν ἁμαρτίαις, τὰ δὲ χείλη ὑμῶν ἐλάλησεν ἀνομίαν, καὶ ἡ γλῶσσα ὑμῶν ἀδικίαν μελετᾷ. | Рꙋ́цѣ во ва́ши ѡ҆сквернє́нѣ кро́вїю, и҆ пе́рсты ва́ши во грѣсѣ́хъ, оу҆стнѣ́ же ва́ши возглаго́лаша беззако́нїе, и҆ ѧ҆зы́къ ва́шъ непра́вдѣ поꙋча́етсѧ. |
|
4
|
4
|
| οὐθεὶς λαλεῖ δίκαια, οὐδέ ἐστι κρίσις ἀληθινή· πεποίθασιν ἐπὶ ματαίοις καὶ λαλοῦσι κενά, ὅτι κύουσι πόνον καὶ τίκτουσιν ἀνομίαν. | Никто́же глаго́летъ пра́вды, нижѐ є҆́сть сꙋ́дъ и҆́стиненъ: оу҆пова́ютъ на сꙋ́єтнаѧ и҆ глаго́лютъ тщє́тнаѧ, ꙗ҆́кѡ зачина́ютъ трꙋ́дъ и҆ ражда́ютъ беззако́нїе. |
|
5
|
5
|
| ὠὰ ἀσπίδων ἔρρηξαν καὶ ἱστὸν ἀράχνης ὑφαίνουσι· καὶ ὁ μέλλων τῶν ὠῶν αὐτῶν φαγεῖν συντρίψας οὔριον εὗρε, καὶ ἐν αὐτῷ βασιλίσκος. | Ꙗ҆́ица а҆́спїдска разби́ша и҆ поста́въ паꙋчи́нный ткꙋ́тъ, и҆ хотѧ́й ѿ ꙗ҆́ицъ и҆́хъ ꙗ҆́сти, разби́въ за́портокъ (є҆гѡ̀), ѡ҆брѣ́те и҆ въ не́мъ васїлі́ска. |
|
6
|
6
|
| ὁ ἱστὸς αὐτῶν οὐκ ἔσται εἰς ἱμάτιον, οὐδὲ μὴ περιβάλωνται ἀπὸ τῶν ἔργων αὐτῶν· τὰ γὰρ ἔργα αὐτῶν ἔργα ἀνομίας. | Поста́въ и҆́хъ не бꙋ́детъ на ри́зꙋ, и҆ не ѡ҆де́ждꙋтсѧ ѿ дѣ́лъ свои́хъ: дѣла́ бо и҆́хъ дѣла̀ беззако́нїѧ. |
|
7
|
7
|
| οἱ δὲ πόδες αὐτῶν ἐπὶ πονηρίαν τρέχουσι, ταχινοὶ ἐκχέαι αἷμα· καὶ οἱ διαλογισμοὶ αὐτῶν διαλογισμοὶ ἀφρόνων, σύντριμμα καὶ ταλαιπωρία ἐν ταῖς ὁδοῖς αὐτῶν. | Но́зѣ же и҆́хъ на ѕло̀ текꙋ́тъ, ско́ри пролїѧ́ти кро́вь, и҆ мы̑сли и҆́хъ мы̑сли ѡ҆ оу҆бі́йствахъ: сокрꙋше́нїе и҆ бѣ́дность во пꙋте́хъ и҆́хъ, |
|
8
|
8
|
| καὶ ὁδὸν εἰρήνης οὐκ οἴδασι, καὶ οὐκ ἔστι κρίσις ἐν ταῖς ὁδοῖς αὐτῶν· αἱ γὰρ τρίβοι αὐτῶν διεστραμμέναι, ἃς διοδεύουσι, καὶ οὐκ οἴδασιν εἰρήνην. | и҆ пꙋтѝ ми́рнагѡ не позна́ша, и҆ нѣ́сть сꙋда̀ во пꙋте́хъ и҆́хъ: стєзи́ бо и҆́хъ развращє́ны, по ни́хже хо́дѧтъ, и҆ не вѣ́дѧтъ ми́ра. |
|
9
|
9
|
| διὰ τοῦτο ἀπέστη ἡ κρίσις ἀπ᾿ αὐτῶν, καὶ οὐ μὴ καταλάβῃ αὐτοὺς δικαιοσύνη· ὑπομεινάντων αὐτῶν φῶς ἐγένετο αὐτοῖς σκότος, μείναντες αὐγὴν ἐν ἀωρίᾳ περιεπάτησαν. | Тогѡ̀ ра́ди ѿстꙋпѝ ѿ ни́хъ сꙋ́дъ, и҆ не пости́гнетъ и҆́хъ пра́вда: ждꙋ́щымъ и҆̀мъ свѣ́та, бы́сть и҆̀мъ тма̀, ждꙋ́ще зарѝ во мра́цѣ ходи́ша. |
|
10
|
10
|
| ψηλαφήσουσιν ὡς τυφλοὶ τοῖχον καὶ ὡς οὐχ ὑπαρχόντων ὀφθαλμῶν ψηλαφήσουσι· καὶ πεσοῦνται ἐν μεσημβρίᾳ ὡς ἐν μεσονυκτίῳ, ὡς ἀποθνήσκοντες στενάξουσιν, | Ѡ҆сѧ́жꙋтъ ꙗ҆́кѡ слѣпі́и стѣ́нꙋ, ꙗ҆́кѡ сꙋ́ще без̾ ѻ҆че́съ ѡ҆сѧза́ти бꙋ́дꙋтъ, и҆ падꙋ́тсѧ въ полꙋ́дни ꙗ҆́кѡ въ полꙋ́нощи, ꙗ҆́кѡ оу҆мира́юще возстенꙋ́тъ |
|
11
|
11
|
| ὡς ἄρκος καὶ ὡς περιστερὰ ἅμα πορεύσονται· ἀνεμείναμεν κρίσιν, καὶ οὐκ ἔστι· σωτηρία μακρὰν ἀφέστηκεν ἀφ᾿ ἡμῶν. | ꙗ҆́кѡ медвѣ́дь, и҆ ꙗ҆́кѡ го́лꙋбь вкꙋ́пѣ по́йдꙋтъ. Жда́хомъ сꙋда̀, и҆ нѣ́сть, спасе́нїе дале́че ѿстꙋпѝ ѿ на́съ. |
|
12
|
12
|
| πολλὴ γὰρ ἡ ἀνομία ἐναντίον σου, καὶ αἱ ἁμαρτίαι ἡμῶν ἀντέστησαν ἡμῖν· αἱ γὰρ ἀνομίαι ἡμῶν ἐν ἡμῖν, καὶ τὰ ἀδικήματα ἡμῶν ἔγνωμεν. | Мно́го бо беззако́нїе на́ше пред̾ тобо́ю, и҆ грѣсѝ на́ши проти́вꙋ ста́ша на́мъ: беззакѡ́нїѧ бо на̑ша въ на́съ, и҆ непра̑вды на́шѧ оу҆разꙋмѣ́хомъ: |
|
13
|
13
|
| ἠσεβήσαμεν καὶ ἐψευσάμεθα καὶ ἀπέστημεν ἀπὸ ὄπισθεν τοῦ Θεοῦ ἡμῶν· ἐλαλήσαμεν ἄδικα καὶ ἠπειθήσαμεν, ἐκύομεν καὶ ἐμελετήσαμεν ἀπὸ καρδίας ἡμῶν λόγους ἀδίκους· | нече́ствовахомъ и҆ солга́хомъ и҆ ѿстꙋпи́хомъ ѿ послѣ́дованїѧ бг҃а на́шегѡ: глаго́лахомъ непра́вдꙋ и҆ не покори́хомсѧ, во оу҆тро́бѣ зача́хомъ и҆ поꙋчи́хомсѧ ѿ се́рдца на́шегѡ словесє́мъ непра́вєднымъ: |
|
14
|
14
|
| καὶ ἀπεστήσαμεν ὀπίσω τὴν κρίσιν, καὶ ἡ δικαιοσύνη μακρὰν ἀφέστηκεν, ὅτι κατηναλώθη ἐν ταῖς ὁδοῖς αὐτῶν ἡ ἀλήθεια, καὶ δι᾿ εὐθείας οὐκ ἐδύναντο διελθεῖν. | и҆ ѡ҆ста́вихомъ созадѝ сꙋ́дъ, и҆ пра́вда дале́че ѿстꙋпѝ ѿ на́съ: ꙗ҆́кѡ и҆знемо́же во пꙋте́хъ и҆́хъ и҆́стина, и҆ пра́вымъ (пꙋте́мъ) не возмого́ша прейтѝ: |
|
15
|
15
|
| καὶ ἡ ἀλήθεια ᾖρται, καὶ μετέστησαν τὴν διάνοιαν τοῦ συνιέναι· καὶ εἶδε Κύριος, καὶ οὐκ ἤρεσεν αὐτῷ, ὅτι οὐκ ἦν κρίσις. | и҆ и҆́стина взѧ́сѧ, и҆ преста́виша оу҆́мъ сво́й є҆́же смы́слити. И҆ ви́дѣ гдⷭ҇ь и҆ негодова̀, ꙗ҆́кѡ не бѧ́ше сꙋда̀: |
|
16
|
16
|
| καὶ εἶδε καὶ οὐκ ἦν ἀνήρ, καὶ κατενόησε καὶ οὐκ ἦν ὁ ἀντιληψόμενος, καὶ ἠμύνατο αὐτοὺς τῷ βραχίονι αὐτοῦ καὶ τῇ ἐλεημοσύνῃ ἐστηρίσατο. | и҆ ви́дѣ, и҆ не бѧ́ше мꙋ́жа, и҆ помы́сли, и҆ не бѧ́ше и҆збавлѧ́ющагѡ: и҆ мстѝ и҆̀мъ мы́шцею свое́ю, и҆ поми́лованїемъ оу҆твердѝ. |
|
17
|
17
|
| καὶ ἐνεδύσατο δικαιοσύνην ὡς θώρακα καὶ περιέθετο περικεφαλαίαν σωτηρίου ἐπὶ τῆς κεφαλῆς καὶ περιεβάλετο ἱμάτιον ἐκδικήσεως καὶ τὸ περιβόλαιον | И҆ ѡ҆дѣ́ѧсѧ пра́вдою ꙗ҆́кѡ щито́мъ, и҆ возложѝ шле́мъ спасе́нїѧ на главꙋ̀, и҆ ѡ҆блече́сѧ въ ри́зꙋ ѿмще́нїѧ, и҆ ѻ҆де́ждею свое́ю: |
|
18
|
18
|
| ὡς ἀνταποδώσων ἀνταπόδοσιν ὄνειδος τοῖς ὑπεναντίοις. | ꙗ҆́кѡ воздава́ѧй воздаѧ́нїе оу҆кори́знꙋ сꙋпоста́тѡмъ. |
|
19
|
19
|
| καὶ φοβηθήσονται οἱ ἀπὸ δυσμῶν τὸ ὄνομα Κυρίου καὶ οἱ ἀπ᾿ ἀνατολῶν ἡλίου τὸ ὄνομα τὸ ἔνδοξον· ἥξει γὰρ ὡς ποταμὸς βίαιος ἡ ὀργὴ παρὰ Κυρίου, ἥξει μετὰ θυμοῦ. | И҆ оу҆боѧ́тсѧ, и҆̀же ѿ за̑падъ, и҆́мене гдⷭ҇нѧ, и҆ и҆̀же ѿ востѡ́къ со́лнца, и҆́мене є҆гѡ̀ сла́внагѡ: прїи́детъ бо ꙗ҆́кѡ рѣка̀ наси́льнаѧ гнѣ́въ ѿ гдⷭ҇а, прїи́детъ со ꙗ҆́ростїю. |
|
20
|
20
|
| καὶ ἥξει ἕνεκεν Σιὼν ὁ ρυόμενος καὶ ἀποστρέψει ἀσεβείας ἀπὸ ᾿Ιακώβ. | И҆ прїи́детъ сїѡ́на ра́ди и҆збавлѧ́ѧй, и҆ ѿврати́тъ нече́стїе ѿ і҆а́кѡва. |
|
21
|
21
|
| καὶ αὕτη αὐτοῖς ἡ παρ᾿ ἐμοῦ διαθήκη, εἶπε Κύριος· τὸ πνεῦμα τὸ ἐμόν, ὅ ἐστιν ἐπὶ σοί, καὶ τὰ ρήματα, ἃ ἔδωκα εἰς τὸ στόμα σου, οὐ μὴ ἐκλίπῃ ἐκ τοῦ στόματός σου καὶ ἐκ τοῦ στόματος τοῦ σπέρματός σου· εἶπε γὰρ Κύριος, ἀπὸ τοῦ νῦν καὶ εἰς τὸν αἰῶνα. | И҆ се́й и҆̀мъ и҆́же ѿ менє̀ завѣ́тъ, речѐ гдⷭ҇ь: дх҃ъ мо́й, и҆́же є҆́сть въ тебѣ̀, и҆ гл҃го́лы, ꙗ҆̀же а҆́зъ да́хъ во оу҆ста̀ твоѧ̑, не ѡ҆скꙋдѣ́ютъ ѿ оу҆́стъ твои́хъ и҆ ѿ оу҆́стъ сѣ́мене твоегѡ̀: рече́ бо гдⷭ҇ь ѿнн҃ѣ и҆ во вѣ́къ. |
|
Κεφάλαιο 60
|
Глава́ ѯ҃
|
|
1
|
1
|
| ΦΩΤΙΖΟΥ φωτίζου ῾Ιερουσαλήμ, ἥκει γάρ σου τὸ φῶς, καὶ ἡ δόξα Κυρίου ἐπὶ σὲ ἀνατέταλκεν. | Свѣти́сѧ, свѣти́сѧ, і҆ерⷭ҇ли́ме, прїи́де бо тво́й свѣ́тъ, и҆ сла́ва гдⷭ҇нѧ на тебѣ̀ возсїѧ̀. |
|
2
|
2
|
| ἰδοὺ σκότος καλύψει γῆν ὡς γνόφος ἐπ᾿ ἔθνη· ἐπὶ δὲ σὲ φανήσεται Κύριος, καὶ ἡ δόξα αὐτοῦ ἐπὶ σὲ ὀφθήσεται. | Сѐ, тма̀ покры́етъ зе́млю, и҆ мра́къ на ꙗ҆зы́ки, на тебѣ́ же ꙗ҆ви́тсѧ гдⷭ҇ь, и҆ сла́ва є҆гѡ̀ на тебѣ̀ оу҆́зритсѧ. |
|
3
|
3
|
| καὶ πορεύσονται βασιλεῖς τῷ φωτί σου καὶ ἔθνη τῇ λαμπρότητί σου. | И҆ по́йдꙋтъ ца́рїе свѣ́томъ твои́мъ, и҆ ꙗ҆зы́цы свѣ́тлостїю твое́ю. |
|
4
|
4
|
| ἆρον κύκλῳ τοὺς ὀφθαλμούς σου καὶ ἰδὲ συνηγμένα τὰ τέκνα σου· ἰδοὺ ἥκασι πάντες οἱ υἱοί σου μακρόθεν, καὶ αἱ θυγατέρες σου ἐπ᾿ ὤμων ἀρθήσονται. | Возведѝ ѡ҆́крестъ ѻ҆́чи твоѝ и҆ ви́ждь собра̑наѧ ча̑да твоѧ̑: сѐ, прїидо́ша всѝ сы́нове твоѝ и҆здале́ча, и҆ дщє́ри твоѧ̑ на ра́мѣхъ во́змꙋтсѧ. |
|
5
|
5
|
| τότε ὄψῃ καὶ φοβηθήσῃ καὶ ἐκστήσῃ τῇ καρδίᾳ, ὅτι μεταβαλεῖ εἰς σὲ πλοῦτος θαλάσσης καὶ ἐθνῶν καὶ λαῶν. καὶ ἥξουσί σοι | Тогда̀ оу҆́зриши и҆ возра́дꙋешисѧ, и҆ оу҆бои́шисѧ и҆ оу҆жа́снешисѧ се́рдцемъ, ꙗ҆́кѡ преложи́тсѧ къ тебѣ̀ бога́тство морско́е и҆ ꙗ҆зы́кѡвъ и҆ люді́й: |
|
6
|
6
|
| ἀγέλαι καμήλων, καὶ καλύψουσί σε κάμηλοι Μαδιὰμ καὶ Γαιφά· πάντες ἐκ Σαβὰ ἥξουσι φέροντες χρυσίον καὶ λίβανον οἴσουσι καὶ λίθον τίμιον καὶ τὸ σωτήριον Κυρίου εὐαγγελιοῦνται. | и҆ прїи́дꙋтъ къ тебѣ̀ стада̀ велблю̑дъ, и҆ покры́ютъ тѧ̀ велблю́ди мадїа́мстїи и҆ гефа́рстїи: всѝ ѿ савы̀ прїи́дꙋтъ, носѧ́ще зла́то, и҆ лїва́нъ принесꙋ́тъ и҆ ка́мень че́стенъ, и҆ спⷭ҇нїе гдⷭ҇не благовозвѣстѧ́тъ: |
|
7
|
7
|
| καὶ πάντα τὰ πρόβατα Κηδὰρ συναχθήσονταί σοι καὶ κριοὶ Ναβαιὼθ ἥξουσί σοι, καὶ ἀνενεχθήσεται δεκτὰ ἐπὶ τὸ θυσιαστήριόν μου, καὶ ὁ οἶκος τῆς προσευχῆς μου δοξασθήσεται. | и҆ всѧ̑ ѻ҆́вцы кида̑рскїѧ соберꙋ́тсѧ тебѣ̀, и҆ ѻ҆внѝ навеѡ́ѳстїи прїи́дꙋтъ къ тебѣ̀, и҆ вознесꙋ́тсѧ прїѧ̑тнаѧ на же́ртвенникъ мо́й, и҆ до́мъ мл҃твы моеѧ̀ просла́витсѧ. |
|
8
|
8
|
| τίνες οἵδε ὡς νεφέλαι πέτανται καὶ ὡσεὶ περιστεραὶ σὺν νεοσσοῖς; | Кі́и сꙋ́ть, и҆̀же ꙗ҆́кѡ ѡ҆́блацы летѧ́тъ, и҆ ꙗ҆́кѡ го́лꙋбїе со птєнцы̀ ко мнѣ̀; |
|
9
|
9
|
| ἐμὲ αἱ νῆσοι ὑπέμειναν καὶ πλοῖα Θαρσὶς ἐν πρώτοις, ἀγαγεῖν τὰ τέκνα σου μακρόθεν καὶ τὸν ἄργυρον καὶ τὸ χρυσὸν αὐτῶν μετ᾿ αὐτῶν διὰ τὸ ὄνομα Κυρίου τὸ ἅγιον καὶ διὰ τὸ τὸν ἅγιον τοῦ ᾿Ισραὴλ ἔνδοξον εἶναι. | Менѐ ѻ҆́строви жда́ша, и҆ корабли̑ ѳарсі́йстїи во пе́рвыхъ, привестѝ ча̑да твоѧ̑ и҆здале́ча, и҆ сребро̀ и҆ зла́то и҆́хъ съ ни́ми, и҆́мене ра́ди гдⷭ҇нѧ ст҃а́гѡ, и҆ за є҆́же ст҃о́мꙋ і҆и҃левꙋ сла́внꙋ бы́ти. |
|
10
|
10
|
| καὶ οἰκοδομήσουσιν ἀλλογενεῖς τὰ τείχη σου, καὶ οἱ βασιλεῖς αὐτῶν παραστήσονταί σοι· διὰ γὰρ ὀργήν μου ἐπάταξά σε καὶ διὰ ἔλεον ἠγάπησά σε. | И҆ сози́ждꙋтъ сы́нове и҆норо́днїи стѣ́ны твоѧ̑, и҆ ца́рїе и҆́хъ предстоѧ́ти бꙋ́дꙋтъ тебѣ̀: за гнѣ́въ бо мо́й порази́хъ тѧ̀ и҆ за млⷭ҇ть мою̀ возлюби́хъ тѧ̀. |
|
11
|
11
|
| καὶ ἀνοιχθήσονται αἱ πύλαι σου διαπαντός, ἡμέρας καὶ νυκτὸς οὐ κλεισθήσονται, εἰσαγαγεῖν πρὸς σὲ δύναμιν ἐθνῶν καὶ βασιλεῖς αὐτῶν ἀγομένους. | И҆ ѿве́рзꙋтсѧ врата̀ твоѧ̑ прⷭ҇нѡ, де́нь и҆ но́щь не затворѧ́тсѧ, ввестѝ къ тебѣ̀ си́лꙋ ꙗ҆зы̑къ и҆ цари̑ и҆́хъ ведѡ́мыѧ. |
|
12
|
12
|
| τὰ γὰρ ἔθνη καὶ οἱ βασιλεῖς, οἵτινες οὐ δουλεύσουσί σοι, ἀπολοῦνται καὶ τὰ ἔθνη ἐρημίᾳ ἐρημωθήσεται. | Ꙗ҆зы́цы бо и҆ ца́рїе, и҆̀же не порабо́таютъ тѝ, поги́бнꙋтъ, и҆ ꙗ҆зы́цы запꙋстѣ́нїемъ запꙋстѣ́ютъ. |
|
13
|
13
|
| καὶ ἡ δόξα τοῦ Λιβάνου πρὸς σὲ ἥξει ἐν κυπαρίσσῳ καὶ πεύκῃ καὶ κέδρῳ ἅμα, δοξάσαι τὸν τόπον τὸν ἅγιόν μου καὶ τὸν τόπον τῶν ποδῶν μου δοξάσω. | И҆ сла́ва лїва́нова къ тебѣ̀ прїи́детъ, кѷпарі́сомъ и҆ пе́ѵгомъ и҆ ке́дромъ вкꙋ́пѣ, просла́вити мѣ́сто ст҃о́е моѐ, и҆ мѣ́сто ногꙋ̀ моє́ю просла́влю. |
|
14
|
14
|
| καὶ πορεύσονται πρός σε δεδοικότες υἱοὶ τῶν ταπεινωσάντων σε καὶ παροξυνάντων σε, καὶ κληθήσῃ Πόλις Κυρίου Σιὼν ἁγίου ᾿Ισραήλ. | И҆ по́йдꙋтъ къ тебѣ̀ боѧ́щесѧ сы́нове смири́вшихъ тѧ̀ и҆ раздражи́вшихъ тѧ̀, и҆ покло́нѧтсѧ слѣда́мъ ногꙋ̀ твоє́ю всѝ прогнѣ́вавшїи тѧ̀, и҆ нарече́шисѧ гра́дъ гдⷭ҇ень, сїѡ́нъ ст҃а́гѡ і҆и҃лева. |
|
15
|
15
|
| διὰ τὸ γεγενῆσθαί σε ἐγκαταλελειμμένην καὶ μεμισημένην, καὶ οὐκ ἦν ὁ βοηθῶν, καὶ θήσω σε ἀγαλλίαμα αἰώνιον, εὐφροσύνην γενεῶν γενεαῖς. | За сїѐ, ꙗ҆́кѡ бы́лъ є҆сѝ ѡ҆ста́вленъ и҆ возненави́дѣнъ и҆ не бѣ̀ помага́ющагѡ тѝ, положꙋ̀ тѧ̀ въ ра́дость вѣ́чнꙋю, весе́лїе родѡ́мъ родѡ́въ. |
|
16
|
16
|
| καὶ θηλάσεις γάλα ἐθνῶν καὶ πλοῦτον βασιλέων φάγεσαι· καὶ γνώσῃ, ὅτι ἐγὼ Κύριος ὁ σῴζων σε καὶ ἐξαιρούμενός σε ὁ Θεὸς ᾿Ισραήλ. | И҆ и҆зссе́ши млеко̀ ꙗ҆зы́кѡвъ и҆ бога́тство царе́й снѣ́си, и҆ оу҆разꙋмѣ́еши, ꙗ҆́кѡ а҆́зъ гдⷭ҇ь сп҃са́ѧй тѧ̀ и҆ и҆збавлѧ́ѧй тѧ̀ бг҃ъ і҆и҃левъ. |
|
17
|
17
|
| καὶ ἀντὶ χαλκοῦ οἴσω σοι χρυσίον, ἀντὶ δὲ σιδήρου οἴσω σοι ἀργύριον, ἀντὶ δὲ ξύλων οἴσω σοι χαλκόν, ἀντὶ δὲ λίθων σίδηρον. καὶ δώσω τοὺς ἄρχοντάς σου ἐν εἰρήνῃ καὶ τοὺς ἐπισκόπους σου ἐν δικαιοσύνῃ. | И҆ вмѣ́стѡ мѣ́ди принесꙋ̀ тѝ зла́то, и҆ вмѣ́стѡ желѣ́за принесꙋ̀ тѝ сребро̀, и҆ вмѣ́стѡ древе́съ принесꙋ̀ тѝ мѣ́дь, и҆ вмѣ́стѡ ка́менїѧ желѣ́зо: и҆ вда́мъ кнѧ̑зи твоѧ̑ въ ми́ръ и҆ надзира̑тели твоѧ̑ въ пра́вдꙋ. |
|
18
|
18
|
| καὶ οὐκ ἀκουσθήσεται ἔτι ἀδικία ἐν τῇ γῇ σου, οὐδὲ σύντριμμα οὐδὲ ταλαιπωρία ἐν τοῖς ὁρίοις σου, ἀλλὰ κληθήσεται Σωτήριον τὰ τείχη σου, καὶ αἱ πύλαι σου Γλύμμα. | И҆ не оу҆слы́шитсѧ посе́мъ непра́вда въ землѝ твое́й, ни сокрꙋше́нїе, ни бѣ́дность во предѣ́лѣхъ твои́хъ, но прозове́тсѧ спасе́нїе забра̑ла твоѧ̑ и҆ врата̀ твоѧ̑ хвала̀. |
|
19
|
19
|
| καὶ οὐκ ἔσται σοι ἔτι ὁ ἥλιος εἰς φῶς ἡμέρας, οὐδὲ ἀνατολὴ σελήνης φωτιεῖ σου τὴν νύκτα, ἀλλ᾿ ἔσται σοι Κύριος φῶς αἰώνιον καὶ ὁ Θεὸς δόξα σου. | И҆ не бꙋ́детъ тебѣ̀ ктомꙋ̀ со́лнце во свѣ́тъ днѐ, нижѐ восхо́дъ лꙋны̀ просвѣти́тъ твою̀ но́щь, но бꙋ́детъ тебѣ̀ гдⷭ҇ь свѣ́тъ вѣ́чный и҆ бг҃ъ сла́ва твоѧ̀. |
|
20
|
20
|
| οὐ γὰρ δύσεται ὁ ἥλιός σοι, καὶ ἡ σελήνη σοι οὐκ ἐκλείψει· ἔσται γάρ σοι Κύριος φῶς αἰώνιον, καὶ ἀναπληρωθήσονται αἱ ἡμέραι τοῦ πένθους σου. | Не за́йдетъ бо со́лнце тебѣ̀, и҆ лꙋна̀ не ѡ҆скꙋдѣ́етъ тебѣ̀: бꙋ́детъ бо гдⷭ҇ь тебѣ̀ свѣ́тъ вѣ́чный, и҆ и҆спо́лнѧтсѧ дні́е рыда́нїѧ твоегѡ̀. |
|
21
|
21
|
| καὶ ὁ λαός σου πᾶς δίκαιος, δι᾿ αἰῶνος κληρονομήσουσι τὴν γῆν, φυλάσσων τὸ φύτευμα, ἔργα χειρῶν αὐτοῦ εἰς δόξαν. | И҆ лю́дїе твоѝ всѝ пра́веднїи во вѣ́къ наслѣ́дѧтъ зе́млю, хранѧ́ще са́дъ, дѣла̀ рꙋкꙋ̀ є҆гѡ̀ въ сла́вꙋ. |
|
22
|
22
|
| ὁ ὀλιγοστὸς ἔσται εἰς χιλιάδας καὶ ὁ ἐλάχιστος εἰς ἔθνος μέγα· ἐγὼ Κύριος κατὰ καιρὸν συνάξω αὐτούς. | Ма́лый бꙋ́детъ въ ты́сѧщы, а҆ малѣ́йшїй во ꙗ҆зы́къ вели́къ: а҆́зъ гдⷭ҇ь по вре́мени соберꙋ̀ и҆̀хъ. |
|
Κεφάλαιο 61
|
Глава́ ѯ҃а
|
|
1
|
1
|
| ΠΝΕΥΜΑ Κυρίου ἐπ᾿ ἐμέ, οὗ εἵνεκεν ἔχρισέ με· εὐαγγελίσασθαι πτωχοῖς ἀπέσταλκέ με, ἰάσασθαι τοὺς συντετριμένους τὴν καρδίαν, κηρύξαι αἰχμαλώτοις ἄφεσιν καὶ τυφλοῖς ἀνάβλεψιν, | Дх҃ъ гдⷭ҇ень на мнѣ̀, є҆гѡ́же ра́ди пома́за мѧ̀, бл҃говѣсти́ти ни́щымъ посла́ мѧ, и҆сцѣли́ти сокрꙋшє́нныѧ се́рдцемъ, проповѣ́дати плѣ́нникѡмъ ѿпꙋще́нїе и҆ слѣпы̑мъ прозрѣ́нїе, |
|
2
|
2
|
| καλέσαι ἐνιαυτὸν Κυρίου δεκτὸν καὶ ἡμέραν ἀνταποδόσεως τῷ Θεῷ ἡμῶν, παρακαλέσαι πάντας τοὺς πενθοῦντας, | нарещѝ лѣ́то гдⷭ҇не прїѧ́тно и҆ де́нь воздаѧ́нїѧ, оу҆тѣ́шити всѧ̑ пла́чꙋщыѧ, |
|
3
|
3
|
| δοθῆναι τοῖς πενθοῦσι Σιὼν δόξαν ἀντὶ σποδοῦ, ἄλειμμα εὐφροσύνης τοῖς πενθοῦσι, καταστολὴν δόξης ἀντὶ πνεύματος ἀκηδίας· καὶ κληθήσονται γενεαὶ δικαιοσύνης, φύτευμα Κυρίου εἰς δόξαν. | да́ти пла́чꙋщымъ сїѡ́на сла́вꙋ вмѣ́стѡ пе́пела, пома́занїе весе́лїѧ пла́чꙋщымъ, оу҆краше́нїе сла́вы вмѣ́стѡ дꙋ́ха оу҆ны́нїѧ: и҆ нарекꙋ́тсѧ ро́дове пра́вды, насажде́нїе гдⷭ҇не во сла́вꙋ. |
|
4
|
4
|
| καὶ οἰκοδομήσουσιν ἐρήμους αἰωνίας, ἐξηρημωμένας πρότερον ἐξαναστήσουσι· καὶ καινιοῦσι πόλεις ἐρήμους ἐξηρωμένας εἰς γενεάς. | И҆ сози́ждꙋтъ пꙋсты̑ни вѣ̑чныѧ, запꙋстѣ́вшыѧ пре́жде воздви́гнꙋтъ: и҆ ѡ҆бновѧ́тъ гра́ды пꙋсты̑ѧ, ѡ҆пꙋстошє́нныѧ въ ро́ды. |
|
5
|
5
|
| καὶ ἥξουσι ἀλλογενεῖς ποιμαίνοντες τὰ πρόβατά σου, καὶ ἀλλόφυλοι ἀροτῆρες καὶ ἀμπελουργοί. | И҆ прїи́дꙋтъ и҆норо́днїи, пасꙋ́щїи ѻ҆́вцы твоѧ̑, и҆ и҆ноплемє́нницы ѡ҆ра́телїе и҆ вїногра́дарїе ва́ши: |
|
6
|
6
|
| ὑμεῖς δὲ ἱερεῖς Κυρίου κληθήσεσθε, λειτουργοὶ Θεοῦ· ἰσχὺν ἐθνῶν κατέδεσθε καὶ ἐν τῷ πλούτῳ αὐτῶν θαυμασθήσεσθε. [ἀντὶ τῆς αἰσχύνης ὑμῶν τῆς διπλῆς καὶ ἀντὶ τῆς ἐντροπῆς ἀγαλλιάσεται ἡ μερὶς αὐτῶν]. | вы́ же свѧще́нницы гдⷭ҇ни нарече́тесѧ, слꙋжи́телїе бг҃а ва́шегѡ, рече́тсѧ ва́мъ: крѣ́пость ꙗ҆зы̑къ снѣ́сте и҆ въ бога́тствѣ и҆́хъ чꙋ́дни бꙋ́дете. |
|
7
|
7
|
| οὕτως ἐκ δευτέρας κληρονομήσουσι τὴν γῆν, καὶ εὐφροσύνη αἰώνιος ὑπὲρ κεφαλῆς αὐτῶν. | Си́це зе́млю свою̀ втори́цею наслѣ́дѧтъ, и҆ весе́лїе вѣ́чное над̾ главо́ю и҆́хъ. |
|
8
|
8
|
| ἐγὼ γάρ εἰμι Κύριος ὁ ἀγαπῶν δικαιοσύνην καὶ μισῶν ἁρπάγματα ἐξ ἀδικίας· καὶ δώσω τὸν μόχθον αὐτῶν δικαίοις καὶ διαθήκην αἰώνιον διαθήσομαι αὐτοῖς. | А҆́зъ бо є҆́смь гдⷭ҇ь любѧ́й пра́вдꙋ и҆ ненави́дѧй граблє́нїѧ ѿ непра́вды: и҆ да́мъ трꙋ́дъ и҆́хъ пра́ведникѡмъ и҆ завѣ́тъ вѣ́ченъ завѣща́ю и҆̀мъ. |
|
9
|
9
|
| καὶ γνωσθήσεται ἐν τοῖς ἔθνεσι τὸ σπέρμα αὐτῶν καὶ τὰ ἔκγονα αὐτῶν ἐν μέσῳ τῶν λαῶν· πᾶς ὁ ὁρῶν αὐτοὺς ἐπιγνώσεται αὐτούς, ὅτι οὗτοί εἰσι σπέρμα ηὐλογημένον ὑπὸ Θεοῦ | И҆ позна́етсѧ во ꙗ҆зы́цѣхъ сѣ́мѧ и҆́хъ, и҆ внꙋ́цы и҆́хъ посредѣ̀ люді́й: всѧ́къ ви́дѧй ѧ҆̀ позна́етъ ѧ҆̀, ꙗ҆́кѡ сі́и сꙋ́ть сѣ́мѧ блгⷭ҇ве́но ѿ бг҃а, и҆ ра́достїю возра́дꙋютсѧ ѡ҆ гдⷭ҇ѣ. |
|
10
|
10
|
| καὶ εὐφροσύνῃ εὐφρανθήσονται ἐπὶ Κύριον. —᾿Αγαλλιάσθω ἡ ψυχή μου ἐπὶ τῷ Κυρίῳ· ἐνέδυσε γάρ με ἱμάτιον σωτηρίου καὶ χιτῶνα εὐφροσύνης, ὡς νυμφίῳ περιέθηκέ μοι μίτραν καὶ ὡς νύμφην κατεκόσμησέ με κόσμῳ. | Да возра́дꙋетсѧ дꙋша̀ моѧ̀ ѡ҆ гдⷭ҇ѣ: ѡ҆блече́ бо мѧ̀ въ ри́зꙋ спⷭ҇нїѧ и҆ ѻ҆де́ждею весе́лїѧ (ѡ҆дѣ́ѧ мѧ̀): ꙗ҆́кѡ на жениха̀ возложѝ на мѧ̀ вѣне́цъ, и҆ ꙗ҆́кѡ невѣ́стꙋ оу҆краси́ мѧ красото́ю. |
|
11
|
11
|
| καὶ ὡς γῆ αὔξουσα τὸ ἄνθος αὐτῆς καὶ ὡς κῆπος τὰ σπέρματα αὐτοῦ, οὕτως ἀνατελεῖ Κύριος δικαιοσύνην καὶ ἀγαλλίαμα ἐναντίον πάντων τῶν ἐθνῶν. | И҆ ꙗ҆́кѡ землѧ̀ растѧ́щаѧ цвѣ́тъ сво́й, и҆ ꙗ҆́кѡ вертогра́дъ сѣ́мена своѧ̑ прозѧба́етъ: та́кѡ возрасти́тъ гдⷭ҇ь гдⷭ҇ь пра́вдꙋ и҆ весе́лїе пред̾ всѣ́ми ꙗ҆зы̑ки. |
|
Κεφάλαιο 62
|
Глава́ ѯ҃в
|
|
1
|
1
|
| ΔΙΑ Σιὼν οὐ σιωπήσομαι καὶ διὰ ῾Ιερουσαλὴμ οὐκ ἀνήσω, ἕως ἂν ἐξέλθῃ ὡς φῶς ἡ δικαιοσύνη μου, τὸ δὲ σωτήριόν μου ὡς λαμπὰς καυθήσεται. | Сїѡ́на ра́ди не оу҆молчꙋ̀ и҆ і҆ерⷭ҇ли́ма ра́ди не попꙋщꙋ̀, до́ндеже и҆зы́детъ ꙗ҆́кѡ свѣ́тъ пра́вда моѧ̀, и҆ спⷭ҇нїе моѐ ꙗ҆́кѡ свѣти́ло разжже́тсѧ. |
|
2
|
2
|
| καὶ ὄψονται ἔθνη τὴν δικαιοσύνην σου καὶ βασιλεῖς τὴν δόξαν σου, καὶ καλέσει σε τὸ ὄνομά σου τὸ καινόν, ὃ ὁ Κύριος ὀνομάσει αὐτό. | И҆ оу҆́зрѧтъ ꙗ҆зы́цы пра́вдꙋ твою̀, и҆ ца́рїе сла́вꙋ твою̀, и҆ прозовꙋ́тъ тѧ̀ и҆́менемъ но́вымъ, и҆́мже гдⷭ҇ь наименꙋ́етъ є҆̀. |
|
3
|
3
|
| καὶ ἔσῃ στέφανος κάλλους ἐν χειρὶ Κυρίου καὶ διάδημα βασιλείας ἐν χειρὶ Θεοῦ σου. | И҆ бꙋ́деши вѣне́цъ добро́ты въ рꙋцѣ̀ гдⷭ҇ни и҆ дїади́ма ца́рствїѧ въ рꙋцѣ̀ бг҃а твоегѡ̀: |
|
4
|
4
|
| καὶ οὐκέτι κληθήσῃ Καταλελυμμένη, καὶ ἡ γῆ σου οὐ κληθήσεται ἔτι ῎Ερημος· σὺ γὰρ κληθήσεται Θέλημα ἐμόν, καὶ τῇ γῇ σου Οἰκουμένη, ὅτι εὐδόκησε Κύριος ἐν σοὶ καὶ ἡ γῆ σου συνοικισθήσεται. | и҆ не прозове́шисѧ ктомꙋ̀ ѡ҆ста́вленъ, и҆ землѧ̀ твоѧ̀ ктомꙋ̀ не нарече́тсѧ пꙋста̀: тебѣ́ бо прозове́тсѧ во́лѧ моѧ̀, и҆ землѧ̀ твоѧ̀ вселе́ннаѧ, ꙗ҆́кѡ бл҃говолѝ гдⷭ҇ь въ тебѣ̀, и҆ землѧ̀ твоѧ̀ вкꙋ́пѣ насели́тсѧ. |
|
5
|
5
|
| καὶ ὡς συνοικῶν νεανίσκος παρθένῳ, οὕτω κατοικήσουσιν οἱ υἱοί σου· καὶ ἔσται ὃν τρόπον εὐφρανθήσεται νυμφίος ἐπὶ νύμφῃ, οὕτως εὐφρανθήσεται Κύριος ἐπὶ σοί. | И҆ ꙗ҆́коже живѧ́й ю҆́ноша съ дѣ́вою, та́кѡ поживꙋ́тъ сы́нове твоѝ съ тобо́ю: и҆ бꙋ́детъ ꙗ҆́коже ра́дꙋетсѧ жени́хъ ѡ҆ невѣ́стѣ, та́кѡ возра́дꙋетсѧ гдⷭ҇ь ѡ҆ тебѣ̀. |
|
6
|
6
|
| καὶ ἐπὶ τῶν τειχῶν σου, ῾Ιερουσαλήμ, κατέστησα φύλακας ὅλην τὴν ἡμέραν καὶ ὅλην τὴν νύκτα, οἵ διὰ τέλους οὐ σιωπήσονται μιμνησκόμενοι Κυρίου. | И҆ на стѣна́хъ твои́хъ, і҆ерⷭ҇ли́ме, приста́вихъ стра́жы ве́сь де́нь и҆ всю̀ но́щь, и҆̀же до конца̀ не премо́лкнꙋтъ помина́юще гдⷭ҇а. |
|
7
|
7
|
| οὐκ ἔστι γὰρ ὑμῖν ὅμοιος, ἐὰν διορθώσῃ καὶ ποιήσῃ ῾Ιερουσαλὴμ γαυρίαμα ἐπὶ τῆς γῆς. | Нѣ́сть бо ва́мъ подо́бенъ: а҆́ще и҆спра́виши и҆ сотвори́ши, і҆ерⷭ҇ли́ме, ра́дованїе на землѝ. |
|
8
|
8
|
| ὤμοσε Κύριος κατὰ τῆς δεξιᾶς αὐτοῦ καὶ κατὰ τῆς ἰσχύος τοῦ βραχίονος αὐτοῦ· εἰ ἔτι δώσω τὸν σῖτόν σου καὶ τὰ βρώματά σου τοῖς ἐχθροῖς σου, καὶ εἰ ἔτι πίονται υἱοὶ ἀλλότριοι τὸν οἶνόν σου, ἐφ ᾧ ἐμόχθησας· | Клѧ́тсѧ гдⷭ҇ь десни́цею свое́ю и҆ крѣ́постїю мы́шцы своеѧ̀: а҆́ще ктомꙋ̀ ѿда́мъ пшени́цꙋ твою̀ и҆ пи́щꙋ твою̀ врагѡ́мъ твои̑мъ, и҆ а҆́ще ктомꙋ̀ и҆спїю́тъ вїно̀ твоѐ сы́нове чꙋжді́и, ѡ҆ не́мже трꙋди́лсѧ є҆сѝ: |
|
9
|
9
|
| ἀλλ᾿ ἢ οἱ συνάγοντες φάγονται αὐτὰ καὶ αἰνέσουσι Κύριον, καὶ οἱ συνάγοντες πίονται αὐτὰ ἐν ταῖς ἐπαύλεσι ταῖς ἁγίαις μου. | но собира́ющїи снѣдѧ́тъ ѧ҆̀ и҆ похва́лѧтъ гдⷭ҇а, и҆ ѡ҆б̾има́ющїи и҆спїю́тъ ѧ҆̀ во дво́рѣхъ ст҃ы́хъ мои́хъ. |
|
10
|
10
|
| πορεύεσθε διὰ τῶν πυλῶν μου καὶ ὁδοποιήσατε τῷ λαῷ μου καὶ τοὺς λίθους τοὺς ἐκ τῆς ὁδοῦ διαρρίψατε· ἐξάρατε σύσσημον εἰς τὰ ἔθνη. | И҆ди́те враты̀ мои́ми и҆ пꙋ́ть сотвори́те лю́демъ мои̑мъ, и҆ ка́менїе, є҆́же на пꙋтѝ, размещи́те: воздви́гните зна́менїе на ꙗ҆зы́ки. |
|
11
|
11
|
| ἰδοὺ γὰρ Κύριος ἐποίησεν ἀκουστὸν ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς· εἴπατε τῇ θυγατρὶ Σιών· ἰδοὺ ὁ σωτήρ σοι παραγέγονεν ἔχων τὸν ἑαυτοῦ μισθὸν καὶ τὸ ἔργον πρὸ προσώπου αὐτοῦ. | Се́ бо, гдⷭ҇ь слы́шано сотворѝ до послѣ́днихъ землѝ: рцы́те дще́ри сїѡ́новѣ: сѐ, сп҃си́тель тво́й грѧде́тъ, и҆мѣ́ѧй съ собо́ю мздꙋ̀ и҆ дѣ́ло своѐ пред̾ лице́мъ свои́мъ. |
|
12
|
12
|
| καὶ καλέσει αὐτὸν λαὸν ἅγιον, λελυτρωμένον ὑπὸ Κυρίου· σὺ δὲ κληθήσῃ ἐπιζητουμένη πόλις καὶ οὐκ ἐγκαταλελειμμένη. | И҆ прозове́тъ ѧ҆̀ лю́ди ст҃ы, и҆зба́влєны гдⷭ҇емъ: ты́ же прозове́шисѧ взы́сканъ гра́дъ и҆ не ѡ҆ста́вленъ. |
|
Κεφάλαιο 63
|
Глава́ ѯ҃г
|
|
1
|
1
|
| ΤΙΣ οὗτος ὁ παραγενόμενος ἐξ ᾿Εδώμ, ἐρύθημα ἱματίων ἐκ Βοσόρ, οὕτως ὡραῖος ἐν στολῇ βίᾳ μετὰ ἰσχύος; ἐγὼ διαλέγομαι δικαιοσύνην καὶ κρίσιν σωτηρίου. | Кто̀ се́й прише́дый ѿ є҆дѡ́ма, червлє́ны ри̑зы є҆гѡ̀ ѿ восо́ра, се́й красе́нъ во оу҆́твари, ѕѣлѡ̀ съ крѣ́постїю; А҆́зъ гл҃ю пра́вдꙋ и҆ сꙋ́дъ спⷭ҇нїѧ. |
|
2
|
2
|
| διατί σου ἐρυθρὰ τὰ ἱμάτια καὶ τὰ ἐνδύματά σου ὡς ἀπὸ πατητοῦ ληνοῦ; | Почто̀ червлє́ны ри̑зы твоѧ̑ и҆ ѻ҆дє́жды твоѧ̑ ꙗ҆́кѡ ѿ и҆стопта́нїѧ точи́ла; |
|
3
|
3
|
| πλήρης καταπεπατημένης, καὶ τῶν ἐθνῶν οὐκ ἔστιν ἀνὴρ μετ᾿ ἐμοῦ, καὶ κατεπάτησα αὐτοὺς ἐν θυμῷ μου καὶ κατέθλασα αὐτοὺς ὡς γῆν καὶ κατήγαγον τὸ αἷμα αὐτῶν εἰς γῆν. | И҆спо́лненъ и҆стопта́нїѧ, и҆ ѿ ꙗ҆зы̑къ нѣ́сть мꙋ́жа со мно́ю: и҆ попра́хъ ѧ҆̀ ꙗ҆́ростїю мое́ю, и҆ сотро́хъ ѧ҆̀ ꙗ҆́кѡ пе́рсть, и҆ сведо́хъ кро́вь и҆́хъ въ зе́млю и҆ всѧ̑ ри̑зы моѧ̑ ѡ҆мочи́хъ: |
|
4
|
4
|
| ἡμέρα γὰρ ἀνταποδόσεως ἐπῆλθεν αὐτοῖς, καὶ ἐνιαυτὸς λυτρώσεως πάρεστι. | де́нь бо воздаѧ́нїѧ прїи́де на ни́хъ, и҆ лѣ́то и҆збавле́нїѧ приспѣ̀: |
|
5
|
5
|
| καὶ ἐπέβλεψα, καὶ οὐδεὶς βοηθός· καὶ προσενόησα, καὶ οὐθεὶς ἀντελαμβάνετο· καὶ ἐρρύσατο αὐτοὺς ὁ βραχίων μου, καὶ ὁ θυμός μου ἐπέστη. | и҆ воззрѣ́хъ, и҆ не бѣ̀ помо́щника: и҆ помы́слихъ, и҆ никто́же застꙋпѝ: и҆ и҆зба́ви ѧ҆̀ мы́шца моѧ̀, и҆ ꙗ҆́рость моѧ̀ наста̀: |
|
6
|
6
|
| καὶ κατεπάτησα αὐτοὺς τῇ ὀργῇ μου καὶ κατήγαγον τὸ αἷμα αὐτῶν εἰς γῆν. — | и҆ попра́хъ ѧ҆̀ гнѣ́вомъ мои́мъ и҆ сведо́хъ кро́вь и҆́хъ въ зе́млю. |
|
7
|
7
|
| Τὸν ἔλεον Κυρίου ἐμνήσθην, τὰς ἀρετὰς Κυρίου ἐν πᾶσιν, οἷς ἡμῖν ἀνταποδίδωσι· Κύριος κριτὴς ἀγαθὸς τῷ οἴκῳ ᾿Ισραήλ, ἐπάγει ἡμῖν κατὰ τὸ ἔλεος αὐτοῦ καὶ κατὰ τὸ πλῆθος τῆς δικαιοσύνης αὐτοῦ. | Млⷭ҇ть гдⷭ҇ню помѧнꙋ́хъ, добродѣ́тєли гдⷭ҇ни во всѣ́хъ, и҆́миже на́мъ воздае́тъ: гдⷭ҇ь, сꙋдїѧ̀ бл҃гъ до́мꙋ і҆и҃левꙋ, наво́дитъ на́мъ по млⷭ҇ти свое́й и҆ по мно́жествꙋ пра́вды своеѧ̀. |
|
8
|
8
|
| καὶ εἶπεν· οὐχ ὁ λαός μου τέκνα οὐ μὴ ἀθετήσωσι; καὶ ἐγένετο αὐτοῖς εἰς σωτηρίαν | И҆ речѐ: не лю́дїе ли моѝ; ча̑да, и҆ не ѿве́ргнꙋтсѧ. И҆ бы́сть и҆̀мъ во спⷭ҇нїе ѿ всѧ́кїѧ ско́рби и҆́хъ. |
|
9
|
9
|
| ἐκ πάσης θλίψεως αὐτῶν. οὐ πρέσβυς οὐδὲ ἄγγελος, ἀλλ᾿ αὐτὸς Κύριος ἔσωσεν αὐτοὺς διὰ τὸ ἀγαπᾶν αὐτοὺς καὶ φείδεσθαι αὐτῶν· αὐτὸς ἐλυτρώσατο αὐτοὺς καὶ ἀνέλαβεν αὐτοὺς καὶ ὕψωσεν αὐτοὺς πάσας τὰς ἡμέρας τοῦ αἰῶνος. | Не хода́тай, нижѐ а҆́гг҃лъ, но са́мъ гдⷭ҇ь сп҃сѐ и҆̀хъ, занѐ лю́битъ и҆̀хъ и҆ щади́тъ и҆̀хъ: са́мъ и҆зба́ви и҆̀хъ и҆ воспрїѧ́тъ и҆̀хъ и҆ вознесѐ и҆̀хъ во всѧ̑ дни̑ вѣ́ка. |
|
10
|
10
|
| αὐτοὶ δὲ ἠπείθησαν καὶ παρώξυναν τὸ πνεῦμα τὸ ἅγιον αὐτοῦ· καὶ ἐστράφη αὐτοῖς εἰς ἔχθραν, καὶ αὐτὸς ἐπολέμησεν αὐτούς. | Ті́и же не покори́шасѧ и҆ разгнѣ́ваша дх҃а ст҃а́го є҆гѡ̀, и҆ ѡ҆брати́сѧ и҆̀мъ на враждꙋ̀, и҆ то́й воева̀ на нѧ̀. |
|
11
|
11
|
| καὶ ἐμνήσθη ἡμερῶν αἰωνίων ὁ ἀναβιβάσας ἐκ τῆς γῆς τὸν ποιμένα τῶν προβάτων· ποῦ ἔστιν ὁ θεὶς ἐν αὐτοῖς τὸ πνεῦμα τὸ ἅγιον; | И҆ помѧнꙋ̀ дни̑ вѣ̑чныѧ: гдѣ̀ возведы́й ѿ землѝ [Въ нѣ́к.: ѿ мо́рѧ.] па́стырѧ ѻ҆ве́цъ свои́хъ; гдѣ̀ є҆́сть вложи́вый въ ни́хъ дх҃а ст҃а́го; |
|
12
|
12
|
| ὁ ἀγαγὼν τῇ δεξιᾷ Μωυσῆν, ὁ βραχίων τῆς δόξης αὐτοῦ; κατίσχυσεν ὕδωρ ἀπὸ προσώπου αὐτοῦ ποιῆσαι ἑαυτῷ ὄνομα αἰώνιον. | Возве́дшаѧ десни́цею мѡѷсе́а, мы́шца сла́вы є҆гѡ̀ раздѣлѝ во́дꙋ пред̾ лице́мъ є҆гѡ̀ сотвори́ти є҆мꙋ̀ и҆́мѧ вѣ́чно, |
|
13
|
13
|
| ἤγαγεν αὐτοὺς διὰ τῆς ἀβύσσου ὡς ἵππον δι᾿ ἐρήμου, καὶ οὐκ ἐκοπίασαν. | проведѐ и҆̀хъ сквозѣ̀ бе́зднꙋ, ꙗ҆́коже конѧ̀ сквозѣ̀ пꙋсты́ню, и҆ не оу҆трꙋди́шасѧ, |
|
14
|
14
|
| καὶ ὡς κτήνη διὰ πεδίου, κατέβη πνεῦμα παρὰ Κυρίου καὶ ὡδήγησεν αὐτούς· οὕτως ἥγαγες τὸν λαόν σου ποιῆσαι σεαυτῷ ὄνομα δόξης. — | и҆ ꙗ҆́кѡ скоты̀ по по́лю, и҆ сни́де дх҃ъ ѿ гдⷭ҇а и҆ наста́ви и҆̀хъ: та́кѡ прове́лъ є҆сѝ лю́ди твоѧ̑ сотвори́ти тебѣ̀ самомꙋ̀ и҆́мѧ сла́вно. |
|
15
|
15
|
| ᾿Επίστρεψον ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καὶ ἰδὲ ἐκ τοῦ οἴκου τοῦ ἁγίου σου καὶ δόξης· ποῦ ἐστιν ὁ ζῆλός σου καὶ ἡ ἰσχύς σου; ποῦ ἐστι τὸ πλῆθος τοῦ ἐλέους σου καὶ τῶν οἰκτιρμῶν σου, ὅτι ἀνέσχου ἡμῶν; | Ѡ҆брати́сѧ, гдⷭ҇и, ѿ нб҃сѐ и҆ ви́ждь ѿ до́мꙋ ст҃а́гѡ твоегѡ̀ и҆ сла́вы твоеѧ̀: гдѣ̀ є҆́сть ре́вность твоѧ̀ и҆ крѣ́пость твоѧ̀; гдѣ̀ є҆́сть мно́жество млⷭ҇ти твоеѧ̀ и҆ щедро́тъ твои́хъ, ꙗ҆́кѡ терпѣ́лъ є҆сѝ на́мъ; |
|
16
|
16
|
| σὺ γὰρ εἶ πατὴρ ἡμῶν, ὅτι ῾Αβραὰμ οὐκ ἔγνω ἡμᾶς, καὶ ᾿Ισραὴλ οὐκ ἐπέγνω ἡμᾶς, ἀλλὰ σύ, Κύριε, πατὴρ ἡμῶν· ρῦσαι ἡμᾶς, ἀπ᾿ ἀρχῆς τὸ ὄνομά σου ἐφ᾿ ἡμᾶς ἐστι. | Ты́ бо є҆сѝ ѻ҆ц҃ъ на́шъ, поне́же а҆враа́мъ не оу҆вѣ́дѣ на́съ, и҆ і҆и҃ль не позна̀ на́съ, но ты̀, гдⷭ҇и, ѻ҆ц҃ъ на́шъ, и҆зба́ви ны̀, и҆спе́рва и҆́мѧ твоѐ на на́съ є҆́сть. |
|
17
|
17
|
| τί ἐπλάνησας ἡμᾶς, Κύριε, ἀπὸ τῆς ὁδοῦ σου; ἐσκλήρυνα τὰς καρδίας ἡμῶν τοῦ μὴ φοβεῖσθαί σε; ἐπίστρεψον διὰ τοὺς δούλους σου, διὰ τὰς φυλὰς τῆς κληρονομίας σου, | Что̀ оу҆клони́лъ є҆сѝ на́съ, гдⷭ҇и, ѿ пꙋтѝ твоегѡ̀; и҆ ѡ҆жесточи́лъ є҆сѝ сердца̀ на̑ша, є҆́же не боѧ́тисѧ тебє̀; Ѡ҆брати́сѧ ра́ди ра̑бъ твои́хъ, ра́ди племе́нъ достоѧ́нїѧ твоегѡ̀, |
|
18
|
18
|
| ἵνα μικρὸν κληρονομήσωμεν τοῦ ὄρους τοῦ ἁγίου σου, οἱ ὑπεναντίοι ἡμῶν κατεπάτησαν τὸ ἁγίασμά σου. | да (понѐ) ма́лѡ наслѣ́димъ горы̀ ст҃ы́ѧ твоеѧ̀. Проти̑вницы на́ши попра́ша ст҃ы́ню твою̀: |
|
19
|
19
|
| ἐγενόμεθα ὡς τὸ ἀπ᾿ ἀρχῆς, ὅτε οὐκ ἦρξας ἡμῶν οὐδὲ ἐπεκλήθη τὸ ὄνομά σου ἐφ᾿ ἡμᾶς. | бы́хомъ ꙗ҆́кѡ и҆спе́рва, є҆гда̀ не владѣ́лъ є҆сѝ на́ми, нижѐ бѣ̀ нарѣче́но и҆́мѧ твоѐ на на́съ. |
|
Κεφάλαιο 64
|
Глава́ ѯ҃д
|
|
1
|
1
|
| ΕΑΝ ἀνοίξῃς τὸν οὐρανόν, τρόμος λήψεται ἀπὸ σοῦ ὄρη, καὶ τακήσονται, | А҆́ще ѿве́рзеши нб҃о, тре́петъ прїи́мꙋтъ ѿ тебє̀ го́ры и҆ раста́ютъ, |
|
2
|
2
|
| ὡς κηρὸς ἀπὸ προσώπου πυρὸς τήκεται, καὶ κατακαύσει πῦρ τοὺς ὑπεναντίους, καὶ φανερὸν ἔσται τὸ ὄνομα Κυρίου ἐν τοῖς ὑπεναντίοις· ἀπὸ προσώπου σου ἔθνη ταραχθήσονται. | ꙗ҆́кѡ та́етъ во́скъ ѿ лица̀ ѻ҆гнѧ̀, и҆ попали́тъ ѻ҆́гнь сꙋпоста́ты, и҆ ꙗ҆вле́но бꙋ́детъ и҆́мѧ твоѐ въ сопроти́вныхъ твои́хъ: ѿ лица̀ твоегѡ̀ ꙗ҆зы́цы возмѧтꙋ́тсѧ: |
|
3
|
3
|
| ὅταν ποιῇς τὰ ἔνδοξα, τρόμος λήψεται ἀπὸ σοῦ ὄρη. | є҆гда̀ сотвори́ши сла̑внаѧ, тре́петъ прїи́мꙋтъ ѿ тебє̀ го́ры. |
|
4
|
4
|
| ἀπὸ τοῦ αἰῶνος οὐκ ἠκούσαμεν, οὐδὲ οἱ ὀφθαλμοὶ ἡμῶν εἶδον Θεὸν πλὴν σοῦ καὶ τὰ ἔργα σου, ἃ ποιήσεις τοῖς ὑπομένουσιν ἔλεον. | Ѿ вѣ́ка не слы́шахомъ, нижѐ ѻ҆́чи на́ши ви́дѣша бг҃а, ра́звѣ тебє̀, и҆ дѣла̀ твоѧ̑, ꙗ҆̀же сотвори́ши ждꙋ́щымъ млⷭ҇ти. |
|
5
|
5
|
| συναντήσεται γὰρ τοῖς ποιοῦσι τὸ δίκαιον, καὶ τῶν ὁδῶν σου μνησθήσονται. ἰδοὺ σὺ ὠργίσθης, καὶ ἡμεῖς ἡμάρτομεν· διὰ τοῦτο ἐπλανήθημεν. | Млⷭ҇ть бо срѧ́щетъ творѧ́щихъ пра́вдꙋ, и҆ пꙋти̑ твоѧ̑ помѧнꙋ́тсѧ: сѐ, ты̀ разгнѣ́валсѧ є҆сѝ, и҆ мы̀ согрѣши́хомъ. |
|
6
|
6
|
| καὶ ἐγενήθημεν ὡς ἀκάθαρτοι πάντες ἡμεῖς, ὡς ράκος ἀποκαθημένης πᾶσα ἡ δικαιοσύνη ἡμῶν· καὶ ἐξερρύημεν ὡς φύλλα διὰ τὰς ἀνομίας ἡμῶν, οὕτως ἄνεμος οἴσει ἡμᾶς. | Сегѡ̀ ра́ди заблꙋди́хомъ и҆ бы́хомъ ꙗ҆́кѡ нечи́сти всѝ мы̀, ꙗ҆́коже по́ртъ нечи̑стыѧ всѧ̀ пра́вда на́ша, и҆ ѿпадо́хомъ ꙗ҆́кѡ ли́ствїе беззако́нїй ра́ди на́шихъ: та́кѡ вѣ́тръ восхи́титъ на́съ. |
|
7
|
7
|
| καὶ οὐκ ἔστιν ὁ ἐπικαλούμενος τὸ ὄνομά σου καὶ ὁ μνησθεὶς ἀντιλαβέσθαι σου· ὅτι ἀπέστρεψας τὸ πρόσωπόν σου ἀφ᾿ ἡμῶν καὶ παρέδωκας ἡμᾶς διὰ τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν. | И҆ нѣ́сть призыва́ѧй и҆́мѧ твоѐ и҆ помѧнꙋ́вый оу҆держа́ти тѧ̀: ꙗ҆́кѡ ѿврати́лъ є҆сѝ лицѐ твоѐ ѿ на́съ и҆ пре́далъ ны̀ є҆сѝ беззако́нїй ра́ди на́шихъ. |
|
8
|
8
|
| καὶ νῦν, Κύριε, πατὴρ ἡμῶν σύ, ἡμεῖς δὲ πηλός, ἔργα τῶν χειρῶν σου πάντες. | И҆ нн҃ѣ, гдⷭ҇и, ѻ҆ц҃ъ на́шъ є҆сѝ ты̀, мы́ же бре́нїе, дѣла̀ рꙋкꙋ̀ твоє́ю всѝ: |
|
9
|
9
|
| μὴ ὀργίζου ὑμῖν σφόδρα καὶ μὴ ἐν καιρῷ μνησθῇς ἁμαρτιῶν ἡμῶν. καὶ νῦν ἐπίβλεψον, ὅτι λαός σου πάντες ἡμεῖς. | не прогнѣ́вайсѧ на ны̀ ѕѣлѡ̀ и҆ не помѧнѝ во вре́мѧ беззако́нїй на́шихъ, и҆ нн҃ѣ при́зри, ꙗ҆́кѡ лю́дїе твоѝ всѝ мы̀. |
|
10
|
10
|
| πόλις τοῦ ἁγίου σου ἐγενήθη ἔρημος, Σιὼν ὡς ἔρημος ἐγενήθη, ῾Ιερουσαλὴμ εἰς κατάραν. | Гра́дъ ст҃и́лища твоегѡ̀ бы́сть пꙋ́стъ, сїѡ́нъ ꙗ҆́коже пꙋсты́нѧ бы́сть, і҆ерⷭ҇ли́мъ на проклѧ́тїе: |
|
11
|
11
|
| ὁ οἶκος, τὸ ἅγιον ἡμῶν, καὶ ἡ δόξα, ἣν εὐλόγησαν οἱ πατέρες ἡμῶν, ἐγενήθη πυρίκαυστος, καὶ πάντα ἔνδοξα ἡμῶν συνέπεσε. | до́мъ ст҃ы́й на́шъ и҆ сла́ва, ю҆́же благослови́ша ѻ҆тцы̀ на́ши, бы́сть ѻ҆гне́мъ пожже́нъ, и҆ всѧ̑ сла̑внаѧ на̑ша кꙋ́пнѡ падо́ша. |
|
12
|
12
|
| καὶ ἐπὶ πᾶσι τούτοις ἀνέσχου, Κύριε, καὶ ἐσιώπησας καὶ ἐταπείνωσας ἡμᾶς σφόδρα. | И҆ ѿ всѣ́хъ си́хъ терпѣ́лъ є҆сѝ, гдⷭ҇и, и҆ молча́лъ, и҆ смири́лъ є҆сѝ ны̀ ѕѣлѡ̀. |
|
Κεφάλαιο 65
|
Глава́ ѯ҃є
|
|
1
|
1
|
| ΕΜΦΑΝΗΣ ἐγενήθην τοῖς ἐμὲ μὴ ἐπερωτῶσιν, εὑρέθην τοῖς ἐμὲ μὴ ζητοῦσιν. εἶπα· ἰδού εἰμι τῷ ἔθνει, οἳ οὐκ ἐκάλεσάν μου τὸ ὄνομα. | Ꙗ҆вле́нъ бы́хъ не и҆́щꙋщымъ менѐ, ѡ҆брѣто́хсѧ не вопроша́ющымъ ѡ҆ мнѣ̀, реко́хъ: сѐ, є҆́смь: ꙗ҆зы́кꙋ, и҆̀же не призва́ша и҆́мене моегѡ̀. |
|
2
|
2
|
| ἐξεπέτασα τὰς χεῖράς μου ὅλην τὴν ἡμέραν πρὸς λαὸν ἀπειθοῦντα καὶ ἀντιλέγοντα, οἳ οὐκ ἐπορεύθησαν ὁδῷ ἀληθινῇ, ἀλλ᾿ ὀπίσω τῶν ἁμαρτιῶν αὐτῶν. | Простро́хъ рꙋ́цѣ моѝ ве́сь де́нь къ лю́демъ не покарѧ́ющымсѧ и҆ проти́вꙋ глаго́лющымъ, и҆̀же не ходи́ша пꙋте́мъ и҆́стиннымъ, но в̾слѣ́дъ грѣхѡ́въ свои́хъ. |
|
3
|
3
|
| ὁ λαὸς οὗτος ὁ παροξύνων με ἐναντίον ἐμοῦ διαπαντός, αὐτοὶ θυσιάζουσιν ἐν τοῖς κήποις καὶ θυμιῶσιν ἐπὶ ταῖς πλίνθοις τοῖς δαιμονίοις, ἃ οὐκ ἔστιν. | Лю́дїе сі́и разгнѣвлѧ́ющїи мѧ̀ пред̾ лице́мъ мои́мъ прⷭ҇нѡ: ті́и жє́ртвы прино́сѧтъ въ вертогра́дѣхъ и҆ кадѧ́тъ во чре́пѣхъ бѣсѡ́мъ, и҆̀же не сꙋ́ть, |
|
4
|
4
|
| ἐν τοῖς μνήμασι καὶ ἐν τοῖς σπηλαίοις κοιμῶνται δι᾿ ἐνύπνια, οἱ ἔσθοντες κρέα ὕεια καὶ ζωμὸν θυσιῶν, μεμολυμμένα πάντα τὰ σκεύη αὐτῶν· | и҆ во гробѣ́хъ и҆ во пеще́рахъ лежа́тъ со́нїй ра́ди, и҆̀же ꙗ҆дѧ́тъ мѧса̀ свина̑ѧ и҆ ю҆хꙋ̀ тре́бъ, ѡ҆скверне́ни сосꙋ́ди и҆́хъ всѝ: |
|
5
|
5
|
| οἱ λέγοντες· πόρρω ἀπ᾿ ἐμοῦ, μὴ ἐγγίσῃς μοι, ὅτι καθαρός εἰμι· οὗτος καπνὸς τοῦ θυμοῦ μου, πῦρ καίεται ἐν αὐτῷ πάσας τὰς ἡμέρας. | и҆̀же глаго́лютъ: ѿидѝ ѿ менє̀, не прикосни́сѧ мнѣ̀, ꙗ҆́кѡ чи́стъ є҆́смь. Се́й ды́мъ ꙗ҆́рости моеѧ̀, ѻ҆́гнь гори́тъ въ не́мъ всѧ̑ дни̑. |
|
6
|
6
|
| ἰδοὺ γέγραπται ἐνώπιόν μου· οὐ σιωπήσω ἕως ἂν ἀποδώσω εἰς τὸν κόλπον αὐτῶν· | Сѐ, написа́сѧ предо мно́ю: не оу҆молчꙋ̀, до́ндеже ѿда́мъ въ нѣ̑дра и҆̀мъ грѣхѝ и҆́хъ и҆ грѣхѝ ѻ҆тє́цъ и҆́хъ, гл҃етъ гдⷭ҇ь: |
|
7
|
7
|
| τὰς ἁμαρτίας αὐτῶν καὶ τῶν πατέρων αὐτῶν, λέγει Κύριος, οἳ ἐθυμίασαν ἐπὶ τῶν ὀρέων καὶ ἐπὶ τῶν βουνῶν ὠνείδισάν με, ἀποδώσω τὰ ἔργα αὐτῶν εἰς τὸν κόλπον αὐτῶν. | и҆̀же кадѧ́хꙋ на гора́хъ и҆ на хо́лмѣхъ оу҆кори́ша мѧ̀, ѿда́мъ дѣла̀ и҆́хъ въ нѣ̑дра и҆̀мъ. |
|
8
|
8
|
| Οὕτως λέγει Κύριος· ὃν τρόπον εὑρεθήσεται ὁ ρὼξ ἐν τῷ βότρυϊ καὶ ἐροῦσι· μὴ λυμήνῃ αὐτόν, ὅτι εὐλογία ἐστὶν ἐν αὐτῷ, οὕτως ποιήσω ἕνεκεν τοῦ δουλεύοντός μοι, τούτου ἕνεκεν οὐ μὴ ἀπολέσω πάντας. | Та́кѡ гл҃етъ гдⷭ҇ь: и҆́мже ѡ҆́бразомъ ѡ҆брѣта́етсѧ ꙗ҆́года на гре́знѣ, и҆ рекꙋ́тъ: не погꙋбѝ є҆гѡ̀, ꙗ҆́кѡ блгⷭ҇ве́нїе є҆́сть въ не́мъ: та́кѡ сотворю̀ слꙋжа́щагѡ мѝ ра́ди, не и҆́мамъ всѣ́хъ погꙋби́ти ра́ди є҆гѡ̀: |
|
9
|
9
|
| καὶ ἐξάξω τὸ ἐξ ᾿Ιακὼβ σπέρμα καὶ τὸ ἐξ ᾿Ιούδα, καὶ κληρονομήσει τὸ ὄρος τὸ ἅγιόν μου, καὶ κληρονομήσουσιν οἱ ἐκλεκτοί μου καὶ οἱ δοῦλοί μου καὶ κατοικήσουσιν ἐκεῖ. | и҆ и҆зведꙋ̀ и҆з̾ і҆а́кѡва сѣ́мѧ и҆ и҆з̾ і҆ꙋ́ды, и҆ наслѣ́дитъ го́рꙋ ст҃ꙋ́ю мою̀, и҆ наслѣ́дѧтъ и҆збра́ннїи моѝ и҆ рабѝ моѝ и҆ вселѧ́тсѧ та́мѡ. |
|
10
|
10
|
| καὶ ἔσονται ἐν τῷ δρυμῷ ἐπαύλεις ποιμνίων καὶ φάραγξ ᾿Αχὼρ εἰς ἀνάπαυσιν βουκολίων τῷ λαῷ μου, οἳ ἐζήτησάν με. | И҆ бꙋ́дꙋтъ во дꙋбра́вѣ ѡ҆гра̑ды стадѡ́мъ, и҆ ю҆до́ль а҆хѡ́рскаѧ въ поко́ище говѧ́дѡвъ лю́демъ мои̑мъ, и҆̀же взыска́ша менѐ. |
|
11
|
11
|
| ὑμεῖς δὲ οἱ ἐγκαταλιπόντες με καὶ ἐπιλανθανόμενοι τὸ ὄρος τὸ ἅγιόν μου καὶ ἑτοιμάζοντες τῷ δαιμονίῳ τράπεζαν καὶ πληροῦντες τῇ τύχῃ κέρασμα, | Вы́ же, ѡ҆ста́вившїи мѧ̀ и҆ забыва́ющїи го́рꙋ ст҃ꙋ́ю мою̀, и҆ оу҆готовлѧ́ющїи де́мѡнꙋ трапе́зꙋ и҆ и҆сполнѧ́ющїи ща́стїю растворе́нїе, |
|
12
|
12
|
| ἐγὼ παραδώσω ὑμᾶς εἰς μάχαιραν, πάντες ἐν σφαγῇ πεσεῖσθε· ὅτι ἐλάλησα ὑμᾶς, καὶ οὐχ ὑπηκούσατε, ἐλάλησα καὶ παρηκούσατε καὶ ἐποιήσατε τὸ πονηρὸν ἐναντίον ἐμοῦ καὶ ἃ οὐκ ἐβουλόμην, ἐξελέξασθε. — | а҆́зъ преда́мъ ва́съ под̾ ме́чь, всѝ закла́нїемъ паде́те: ꙗ҆́кѡ зва́хъ ва́съ, и҆ не послꙋ́шасте, гл҃ахъ, и҆ преслꙋ́шасте и҆ сотвори́сте лꙋка́вое предо мно́ю, и҆ ꙗ҆̀же не хотѣ́хъ, и҆збра́сте. |
|
13
|
13
|
| Διὰ τοῦτο τάδε λέγει Κύριος· ἰδοὺ οἱ δουλεύσαντές μοι φάγονται, ὑμεῖς δὲ πεινάσετε. ἰδοὺ οἱ δουλεύοντές μοι πίονται, ὑμεῖς δὲ διψήσετε· ἰδοὺ οἱ δουλεύοντές μοι εὐφρανθήσονται, ὑμεῖς δὲ αἰσχυνθήσεσθε· | Сегѡ̀ ра́ди та́кѡ гл҃етъ гдⷭ҇ь: сѐ, рабо́тающїи мѝ ꙗ҆́сти бꙋ́дꙋтъ, вы́ же вза́лчете: сѐ, рабо́тающїи мѝ пи́ти бꙋ́дꙋтъ, вы́ же возжа́ждете: |
|
14
|
14
|
| ἰδοὺ οἱ δουλεύοντές μοι ἀγαλλιάσονται ἐν εὐφροσύνῃ, ὑμεῖς δὲ κεκράξεσθε διὰ τὸν πόνον τῆς καρδίας ὑμῶν καὶ ἀπὸ συντριβῆς πνεύματος ὑμῶν ὀλολύξετε. | сѐ, рабо́тающїи мѝ возра́дꙋютсѧ, вы́ же посрамите́сѧ: сѐ, рабо́тающїи мѝ возвеселѧ́тсѧ въ весе́лїи се́рдца, вы́ же возопїе́те въ болѣ́зни се́рдца ва́шегѡ и҆ ѿ сокрꙋше́нїѧ дꙋ́ха воспла́четесѧ. |
|
15
|
15
|
| καταλείψετε γὰρ τὸ ὄνομα ὑμῶν εἰς πλησμονὴν τοῖς ἐκλεκτοῖς μου, ὑμᾶς δὲ ἀνελεῖ Κύριος· τοῖς δὲ δουλεύουσί μοι κληθήσεται ὄνομα καινόν, | Ѡ҆ста́вите бо и҆́мѧ ва́ше въ насыще́нїе и҆збра̑ннымъ мои̑мъ, ва́съ же и҆збїе́тъ гдⷭ҇ь: рабо́тающымъ же мнѣ̀ нарече́тсѧ и҆́мѧ но́вое, |
|
16
|
16
|
| ὃ εὐλογηθήσεται ἐπὶ τῆς γῆς· εὐλογήσουσι γὰρ τὸν Θεὸν τὸν ἀληθινόν, καὶ οἱ ὀμνύοντες ἐπὶ τῆς γῆς ὁμοῦνται τὸν Θεὸν τὸν ἀληθινόν· ἐπιλήσονται γὰρ τὴν θλῖψιν αὐτῶν τὴν πρώτην, καὶ οὐκ ἀναβήσεται αὐτῶν ἐπὶ τὴν καρδίαν. | є҆́же блгⷭ҇ви́тсѧ на землѝ, благословѧ́тъ бо бг҃а и҆́стиннаго: и҆ кленꙋ́щїисѧ на землѝ клѧ́тисѧ бꙋ́дꙋтъ бг҃омъ и҆́стиннымъ, забꙋ́дꙋтъ бо печа́ль свою̀ пе́рвꙋю, и҆ не взы́детъ и҆̀мъ на се́рдце. |
|
17
|
17
|
| ἔσται γὰρ ὁ οὐρανὸς καινὸς καὶ ἡ γῆ καινή, καὶ οὐ μὴ μνησθῶσι τῶν προτέρων, οὐδ᾿ οὐ μὴ ἐπέλθῃ αὐτῶν ἐπὶ τὴν καρδίαν, | Бꙋ́детъ бо не́бо но́во и҆ землѧ̀ нова̀, и҆ не помѧнꙋ́тъ пре́жнихъ, нижѐ взы́дꙋтъ на се́рдце и҆́хъ, |
|
18
|
18
|
| ἀλλ᾿ εὐφροσύνην καὶ ἀγαλλίαμα εὑρήσουσιν ἐν αὐτῇ· ὅτι ἰδοὺ ἐγὼ ποιῶ ἀγαλλίαμα ῾Ιερουσαλὴμ καὶ τὸν λαόν μου εὐφροσύνην. | но ра́дость и҆ весе́лїе ѡ҆брѧ́щꙋтъ на не́й, ꙗ҆́кѡ сѐ, а҆́зъ творю̀ весе́лїе і҆ерⷭ҇ли́мꙋ и҆ лю́демъ мои̑мъ ра́дость. |
|
19
|
19
|
| ἀγαλλιάσομαι ἐπὶ ῾Ιερουσαλὴμ καὶ εὐφρανθήσομαι ἐπὶ τῷ λαῷ μου καὶ οὐκέτι μὴ ἀκουσθῇ ἐν αὐτῇ φωνὴ κλαυθμοῦ οὐδὲ φωνὴ κραυγῆς. | И҆ возвеселю́сѧ ѡ҆ і҆ерⷭ҇ли́мѣ и҆ возра́дꙋюсѧ ѡ҆ лю́дехъ мои́хъ, и҆ ксемꙋ̀ не оу҆слы́шитсѧ въ не́мъ гла́съ пла́ча, ни гла́съ во́плѧ, |
|
20
|
20
|
| καὶ οὐ μὴ γένηται ἔτι ἐκεῖ ἄωρος καὶ πρεσβύτης, ὃς οὐκ ἐμπλήσει τὸν χρόνον αὐτοῦ· ἔσται γὰρ ὁ νέος ἑκατὸν ἐτῶν, ὁ δὲ ἀποθνήσκων ἁμαρτωλὸς ἑκατὸν ἐτῶν καὶ ἐπικατάρατος ἔσται. | нижѐ бꙋ́детъ та́мѡ младе́нецъ, ни ста́рецъ, и҆́же не и҆спо́лнитъ лѣ́тъ свои́хъ: бꙋ́детъ бо ю҆́ный ста̀ лѣ́тъ, оу҆мира́ѧй же грѣ́шникъ ста̀ лѣ́тъ и҆ про́клѧтъ бꙋ́детъ. |
|
21
|
21
|
| καὶ οἰκοδομήσουσιν οἰκίας καὶ αὐτοὶ ἐνοικήσουσι, καὶ καταφυτεύσουσι ἀμπελῶνας καὶ αὐτοὶ φάγονται τὰ γεννήματα αὐτῶν· | И҆ сози́ждꙋтъ до́мы и҆ са́ми вселѧ́тсѧ, и҆ насадѧ́тъ вїногра́ды и҆ са́ми снѣдѧ́тъ плоды̀ и҆́хъ. |
|
22
|
22
|
| καὶ οὐ μὴ οἰκοδομήσουσι καὶ ἄλλοι ἐνοικήσουσι, καὶ οὐ μὴ φυτεύσουσι καὶ ἄλλοι φάγονται· κατὰ γὰρ τὰς ἡμέρας τοῦ ξύλου τῆς ζωῆς ἔσονται αἱ ἡμέραι τοῦ λαοῦ μου· τὰ γὰρ ἔργα τῶν πόνων αὐτῶν παλαιώσουσιν. | Не сози́ждꙋтъ, да и҆ні́и вселѧ́тсѧ, и҆ не насадѧ́тъ, да и҆ні́и снѣдѧ́тъ: ꙗ҆́коже бо дні́е дре́ва жи́зни, бꙋ́дꙋтъ дні́е люді́й мои́хъ: дѣла́ бо трꙋдѡ́въ и҆́хъ ѡ҆бетша́ютъ. |
|
23
|
23
|
| οἱ δὲ ἐκλεκτοί μου οὐ κοπιάσουσιν εἰς κενὸν οὐδὲ τεκνοποιήσουσιν εἰς κατάραν, ὅτι σπέρμα εὐλογημένον ὑπὸ Θεοῦ ἐστι, καὶ τὰ ἔκγονα αὐτῶν μετ᾿ αὐτῶν ἔσονται. | И҆збра́ннїи же моѝ не и҆́мꙋтъ трꙋди́тисѧ вотщѐ, нижѐ породѧ́тъ ча̑дъ на проклѧ́тїе, ꙗ҆́кѡ сѣ́мѧ блгⷭ҇ве́но є҆́сть бг҃омъ, и҆ внꙋ́цы и҆́хъ съ ни́ми бꙋ́дꙋтъ. |
|
24
|
24
|
| καὶ ἔσται πρὶν ἢ κεκράξαι αὐτούς, ἐγὼ ὑπακούσομαι αὐτῶν, ἔτι λαλούντων αὐτῶν ἐρῶ· τί ἐστι; | И҆ бꙋ́детъ, пре́жде не́же воззва́ти и҆̀мъ, а҆́зъ оу҆слы́шꙋ и҆̀хъ, є҆щѐ глаго́лющымъ и҆̀мъ, рекꙋ̀: что́ є҆сть; |
|
25
|
25
|
| τότε λύκοι καὶ ἄρνες βοσκηθήσονται ἅμα, καὶ λέων ὡς βοῦς φάγεται ἄχυρα, ὄφις δὲ γῆν ὡς ἄρτον· οὐκ ἀδικήσουσιν οὐδὲ μὴ λυμανοῦνται ἐπὶ τῷ ὄρει τῷ ἁγίῳ μου, λέγει Κύριος. | Тогда̀ во́лцы и҆ а҆́гнцы и҆́мꙋтъ пасти́сѧ вкꙋ́пѣ, и҆ ле́въ ꙗ҆́кѡ во́лъ снѣ́сть плє́вы, и҆ ѕмїѧ̀ зе́млю ꙗ҆́кѡ хлѣ́бъ: не повредѧ́тъ, нижѐ погꙋбѧ́тъ на горѣ̀ ст҃ѣ́й мое́й, гл҃етъ гдⷭ҇ь. |
|
Κεφάλαιο 66
|
Глава́ ѯ҃ѕ
|
|
1
|
1
|
| ΟΥΤΩΣ λέγει Κύριος· ὁ οὐρανός μοι θρόνος, ἡ δὲ γῆ ὑποπόδιον τῶν ποδῶν μου· ποῖον οἶκον οἰκοδομήσετέ μοι; καὶ ποῖος τόπος τῆς καταπαύσεώς μου; | Та́кѡ гл҃етъ гдⷭ҇ь: нб҃о прⷭ҇то́лъ мо́й, землѧ́ же подно́жїе ногꙋ̀ моє́ю: кі́й до́мъ сози́ждете мѝ, и҆ ко́е мѣ́сто поко́ища моегѡ̀; |
|
2
|
2
|
| πάντα γὰρ ταῦτα ἐποίησεν ἡ χείρ μου, καὶ ἔστιν ἐμὰ πάντα ταῦτα, λέγει Κύριος· καὶ ἐπὶ τίνα ἐπιβλέψω, ἀλλ᾿ ἢ ἐπὶ τὸν ταπεινὸν καὶ ἡσύχιον καὶ τρέμοντα τοὺς λόγους μου; | Всѧ̑ бо сїѧ̑ сотворѝ рꙋка̀ моѧ̀, и҆ сїѧ̑ сꙋ́ть всѧ̑ моѧ̑, гл҃етъ гдⷭ҇ь. И҆ на кого̀ воззрю̀, то́кмѡ на кро́ткаго и҆ молчали́ваго и҆ трепе́щꙋщаго слове́съ мои́хъ; |
|
3
|
3
|
| ὁ δὲ ἄνομος ὁ θύων μοι μόσχον ὡς ὁ ἀποκτένων κύνα, ὁ δὲ ἀναφέρων σεμίδαλιν ὡς αἷμα ὕειον, ὁ διδοὺς λίβανον εἰς μνημόσυνον ὡς βλάσφημος· καὶ αὐτοὶ ἐξελέξαντο τὰς ὁδοὺς αὐτῶν καὶ τὰ βδελύγματα αὐτῶν, ἃ ἡ ψυχὴ αὐτῶν ἠθέλησε, | Беззако́нникъ же жрѧ́й мѝ телца̀, ꙗ҆́кѡ оу҆бива́ѧй пса̀: и҆ приносѧ́й семїда́лъ, ꙗ҆́кѡ кро́вь свинꙋ́ю: даѧ́й лїва́нъ въ па́мѧть, а҆́ки хꙋ́лникъ. И҆ ті́и и҆збра́ша пꙋти̑ своѧ̑, и҆ ме́рзѡсти и҆́хъ, ꙗ҆̀же дꙋша̀ и҆́хъ и҆зво́ли. |
|
4
|
4
|
| κἀγὼ ἐκλέξομαι τὰ ἐμπαίγματα αὐτῶν καὶ τὰς ἁμαρτίας ἀνταποδώσω αὐτοῖς· ὅτι ἐκάλεσα αὐτοὺς οὐχ ὑπήκουσάν μου, ἐλάλησα καὶ οὐκ ἤκουσαν, καὶ ἐποίησαν τὸ πονηρὸν ἐναντίον ἐμοῦ καὶ ἃ οὐκ ἠβουλόμην ἐξελέξαντο. — | И҆ а҆́зъ и҆зберꙋ̀ порꙋга̑нїѧ и҆́хъ и҆ грѣхѝ и҆́хъ возда́мъ и҆̀мъ: ꙗ҆́кѡ зва́хъ и҆̀хъ, и҆ не послꙋ́шаша менѐ, гл҃ахъ, и҆ преслꙋ́шаша и҆ сотвори́ша ѕло́е предо мно́ю, и҆ ꙗ҆̀же не хотѣ́хъ, и҆збра́ша. |
|
5
|
5
|
| ᾿Ακούσατε ρήματα Κυρίου οἱ τρέμοντες τὸν λόγον αὐτοῦ· εἴπατε, ἀδελφοὶ ἡμῶν, τοῖς μισοῦσιν ὑμᾶς καὶ βδελυσσομένοις, ἵνα τὸ ὄνομα Κυρίου δοξασθῇ καὶ ὀφθῇ ἐν τῇ εὐφροσύνῃ αὐτῶν, κἀκεῖνοι αἰσχυνθήσονται. | Оу҆слы́шите гл҃го́лъ гдⷭ҇ень, трепе́щꙋщїи словесѐ є҆гѡ̀: рцы́те, бра́тїѧ, ненави́дѧщымъ ва́съ и҆ гнꙋша́ющымсѧ, да и҆́мѧ гдⷭ҇не просла́витсѧ и҆ ꙗ҆ви́тсѧ во весе́лїи и҆́хъ, и҆ ѻ҆нѝ посра́мѧтсѧ. |
|
6
|
6
|
| φωνὴ κραυγῆς ἐκ πόλεως, φωνὴ ἐκ ναοῦ, φωνὴ Κυρίου ἀνταποδιδόντος ἀνταπόδοσιν τοῖς ἀντικειμένοις. | Гла́съ во́плѧ ѿ гра́да, гла́съ ѿ хра́ма, гла́съ гдⷭ҇а воздаю́щагѡ воздаѧ́нїе сопроти́вѧщымсѧ. |
|
7
|
7
|
| πρὶν ἢ τὴν ὠδίνουσαν τεκεῖν, πρὶν ἐλθεῖν τὸν πόνον τῶν ὠδίνων, ἐξέφυγε καὶ ἔτεκεν ἄρσεν. | Пре́жде не́же чревоболѣ́ти є҆́й, родѝ, пре́жде не́же прїитѝ трꙋдꙋ̀ чревоболѣ́нїѧ, и҆збѣжѐ и҆ породѝ мꙋ́жескъ по́лъ. |
|
8
|
8
|
| τίς ἤκουσε τοιοῦτο, καὶ τίς ἑώρακεν οὕτως; ἦ ὤδινε γῆ ἐν ἡμέρᾳ μιᾷ, ἢ καὶ ἐτέχθη ἔθνος εἰς ἅπαξ; ὅτι ὤδινε καὶ ἔτεκε Σιὼν τὰ παιδία αὐτῆς. | Кто̀ слы́ша сицево́е, и҆ кто̀ ви́дѣ си́це; а҆́ще родила̀ землѧ̀ съ болѣ́знїю во є҆ди́нъ де́нь; и҆лѝ и҆ роди́сѧ ꙗ҆зы́къ ве́сь кꙋ́пнѡ, ꙗ҆́кѡ поболѣ̀ и҆ родѝ сїѡ́нъ дѣ́ти своѧ̑; |
|
9
|
9
|
| ἐγὼ δὲ ἔδωκα τὴν προσδοκίαν ταύτην, καὶ οὐκ ἐμνήσθης μου, εἶπε Κύριος. οὐκ ἰδοὺ ἐγὼ γεννῶσαν καὶ στεῖραν ἐποίησα; εἶπεν ὁ Θεός σου. | А҆́зъ же да́хъ ча́ѧнїе сїѐ, и҆ не помѧнꙋ́лъ є҆сѝ менѐ, речѐ гдⷭ҇ь. Не се́ ли, а҆́зъ родѧ́щꙋю и҆ непло́днꙋю сотвори́хъ; речѐ бг҃ъ тво́й. |
|
10
|
10
|
| εὐφράνθητι, ῾Ιερουσαλήμ, καὶ πανηγυρίσατε ἐν αὐτῇ, πάντες οἱ ἀγαπῶντες αὐτήν, χάρητε ἅμα αὐτῇ χαρᾷ, πάντες ὅσοι πενθεῖτε ἐπ᾿ αὐτῇ, | Весели́сѧ, і҆ерⷭ҇ли́ме, и҆ торжествꙋ́йте въ не́мъ, всѝ лю́бѧщїи є҆го̀ и҆ живꙋ́щїи въ не́мъ: ра́дꙋйтесѧ вкꙋ́пѣ съ ни́мъ ра́достїю, всѝ є҆ли́цы пла́касте ѡ҆ не́мъ, |
|
11
|
11
|
| ἵνα θηλάσητε καὶ ἐμπλησθῆτε ἀπὸ μαστοῦ παρακλήσεως αὐτῆς, ἵνα ἐκθηλάσαντες τρυφήσητε ἀπὸ εἰσόδου δόξης αὐτῆς. | да ссе́те и҆ насы́титесѧ ѿ сосца̀ оу҆тѣше́нїѧ є҆гѡ̀, да сса́вше насладите́сѧ ѿ вхо́да сла́вы є҆гѡ̀. |
|
12
|
12
|
| ὅτι τάδε λέγει Κύριος· ἰδοὺ ἐγὼ ἐκκλίνω εἰς αὐτοὺς ὡς ποταμὸς εἰρήνης καὶ ὡς χειμάρρους ἐπικλύζων δόξαν ἐθνῶν· τὰ παιδία αὐτῶν ἐπ᾿ ὤμων ἀρθήσονται καὶ ἐπὶ γονάτων παρακληθήσονται. | Ꙗ҆́кѡ сїѧ̑ гл҃етъ гдⷭ҇ь: сѐ, а҆́зъ оу҆кланѧ́ю на нѧ̀ а҆́ки рѣкꙋ̀ ми́ра, и҆ а҆́ки пото́къ наводнѧ́емый сла́вꙋ ꙗ҆зы́кѡвъ: дѣ́ти и҆́хъ на ра́мена взѧ̑ты бꙋ́дꙋтъ и҆ на колѣ̑нꙋ оу҆тѣ́шатсѧ. |
|
13
|
13
|
| ὡς εἴ τινα μήτηρ παρακαλέσει, οὕτως κἀγὼ παρακαλέσω ὑμᾶς, καὶ ἐν ῾Ιερουσαλὴμ παρακληθήσεσθε. | Ꙗ҆́коже а҆́ще кого̀ ма́ти оу҆тѣша́етъ, та́кѡ и҆ а҆́зъ оу҆тѣ́шꙋ вы̀, и҆ во і҆ерⷭ҇ли́мѣ оу҆тѣ́шитесѧ |
|
14
|
14
|
| καὶ ὄψεσθε, καὶ χαρήσεται ἡ καρδία ὑμῶν, καὶ τὰ ὀστᾶ ὑμῶν ὡς βοτάνη ἀνατελεῖ· καὶ γνωσθήσεται ἡ χεὶρ Κυρίου τοῖς φοβουμένοις αὐτόν, καὶ ἀπειλήσει τοῖς ἀπειθοῦσιν. — | и҆ оу҆́зрите, и҆ возра́дꙋетсѧ се́рдце ва́ше, и҆ кѡ́сти ва́шѧ ꙗ҆́кѡ трава̀ прозѧ́бнꙋтъ: и҆ позна́етсѧ рꙋка̀ гдⷭ҇нѧ боѧ́щымсѧ є҆гѡ̀, и҆ запрети́тъ непокарѧ́ющымсѧ. |
|
15
|
15
|
| ᾿Ιδοὺ γὰρ Κύριος ὡς πῦρ ἥξει καὶ ὡς καταιγὶς τὰ ἅρματα αὐτοῦ ἀποδοῦναι ἐν θυμῷ ἐκδίκησιν αὐτοῦ καὶ ἀποσκορακισμὸν αὐτοῦ ἐν φλογὶ πυρός. | Се́ бо, гдⷭ҇ь ꙗ҆́кѡ ѻ҆́гнь прїи́детъ, и҆ ꙗ҆́кѡ бꙋ́рѧ колєсни́цы є҆гѡ̀, возда́ти ꙗ҆́ростїю ѿмще́нїе своѐ и҆ преще́нїе во пла́мени ѻ҆́гненнѣ: |
|
16
|
16
|
| ἐν γὰρ τῷ πυρὶ Κυρίου κριθήσεται πᾶσα ἡ γῆ καὶ ἐν τῇ ρομφαίᾳ αὐτοῦ πᾶσα σάρξ· πολλοὶ τραυματίαι ἔσονται ὑπὸ Κυρίου. | ѻ҆гне́мъ бо гдⷭ҇нимъ сꙋди́тисѧ бꙋ́детъ всѧ̀ землѧ̀, и҆ мече́мъ є҆гѡ̀ всѧ́ка пло́ть: мно́зи ꙗ҆́звени бꙋ́дꙋтъ ѿ гдⷭ҇а. |
|
17
|
17
|
| οἱ ἁγνιζόμενοι καὶ καθαριζόμενοι εἰς τοὺς κήπους καὶ ἐν τοῖς προθύροις ἔσθοντες κρέας ὕειον καὶ τὰ βδελύγματα καὶ τὸν μῦν ἐπὶ τὸ αὐτὸ ἀναλωθήσονται, εἶπε Κύριος, | Ѡ҆чища́ющїисѧ и҆ ѡ҆свѧща́ющїисѧ во вертогра́дѣхъ и҆ въ преддве́рїихъ ꙗ҆дꙋ́щїи мѧ́со свино́е и҆ ме́рзѡсти и҆ мы́шы вкꙋ́пѣ поги́бнꙋтъ, речѐ гдⷭ҇ь. |
|
18
|
18
|
| κἀγὼ τὰ ἔργα αὐτῶν καὶ τὸν λογισμὸν αὐτῶν ἐπίσταμαι. ἔρχομαι συναγαγεῖν πάντα τὰ ἔθνη καὶ τὰς γλώσσας, καὶ ἥξουσι καὶ ὄψονται τὴν δόξαν μου. | И҆ а҆́зъ дѣла̀ и҆́хъ и҆ помышле́нїе и҆́хъ вѣ́мъ, и҆ грѧдꙋ̀ собра́ти всѧ̑ наро́ды и҆ ꙗ҆зы́ки, и҆ прїи́дꙋтъ и҆ оу҆́зрѧтъ сла́вꙋ мою̀: |
|
19
|
19
|
| καὶ καταλείψω ἐπ᾿ αὐτῶν σημεῖα καὶ ἐξαποστελῶ ἐξ αὐτῶν σεσωσμένους εἰς τὰ ἔθνη, εἰς Θαρσὶς καὶ Φοὺδ καὶ Λοὺδ καὶ Μοσὸχ καὶ εἰς Θοβὲλ καὶ εἰς τὴν ῾Ελλάδα καὶ εἰς τὰς νήσους τὰς πόρρω, οἳ οὐκ ἀκηκόασί μου τὸ ὄνομα οὐδὲ ἑωράκασί μου τὴν δόξαν, καὶ ἀναγγελοῦσι τὴν δόξαν μου ἐν τοῖς ἔθνεσι. | и҆ ѡ҆ста́влю на ни́хъ зна́менїе, и҆ послю̀ ѿ ни́хъ спасе́ныхъ во ꙗ҆зы́ки, во ѳарсі́съ и҆ въ фꙋ́дъ, и҆ въ лꙋ́дъ и҆ въ мосо́хъ, и҆ въ ѳове́ль и҆ во є҆лла́дꙋ, и҆ во ѻ҆́стровы да̑льнїѧ, и҆̀же не слы́шаша и҆́мене моегѡ̀, нижѐ ви́дѣша сла́вꙋ мою̀: и҆ возвѣстѧ́тъ сла́вꙋ мою̀ во ꙗ҆зы́цѣхъ, |
|
20
|
20
|
| καὶ ἄξουσιν τοὺς ἀδελφοὺς ὑμῶν ἐκ πάντων τῶν ἐθνῶν δῶρον Κυρίῳ μεθ᾿ ἵππων καὶ ἁρμάτων ἐν λαμπήναις ἡμιόνων μετὰ σκιαδίων εἰς τὴν ἁγίαν πόλιν ῾Ιερουσαλήμ, εἶπε Κύριος, ὡς ἂν ἐνέγκαισαν οἱ υἱοὶ ᾿Ισραὴλ τὰς θυσίας αὐτῶν ἐμοὶ μετὰ ψαλμῶν εἰς τὸν οἶκον Κυρίου. | и҆ приведꙋ́тъ бра́тїю ва́шꙋ ѿ всѣ́хъ ꙗ҆зы̑къ да́ръ гдⷭ҇еви, съ ко́ньми и҆ колесни́цами и҆ съ носи́лами мскѡ́въ, под̾ сѣ́ньми во ст҃ы́й гра́дъ і҆ерⷭ҇ли́мъ, речѐ гдⷭ҇ь, а҆́ки бы принеслѝ сы́нове і҆и҃лєвы жє́ртвы своѧ̑ мнѣ̀ со ѱалмы̑ въ до́мъ гдⷭ҇ень: |
|
21
|
21
|
| καὶ ἀπ᾿ αὐτῶν λήψομαι ἐμοὶ ἱερεῖς καὶ Λευίτας, εἶπε Κύριος. | и҆ ѿ тѣ́хъ поимꙋ̀ себѣ̀ жерцы̀ и҆ леѵі́ты, речѐ гдⷭ҇ь. |
|
22
|
22
|
| ὃν τρόπον γὰρ ὁ οὐρανὸς καινὸς καὶ ἡ γῆ καινή, ἃ ἐγὼ ποιῶ, μένει ἐνώπιον ἐμοῦ, λέγει Κύριος, οὕτω στήσεται τὸ σπέρμα ὑμῶν καὶ τὸ ὄνομα ὑμῶν. | Ꙗ҆́коже бо не́бо но́во и҆ землѧ̀ нова̀, ꙗ҆̀же а҆́зъ творю̀, пребыва́ютъ предо мно́ю, гл҃етъ гдⷭ҇ь, та́кѡ ста́нетъ сѣ́мѧ ва́ше и҆ и҆́мѧ ва́ше: |
|
23
|
23
|
| καὶ ἔσται μῆνα ἐκ μηνὸς καὶ σάββατον ἐκ σαββάτου ἥξει πᾶσα σάρξ τοῦ προσκυνῆσαι ἐνώπιον ἐμοῦ ἐν ῾Ιερουσαλήμ, εἶπε Κύριος. | и҆ бꙋ́детъ мцⷭ҇ъ ѿ мцⷭ҇а, и҆ сꙋббѡ́та ѿ сꙋббѡ́ты, прїи́детъ всѧ́ка пло́ть поклони́тисѧ предо мно́ю во і҆ерⷭ҇ли́мъ, речѐ гдⷭ҇ь: |
|
24
|
24
|
| καὶ ἐξελεύσονται καὶ ὄψονται τὰ κῶλα τῶν ἀνθρώπων τῶν παραβεβηκότων ἐν ἐμοί· ὁ γὰρ σκώληξ αὐτῶν οὐ τελευτήσει, καὶ τὸ πῦρ αὐτῶν οὐ σβεσθήσεται, καὶ ἔσονται εἰς ὅρασιν πάσῃ σαρκί. | и҆ и҆зы́дꙋтъ и҆ оу҆́зрѧтъ трꙋ́пы человѣ́кѡвъ престꙋпи́вшихъ мнѣ̀: че́рвь бо и҆́хъ не сконча́етсѧ, и҆ ѻ҆́гнь и҆́хъ не оу҆га́снетъ, и҆ бꙋ́дꙋтъ въ позо́ръ всѧ́цѣй пло́ти. |
Старий Заповіт
• Бут. • Вих. • Лев. • Чис. • Втор.
• Нав. • Суд. • Руф. • 1 Цар. • 2 Цар. • 3 Цар. • 4 Цар. • 1 Пар. • 2 Пар. • 1 Езд. • 2 Езд. • Неєм. • Тов. • Юдиф. • Есф. • Іов. • Пс. • Притч.
• Еккл. • Пісн. • Прем. • Сир. • Іс. • Єр. • Плач.
• Посл. Єр. • Вар. • Єз. • Дан. • Ос. • Іоїл. • Ам.
• Авд. • Іона. • Мих. • Наум. • Авв. • Соф. • Агг. • Зах. • Мал. • 1 Мак. • 2 Мак. • 3 Мак.