|
ΙΕΡΕΜΙΑΣ
|
І҆еремі́ѧ
|
|
Κεφάλαιο 1
|
Глава́ а҃
|
|
1
|
1
|
| ΤΟ ρῆμα τοῦ Θεοῦ, ὃ ἐγένετο ἐπὶ ῾Ιερεμίαν τὸν τοῦ Χελκίου ἐκ τῶν ἱερέων, ὃς κατῴκει ἐν ᾿Αναθὼθ ἐν γῇ Βενιαμείν· | Сло́во бж҃їе, є҆́же бы́сть ко і҆еремі́и сы́нꙋ хелкі́евꙋ ѿ свѧщє́нникъ, и҆́же ѡ҆бита́ше во а҆наѳѡ́ѳѣ, въ землѝ венїамі́новѣ, |
|
2
|
2
|
| ὡς ἐγενήθη λόγος τοῦ Θεοῦ πρὸς αὐτὸν ἐν ταῖς ἡμέραις ᾿Ιωσία υἱοῦ ᾿Αμὼς βασιλέως ᾿Ιούδα, ἔτους τρισκαιδεκάτου ἐν τῇ βασιλείᾳ αὐτοῦ· | ꙗ҆́коже бы́сть сло́во гдⷭ҇не къ немꙋ̀, во дни̑ і҆ѡсі́и сы́на а҆мѡ́са царѧ̀ і҆ꙋ́дина, въ третїена́десѧть лѣ́то ца́рства є҆гѡ̀, |
|
3
|
3
|
| καὶ ἐγένετο ἐν ταῖς ἡμέραις ᾿Ιωακεὶμ υἱοῦ ᾿Ιωσία βασιλέως ᾿Ιούδα ἕως ἑνδεκάτου ἔτους τοῦ Σεδεκία υἱοῦ ᾿Ιωσία βασιλέως ᾿Ιούδα, ἕως τῆς αἰχμαλωσίας ῾Ιερουσαλὴμ ἐν τῷ πέμπτῳ μηνί. | и҆ бы́сть во дни̑ і҆ѡакі́ма сы́на і҆ѡсі́и царѧ̀ і҆ꙋ́дина, да́же до первагѡна́десѧть лѣ́та седекі́и сы́на і҆ѡсі́и царѧ̀ і҆ꙋ́дина, да́же до плѣне́нїѧ і҆ерⷭ҇ли́мскагѡ въ мцⷭ҇ъ пѧ́тый. |
|
4
|
4
|
| Καὶ ἐγένετο λόγος Κυρίου πρός με· | И҆ бы́сть сло́во гдⷭ҇не ко мнѣ̀ гл҃ѧ: |
|
5
|
5
|
| πρὸ τοῦ με πλάσαι σε ἐν κοιλίᾳ ἐπίσταμαί σε καὶ πρὸ τοῦ σε ἐξελθεῖν ἐκ μήτρας ἡγίακά σε, προφήτην εἰς ἔθνη τέθεικά σε. | пре́жде не́же мнѣ̀ созда́ти тѧ̀ во чре́вѣ, позна́хъ тѧ̀, и҆ пре́жде не́же и҆зы́ти тебѣ̀ и҆з̾ ложе́снъ, ѡ҆ст҃и́хъ тѧ̀, прⷪ҇ро́ка во ꙗ҆зы́ки поста́вихъ тѧ̀. |
|
6
|
6
|
| καὶ εἶπα· ὦ δέσποτα Κύριε, ἰδοὺ οὐκ ἐπίσταμαι λαλεῖν, ὅτι νεώτερος ἐγώ εἰμι. | И҆ реко́хъ: ѽ, сы́й влⷣко гдⷭ҇и, сѐ, не вѣ́мъ глаго́лати, ꙗ҆́кѡ ѻ҆́трокъ а҆́зъ є҆́смь. |
|
7
|
7
|
| καὶ εἶπε Κύριος πρός με· μὴ λέγε ὅτι νεώτερος ἐγώ εἰμι, ὅτι πρὸς πάντας, οὓς ἐὰν ἐξαποστείλω σε, πορεύσῃ, καὶ κατὰ πάντα, ὅσα ἐὰν ἐντείλωμαί σοι, λαλήσεις· | И҆ речѐ гдⷭ҇ь ко мнѣ̀: не глаго́ли, ꙗ҆́кѡ ѻ҆́трокъ а҆́зъ є҆́смь, и҆́бо ко всѣ̑мъ, къ ни̑мже послю́ тѧ, по́йдеши, и҆ всѧ̑, є҆ли̑ка повелю̀ тебѣ̀, возглаго́леши: |
|
8
|
8
|
| μὴ φοβηθῇς ἀπὸ προσώπου αὐτῶν, ὅτι μετὰ σοῦ ἐγώ εἰμι τοῦ ἐξαιρεῖσθαί σε, λέγει Κύριος. | не оу҆бо́йсѧ ѿ лица̀ и҆́хъ, ꙗ҆́кѡ съ тобо́ю а҆́зъ є҆́смь, є҆́же и҆зба́вити тѧ̀, гл҃етъ гдⷭ҇ь. |
|
9
|
9
|
| καὶ ἐξέτεινε Κύριος τὴν χεῖρα αὐτοῦ πρός με καὶ ἥψατο τοῦ στόματός μου, καὶ εἶπε Κύριος πρός με· ἰδοὺ δέδωκα τοὺς λόγους μου εἰς τὸ στόμα σου· | И҆ прострѐ гдⷭ҇ь рꙋ́кꙋ свою̀ ко мнѣ̀ и҆ прикоснꙋ́сѧ оу҆стѡ́мъ мои̑мъ, и҆ речѐ гдⷭ҇ь ко мнѣ̀: сѐ, да́хъ словеса̀ моѧ̑ во оу҆ста̀ твоѧ̑: |
|
10
|
10
|
| ἰδοὺ καθέστακά σε σήμερον ἐπὶ ἔθνη καὶ ἐπὶ βασιλείας ἐκριζοῦν καὶ κατασκάπτειν καὶ ἀπολλύειν καὶ ἀνοικοδομεῖν καὶ καταφυτεύειν. — | сѐ, поста́вихъ тѧ̀ дне́сь над̾ ꙗ҆зы̑ки и҆ над̾ ца́рствы, да и҆скорени́ши и҆ разори́ши, и҆ расточи́ши и҆ разрꙋши́ши, и҆ па́ки сози́ждеши и҆ насади́ши. |
|
11
|
11
|
| Καὶ ἐγένετο λόγος Κυρίου πρός με λέγων· τί σὺ ὁρᾷς ῾Ιερεμία; καὶ εἶπε· βακτηρίαν καρυΐνην. | И҆ бы́сть сло́во гдⷭ҇не ко мнѣ̀ гл҃ѧ: что́ ты ви́диши, і҆еремі́е; И҆ реко́хъ: же́злъ ѻ҆рѣ́ховый (а҆́зъ ви́ждꙋ). |
|
12
|
12
|
| καὶ εἶπε Κύριος πρός με· καλῶς ἑώρακας, διότι ἐγρήγορα ἐγὼ ἐπὶ τοὺς λόγους μου τοῦ ποιῆσαι αὐτούς. | И҆ речѐ гдⷭ҇ь ко мнѣ̀: бла́гѡ ви́дѣлъ є҆сѝ, поне́же бдѣ́хъ а҆́зъ над̾ словесы̀ мои́ми, є҆́же сотвори́ти ѧ҆̀. |
|
13
|
13
|
| καὶ ἐγένετο λόγος Κυρίου ἐκ δευτέρου πρός με λέγων· τί σὺ ὁρᾷς; καὶ εἶπα· λέβητα ὑποκαιόμενον, καὶ τὸ πρόσωπον αὐτοῦ ἀπὸ προσώπου βορρᾶ. | И҆ бы́сть сло́во гдⷭ҇не втори́цею ко мнѣ̀ гл҃ѧ: что́ ты ви́диши; И҆ реко́хъ: коно́бъ поджига́емый (а҆́зъ ви́ждꙋ) и҆ лицѐ є҆гѡ̀ ѿ лица̀ сѣ́вера. |
|
14
|
14
|
| καὶ εἶπε Κύριος πρός με· ἀπὸ προσώπου βορρᾶ ἐκκαυθήσεται τὰ κακὰ ἐπὶ πάντας τοὺς κατοικοῦντας τὴν γῆν. | И҆ речѐ гдⷭ҇ь ко мнѣ̀: ѿ лица̀ сѣ́вера возгорѧ́тсѧ ѕла̑ѧ на всѣ́хъ ѡ҆бита́ющихъ на землѝ, |
|
15
|
15
|
| διότι ἰδοὺ ἐγὼ συγκαλῶ πάσας τὰς βασιλείας τῆς γῆς ἀπὸ βορρᾶ, λέγει Κύριος, καὶ ἥξουσι καὶ θήσουσιν ἕκαστος τὸν θρόνον αὐτοῦ ἐπὶ τὰ πρόθυρα τῶν πυλῶν ῾Ιερουσαλὴμ καὶ ἐπὶ πάντα τὰ τείχη τὰ κύκλῳ αὐτῆς καὶ ἐπὶ πάσας τὰς πόλεις ᾿Ιούδα. | занѐ сѐ, а҆́зъ созовꙋ̀ всѧ̑ ца̑рства зємна́ѧ ѿ сѣ́вера, речѐ гдⷭ҇ь: и҆ прїи́дꙋтъ и҆ поста́вѧтъ кі́йждо престо́лъ сво́й въ преддве́рїихъ вра́тъ і҆ерⷭ҇ли́мскихъ и҆ на всѣ́хъ стѣна́хъ ѡ҆́крестъ є҆гѡ̀ и҆ на всѣ́хъ градѣ́хъ і҆ꙋ́диныхъ: |
|
16
|
16
|
| καὶ λαλήσω πρὸς αὐτοὺς μετὰ κρίσεως περὶ πάσης τῆς κακίας αὐτῶν, ὡς ἐγκατέλιπόν με καὶ ἔθυσαν θεοῖς ἀλλοτρίοις καὶ προσεκύνησαν τοῖς ἔργοις τῶν χειρῶν αὐτῶν. | и҆ возгл҃ю къ ни̑мъ съ сꙋдо́мъ ѡ҆ всѧ́цѣй ѕло́бѣ и҆́хъ, ка́кѡ ѡ҆ста́виша мѧ̀ и҆ пожро́ша богѡ́мъ чꙋжди̑мъ и҆ поклони́шасѧ дѣлѡ́мъ рꙋ́къ свои́хъ. |
|
17
|
17
|
| καὶ σὺ περίζωσαι τὴν ὀσφύν σου καὶ ἀνάστηθι καὶ εἰπὸν πρὸς αὐτοὺς πάντα, ὅσα ἂν ἐντείλωμαί σοι· μὴ φοβηθῇς ἀπὸ προσώπου αὐτῶν, μηδὲ πτοηθῇς ἐναντίον αὐτῶν, ὅτι μετὰ σοῦ ἐγώ εἰμι τοῦ ἐξαιρεῖσθαί σε, λέγει Κύριος. | Ты́ же препоѧ́ши чрє́сла твоѧ̑, и҆ воста́ни и҆ глаго́ли къ ни̑мъ всѧ̑, є҆ли̑ка заповѣ́даю тебѣ̀: не оу҆бо́йсѧ ѿ лица̀ и҆́хъ, нижѐ оу҆страши́сѧ пред̾ ни́ми, ꙗ҆́кѡ съ тобо́ю є҆́смь, є҆́же и҆зба́вити тѧ̀, гл҃етъ гдⷭ҇ь: |
|
18
|
18
|
| ἰδοὺ τέθεικά σε ἐν τῇ σήμερον ἡμέρᾳ ὡς πόλιν ὀχυρὰν καὶ ὡς τεῖχος χαλκοῦν, ὀχυρὸν πᾶσι τοῖς βασιλεῦσιν ᾿Ιούδα καὶ τοῖς ἄρχουσιν αὐτοῦ καὶ τῷ λαῷ τῆς γῆς, | сѐ, положи́хъ тѧ̀ дне́сь а҆́ки гра́дъ тве́рдъ и҆ въ сто́лпъ желѣ́зный, и҆ а҆́ки стѣ́нꙋ мѣ́дѧнꙋ, крѣ́пкꙋ всѣ̑мъ царє́мъ і҆ꙋ̑динымъ и҆ кнѧзє́мъ є҆гѡ̀, и҆ свѧще́нникѡмъ є҆гѡ̀ и҆ лю́демъ землѝ: |
|
19
|
19
|
| καὶ πολεμήσουσί σε καὶ οὐ μὴ δύνωνται πρός σε, διότι μετὰ σοῦ ἐγώ εἰμι τοῦ ἐξαιρεῖσθαί σε, εἶπε Κύριος. | и҆ ра́товати бꙋ́дꙋтъ на тѧ̀ и҆ не премо́гꙋтъ тѧ̀, поне́же съ тобо́ю а҆́зъ є҆́смь, да и҆зба́влю тѧ̀, речѐ гдⷭ҇ь. |
|
Κεφάλαιο 2
|
Глава́ в҃
|
|
2
|
2
|
| ΚΑΙ εἶπε· τάδε λέγει Κύριος· ἐμνήσθην ἐλέους νεότητός σου καὶ ἀγάπης τελειώσεώς σου τοῦ ἐξακολουθῆσαί σε τῷ ἁγίῳ ᾿Ισραήλ, λέγει Κύριος | помѧнꙋ́хъ ми́лость ю҆́ности твоеѧ̀ и҆ любо́вь соверше́нства [Є҆вр.: ѡ҆брꙋче́нїѧ.] твоегѡ̀, є҆гда̀ послѣ́довалъ є҆сѝ въ пꙋсты́ни ненасѣ́ѧннѣй ст҃о́мꙋ і҆и҃левꙋ, гл҃етъ гдⷭ҇ь. |
|
3
|
3
|
| ἅγιος ᾿Ισραήλ· τῷ Κυρίῳ ἀρχὴ γεννημάτων αὐτοῦ· πάντες οἱ ἔσθοντες αὐτὸν πλημμελήσουσι, κακὰ ἥξει ἐπ’ αὐτούς, φησὶ Κύριος. | Ст҃ъ і҆и҃ль гдⷭ҇еви, нача́токъ плодѡ́въ є҆гѡ̀: всѝ поѧда́ющїи є҆го̀ согрѣша́тъ, ѕла̑ѧ прїи́дꙋтъ на ни́хъ, речѐ гдⷭ҇ь. |
|
4
|
4
|
| ἀκούσατε λόγον Κυρίου, οἶκος ᾿Ιακώβ, καὶ πᾶσα πατριὰ οἴκου ᾿Ισραήλ. | Оу҆слы́шите сло́во гдⷭ҇не, до́ме і҆а́кѡвль и҆ всѧ̑ племена̀ до́мꙋ і҆и҃лева. |
|
5
|
5
|
| τάδε λέγει Κύριος· τί εὕροσαν οἱ πατέρες ὑμῶν ἐν ἐμοὶ πλημμέλημα, ὅτι ἀπέστησαν μακρὰν ἀπ’ ἐμοῦ καὶ ἐπορεύθησαν ὀπίσω τῶν ματαίων καὶ ἐματαιώθησαν; | Сїѧ̑ гл҃етъ гдⷭ҇ь: ко́е ѡ҆брѣто́ша ѻ҆тцы̀ ва́ши во мнѣ̀ погрѣше́нїе, ꙗ҆́кѡ оу҆дали́шасѧ ѿ менє̀ и҆ ходи́ша в̾слѣ́дъ сꙋ́етныхъ и҆ ѡ҆сꙋети́шасѧ, |
|
6
|
6
|
| καὶ οὐκ εἶπαν· ποῦ ἐστι Κύριος ὁ ἀναγαγὼν ἡμᾶς ἐκ γῆς Αἰγύπτου, ὁ καθοδηγήσας ἡμᾶς ἐν τῇ ἐρήμῳ, ἐν γῇ ἀπείρῳ καὶ ἀβάτῳ, ἐν γῇ ἀνύδρῳ καὶ ἀκάρπῳ, ἐν γῇ, ᾗ οὐ διώδευσεν ἐν αὐτῇ ἀνὴρ οὐθὲν καὶ οὐ κατῴκησεν ἐκεῖ υἱὸς ἀνθρώπου; | и҆ не реко́ша: гдѣ́ є҆сть гдⷭ҇ь, и҆зведы́й на́съ ѿ землѝ є҆гѵ́петскїѧ, преведы́й на́съ по пꙋсты́ни, по землѝ неѡбита́ннѣй и҆ непрохо́днѣй, по землѝ безво́днѣй и҆ непло́днѣй, по землѝ, по не́йже не ходи́лъ мꙋ́жъ никогда́же и҆ не ѡ҆бита́лъ человѣ́къ та́мѡ; |
|
7
|
7
|
| καὶ ἤγαγον ὑμᾶς εἰς τὸν Κάρμηλον τοῦ φαγεῖν ὑμᾶς τοὺς καρποὺς αὐτοῦ καὶ τὰ ἀγαθὰ αὐτοῦ· καὶ εἰσήλθατε καὶ ἐμιάνατε τὴν γῆν μου καὶ τὴν κληρονομίαν μου ἔθεσθε εἰς βδέλυγμα. | И҆ введо́хъ ва́съ въ зе́млю карми́лъ, да снѣ́сте плоды̀ є҆гѡ̀ и҆ блага̑ѧ тогѡ̀: и҆ внидо́сте, и҆ ѡ҆скверни́ли є҆стѐ зе́млю мою̀, и҆ достоѧ́нїе моѐ поста́вили є҆стѐ въ ме́рзость. |
|
8
|
8
|
| οἱ ἱερεῖς οὐκ εἶπαν· ποῦ ἐστι Κύριος; καὶ οἱ ἀντεχόμενοι τοῦ νόμου οὐκ ἠπίσταντό με, καὶ οἱ ποιμένες ἠσέβουν εἰς ἐμέ, καὶ οἱ προφῆται ἐπροφήτευον τῇ Βάαλ καὶ ὀπίσω ἀνωφελοῦς ἐπορεύθησαν. | Свѧще́нницы не реко́ша: гдѣ̀ є҆́сть гдⷭ҇ь; и҆ держа́щїи зако́нъ не вѣ́дѣша мѧ̀, и҆ па́стырїе нече́ствоваша на мѧ̀, и҆ проро́цы проро́чествоваша въ ваа́ла и҆ і҆́дѡлѡмъ послѣ́доваша. |
|
9
|
9
|
| διὰ τοῦτο ἔτι κριθήσομαι πρὸς ὑμᾶς λέγει Κύριος, καὶ πρὸς τοὺς υἱοὺς τῶν υἱῶν ὑμῶν κριθήσομαι. | Сегѡ̀ ра́ди є҆щѐ сꙋдо́мъ прѣ́тисѧ и҆́мамъ съ ва́ми, речѐ гдⷭ҇ь, и҆ съ сы̑ны ва́шими препрю́сѧ. |
|
10
|
10
|
| διότι διέλθετε εἰς νήσους Χεττιεὶμ καὶ ἴδετε, καὶ εἰς Κηδὰρ ἀποστείλατε καὶ νοήσατε σφόδρα, καὶ ἴδετε εἰ γέγονε τοιαῦτα. | Тогѡ̀ ра́ди прїиди́те во ѻ҆́стровы хетті́мъ и҆ ви́дите, и҆ въ кида́ръ посли́те и҆ разсмотри́те прилѣ́жнѡ и҆ ви́дите, а҆́ще сотворє́на бы́ша такѡва́ѧ; |
|
11
|
11
|
| εἰ ἀλλάξωνται ἔθνη θεοὺς αὐτῶν· καὶ οὗτοι οὐκ εἰσὶ θεοί. ὁ δὲ λαός μου ἠλλάξατο τὴν δόξαν αὐτοῦ, ἐξ ἧς οὐκ ὠφεληθήσονται. | а҆́ще премѣни́ша ꙗ҆зы́цы бо́ги своѧ̑, и҆ ті́и не сꙋ́ть бо́зи; лю́дїе же моѝ премѣни́ша сла́вꙋ свою̀ на то̀, ѿ негѡ́же не оу҆по́льзꙋютсѧ. |
|
12
|
12
|
| ἐξέστη ὁ οὐρανὸς ἐπὶ τούτῳ καὶ ἔφριξεν ἐπὶ πλεῖον σφόδρα, λέγει Κύριος. | Оу҆жасе́сѧ нб҃о ѡ҆ се́мъ и҆ вострепета̀ попремно́гꙋ ѕѣлѡ̀, гл҃етъ гдⷭ҇ь. |
|
13
|
13
|
| ὅτι δύο καὶ πονηρὰ ἐποίησεν ὁ λαός μου· ἐμὲ ἐγκατέλιπον πηγὴν ὕδατος ζωῆς, καὶ ὤρυξαν ἑαυτοῖς λάκκους συντετριμμένους, οἳ οὐ δυνήσονται ὕδωρ συνέχειν. | Два́ бо ѕла̑ сотвори́ша лю́дїе моѝ: менѐ ѡ҆ста́виша и҆сто́чника воды̀ жи́вы, и҆ и҆скопа́ша себѣ̀ кладенцы̀ сокрꙋшє́ныѧ, и҆̀же не возмо́гꙋтъ воды̀ содержа́ти. |
|
14
|
14
|
| Μὴ δοῦλός ἐστιν ᾿Ισραὴλ ἢ οἰκογενής ἐστι; διατί εἰς προνομὴν ἐγένετο; | Є҆да̀ ра́бъ є҆́сть і҆и҃ль, и҆лѝ домоча́децъ є҆́сть; вскꙋ́ю бы́сть въ плѣне́нїе; |
|
15
|
15
|
| ἐπ’ αὐτὸν ὠρύοντο λέοντες καὶ ἔδωκαν τὴν φωνὴν αὐτῶν, οἳ ἔταξαν τὴν γῆν αὐτοῦ εἰς ἔρημον, καὶ αἱ πόλεις αὐτοῦ κατεσκάφησαν παρὰ τὸ μὴ κατοικεῖσθαι. | На него̀ рыка́ша льво́ве и҆ и҆зда́ша гла́съ сво́й, и҆̀же поста́виша зе́млю є҆гѡ̀ въ пꙋсты́ню, и҆ гра́ды є҆гѡ̀ сожже́ни сꙋ́ть, є҆́же не ѡ҆бита́ти въ ни́хъ. |
|
16
|
16
|
| καὶ υἱοὶ Μέμφεως καὶ Τάφνας ἔγνωσάν σε καὶ κατέπαιζόν σου. | И҆ сы́нове мемфі́са и҆ тафны̀ позна́ша тѧ̀ и҆ порꙋга́шасѧ тебѣ̀. |
|
17
|
17
|
| οὐχὶ ταῦτα ἐποίησέ σοι τὸ καταλιπεῖν σε ἐμέ; λέγει Κύριος ὁ Θεός σου. | Не сїѧ̑ ли сотворѝ тебѣ̀ то̀, ꙗ҆́кѡ ѡ҆ста́вилъ є҆сѝ менѐ; гл҃етъ гдⷭ҇ь бг҃ъ тво́й. |
|
18
|
18
|
| καὶ νῦν τί σοι καὶ τῇ ὁδῷ Αἰγύπτου τοῦ πιεῖν ὕδωρ Γηῶν; καὶ τί σοι καὶ τῇ ὁδῷ ᾿Ασσυρίων τοῦ πιεῖν ὕδωρ ποταμῶν; | И҆ нн҃ѣ что̀ тебѣ̀ и҆ пꙋти̑ є҆гѵ́петскомꙋ, є҆́же пи́ти во́дꙋ геѡ́нскꙋю [Є҆вр.: мꙋ́тнꙋ.], и҆ что̀ тебѣ̀ и҆ пꙋти̑ а҆ссѷрі́йскомꙋ, да пїе́ши во́дꙋ рѣ́чнꙋю; |
|
19
|
19
|
| παιδεύσει σε ἡ ἀποστασία σου, καὶ ἡ κακία σου ἐλέγξει σε· καὶ γνῶθι καὶ ἰδέ, ὅτι πικρόν σοι τὸ καταλιπεῖν σε ἐμέ, λέγει Κύριος ὁ Θεός σου· καὶ οὐκ εὐδόκησα ἐπὶ σοί, λέγει Κύριος ὁ Θεός σου. | Нака́жетъ тѧ̀ ѿстꙋпле́нїе твоѐ, и҆ ѕло́ба твоѧ̀ ѡ҆бличи́тъ тѧ̀: и҆ оу҆вѣ́ждь и҆ ви́ждь, ꙗ҆́кѡ ѕло̀ и҆ го́рько тѝ є҆́сть, є҆́же ѡ҆ста́вити мѧ̀, гл҃етъ гдⷭ҇ь бг҃ъ тво́й: и҆ не бл҃говоли́хъ ѡ҆ тебѣ̀, гл҃етъ гдⷭ҇ь бг҃ъ тво́й. |
|
20
|
20
|
| ὅτι ἀπ’ αἰῶνος συνέτριψας τὸν ζυγόν σου, διέσπασας τοὺς δεσμούς σου καὶ εἶπας· οὐ δουλεύσω σοι, ἀλλὰ πορεύσομαι ἐπὶ πάντα βουνὸν ὑψηλὸν καὶ ὑποκάτω παντὸς ξύλου κατασκίου, ἐκεῖ διαχυθήσομαι ἐν τῇ πορνείᾳ μου. | Поне́же ѿ вѣ́ка сокрꙋши́лъ є҆сѝ и҆́го твоѐ и҆ растерза́лъ є҆сѝ оу҆́зы твоѧ̑ и҆ ре́клъ є҆сѝ: не и҆́мамъ тебѣ̀ слꙋжи́ти, но пойдꙋ̀ на всѧ́кїй хо́лмъ высо́кїй и҆ под̾ всѧ́кимъ дре́вомъ ли́ственнымъ та́мѡ разлїю́сѧ въ блꙋдѣ̀ мое́мъ. |
|
21
|
21
|
| ἐγὼ δὲ ἐφύτευσά σε ἄμπελον καρποφόρον πᾶσαν ἀληθινήν· πῶς ἐστράφης εἰς πικρίαν, ἡ ἄμπελος ἡ ἀλλοτρία; | А҆́зъ же насади́хъ тѧ̀ вїногра́дъ плодоно́сенъ, ве́сь и҆́стиненъ: ка́кѡ преврати́лсѧ є҆сѝ въ го́ресть, вїногра́дъ чꙋжді́й; |
|
22
|
22
|
| ἐὰν ἀποπλύνῃ ἐν νίτρῳ καὶ πληθύνῃς σεαυτῇ πόαν, κεκηλίδωσαι ἐν ταῖς ἀδικίαις σου ἐναντίον ἐμοῦ, λέγει Κύριος. | А҆́ще оу҆мы́ешисѧ ні́тромъ и҆ оу҆мно́жиши себѣ̀ травы̀ борі́ѳовы, поро́ченъ є҆сѝ во беззако́нїихъ твои́хъ предо мно́ю, речѐ гдⷭ҇ь бг҃ъ. |
|
23
|
23
|
| πῶς ἐρεῖς· οὐκ ἐμιάνθην καὶ ὀπίσω τῆς Βάαλ οὐκ ἐπορεύθην; ἰδὲ τὰς ὁδούς σου ἐν τῷ πολυανδρίῳ καὶ γνῶθι τί ἐποίησας. ὀψὲ φωνὴ αὐτῆς ὠλόλυξε, | Ка́кѡ рече́ши: не ѡ҆скверни́хсѧ и҆ в̾слѣ́дъ ваа́ла не ходи́хъ; ви́ждь пꙋти̑ твоѧ̑ на мѣ́стѣ многогро́бищнѣмъ и҆ оу҆вѣ́ждь, что̀ сотвори́лъ є҆сѝ. Въ ве́черъ гла́съ є҆гѡ̀ рыда́ше, |
|
24
|
24
|
| τὰς ὁδοὺς αὐτῆς ἐπλάτυνεν ἐφ’ ὕδατα ἐρήμου, ἐν ἐπιθυμίαις ψυχῆς αὐτῆς ἐπνευματοφορεῖτο, παρεδόθη· τίς ἐπιστρέψει αὐτήν; πάντες οἱ ζητοῦντες αὐτὴν οὐ κοπιάσουσιν, ἐν τῇ ταπεινώσει αὐτῆς εὑρήσουσιν αὐτήν. | пꙋти̑ своѧ̑ разширѝ на во́ды пꙋсты̑нныѧ, въ по́хотехъ дꙋшѝ своеѧ̀ вѣ́тромъ ноша́шесѧ, пре́данъ бы́сть, кто̀ ѡ҆брати́тъ є҆го̀; всѝ и҆́щꙋщїи є҆гѡ̀ не оу҆трꙋдѧ́тсѧ, во смире́нїи є҆гѡ̀ ѡ҆брѧ́щꙋтъ є҆го̀. |
|
25
|
25
|
| ἀπόστρεψον τὸν πόδα σου ἀπὸ ὁδοῦ τραχείας καὶ τὸν φάρυγγά σου ἀπὸ δίψους. ἡ δὲ εἶπεν· ἀνδριοῦμαι· ὅτι ἠγαπήκει ἀλλοτρίους καὶ ὀπίσω αὐτῶν ἐπορεύετο. | Ѿвратѝ но́гꙋ твою̀ ѿ пꙋтѝ стро́потна и҆ горта́нь тво́й ѿ жа́жди. И҆ речѐ: возмꙋжа́юсѧ, ꙗ҆́кѡ возлюбѝ чꙋжди́хъ и҆ в̾слѣ́дъ и҆́хъ хожда́ше. |
|
26
|
26
|
| ὡς αἰσχύνη κλέπτου ὅταν ἁλῷ, οὕτως αἰσχυνθήσονται οἱ υἱοὶ ᾿Ισραήλ, αὐτοὶ καὶ οἱ βασιλεῖς αὐτῶν καὶ οἱ ἄρχοντες αὐτῶν καὶ οἱ ἱερεῖς αὐτῶν καὶ οἱ προφῆται αὐτῶν. | Ꙗ҆́коже сты́дъ та́тю, є҆гда̀ ꙗ҆́тъ бꙋ́детъ, та́кѡ постыдѧ́тсѧ сы́нове і҆и҃лєвы, ті́и и҆ ца́рїе и҆́хъ, и҆ нача̑лницы и҆́хъ и҆ свѧще́нницы и҆́хъ и҆ проро́цы и҆́хъ. |
|
27
|
27
|
| τῷ ξύλῳ εἶπαν, ὅτι πατήρ μου εἶ σύ, καὶ τῷ λίθῳ· σὺ ἐγέννησάς με, καὶ ἔστρεψαν ἐπ’ ἐμὲ νῶτα καὶ οὐ πρόσωπα αὐτῶν· καὶ ἐν τῷ καιρῷ τῶν κακῶν αὐτῶν ἐροῦσιν· ἀνάστα καὶ σῶσον ἡμᾶς. | Дре́вꙋ реко́ша: ꙗ҆́кѡ ѻ҆те́цъ мо́й є҆сѝ ты̀: и҆ ка́мени: ты́ мѧ роди́лъ є҆сѝ: и҆ ѡ҆брати́ша ко мнѣ̀ хребты̀, а҆ не ли́ца своѧ̑: и҆ во вре́мѧ ѡ҆ѕлобле́нїѧ своегѡ̀ рекꙋ́тъ: воста́ни и҆ и҆зба́ви на́съ. |
|
28
|
28
|
| καὶ ποῦ εἰσιν οἱ θεοί σου, οὓς ἐποίησας σεαυτῷ; εἰ ἀναστήσονται καὶ σώσουσί σε ἐν καιρῷ τῆς κακώσεώς σου; ὅτι κατ’ ἀριθμὸν τῶν πόλεών σου ἦσαν θεοί σου, ᾿Ιούδα, καὶ κατ’ ἀριθμὸν διόδων τῆς ῾Ιερουσαλὴμ ἔθυον τῇ Βάαλ. | И҆ гдѣ̀ сꙋ́ть бо́зи твоѝ, ꙗ҆̀же сотвори́лъ є҆сѝ тебѣ̀; да воста́нꙋтъ и҆ и҆зба́вѧтъ тѧ̀ во вре́мѧ ѡ҆ѕлобле́нїѧ твоегѡ̀: по числꙋ́ бо градѡ́въ твои́хъ бы́ша бо́зи твоѝ, і҆ꙋ́до, и҆ по числꙋ̀ пꙋті́й і҆ерⷭ҇ли́мскихъ жрѧ́хꙋ ваа́лꙋ. |
|
29
|
29
|
| ἱνατί λαλεῖτε πρός με; πάντες ὑμεῖς ἠσεβήσατε καὶ πάντες ὑμεῖς ἠνομήσατε εἰς ἐμέ, λέγει Κύριος. | Вскꙋ́ю глаго́лете ко мнѣ̀; всѝ вы̀ нече́ствовасте и҆ всѝ вы̀ беззако́нновасте ко мнѣ̀, гл҃етъ гдⷭ҇ь. |
|
30
|
30
|
| μάτην ἐπάταξα τὰ τέκνα ὑμῶν, παιδείαν οὐκ ἐδέξασθε· μάχαιρα κατέφαγε τοὺς προφήτας ὑμῶν ὡς λέων ὀλοθρεύων, καὶ οὐκ ἐφοβήθητε. | Всꙋ́е порази́хъ ча̑да ва̑ша, наказа́нїѧ не прїѧ́сте, ме́чь поѧдѐ проро́ки ва́шѧ, а҆́ки ле́въ погꙋблѧ́ѧй, и҆ не оу҆боѧ́стесѧ. |
|
31
|
31
|
| ἀκούσατε λόγον Κυρίου· τάδε λέγει Κύριος· μὴ ἔρημος ἐγενόμην τῷ ᾿Ισραὴλ ἢ γῆ κεχερσωμένη; διατί εἶπεν ὁ λαός μου· οὐ κυριευθησόμεθα καὶ οὐχ ἥξομεν πρός σε ἔτι; | Слы́шите сло́во гдⷭ҇не, та́кѡ гл҃етъ гдⷭ҇ь: є҆да̀ пꙋсты́нѧ бы́хъ і҆и҃лю, и҆лѝ землѧ̀ непло́дна; вскꙋ́ю рѣ́ша лю́дїе моѝ: ѡ҆блада́еми не бꙋ́демъ и҆ пото́мъ не прїи́демъ къ тебѣ̀; |
|
32
|
32
|
| μὴ ἐπιλήσεται νύμφη τὸν κόσμον αὐτῆς καὶ παρθένος τὴν στηθοδεσμίδα αὐτῆς; ὁ δὲ λαός μου ἐπελάθετό μου ἡμέρας, ὧν οὐκ ἔστιν ἀριθμός. | Є҆да̀ забꙋ́детъ невѣ́ста красотꙋ̀ свою̀, и҆ дѣ́ва мѡни́ста пе́рсїй свои́хъ; лю́дїе же моѝ забы́ша менѐ дни̑ безчи́слєнны. |
|
33
|
33
|
| τί ἔτι καλὸν ἐπιτηδεύσεις ἐν ταῖς ὁδοῖς σου τοῦ ζητῆσαι ἀγάπησιν; οὐχ οὕτως· ἀλλὰ καὶ σὺ ἐπονηρεύσω τοῦ μιᾶναι τὰς ὁδούς σου. | Что̀ є҆щѐ добро̀ оу҆хи́триши на пꙋте́хъ твои́хъ, є҆́же взыска́ти любвѐ; Не та́кѡ: но и҆ ты̀ лꙋка́вновала є҆сѝ, є҆́же ѡ҆скверни́ти пꙋти̑ твоѧ̑, |
|
34
|
34
|
| καὶ ἐν ταῖς χερσί σου εὑρέθησαν αἵματα ψυχῶν ἀθώων· οὐκ ἐν διορύγμασιν εὗρον αὐτούς, ἀλλ’ ἐπὶ πάσῃ δρυΐ. | и҆ въ рꙋка́хъ твои́хъ ѡ҆брѣ́тесѧ кро́вь дꙋ́шъ (оу҆бо́гихъ) непови́нныхъ: не въ ро́вѣхъ ѡ҆брѣто́хъ и҆̀хъ, но во всѧ́цѣй дꙋбра́вѣ. |
|
35
|
35
|
| καὶ εἶπας· ἀθῷός εἰμι, ἀλλὰ ἀποστραφήτω ὁ θυμὸς αὐτοῦ ἀπ’ ἐμοῦ. ἰδοὺ ἐγὼ κρίνομαι πρὸς σὲ ἐν τῷ λέγειν σε· οὐχ ἥμαρτον. | И҆ рекла̀ є҆сѝ: непови́нна є҆́смь, но да ѿврати́тсѧ ꙗ҆́рость твоѧ̀ ѿ менє̀. Сѐ, а҆́зъ сꙋждꙋ́сѧ съ тобо́ю, внегда̀ рещѝ тебѣ̀: не согрѣши́хъ: |
|
36
|
36
|
| τί κατεφρόνησας σφόδρα τοῦ δευτερῶσαι τὰς ὁδούς σου; καὶ ἀπὸ Αἰγύπτου καταισχυνθήσῃ, καθὼς κατῃσχύνθης ἀπὸ ᾿Ασσούρ. | поне́же презрѣ́ла є҆сѝ ѕѣлѡ̀, є҆́же повтори́ти пꙋти̑ твоѧ̑: и҆ ѿ є҆гѵ́пта постыди́шисѧ, ꙗ҆́коже постыдѣ́на є҆сѝ ѿ а҆ссꙋ́ра: |
|
37
|
37
|
| ὅτι καὶ ἐντεῦθεν ἐξελεύσῃ, καὶ αἱ χεῖρές σου ἐπὶ τῆς κεφαλῆς σου· ὅτι ἀπώσατο Κύριος τὴν ἐλπίδα σου, καὶ οὐκ εὐοδωθήσῃ ἐν αὐτῇ. | ꙗ҆́кѡ и҆ ѿтꙋ́дꙋ и҆зы́деши, и҆ рꙋ́цѣ твоѝ на главѣ̀ твое́й: ꙗ҆́кѡ ѿри́нꙋ гдⷭ҇ь надѣ́ѧнїе твоѐ, и҆ не благопоспѣши́тсѧ тебѣ̀ въ не́мъ. |
|
Κεφάλαιο 3
|
Глава́ г҃
|
|
1
|
1
|
| ΕΑΝ ἐξαποστείλῃ ἀνὴρ τὴν γυναῖκα αὐτοῦ, καὶ ἀπέλθῃ ἀπ’ αὐτοῦ καὶ γένηται ἀνδρί ἑτέρῳ, μὴ ἀνακάμπτουσα ἀνακάμψει πρὸς αὐτὸν ἔτι; οὐ μιαινομένη μιανθήσεται ἡ γυνὴ ἐκείνη; καὶ σὺ ἐξεπόρνευσας ἐν ποιμέσι πολλοῖς· καὶ ἀνέκαμπτες πρός με; λέγει Κύριος. | А҆́ще ѿпꙋ́ститъ мꙋ́жъ женꙋ̀ свою̀, и҆ ѿи́детъ ѿ негѡ̀ и҆ бꙋ́детъ мꙋ́жꙋ и҆но́мꙋ, є҆да̀ возвраща́ющисѧ возврати́тсѧ къ немꙋ̀ па́ки; є҆да̀ непоро́чна бꙋ́детъ и҆ неѡскверне́на жена̀ та̀; Ты́ же соблꙋди́ла є҆сѝ съ па́стырьми мно́гими, и҆ возвраща́ласѧ є҆сѝ [Є҆вр.: ѻ҆ба́че ѡ҆брати́сѧ.] ко мнѣ̀, гл҃етъ гдⷭ҇ь. |
|
2
|
2
|
| ἆρον τοὺς ὀφθαλμούς σου εἰς εὐθεῖαν καὶ ἰδέ· πῶς οὐχὶ ἐξεφύρθης; ἐπὶ ταῖς ὁδοῖς ἐκάθισας αὐτοῖς ὡσεὶ κορώνη ἐρημουμένη καὶ ἐμίανας τὴν γῆν ἐν ταῖς πορνείαις σου καὶ ἐν ταῖς κακίαις σου. | Воздви́гни ѻ҆́чи твоѝ на правотꙋ̀ и҆ ви́ждь, гдѣ̀ не смѣси́ласѧ є҆сѝ; На пꙋте́хъ сидѣ́ла є҆сѝ а҆́ки вра́на ѡ҆со́бѧщаѧсѧ и҆ ѡ҆скверни́ла є҆сѝ зе́млю въ любодѣѧ́нїихъ и҆ въ лꙋка́вствѣхъ твои́хъ, |
|
3
|
3
|
| καὶ ἔσχες ποιμένας πολλοὺς εἰς πρόσκομμα σεαυτῇ· ὄψις πόρνης ἐγένετό σοι, ἀπηναισχύντησας πρὸς πάντας. | и҆ и҆мѣ́ла є҆сѝ па́стырей мно́гихъ въ претыка́нїе себѣ̀ [Є҆вр.: сеѧ̀ ра́ди вины̀ оу҆дє́ржаны сꙋ́ть ка̑пли дождє́вныѧ, и҆ до́ждь вече́рнїй не бы́сть.]: лицѐ жены̀ блꙋдни́цы бы́сть тебѣ̀, не хотѣ́ла є҆сѝ постыдѣ́тисѧ ко всѣ̑мъ. |
|
4
|
4
|
| οὐχ ὡς οἶκόν με ἐκάλεσας καὶ πατέρα καὶ ἀρχηγὸν τῆς παρθενίας σου; | Не а҆́ки ли до́момъ менѐ нарекла̀ є҆сѝ и҆ ѻ҆ц҃е́мъ и҆ вожде́мъ дѣ́вства твоегѡ̀; |
|
5
|
5
|
| μὴ διαμενεῖ εἰς τὸν αἰῶνα ἢ φυλαχθήσεται εἰς νῖκος; ἰδοὺ ἐλάλησας καὶ ἐποίησας τὰ πονηρὰ ταῦτα καὶ ἠδυνάσθης. | є҆да̀ пребꙋ́детъ во вѣ́къ, и҆лѝ сохрани́тсѧ въ побѣ́дꙋ; Сїѧ̑ глаго́лала є҆сѝ, и҆ сотвори́ла є҆сѝ ѕла̑ѧ, и҆ возмогла̀ є҆сѝ. |
|
6
|
6
|
| Καὶ εἶπε Κύριος πρός με ἐν ταῖς ἡμέραις ᾿Ιωσίου τοῦ βασιλέως· εἶδες ἃ ἐποίησέ μοι ἡ κατοικία τοῦ ᾿Ισραήλ; ἐπορεύθησαν ἐπὶ πᾶν ὄρος ὑψηλὸν καὶ ὑποκάτω παντὸς ξύλου ἀλσώδους, καὶ ἐπόρνευσαν ἐκεῖ. | И҆ речѐ гдⷭ҇ь ко мнѣ̀ во дни̑ і҆ѡсі́и царѧ̀: ви́дѣлъ ли є҆сѝ, ꙗ҆̀же сотвори́ ми до́мъ і҆и҃левъ; поидо́ша на всѧ́кꙋ го́рꙋ высо́кꙋ и҆ под̾ всѧ́ко дре́во ли́ствѧно и҆ соблꙋди́ша та́мѡ. |
|
7
|
7
|
| καὶ εἶπα μετὰ τὸ πορνεῦσαι αὐτὴν ταῦτα πάντα· πρός με ἀνάστρεψον, καὶ οὐκ ἀνέστρεψε· καὶ εἶδε τὴν ἀσυνθεσίαν αὐτῆς ἡ ἀσύνθετος ᾿Ιούδα. | И҆ реко́хъ по внегда̀ прелюбодѣ́йствовати є҆мꙋ̀ во всѣ́хъ си́хъ: ко мнѣ̀ ѡ҆брати́сѧ. И҆ не ѡ҆брати́сѧ. И҆ ви́дѣ престꙋпле́нїе є҆гѡ̀ престꙋ́пница і҆ꙋде́а сестра̀ є҆гѡ̀. |
|
8
|
8
|
| καὶ εἶδον διότι περὶ πάντων ὧν κατελήφθη, ἐν οἷς ἐμοιχᾶτο ἡ κατοικία ᾿Ισραήλ, καὶ ἐξαπέστειλα αὐτὴν καὶ ἔδωκα αὐτῇ βιβλίον ἀποστασίου εἰς τὰς χεῖρας αὐτῆς· καὶ οὐκ ἐφοβήθη ἡ ἀσύνθετος ᾿Ιούδα καὶ ἐπορεύθη καὶ ἐπόρνευσε καὶ αὐτή. | И҆ ви́дѣхъ, ꙗ҆́кѡ ѿ всѣ́хъ (и҆з̾ѡбличе́нъ є҆́сть), въ ни́хже ꙗ҆́тъ бы́сть, въ ни́хже любодѣ́йствова до́мъ і҆и҃левъ: сегѡ̀ ра́ди ѿпꙋсти́хъ и҆̀ и҆ да́хъ є҆мꙋ̀ кни́гꙋ распꙋ́стнꙋю въ рꙋ́цѣ є҆гѡ̀. Ѻ҆ба́че не оу҆боѧ́сѧ престꙋ́пница і҆ꙋде́а (сестра̀ є҆гѡ̀), но и҆́де и҆ соблꙋди́ла є҆́сть и҆ та̀: |
|
9
|
9
|
| καὶ ἐγένετο εἰς οὐθὲν ἡ πορνεία αὐτῆς, καὶ ἐμοίχευσε τὸ ξύλον καὶ τὸν λίθον. | и҆ бы́сть ни во что̀ блꙋ́дъ є҆ѧ̀, и҆ ѡ҆сквернѝ зе́млю, и҆ соблꙋди́ла є҆́сть съ ка́менемъ и҆ со дре́вомъ. |
|
10
|
10
|
| καὶ ἐν πᾶσι τούτοις οὐκ ἀπεστράφη πρός με ἡ ἀσύνθετος ᾿Ιούδα ἐξ ὅλης τῆς καρδίας αὐτῆς, ἀλλ’ ἐπὶ ψεύδει. | И҆ во всѣ́хъ си́хъ не ѡ҆брати́сѧ ко мнѣ̀ престꙋ́пница сестра̀ є҆ѧ̀ і҆ꙋде́а ѿ всегѡ̀ се́рдца своегѡ̀, но во лжѝ, речѐ гдⷭ҇ь. |
|
11
|
11
|
| καὶ εἶπε Κύριος πρός με· ἐδικαίωσε τὴν ψυχὴν αὐτοῦ ᾿Ισραὴλ ἀπὸ τῆς ἀσυνθέτου ᾿Ιούδα. | И҆ речѐ гдⷭ҇ь ко мнѣ̀: ѡ҆правда̀ дꙋ́шꙋ свою̀ ѿстꙋ́пница і҆и҃ль, па́че престꙋ́пницы і҆ꙋде́и: |
|
12
|
12
|
| πορεύου καὶ ἀνάγνωθι τοὺς λόγους τούτους πρὸς βορρᾶν καὶ ἐρεῖς· ἐπιστράφηθι πρός με, ἡ κατοικία τοῦ ᾿Ισραήλ, λέγει Κύριος, καὶ οὐ στηριῶ τὸ πρόσωπόν μου ἐφ’ ὑμᾶς· ὅτι ἐλεήμων ἐγώ εἰμι, λέγει Κύριος, καὶ οὐ μηνιῶ ὑμῖν εἰς τὸν αἰῶνα. | и҆дѝ, и҆ прочтѝ словеса̀ та̑ къ сѣ́верꙋ, и҆ рече́ши: ѡ҆брати́сѧ ко мнѣ̀, до́ме і҆и҃левъ, речѐ гдⷭ҇ь: и҆ не оу҆тверждꙋ̀ лица̀ моегѡ̀ на ва́съ, ꙗ҆́кѡ млⷭ҇тивъ а҆́зъ є҆́смь, речѐ гдⷭ҇ь, и҆ не прогнѣ́ваюсѧ на вы̀ во вѣ́ки. |
|
13
|
13
|
| πλήν, γνῶθι τὴν ἀδικίαν σου, ὅτι εἰς Κύριον τὸν Θεόν σου ἠσέβησας καὶ διέχεας τὰς ὁδούς σου εἰς ἀλλοτρίους ὑποκάτω παντὸς ξύλου ἀλσώδους, τῆς δὲ φωνῆς μου οὐχ ὑπήκουσας, λέγει Κύριος. | Ѻ҆ба́че вѣ́ждь беззако́нїе твоѐ, ꙗ҆́кѡ въ гдⷭ҇а бг҃а твоего̀ престꙋпи́ла є҆сѝ, и҆ расточи́ла є҆сѝ пꙋти̑ твоѧ̑ чꙋжди̑мъ под̾ всѧ́кимъ дре́вомъ ли́ствѧнымъ, гла́са же моегѡ̀ не послꙋ́шала є҆сѝ, речѐ гдⷭ҇ь. |
|
14
|
14
|
| ἐπιστράφητε, υἱοὶ ἀφεστηκότες, λέγει Κύριος, διότι ἐγὼ κατακυριεύσω ὑμῶν καὶ λήψομαι ὑμᾶς ἕνα ἐκ πόλεως καὶ δύο ἐκ πατριᾶς καὶ εἰσάξω ὑμᾶς εἰς Σιὼν | Ѡ҆брати́тесѧ, сы́нове ѿстꙋпи́вшїи, гл҃етъ гдⷭ҇ь: ꙗ҆́кѡ а҆́зъ воз̾ѡблада́ю ва́ми и҆ поимꙋ́ вы є҆ди́наго ѿ гра́да и҆ двꙋ́хъ ѿ пле́мене, и҆ введꙋ̀ ва́съ въ сїѡ́нъ |
|
15
|
15
|
| καὶ δώσω ὑμῖν ποιμένας κατὰ τὴν καρδίαν μου, καὶ ποιμανοῦσιν ὑμᾶς ποιμαίνοντες μετ’ ἐπιστήμης. | и҆ да́мъ ва́мъ па̑стыри по срⷣцꙋ моемꙋ̀, и҆ оу҆пасꙋ́тъ ва́съ ра́зꙋмомъ и҆ оу҆че́нїемъ. |
|
16
|
16
|
| καὶ ἔσται ἐὰν πληθυνθῆτε καὶ αὐξηθῆτε ἐπὶ τῆς γῆς, λέγει Κύριος, ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις, οὐκ ἐροῦσιν ἔτι· κιβωτὸς διαθήκης ἁγίου ᾿Ισραήλ, οὐκ ἀναβήσεται ἐπὶ καρδίαν, οὐκ ὀνομασθήσεται οὐδὲ ἐπισκεφθήσεται καὶ οὐ ποιηθήσεται ἔτι. | И҆ бꙋ́детъ, є҆гда̀ оу҆мно́житесѧ и҆ возрасте́те на землѝ, гл҃етъ гдⷭ҇ь, во дни̑ ѡ҆́ны не рекꙋ́тъ ктомꙋ̀: кївѡ́тъ завѣ́та ст҃а́гѡ і҆и҃лева: не взы́детъ на се́рдце, ни воспомѧне́тсѧ, нижѐ посѣти́тсѧ, нижѐ сотвори́тсѧ ктомꙋ̀. |
|
17
|
17
|
| ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις καὶ ἐν τῷ καιρῷ ἐκείνῳ καλέσουσι τὴν ῾Ιερουσαλὴμ Θρόνον Κυρίου, καὶ συναχθήσονται πάντα τὰ ἔθνη εἰς αὐτὴν καὶ οὐ πορεύσονται ἔτι ὀπίσω τῶν ἐνθυμημάτων τῆς καρδίας αὐτῶν τῆς πονηρᾶς. | Во дни̑ ѡ҆́ны нарекꙋ́тъ і҆ерⷭ҇ли́ма прⷭ҇то́лъ гдⷭ҇ень, и҆ соберꙋ́тсѧ къ немꙋ̀ всѝ ꙗ҆зы́цы во и҆́мѧ гдⷭ҇не во і҆ерⷭ҇ли́мъ, и҆ не по́йдꙋтъ ктомꙋ̀ в̾слѣ́дъ похоте́й се́рдца своегѡ̀ ѕлѣ́йшагѡ. |
|
18
|
18
|
| ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις συνελεύσονται ὁ οἶκος ᾿Ιούδα ἐπὶ τὸν οἶκον τοῦ ᾿Ισραήλ, καὶ ἥξουσιν ἐπὶ τὸ αὐτὸ ἀπὸ γῆς βορρᾶ καὶ ἀπὸ πασῶν τῶν χωρῶν ἐπὶ τὴν γῆν, ἣν κατεκληρονόμησα τοὺς πατέρας αὐτῶν. | Во дне́хъ тѣ́хъ прїи́детъ до́мъ і҆ꙋ́динъ ко до́мꙋ і҆и҃левꙋ, и҆ по́йдꙋтъ вкꙋ́пѣ ѿ землѝ сѣ́верныѧ и҆ ѿ всѣ́хъ стра́нъ къ землѝ, ю҆́же да́хъ въ наслѣ́дїе ѻ҆тцє́мъ и҆́хъ. |
|
19
|
19
|
| καὶ ἐγὼ εἶπα· γένοιτο, Κύριε· ὅτι τάξω σε εἰς τέκνα καὶ δώσω σοι γῆν ἐκλεκτήν, κληρονομίαν Θεοῦ παντοκράτορος ἐθνῶν. καὶ εἶπα· πατέρα καλέσετέ με καὶ ἀπ’ ἐμοῦ οὐκ ἀποστραφήσεσθε. | А҆́зъ же рѣ́хъ: да бꙋ́детъ, гдⷭ҇и, ꙗ҆́кѡ положꙋ́ тѧ въ ча̑да и҆ да́мъ тебѣ̀ зе́млю и҆збра́ннꙋю, достоѧ́нїе бг҃а вседержи́телѧ ꙗ҆зы́кѡвъ: и҆ реко́хъ: ѻ҆ц҃е́мъ нарече́те мѧ̀ и҆ ѿ менє̀ не ѿвратите́сѧ. |
|
20
|
20
|
| πλὴν ὡς ἀθετεῖ γυνὴ εἰς τὸν συνόντα αὐτῇ, οὕτως ἠθέτησεν εἰς ἐμὲ ὁ οἶκος ᾿Ισραήλ, λέγει Κύριος. | Ѻ҆ба́че ꙗ҆́коже ѿверга́етсѧ жена̀ сожи́телѧ своегѡ̀, та́кѡ ѿве́ржесѧ ѿ менє̀ до́мъ і҆и҃левъ, речѐ гдⷭ҇ь. |
|
21
|
21
|
| φωνὴ ἐκ χειλέων ἠκούσθη κλαυθμοῦ καὶ δεήσεως υἱῶν ᾿Ισραήλ, ὅτι ἠδίκησαν ἐν ταῖς ὁδοῖς αὐτῶν, ἐπελάθοντο Θεοῦ ἁγίου αὐτῶν. | Гла́съ и҆з̾ оу҆сте́нъ слы́шанъ бы́сть пла́ча и҆ моле́нїѧ сынѡ́въ і҆и҃левыхъ, ꙗ҆́кѡ беззако́нноваша въ пꙋте́хъ свои́хъ, забы́ша гдⷭ҇а бг҃а ст҃а́го своего̀. |
|
22
|
22
|
| ἐπιστράφητε, υἱοί, ἐπιστρέφοντες, καὶ ἰάσομαι τὰ συντρίμματα ὑμῶν. ἰδοὺ δοῦλοι ἡμεῖς ἐσόμεθά σοι, ὅτι σὺ Κύριος ὁ Θεὸς ἡμῶν εἶ. | Возврати́тесѧ, сы́нове возвраща́ющїисѧ, и҆ и҆сцѣлю̀ сокрꙋшє́нїѧ ва̑ша. Сѐ, рабѝ мы̀ бꙋ́демъ тебѣ̀, ты́ бо є҆сѝ гдⷭ҇ь бг҃ъ на́шъ. |
|
23
|
23
|
| ὄντως εἰς ψεῦδος ἦσαν οἱ βουνοὶ καὶ ἡ δύναμις τῶν ὀρέων, πλὴν διὰ Κυρίου Θεοῦ ἡμῶν ἡ σωτηρία τοῦ ᾿Ισραήλ. | И҆́стиннѡ лжи́ви бы́ша хо́лми и҆ мно́жество го́ръ, то́кмѡ гдⷭ҇емъ бг҃омъ на́шимъ спⷭ҇нїе і҆и҃лево. |
|
24
|
24
|
| ἡ δὲ αἰσχύνη κατηνάλωσε τοὺς μόχθους τῶν πατέρων ἡμῶν ἀπὸ νεότητος ἡμῶν, τὰ πρόβατα αὐτῶν καὶ τοὺς μόσχους αὐτῶν καὶ τοὺς υἱοὺς αὐτῶν καὶ τὰς θυγατέρας αὐτῶν. | Стꙋ́дъ же поѧдѐ трꙋды̀ ѻ҆тє́цъ на́шихъ, ѿ ю҆́ности на́шеѧ, ѻ҆́вцы и҆́хъ и҆ телцы̀ и҆́хъ, и҆ сы́ны и҆́хъ и҆ дщє́ри и҆́хъ. |
|
25
|
25
|
| ἐκοιμήθημεν ἐν τῇ αἰσχύνῃ ἡμῶν, καὶ ἐπεκάλυψεν ἡμᾶς ἡ ἀτιμία ἡμῶν, διότι ἔναντι τοῦ Θεοῦ ἡμῶν ἡμάρτομεν ἡμεῖς καὶ οἱ πατέρες ἡμῶν ἀπὸ νεότητος ἡμῶν ἕως τῆς ἡμέρας ταύτης καὶ οὐχ ὑπηκούσαμεν τῆς φωνῆς Κυρίου τοῦ Θεοῦ ἡμῶν. | Оу҆снꙋ́хомъ въ постыдѣ́нїи на́шемъ, и҆ покры̀ на́съ безче́стїе на́ше, ꙗ҆́кѡ гдⷭ҇ꙋ бг҃ꙋ на́шемꙋ согрѣши́хомъ, мы̀ и҆ ѻ҆тцы̀ на́ши, ѿ ю҆́ности на́шеѧ да́же до сегѡ̀ днѐ, и҆ не послꙋ́шахомъ гла́са гдⷭ҇а бг҃а на́шегѡ. |
|
Κεφάλαιο 4
|
Глава́ д҃
|
|
1
|
1
|
| ΕΑΝ ἐπιστραφῇ ᾿Ισραήλ, λέγει Κύριος, πρός με ἐπιστραφήσεται· καὶ ἐὰν περιέλῃ τὰ βδελύγματα αὐτοῦ ἐκ στόματος αὐτοῦ καὶ ἀπὸ τοῦ προσώπου μου εὐλαβηθῇ | А҆́ще ѡ҆брати́шисѧ, і҆и҃лю, гл҃етъ гдⷭ҇ь, ко мнѣ̀ ѡ҆брати́сѧ: и҆ а҆́ще ѿи́меши ме́рзѡсти твоѧ̑ ѿ оу҆́стъ твои́хъ, и҆ ѿ лица̀ моегѡ̀ оу҆бои́шисѧ, |
|
2
|
2
|
| καὶ ὀμόσῃ· ζῇ Κύριος μετὰ ἀληθείας ἐν κρίσει καὶ ἐν δικαιοσύνῃ, καὶ εὐλογήσουσιν ἐν αὐτῷ ἔθνη καὶ ἐν αὐτῷ αἰνέσουσι τῷ Θεῷ ἐν ῾Ιερουσαλήμ. | и҆ клене́шисѧ, живе́тъ гдⷭ҇ь, во и҆́стинѣ и҆ въ сꙋдѣ̀ и҆ въ пра́вдѣ, и҆ благословѧ́тъ въ не́мъ ꙗ҆зы́цы и҆ въ не́мъ восхва́лѧтъ бг҃а во і҆ерⷭ҇ли́мѣ. |
|
3
|
3
|
| ὅτι τάδε λέγει Κύριος τοῖς ἀνδράσιν ᾿Ιούδα καὶ τοῖς κατοικοῦσιν ῾Ιερουσαλήμ· νεώσατε ἑαυτοῖς νεώματα καὶ μὴ σπείρητε ἐπ’ ἀκάνθαις. | Сїѧ̑ бо гл҃етъ гдⷭ҇ь мꙋжє́мъ і҆ꙋ̑динымъ и҆ ѡ҆бита́телємъ і҆ерⷭ҇ли̑млимъ: понови́те себѣ̀ полѧ̀ и҆ не сѣ́йте на те́рнїи: |
|
4
|
4
|
| περιτμήθητε τῷ Θεῷ ὑμῶν καὶ περιτέμνεσθε τὴν σκληροκαρδίαν ὑμῶν, ἄνδρες ᾿Ιούδα καὶ οἱ κατοικοῦντες ῾Ιερουσαλήμ, μὴ ἐξέλθῃ ὡς πῦρ ὁ θυμός μου καὶ ἐκκαυθήσεται, καὶ οὐκ ἔσται ὁ σβέσων ἀπὸ προσώπου πονηρίας ἐπιτηδευμάτων ὑμῶν. — | ѡ҆брѣ́житесѧ бг҃ꙋ ва́шемꙋ и҆ ѡ҆брѣ́жите жестосе́рдїе ва́ше, мꙋ́жїе і҆ꙋ̑дины и҆ ѡ҆бита́ющїи во і҆ерⷭ҇ли́мѣ, да не и҆зы́детъ ꙗ҆́кѡ ѻ҆́гнь ꙗ҆́рость моѧ̀, и҆ возгори́тсѧ, и҆ не бꙋ́детъ оу҆гаша́ѧй, ра́ди лꙋка́вства начина́нїй ва́шихъ. |
|
5
|
5
|
| ᾿Αναγγείλατε ἐν τῷ ᾿Ιούδᾳ, καὶ ἀκουσθήτω ἐν ῾Ιερουσαλήμ· εἴπατε· σημάνατε ἐπὶ τῆς γῆς σάλπιγγι καὶ κεκράξατε μέγα· εἴπατε· συνάχθητε καὶ εἰσέλθωμεν εἰς τὰς πόλεις τὰς τειχήρεις. | Возвѣсти́те во і҆ꙋде́и, и҆ да оу҆слы́шитсѧ во і҆ерⷭ҇ли́мѣ: глаго́лите, воспо́йте трꙋбо́ю на землѝ, возопі́йте ѕѣлѡ̀ и҆ рцы́те: собери́тесѧ, и҆ вни́демъ во гра́ды твє́рды. |
|
6
|
6
|
| ἀναλαβόντες φεύγετε εἰς Σιών· σπεύσατε, μὴ στῆτε, ὅτι κακὰ ἐγὼ ἐπάγω ἀπὸ βορρᾶ καὶ συντριβὴν μεγάλην. | Воздви́гше (зна́менїе) бѣжи́те въ сїѡ́нъ, потщи́тесѧ, не сто́йте, ꙗ҆́кѡ ѕла̑ѧ а҆́зъ навождꙋ̀ ѿ сѣ́вера и҆ сотре́нїе вели́ко. |
|
7
|
7
|
| ἀνέβη λέων ἐκ τῆς μάνδρας αὐτοῦ, ἐξολοθρεύων ἔθνη ἐξῆρε καὶ ἐξῆλθεν ἐκ τοῦ τόπου αὐτοῦ τοῦ θεῖναι τὴν γῆν εἰς ἐρήμωσιν, καὶ αἱ πόλεις καθαιρεθήσονται παρὰ τὸ μὴ κατοικεῖσθαι αὐτάς. | Взы́де ле́въ ѿ ло́жа своегѡ̀, и҆ погꙋблѧ́ѧй ꙗ҆зы́ки воздви́жесѧ и҆ и҆зы́де ѿ мѣ́ста своегѡ̀, да положи́тъ зе́млю твою̀ въ пꙋсты́ню, и҆ гра́ди твоѝ разорѧ́тсѧ, ѡ҆ста́вшїи без̾ ѡ҆бита́телей. |
|
8
|
8
|
| ἐπὶ τούτοις περιζώσασθε σάκκους καὶ κόπτεσθε καὶ ἀλαλάξατε, διότι οὐκ ἀπεστράφη ὁ θυμὸς Κυρίου ἀφ’ ὑμῶν. | Ѡ҆ си́хъ препоѧ́шитесѧ во врє́тища и҆ пла́чите и҆ рыда́йте, ꙗ҆́кѡ не ѿврати́сѧ гнѣ́въ ꙗ҆́рости гдⷭ҇ни ѿ ва́съ. |
|
9
|
9
|
| καὶ ἔσται ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ, λέγει Κύριος, ἀπολεῖται ἡ καρδία τοῦ βασιλέως καὶ ἡ καρδία τῶν ἀρχόντων, καὶ οἱ ἱερεῖς ἐκστήσονται, καὶ οἱ προφῆται θαυμάσονται. | И҆ бꙋ́детъ въ де́нь то́й, гл҃етъ гдⷭ҇ь, поги́бнетъ се́рдце царе́во и҆ се́рдце нача́лникѡвъ, и҆ свѧще́нницы оу҆жа́снꙋтсѧ, и҆ проро́цы оу҆дивѧ́тсѧ. |
|
10
|
10
|
| καὶ εἶπα· ὦ δέσποτα Κύριε, ἄρα γε ἀπατῶν ἠπάτησας τὸν λαὸν τοῦτον καὶ τὴν ῾Ιερουσαλὴμ λέγων· εἰρήνη ἔσται ὑμῖν, καὶ ἰδοὺ ἥψατο ἡ μάχαιρα ἕως τῆς ψυχῆς αὐτῶν. | И҆ реко́хъ: ѽ, влⷣко гдⷭ҇и, є҆да̀ ѡ҆больсти́лъ є҆сѝ лю́ди сїѧ̑ и҆ і҆ерⷭ҇ли́ма, рекі́й: ми́ръ бꙋ́детъ ва́мъ; и҆ сѐ, про́йде ме́чь да́же до дꙋшѝ и҆́хъ. |
|
11
|
11
|
| ἐν τῷ καιρῷ ἐκείνῳ ἐροῦσι τῷ λαῷ τούτῳ καὶ τῇ ῾Ιερουσαλήμ· πνεῦμα πλανήσεως ἐν τῇ ἐρήμῳ, ὁδὸς τῆς θυγατρὸς τοῦ λαοῦ μου οὐκ εἰς καθαρὸν οὐδ’ εἰς ἅγιον. | Во вре́мѧ ѻ҆́но рече́тсѧ лю́демъ си̑мъ и҆ і҆ерⷭ҇ли́мꙋ: дꙋ́хъ заблꙋжде́нїѧ въ пꙋсты́ни, пꙋ́ть дще́ре люді́й мои́хъ, не ко ѡ҆чище́нїю, нижѐ во ст҃о́е: |
|
12
|
12
|
| πνεῦμα πληρώσεως ἥξει μοι· νῦν δὲ ἐγὼ λαλῶ κρίματά μου πρὸς αὐτούς. | дꙋ́хъ и҆сполне́нїѧ ѿ си́хъ прїи́детъ мнѣ̀, и҆ нн҃ѣ а҆́зъ возгл҃ю сꙋды̀ моѧ̑ къ ни̑мъ. |
|
13
|
13
|
| ἰδοὺ ὡς νεφέλη ἀναβήσεται καὶ ὡς καταιγὶς τὰ ἅρματα αὐτοῦ, κουφότεροι ἀετῶν οἱ ἵπποι αὐτοῦ· οὐαὶ ἡμῖν, ὅτι ταλαιπωροῦμεν. | Сѐ, ꙗ҆́кѡ ѡ҆́блакъ взы́детъ, и҆ ꙗ҆́кѡ ви́хрь колєсни́цы є҆гѡ̀, быстрѣ́е ѻ҆рлѡ́въ ко́ни є҆гѡ̀: го́ре на́мъ, ꙗ҆́кѡ бѣ́дствꙋемъ. |
|
14
|
14
|
| ἀπόπλυνε ἀπὸ κακίας τὴν καρδίαν σου, ῾Ιερουσαλήμ, ἵνα σωθῇς· ἕως πότε ὑπάρχουσιν ἐν σοὶ διαλογισμοὶ πόνων σου; | Ѡ҆мы́й ѿ лꙋка́вства се́рдце твоѐ, і҆ерⷭ҇ли́ме, да спасе́шисѧ: доко́лѣ бꙋ́дꙋтъ въ тебѣ̀ помышлє́нїѧ бѣ́дъ твои́хъ; |
|
15
|
15
|
| διότι φωνὴ ἀγγέλλοντος ἐκ Δὰν ἥξει, καὶ ἀκουσθήσεται πόνος ἐξ ὄρους ᾿Εφραίμ. | Гла́съ бо возвѣща́ющагѡ ѿ да́на прїи́детъ, и҆ слы̑шана бꙋ́детъ болѣ́знь ѿ горы̀ є҆фре́мли. |
|
16
|
16
|
| ἀναμνήσατε ἔθνη, ἰδοὺ ἥκασιν· ἀναγγείλατε ἐν ῾Ιερουσαλήμ, συντροφαὶ ἔρχονται ἐκ γῆς μακρόθεν καὶ ἔδωκαν ἐπὶ τὰς πόλεις ᾿Ιούδα φωνὴν αὐτῶν. | Рцы́те ꙗ҆зы́кѡмъ: сѐ, прїидо́ша: возвѣсти́те во і҆ерⷭ҇ли́мѣ: полцы̀ и҆́дꙋтъ ѿ землѝ да́льнїѧ и҆ да́ша на гра́ды і҆ꙋ̑дины гла́съ сво́й, |
|
17
|
17
|
| ὡς φυλάσσοντες ἀγρὸν ἐγένοντο ἐπ’ αὐτὴν κύκλῳ, ὅτι ἐμοῦ ἠμέλησας, λέγει Κύριος. | а҆́ки стра́жы се́лнїи бы́ша над̾ ни́мъ ѡ҆́крестъ: ꙗ҆́кѡ пренебре́глъ мѧ̀ є҆сѝ, гл҃етъ гдⷭ҇ь. |
|
18
|
18
|
| αἱ ὁδοί σου καὶ τὰ ἐπιτηδεύματά σου ἐποίησαν ταῦτά σοι· αὕτη ἡ κακία σου, ὅτι πικρά, ὅτι ἥψατο ἕως τῆς καρδίας σου. | Пꙋти̑ твоѧ̑ и҆ начина̑нїѧ твоѧ̑ сотвори́ша тебѣ̀ сїѧ̑: сїѐ лꙋка́вство твоѐ, поне́же го́рько, ꙗ҆́кѡ прикоснꙋ́сѧ се́рдцꙋ твоемꙋ̀. |
|
19
|
19
|
| τὴν κοιλίαν μου, τὴν κοιλίαν μου ἀλγῶ, καὶ τὰ αἰσθητήρια τῆς καρδίας μου· μαιμάσσει ἡ ψυχή μου, σπαράσσεται ἡ καρδία μου, οὐ σιωπήσομαι, ὅτι φωνὴν σάλπιγγος ἤκουσεν ἡ ψυχή μου, κραυγὴν πολέμου. | Чре́во моѐ, чре́во моѐ боли́тъ мнѣ̀, и҆ чꙋ̑вства се́рдца моегѡ̀, смꙋща́етсѧ дꙋша̀ моѧ̀, терза́етсѧ се́рдце моѐ: не оу҆молчꙋ̀, ꙗ҆́кѡ гла́съ трꙋбы̀ оу҆слы́шала дꙋша̀ моѧ̀, во́пль ра́ти и҆ бѣды̀: |
|
20
|
20
|
| καὶ ταλαιπωρίαν συντριμμὸν ἐπικαλεῖται, ὅτι τεταλαιπώρηκε πᾶσα ἡ γῆ· ἄφνω τεταλαιπώρηκεν ἡ σκηνή, διεσπάσθησαν αἱ δέρρεις μου. | сотре́нїе (на сотре́нїе) призыва́етсѧ, поне́же ѡ҆пꙋстѣ́ла всѧ̀ землѧ̀, внеза́пꙋ ѡ҆пꙋстѣ̀ жили́ще моѐ, расторго́шасѧ ко́жы моѧ̑. |
|
21
|
21
|
| ἕως πότε ὄψομαι φεύγοντας ἀκούων φωνὴν σαλπίγγων; | Доко́лѣ зрѣ́ти и҆́мамъ бѣжа́щихъ, слы́шащь гла́сы трꙋ̑бныѧ; |
|
22
|
22
|
| διότι οἱ ἡγούμενοι τοῦ λαοῦ μου ἐμὲ οὐκ ᾔδεισαν, υἱοὶ ἄφρονές εἰσι καὶ οὐ συνετοί· σοφοί εἰσι τοῦ κακοποιῆσαι, τὸ δὲ καλῶς ποιῆσαι οὐκ ἐπέγνωσαν. | Поне́же вожде́ве люді́й мои́хъ менѐ не позна́ша: сы́нове бꙋ́їи сꙋ́ть и҆ безꙋ́мни, мꙋ́дри сꙋ́ть, є҆́же твори́ти ѕла̑ѧ, бла́го же твори́ти не позна́ша. |
|
23
|
23
|
| ἐπέβλεψα ἐπὶ τὴν γῆν, καὶ ἰδοὺ οὐθέν, καὶ εἰς τὸν οὐρανόν, καὶ οὐκ ἦν τὰ φῶτα αὐτοῦ· | Воззрѣ́хъ на зе́млю, и҆ сѐ, ничто́же, и҆ на не́бо, и҆ не бѣ̀ свѣ́та є҆гѡ̀. |
|
24
|
24
|
| εἶδον τὰ ὄρη, καὶ ἦν τρέμοντα, καὶ πάντας τοὺς βουνοὺς ταρασσομένους· | Ви́дѣхъ го́ры, и҆ трепета́хꙋ, и҆ всѝ хо́лми возмꙋти́шасѧ. |
|
25
|
25
|
| ἐπέβλεψα, καὶ ἰδοὺ οὐκ ἦν ἄνθρωπος, καὶ πάντα τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ ἐπτοεῖτο· | Воззрѣ́хъ, и҆ сѐ, не бѣ̀ человѣ́ка, и҆ всѧ̑ пти̑цы небє́сныѧ оу҆жаса́хꙋсѧ. |
|
26
|
26
|
| εἶδον, καὶ ἰδοὺ ὁ Κάρμηλος ἔρημος, καὶ πᾶσαι αἱ πόλεις ἐμπεπυρισμέναι πυρὶ ἀπὸ προσώπου Κυρίου, καὶ ἀπὸ προσώπου ὀργῆς θυμοῦ αὐτοῦ ἠφανίσθησαν. | Ви́дѣхъ, и҆ сѐ, карми́лъ пꙋ́стъ, и҆ всѝ гра́ди сожже́ни ѻ҆гне́мъ ѿ лица̀ гдⷭ҇нѧ, и҆ ѿ лица̀ гнѣ́ва ꙗ҆́рости є҆гѡ̀ погибо́ша. |
|
27
|
27
|
| τάδε λέγει Κύριος· ἔρημος ἔσται πᾶσα ἡ γῆ, συντέλειαν δὲ οὐ μὴ ποιήσω. | Сїѧ̑ гл҃етъ гдⷭ҇ь: пꙋста̀ бꙋ́детъ всѧ̀ землѧ̀, сконча́нїѧ же не сотворю̀. |
|
28
|
28
|
| ἐπὶ τούτοις πενθείτω ἡ γῆ, καὶ συσκοτασάτω ὁ οὐρανὸς ἄνωθεν, διότι ἐλάλησα καὶ οὐ μετανοήσω, ὥρμησα καὶ οὐκ ἀποστρέψω ἀπ’ αὐτῆς. | Ѡ҆ си́хъ да пла́четъ землѧ̀, и҆ да помрачи́тсѧ не́бо свы́ше: поне́же гл҃ахъ, и҆ не раска́юсѧ: оу҆стреми́хсѧ, и҆ не ѿвращꙋ́сѧ ѿ негѡ̀. |
|
29
|
29
|
| ἀπὸ φωνῆς ἱππέως καὶ ἐντεταμένου τόξου ἀνεχώρησε πᾶσα ἡ χώρα· εἰσέδυσαν εἰς τὰ σπήλαια καὶ εἰς τὰ ἄλση ἐκρύβησαν καὶ ἐπὶ τὰς πέτρας ἀνέβησαν· πᾶσα πόλις ἐγκατελείφθη, οὐ κατοικεῖ ἐν αὐταῖς ἄνθρωπος. | Ѿ гла́са ꙗ҆здѧ́щихъ и҆ напрѧже́нна лꙋ́ка побѣжѐ всѧ́ка страна̀: внидо́ша въ разсѣ̑лины и҆ въ дꙋбра̑вы сокры́шасѧ и҆ на ка́менїе взыдо́ша: всѝ гра́ди ѡ҆ста́влени сꙋ́ть, не ѡ҆бита́етъ въ ни́хъ человѣ́къ. |
|
30
|
30
|
| καὶ σὺ τί ποιήσεις, ἐὰν περιβάλῃ κόκκινον καὶ κοσμήσῃ κόσμῳ χρυσῷ, ἐὰν ἐγχρίσῃ στίβι τοὺς ὀφθαλμούς σου; εἰ μάταιον ὡραϊσμός σου· ἀπώσαντό σε οἱ ἐρασταί σου, τὴν ψυχήν σου ζητοῦσιν. | Ты́ же, запꙋстѣ́лаѧ, что̀ сотвори́ши; а҆́ще ѡ҆блече́шисѧ во багрѧни́цꙋ и҆ оу҆краси́шисѧ мони́сты златы́ми, а҆́ще нама́жеши сті́вїемъ ѻ҆́чи твоѝ, всꙋ́е оу҆краше́нїе твоѐ: ѿри́нꙋша тѧ̀ любѡ́вницы твоѝ, дꙋшѝ твоеѧ̀ и҆́щꙋтъ. |
|
31
|
31
|
| ὅτι φωνὴν ὡς ὠδινούσης ἤκουσα, τοῦ στεναγμοῦ σου ὡς πρωτοτοκούσης, φωνὴ θυγατρὸς Σιών· ἐκλυθήσεται καὶ παρήσει τὰς χεῖρας αὐτῆς· οἴμοι ἐγώ, ὅτι ἐκλείπει ἡ ψυχή μου ἐπὶ τοῖς ἀνῃρημένοις. | Гла́съ бо ꙗ҆́кѡ родѧ́щїѧ слы́шахъ стена́нїѧ твоегѡ̀: а҆́ки первородѧ́щїѧ гла́съ дще́ре сїѡ́ни и҆ста́етъ, и҆ ѡ҆пꙋ́ститъ рꙋ́цѣ своѝ: го́ре мнѣ̀, ꙗ҆́кѡ и҆счеза́етъ дꙋша̀ моѧ̀ над̾ оу҆бїе́нными. |
|
Κεφάλαιο 5
|
Глава́ є҃
|
|
1
|
1
|
| ΠΕΡΙΔΡΑΜΕΤΕ ἐν ταῖς ὁδοῖς ῾Ιερουσαλὴμ καὶ ἴδετε καὶ γνῶτε καὶ ζητήσατε ἐν ταῖς πλατείαις αὐτῆς, ἐὰν εὕρητε ἄνδρα, εἰ ἔστι ποιῶν κρίμα καὶ ζητῶν πίστιν, καὶ ἵλεως ἔσομαι αὐτοῖς, λέγει Κύριος. | Ѡ҆быди́те пꙋти̑ і҆ерⷭ҇ли̑мскїѧ и҆ воззри́те, и҆ позна́йте и҆ поищи́те на сто́гнахъ є҆гѡ̀, а҆́ще ѡ҆брѧ́щете мꙋ́жа творѧ́щаго сꙋ́дъ и҆ и҆́щꙋща вѣ́ры: и҆ млⷭ҇рдъ бꙋ́дꙋ є҆мꙋ̀, гл҃етъ гдⷭ҇ь. |
|
2
|
2
|
| ζῇ Κύριος, λέγουσι· διὰ τοῦτο οὐκ ἐν ψεύδεσιν ὀμνύουσι; | Живе́тъ гдⷭ҇ь, глаго́лютъ, сегѡ̀ ра́ди не во лжа́хъ ли кленꙋ́тсѧ; |
|
3
|
3
|
| Κύριε, οἱ ὀφθαλμοί σου εἰς πίστιν· ἐμαστίγωσας αὐτούς, καὶ οὐκ ἐπόνεσαν, συνετέλεσας αὐτούς, καὶ οὐκ ἠθέλησαν δέξασθαι παιδείαν· ἐστερέωσαν τὰ πρόσωπα αὐτῶν ὑπὲρ πέτραν καὶ οὐκ ἠθέλησαν ἐπιστραφῆναι. | Гдⷭ҇и, ѻ҆́чи твоѝ (зрѧ́тъ) на вѣ́рꙋ: би́лъ є҆сѝ и҆̀хъ, и҆ не поболѣ́ша, сокрꙋши́лъ є҆сѝ и҆̀хъ, и҆ не восхотѣ́ша прїѧ́ти наказа́нїѧ: ѡ҆жесточи́ша ли́ца своѧ̑ па́че ка́мене и҆ не хотѣ́ша ѡ҆брати́тисѧ. |
|
4
|
4
|
| καὶ ἐγὼ εἶπα· ἴσως πτωχοί εἰσι, διότι οὐκ ἐδυνάσθησαν, ὅτι οὐκ ἔγνωσαν ὁδὸν Κυρίου καὶ κρίσιν Θεοῦ· | А҆́зъ же рѣ́хъ: не́гли оу҆бо́зи сꙋ́ть (и҆ бꙋ́їи), тогѡ̀ ра́ди не возмого́ша, ꙗ҆́кѡ не оу҆вѣ́даша пꙋтѝ гдⷭ҇нѧ и҆ сꙋда̀ бг҃а своегѡ̀. |
|
5
|
5
|
| πορεύσομαι πρὸς τοὺς ἁδροὺς καὶ λαλήσω αὐτοῖς, ὅτι αὐτοὶ ἐπέγνωσαν ὁδὸν Κυρίου καὶ κρίσιν Θεοῦ· καὶ ἰδοὺ ὁμοθυμαδὸν συνέτριψαν ζυγόν, διέρρηξαν δεσμούς. | Пойдꙋ̀ ко держа̑внымъ и҆ возглаго́лю и҆̀мъ, ті́и бо позна́ша пꙋ́ть гдⷭ҇ень и҆ сꙋ́дъ бг҃а своегѡ̀. И҆ сѐ, є҆динодꙋ́шнѡ сі́и сокрꙋши́ша и҆́го, расторго́ша оу҆́зы. |
|
6
|
6
|
| διὰ τοῦτο ἔπαισεν αὐτοὺς λέων ἐκ τοῦ δρυμοῦ, καὶ λύκος ἕως τῶν οἰκιῶν ὠλόθρευσεν αὐτούς, καὶ πάρδαλις ἐγρηγόρησεν ἐπὶ τὰς πόλεις αὐτῶν· πάντες οἱ ἐκπορευόμενοι ἀπ’ αὐτῶν θηρευθήσονται, ὅτι ἐπλήθυναν ἀσεβείας αὐτῶν, ἴσχυσαν ἐν ταῖς ἀποστροφαῖς αὐτῶν. | Сегѡ̀ ра́ди поразѝ и҆̀хъ ле́въ ѿ дꙋбра́вы, и҆ во́лкъ да́же до домѡ́въ погꙋбѝ и҆̀хъ, и҆ ры́сь бдѧ́ше над̾ града́ми и҆́хъ: всѝ и҆сходѧ́щїи ѿ ни́хъ бꙋ́дꙋтъ ꙗ҆́ти, ꙗ҆́кѡ оу҆мно́жиша нечє́стїѧ своѧ̑, оу҆крѣпи́шасѧ во ѿвраще́нїихъ свои́хъ. |
|
7
|
7
|
| ποίᾳ τούτων ἵλεως γένωμαί σοι; οἱ υἱοί σου ἐγκατέλιπόν με καὶ ὤμνυον ἐν τοῖς οὐκ οὖσι θεοῖς· καὶ ἐχόρτασα αὐτοὺς καὶ ἐμοιχῶντο καὶ ἐν οἴκοις πορνῶν κατέλυον. | Ѡ҆ че́мъ ѿ си́хъ млⷭ҇рдъ бꙋ́дꙋ тебѣ̀; сы́нове твоѝ ѡ҆ста́виша мѧ̀ и҆ клѧ́шасѧ тѣ́ми, и҆̀же не сꙋ́ть бо́зи: насы́тихъ и҆̀хъ, и҆ прелюбодѣ́йствоваша и҆ въ домѣ́хъ блꙋдни́цъ ѡ҆бита́ша, |
|
8
|
8
|
| ἵπποι θηλυμανεῖς ἐγενήθησαν, ἕκαστος ἐπὶ τὴν γυναῖκα τοῦ πλησίον αὐτοῦ ἐχρεμέτιζον. | ко́ни женонеи́стовни сотвори́шасѧ, кі́йждо ко женѣ̀ и҆́скреннѧгѡ своегѡ̀ ржа́ше. |
|
9
|
9
|
| μὴ ἐπὶ τούτοις οὐκ ἐπισκέψομαι; λέγει Κύριος. ἢ ἐν ἔθνει τοιούτῳ οὐκ ἐκδικήσει ἡ ψυχή μου; | Є҆да̀ ѿ си́хъ не посѣщꙋ̀; речѐ гдⷭ҇ь: и҆лѝ ꙗ҆зы́кꙋ сицево́мꙋ не мсти́тъ дш҃а̀ моѧ̀; |
|
10
|
10
|
| ἀνάβητε ἐπὶ τοὺς προμαχῶνας αὐτῆς καὶ κατασκάψατε, συντέλειαν δὲ μὴ ποιήσητε· ὑπολίπεσθε τὰ ὑποστηρίγματα αὐτῆς, ὅτι τοῦ Κυρίου εἰσίν. | Взы́дите на стѣ́ны є҆гѡ̀ и҆ разори́те, ѡ҆конча́нїѧ же не сотвори́те: ѡ҆ста́вите подпѡ́ры є҆гѡ̀, ꙗ҆́кѡ гдⷭ҇ни сꙋ́ть. |
|
11
|
11
|
| ὅτι ἀθετῶν ἠθέτησεν εἰς ἐμέ, λέγει Κύριος, οἶκος ᾿Ισραὴλ καὶ οἶκος ᾿Ιούδα. | Престꙋпле́нїемъ бо престꙋпи́лъ є҆́сть на мѧ̀ до́мъ і҆и҃левъ и҆ до́мъ і҆ꙋ́динъ, гл҃етъ гдⷭ҇ь. |
|
12
|
12
|
| ἐψεύσατο τῷ Κυρίῳ αὐτῶν καὶ εἶπαν· οὐκ ἔστι ταῦτα· οὐχ ἥξει ἐφ’ ἡμᾶς κακά, καὶ μάχαιραν καὶ λιμὸν οὐκ ὀψόμεθα· | Солга́ша гдⷭ҇ꙋ своемꙋ̀ и҆ реко́ша: не сꙋ́ть сїѧ̑, нижѐ прїи́дꙋтъ на на́съ ѕла̑ѧ, и҆ меча̀ и҆ гла́да не оу҆́зримъ: |
|
13
|
13
|
| οἱ προφῆται ἡμῶν ἦσαν εἰς ἄνεμον, καὶ λόγος Κυρίου οὐχ ὑπῆρχεν ἐν αὐτοῖς· οὕτως ἔσται αὐτοῖς. | проро́цы на́ши бы́ша на вѣ́тръ, и҆ сло́во гдⷭ҇не не бѣ̀ въ ни́хъ, та́кѡ бꙋ́детъ и҆̀мъ. |
|
14
|
14
|
| διὰ τοῦτο τάδε λέγει Κύριος παντοκράτωρ· ἀνθ’ ὧν ἐλαλήσατε τὸ ρῆμα τοῦτο, ἰδοὺ ἐγὼ δέδωκα τοὺς λόγους μου εἰς τὸ στόμα σου πῦρ καὶ τὸν λαὸν τοῦτον ξύλα, καὶ καταφάγεται αὐτούς. | Сегѡ̀ ра́ди та́кѡ гл҃етъ гдⷭ҇ь си́лъ: зане́же глаго́лали є҆стѐ сло́во сїѐ, сѐ, а҆́зъ даю̀ словеса̀ моѧ̑ во оу҆ста̀ твоѧ̑ ѻ҆́гнь, и҆ лю́ди сїѧ̑ древа̀, и҆ поѧ́стъ и҆́хъ. |
|
15
|
15
|
| ἰδοὺ ἐγὼ ἐπάγω ἐφ’ ὑμᾶς ἔθνος πόρρωθεν, οἶκος ᾿Ισραήλ, λέγει Κύριος, ἔθνος οὗ οὐκ ἀκούσει τῆς φωνῆς τῆς γλώσσης αὐτοῦ· | Сѐ, а҆́зъ наведꙋ̀ на ва́съ ꙗ҆зы́къ и҆здале́ча, до́ме і҆и҃левъ, речѐ гдⷭ҇ь, ꙗ҆зы́къ си́льный, ꙗ҆зы́къ ста́рый, є҆гѡ́же ѧ҆зы́ка не оу҆вѣ́си, (ни оу҆разꙋмѣ́еши, что̀ глаго́летъ): |
|
16
|
16
|
| πάντες ἰσχυροὶ καὶ κατέδονται τὸν θερισμὸν ὑμῶν | тꙋ́лъ є҆гѡ̀ ꙗ҆́кѡ гро́бъ ѿве́рстъ, всѝ крѣ́пцыи и҆ поѧдѧ́тъ жа́твꙋ ва́шꙋ |
|
17
|
17
|
| καὶ τοὺς ἄρτους ὑμῶν καὶ κατέδονται τοὺς υἱοὺς ὑμῶν καὶ τὰς θυγατέρας ὑμῶν καὶ κατέδονται τὰ πρόβατα ὑμῶν καὶ τοὺς μόσχους ὑμῶν καὶ κατέδονται τοὺς ἀμπελῶνας ὑμῶν καὶ τοὺς συκῶνας ὑμῶν καὶ τοὺς ἐλαιῶνας ὑμῶν· καὶ ἀλοήσουσι τὰς πόλεις τὰς ὀχυρὰς ὑμῶν, ἐφ’ αἷς ὑμεῖς πεποίθατε ἐπ’ αὐταῖς, ἐν ρομφαίᾳ. | и҆ хлѣ́бы ва́шѧ, и҆ поѧдѧ́тъ сынѡ́въ ва́шихъ и҆ дще́рей ва́шихъ, и҆ снѣдѧ́тъ ѻ҆ве́цъ ва́шихъ и҆ телцє́въ ва́шихъ, и҆ поѧдѧ́тъ вїногра́ды ва́шѧ и҆ смѡ́кви ва́шѧ и҆ ма̑сличїѧ ва̑ша, и҆ сокрꙋша́тъ гра́ды ва́шѧ твє́рдыѧ, на ни́хже вы̀ оу҆пова́сте, мече́мъ. |
|
18
|
18
|
| καὶ ἔσται ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις, λέγει Κύριος ὁ Θεός σου, οὐ μὴ ποιήσω ὑμᾶς εἰς συντέλειαν. | Ѻ҆ба́че во дне́хъ ѻ҆́нѣхъ, гл҃етъ гдⷭ҇ь бг҃ъ тво́й, не сотворю̀ ва́съ во и҆стребле́нїе. |
|
19
|
19
|
| καὶ ἔσται ὅταν εἴπητε· τίνος ἕνεκεν ἐποίησε Κύριος ὁ Θεὸς ἡμῶν ἡμῖν πάντα ταῦτα; καὶ ἐρεῖς αὐτοῖς· ἀνθ’ ὧν ἐδουλεύσατε θεοῖς ἀλλοτρίοις ἐν τῇ γῇ ὑμῶν, οὕτως δουλεύσετε ἀλλοτρίοις ἐν τῇ γῇ οὐχ ὑμῶν. | И҆ бꙋ́детъ, є҆гда̀ рече́те: почто̀ сотворѝ гдⷭ҇ь бг҃ъ на́шъ на́мъ сїѧ̑ всѧ̑; И҆ рече́ши къ ни̑мъ: ꙗ҆́кѡ ѡ҆ста́висте мѧ̀ и҆ послꙋжи́сте богѡ́мъ чꙋжди̑мъ въ землѝ ва́шей, та́кѡ послꙋ́жите богѡ́мъ чꙋжди̑мъ въ землѝ не ва́шей. |
|
20
|
20
|
| ἀναγγείλατε ταῦτα εἰς τὸν οἶκον ᾿Ιακώβ, καὶ ἀκουσθήτω ἐν τῷ οἴκῳ ᾿Ιούδα. | Возвѣсти́те сїѧ̑ до́мꙋ і҆а́кѡвлю и҆ слы́шано сотвори́те въ домꙋ̀ і҆ꙋ́динѣ (рекꙋ́ще): |
|
21
|
21
|
| ἀκούσατε δὴ ταῦτα, λαὸς μωρὸς καὶ ἀκάρδιος, ὀφθαλμοὶ αὐτοῖς καὶ οὐ βλέπουσιν, ὦτα αὐτοῖς καὶ οὐκ ἀκούουσι. | слы́шите сїѧ̑, лю́дїе бꙋ́їи и҆ не и҆мꙋ́щїи се́рдца, и҆̀же, и҆мѣ́юще ѻ҆́чи, не ви́дите, и҆ оу҆́шы, и҆ не слы́шите: |
|
22
|
22
|
| μὴ ἐμὲ οὐ φοβηθήσεσθε; λέγει Κύριος, ἢ ἀπὸ προσώπου μου οὐκ εὐλαβηθήσεσθε; τὸν τάξαντα ἄμμον ὅριον τῇ θαλάσσῃ, πρόσταγμα αἰώνιον, καὶ οὐχ ὑπερβήσεται αὐτό, καὶ ταραχθήσεται καὶ οὐ δυνήσεται, καὶ ἠχήσουσι τὰ κύματα αὐτῆς καὶ οὐχ ὑπερβήσεται αὐτό. | менє́ ли не оу҆боите́сѧ; речѐ гдⷭ҇ь: и҆лѝ ѿ лица̀ моегѡ̀ не оу҆стыдите́сѧ; и҆́же положи́хъ песо́къ предѣ́лъ мо́рю, за́повѣдь вѣ́чнꙋ, и҆ не превзы́детъ є҆гѡ̀, и҆ возмꙋти́тсѧ и҆ не возмо́жетъ: и҆ возшꙋмѧ́тъ вѡ́лны є҆гѡ̀, и҆ не пре́йдꙋтъ тогѡ̀. |
|
23
|
23
|
| τῷ δὲ λαῷ τούτῳ ἐγενήθη καρδία ἀνήκοος καὶ ἀπειθής, καὶ ἐξέκλιναν καὶ ἀπήλθοσαν· | Лю́демъ же си̑мъ бы́сть се́рдце непослꙋ́шно и҆ непокори́во, и҆ оу҆клони́шасѧ и҆ поидо́ша, |
|
24
|
24
|
| καὶ οὐκ εἶπον ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτῶν· φοβηθῶμεν δὴ Κύριον τὸν Θεὸν ἡμῶν, τὸν διδόντα ἡμῖν ὑετὸν πρώϊμον καὶ ὄψιμον κατὰ καιρὸν πληρώσεως προστάγματος θερισμοῦ καὶ ἐφύλαξεν ἡμῖν. | и҆ не реко́ша въ се́рдцы свое́мъ: оу҆бои́мсѧ гдⷭ҇а бг҃а на́шегѡ, даю́щагѡ на́мъ до́ждь ра́ннїй и҆ по́здный во вре́мѧ и҆сполне́нїѧ повелѣ́нїѧ жа́твы и҆ хранѧ́щагѡ на́мъ. |
|
25
|
25
|
| αἱ ἀνομίαι ὑμῶν ἐξέκλιναν ταῦτα, καὶ αἱ ἁμαρτίαι ὑμῶν ἀπέστησαν τὰ ἀγαθὰ ἀφ’ ὑμῶν· | Беззакѡ́нїѧ на̑ша оу҆клони́ша сїѧ̑, и҆ грѣсѝ на́ши ѿри́нꙋша блага̑ѧ ѿ на́съ. |
|
26
|
26
|
| ὅτι εὑρέθησαν ἐν τῷ λαῷ μου ἀσεβεῖς καὶ παγίδας ἔστησαν τοῦ διαφθεῖραι ἄνδρας καὶ συνελαμβάνοσαν. | Ꙗ҆́кѡ ѡ҆брѣто́шасѧ въ лю́дехъ мои́хъ нечести́вїи, и҆ сѣ̑ти поста́виша, є҆́же погꙋби́ти мꙋ́жы, и҆ оу҆лови́ша. |
|
27
|
27
|
| ὡς παγὶς ἐφεσταμένη πλήρης πετεινῶν, οὕτως οἱ οἶκοι αὐτῶν πλήρεις δόλου· διὰ τοῦτο ἐμεγαλύνθησαν καὶ ἐπλούτησαν· | А҆́ки клѣ́тка поста́влена полна̀ пти́цъ, та́кѡ до́мы и҆́хъ по́лни ле́сти: сегѡ̀ ра́ди возвели́чишасѧ и҆ ѡ҆богати́шасѧ: |
|
28
|
28
|
| καὶ παρέβησαν κρίσιν, οὐκ ἔκριναν κρίσιν ὀρφανοῦ καὶ κρίσιν χήρας οὐκ ἐκρίνοσαν. | оу҆ты́ша и҆ оу҆толстѣ́ша и҆ престꙋпи́ша словеса̀ моѧ̑ ѕлѣ́йшїи: прю̀ вдови́цы не сꙋди́ша, сꙋда̀ си́ра не оу҆пра́виша и҆ сꙋда̀ оу҆бѡ́гимъ не сꙋди́ша. |
|
29
|
29
|
| μὴ ἐπὶ τούτοις οὐκ ἐπισκέψομαι; λέγει Κύριος, ἢ ἐν ἔθνει τῷ τοιούτῳ οὐκ ἐκδικήσει ἡ ψυχή μου; | Є҆да̀ си́хъ ра́ди не посѣщꙋ̀; речѐ гдⷭ҇ь: и҆лѝ ꙗ҆зы́кꙋ сицево́мꙋ не ѿмсти́тъ дꙋша̀ моѧ̀; |
|
30
|
30
|
| ἔκστασις καὶ φρικτὰ ἐγενήθη ἐπὶ τῆς γῆς. | Оу҆́ жасъ и҆ стра̑шнаѧ содѣ́ѧшасѧ на землѝ: |
|
31
|
31
|
| οἱ προφῆται προφητεύουσιν ἄδικα, καὶ οἱ ἱερεῖς ἐπεκρότησαν ταῖς χερσὶν αὐτῶν, καὶ ὁ λαός μου ἠγάπησεν οὕτως· καὶ τί ποιήσετε εἰς τὰ μετὰ ταῦτα; | проро́цы проро́чествоваша непра́вєднаѧ, и҆ свѧще́нницы восплеска́ша рꙋка́ми свои́ми, и҆ лю́дїе моѝ возлюби́ша такѡва́ѧ. И҆ что̀ сотворитѐ въ послѣ̑днѧѧ си́хъ; |
|
Κεφάλαιο 6
|
Глава́ ѕ҃
|
|
1
|
1
|
| ΕΝΙΣΧΥΣΑΤΕ, υἱοὶ Βενιαμίν, ἐκ μέσου τῆς ῾Ιερουσαλὴμ καὶ ἐν Θεκουὲ σημάνατε σάλπιγγι καὶ ὑπὲρ Βαιθαχαρμὰ ἄρατε σημεῖον, ὅτι κακὰ ἐκκέκυφεν ἀπὸ βορρᾶ, καὶ συντριβὴ μεγάλη γίνεται, | Оу҆крѣпи́тесѧ, сы́нове венїамі́нѡвы, посредѣ̀ і҆ерⷭ҇ли́ма, и҆ въ ѳекꙋ́и вострꙋби́те трꙋбо́ю, и҆ над̾ веѳаха́рмомъ воздви́гните хорꙋ́гвь: ꙗ҆́кѡ ѕла̑ѧ произнико́ша ѿ сѣ́вера, и҆ сотре́нїе вели́ко быва́етъ: |
|
2
|
2
|
| καὶ ἀφαιρεθήσεται τὸ ὕψος σου, θύγατερ Σιών. | и҆ ѿи́метсѧ высота̀ твоѧ̀, дщѝ сїѡ́нѧ. |
|
3
|
3
|
| εἰς αὐτὴν ἥξουσι ποιμένες καὶ τὰ ποίμνια αὐτῶν καὶ πήξουσιν ἐπ’ αὐτὴν σκηνὰς κύκλῳ καὶ ποιμανοῦσιν ἕκαστος τῇ χειρὶ αὐτοῦ. | Къ не́й прїи́дꙋтъ па́стырїе и҆ стада̀ и҆́хъ, и҆ поста́вѧтъ на не́й кꙋ́щы ѡ҆́крестъ, и҆ оу҆пасꙋ́тъ кі́йждо рꙋко́ю свое́ю. |
|
4
|
4
|
| παρασκευάσασθε ἐπ’ αὐτὴν εἰς πόλεμον, ἀνάστητε καὶ ἀναβῶμεν ἐπ’ αὐτὴν μεσημβρίας· οὐαὶ ἡμῖν, ὅτι κέκλικεν ἡ ἡμέρα, ὅτι ἐκλείπουσιν αἱ σκιαὶ τῆς ἑσπέρας. | Оу҆гото́витесѧ на ню̀ на бра́нь, воста́ните и҆ взы́демъ на ню̀ ѡ҆ полꙋ́дни: го́ре на́мъ, ꙗ҆́кѡ оу҆клони́сѧ де́нь, ꙗ҆́кѡ и҆счеза́ютъ сѣ̑ни днєвны́ѧ. |
|
5
|
5
|
| ἀνάστητε καὶ ἀναβῶμεν ἐπ’ αὐτὴν νυκτὶ καὶ διαφθείρωμεν τὰ θεμέλια αὐτῆς. | Воста́ните и҆ взы́демъ на ню̀ но́щїю и҆ расточи́мъ ѡ҆снѡва́нїѧ є҆ѧ̀. |
|
6
|
6
|
| ὅτι τάδε λέγει Κύριος· ἔκκοψον τὰ ξύλα αὐτῆς, ἔκχεον ἐπὶ ῾Ιερουσαλὴμ δύναμιν· ὦ πόλις ψευδής, ὅλη καταδυναστεία ἐν αὐτῇ. | Ꙗ҆́кѡ сїѧ̑ гл҃етъ гдⷭ҇ь си́лъ: посѣцы̀ древа̀ є҆гѡ̀, и҆злі́й на і҆ерⷭ҇ли́мъ си́лꙋ: ѽ, гра́де лжи́вый, всѧ́кое наси́льство въ не́мъ! |
|
7
|
7
|
| ὡς ψύχει λάκκος ὕδωρ, οὕτω ψύχει κακία αὐτῆς· ἀσέβεια καὶ ταλαιπωρία ἀκουσθήσεται ἐν αὐτῇ ἐπὶ πρόσωπον αὐτῆς διαπαντός. πόνῳ καὶ μάστιγι | Ꙗ҆́коже стꙋденꙋ̀ твори́тъ кла́дѧзь во́дꙋ свою̀, та́кѡ стꙋденꙋ̀ твори́тъ ю҆̀ ѕло́ба є҆ѧ̀: нече́стїе и҆ па́кѡсти оу҆слы́шатсѧ въ не́мъ над̾ лице́мъ є҆гѡ̀ всегда̀. |
|
8
|
8
|
| παιδευθήσῃ ῾Ιερουσαλήμ, μὴ ἀποστῇ ἡ ψυχή μου ἀπὸ σοῦ, μὴ ποιήσω σε ἄβατον γῆν, ἥτις οὐ κατοικηθήσεται. | Не́мощїю и҆ ꙗ҆́звою нака́жешисѧ, і҆ерⷭ҇ли́ме: да не ѿстꙋ́питъ дꙋша̀ моѧ̀ ѿ тебє̀, да не сотворю́ тѧ непрохо́днꙋ, зе́млю неѡбита́ннꙋ. |
|
9
|
9
|
| ὅτι τάδε λέγει Κύριος· καλαμᾶσθε, καλαμᾶσθε ὡς ἄμπελον τὰ κατάλοιπα τοῦ ᾿Ισραήλ, ἐπιστρέψατε ὡς ὁ τρυγῶν ἐπὶ τὸν κάρταλλον αὐτοῦ. | Ꙗ҆́кѡ сїѧ̑ гл҃етъ гдⷭ҇ь си́лъ: ѡ҆бира́йте, ѡ҆бира́йте, а҆́ки вїногра́дъ, ѡ҆ста́нки і҆и҃лєвы, ѡ҆брати́тесѧ а҆́ки ѡ҆бира́тель на ко́шницꙋ свою̀. |
|
10
|
10
|
| πρὸς τίνα λαλήσω καὶ διαμαρτύρωμαι, καὶ εἰσακούσεται; ἰδοὺ ἀπερίτμητα τὰ ὦτα αὐτῶν, καὶ οὐ δυνήσονται ἀκούειν· ἰδοὺ τὸ ρῆμα Κυρίου ἐγένετο αὐτοῖς εἰς ὀνειδισμόν, οὐ μὴ βουληθῶσιν αὐτὸ ἀκοῦσαι. | Комꙋ̀ возглаго́лю и҆ (комꙋ̀) засвидѣ́телствꙋю, и҆ оу҆слы́шитъ; сѐ, неѡбрѣ̑зана оу҆шеса̀ и҆́хъ, и҆ слы́шати не возмогꙋ́тъ: сѐ, сло́во гдⷭ҇не бы́сть къ ни̑мъ въ поноше́нїе, и҆ не воспрїи́мꙋтъ тогѡ̀. |
|
11
|
11
|
| καὶ τὸν θυμόν μου ἔπλησα καὶ ἐπέσχον καὶ οὐ συνετέλεσα αὐτούς. ἐκχεῶ ἐπὶ νήπια ἔξωθεν καὶ ἐπὶ συναγωγὴν νεανίσκων ἅμα, ὅτι ἀνὴρ καὶ γυνὴ συλληφθήσονται, πρεσβύτερος μετὰ πλήρους ἡμερῶν. | И҆ ꙗ҆́рость мою̀ и҆спо́лнихъ, и҆ терпѣ́хъ, и҆ не сконча́хъ и҆́хъ: и҆злїю̀ на младе́нцы ѿвнѣ̀ и҆ на собра́нїе ю҆́ношъ вкꙋ́пѣ: мꙋ́жъ бо и҆ жена̀ ꙗ҆́ти бꙋ́дꙋтъ, ста́рецъ со и҆спо́лненнымъ дні́й. |
|
12
|
12
|
| καὶ μεταστραφήσονται αἱ οἰκίαι αὐτῶν εἰς ἑτέρους, ἀγροὶ καὶ αἱ γυναῖκες αὐτῶν ἐπὶ τὸ αὐτό, ὅτι ἐκτενῶ τὴν χεῖρά μου ἐπὶ τοὺς κατοικοῦντας τὴν γῆν ταύτην, λέγει Κύριος. | И҆ пре́йдꙋтъ до́мы и҆́хъ ко и҆ны̑мъ, полѧ̀ и҆ жєны̀ и҆́хъ та́кожде, ꙗ҆́кѡ прострꙋ̀ рꙋ́кꙋ мою̀ на ѡ҆бита́ющихъ на землѝ се́й, гл҃етъ гдⷭ҇ь. |
|
13
|
13
|
| ὅτι ἀπὸ μικροῦ αὐτῶν καὶ ἕως μεγάλου πάντες συνετελέσαντο ἄνομα, ἀπὸ ἱερέως καὶ ἕως ψευδοπροφήτου πάντες ἐποίησαν ψευδῆ. | Поне́же ѿ ме́ншагѡ и҆ да́же до бо́лшагѡ всѝ соверши́ша беззакѡ́ннаѧ, ѿ свѧще́нника и҆ да́же до лжепроро́ка всѝ сотвори́ша лѡ́жнаѧ |
|
14
|
14
|
| καὶ ἰῶντο σύντριμμα τοῦ λαοῦ μου ἐξουθενοῦντες καὶ λέγοντες· εἰρήνη — εἰρήνη. καὶ ποῦ ἐστιν εἰρήνη; | и҆ цѣлѧ́хꙋ сотре́нїе люді́й мои́хъ, оу҆ничижа́юще и҆ глаго́люще: ми́ръ, ми́ръ: и҆ гдѣ̀ є҆́сть ми́ръ; |
|
15
|
15
|
| κατῃσχύνθησαν, ὅτι ἐξελίποσαν· καὶ οὐδ’ ὡς καταισχυνόμενοι κατῃσχύνθησαν καὶ τὴν ἀτιμίαν αὐτῶν οὐκ ἔγνωσαν. διὰ τοῦτο πεσοῦνται ἐν τῇ πτώσει αὐτῶν καὶ ἐν καιρῷ ἐπισκοπῆς ἀπολοῦνται, εἶπε Κύριος. | Постыдѣ́шасѧ, ꙗ҆́кѡ ѡ҆скꙋдѣ́ша: и҆ нижѐ а҆́ки посрамлѧ́еми постыдѣ́шасѧ и҆ безче́стїѧ своегѡ̀ не позна́ша: сегѡ̀ ра́ди падꙋ́тъ паде́нїемъ свои́мъ и҆ во вре́мѧ посѣще́нїѧ своегѡ̀ поги́бнꙋтъ, речѐ гдⷭ҇ь. |
|
16
|
16
|
| τάδε λέγει Κύριος· στῆτε ἐπὶ ταῖς ὁδοῖς καὶ ἴδετε, καὶ ἐρωτήσατε τρίβους Κυρίου αἰωνίους καὶ ἴδετε ποία ἐστὶν ἡ ὁδὸς ἡ ἀγαθή, καὶ βαδίζετε ἐν αὐτῇ, καὶ εὑρήσετε ἁγνισμὸν ταῖς ψυχαῖς ὑμῶν. καὶ εἶπαν· οὐ πορευσόμεθα. | Сїѧ̑ гл҃етъ гдⷭ҇ь: ста́ните на пꙋте́хъ и҆ ви́дите, и҆ вопроси́те ѡ҆ стезѧ́хъ гдⷭ҇нихъ вѣ́чныхъ и҆ ви́дите, кі́й є҆́сть пꙋ́ть бла́гъ, и҆ ходи́те по немꙋ̀ и҆ ѡ҆брѧ́щете ѡ҆чище́нїе дꙋша́мъ ва́шымъ. И҆ реко́ша: не по́йдемъ. |
|
17
|
17
|
| καθέστακα ἐφ’ ὑμᾶς σκοπούς, ἀκούσατε τῆς φωνῆς τῆς σάλπιγγος· καὶ εἶπαν· οὐκ ἀκουσόμεθα. | И҆ поста́вихъ над̾ ва́ми стра́жы: слы́шите гла́съ трꙋбы̀. И҆ реко́ша: не послꙋ́шаемъ. |
|
18
|
18
|
| διὰ τοῦτο ἤκουσαν τὰ ἔθνη καὶ οἱ ποιμαίνοντες τὰ ποίμνια αὐτῶν. | Сегѡ̀ ра́ди оу҆слы́шаша ꙗ҆зы́цы и҆ пасꙋ́щїи стада̀ своѧ̑. |
|
19
|
19
|
| ἄκουε, γῆ· ἰδοὺ ἐγὼ ἐπάγω ἐπὶ τὸν λαὸν τοῦτον κακά, τὸν καρπὸν ἀποστροφῆς αὐτῶν, ὅτι τῶν λόγων μου οὐ προσέσχον καὶ τὸν νόμον μου ἀπώσαντο. | Слы́ши, землѐ: сѐ, а҆́зъ навождꙋ̀ на лю́ди сїѧ̑ ѕла̑ѧ, пло́дъ ѿвраще́нїѧ и҆́хъ, ꙗ҆́кѡ слове́съ мои́хъ не послꙋ́шаша и҆ зако́нъ мо́й ѿверго́ша. |
|
20
|
20
|
| ἱνατί μοι λίβανον ἐκ Σαβὰ φέρετε καὶ κινάμωμον ἐκ γῆς μακρόθεν; τὰ ὁλοκαυτώματα ὑμῶν οὐκ εἰσὶ δεκτά, καὶ αἱ θυσίαι ὑμῶν οὐχ ἥδυνάν μοι. | Вскꙋ́ю мнѣ̀ кади́ло ѿ савы̀ прино́сите и҆ кїнамѡ́нъ ѿ землѝ да́льнїѧ; всесожжє́нїѧ ва̑ша не сꙋ́ть прїѧ̑тна, и҆ же́ртвы ва́шѧ не оу҆слади́ша мѧ̀. |
|
21
|
21
|
| διὰ τοῦτο τάδε λέγει Κύριος· ἰδοὺ ἐγὼ δίδωμι ἐπὶ τὸν λαὸν τοῦτον ἀσθένειαν, καὶ ἀσθενήσουσιν ἐν αὐτῷ πατέρες καὶ υἱοὶ ἅμα, γείτων καὶ ὁ πλησίον αὐτοῦ ἀπολοῦνται. | Сегѡ̀ ра́ди та́кѡ гл҃етъ гдⷭ҇ь: сѐ, а҆́зъ да́мъ на лю́ди сїѧ̑ болѣ́знь, и҆ и҆знемо́гꙋтъ ѻ҆тцы̀ и҆ сы́нове вкꙋ́пѣ, сосѣ́дъ и҆ и҆́скреннїй є҆гѡ̀ поги́бнꙋтъ. |
|
22
|
22
|
| τάδε λέγει Κύριος· ἰδοὺ λαὸς ἔρχεται ἀπὸ βορρᾶ, καὶ ἔθνη ἐξεγερθήσονται ἀπ’ ἐσχάτου τῆς γῆς· | Сїѧ̑ гл҃етъ гдⷭ҇ь: сѐ, лю́дїе грѧдꙋ́тъ ѿ сѣ́вера, и҆ ꙗ҆зы́къ вели́къ воста́нетъ ѿ конє́цъ землѝ, |
|
23
|
23
|
| τόξον καὶ ζιβύνην κρατήσουσιν, ἰταμός ἐστι καὶ οὐκ ἐλεήσει, φωνὴ αὐτοῦ ὡς θάλασσα κυμαίνουσα, ἐφ’ ἵπποις καὶ ἅρμασι παρατάξεται ὡς πῦρ εἰς πόλεμον πρὸς σέ, θύγατερ Σιών. | лꙋ́къ и҆ щи́тъ во́змꙋтъ: мꙋчи́теленъ є҆́сть и҆ не оу҆милосе́рдитсѧ: гла́съ є҆гѡ̀, ꙗ҆́кѡ мо́ре шꙋмѧ́щее: на ко́нехъ и҆ колесни́цахъ ѡ҆полчи́тсѧ а҆́ки ѻ҆́гнь на бра́нь на тѧ̀, дщѝ сїѡ́нѧ. |
|
24
|
24
|
| ἠκούσαμεν τὴν ἀκοὴν αὐτῶν, παρελύθησαν αἱ χεῖρες ἡμῶν, θλίψις κατέσχεν ἡμᾶς, ὠδῖνες ὡς τικτούσης. | Слы́шахомъ слꙋ́хъ є҆гѡ̀, ѡ҆слабѣ́ша рꙋ́цѣ на́ши, ско́рбь ѡ҆б̾ѧ́тъ на́съ, бѡлѣ́зни ꙗ҆́кѡ родѧ́щїѧ. |
|
25
|
25
|
| μὴ ἐκπορεύεσθε εἰς ἀγρὸν καὶ ἐν ταῖς ὁδοῖς μὴ βαδίζετε, ὅτι ρομφαία τῶν ἐχθρῶν παροικεῖ κυκλόθεν. | Не и҆сходи́те на ни̑вы и҆ на пꙋти̑ не ходи́те, поне́же ме́чь вра́жїй ѡ҆бита́етъ ѡ҆́крестъ. |
|
26
|
26
|
| θύγατερ λαοῦ μου, περίζωσαι σάκκον, κατάπασσε ἐν σποδῷ, πένθος ἀγαπητοῦ ποίησαι σεαυτῇ, κοπετὸν οἰκτρόν, ὅτι ἐξαίφνης ἥξει ταλαιπωρία ἐφ’ ὑμᾶς. | Дщѝ люді́й мои́хъ, препоѧ́шисѧ вре́тищемъ и҆ посы́плисѧ пе́пеломъ, пла́чь возлю́бленнагѡ сотворѝ тебѣ̀ рыда́нїе го́рько, поне́же внеза́пꙋ прїи́детъ запꙋстѣ́нїе на ва́съ. |
|
27
|
27
|
| δοκιμαστὴν δέδωκά σε ἐν λαοῖς δεδοκιμασμένοις, καὶ γνώσῃ με ἐν τῷ δοκιμάσαι με τὴν ὁδὸν αὐτῶν· | И҆скꙋси́телѧ да́хъ тѧ̀ въ лю́дехъ и҆скꙋ́сныхъ, и҆ оу҆вѣ́си мѧ̀, внегда̀ и҆скꙋси́ти мѝ пꙋ́ть и҆́хъ: |
|
28
|
28
|
| πάντες ἀνήκοοι, πορευόμενοι σκολιῶς, χαλκὸς καὶ σίδηρος, πάντες διεφθαρμένοι εἰσίν. | всѝ непослꙋ́шни ходѧ́щїи стропти́вѡ: мѣ́дь и҆ желѣ́зо, всѝ растлѣ́ни сꙋ́ть. |
|
29
|
29
|
| ἐξέλιπε φυσητὴρ ἀπὸ πυρός, ἐξέλιπε μόλυβδος· εἰς κενὸν ἀργυροκόπος ἀργυροκοπεῖ, πονηρία αὐτῶν οὐκ ἐτάκη. | Ѡ҆скꙋдѣ̀ мѣ́хъ ѿ ѻ҆гнѧ̀, и҆стлѣ̀ ѻ҆́лово: всꙋ́е кова́чь сребро̀ кꙋе́тъ, лꙋка̑вства бо и҆́хъ не и҆ста́ѧша. |
|
30
|
30
|
| ἀργύριον ἀποδεδοκιμασμένον καλέσατε αὐτούς, ὅτι ἀπεδοκίμασεν αὐτοὺς Κύριος. | Сребро̀ ѿринове́но нарцы́те и҆́хъ, ꙗ҆́кѡ гдⷭ҇ь ѿве́рже и҆̀хъ. |
|
Κεφάλαιο 7
|
Глава́ з҃
|
|
2
|
2
|
| ΑΚΟΥΣΑΤΕ λόγον Κυρίου πᾶσα ᾿Ιουδαία. | ста́ни во вратѣ́хъ до́мꙋ гдⷭ҇нѧ и҆ проповѣ́ждь та́мѡ сло́во то̀ и҆ глаго́ли: слы́шите сло́во гдⷭ҇не, всѧ̀ і҆ꙋде́а, ходѧ́щїи сквозѣ̀ врата̀ сїѧ̑, да покло́нитесѧ гдⷭ҇ꙋ: |
|
3
|
3
|
| τάδε λέγει Κύριος ὁ Θεὸς ᾿Ισραήλ· διορθώσατε τὰς ὁδοὺς ὑμῶν καὶ τὰ ἐπιτηδεύματα ὑμῶν, καὶ κατοικιῶ ὑμᾶς ἐν τῷ τόπῳ τούτῳ. | сїѧ̑ гл҃етъ гдⷭ҇ь си́лъ, бг҃ъ і҆и҃левъ: и҆спра́вите пꙋти̑ ва́шѧ и҆ начина̑нїѧ ва̑ша, и҆ вселю́ вы на мѣ́стѣ се́мъ. |
|
4
|
4
|
| μὴ πεποίθατε ἐφ’ ἑαυτοῖς ἐπὶ λόγοις ψευδέσιν, ὅτι τὸ παράπαν οὐκ ὠφελήσουσιν ὑμᾶς λέγοντες· ναὸς Κυρίου, ναὸς Κυρίου ἐστίν. | Не надѣ́йтесѧ на себѐ во словесѣ́хъ лжи́выхъ, поне́же весьма̀ не оу҆по́льзꙋютъ ва́съ, глаго́люще: хра́мъ гдⷭ҇ень, хра́мъ гдⷭ҇ень, хра́мъ гдⷭ҇ень є҆́сть. |
|
5
|
5
|
| ὅτι ἐὰν διορθοῦντες διορθώσητε τὰς ὁδοὺς ὑμῶν καὶ τὰ ἐπιτηδεύματα ὑμῶν καὶ ποιοῦντες ποιήσητε κρίσιν ἀνὰ μέσον ἀνδρὸς καὶ ἀνὰ μέσον τοῦ πλησίον αὐτοῦ | Ꙗ҆́кѡ а҆́ще и҆справлѧ́юще и҆спра́вите пꙋти̑ ва́шѧ и҆ оу҆мышлє́нїѧ ва̑ша, и҆ творѧ́ще сотворитѐ сꙋ́дъ посредѣ̀ мꙋ́жа и҆ посредѣ̀ и҆́скреннѧгѡ є҆гѡ̀, |
|
6
|
6
|
| καὶ προσήλυτον καὶ ὀρφανὸν καὶ χήραν μὴ καταδυναστεύσητε καὶ αἷμα ἀθῷον μὴ ἐκχέητε ἐν τῷ τόπῳ τούτῳ καὶ ὀπίσω θεῶν ἀλλοτρίων μὴ πορεύησθε εἰς κακὸν ὑμῖν, | и҆ прише́лцꙋ и҆ си́рꙋ и҆ вдови́цѣ не сотвори́те наси́лїѧ, и҆ кро́ве непови́нныѧ не и҆злїе́те на мѣ́стѣ се́мъ, и҆ в̾слѣ́дъ богѡ́въ чꙋжди́хъ не по́йдете на ѕло̀ ва́мъ, |
|
7
|
7
|
| καὶ κατοικιῶ ὑμᾶς ἐν τῷ τόπῳ τούτῳ, ἐν γῇ, ᾗ ἔδωκα τοῖς πατράσιν ὑμῶν ἐξ αἰῶνος καὶ ἕως αἰῶνος. | вселю̀ ва́съ на мѣ́стѣ се́мъ, въ землѝ, ю҆́же да́хъ ѻ҆тцє́мъ ва́шымъ ѿ вѣ́ка да́же и҆ до вѣ́ка. |
|
8
|
8
|
| εἰ δὲ ὑμεῖς πεποίθατε ἐπὶ λόγοις ψευδέσιν, ὅθεν οὐκ ὠφεληθήσεσθε, | А҆́ще же вы̀ надѣ́етесѧ на словеса̀ лжи̑ваѧ, ѿѻнꙋ́дꙋже не бꙋ́детъ ва́мъ по́льзы, |
|
9
|
9
|
| καὶ φονεύετε καὶ μοιχᾶσθε καὶ κλέπτετε καὶ ὀμνύετε ἐπ’ ἀδίκῳ καὶ θυμιᾶτε τῇ Βάαλ καὶ ἐπορεύεσθε ὀπίσω θεῶν ἀλλοτρίων, ὧν οὐκ οἴδατε, τοῦ κακῶς εἶναι ὑμῖν | и҆ кра́дете и҆ оу҆бива́ете, и҆ блꙋ́дствꙋете и҆ клене́тесѧ лжи́вѡ, и҆ жретѐ ваа́лꙋ и҆ хо́дите в̾слѣ́дъ богѡ́въ чꙋжди́хъ, и҆́хже не вѣ́сте, ꙗ҆́кѡ во ѕло̀ ва́мъ сꙋ́ть, |
|
10
|
10
|
| καὶ ἤλθετε καὶ ἔστητε ἐνώπιον ἐμοῦ ἐν τῷ οἴκῳ, οὗ ἐπικέκληται τὸ ὄνομά μου ἐπ’ αὐτῷ, καὶ εἴπατε· ἀπεσχήμεθα τοῦ μὴ ποιεῖν πάντα τὰ βδελύγματα ταῦτα, | и҆ прїидо́сте и҆ ста́сте предо мно́ю въ домꙋ̀ се́мъ, въ не́мже при́звано є҆́сть и҆́мѧ моѐ, и҆ реклѝ є҆стѐ: оу҆дали́хомсѧ, є҆́же не твори́ти всѧ̑ ме́рзѡсти сїѧ̑: |
|
11
|
11
|
| μὴ σπήλαιον λῃστῶν ὁ οἶκός μου, οὗ ἐπικέκληται τὸ ὄνομά μου ἐπ’ αὐτῷ ἐκεῖ, ἐνώπιον ὑμῶν; καὶ ἰδοὺ ἐγὼ ἑώρακα, λέγει Κύριος, | є҆да̀ верте́пъ разбо́йникѡмъ є҆́сть до́мъ мо́й, въ не́мже призва́сѧ и҆́мѧ моѐ та́мѡ во ѻ҆́чїю ва́шєю; И҆ сѐ, а҆́зъ ви́дѣхъ, гл҃етъ гдⷭ҇ь. |
|
12
|
12
|
| ὅτι πορεύθητε εἰς τὸν τόπον μου τὸν ἐν Σηλώ, οὗ κατεσκήνωσα τὸ ὄνομά μου ἐκεῖ ἔμπροσθεν, καὶ ἴδετε ἃ ἐποίησα αὐτῷ ἀπὸ προσώπου κακίας λαοῦ μου ᾿Ισραήλ. | Сегѡ̀ ра́ди и҆ди́те къ мѣ́стꙋ моемꙋ̀, є҆́же въ силѡ́мѣ, и҆дѣ́же всели́хъ и҆́мѧ моѐ ѿ нача́ла, и҆ ви́дите, что̀ сотвори́хъ є҆мꙋ̀ лꙋка́вствъ ра́ди люді́й мои́хъ і҆и҃лѧ. |
|
13
|
13
|
| καὶ νῦν ἀνθ’ ὧν ἐποιήσατε πάντα τὰ ἔργα ταῦτα, καὶ ἐλάλησα πρὸς ὑμᾶς καὶ οὐκ ἠκούσατέ μου, καὶ ἐκάλεσα ὑμᾶς καὶ οὐκ ἀπεκρίθητε, | И҆ нн҃ѣ, поне́же сотвори́сте всѧ̑ дѣла̀ сїѧ̑, речѐ гдⷭ҇ь, и҆ гл҃ахъ къ ва́мъ ра́нѡ востаю́щь и҆ гл҃ющь, и҆ не оу҆слы́шасте менѐ, и҆ зва́хъ ва́съ, и҆ не ѿвѣща́сте: |
|
14
|
14
|
| τοίνυν κἀγὼ ποιήσω τῷ οἴκῳ τούτῳ, ᾧ ἐπικέκληται τὸ ὄνομά μου ἐπ’ αὐτῷ, ἐφ’ ᾧ ὑμεῖς πεποίθατε ἐπ’ αὐτῷ, καὶ τῷ τόπῳ, ᾧ ἔδωκα ὑμῖν καὶ τοῖς πατράσιν ὑμῶν, καθὼς ἐποίησα τῇ Σηλώ. | оу҆̀бо и҆ а҆́зъ сотворю̀ до́мꙋ семꙋ̀, въ не́мже при́звано є҆́сть и҆́мѧ моѐ, на него́же вы̀ оу҆пова́сте, и҆ мѣ́стꙋ, є҆́же да́хъ ва́мъ и҆ ѻ҆тцє́мъ ва́шымъ, ꙗ҆́коже сотвори́хъ силѡ́мꙋ. |
|
15
|
15
|
| καὶ ἀπορρίψω ὑμᾶς ἀπὸ προσώπου μου, καθὼς ἀπέρριψα τοὺς ἀδελφοὺς ὑμῶν, πᾶν τὸ σπέρμα ᾿Εφραίμ. | И҆ ѿве́ргꙋ ва́съ ѿ лица̀ моегѡ̀, ꙗ҆́коже ѿверго́хъ всю̀ бра́тїю ва́шꙋ, всѐ сѣ́мѧ є҆фре́мово. |
|
16
|
16
|
| καὶ σύ μὴ προσεύχου περὶ τοῦ λαοῦ τούτου καὶ μὴ ἀξιοῦ τοῦ ἐλεηθῆναι αὐτοὺς καὶ μὴ εὔχου καὶ μὴ προσέλθῃς μοι περὶ αὐτῶν, ὅτι οὐκ εἰσακούσομαι. | Ты́ же не моли́сѧ ѡ҆ лю́дехъ си́хъ и҆ не просѝ є҆́же поми́лѡванымъ бы́ти и҆̀мъ, и҆ не молѝ, нижѐ пристꙋпа́й ко мнѣ̀ ѡ҆ ни́хъ, ꙗ҆́кѡ не оу҆слы́шꙋ тѧ̀. |
|
17
|
17
|
| ἦ οὐχ ὁρᾷς τί αὐτοὶ ποιοῦσιν ἐν ταῖς πόλεσιν ᾿Ιούδα καὶ ἐν ταῖς ὁδοῖς ῾Ιερουσαλήμ; | Є҆да̀ не ви́диши, что̀ сі́и творѧ́тъ во градѣ́хъ і҆ꙋ́диныхъ и҆ на пꙋте́хъ і҆ерⷭ҇ли́мскихъ; |
|
18
|
18
|
| οἱ υἱοὶ αὐτῶν συλλέγουσι ξύλα, καὶ οἱ πατέρες αὐτῶν καίουσι πῦρ, καὶ αἱ γυναῖκες αὐτῶν τρίβουσι σταῖς τοῦ ποιῆσαι χαυῶνας τῇ στρατιᾷ τοῦ οὐρανοῦ, καὶ ἔσπεισαν σπονδὰς θεοῖς ἀλλοτρίοις, ἵνα παροργίσωσί με. | Сы́нове и҆́хъ собира́ютъ дрова̀, и҆ ѻ҆тцы̀ и҆́хъ зажига́ютъ ѻ҆́гнь, и҆ жєны̀ и҆́хъ мѣ́сѧтъ мꙋкꙋ̀, да сотворѧ́тъ ѡ҆прѣсно́ки во́инствꙋ небе́сномꙋ [Є҆вр.: цари́цѣ небе́снѣй.], и҆ возлїѧ́ша возлїѧ̑нїѧ богѡ́мъ чꙋжди̑мъ, да прогнѣ́ваютъ мѧ̀. |
|
19
|
19
|
| μὴ ἐμὲ αὐτοὶ παροργίζουσι; λέγει Κύριος· οὐχὶ ἑαυτούς, ὅπως καταισχυνθῇ τὰ πρόσωπα αὐτῶν; | Мене́ ли ті́и прогнѣвлѧ́ютъ; гл҃етъ гдⷭ҇ь: є҆да̀ не себѐ сами́хъ; да постыдѧ́тсѧ ли́ца и҆́хъ. |
|
20
|
20
|
| διὰ τοῦτο τάδε λέγει Κύριος· ἰδοὺ ὀργὴ καὶ θυμός μου χεῖται ἐπὶ τὸν τόπον τοῦτον καὶ ἐπὶ τοὺς ἀνθρώπους καὶ ἐπὶ τὰ κτήνη καὶ ἐπὶ πᾶν ξύλον τοῦ ἀγροῦ αὐτῶν καὶ ἐπὶ τὰ γεννήματα τῆς γῆς, καὶ καυθήσεται καὶ οὐ σβεσθήσεται. | Сегѡ̀ ра́ди та́кѡ гл҃етъ гдⷭ҇ь: сѐ, гнѣ́въ и҆ ꙗ҆́рость моѧ̀ лїе́тсѧ на мѣ́сто сїѐ и҆ на лю́ди, и҆ на скоты̀ и҆ на всѧ́ко дре́во страны̀ и҆́хъ и҆ на плоды̀ земны̑ѧ, и҆ возжже́тсѧ и҆ не оу҆га́снетъ. |
|
21
|
21
|
| τάδε λέγει Κύριος· τὰ ὁλοκαυτώματα ὑμῶν συναγάγετε μετὰ τῶν θυσιῶν ὑμῶν καὶ φάγετε κρέα. | Сїѧ̑ гл҃етъ гдⷭ҇ь си́лъ, бг҃ъ і҆и҃левъ: всесожжє́нїѧ ва̑ша собери́те со же́ртвами ва́шими и҆ и҆з̾ѧди́те мѧса̀: |
|
22
|
22
|
| ὅτι οὐκ ἐλάλησα πρὸς τοὺς πατέρας ὑμῶν καὶ οὐκ ἐνετειλάμην αὐτοῖς ἐν ἡμέρᾳ, ᾗ ἀνήγαγον αὐτοὺς ἐκ γῆς Αἰγύπτου, περὶ ὁλοκαυτωμάτων καὶ θυσίας· | ꙗ҆́кѡ не гл҃ахъ ко ѻ҆тцє́мъ ва́шымъ и҆ не заповѣ́дахъ и҆̀мъ въ де́нь, въ ѻ҆́ньже и҆зведо́хъ и҆̀хъ ѿ землѝ є҆гѵ́петскїѧ, ѡ҆ всесожже́нїихъ и҆ же́ртвахъ, |
|
23
|
23
|
| ἀλλ’ ἢ τὸ ρῆμα τοῦτο ἐνετειλάμην αὐτοῖς, λέγων· ἀκούσατε τῆς φωνῆς μου, καὶ ἔσομαι ὑμῖν εἰς Θεόν, καὶ ὑμεῖς ἔσεσθέ μοι εἰς λαόν· καὶ πορεύεσθε ἐν πάσαις ταῖς ὁδοῖς μου, αἷς ἂν ἐντείλωμαι ὑμῖν, ὅπως ἂν εὖ ᾖ ὑμῖν. | но (то́кмѡ) сло́во сїѐ заповѣ́дахъ и҆̀мъ, рекі́й: оу҆слы́шите гла́съ мо́й, и҆ бꙋ́дꙋ ва́мъ въ бг҃а, и҆ вы̀ бꙋ́дете мнѣ̀ въ лю́ди, и҆ ходи́те во всѣ́хъ пꙋте́хъ мои́хъ, въ ни́хже повелѣ́хъ ва́мъ, да бла́го бꙋ́детъ ва́мъ. |
|
24
|
24
|
| καὶ οὐκ ἤκουσάν μου, καὶ οὐ προσέσχε τὸ οὖς αὐτῶν, ἀλλ’ ἐπορεύθησαν ἐν τοῖς ἐνθυμήμασι τῆς καρδίας αὐτῶν τῆς κακῆς καὶ ἐγενήθησαν εἰς τὰ ὄπισθεν καὶ οὐκ εἰς τὰ ἔμπροσθεν. | И҆ не оу҆слы́шаша менѐ, и҆ не внѧ́тъ оу҆́хо и҆́хъ: но поидо́ша въ по́хотехъ и҆ стро́потствѣ се́рдца своегѡ̀ лꙋка́вагѡ, и҆ сотвори́шасѧ на за̑днѧѧ, а҆ не на прє́днѧѧ, |
|
25
|
25
|
| ἀφ’ ἧς ἡμέρας ἐξήλθοσαν οἱ πατέρες αὐτῶν ἐκ γῆς Αἰγύπτου καὶ ἕως τῆς ἡμέρας ταύτης, καὶ ἐξαπέστειλα πρὸς ὑμᾶς πάντας τοὺς δούλους μου, τοὺς προφήτας, ἡμέρας καὶ ὄρθρου, καὶ ἀπέστειλα, | ѿ днѐ, въ ѻ҆́ньже и҆зыдо́ша ѻ҆тцы̀ и҆́хъ ѿ землѝ є҆гѵ́петскїѧ, и҆ да́же до днѐ сегѡ̀: и҆ посла́хъ къ ва́мъ всѧ̑ рабы̑ моѧ̑ прⷪ҇ро́ки, въ де́нь и҆ ра́нѡ востаѧ̀ и҆ посыла́ѧ: |
|
26
|
26
|
| καὶ οὐκ εἰσήκουσάν μου, καὶ οὐ προσέσχε τὸ οὖς αὐτῶν, καὶ ἐσκλήρυναν τὸν τράχηλον αὐτῶν ὑπὲρ τοὺς πατέρας αὐτῶν. | и҆ не оу҆слы́шаша мѧ̀, ни приклони́ша оу҆́хо своѐ, но ѡ҆жесточи́ша вы́ю свою̀ па́че ѻ҆тє́цъ свои́хъ. |
|
28
|
28
|
| καὶ ἐρεῖς αὐτοῖς τοῦτον τὸν λόγον· τοῦτο τὸ ἔθνος, ὃ οὐκ ἤκουσε τῆς φωνῆς Κυρίου οὐδὲ ἐδέξατο παιδείαν, ἐξέλιπεν ἡ πίστις ἐκ στόματος αὐτῶν. — | И҆ рече́ши къ ни̑мъ: се́й ꙗ҆зы́къ, и҆́же не послꙋ́ша гла́са гдⷭ҇а бг҃а своегѡ̀, ни воспрїѧ́тъ наказа́нїѧ: поги́бе вѣ́ра и҆ ѿѧ́та є҆́сть ѿ оу҆́стъ и҆́хъ. |
|
29
|
29
|
| Κεῖραι τὴν κεφαλήν σου καὶ ἀπόρριπτε καὶ ἀνάλαβε ἐπὶ χειλέων θρῆνον, ὅτι ἀπεδοκίμασε Κύριος καὶ ἀπώσατο τὴν γενεὰν τὴν ποιοῦσαν ταῦτα. | Ѡ҆стризѝ главꙋ̀ твою̀ и҆ ѿме́тни, и҆ воспрїимѝ во оу҆стнѣ̀ рыда́нїе, ꙗ҆́кѡ ѿве́рже гдⷭ҇ь и҆ ѿри́нꙋ ро́дъ творѧ́й сїѧ̑. |
|
30
|
30
|
| ὅτι ἐποίησαν οἱ υἱοὶ ᾿Ιούδα τὸ πονηρὸν ἐναντίον ἐμοῦ, λέγει Κύριος· ἔταξαν τὰ βδελύγματα αὐτῶν ἐν τῷ οἴκῳ, οὗ ἐπικέκληται τὸ ὄνομά μου ἐπ’ αὐτόν, τοῦ μιᾶναι αὐτόν· | Поне́же сотвори́ша сы́нове і҆ꙋ̑дины лꙋка́вое во ѻ҆́чїю моє́ю, речѐ гдⷭ҇ь: поста́виша ме́рзѡсти своѧ̑ въ домꙋ̀, въ не́мже при́звано є҆́сть и҆́мѧ моѐ, да ѡ҆сквернѧ́тъ є҆го̀, |
|
31
|
31
|
| καὶ ᾠκοδόμησαν τὸν βωμὸν τοῦ Ταφέθ, ὅς ἐστιν ἐν φάραγγι υἱοῦ ᾿Εννόμ, τοῦ κατακαίειν τοὺς υἱοὺς αὐτῶν καὶ τὰς θυγατέρας αὐτῶν ἐν πυρί, ὃ οὐκ ἐνετειλάμην αὐτοῖς καὶ οὐ διενοήθην ἐν τῇ καρδίᾳ μου. | и҆ созда́ша тре́бище тафе́ѳꙋ, є҆́же є҆́сть во ю҆до́ли сы́на є҆нно́млѧ, да сожига́ютъ сы́ны своѧ̑ и҆ дщє́ри своѧ̑ ѻ҆гне́мъ, є҆гѡ́же не повелѣ́хъ и҆̀мъ, нижѐ помы́слихъ въ срⷣцы мое́мъ: |
|
32
|
32
|
| διὰ τοῦτο ἰδοὺ ἡμέραι ἔρχονται, λέγει Κύριος, καὶ οὐκ ἐροῦσιν ἔτι· Βωμὸς τοῦ Ταφὲθ καὶ φάραγξ υἱοῦ ᾿Εννόμ, ἀλλ’ ἢ Φάραγξ τῶν ἀνῃρημένων, καὶ θάψουσιν ἐν τῷ Ταφὲθ διὰ τὸ μὴ ὑπάρχειν τόπον. | сегѡ̀ ра́ди сѐ, дні́е грѧдꙋ́тъ, гл҃етъ гдⷭ҇ь, и҆ не рекꙋ́тъ ктомꙋ̀: тре́бище тафе́ѳово и҆ ю҆до́ль сы́на є҆нно́млѧ, но ю҆до́ль закла́ныхъ: и҆ погребꙋ́тсѧ во тафе́ѳѣ, зане́же нѣ́сть мѣ́ста. |
|
33
|
33
|
| καὶ ἔσονται οἱ νεκροὶ τοῦ λαοῦ τούτου εἰς βρῶσιν τοῖς πετεινοῖς τοῦ οὐρανοῦ καὶ τοῖς θηρίοις τῆς γῆς, καὶ οὐκ ἔσται ὁ ἀποσοβῶν. | И҆ бꙋ́дꙋтъ трꙋ́пїе люді́й си́хъ во снѣ́дь пти́цамъ небє́снымъ и҆ ѕвѣрє́мъ зємны́мъ, и҆ не бꙋ́детъ ѿгонѧ́ющагѡ. |
|
34
|
34
|
| καὶ καταλύσω ἐκ πόλεων ᾿Ιούδα καὶ ἐκ διόδων ῾Ιερουσαλὴμ φωνὴν εὐφραινομένων καὶ φωνὴν χαιρόντων, φωνὴν νυμφίου καὶ φωνὴν νύμφης, ὅτι εἰς ἐρήμωσιν ἔσται πᾶσα ἡ γῆ. | И҆ оу҆праздню̀ ѿ градѡ́въ і҆ꙋ́диныхъ и҆ ѿ пꙋті́й і҆ерⷭ҇ли́млихъ гла́съ ра́дꙋющихсѧ и҆ гла́съ веселѧ́щихсѧ, гла́съ жениха̀ и҆ гла́съ невѣ́сты, во ѡ҆пꙋстѣ̑нїи бо бꙋ́детъ всѧ̀ землѧ̀. |
|
Κεφάλαιο 8
|
Глава́ и҃
|
|
1
|
1
|
| ΕΝ τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, λέγει Κύριος, ἐξοίσουσι τὰ ὀστᾶ τῶν βασιλέων ᾿Ιούδα καὶ τὰ ὀστᾶ τῶν ἀρχόντων αὐτοῦ καὶ τὰ ὀστᾶ τῶν ἱερέων καὶ τὰ ὀστᾶ προφητῶν καὶ τὰ ὀστᾶ τῶν κατοικούντων ἐν ῾Ιερουσαλὴμ ἐκ τῶν τάφων αὐτῶν | Во вре́мѧ ѻ҆́но, гл҃етъ гдⷭ҇ь, и҆зве́ргꙋтъ кѡ́сти царе́й і҆ꙋ́ды и҆ кѡ́сти кнѧзе́й є҆гѡ̀, и҆ кѡ́сти свѧще́нникѡвъ и҆ кѡ́сти проро́кѡвъ и҆ кѡ́сти ѡ҆бита́ющихъ во і҆ерⷭ҇ли́мѣ и҆з̾ гробѡ́въ и҆́хъ |
|
2
|
2
|
| καὶ ψύξουσιν αὐτὰ πρὸς τὸν ἥλιον καὶ τὴν σελήνην καὶ πρὸς πάντας τοὺς ἀστέρας καὶ πρὸς πᾶσαν τὴν στρατιὰν τοῦ οὐρανοῦ, ἃ ἠγάπησαν, καὶ οἷς ἐδούλευσαν καὶ ὧν ἐπορεύθησαν ὀπίσω αὐτῶν καὶ ὧν ἀντείχοντο καὶ οἷς προσεκύνησαν αὐτοῖς· οὐ κοπήσονται καὶ οὐ ταφήσονται, καὶ ἔσονται εἰς παράδειγμα ἐπὶ προσώπου τῆς γῆς, | и҆ пове́ргꙋтъ и҆̀хъ проти́вꙋ со́лнца и҆ лꙋны̀ и҆ проти́вꙋ всѣ́хъ ѕвѣ́здъ небе́сныхъ и҆ проти́вꙋ всегѡ̀ во́инства небе́снагѡ, и҆̀хже возлюби́ша и҆ и҆̀мже слꙋжи́ша и҆ в̾слѣ́дъ и҆́хъ ходи́ша, и҆ и҆̀хже держа́хꙋсѧ и҆ и҆̀мже поклони́шасѧ: неѡпла́кани и҆ непогребе́ни бꙋ́дꙋтъ и҆ въ примѣ́ръ на лицы̀ землѝ бꙋ́дꙋтъ: |
|
3
|
3
|
| ὅτι εἵλοντο τὸν θάνατον ἢ τὴν ζωήν, καὶ πᾶσι τοῖς καταλοίποις τοῖς καταλειφθεῖσιν ἀπὸ τῆς γενεᾶς ἐκείνης ἐν παντὶ τόπῳ, οὗ ἐὰν ἐξώσω αὐτοὺς ἐκεῖ. — | ꙗ҆́кѡ и҆збра́ша па́че сме́рть, не́же живо́тъ, и҆ всѣ̑мъ, и҆̀же ѡ҆ста́ша ѿ пле́мене сегѡ̀ стропти́вагѡ во всѣ́хъ мѣ́стѣхъ, а҆́може и҆зри́нꙋ и҆̀хъ, речѐ гдⷭ҇ь си́лъ. |
|
4
|
4
|
| ῞Οτι τάδε λέγει Κύριος· μὴ ὁ πίπτων οὐκ ἀνίσταται; ἢ ὁ ἀποστρέφων οὐκ ἀναστρέφει; | И҆ рече́ши къ ни̑мъ: поне́же сїѧ̑ гл҃етъ гдⷭ҇ь: є҆да̀ па́даѧй не востае́тъ, и҆лѝ ѿвраща́ѧйсѧ не ѡ҆брати́тсѧ; |
|
5
|
5
|
| διατί ἀπέστρεψεν ὁ λαός μου οὗτος ἀποστροφὴν ἀναιδῆ καὶ κατεκρατήθησαν ἐν τῇ προαιρέσει αὐτῶν καὶ οὐκ ἠθέλησαν τοῦ ἐπιστρέψαι; | Вскꙋ́ю ѿврати́шасѧ лю́дїе моѝ сі́и во і҆ерⷭ҇ли́мѣ ѿвраще́нїемъ безстꙋ́днымъ и҆ оу҆крѣпи́шасѧ во произволе́нїи свое́мъ и҆ не восхотѣ́ша ѡ҆брати́тисѧ; |
|
6
|
6
|
| ἐνωτίσασθε δὴ καὶ ἀκούσατε· οὐχ οὕτω λαλήσουσιν· οὐκ ἔστιν ἄνθρωπος μετανοῶν ἀπὸ τῆς κακίας αὐτοῦ, λέγων· τί ἐποίησα; διέλιπεν ὁ τρέχων ἀπὸ τοῦ δρόμου αὐτοῦ ὡς ἵππος κάθιδρος ἐν χρεμετισμῷ αὐτοῦ. | Внима́йте и҆ слꙋ́шайте: не та́кѡ ли возглаго́лютъ: нѣ́сть человѣ́къ творѧ́й покаѧ́нїе ѡ҆ грѣсѣ̀ свое́мъ, глаго́лѧ: что̀ сотвори́хъ; И҆знемо́же бѣжа́й ѿ тече́нїѧ своегѡ̀, а҆́ки ко́нь оу҆трꙋжде́нъ во ржа́нїи свое́мъ. |
|
7
|
7
|
| καὶ ἡ ἀσίδα ἐν τῷ οὐρανῷ ἔγνω τὸν καιρὸν αὐτῆς, τρυγὼν καὶ χελιδών, ἀγροῦ στρουθία ἐφύλαξαν καιροὺς εἰσόδων ἑαυτῶν, ὁ δὲ λαός μου οὗτος οὐκ ἔγνω τὰ κρίματα Κυρίου. | Є҆рѡді́а [Въ гре́ч.: а҆сі́да.] на небесѝ позна̀ вре́мѧ своѐ, го́рлица и҆ ла́стовица се́лнаѧ, вра́бїе сохрани́ша времена̀ вхо́дѡвъ свои́хъ: лю́дїе же моѝ сі́и не позна́ша сꙋде́бъ гдⷭ҇нихъ. |
|
8
|
8
|
| πῶς ἐρεῖτε· ὅτι σοφοί ἐσμεν ἡμεῖς, καὶ νόμος Κυρίου μεθ’ ἡμῶν ἐστιν; εἰς μάτην ἐγενήθη σχοῖνος ψευδὴς γραμματεῦσιν. | Ка́кѡ рече́те, ꙗ҆́кѡ мы̀ мꙋ́дри є҆смы̀ и҆ зако́нъ гдⷭ҇ень съ на́ми є҆́сть; И҆́стиннѡ всꙋ́е бы́сть тро́сть лжи́ваѧ кни́жникѡмъ. |
|
9
|
9
|
| ᾐσχύνθησαν σοφοὶ καὶ ἐπτοήθησαν καὶ ἑάλωσαν, ὅτι τὸν λόγον Κυρίου ἀπεδοκίμασαν· σοφία τίς ἐστιν ἐν αὐτοῖς; | Постыдѣ́шасѧ премꙋ́дрїи, и҆ оу҆страше́ни и҆ пои́мани бы́ша, сло́во бо гдⷭ҇не ѿверго́ша: ка́ѧ мꙋ́дрость є҆́сть въ ни́хъ; |
|
10
|
10
|
| διὰ τοῦτο δώσω τὰς γυναῖκας αὐτῶν ἑτέροις καὶ τοὺς ἀγροὺς αὐτῶν τοῖς κληρονόμοις· | Сегѡ̀ ра́ди да́мъ жєны̀ и҆́хъ и҆ны̑мъ и҆ се́ла и҆́хъ наслѣ́дникѡмъ, поне́же ѿ ма́ла да́же до вели́ка всѝ златолю́бїю послѣ́дꙋютъ и҆ ѿ проро́ка да́же до свѧще́нника всѝ творѧ́тъ лжꙋ̀, |
|
13
|
13
|
| καὶ συνάξουσι τὰ γεννήματα αὐτῶν, λέγει Κύριος, οὐκ ἔστι σταφυλὴ ἐν ταῖς ἀμπέλοις, καὶ οὐκ ἔστι σῦκα ἐν ταῖς συκαῖς, καὶ τὰ φύλλα κατερρύηκεν. | И҆ соберꙋ́тъ плоды̀ и҆́хъ, гл҃етъ гдⷭ҇ь: нѣ́сть гро́зда на лозѣ̀, и҆ не сꙋ́ть смѡ́кви на смоко́вницахъ, и҆ ли́ствїе ѿпадо́ша: и҆ да́хъ и҆̀мъ, и҆ мимоидо́ша и҆́хъ. |
|
14
|
14
|
| ἐπὶ τί ἡμεῖς καθήμεθα; συνάχθητε καὶ εἰσέλθωμεν εἰς τὰς πόλεις τὰς ὀχυρὰς καὶ ἀπορριφῶμεν, ὅτι Θεὸς ἀπέρριψεν ἡμᾶς καὶ ἐπότισεν ἡμᾶς ὕδωρ χολῆς, ὅτι ἡμάρτομεν ἐναντίον αὐτοῦ. | Почто̀ мы̀ сѣди́мъ; совокꙋпи́тесѧ и҆ вни́демъ во гра́ды твє́рды и҆ пове́ржемсѧ та́мѡ, ꙗ҆́кѡ гдⷭ҇ь бг҃ъ на́шъ ѿри́нꙋ на́съ и҆ напоѝ на́съ водо́ю же́лчи, согрѣши́хомъ бо пред̾ ни́мъ. |
|
15
|
15
|
| συνήχθημεν εἰς εἰρήνην, καὶ οὐκ ἦν ἀγαθά· εἰς καιρὸν ἰάσεως, καὶ ἰδοὺ σπουδή. | Жда́хомъ ми́ра, и҆ не бѧ́хꙋ блага̑ѧ: вре́мене оу҆врачева́нїѧ, и҆ сѐ, боѧ́знь. |
|
16
|
16
|
| ἐκ Δὰν ἀκουσόμεθα φωνὴν ὀξύτητος ἵππων αὐτοῦ, ἀπὸ φωνῆς χρεμετισμοῦ ἱππασίας ἵππων αὐτοῦ ἐσείσθη πᾶσα ἡ γῆ· καὶ ἥξει καὶ καταφάγεται τὴν γῆν καὶ τὸ πλήρωμα αὐτῆς, πόλιν καὶ τοὺς κατοικοῦντας ἐν αὐτῇ. | Ѿ да́на слы́шано бы́сть ржа́нїе ко́ней є҆гѡ̀, ѿ гла́са ржа́нїѧ ꙗ҆жде́нїѧ ко́ней потрѧсе́сѧ всѧ̀ землѧ̀: и҆ прїи́детъ и҆ пожре́тъ зе́млю и҆ и҆сполне́нїе є҆ѧ̀, гра́дъ и҆ ѡ҆бита́ющихъ въ не́мъ: |
|
17
|
17
|
| διότι ἰδοὺ ἐγὼ ἐξαποστέλλω εἰς ὑμᾶς ὄφεις θανατοῦντας, οἷς οὐκ ἔστιν ἐπᾷσαι, καὶ δήξονται ὑμᾶς | ꙗ҆́кѡ сѐ, а҆́зъ послю̀ на ва́съ ѕмїи̑ оу҆мерщвлѧ́ющыѧ, и҆̀мже нѣ́сть ѡ҆баѧ́нїѧ, и҆ оу҆грызꙋ́тъ ва́съ, речѐ гдⷭ҇ь, |
|
18
|
18
|
| ἀνίατα μετ’ ὀδύνης καρδίας ὑμῶν ἀπορουμένης. | неисцѣ́льнѡ со болѣ́знїю се́рдца ва́шегѡ и҆счеза́ющагѡ. |
|
19
|
19
|
| ἰδοὺ φωνὴ κραυγῆς θυγατρὸς λαοῦ μου ἀπὸ γῆς μακρόθεν· μὴ Κύριος οὐκ ἔστιν ἐν Σιών; ἢ βασιλεὺς οὐκ ἔστιν ἐκεῖ; διατί παρώργισάν με ἐν τοῖς γλυπτοῖς αὐτῶν καὶ ἐν ματαίοις ἀλλοτρίοις; | Сѐ, гла́съ во́плѧ дще́ре люді́й мои́хъ ѿ землѝ и҆здале́ча: є҆да̀ гдⷭ҇ь нѣ́сть въ сїѡ́нѣ; и҆лѝ цр҃ѧ̀ нѣ́сть въ не́мъ; поне́же прогнѣ́ваша мѧ̀ во и҆зва́ѧнныхъ свои́хъ и҆ въ сꙋ́етныхъ чꙋжди́хъ. |
|
20
|
20
|
| διῆλθε θέρος, παρῆλθεν ἄμητος, καὶ ἡμεῖς οὐ διεσώθημεν. | Про́йде жа́тва, мимои́де лѣ́то, и҆ мы̀ нѣ́смы спасе́ни. |
|
21
|
21
|
| ἐπὶ συντρίμματι θυγατρὸς λαοῦ μου ἐσκοτώθην· ἐν ἀπορίᾳ κατίσχυσάν με ὠδῖνες ὡς τικτούσης. | Над̾ сокрꙋше́нїемъ дще́ре люді́й мои́хъ сокрꙋше́нъ є҆́смь и҆ ско́рбенъ: во оу҆́жасѣ ѡ҆б̾ѧ́ша мѧ̀ бѡлѣ́зни а҆́ки ражда́ющїѧ. |
|
22
|
22
|
| μὴ ρητίνη οὐκ ἔστιν ἐν Γαλαάδ, ἢ ἰατρὸς οὐκ ἔστιν ἐκεῖ; διατί οὐκ ἀνέβη ἴασις θυγατρὸς λαοῦ μου; | И҆лѝ риті́ны [тꙋ́къ масти́тый и҆з̾ древа̀ текꙋ́щь] нѣ́сть въ галаа́дѣ; и҆лѝ врача̀ нѣ́сть та́мѡ; чесѡ̀ ра́ди нѣ́сть и҆сцѣле́на ра́на дще́ре люді́й мои́хъ; |
|
Κεφάλαιο 9
|
Глава́ ѳ҃
|
|
1
|
1
|
| ΤΙΣ δώσει κεφαλῇ μου ὕδωρ καὶ ὀφθαλμοῖς μου πηγὴν δακρύων, καὶ κλαύσομαι τὸν λαόν μου τοῦτον ἡμέρας καὶ νυκτός, τοὺς τετραυματισμένους θυγατρὸς λαοῦ μου; | Кто̀ да́стъ главѣ̀ мое́й во́дꙋ и҆ ѻ҆чесє́мъ мои̑мъ и҆сто́чникъ сле́зъ; и҆ пла́чꙋсѧ де́нь и҆ но́щь ѡ҆ побїе́нныхъ дще́ре люді́й мои́хъ. |
|
2
|
2
|
| τίς δῴη μοι ἐν τῇ ἐρήμῳ σταθμὸν ἔσχατον καὶ καταλείψω τὸν λαόν μου καὶ ἀπελεύσομαι ἀπ’ αὐτῶν; ὅτι πάντες μοιχῶνται, σύνοδος ἀθετούντων. | Кто̀ да́стъ мнѣ̀ въ пꙋсты́ни вита́лище послѣ́днее; и҆ ѡ҆ста́влю лю́ди моѧ̑ и҆ ѿидꙋ̀ ѿ ни́хъ: поне́же всѝ любодѣ́йствꙋютъ, собо́рище престꙋ́пникѡвъ. |
|
3
|
3
|
| καὶ ἐνέτειναν τὴν γλῶσσαν αὐτῶν ὡς τόξον, ψεῦδος καὶ οὐ πίστις ἐνίσχυσεν ἐπὶ τῆς γῆς, ὅτι ἐκ κακῶν εἰς κακὰ ἐξήλθοσαν καὶ ἐμὲ οὐκ ἔγνωσαν, φησὶ Κύριος. | И҆ налѧко́ша ѧ҆зы́къ сво́й ꙗ҆́кѡ лꙋ́къ: лжа̀ и҆ невѣ́рство оу҆крѣпи́шасѧ на землѝ, и҆́бо ѿ ѕлы́хъ во ѕла̑ѧ произыдо́ша и҆ менѐ не позна́ша, речѐ гдⷭ҇ь. |
|
4
|
4
|
| ἕκαστος ἀπὸ τοῦ πλησίον αὐτοῦ φυλάξασθε καὶ ἐπ’ ἀδελφοῖς αὐτῶν μὴ πεποίθατε, ὅτι πᾶς ἀδελφὸς πτέρνῃ πτερνιεῖ, καὶ πᾶς φίλος δολίως πορεύσεται. | Кі́йждо ѿ и҆́скреннѧгѡ своегѡ̀ да стреже́тсѧ, и҆ на бра́тїю свою̀ не оу҆пова́йте, и҆́бо всѧ́къ бра́тъ запина́нїемъ запне́тъ, и҆ всѧ́къ дрꙋ́гъ льсти́внѡ наско́читъ. |
|
5
|
5
|
| ἕκαστος κατὰ τοῦ φίλου αὐτοῦ καταπαίξεται, ἀλήθειαν οὐ μὴ λαλήσωσι· μεμάθηκεν ἡ γλῶσσα αὐτῶν λαλεῖν ψευδῆ, ἠδίκησαν καὶ οὐ διέλιπον τοῦ ἐπιστρέψαι. | Кі́йждо дрꙋ́гꙋ своемꙋ̀ посмѣе́тсѧ, и҆́стины не возглаго́лютъ: наꙋчи́ша ѧ҆зы́къ сво́й глаго́лати лжꙋ̀, непра́вдоваша и҆ не восхотѣ́ша ѡ҆брати́тисѧ. |
|
6
|
6
|
| τόκος ἐπὶ τόκῳ καὶ δόλος ἐπὶ δόλῳ· οὐκ ἤθελον εἰδέναι με, φησὶ Κύριος. | Ли́хва на ли́хвꙋ и҆ ле́сть на ле́сть: не восхотѣ́ша оу҆вѣ́дѣти менѐ, речѐ гдⷭ҇ь. |
|
7
|
7
|
| διὰ τοῦτο τάδε λέγει Κύριος· ἰδοὺ ἐγὼ πυρώσω αὐτοὺς καὶ δοκιμῶ αὐτούς, ὅτι ποιήσω ἀπὸ προσώπου πονηρίας θυγατρὸς λαοῦ μου. | Сегѡ̀ ра́ди та́кѡ гл҃етъ гдⷭ҇ь си́лъ: сѐ, а҆́зъ разжегꙋ̀ и҆̀хъ и҆ и҆скꙋшꙋ̀ и҆̀хъ: что́ бо и҆́но сотворю̀ ѿ лица̀ лꙋка́вства дще́ри люді́й мои́хъ; |
|
8
|
8
|
| βολὶς τιτρώσκουσα ἡ γλῶσσα αὐτῶν, δόλια τὰ ρήματα τοῦ στόματος αὐτῶν· τῷ πλησίον αὐτοῦ λαλεῖ εἰρηνικὰ καὶ ἐν ἑαυτῷ ἔχει τὴν ἔχθραν. | Стрѣла̀ оу҆ѧзвлѧ́ющаѧ ѧ҆зы́къ и҆́хъ, льсти́вїи глаго́лы оу҆́стъ и҆́хъ: прїѧ́телю своемꙋ̀ глаго́летъ ми̑рнаѧ, внꙋ́трь же себє̀ и҆мѣ́етъ враждꙋ̀. |
|
9
|
9
|
| μὴ ἐπὶ τούτοις οὐκ ἐπισκέψομαι, λέγει Κύριος, ἢ ἐν λαῷ τοιούτῳ οὐκ ἐκδικήσει ἡ ψυχή μου; | Є҆да̀ на си́хъ не посѣщꙋ̀; речѐ гдⷭ҇ь: и҆лѝ лю́демъ такѡвы́мъ не ѿмсти́тъ дш҃а̀ моѧ̀; |
|
10
|
10
|
| ᾿Επὶ τὰ ὄρη λάβετε κοπετὸν καὶ ἐπὶ τὰς τρίβους τῆς ἐρήμου θρῆνον, ὅτι ἐξέλιπον παρὰ τὸ μὴ εἶναι ἀνθρώπους· οὐκ ἤκουσαν φωνὴν ὑπάρξεως· ἀπὸ πετεινῶν τοῦ οὐρανοῦ καὶ ἕως κτηνῶν ἐξέστησαν, ᾤχοντο. | На гора́хъ воспрїими́те пла́чь и҆ тꙋже́нїе и҆ на стезѧ́хъ пꙋсты́ни рыда́нїе, ꙗ҆́кѡ ѡ҆скꙋдѣ́ша, за є҆́же не бы́ти человѣ́кѡмъ преходѧ́щымъ: не слы́шаша гла́са ѡ҆бита́нїѧ ѿ пти́цъ небе́сныхъ и҆ да́же до скотѡ́въ, оу҆жасо́шасѧ, ѿидо́ша. |
|
11
|
11
|
| καὶ δώσω τὴν ῾Ιερουσαλὴμ εἰς μετοικίαν καὶ εἰς κατοικητήριον δρακόντων καὶ τὰς πόλεις ᾿Ιούδα εἰς ἀφανισμὸν θήσομαι, παρὰ τὸ μὴ κατοικεῖσθαι. | И҆ да́мъ і҆ерⷭ҇ли́мъ въ преселе́нїе и҆ въ жили́ще ѕмїє́мъ и҆ гра́ды і҆ꙋ̑дины положꙋ̀ въ разоре́нїе, ꙗ҆́кѡ не бꙋ́детъ ѡ҆бита́ющагѡ. |
|
12
|
12
|
| τίς ὁ ἄνθρωπος ὁ συνετός, καὶ συνέτω τοῦτο; καὶ ᾧ λόγος στόματος Κυρίου πρὸς αὐτόν, ἀναγγειλάτω ὑμῖν· ἕνεκεν τίνος ἀπώλετο ἡ γῆ, ἀνήφθη ὡς ἔρημος παρὰ τὸ μὴ διοδεύεσθαι αὐτήν; | Кто̀ мꙋ́жъ премꙋ́дръ, и҆ оу҆разꙋмѣ́етъ сїѐ; и҆ къ немꙋ́же сло́во оу҆́стъ гдⷭ҇нихъ, да возвѣсти́тъ ва́мъ, чесѡ̀ ра́ди поги́бе землѧ̀, сожже́на є҆́сть ꙗ҆́кѡ пꙋсты́нѧ, є҆ѧ́же никто́же прохо́дитъ; |
|
13
|
13
|
| καὶ εἶπε Κύριος πρός με· διὰ τὸ ἐγκαταλιπεῖν αὐτοὺς τὸν νόμον μου, ὃν ἔδωκα πρὸ προσώπου αὐτῶν, καὶ οὐκ ἤκουσαν τῆς φωνῆς μου, | И҆ речѐ гдⷭ҇ь ко мнѣ̀: поне́же ѡ҆ста́виша зако́нъ мо́й, є҆го́же да́хъ пред̾ лице́мъ и҆́хъ, и҆ не послꙋ́шаша гла́са моегѡ̀ и҆ не ходи́ша по немꙋ̀, |
|
14
|
14
|
| ἀλλ’ ἐπορεύθησαν ὀπίσω τῶν ἀρεστῶν τῆς καρδίας αὐτῶν τῆς κακῆς καὶ ὀπίσω τῶν εἰδώλων, ἃ ἐδίδαξαν αὐτοὺς οἱ πατέρες αὐτῶν· | но поидо́ша по и҆зволе́нїю се́рдца своегѡ̀ лꙋка́вагѡ и҆ в̾слѣ́дъ і҆́дѡлѡвъ, и҆̀мже наꙋчи́ша и҆̀хъ ѻ҆тцы̀ и҆́хъ: |
|
15
|
15
|
| διὰ τοῦτο τάδε λέγει Κύριος ὁ Θεὸς ᾿Ισραήλ· ἰδοὺ ἐγὼ ψωμιῶ αὐτοὺς ἀνάγκας καὶ ποτιῶ αὐτοὺς ὕδωρ χολῆς | сегѡ̀ ра́ди та́кѡ гл҃етъ гдⷭ҇ь си́лъ, бг҃ъ і҆и҃левъ: сѐ, а҆́зъ напита́ю лю́ди сїѧ̑ тѣснота́ми и҆ въ питїѐ да́мъ и҆̀мъ во́дꙋ же́лчнꙋю, |
|
16
|
16
|
| καὶ διασκορπιῶ αὐτοὺς ἐν τοῖς ἔθνεσιν, εἰς οὓς οὐκ ἐγίνωσκον αὐτοὶ καὶ οἱ πατέρες αὐτῶν, καὶ ἐπαποστελῶ ἐπ’ αὐτοὺς τὴν μάχαιραν ἕως τοῦ ἐξαναλῶσαι αὐτοὺς ἐν αὐτῇ. | и҆ расточꙋ̀ и҆̀хъ во ꙗ҆зы́ки, и҆́хже не зна́ша ті́и и҆ ѻ҆тцы̀ и҆́хъ, и҆ послю̀ на ни́хъ ме́чь, до́ндеже и҆стлѧ́тсѧ. |
|
17
|
17
|
| τάδε λέγει Κύριος· καλέσατε τὰς θρηνούσας καὶ ἐλθέτωσαν, καὶ πρὸς τὰς σοφὰς ἀποστείλατε καὶ φθεγξάσθωσαν | Сїѧ̑ речѐ гдⷭ҇ь си́лъ: призови́те плаче́вницъ, и҆ да прїи́дꙋтъ, и҆ ко жена́мъ премꙋ̑дрымъ посли́те, и҆ да вѣща́ютъ |
|
18
|
18
|
| καὶ λαβέτωσαν ἐφ’ ὑμᾶς θρῆνον, καὶ καταγαγέτωσαν οἱ ὀφθαλμοὶ ὑμῶν δάκρυα, καὶ τὰ βλέφαρα ὑμῶν ρείτω ὕδωρ. | и҆ да прїи́мꙋтъ над̾ ва́ми пла́чь, и҆ да и҆зведꙋ́тъ ѻ҆́чи ва́ши сле́зы, и҆ вѣ́жди ва́ши да и҆злїю́тъ во́дꙋ: |
|
19
|
19
|
| ὅτι φωνὴ οἴκτου ἠκούσθη ἐν Σιών· πῶς ἐταλαιπωρήσαμεν, κατῃσχύνθημεν σφόδρα, ὅτι ἐγκατελίπομεν τὴν γῆν καὶ ἀπερρίψαμεν τὰ σκηνώματα ἡμῶν. | занѐ гла́съ пла́ча слы́шанъ бы́сть во сїѡ́нѣ: ка́кѡ бѣ́дни бы́хомъ, постыжде́ни ѕѣлѡ̀, ꙗ҆́кѡ ѡ҆ста́вихомъ зе́млю и҆ ѿри́нꙋхомъ жили̑ща на̑ша; |
|
20
|
20
|
| ἀκούσατε δή, γυναῖκες, λόγον Θεοῦ, καὶ δεξάσθω τὰ ὦτα ὑμῶν λόγους στόματος αὐτοῦ, καὶ διδάξατε τὰς θυγατέρας ὑμῶν οἶκτον καὶ γυνὴ τὸν πλησίον αὐτῆς θρῆνον. | Тѣ́мже слы́шите, жєны̀, сло́во гдⷭ҇не, и҆ прїими́те оу҆ши́ма ва́шима словеса̀ оу҆́стъ є҆гѡ̀, и҆ наꙋчи́те дщє́ри ва́шѧ рыда́нїю, и҆ ка́ѧждо и҆́скреннюю свою̀ пла́чꙋ: |
|
21
|
21
|
| ὅτι ἀνέβη θάνατος διὰ τῶν θυρίδων ὑμῶν, εἰσῆλθεν εἰς τὴν γῆν ὑμῶν τοῦ ἐκτρῖψαι νήπια ἔξωθεν καὶ νεανίσκους ἀπὸ τῶν πλατειῶν. | поне́же взы́де сме́рть сквозѣ̀ ѻ҆́кна ва̑ша и҆ вни́де въ зе́млю ва́шꙋ погꙋби́ти ѻ҆троча́та ѿвнѣ̀ и҆ ю҆́ношы ѿ сто́гнъ. |
|
22
|
22
|
| καὶ ἔσονται οἱ νεκροὶ τῶν ἀνθρώπων εἰς παράδειγμα ἐπὶ προσώπου τοῦ πεδίου τῆς γῆς ὑμῶν καὶ ὡς χόρτος ὀπίσω θερίζοντος, καὶ οὐκ ἔσται ὁ συνάγων. — | (Глаго́ли:) сїѧ̑ речѐ гдⷭ҇ь: и҆ бꙋ́дꙋтъ ме́ртвїи человѣ́цы въ примѣ́ръ на лицы̀ по́лѧ землѝ ва́шеѧ, ꙗ҆́кѡ сѣ́но созадѝ жнꙋ́шагѡ, и҆ не бꙋ́детъ собира́ющагѡ. |
|
23
|
23
|
| Τάδε λέγει Κύριος· μὴ καυχάσθω ὁ σοφὸς ἐν τῇ σοφίᾳ αὐτοῦ, καὶ μὴ καυχάσθω ὁ ἰσχυρὸς ἐν τῇ ἰσχύϊ αὐτοῦ, καὶ μὴ καυχάσθω ὁ πλούσιος ἐν τῷ πλούτῳ αὐτοῦ, | Та́кѡ гл҃етъ гдⷭ҇ь: да не хва́литсѧ мꙋ́дрый мꙋ́дростїю свое́ю, и҆ да не хва́литсѧ крѣ́пкїй крѣ́постїю свое́ю, и҆ да не хва́литсѧ бога́тый бога́тствомъ свои́мъ: |
|
24
|
24
|
| ἀλλ’ ἢ ἐν τούτῳ καυχάσθω ὁ καυχώμενος, συνίειν καὶ γινώσκεν ὅτι ἐγώ εἰμι Κύριος ὁ ποιῶν ἔλεος καὶ κρίμα καὶ δικαιοσύνην ἐπὶ τῆς γῆς, ὅτι ἐν τούτοις τὸ θέλημά μου, λέγει Κύριος. | но ѡ҆ се́мъ да хва́литсѧ хвалѧ́йсѧ, є҆́же разꙋмѣ́ти и҆ зна́ти, ꙗ҆́кѡ а҆́зъ є҆́смь гдⷭ҇ь творѧ́й млⷭ҇ть и҆ сꙋ́дъ и҆ пра́вдꙋ на землѝ, ꙗ҆́кѡ въ си́хъ во́лѧ моѧ̀, гл҃етъ гдⷭ҇ь. |
|
25
|
25
|
| ἰδοὺ ἡμέραι ἔρχονται, λέγει Κύριος, καὶ ἐπισκέψομαι ἐπὶ πάντας περιτετμημένους ἀκροβυστίας αὐτῶν, | Сѐ, дні́е грѧдꙋ́тъ, гл҃етъ гдⷭ҇ь, и҆ посѣщꙋ̀ на всѣ́хъ, и҆̀же ѡ҆брѣ́занꙋю и҆́мꙋтъ пло́ть свою̀: |
|
26
|
26
|
| ἐπ’ Αἴγυπτον καὶ ἐπὶ ᾿Ιδουμαίαν καὶ ἐπὶ ᾿Εδὼμ καὶ ἐπὶ υἱοὺς ᾿Αμμὼν καὶ ἐπὶ υἱοὺς Μωὰβ καὶ ἐπὶ πάντα περικειρόμενον τὰ κατὰ πρόσωπον αὐτοῦ, τοὺς κατοικοῦντας ἐν τῇ ἐρήμῳ· ὅτι πάντα τὰ ἔθνη ἀπερίτμητα σαρκί, καὶ πᾶς οἶκος ᾿Ισραὴλ ἀπερίτμητοι καρδίας αὐτῶν. | на є҆гѵ́петъ и҆ на і҆дꙋме́ю, и҆ на є҆дѡ́мъ и҆ на сы́ны а҆ммѡ̑ни, и҆ на сы́ны мѡа̑вли и҆ на всѧ́каго ѡ҆стриза́ющаго власы̀ по лицꙋ̀ своемꙋ̀, ѡ҆бита́ющыѧ въ пꙋсты́ни, ꙗ҆́кѡ всѝ ꙗ҆зы́цы неѡбрѣ́зани пло́тїю, ве́сь же до́мъ і҆и҃левъ неѡбрѣ́зани сꙋ́ть сердцы̀ свои́ми. |
|
Κεφάλαιο 10
|
Глава́ і҃
|
|
1
|
1
|
| ΑΚΟΥΣΑΤΕ τὸν λόγον Κυρίου, ὃν ἐλάλησεν ἐφ’ ὑμᾶς, οἶκος ᾿Ισραήλ· | Слы́шите сло́во гдⷭ҇не, є҆́же гл҃а гдⷭ҇ь на ва́съ, до́ме і҆и҃левъ. |
|
2
|
2
|
| τάδε λέγει Κύριος· κατὰ τὰς ὁδοὺς τῶν ἐθνῶν μὴ μανθάνετε καὶ ἀπὸ τῶν σημείων τοῦ οὐρανοῦ μὴ φοβεῖσθε, ὅτι φοβοῦνται αὐτὰ τοῖς προσώποις αὐτῶν. | Сїѧ̑ гл҃етъ гдⷭ҇ь: по пꙋтє́мъ ꙗ҆зы́кѡвъ не оу҆чи́тесѧ и҆ ѿ зна́менїй небе́сныхъ не страши́тесѧ, ꙗ҆́кѡ и҆́хъ боѧ́тсѧ ꙗ҆зы́цы. |
|
3
|
3
|
| ὅτι τὰ νόμιμα τῶν ἐθνῶν μάταια· ξύλον ἐστὶν ἐκ τοῦ δρυμοῦ ἐκκεκομμένον, ἔργον τέκτονος καὶ χώνευμα· | Поне́же зако́ны ꙗ҆зы́кѡвъ сꙋ́етни сꙋ́ть: дре́во є҆́сть ѿ лѣ́са и҆зсѣ́ченое, дѣ́ло текто́нское и҆ слїѧ́нїе: |
|
4
|
4
|
| ἀργυρίῳ καὶ χρυσίῳ κεκαλλωπισμένα ἐστίν· ἐν σφύραις καὶ ἥλοις ἐστερέωσαν αὐτά, | сребро́мъ и҆ зла́томъ оу҆кра́шєна сꙋ́ть, и҆ млата́ми и҆ гвоздьмѝ оу҆тверди́ша ѧ҆̀, да не дви́жꙋтсѧ: |
|
5
|
5
|
| αἰρόμενα ἀρθήσονται, ὅτι οὐκ ἐπιβήσονται. μὴ φοβηθῆτε αὐτά, ὅτι οὐ μὴ κακοποιήσωσι, καὶ ἀγαθὸν οὐκ ἔστιν ἐν αὐτοῖς. | сребро̀ и҆зва́ѧно є҆́сть, не глаго́лютъ, носи́ми но́сѧтсѧ, поне́же ходи́ти не возмо́гꙋтъ: не оу҆бо́йтесѧ и҆́хъ, ꙗ҆́кѡ не сотворѧ́тъ ѕла̀, и҆ бла́га нѣ́сть въ ни́хъ. |
|
11
|
11
|
| οὕτως ἐρεῖτε αὐτοῖς· θεοί, οἳ τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν οὐκ ἐποίησαν, ἀπολέσθωσαν ἐκ τῆς γῆς καὶ ὑποκάτωθεν τοῦ οὐρανοῦ τούτου. | Та́кѡ рцы́те и҆̀мъ: бо́зи, и҆̀же небесѐ и҆ землѝ не сотвори́ша, да поги́бнꙋтъ ѿ землѝ и҆ ѿ си́хъ, и҆̀же под̾ небесе́мъ сꙋ́ть. |
|
12
|
12
|
| Κύριος ὁ ποιήσας τὴν γῆν ἐν τῇ ἰσχύϊ αὐτοῦ, ὁ ἀνορθώσας τὴν οἰκουμένην ἐν τῇ σοφίᾳ αὐτοῦ καὶ τῇ φρονήσει αὐτοῦ ἐξέτεινε τὸν οὐρανόν, | Гдⷭ҇ь сотвори́вый зе́млю во крѣ́пости свое́й, оу҆стро́ивый вселе́ннꙋю въ премꙋ́дрости свое́й, и҆ ра́зꙋмомъ свои́мъ прострѐ не́бо. |
|
13
|
13
|
| καὶ πλῆθος ὕδατος ἐν οὐρανῷ, καὶ ἀνήγαγε νεφέλας ἐξ ἐσχάτου τῆς γῆς, ἀστραπὰς εἰς ὑετὸν ἐποίησε καὶ ἐξήγαγε φῶς ἐκ θησαυρῶν αὐτοῦ. | Ко гла́сꙋ своемꙋ̀ дае́тъ мно́жество во́дъ на небесѝ: и҆ возведѐ ѡ҆́блаки ѿ послѣ́днихъ землѝ, блиста̑нїѧ въ до́ждь сотворѝ и҆ и҆зведѐ вѣ́тръ ѿ сокро́вищъ свои́хъ. |
|
14
|
14
|
| ἐμωράνθη πᾶς ἄνθρωπος ἀπὸ γνώσεως, κατῃσχύνθη πᾶς χρυσοχόος ἐπὶ τοῖς γλυπτοῖς αὐτοῦ, ὅτι ψευδῆ ἐχώνευσεν, οὐκ ἔστι πνεῦμα ἐν αὐτοῖς· | Бꙋ́й сотвори́сѧ всѧ́къ человѣ́къ ѿ оу҆ма̀ (своегѡ̀), постыдѣ́сѧ всѧ́къ златодѣ́лникъ во и҆зваѧ́нїихъ свои́хъ, ꙗ҆́кѡ лѡ́жнаѧ слїѧ̀, нѣ́сть дꙋ́ха въ ни́хъ: |
|
15
|
15
|
| μάταιά ἐστιν, ἔργα ἐμπεπαιγμένα, ἐν καιρῷ ἐπισκοπῆς αὐτῶν ἀπολοῦνται. | сꙋ́єтна сꙋ́ть дѣла̀, смѣ́хꙋ достѡ́йна, во вре́мѧ посѣще́нїѧ своегѡ̀ поги́бнꙋтъ. |
|
16
|
16
|
| οὐκ ἔστι τοιαύτη μερὶς τῷ ᾿Ιακώβ, ὅτι ὁ πλάσας τὰ πάντα αὐτὸς κληρονομία αὐτοῦ, Κύριος ὄνομα αὐτῷ. | Нѣ́сть сицева́ѧ ча́сть і҆а́кѡвꙋ, ꙗ҆́кѡ созда́вый всѧ̑ то́й є҆́сть, и҆ і҆и҃ль же́злъ достоѧ́нїѧ є҆гѡ̀, гдⷭ҇ь си́лъ и҆́мѧ є҆мꙋ̀. |
|
17
|
17
|
| Συνήγαγεν ἔξωθεν τὴν ὑπόστασίν σου, κατοικοῦσα ἐν ἐκλεκτοῖς. | Собра̀ ѿвнѣ̀ и҆мѣ́нїе, ѡ҆бита́ющее во и҆збра́нныхъ, |
|
18
|
18
|
| ὅτι τάδε λέγει Κύριος· ἰδοὺ ἐγὼ σκελίζω τοὺς κατοικοῦντας τὴν γῆν ταύτην ἐν θλίψει, ὅπως εὑρεθῇ ἡ πληγή σου· | поне́же та́кѡ гл҃етъ гдⷭ҇ь: сѐ, а҆́зъ ѿве́ргꙋ ѡ҆бита́тєли землѝ сеѧ̀ въ ско́рби и҆ смꙋщꙋ̀ и҆̀хъ, ꙗ҆́кѡ да ѡ҆брѧ́щетсѧ ꙗ҆́зва твоѧ̀. |
|
19
|
19
|
| οὐαὶ ἐπὶ συντρίμματί σου, ἀλγηρὰ ἡ πληγή σου, κἀγὼ εἶπα· ὄντως τοῦτο τὸ τραῦμά μου καὶ κατέλαβέ με· | Го́ре во сокрꙋше́нїи твое́мъ, болѣ́зненна ꙗ҆́зва твоѧ̀: а҆́зъ же рѣ́хъ: вои́стиннꙋ сїѧ̀ болѣ́знь моѧ̀ (є҆́сть) и҆ ѡ҆б̾ѧ́тъ мѧ̀, жили́ще моѐ ѡ҆пꙋстѣ̀, поги́бе: |
|
20
|
20
|
| ἡ σκηνή μου ἐταλαιπώρησεν, ὤλετο, καὶ πᾶσαι αἱ δέρρεις μου διεσπάσθησαν· οἱ υἱοί μου καὶ τὰ πρόβατά μου οὐκ εἰσίν, οὐκ ἔστιν ἔτι τόπος τῆς σκηνῆς μου, τόπος τῶν δέρρεών μου. | ски́нїѧ моѧ̀ ѡ҆пꙋстѣ̀, поги́бе, и҆ всѧ̑ кѡ́жи моѧ̑ растерза́шасѧ: сынѡ́въ мои́хъ и҆ ѻ҆ве́цъ мои́хъ нѣ́сть, нѣ́сть ктомꙋ̀ мѣ́ста ски́нїи мое́й, мѣ́ста ко́жамъ мои̑мъ: |
|
21
|
21
|
| ὅτι οἱ ποιμένες ἠφρονεύσαντο καὶ τὸν Κύριον οὐκ ἐξεζήτησαν· διὰ τοῦτο οὐκ ἐνόησε πᾶσα ἡ νομὴ καὶ διεσκοσπίσθησαν. | поне́же ѡ҆бꙋѧ́ша па́стырїе и҆ гдⷭ҇а не взыска́ша, сегѡ̀ ра́ди не оу҆разꙋмѣ̀ всѐ ста́до и҆ расточе́но бы́сть. |
|
22
|
22
|
| φωνὴ ἀκοῆς ἰδοὺ ἔρχεται καὶ σεισμὸς μέγας ἐκ γῆς βορρᾶ τοῦ τάξαι τὰς πόλεις ᾿Ιούδα εἰς ἀφανισμὸν καὶ κοίτην στρουθῶν. | Гла́съ слы́шанїѧ, сѐ, грѧде́тъ и҆ трꙋ́съ ве́лїй ѿ землѝ сѣ́верныѧ, да положи́тъ гра́ды і҆ꙋ̑дины въ запꙋстѣ́нїе и҆ во ѡ҆бита́нїе ѕмїє́мъ [стрꙋ́ѳѡмъ]. |
|
23
|
23
|
| οἶδα, Κύριε, ὅτι οὐχὶ τοῦ ἀνθρώπου ἡ ὁδὸς αὐτοῦ, οὐδὲ ἀνὴρ πορεύσεται καὶ κατορθώσει πορείαν αὐτοῦ. | Вѣ́мъ, гдⷭ҇и, ꙗ҆́кѡ нѣ́сть человѣ́кꙋ пꙋ́ть є҆гѡ̀, нижѐ мꙋ́жъ по́йдетъ и҆ и҆спра́витъ ше́ствїе своѐ. |
|
24
|
24
|
| παίδευσον ἡμᾶς, Κύριε, πλὴν ἐν κρίσει καὶ μὴ ἐν θυμῷ, ἵνα μὴ ὀλίγους ἡμᾶς ποιήσῃς. | Накажѝ на́съ, гдⷭ҇и, ѻ҆ба́че въ сꙋдѣ̀, а҆ не въ ꙗ҆́рости, да не оу҆ма́леныхъ на́съ сотвори́ши. |
|
25
|
25
|
| ἔκχεον τὸν θυμόν σου ἐπὶ ἔθνη τὰ μὴ εἰδότα σε καὶ ἐπὶ γενεάς, αἳ τὸ ὄνομά σου οὐκ ἐπεκαλέσαντο, ὅτι κατέφαγον τὸν ᾿Ιακὼβ καὶ ἐξανήλωσαν αὐτὸν καὶ τὴν νομὴν αὐτοῦ ἠρήμωσαν. | И҆злі́й гнѣ́въ тво́й на ꙗ҆зы́ки не зна́ющыѧ тѧ̀ и҆ на племена̀, ꙗ҆̀же и҆́мене твоегѡ̀ не призва́ша, ꙗ҆́кѡ поѧдо́ша і҆а́кѡва и҆ потреби́ша є҆го̀ и҆ па́жить є҆гѡ̀ ѡ҆пꙋстоши́ша. |
|
Κεφάλαιο 11
|
Глава́ а҃і
|
|
1
|
1
|
| Ο λόγος ὁ γενόμενος παρὰ Κυρίου πρὸς ῾Ιερεμίαν λέγων· | Сло́во є҆́же бы́сть ѿ гдⷭ҇а ко і҆еремі́и, гл҃ющее: |
|
2
|
2
|
| ἀκούσατε τοὺς λόγους τῆς διαθήκης ταύτης. καὶ λαλήσεις πρὸς ἄνδρας ᾿Ιούδα καὶ πρὸς τοὺς κατοικοῦντας ἐν ῾Ιερουσαλήμ· | слы́шите словеса̀ завѣ́та сегѡ̀ и҆ глаго́лите ко мꙋжє́мъ і҆ꙋ̑динымъ и҆ ко ѡ҆бита́телємъ і҆ерⷭ҇ли́мскимъ, |
|
3
|
3
|
| καὶ ἐρεῖς πρὸς αὐτούς· τάδε λέγει Κύριος ὁ Θεὸς ᾿Ισραήλ· ἐπικατάρατος ὁ ἄνθρωπος, ὃς οὐκ ἀκούσεται τῶν λόγων τῆς διαθήκης ταύτης, | и҆ рече́ши къ ни̑мъ: сїѧ̑ гл҃етъ гдⷭ҇ь бг҃ъ і҆и҃левъ: про́клѧтъ мꙋ́жъ, и҆́же не послꙋ́шаетъ слове́съ завѣ́та сегѡ̀, |
|
4
|
4
|
| ἧς ἐνετειλάμην τοῖς πατράσιν ὑμῶν ἐν ἡμέρᾳ, ᾗ ἀνήγαγον αὐτοὺς ἐκ γῆς Αἰγύπτου, ἐκ καμίνου τῆς σιδηρᾶς, λέγων· ἀκούσατε τῆς φωνῆς μου καὶ ποιήσατε πάντα, ὅσα ἐὰν ἐντείλωμαι ὑμῖν, καὶ ἔσεσθέ μοι εἰς λαόν, καὶ ἐγὼ ἔσομαι ὑμῖν εἰς Θεόν, | є҆го́же заповѣ́дахъ ѻ҆тцє́мъ ва́шымъ въ де́нь, въ ѻ҆́ньже и҆зведо́хъ и҆̀хъ ѿ землѝ є҆гѵ́петскїѧ, ѿ пе́щи желѣ́зныѧ, гл҃ѧ: оу҆слы́шите гла́съ мо́й и҆ сотвори́те всѧ̑, є҆ли̑ка заповѣ́даю ва́мъ, и҆ бꙋ́дете мнѣ̀ въ лю́ди, и҆ а҆́зъ бꙋ́дꙋ ва́мъ въ бг҃а: |
|
5
|
5
|
| ὅπως στήσω τὸν ὅρκον μου, ὃν ὤμοσα τοῖς πατράσιν ὑμῶν, τοῦ δοῦναι αὐτοῖς γῆν ρέουσαν γάλα καὶ μέλι καθὼς ἡ ἡμέρα αὕτη. καὶ ἀπεκρίθην καὶ εἶπα· γένοιτο, Κύριε. | да оу҆тверждꙋ̀ клѧ́твꙋ мою̀, є҆́юже клѧ́хсѧ ѻ҆тцє́мъ ва́шымъ, є҆́же да́ти и҆̀мъ зе́млю точа́щꙋю млеко̀ и҆ ме́дъ, ꙗ҆́коже є҆́сть де́нь се́й. И҆ ѿвѣща́хъ и҆ реко́хъ: бꙋ́ди, гдⷭ҇и. |
|
6
|
6
|
| καὶ εἶπε Κύριος πρός με· ἀνάγνωθι τοὺς λόγους τούτους ἐν πόλεσιν ᾿Ιούδα καὶ ἔξωθεν ῾Ιερουσαλὴμ λέγων· ἀκούσατε τοὺς λόγους τῆς διαθήκης ταύτης καὶ ποιήσατε αὐτούς. | И҆ речѐ гдⷭ҇ь ко мнѣ̀: прочтѝ всѧ̑ словеса̀ сїѧ̑ во градѣ́хъ і҆ꙋ́диныхъ и҆ внѣ̀ і҆ерⷭ҇ли́ма, рекі́й: слы́шите словеса̀ завѣ́та сегѡ̀ и҆ сотвори́те та̑: |
|
8
|
8
|
| καὶ οὐκ ἐποίησαν. | И҆ не слы́шаша, ни приклони́ша оу҆́ха своегѡ̀, но и҆до́ша кі́йждо въ стро́потствѣ се́рдца своегѡ̀ ѕла́гѡ: и҆ наведо́хъ на ни́хъ всѧ̑ словеса̀ завѣ́та сегѡ̀, є҆го́же заповѣ́дахъ да сотворѧ́тъ, и҆ не сотвори́ша. |
|
9
|
9
|
| καὶ εἶπε Κύριος πρός με· εὑρέθη σύνδεσμος ἐν ἀνδράσιν ᾿Ιούδα καὶ ἐν τοῖς κατοικοῦσιν ἐν ῾Ιερουσαλήμ· | И҆ речѐ гдⷭ҇ь ко мнѣ̀: ѡ҆брѣ́тено є҆́сть совѣща́нїе (на ѕло̀) въ мꙋже́хъ і҆ꙋ́диныхъ и҆ во ѡ҆бита́ющихъ во і҆ерⷭ҇ли́мѣ: |
|
10
|
10
|
| ἐπεστράφησαν ἐπὶ τὰς ἀδικίας τῶν πατέρων αὐτῶν τῶν πρότερον, οἳ οὐκ ἠθέλησαν εἰσακοῦσαι τῶν λόγων μου, καὶ ἰδοὺ αὐτοὶ πορεύονται ὀπίσω θεῶν ἀλλοτρίων τοῦ δουλεύειν αὐτοῖς, καὶ διεσκέδασεν οἶκος ᾿Ισραὴλ καὶ οἶκος ᾿Ιούδα τὴν διαθήκην μου, ἣν διεθέμην πρὸς τοὺς πατέρας αὐτῶν. | возврати́шасѧ ко беззако́нїємъ пє́рвымъ ѻ҆тє́цъ свои́хъ, и҆̀же не хотѣ́ша слы́шати слове́съ мои́хъ, и҆ сѐ, ті́и поидо́ша по бозѣ́хъ чꙋжди́хъ, да слꙋ́жатъ и҆̀мъ: и҆ разорѝ до́мъ і҆и҃левъ и҆ до́мъ і҆ꙋ́динъ завѣ́тъ мо́й, є҆го́же завѣща́хъ со ѻ҆тцы̑ и҆́хъ. |
|
11
|
11
|
| διὰ τοῦτο τάδε λέγει Κύριος· ἰδοὺ ἐγὼ ἐπάγω ἐπὶ τὸν λαὸν τοῦτον κακά, ἐξ ὧν οὐ δυνήσονται ἐξελθεῖν ἐξ αὐτῶν, καὶ κεκράξονται πρός με, καὶ οὐκ εἰσακούσομαι αὐτῶν. | Сегѡ̀ ра́ди сїѧ̑ гл҃етъ гдⷭ҇ь: сѐ, а҆́зъ наведꙋ̀ на ни́хъ ѕла̑ѧ, ѿ ни́хже и҆зы́ти не возмо́гꙋтъ, и҆ возопїю́тъ ко мнѣ̀, и҆ не оу҆слы́шꙋ и҆́хъ: |
|
12
|
12
|
| καὶ πορεύσονται πόλεις ᾿Ιούδα καὶ οἱ κατοικοῦντες ῾Ιερουσαλὴμ καὶ κεκράξονται πρὸς τοὺς θεούς, οἷς αὐτοὶ θυμιῶσιν αὐτοῖς, οἳ μὴ σώσουσιν αὐτοὺς ἐν τῷ καιρῷ τῶν κακῶν αὐτῶν. | и҆ по́йдꙋтъ гра́ды і҆ꙋ̑дины и҆ ѡ҆бита́телє і҆ерⷭ҇ли́ма и҆ возопїю́тъ ко богѡ́мъ, и҆̀мже ті́и кадѧ́тъ, и҆̀же не спасꙋ́тъ и҆́хъ во вре́мѧ скорбе́й и҆́хъ. |
|
13
|
13
|
| ὅτι κατ’ ἀριθμὸν τῶν πόλεών σου ἦσαν θεοί σου, ᾿Ιούδα, καὶ κατ’ ἀριθμὸν ἐξόδων τῆς ῾Ιερουσαλὴμ ἐτάξατε βωμοὺς θυμιᾶν τῇ Βάαλ. | По числꙋ́ бо градѡ́въ твои́хъ бѣ́хꙋ бо́зи твоѝ, і҆ꙋ́до, и҆ по числꙋ̀ пꙋті́й і҆ерⷭ҇ли́мскихъ поста́висте ѻ҆лтари̑ стꙋ̑дныѧ, ѻ҆лтари̑ на кажде́нїе ваа́лꙋ. |
|
14
|
14
|
| καὶ σὺ μὴ προσεύχου περὶ τοῦ λαοῦ τούτου καὶ μὴ ἀξίου περὶ αὐτῶν ἐν δεήσει καὶ προσευχῇ, ὅτι οὐκ εἰσακούσομαι ἐν τῷ καιρῷ, ἐν ᾧ ἐπικαλοῦνταί με, ἐν καιρῷ κακώσεως αὐτῶν. | Ты́ же не моли́сѧ ѡ҆ лю́дехъ си́хъ и҆ не просѝ ѡ҆ ни́хъ въ мольбѣ̀ и҆ моли́твѣ: не оу҆слы́шꙋ бо во вре́мѧ во́плѧ и҆́хъ ко мнѣ̀ и҆ во вре́мѧ ѡ҆ѕлобле́нїѧ и҆́хъ. |
|
15
|
15
|
| τί ἡ ἠγαπημένη ἐν τῷ οἴκῳ μου ἐποίησε βδέλυγμα; μὴ εὐχαὶ καὶ κρέα ἅγια ἀφελοῦσιν ἀπὸ σοῦ τὰς κακίας σου, ἢ τούτοις διαφεύξῃ; | Почто̀ возлю́бленнаѧ въ домꙋ̀ мое́мъ сотворѝ ме́рзѡсти (мнѡ́ги); є҆да̀ ѡ҆бѣ́ты и҆ мѧса̀ ст҃а̑ѧ ѿи́мꙋтъ ѿ тебє̀ лꙋка̑вства твоѧ̑, и҆лѝ си́ми и҆збѣжи́ши; |
|
16
|
16
|
| ἐλαίαν ὡραίαν, εὔσκιον τῷ εἴδει ἐκάλεσε Κύριος τὸ ὄνομά σου· εἰς φωνὴν περιτομῆς αὐτῆς ἀνήφθη πῦρ ἐπ’ αὐτήν, μεγάλη ἡ θλῖψις ἐπὶ σέ, ἠχρεώθησαν οἱ κλάδοι αὐτῆς. | Ма́слинꙋ благосѣ́ннꙋ, краснꙋ̀ зра́комъ наречѐ гдⷭ҇ь и҆́мѧ твоѐ, ко гла́сꙋ ѡ҆брѣ́занїѧ є҆ѧ̀: разгорѣ́сѧ ѻ҆́гнь въ не́й, вели́ка ско́рбь на тебѣ̀, непотрє́бны бы́ша вѣ̑тви є҆ѧ̀. |
|
17
|
17
|
| καὶ Κύριος ὁ καταφυτεύσας σε ἐλάλησεν ἐπὶ σὲ κακὰ ἀντὶ τῆς κακίας οἴκου ᾿Ισραὴλ καὶ οἴκου ᾿Ιούδα, ὅτι ἐποίησαν ἑαυτοῖς τοῦ παροργίσαι με ἐν τῷ θυμιᾶν αὐτοὺς τῇ Βάαλ. | И҆ гдⷭ҇ь си́лъ, и҆́же насадѝ тебѐ, гл҃алъ є҆́сть на тѧ̀ ѕло̀ за ѕла̑ѧ до́мꙋ і҆и҃лева и҆ до́мꙋ і҆ꙋ́дина, є҆ли̑ка сотвори́ша себѣ̀ ко прогнѣ́ванїю менє̀ кадѧ́ще ваа́лꙋ. |
|
18
|
18
|
| Κύριε, γνώρισόν μοι, καὶ γνώσομαι· τότε εἶδον τὰ ἐπιτηδεύματα αὐτῶν. | Гдⷭ҇и, скажи́ ми, и҆ оу҆разꙋмѣ́ю: тогда̀ ви́дѣхъ начина̑нїѧ и҆́хъ. |
|
19
|
19
|
| ἐγὼ δὲ ὡς ἀρνίον ἄκακον ἀγόμενον τοῦ θύεσθαι οὐκ ἔγνων· ἐπ’ ἐμὲ ἐλογίσαντο λογισμὸν πονηρὸν λέγοντες· δεῦτε καὶ ἐμβάλωμεν ξύλον εἰς τὸν ἄρτον αὐτοῦ καὶ ἐκτρίψωμεν αὐτὸν ἀπὸ γῆς ζώντων, καὶ τὸ ὄνομα αὐτοῦ οὐ μὴ μνησθῇ οὐκέτι. | А҆́зъ же, ꙗ҆́кѡ а҆гнѧ̀ неѕло́биво ведо́мо на заколе́нїе, не разꙋмѣ́хъ, ꙗ҆́кѡ на мѧ̀ помы́слиша по́мыслъ лꙋка́вый, глаго́люще: прїиди́те и҆ вложи́мъ дре́во во хлѣ́бъ є҆гѡ̀ и҆ и҆стреби́мъ є҆го̀ ѿ землѝ живꙋ́щихъ, и҆ и҆́мѧ є҆гѡ̀ да не помѧне́тсѧ ктомꙋ̀. |
|
20
|
20
|
| Κύριε κρίνων δίκαια, δοκιμάζων νεφροὺς καὶ καρδίας, ἴδοιμι τὴν παρὰ σοῦ ἐκδίκησιν ἐξ αὐτῶν, ὅτι πρὸς σὲ ἀπεκάλυψα τὸ δικαίωμά μου. | Гдⷭ҇ь саваѡ́ѳъ, сꙋдѧ́й првⷣнѡ, и҆спытꙋ́ѧй сердца̀ и҆ оу҆трѡ́бы, да ви́ждꙋ мще́нїе твоѐ на ни́хъ, ꙗ҆́кѡ къ тебѣ̀ ѿкры́хъ ѡ҆правда́нїе моѐ. |
|
21
|
21
|
| διὰ τοῦτο τάδε λέγει Κύριος ἐπὶ τοὺς ἄνδρας ᾿Αναθὼθ τοὺς ζητοῦντας τὴν ψυχήν μου, τοὺς λέγοντας· οὐ μὴ προφητεύσεις ἐπὶ τῷ ὀνόματι Κυρίου, εἰ δὲ μή, ἀποθάνῃ ἐν ταῖς χερσὶν ἡμῶν. | Сегѡ̀ ра́ди сїѧ̑ гл҃етъ гдⷭ҇ь на мꙋ́жы а҆наѳѡ̑ѳски и҆́щꙋщыѧ дꙋшѝ моеѧ̀, глаго́лющыѧ: да не прⷪ҇ро́чествꙋеши ѡ҆ и҆́мени гдⷭ҇ни, а҆́ще ли же нѝ, оу҆́мреши въ рꙋка́хъ на́шихъ. |
|
22
|
22
|
| ἰδοὺ ἐγὼ ἐπισκέψομαι ἐπ’ αὐτούς· οἱ νεανίσκοι αὐτῶν ἐν μαχαίρᾳ ἀποθανοῦνται, καὶ οἱ υἱοὶ αὐτῶν καὶ αἱ θυγατέρες αὐτῶν τελευτήσουσιν ἐν λιμῷ, | Сегѡ̀ ра́ди сїѧ̑ гл҃етъ гдⷭ҇ь си́лъ: сѐ, а҆́зъ посѣщꙋ̀ на ни́хъ: ю҆́нѡши и҆́хъ мече́мъ оу҆́мрꙋтъ, и҆ сы́нове и҆́хъ и҆ дщє́ри и҆́хъ сконча́ютсѧ гла́домъ, |
|
23
|
23
|
| καὶ ἐγκατάλειμμα οὐκ ἔσται αὐτῶν, ὅτι ἐπάξω κακὰ ἐπὶ τοὺς κατοικοῦντας ἐν ᾿Αναθώθ, ἐν ἐνιαυτῷ ἐπισκέψεως αὐτῶν. | и҆ ѡ҆ста́нка не бꙋ́детъ ѿ ни́хъ, наведꙋ́ бо ѕла̑ѧ на живꙋ́щыѧ во а҆наѳѡ́ѳѣ въ лѣ̑то посѣще́нїѧ и҆́хъ. |
|
Κεφάλαιο 12
|
Глава́ в҃і
|
|
1
|
1
|
| ΔΙΚΑΙΟΣ εἶ, Κύριε, ὅτι ἀπολογήσομαι πρὸς σέ, πλὴν κρίματα λαλήσω πρὸς σέ· τί ὅτι ὁδὸς ἀσεβῶν εὐοδοῦται, εὐθήνησαν πάντες οἱ ἀθετοῦντες ἀθετήματα; | Првⷣнъ є҆сѝ, гдⷭ҇и, ꙗ҆́кѡ ѿвѣща́ю къ тебѣ̀: ѻ҆ба́че сꙋдбы̑ возглаго́лю къ тебѣ̀: что̀, ꙗ҆́кѡ пꙋ́ть нечести́выхъ спѣ́етсѧ, оу҆гобзи́шасѧ всѝ творѧ́щїи беззакѡ́нїѧ; |
|
2
|
2
|
| ἐφύτευσας αὐτοὺς καὶ ἐρριζώθησαν· ἐτεκνοποιήσαντο καὶ ἐποίησαν καρπόν· ἐγγὺς εἶ σὺ τοῦ στόματος αὐτῶν καὶ πόρρω ἀπὸ τῶν νεφρῶν αὐτῶν. | Насади́лъ є҆сѝ и҆̀хъ, и҆ оу҆корени́шасѧ, ча̑да сотвори́ша и҆ сотвори́ша пло́дъ: бли́з̾ є҆сѝ ты̀ оу҆́стъ и҆́хъ, дале́че же ѿ оу҆тро́бъ и҆́хъ. |
|
3
|
3
|
| καὶ σύ, Κύριε, γινώσκεις με, δεδοκίμακας τὴν καρδίαν μου ἐναντίον σου· ἅγνισον αὐτοὺς εἰς ἡμέραν σφαγῆς αὐτῶν. | И҆ ты̀, гдⷭ҇и, разꙋмѣ́еши мѧ̀, ви́дѣлъ мѧ̀ є҆сѝ и҆ и҆скꙋси́лъ є҆сѝ се́рдце моѐ пред̾ тобо́ю: соберѝ и҆̀хъ ꙗ҆́кѡ ѻ҆́вцы на заколе́нїе и҆ ѡ҆чⷭ҇ти и҆̀хъ въ де́нь заколе́нїѧ и҆́хъ. |
|
4
|
4
|
| ἕως πότε πενθήσει ἡ γῆ καὶ πᾶς ὁ χόρτος τοῦ ἀγροῦ ξηρανθήσεται ἀπὸ κακίας τῶν κατοικούντων ἐν αὐτῇ; ἠφανίσθησαν κτήνη καὶ πετεινά, ὅτι εἶπαν· οὐκ ὄψεται ὁ Θεὸς ὁδοὺς ἡμῶν. | Доко́лѣ пла́кати и҆́мать землѧ̀, и҆ трава̀ всѧ̀ се́лнаѧ и҆́зсхнетъ ѿ ѕло́бы живꙋ́щихъ на не́й; Погибо́ша ско́ти и҆ пти̑цы, ꙗ҆́кѡ реко́ша: не оу҆́зритъ бг҃ъ пꙋті́й на́шихъ. |
|
5
|
5
|
| σοῦ οἱ πόδες τρέχουσι καὶ ἐκλύουσί σε· πῶς παρασκευάσῃ ἐφ’ ἵπποις καὶ ἐν γῇ εἰρήνης σὺ πέποιθας; πῶς ποιήσεις ἐν φρυάγματι τοῦ ᾿Ιορδάνου; | Но́зѣ твоѝ текꙋ́тъ и҆ разсла́блѧютъ тѧ̀: ка́кѡ оу҆гото́вишисѧ съ ко́ньми; и҆ въ землѝ ми́ра твоегѡ̀ оу҆пова́лъ є҆сѝ, ка́кѡ сотвори́ши въ шꙋ́мѣ і҆ѻрда́нстѣмъ; |
|
6
|
6
|
| ὅτι καὶ οἱ ἀδελφοί σου καὶ ὁ οἶκος τοῦ πατρός σου, καὶ οὗτοι ἠθέτησάν σε, καὶ αὐτοὶ ἐβόησαν, ἐκ τῶν ὀπίσω σου ἐπισυνήχθησαν· μὴ πιστεύσῃς ἐν αὐτοῖς, ὅτι λαλήσουσι πρός σε καλά. — | Поне́же и҆ бра́тїѧ твоѧ̑ и҆ до́мъ ѻ҆тца̀ твоегѡ̀, и҆ сі́и ѿверго́шасѧ тебє̀ и҆ ті́и возопи́ша, созадѝ тебє̀ собра́шасѧ: не вѣ́рꙋй и҆̀мъ, є҆гда̀ глаго́лати бꙋ́дꙋтъ тебѣ̀ блага̑ѧ. |
|
7
|
7
|
| ᾿Εγκαταλέλοιπα τὸν οἶκόν μου, ἀφῆκα τὴν κληρονομίαν μου, ἔδωκα τὴν ἠγαπημένην ψυχήν μου εἰς χεῖρας ἐχθρῶν αὐτῆς. | Ѡ҆ста́вихъ до́мъ мо́й, ѡ҆ста́вихъ достоѧ́нїе моѐ, да́хъ возлю́бленнꙋю дꙋ́шꙋ мою̀ въ рꙋ́ки врагѡ́въ є҆ѧ̀: |
|
8
|
8
|
| ἐγενήθη ἡ κληρονομία μου ἐμοὶ ὡς λέων ἐν δρυμῷ· ἔδωκεν ἐπ’ ἐμὲ τὴν φωνὴν αὐτῆς, διὰ τοῦτο ἐμίσησα αὐτήν. | бы́сть мнѣ̀ достоѧ́нїе моѐ ꙗ҆́кѡ ле́въ въ дꙋбра́вѣ, дадѐ проти́вꙋ менє̀ гла́съ сво́й: сегѡ̀ ра́ди возненави́дѣхъ є҆̀. |
|
9
|
9
|
| μὴ σπήλαιον ὑαίνης ἡ κληρονομία μου ἐμοὶ ἢ σπήλαιον κύκλῳ αὐτῆς; βαδίσατε, συναγάγετε πάντα τὰ θηρία τοῦ ἀγροῦ, καὶ ἐλθέτωσαν τοῦ φαγεῖν αὐτήν. | Не верте́пъ ли ѵе́нинъ достоѧ́нїе моѐ мнѣ̀, и҆лѝ пеще́ра ѡ҆́крестъ є҆гѡ̀; И҆ди́те, собери́те всѧ̑ ѕвѣ̑ри сє́лныѧ, и҆ да прїи́дꙋтъ снѣ́сти є҆̀. |
|
10
|
10
|
| ποιμένες πολλοὶ διέφθειραν τὸν ἀμπελῶνά μου, ἐμόλυναν τὴν μερίδα μου, ἔδωκαν τὴν μερίδα τὴν ἐπιθυμητήν μου εἰς ἔρημον ἄβατον, | Па́стырїе мно́зи растли́ша вїногра́дъ мо́й, ѡ҆скверни́ша ча́сть мою̀, да́ша ча́сть жела́емꙋю мою̀ въ пꙋсты́ню непрохо́днꙋю, |
|
11
|
11
|
| ἐτέθη εἰς ἀφανισμὸν ἀπωλείας, δι’ ἐμὲ ἀφανισμῷ ἠφανίσθη πᾶσα ἡ γῆ, ὅτι οὐκ ἔστιν ἀνὴρ τιθέμενος ἐν καρδίᾳ. | положи́ша въ потребле́нїе па́гꙋбы: менє̀ ра́ди разоре́нїемъ разоре́на є҆́сть всѧ̀ землѧ̀, ꙗ҆́кѡ ни є҆ди́нъ є҆́сть, и҆́же размышлѧ́етъ се́рдцемъ. |
|
12
|
12
|
| ἐπὶ πᾶσαν διεκβολὴν ἐν τῇ ἐρήμῳ ἦλθον ταλαιπωροῦντες, ὅτι μάχαιρα τοῦ Κυρίου καταφάγεται ἀπ’ ἄκρου τῆς γῆς ἕως ἄκρου τῆς γῆς, οὐκ ἔστιν εἰρήνη πάσῃ σαρκί. | Во всѧ́кїй пꙋ́ть пꙋсты́ни прїидо́ша ѡ҆пꙋстоша́ющїи, ꙗ҆́кѡ ме́чь гдⷭ҇ень поѧ́стъ ѿ кра́ѧ землѝ да́же до кра́ѧ є҆ѧ̀: нѣ́сть ми́ра всѧ́цѣй пло́ти. |
|
13
|
13
|
| ἐσπείρατε πυροὺς καὶ ἀκάνθας θερίζετε· οἱ κλῆροι αὐτῶν οὐκ ὠφελήσουσιν αὐτούς· αἰσχύνθητε ἀπὸ καυχήσεως ὑμῶν, ἀπὸ ὀνειδισμοῦ ἔναντι Κυρίου. — | Посѣ́ѧсте пшени́цꙋ, а҆ те́рнїе пожа́сте: достоѧ̑нїѧ и҆́хъ не полє́зна бꙋ́дꙋтъ и҆̀мъ: постыди́тесѧ стыдѣ́нїемъ ѿ похвале́нїѧ ва́шегѡ, ѿ поноше́нїѧ пред̾ гдⷭ҇емъ. |
|
14
|
14
|
| ῞Οτι τάδε λέγει Κύριος περὶ πάντων τῶν γειτόνων τῶν πονηρῶν τῶν ἁπτομένων τῆς κληρονομίας μου, ἧς ἐμέρισα τῷ λαῷ μου ᾿Ισραήλ· ἰδοὺ ἐγὼ ἀποσπῶ αὐτοὺς ἀπὸ τῆς γῆς αὐτῶν καὶ τὸν ᾿Ιούδαν ἐκβαλῶ ἐκ μέσου αὐτῶν. | Ꙗ҆́кѡ сїѧ̑ гл҃етъ гдⷭ҇ь ѡ҆ всѣ́хъ сосѣ́дѣхъ лꙋка́выхъ, прикаса́ющихсѧ наслѣ́дїю моемꙋ̀, є҆́же раздѣли́хъ лю́демъ мои̑мъ і҆и҃лю: сѐ, а҆́зъ и҆сто́ргнꙋ и҆̀хъ ѿ землѝ и҆́хъ и҆ до́мъ і҆ꙋ́динъ и҆зве́ргнꙋ ѿ среды̀ и҆́хъ: |
|
15
|
15
|
| καὶ ἔσται μετὰ τὸ ἐκβαλεῖν με αὐτοὺς ἐπιστρέψω καὶ ἐλεήσω αὐτοὺς καὶ κατοικιῶ αὐτούς, ἕκαστον εἰς τὴν κληρονομίαν αὐτοῦ καὶ ἕκαστον εἰς τὴν γῆν αὐτοῦ. | и҆ бꙋ́детъ, є҆гда̀ и҆сто́ргнꙋ и҆̀хъ, ѡ҆бращꙋ́сѧ и҆ поми́лꙋю и҆̀хъ, и҆ вселю̀ и҆̀хъ кого́ждо въ достоѧ́нїе своѐ и҆ кого́ждо въ зе́млю свою̀: |
|
16
|
16
|
| καὶ ἔσται ἐὰν μαθόντες μάθωσι τὴν ὁδὸν τοῦ λαοῦ μου, τοῦ ὀμνύειν τῷ ὀνόματί μου, ζῇ Κύριος, καθὼς ἐδίδαξαν τὸν λαόν μου ὀμνύειν τῇ Βάαλ, καὶ οἰκοδομηθήσονται ἐν μέσῳ τοῦ λαοῦ μου· | и҆ бꙋ́детъ, а҆́ще оу҆ча́щесѧ наꙋча́тсѧ пꙋтє́мъ люді́й мои́хъ, є҆́же клѧ́тисѧ и҆́менемъ мои́мъ, жи́въ гдⷭ҇ь, ꙗ҆́коже наꙋчи́ша люді́й мои́хъ клѧ́тисѧ ваа́ломъ, и҆ сози́ждꙋтсѧ посредѣ̀ люді́й мои́хъ: |
|
17
|
17
|
| ἐὰν δὲ μὴ ἐπιστρέψωσι, καὶ ἐξαρῶ τὸ ἔθνος ἐκεῖνο ἐξάρσει καὶ ἀπωλείᾳ. | а҆́ще же не послꙋ́шаютъ, и҆сто́ргнꙋ ꙗ҆зы́къ ѻ҆́ный и҆сторга́нїемъ и҆ погꙋбле́нїемъ, речѐ гдⷭ҇ь. |
|
Κεφάλαιο 13
|
Глава́ г҃і
|
|
1
|
1
|
| ΤΑΔΕ λέγει Κύριος· βάδισον καὶ κτῆσαι σεαυτῷ περίζωμα λινοῦν καὶ περίθου περὶ τὴν ὀσφύν σου, καὶ ἐν ὕδατι οὐ διελεύσεται. | Сїѧ̑ гл҃етъ гдⷭ҇ь ко мнѣ̀: и҆дѝ и҆ стѧжѝ себѣ̀ чре́сленикъ льнѧ́ный и҆ препоѧ́ши того̀ на чре́слѣхъ твои́хъ, и҆ въ во́дꙋ да не внесе́ши тогѡ̀. |
|
2
|
2
|
| καὶ ἐκτησάμην τὸ περίζωμα κατὰ τὸν λόγον Κυρίου καὶ περιέθηκα περὶ τὴν ὀσφύν μου. | И҆ стѧжа́хъ чре́сленикъ по словесѝ гдⷭ҇ню и҆ ѡ҆бложи́хъ ѡ҆́крестъ чре́слъ мои́хъ. |
|
3
|
3
|
| καὶ ἐγενήθη λόγος Κυρίου πρός με λέγων· | И҆ бы́сть сло́во гдⷭ҇не ко мнѣ̀ втори́цею, рекꙋ́щее: |
|
4
|
4
|
| λαβὲ τὸ περίζωμα τὸ περὶ τὴν ὀσφύν σου καὶ ἀνάστηθι καὶ βάδισον ἐπὶ τὸν Εὐφράτην καὶ κατάκρυψον αὐτὸ ἐκεῖ ἐν τῇ τρυμαλιᾷ τῆς πέτρας. | возмѝ чре́сленикъ, є҆го́же стѧжа́лъ є҆сѝ, и҆́же є҆́сть ѡ҆́крестъ чре́слъ твои́хъ, и҆ воста́ни и҆ и҆дѝ ко є҆ѵфра́тꙋ, и҆ скры́й того̀ та́мѡ во разсѣ́линѣ ка́меннѣ. |
|
5
|
5
|
| καὶ ἐπορεύθην καὶ ἔκρυψα αὐτὸ ἐν τῷ Εὐφράτῃ, καθὼς ἐνετείλατό μοι Κύριος. | И҆ и҆до́хъ и҆ скры́хъ того̀ во є҆ѵфра́тѣ, ꙗ҆́коже заповѣ́да мнѣ̀ гдⷭ҇ь. |
|
6
|
6
|
| καὶ ἐγένετο μεθ’ ἡμέρας πολλὰς καὶ εἶπε Κύριος πρός με· ἀνάστηθι, βάδισον ἐπὶ τὸν Εὐφράτην καὶ λαβὲ ἐκεῖθεν τὸ περίζωμα, ὃ ἐνετειλάμην σοι τοῦ κατακρύψαι ἐκεῖ. | И҆ бы́сть по дне́хъ мно́зѣхъ, и҆ речѐ гдⷭ҇ь ко мнѣ̀: воста́ни и҆ и҆дѝ ко є҆ѵфра́тꙋ, и҆ возмѝ ѿтꙋ́дꙋ чре́сленикъ, є҆го́же заповѣ́дахъ тебѣ̀ скры́ти та́мѡ. |
|
7
|
7
|
| καὶ ἐπορεύθην ἐπὶ τὸν Εὐφράτην ποταμὸν καὶ ὤρυξα καὶ ἔλαβον τὸ περίζωμα ἐκ τοῦ τόπου, οὗ κατώρυξα αὐτὸ ἐκεῖ, καὶ ἰδοὺ διεφθαρμένον ἦν, ὃ οὐ μὴ χρησθῇ εἰς οὐθέν. | И҆ и҆до́хъ ко є҆ѵфра́тꙋ и҆ раскопа́хъ, и҆ взѧ́хъ чре́сленикъ ѿ мѣ́ста, и҆дѣ́же скры́хъ є҆го̀, и҆ сѐ, и҆згни́лъ бѣ̀ (чре́сленикъ), ꙗ҆́кѡ ни на что́же бы́ти потре́бнꙋ є҆мꙋ̀. |
|
8
|
8
|
| καὶ ἐγενήθη λόγος Κυρίου πρός με λέγων· τάδε λέγει Κύριος· | И҆ бы́сть сло́во гдⷭ҇не ко мнѣ̀, рекꙋ́щее: сїѧ̑ гл҃етъ гдⷭ҇ь: |
|
9
|
9
|
| οὕτω φθερῶ τὴν ὕβριν ᾿Ιούδα καὶ τὴν ὕβριν ῾Ιερουσαλήμ, | та́кѡ согни́ти сотворю̀ горды́ню і҆ꙋ́динꙋ и҆ горды́ню і҆ерⷭ҇ли́млю, мно́гꙋю горды́ню сїю̀ люді́й си́хъ стропти́выхъ, |
|
10
|
10
|
| τὴν πολλὴν ταύτην ὕβριν, τοὺς μὴ βουλομένους ὑπακούειν τῶν λόγων μου καὶ πορευθέντας ὀπίσω θεῶν ἀλλοτρίων τοῦ δουλεύειν αὐτοῖς καὶ τοῦ προσκυνεῖν αὐτοῖς, καὶ ἔσονται ὥσπερ τὸ περίζωμα τοῦτο, ὃ οὐ χρησθήσεται εἰς οὐθέν. | и҆̀же не хотѧ́тъ послꙋ́шати слове́съ мои́хъ, ходѧ́щихъ во стропти́вствѣ се́рдца своегѡ̀ и҆ ше́дшихъ в̾слѣ́дъ богѡ́въ чꙋжди́хъ, да слꙋ́жатъ и҆̀мъ и҆ да покланѧ́ютсѧ и҆̀мъ: и҆ бꙋ́дꙋтъ ꙗ҆́коже чре́сленикъ то́й, и҆́же ни къ чемꙋ̀ потре́бенъ. |
|
11
|
11
|
| ὅτι καθάπερ κολλᾶται τὸ περίζωμα περὶ τὴν ὀσφὺν τοῦ ἀνθρώπου, οὕτως ἐκόλλησα πρὸς ἐμαυτὸν τὸν οἶκον τοῦ ᾿Ισραὴλ καὶ πάντα οἶκον ᾿Ιούδα τοῦ γενέσθαι μοι εἰς λαὸν ὀνομαστὸν καὶ εἰς καύχημα καὶ εἰς δόξαν, καὶ οὐκ εἰσήκουσάν μου. | Занѐ, ꙗ҆́коже придержи́тсѧ чре́сленикъ ко чреслѡ́мъ мꙋ́жа, та́кѡ прилѣпи́хъ мнѣ̀ (ве́сь) до́мъ і҆и҃левъ и҆ ве́сь до́мъ і҆ꙋ́динъ, речѐ гдⷭ҇ь: да бꙋ́дꙋтъ мнѣ̀ въ лю́ди и҆мени̑ты, и҆ въ хвалꙋ̀ и҆ въ сла́вꙋ, и҆ не послꙋ́шаша менѐ. |
|
12
|
12
|
| καὶ ἐρεῖς πρὸς τὸν λαὸν τοῦτον· πᾶς ἀσκὸς πληρωθήσεται οἴνου. καὶ ἔσται ἐὰν εἴπωσι πρός σε· μὴ γνόντες οὐ γνωσόμεθα ὅτι πᾶς ἀσκὸς πληρωθήσεται οἴνου; | И҆ рече́ши къ лю́демъ си̑мъ словеса̀ сїѧ̑: та́кѡ речѐ гдⷭ҇ь бг҃ъ і҆и҃левъ: всѧ́къ мѣ́хъ и҆спо́лнитсѧ вїна̀. И҆ бꙋ́детъ, а҆́ще рекꙋ́тъ къ тебѣ̀: є҆да̀ вѣ́дѧще не оу҆вѣ́мы, ꙗ҆́кѡ всѧ́къ мѣ́хъ и҆спо́лнитсѧ вїна̀; |
|
13
|
13
|
| καὶ ἐρεῖς πρὸς αὐτούς· τάδε λέγει Κύριος· ἰδοὺ ἐγὼ πληρῶ τοὺς κατοικοῦντας τὴν γῆν ταύτην καὶ τοὺς βασιλεῖς αὐτῶν τοὺς καθημένους υἱοὺς τοῦ Δαυὶδ ἐπὶ τοῦ θρόνου αὐτοῦ καὶ τοὺς ἱερεῖς καὶ τοὺς προφήτας καὶ τὸν ᾿Ιούδαν καὶ πάντας τοὺς κατοικοῦντας ἐν ῾Ιερουσαλὴμ μεθύσματι | и҆ рече́ши къ ни̑мъ: сїѧ̑ гл҃етъ гдⷭ҇ь: сѐ, а҆́зъ и҆спо́лню всѣ́хъ ѡ҆бита́телей землѝ сеѧ̀, и҆ царе́й и҆́хъ сѣдѧ́щихъ ѿ колѣ́на даві́дова на престо́лѣ и҆́хъ, и҆ свѧще́нники и҆ проро́ки, и҆ і҆ꙋ́дꙋ и҆ всѣ́хъ ѡ҆бита́ющихъ во і҆ерⷭ҇ли́мѣ пїѧ́нствомъ, |
|
14
|
14
|
| καὶ διασκορπιῶ αὐτοὺς ἄνδρα καὶ τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ καὶ τοὺς πατέρας αὐτῶν καὶ τοὺς υἱοὺς αὐτῶν ἐν τῷ αὐτῷ. οὐκ ἐπιποθήσω, λέγει Κύριος, καὶ οὐ φείσομαι, καὶ οὐκ οἰκτειρήσω ἀπὸ διαφθορᾶς αὐτῶν. | и҆ расточꙋ̀ и҆̀хъ, мꙋ́жа и҆ бра́та є҆гѡ̀, и҆ ѻ҆тцы̀ и҆́хъ и҆ сы́ны и҆́хъ вкꙋ́пѣ: не пожела́ю, речѐ гдⷭ҇ь, не пощажꙋ̀, и҆ не оу҆млⷭ҇рдюсѧ, є҆́же не погꙋби́ти и҆̀хъ. |
|
15
|
15
|
| ᾿Ακούσατε, καὶ ἐνωτίσασθε καὶ μὴ ἐπαίρεσθε, ὅτι Κύριος ἐλάλησε. | Слы́шите и҆ внемли́те, и҆ не возноси́тесѧ, ꙗ҆́кѡ гдⷭ҇ь гл҃алъ є҆́сть. |
|
16
|
16
|
| δότε τῷ Κυρίῳ Θεῷ ὑμῶν δόξαν πρὸ τοῦ συσκοτάσαι καὶ πρὸ τοῦ προσκόψαι πόδας ὑμῶν ἐπ’ ὄρη σκοτεινά, καὶ ἀναμενεῖτε εἰς φῶς, καὶ ἐκεῖ σκιὰ θανάτου, καὶ τεθήσονται εἰς σκότος. | Дади́те гдⷭ҇ꙋ бг҃ꙋ ва́шемꙋ сла́вꙋ пре́жде да́же не сме́ркнетсѧ и҆ пре́жде да́же не пре́ткнꙋтсѧ но́зѣ ва́ши ко гора́мъ тє́мнымъ: и҆ пождетѐ свѣ́та, и҆ та́мѡ сѣ́нь сме́ртнаѧ, и҆ положе́ни бꙋ́дꙋтъ во мра́къ. |
|
17
|
17
|
| ἐὰν δὲ μὴ ἀκούσητε, κεκρυμμένως κλαύσεται ἡ ψυχὴ ὑμῶν ἀπὸ προσώπου ὕβρεως, καὶ κατάξουσιν οἱ ὀφθαλμοὶ ὑμῶν δάκρυα, ὅτι συνετρίβη τὸ ποίμνιον Κυρίου. | А҆́ще же не послꙋ́шаете, въ та́йнѣ воспла́четсѧ дꙋша̀ ва́ша ѿ лица̀ горды́ни и҆ пла́чѧ воспла́четъ, и҆ и҆зведꙋ́тъ ѻ҆́чи ва́ши сле́зы, ꙗ҆́кѡ сотре́но є҆́сть ста́до гдⷭ҇не. |
|
18
|
18
|
| εἴπατε τῷ βασιλεῖ καὶ τοῖς δυναστεύουσι· ταπεινώθητε καὶ καθίσατε, ὅτι καθῃρέθη ἀπὸ κεφαλῆς ὑμῶν στέφανος δόξης ὑμῶν. | Рцы́те царю̀ и҆ влады́камъ: смири́тесѧ, сѧ́дите, ꙗ҆́кѡ взѧ́тсѧ ѿ главы̀ ва́шеѧ вѣне́цъ сла́вы ва́шеѧ. |
|
19
|
19
|
| πόλεις αἱ πρὸς νότον συνεκλείσθησαν. καὶ οὐκ ἦν ὁ ἀνοίγων· ἀπῳκίσθη ᾿Ιούδας, συνετέλεσεν ἀποικίαν τελείαν. — | Гра́ды ю҆́жнїи затворе́ни сꙋ́ть, и҆ нѣ́сть ѿверза́ѧй: преведе́нъ є҆́сть ве́сь і҆ꙋ́да, соверши́ша преселе́нїе соверше́нное. |
|
20
|
20
|
| ᾿Ανάλαβε ὀφθαλμούς σου, ῾Ιερουσαλήμ, καὶ ἴδε τοὺς ἐρχομένους ἀπὸ βορρᾶ· ποῦ ἐστι τὸ ποίμνιον, ὃ ἐδόθη σοι, πρόβατα δόξης σου; | Воздви́гни ѻ҆́чи твоѝ, і҆ерⷭ҇ли́ме, и҆ ви́ждь приходѧ́щыѧ ѿ сѣ́вера: гдѣ̀ ста́до да́ное тебѣ̀, ѻ҆́вцы сла́вы твоеѧ̀; |
|
21
|
21
|
| τί ἐρεῖς ὅταν ἐπισκέπτωνταί σε; καὶ σὺ ἐδίδαξας αὐτοὺς ἐπὶ σὲ μαθήματα εἰς ἀρχήν· οὐκ ὠδῖνες καθέξουσί σε καθὼς γυναῖκα τίκτουσαν; | Что̀ рече́ши, є҆гда̀ посѣтѧ́тъ тѧ̀; и҆ ты̀ наꙋчи́лъ є҆сѝ и҆̀хъ на тѧ̀ оу҆че́нїемъ въ нача́лство: є҆да̀ не ѡ҆б̾и́мꙋтъ тѧ̀ бѡлѣ́зни ꙗ҆́кѡ женꙋ̀ родѧ́щꙋю; |
|
22
|
22
|
| καὶ ἐὰν εἴπῃς ἐν τῇ καρδίᾳ σου· διατί ἀπήντησέ μοι ταῦτα; διὰ τὸ πλῆθος τῆς ἀδικίας σου ἀνεκαλύφθη τὰ ὀπίσθιά σου παραδειγματισθῆναι τὰς πτέρνας σου. | А҆́ще же рече́ши въ се́рдцы твое́мъ: почто̀ прїидо́ша мѝ сїѧ̑; за мно́жество беззако́нїѧ твоегѡ̀ ѿкровє́на сꙋ́ть за̑днѧѧ твоѧ̑, да ѡ҆брꙋ̑ганы бꙋ́дꙋтъ стѡпы̀ твоѧ̑. |
|
23
|
23
|
| εἰ ἀλλάξεται Αἰθίοψ τὸ δέρμα αὐτοῦ καὶ πάρδαλις τὰ ποικίλματα αὐτῆς, καὶ ὑμεῖς δυνήσεσθε εὖ ποιῆσαι μεμαθηκότες τὰ κακά. | А҆́ще премѣни́тъ є҆ѳїо́плѧнинъ ко́жꙋ свою̀, и҆ ры́сь пестрѡты̀ своѧ̑, и҆ вы̀ мо́жете благотвори́ти наꙋчи́вшесѧ ѕлꙋ̀. |
|
24
|
24
|
| καὶ διέσπειρα αὐτοὺς ὡς φρύγανα φερόμενα ἀπὸ ἀνέμου εἰς ἔρημον. | И҆ развѣ́ю и҆̀хъ, ꙗ҆́кѡ сте́блїе носи́мое вѣ́тромъ въ пꙋсты́ню. |
|
25
|
25
|
| οὕτως ὁ κλῆρός σου καὶ μερὶς τοῦ ἀπειθεῖν ὑμᾶς ἐμοί, λέγει Κύριος, ὡς ἐπελάθου μου καὶ ἤλπισας ἐπὶ ψεύδεσι. | Се́й жре́бїй тво́й и҆ ча́сть непоко́рства твоегѡ̀ на мѧ̀, гл҃етъ гдⷭ҇ь, ꙗ҆́кѡ забы́лъ є҆сѝ мѧ̀ и҆ надѣ́ѧлсѧ на лжꙋ̀: |
|
26
|
26
|
| κἀγὼ ἀποκαλύψω τὰ ὀπίσω σου ἐπὶ τὸ πρόσωπόν σου, καὶ ὀφθήσεται ἡ ἀτιμία σου. | тѣ́мже и҆ а҆́зъ ѡ҆бнажꙋ̀ бе́дры твоѧ̑ проти́вꙋ лица̀ твоегѡ̀, и҆ ꙗ҆ви́тсѧ срамота̀ твоѧ̀ |
|
27
|
27
|
| καὶ ἡ μοιχεία σου καὶ ὁ χρεμετισμός σου καὶ ἡ ἀπαλλοτρίωσις τῆς πορνείας σου ἐπὶ τῶν βουνῶν, καὶ ἐν τοῖς ἀγροῖς ἑώρακα τὰ βδελύγματά σου· οὐαί σοι, ῾Ιερουσαλήμ, ὅτι οὐκ ἐκαθαρίσθης ὀπίσω μου· ἕως τίνος ἔτι; | и҆ прелюбодѣ́йство твоѐ, и҆ ржа́нїе твоѐ и҆ ѿчꙋжде́нїе блꙋда̀ твоегѡ̀: на гора́хъ и҆ на се́лѣхъ ви́дѣхъ ме́рзѡсти твоѧ̑. Го́ре тебѣ̀, і҆ерⷭ҇ли́ме, ꙗ҆́кѡ не ѡ҆чи́стилсѧ є҆сѝ, послѣ́дꙋѧ мнѣ̀. Доко́лѣ є҆щѐ; |
|
Κεφάλαιο 14
|
Глава́ д҃і
|
|
1
|
1
|
| Καὶ ἐγένετο λόγος Κυρίου πρὸς ῾Ιερεμίαν περὶ τῆς ἀβροχίας. | И҆ бы́сть сло́во гдⷭ҇не ко і҆еремі́и ѡ҆ бездо́ждїи. |
|
2
|
2
|
| ΕΠΕΝΘΗΣΕΝ ἡ ᾿Ιουδαία, καὶ αἱ πύλαι αὐτῆς ἐκενώθησαν καὶ ἐσκοτώθησαν ἐπὶ τῆς γῆς, καὶ ἡ κραυγὴ τῆς ῾Ιερουσαλὴμ ἀνέβη. | Рыда́ла і҆ꙋде́а, и҆ врата̀ є҆ѧ̀ разрꙋши́шасѧ, и҆ ѡ҆темни́шасѧ на землѝ, и҆ во́пль і҆ерⷭ҇ли́ма взы́де. |
|
3
|
3
|
| καὶ οἱ μεγιστᾶνες αὐτῆς ἀπέστειλαν τοὺς νεωτέρους αὐτῶν ἐφ’ ὕδωρ· ἤλθοσαν ἐπὶ τὰ φρέατα καὶ οὐχ εὕροσαν ὕδωρ καὶ ἀπέστρεψαν τὰ ἀγγεῖα αὐτῶν κενά. | И҆ вельмѡ́жи є҆гѡ̀ посла́ша ме́ншихъ свои́хъ къ водѣ̀: прїидо́ша на кла̑дѧзи и҆ не ѡ҆брѣто́ша воды̀, и҆ ѿнесо́ша сосꙋ́ды своѧ̑ тщы̀: постыжде́ни сꙋ́ть и҆ посра́млени, и҆ покры́ша главы̑ своѧ̑. |
|
4
|
4
|
| καὶ τὰ ἔργα τῆς γῆς ἐξέλιπεν, ὅτι οὐκ ἦν ὑετός· ᾐσχύνθησαν οἱ γεωργοί, ἐπεκάλυψαν τὰς κεφαλὰς αὐτῶν. | И҆ дѣла̀ землѝ ѡ҆скꙋдѣ́ша, ꙗ҆́кѡ не бѧ́ше дождѧ̀ на зе́млю: постыжде́ни сꙋ́ть земледѣ́лцы, покры́ша главы̑ своѧ̑. |
|
5
|
5
|
| καὶ ἔλαφοι ἐν ἀγρῷ ἔτεκον καὶ ἐγκατέλιπον, ὅτι οὐκ ἦν βοτάνη. | И҆ є҆лє́ницы на ни́вѣ роди́ша и҆ ѡ҆ста́виша, ꙗ҆́кѡ не бѣ̀ травы̀. |
|
6
|
6
|
| ὄνοι ἄγριοι ἔστησαν ἐπὶ νάπας· εἵλκυσαν ἄνεμον, ἐξέλιπον οἱ ὀφθαλμοὶ αὐτῶν, ὅτι οὐκ ἦν χόρτος ἀπὸ λαοῦ ἀδικίας. | Ѻ҆на́гри ста́ша на ка́менїихъ, бра́ша въ себѐ вѣ́тръ ꙗ҆́кѡ ѕмі́еве, ѡ҆скꙋдѣ́ша ѻ҆́чи и҆́хъ, ꙗ҆́кѡ не бѣ̀ травы̀. |
|
7
|
7
|
| εἰ αἱ ἁμαρτίαι ἡμῶν ἀντέστησαν ἡμῖν, Κύριε, ποίησον ἡμῖν ἕνεκέν σου, ὅτι πολλαὶ αἱ ἁμαρτίαι ἡμῶν ἐναντίον σου, ὅτι σοὶ ἡμάρτομεν. | Беззакѡ́нїѧ на̑ша противꙋста́ша на́мъ: гдⷭ҇и, сотворѝ на́мъ ра́ди и҆́мене твоегѡ̀, ꙗ҆́кѡ мно́зи грѣсѝ на́ши пред̾ тобо́ю, тебѣ̀ согрѣши́хомъ. |
|
8
|
8
|
| ὑπομονὴ ᾿Ισραήλ, Κύριε, καὶ σῴζεις ἐν καιρῷ κακῶν· ἱνατί ἐγενήθης ὡσεὶ πάροικος ἐπὶ τῆς γῆς καὶ ὡς αὐτόχθων ἐκκλίνων εἰς κατάλυμα; | Ѡ҆жида́нїе і҆и҃лево, гдⷭ҇и, сп҃си́телю на́шъ во вре́мѧ ско́рби! вскꙋ́ю ꙗ҆́кѡ пришле́цъ є҆сѝ на землѝ и҆ ꙗ҆́кѡ пꙋ́тникъ оу҆кланѧ́ющьсѧ во вита́лище; |
|
9
|
9
|
| μὴ ἔσῃ ὥσπερ ἄνθρωπος ὑπνῶν ἢ ὡς ἀνὴρ οὐ δυνάμενος σῴζειν; καὶ σὺ ἐν ἡμῖν εἶ, Κύριε, καὶ τὸ ὄνομά σου ἐπικέκληται ἐφ’ ἡμᾶς· μὴ ἐπιλάθῃ ἡμῶν. | Є҆да̀ бꙋ́деши ꙗ҆́коже человѣ́къ спѧ́й, и҆лѝ а҆́ки мꙋ́жъ не могі́й спастѝ; ты́ же въ на́съ є҆сѝ, гдⷭ҇и, и҆ и҆́мѧ твоѐ при́звано бы́сть на на́съ, не забꙋ́ди на́съ. |
|
10
|
10
|
| οὕτως λέγει Κύριος τῷ λαῷ τούτῳ· ἠγάπησαν κινεῖν πόδας αὐτῶν καὶ οὐκ ἐφείσαντο, καὶ ὁ Θεὸς οὐκ εὐδόκησεν ἐν αὐτοῖς· νῦν μνησθήσεται τῆς ἀδικίας αὐτῶν. | Сїѧ̑ гл҃етъ гдⷭ҇ь лю́демъ си̑мъ: возлюби́ша подвиза́ти но́зѣ своѝ и҆ не оу҆поко́ишасѧ, и҆ бг҃ъ не бл҃гопоспѣшѝ въ ни́хъ, нн҃ѣ воспомѧне́тъ беззакѡ́нїѧ и҆́хъ и҆ посѣти́тъ грѣхѝ и҆́хъ. |
|
11
|
11
|
| καὶ εἶπε Κύριος πρός με· μὴ προσεύχου περὶ τοῦ λαοῦ τούτου εἰς ἀγαθά· | И҆ речѐ гдⷭ҇ь ко мнѣ̀: не моли́сѧ ѡ҆ лю́дехъ си́хъ во бла́го: |
|
12
|
12
|
| ὅτι ἐὰν νηστεύσωσιν, οὐκ εἰσακούσομαι τῆς δεήσεως αὐτῶν, καὶ ἐὰν προσενέγκωσιν ὁλοκαυτώματα καὶ θυσίας, οὐκ εὐδοκήσω ἐν αὐτοῖς, ὅτι ἐν μαχαίρᾳ καὶ ἐν λιμῷ καί ἐν θανάτῳ ἐγὼ συντελέσω αὐτούς. | є҆гда̀ пости́тисѧ бꙋ́дꙋтъ, не оу҆слы́шꙋ проше́нїѧ и҆́хъ, и҆ а҆́ще принесꙋ́тъ всесожжє́нїѧ и҆ жє́ртвы, не бл҃говолю̀ въ ни́хъ: ꙗ҆́кѡ мече́мъ и҆ гла́домъ и҆ мо́ромъ а҆́зъ сконча́ю и҆̀хъ. |
|
13
|
13
|
| καὶ εἶπα· ὦ Κύριε, ἰδοὺ οἱ προφῆται αὐτῶν προφητεύουσι καὶ λέγουσιν· οὐκ ὄψεσθε μάχαιραν, οὐδὲ λιμὸς ἔσται ἐν ὑμῖν, ὅτι ἀλήθειαν καὶ εἰρήνην δώσω ἐπὶ τῆς γῆς καὶ ἐν τῷ τόπῳ τούτῳ. | И҆ реко́хъ: сы́й гдⷭ҇и бж҃е, сѐ, проро́цы и҆́хъ прорица́ютъ и҆ глаго́лютъ: не оу҆́зрите меча̀, и҆ гла́дъ не бꙋ́детъ ва́мъ, но и҆́стинꙋ и҆ ми́ръ да́мъ на землѝ и҆ на мѣ́стѣ се́мъ. |
|
14
|
14
|
| καὶ εἶπε Κύριος πρός με· ψευδῆ οἱ προφῆται προφητεύουσιν ἐπὶ τῷ ὀνόματί μου, οὐκ ἀπέστειλα αὐτοὺς καὶ οὐκ ἐνετειλάμην αὐτοῖς καὶ οὐκ ἐλάλησα πρὸς αὐτούς· ὅτι ὁράσεις ψευδεῖς καὶ μαντείας καὶ οἰωνίσματα καὶ προαιρέσεις καρδίας αὐτῶν αὐτοὶ προφητεύουσιν ὑμῖν. | И҆ речѐ гдⷭ҇ь ко мнѣ̀: лжи́вѡ проро́цы прорица́ютъ во и҆́мѧ моѐ, не посла́хъ и҆́хъ, ни заповѣ́дахъ и҆̀мъ, ни гл҃алъ є҆́смь къ ни̑мъ: поне́же видѣ̑нїѧ лжи̑ва и҆ гада̑нїѧ и҆ волшє́бства и҆ произво́лы се́рдца своегѡ̀ ті́и прорица́ютъ ва́мъ. |
|
15
|
15
|
| διὰ τοῦτο τάδε λέγει Κύριος περὶ τῶν προφητῶν τῶν προφητευόντων ἐπὶ τῷ ὀνόματί μου ψευδῆ, καὶ ἐγὼ οὐκ ἀπέστειλα αὐτούς, οἳ λέγουσι· μάχαιρα καὶ λιμὸς οὐκ ἔσται ἐπὶ τῆς γῆς ταύτης· ἐν θανάτῳ νοσερῷ ἀποθανοῦνται καὶ ἐν λιμῷ συντελεσθήσονται οἱ προφῆται | Сегѡ̀ ра́ди сїѧ̑ гл҃етъ гдⷭ҇ь ѡ҆ проро́цѣхъ, и҆̀же проро́чествꙋютъ во и҆́мѧ моѐ лѡ́жнаѧ, и҆ а҆́зъ не посла́хъ и҆́хъ, и҆̀же глаго́лютъ: ме́чь и҆ гла́дъ не бꙋ́детъ на землѝ се́й: сме́ртїю лю́тою оу҆́мрꙋтъ и҆ гла́домъ сконча́ютсѧ проро́цы ті́и. |
|
16
|
16
|
| καὶ ὁ λαός, οἷς αὐτοὶ προφητεύουσιν αὐτοῖς, καὶ ἔσονται ἐρριμμένοι ἐν ταῖς διόδοις ῾Ιερουσαλὴμ ἀπὸ προσώπου μαχαίρας καὶ τοῦ λιμοῦ, καὶ οὐκ ἔσται ὁ θάπτων αὐτούς, καὶ αἱ γυναῖκες αὐτῶν καὶ οἱ υἱοὶ αὐτῶν καὶ αἱ θυγατέρες αὐτῶν· καὶ ἐκχεῶ ἐπ’ αὐτοὺς τὰ κακὰ αὐτῶν. | И҆ лю́дїе, и҆̀мже ті́и проро́чествꙋютъ, бꙋ́дꙋтъ и҆зве́ржени на пꙋте́хъ і҆ерⷭ҇ли́ма ѿ лица̀ меча̀ и҆ гла́да, и҆ не бꙋ́детъ погреба́ѧй и҆̀хъ, и҆ жєны̀ и҆́хъ и҆ сы́нове и҆́хъ и҆ дщє́ри и҆́хъ, и҆ и҆злїю̀ на ни́хъ ѕла̑ѧ и҆́хъ. |
|
17
|
17
|
| καὶ ἐρεῖς πρὸς αὐτοὺς τὸν λόγον τοῦτον· καταγάγετε ἐπ’ ὀφθαλμοὺς ὑμῶν δάκρυα ἡμέρας καὶ νυκτός, καὶ μὴ διαλιπέτωσαν, ὅτι συντρίμματι συνετρίβη θυγάτηρ λαοῦ μου καὶ πληγὴ ὀδυνηρὰ σφόδρα. | И҆ рече́ши къ ни̑мъ сло́во сїѐ: да и҆зведꙋ́тъ ѻ҆́чи ва́ши сле́зы де́нь и҆ но́щь, и҆ да не преста́нꙋтъ, ꙗ҆́кѡ сотре́нїемъ вели́кимъ сотре́на (дѣ́ва) дще́рь люді́й мои́хъ и҆ ꙗ҆́звою ѕло́ю ѕѣлѡ̀. |
|
18
|
18
|
| ἐὰν ἐξέλθω εἰς τὸ πεδίον, καὶ ἰδοὺ τραυματίαι μαχαίρας, καὶ ἐὰν εἰσέλθω εἰς τὴν πόλιν, καὶ ἰδοὺ πόνος λιμοῦ· ὅτι ἱερεὺς καὶ προφήτης ἐπορεύθησαν εἰς γῆν, ἣν οὐκ ᾔδεισαν. | А҆́ще и҆зы́дꙋ на по́ле, и҆ сѐ, закла́ни мече́мъ: и҆ а҆́ще вни́дꙋ во гра́дъ, и҆ сѐ, и҆ста́ѧвшїи гла́домъ: ꙗ҆́кѡ проро́къ и҆ свѧще́нникъ ѿидо́ша въ зе́млю, є҆ѧ́же не вѣ́дѧхꙋ. |
|
19
|
19
|
| μὴ ἀποδοκιμάζων ἀπεδοκίμασας τὸν ᾿Ιούδαν, καὶ ἀπὸ Σιὼν ἀπέστη ἡ ψυχή σου; ἱνατί ἔπαισας ἡμᾶς, καὶ οὐκ ἔστιν ἡμῖν ἴασις; ὑπεμείναμεν εἰς εἰρήνην, καὶ οὐκ ἦν ἀγαθά· εἰς καιρὸν ἰάσεως, καὶ ἰδοὺ ταραχή. | Є҆да̀ ѿме́щꙋщь ѿве́рглъ є҆сѝ і҆ꙋ́дꙋ, и҆ ѿ сїѡ́на ѿстꙋпѝ дш҃а̀ твоѧ̀; вскꙋ́ю порази́лъ є҆сѝ на́съ, и҆ нѣ́сти на́мъ и҆сцѣле́нїѧ; жда́хомъ ми́ра, и҆ не бѧ́хꙋ блага̑ѧ: вре́мене оу҆врачева́нїѧ, и҆ сѐ, боѧ́знь. |
|
20
|
20
|
| ἔγνωμεν, Κύριε, ἁμαρτήματα ἡμῶν, ἀδικίας πατέρων ἡμῶν, ὅτι ἡμάρτομεν ἐναντίον σου. | Позна́хомъ, гдⷭ҇и, грѣхѝ на́шѧ, беззакѡ́нїѧ ѻ҆тє́цъ на́шихъ, ꙗ҆́кѡ согрѣши́хомъ пред̾ тобо́ю. |
|
21
|
21
|
| κόπασον διὰ τὸ ὄνομά σου, μὴ ἀπολέσῃς θρόνον δόξης σου· μνήσθητι, μὴ διασκεδάσῃς τὴν διαθήκην σου τὴν μεθ’ ἡμῶν. | Преста́ни ра́ди и҆́мене твоегѡ̀, не погꙋбѝ прⷭ҇то́ла сла́вы твоеѧ̀: воспомѧнѝ, не разорѝ завѣ́та твоегѡ̀ и҆́же съ на́ми. |
|
22
|
22
|
| μὴ ἔστιν ἐν εἰδώλοις τῶν ἐθνῶν ὑετίζων; καὶ εἰ ὁ οὐρανὸς δώσει πλησμονὴν αὐτοῦ, οὐχὶ σὺ εἶ αὐτός; καὶ ὑπομενοῦμέν σε, Κύριε, ὅτι σὺ ἐποίησας πάντα ταῦτα. | Є҆да̀ є҆́сть во и҆зва́ѧнныхъ ꙗ҆зы́ческихъ, и҆́же дожди́тъ; и҆лѝ небеса̀ мо́гꙋтъ да́ти вла́гꙋ свою̀; не ты́ ли є҆сѝ, гдⷭ҇и бж҃е на́шъ; и҆ пожде́мъ тебѐ, гдⷭ҇и, ты́ бо сотвори́лъ є҆сѝ всѧ̑ сїѧ̑. |
|
Κεφάλαιο 15
|
Глава́ є҃і
|
|
1
|
1
|
| ΚΑΙ εἶπε Κύριος πρός με· ἐὰν στῇ Μωσῆς καὶ Σαμουὴλ πρὸ προσώπου μου, οὐκ ἔστιν ἡ ψυχή μου πρὸς αὐτούς· ἐξαπόστειλον τὸν λαὸν τοῦτον, καὶ ἐξελθέτωσαν. | И҆ речѐ гдⷭ҇ь ко мнѣ̀: а҆́ще ста́нꙋтъ мѡѷсе́й и҆ самꙋи́лъ пред̾ лице́мъ мои́мъ, нѣ́сть дш҃а̀ моѧ̀ къ лю́демъ си̑мъ: и҆зри́ни тѣ́хъ (ѿ лица̀ моегѡ̀), и҆ да и҆зы́дꙋтъ. |
|
2
|
2
|
| καὶ ἔσται ἐὰν εἴπωσι πρὸς σέ· ποῦ ἐξελευσόμεθα; καὶ ἐρεῖς πρὸς αὐτούς· τάδε λέγει Κύριος· ὅσοι εἰς θάνατον, εἰς θάνατον· καὶ ὅσοι εἰς μάχαιραν, εἰς μάχαιραν· καί ὅσοι εἰς λιμόν, εἰς λιμόν· καὶ ὅσοι εἰς αἰχμαλωσίαν, εἰς αἰχμαλωσίαν. | И҆ бꙋ́детъ, а҆́ще рекꙋ́тъ къ тебѣ̀: ка́мѡ и҆зы́демъ; и҆ рече́ши къ ни̑мъ: сїѧ̑ гл҃етъ гдⷭ҇ь: и҆̀же ко сме́рти, ко сме́рти: и҆ и҆̀же къ мечꙋ̀, къ мечꙋ̀: и҆ и҆̀же ко гла́дꙋ, ко гла́дꙋ: и҆ и҆̀же ко плѣне́нїю, ко плѣне́нїю. |
|
3
|
3
|
| καὶ ἐκδικήσω ἐπ’ αὐτοὺς τέσσαρα εἴδη, λέγει Κύριος· τὴν μάχαιραν εἰς σφαγὴν καὶ τοὺς κύνας εἰς διασπασμὸν καὶ τὰ θηρία τῆς γῆς καὶ τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ εἰς βρῶσιν καὶ εἰς διαφθοράν. | И҆ ѿмщꙋ̀ и҆̀мъ четы́рьми ѡ҆́бразы, речѐ гдⷭ҇ь: ме́чь на закла́нїе, и҆ псѝ на растерза́нїе, и҆ пти̑цы небесѐ и҆ ѕвѣ́рїе землѝ на пожрє́нїѧ и҆ расхище́нїе. |
|
4
|
4
|
| καὶ παραδώσω αὐτοὺς εἰς ἀνάγκας πάσαις ταῖς βασιλείαις τῆς γῆς διὰ Μανασσῆ υἱὸν ᾿Εζεκίου βασιλέως ᾿Ιούδα, περὶ πάντων ὧν ἐποίησεν ἐν ῾Ιερουσαλήμ. | И҆ преда́мъ и҆̀хъ во оу҆тѣсне́нїе всѣ̑мъ ца́рствамъ зємны́мъ, ра́ди манассі́и сы́на є҆зекі́ина царѧ̀ і҆ꙋ́дина за всѧ̑, ꙗ҆̀же сотворѝ во і҆ерⷭ҇ли́мѣ. |
|
5
|
5
|
| τίς φείσεται ἐπὶ σοί, ῾Ιερουσαλήμ; καὶ τίς δειλιάσει ἐπὶ σοί; ἢ τίς ἀνακάμψει εἰς εἰρήνην σοι; | Кто̀ оу҆милосе́рдитсѧ къ тебѣ̀, і҆ерⷭ҇ли́ме; и҆ кто̀ поскорби́тъ ѡ҆ тебѣ̀, и҆лѝ кто̀ по́йдетъ моли́ти ѡ҆ ми́рѣ тебѣ̀; |
|
6
|
6
|
| σὺ ἀπεστράφης με, λέγει Κύριος, ὀπίσω πορεύσῃ, καὶ ἐκτενῶ τὴν χεῖρά μου καὶ διαφθερῶ σε, καὶ οὐκέτι ἀνήσω αὐτούς. | Ты̀ ѡ҆ста́вилъ мѧ̀ є҆сѝ, речѐ гдⷭ҇ь, вспѧ́ть поше́лъ є҆сѝ: и҆ прострꙋ̀ рꙋ́кꙋ мою̀ на тѧ̀ и҆ оу҆бїю́ тѧ, и҆ ктомꙋ̀ не пощажꙋ̀ и҆́хъ |
|
7
|
7
|
| καὶ διασπερῶ αὐτοὺς ἐν διασπορᾷ· ἐν πύλαις λαοῦ μου ἠτεκνώθησαν, ἀπώλεσαν τὸν λαόν μου διὰ τὰς κακίας αὐτῶν. | и҆ расточꙋ̀ и҆̀хъ расточе́нїемъ во вратѣ́хъ люді́й мои́хъ: ѡ҆безча́дѣша, погꙋби́ша люді́й мои́хъ ѕло́бами свои́ми, и҆ не ѡ҆брати́шасѧ. |
|
8
|
8
|
| ἐπληθύνθησαν αἱ χῆραι αὐτῶν ὑπὲρ τὴν ἄμμον τῆς θαλάσσης· ἐπήγαγον ἐπὶ μητέρα νεανίσκους ταλαιπωρίαν ἐν μεσημβρίᾳ, ἐπέρριψα ἐπ’ αὐτὴν ἐξαίφνης τρόμον καὶ σπουδήν. | Оу҆мно́жишасѧ вдови̑цы и҆́хъ па́че песка̀ морска́гѡ: наведо́хъ на ма́терь ю҆́ношы, бѣ́дность ѡ҆ полꙋ́дни, наверго́хъ на ню̀ внеза́пꙋ стра́хъ и҆ тре́петъ. |
|
9
|
9
|
| ἐκενώθη ἡ τίκτουσα ἑπτά, ἀπεκάκισεν ἡ ψυχὴ αὐτῆς, ἐπέδυ ὁ ἥλιος αὐτῇ ἔτι μεσούσης τῆς ἡμέρας, κατῃσχύνθη καὶ ὠνειδίσθη· τοὺς καταλοίπους αὐτῶν εἰς μάχαιραν δώσω ἐναντίον τῶν ἐχθρῶν αὐτῶν. | Пра́здна бы́сть роди́вшаѧ се́дмь, ѡ҆скꙋдѣ̀ дꙋша̀ є҆ѧ̀, за́йде є҆́й со́лнце є҆щѐ средѣ̀ полꙋ́дне, постыжде́на бы́сть и҆ оу҆коре́на: про́чыѧ и҆́хъ въ ме́чь да́мъ пред̾ враги̑ и҆́хъ, речѐ гдⷭ҇ь. |
|
10
|
10
|
| Οἴμοι ἐγὼ μῆτερ, ὡς τίνα με ἔτεκες; ἄνδρα δικαζόμενον καὶ διακρινόμενον πάσῃ τῇ γῇ· οὔτε ὠφέλησα, οὔτε ὠφέλησέ με οὐδείς· ἡ ἰσχύς μου ἐξέλιπεν ἐν τοῖς καταρωμένοις με. | Го́ре мнѣ̀, ма́ти (моѧ̀), вскꙋ́ю мѧ̀ родила̀ є҆сѝ мꙋ́жа при́телнаго и҆ сꙋди́маго по все́й землѝ; не заѧ́хъ, нижѐ заѧ́тъ оу҆ менє̀ кто̀: си́ла моѧ̀ ѡ҆скꙋдѣ̀ ѿ кленꙋ́щихъ мѧ̀, (речѐ гдⷭ҇ь). |
|
11
|
11
|
| γένοιτο, δέσποτα, κατευθυνόντων αὐτῶν, εἰ μὴ παρέστην σοι ἐν καιρῷ τῶν κακῶν αὐτῶν καὶ ἐν καιρῷ θλίψεως αὐτῶν εἰς ἀγαθὰ πρὸς τὸν ἐχθρόν. | Бꙋ́ди, влⷣко, и҆справлѧ́ющымъ и҆̀мъ: а҆́ще не притеко́хъ ко тебѣ̀ во вре́мѧ ѡ҆ѕлобле́нїѧ и҆́хъ и҆ во вре́мѧ ско́рби и҆́хъ, во блага̑ѧ на врага̀. |
|
12
|
12
|
| εἰ γνωσθήσεται σίδηρος; καὶ περιβόλαιον χαλκοῦν ἡ ἰσχύς σου. | Є҆да̀ позна́етсѧ желѣ́зо; и҆ ѡ҆дѣѧ́нїе мѣ́дѧно крѣ́пость твоѧ̀. |
|
13
|
13
|
| καὶ τοὺς θησαυρούς σου εἰς προνομὴν δώσω ἀντάλλαγμα διὰ πάσας τὰς ἁμαρτίας σου καὶ ἐν πᾶσι τοῖς ὁρίοις σου. | И҆ сокрѡ́вища твоѧ̑ въ расхище́нїе да́мъ, и҆змѣ́нꙋ за всѧ̑ грѣхѝ твоѧ̑, и҆ во всѣ́хъ предѣ́лѣхъ твои́хъ: |
|
14
|
14
|
| καὶ καταδουλώσω σε κύκλῳ τοῖς ἐχθροῖς σου ἐν τῇ γῇ, ᾗ οὐκ ᾔδεις· ὅτι πῦρ ἐκκέκαυται ἐκ τοῦ θυμοῦ μου, ἐφ’ ὑμᾶς καυθήσεται. | и҆ порабощꙋ́ тѧ ѡ҆́крестъ врагѡ́мъ твои̑мъ, въ землѝ, є҆ѧ́же не вѣ́си: ꙗ҆́кѡ ѻ҆́гнь возжже́сѧ ѿ ꙗ҆́рости моеѧ̀, на ва́съ горѣ́ти бꙋ́детъ. |
|
15
|
15
|
| Κύριε, μνήσθητί μου καὶ ἐπίσκεψαί με καὶ ἀθῴωσόν με ἀπὸ τῶν καταδιωκόντων με μὴ εἰς μακροθυμίαν· γνῶθι ὡς ἔλαβον περὶ σοῦ ὀνειδισμὸν | Ты̀ вѣ́си, гдⷭ҇и, воспомѧни́ мѧ и҆ посѣти́ мѧ и҆ защити́ мѧ ѿ гонѧ́щихъ мѧ̀, не въ долготерпѣ́нїе твоѐ воспрїими́ мѧ: вѣ́ждь, ꙗ҆́кѡ прїѧ́хъ тебє̀ ра́ди поноше́нїе ѿ ѿверга́ющихъ словеса̀ твоѧ̑: |
|
16
|
16
|
| ὑπὸ τῶν ἀθετούντων τοὺς λόγους σου· συντέλεσον αὐτούς, καὶ ἔσται ὁ λόγος σου ἐμοὶ εἰς εὐφροσύνην καὶ χαρὰν καρδίας μου, ὅτι ἐπικέκληται τὸ ὄνομά σου ἐπ’ ἐμοί, Κύριε παντοκράτωρ. | сконча́й и҆̀хъ, и҆ бꙋ́детъ сло́во твоѐ мнѣ̀ въ ра́дость и҆ во весе́лїе се́рдца моегѡ̀, ꙗ҆́кѡ при́звано є҆́сть и҆́мѧ твоѐ на мнѣ̀, гдⷭ҇и бж҃е си́лъ. |
|
17
|
17
|
| οὐκ ἐκάθισα ἐν συνεδρίῳ αὐτῶν παιζόντων, ἀλλὰ εὐλαβούμην ἀπὸ προσώπου χειρός σου· καταμόνας ἐκαθήμην, ὅτι πικρίας ἐνεπλήσθην. | Не сѣдо́хъ въ со́нмѣ и҆́хъ и҆гра́ющихъ, но боѧ́хсѧ ѿ лица̀ рꙋкѝ твоеѧ̀: на є҆ди́нѣ сѣдѧ́хъ, ꙗ҆́кѡ го́рести и҆спо́лнихсѧ. |
|
18
|
18
|
| ἵνα τί οἱ λυποῦντές με κατισχύουσί μου; ἡ πληγή μου στερεά, πόθεν ἰαθήσομαι; γινομένη ἐγενήθη μοι ὡς ὕδωρ ψευδὲς οὐκ ἔχον πίστιν. | Вскꙋ́ю ѡ҆скорблѧ́ющїи мѧ̀ возмога́ютъ на мѧ̀; ꙗ҆́зва моѧ̀ тверда̀, ѿкꙋ́дꙋ и҆сцѣлю́сѧ; бы́сть мнѣ̀ ꙗ҆́кѡ вода̀ лжи̑ваѧ, не и҆мꙋ́щаѧ вѣ́рности. |
|
19
|
19
|
| διὰ τοῦτο τάδε λέγει Κύριος· ἐὰν ἐπιστρέψῃς, καὶ ἀποκαταστήσω σε, καὶ πρὸ προσώπου μου στήσῃ· καὶ ἐὰν ἐξαγάγῃς τίμιον ἀπὸ ἀναξίου, ὡς τὸ στόμα μου ἔσῃ· καὶ ἀναστρέψουσιν αὐτοὶ πρὸς σέ, καὶ σὺ οὐκ ἀναστρέψεις πρός αὐτούς. | Сегѡ̀ ра́ди сїѧ̑ гл҃етъ гдⷭ҇ь: а҆́ще ѡ҆брати́шисѧ, возста́влю тѧ̀, и҆ пред̾ лице́мъ мои́мъ ста́неши: и҆ а҆́ще и҆зведе́ши честно́е ѿ недосто́йнагѡ, ꙗ҆́кѡ оу҆ста̀ моѧ̑ бꙋ́деши: и҆ ѡ҆братѧ́тсѧ ті́и къ тебѣ̀, и҆ ты̀ не ѡ҆брати́шисѧ къ ни̑мъ. |
|
20
|
20
|
| καὶ δώσω σε τῷ λαῷ τούτῳ ὡς τεῖχος ὀχυρὸν χαλκοῦν, καὶ πολεμήσουσι πρὸς σὲ καὶ οὐ μὴ δύνωνται πρὸς σέ, διότι μετὰ σοῦ εἰμι τοῦ σῴζειν σε | И҆ да́мъ тѧ̀ лю́демъ си̑мъ а҆́ки стѣ́нꙋ крѣ́пкꙋ, мѣ́дѧнꙋ: и҆ пора́тꙋютъ на тѧ̀ и҆ не возмо́гꙋтъ на тѧ̀, ꙗ҆́кѡ а҆́зъ съ тобо́ю є҆́смь, да сп҃сꙋ́ тѧ и҆ и҆зба́влю тѧ̀, речѐ гдⷭ҇ь: |
|
21
|
21
|
| καὶ τοῦ ἐξαιρεῖσθαί σε ἐκ χειρὸς πονηρῶν καὶ λυτρώσομαί σε ἐκ χειρὸς λοιμῶν. | и҆зба́влю тѧ̀ ѿ рꙋ́къ ѕлѣ́йшихъ и҆ и҆скꙋплю́ тѧ ѿ рꙋ́къ гꙋби́телей. |
|
Κεφάλαιο 16
|
Глава́ ѕ҃і
|
|
1
|
1
|
| ΚΑΙ σὺ μὴ λάβῃς γυναῖκα, λέγει Κύριος ὁ Θεὸς ᾿Ισραήλ, | И҆ бы́сть сло́во гдⷭ҇не ко мнѣ̀, рекꙋ́щее: и҆ ты̀ да не по́ймеши жены̀, |
|
2
|
2
|
| καὶ οὐ γεννηθήσεταί σοι υἱὸς οὐδὲ θυγάτηρ ἐν τῷ τόπῳ τούτῳ. | и҆ не роди́тсѧ тебѣ̀ сы́нъ, нижѐ дще́рь на мѣ́стѣ се́мъ. |
|
3
|
3
|
| ὅτι τάδε λέγει Κύριος περὶ τῶν υἱῶν καὶ περὶ τῶν θυγατέρων τῶν γεννωμένων ἐν τῷ τόπῳ τούτῳ καὶ περὶ τῶν μητέρων αὐτῶν τῶν τετοκυιῶν αὐτοὺς καὶ περὶ τῶν πατέρων αὐτῶν τῶν γεγεννηκότων αὐτοὺς ἐν τῇ γῇ ταύτῃ· | Ꙗ҆́кѡ сїѧ̑ гл҃етъ гдⷭ҇ь ѡ҆ сынѣ́хъ и҆ дще́рехъ, и҆̀же родѧ́тсѧ на мѣ́стѣ се́мъ, и҆ ѡ҆ ма́терехъ и҆́хъ, ꙗ҆̀же роди́ша и҆̀хъ, и҆ ѡ҆ ѻ҆тцѣ́хъ и҆́хъ роди́вшихъ ѧ҆̀ въ землѝ се́й: |
|
4
|
4
|
| ἐν θανάτῳ νοσερῷ ἀποθανοῦνται, οὐ κοπήσονται καὶ οὐ ταφήσονται· εἰς παράδειγμα ἐπὶ προσώπου τῆς γῆς ἔσονται καὶ τοῖς θηρίοις τῆς γῆς καὶ τοῖς πετεινοῖς τοῦ οὐρανοῦ· ἐν μαχαίρᾳ πεσοῦνται καὶ ἐν λιμῷ συντελεσθήσονται. | сме́ртїю лю́тою и҆зо́мрꙋтъ, не ѡ҆пла́чꙋтсѧ и҆ не погребꙋ́тсѧ: во ѡ҆́бразъ на лицы̀ землѝ бꙋ́дꙋтъ и҆ мече́мъ падꙋ́тъ и҆ гла́домъ сконча́ютсѧ, и҆ бꙋ́дꙋтъ трꙋ́пїе и҆́хъ во снѣ́дь пти́цамъ небє́снымъ и҆ ѕвѣрє́мъ земны̑мъ. |
|
5
|
5
|
| τάδε λέγει Κύριος· μὴ εἰσέλθῃς εἰς θίασον αὐτῶν καὶ μὴ πορευθῇς τοῦ κόψασθαι καὶ μὴ πενθήσῃς αὐτούς, ὅτι ἀφέστακα τὴν εἰρήνην μου ἀπὸ τοῦ λαοῦ τούτου. | Сїѧ̑ гл҃етъ гдⷭ҇ь: да не вни́деши въ до́мъ и҆́хъ пи́рный, ни да хо́диши пла́кати, нижѐ да рыда́еши и҆̀хъ, поне́же ѿѧ́хъ ми́ръ мо́й ѿ люді́й си́хъ, речѐ гдⷭ҇ь, млⷭ҇ть и҆ щедрѡ́ты. |
|
6
|
6
|
| οὐ μὴ κόψονται αὐτοὺς οὐδὲ ἐντομίδας οὐ μὴ ποιήσουσι καὶ οὐ ξυρηθήσονται, | И҆ оу҆́мрꙋтъ вели́цыи и҆ ма́лїи въ землѝ се́й: не погребꙋ́тсѧ, ни ѡ҆пла́чꙋтсѧ, нижѐ терза́нїе ѡ҆ ни́хъ бꙋ́детъ, нижѐ ѡ҆брі́ютсѧ ра́ди и҆́хъ, |
|
7
|
7
|
| καὶ οὐ μὴ κλασθῇ ἄρτος ἐν πένθει αὐτῶν εἰς παράκλησιν ἐπὶ τεθνηκότι, οὐ ποτιοῦσιν αὐτὸν ποτήριον εἰς παράκλησιν ἐπὶ πατρὶ καὶ μητρὶ αὐτοῦ. | и҆ не прело́мѧтъ хлѣ́ба во стена́нїи и҆́хъ ко оу҆тѣше́нїю над̾ ме́ртвымъ, и҆ не дадꙋ́тъ и҆̀мъ питїѧ̀ ча́ши ко оу҆тѣше́нїю над̾ ѻ҆тце́мъ и҆ ма́терїю и҆́хъ. |
|
8
|
8
|
| εἰς οἰκίαν πότου οὐκ εἰσελεύσῃ συγκαθίσαι μετ’ αὐτῶν τοῦ φαγεῖν καὶ πιεῖν. | И҆ въ до́мъ пи́рный да не вни́деши сѣдѣ́ти съ ни́ми, є҆́же ꙗ҆́сти и҆ пи́ти. |
|
9
|
9
|
| διότι τάδε λέγει Κύριος ὁ Θεὸς ᾿Ισραήλ· ἰδοὺ ἐγὼ καταλύω ἐκ τοῦ τόπου τούτου ἐνώπιον τῶν ὀφθαλμῶν ὑμῶν καὶ ἐν ταῖς ἡμέραις ὑμῶν φωνὴν χαρᾶς καὶ φωνὴν εὐφροσύνης, φωνὴν νυμφίου καὶ φωνὴν νύμφης. | Поне́же сїѧ̑ гл҃етъ гдⷭ҇ь си́лъ, бг҃ъ і҆и҃левъ: сѐ, а҆́зъ ѿимꙋ̀ ѿ мѣ́ста сегѡ̀ во ѻ҆́чїю ва́шєю и҆ во дне́хъ ва́шихъ гла́съ ра́дости и҆ гла́съ весе́лїѧ, гла́съ жениха̀ и҆ гла́съ невѣ́сты. |
|
10
|
10
|
| καὶ ἔσται ὅταν ἀναγγείλῃς τῷ λαῷ τούτῳ ἅπαντα τὰ ρήματα ταῦτα καὶ εἴπωσι πρὸς σέ· διατί ἐλάλησε Κύριος ἐφ’ ἡμᾶς πάντα τὰ κακὰ ταῦτα; τίς ἡ ἀδικία ἡμῶν; καὶ τίς ἡ ἁμαρτία ἡμῶν, ἣν ἡμάρτομεν ἔναντι Κυρίου τοῦ Θεοῦ ἡμῶν; | И҆ бꙋ́детъ, є҆гда̀ возвѣсти́ши лю́демъ си̑мъ всѧ̑ словеса̀ сїѧ̑, и҆ рекꙋ́тъ къ тебѣ̀: вскꙋ́ю гл҃алъ є҆́сть гдⷭ҇ь на на́съ всѧ̑ ѕла̑ѧ сїѧ̑; ка́ѧ непра́вда на́ша; и҆ кі́й грѣ́хъ на́шъ, и҆́мже согрѣши́хомъ гдⷭ҇ꙋ бг҃ꙋ на́шемꙋ; |
|
11
|
11
|
| καὶ ἐρεῖς πρὸς αὐτούς· ἀνθ’ ὧν ἐγκατέλιπόν με οἱ πατέρες ὑμῶν, λέγει Κύριος, καὶ ᾤχοντο ὀπίσω θεῶν ἀλλοτρίων, καὶ ἐδούλευσαν αὐτοῖς καὶ προσεκύνησαν αὐτοῖς καὶ ἐμὲ ἐγκατέλιπον καὶ τὸν νόμον μου οὐκ ἐφυλάξαντο· | И҆ рече́ши къ ни̑мъ: поне́же ѡ҆ста́виша мѧ̀ ѻ҆тцы̀ ва́ши, гл҃етъ гдⷭ҇ь, и҆ и҆до́ша в̾слѣ́дъ богѡ́въ чꙋжди́хъ, и҆ послꙋжи́ша и҆̀мъ и҆ поклони́шасѧ и҆̀мъ, мене́ же ѡ҆ста́виша и҆ зако́на моегѡ̀ не сохрани́ша: |
|
12
|
12
|
| καὶ ὑμεῖς ἐπονηρεύσασθε ὑπὲρ τοὺς πατέρας ὑμῶν καὶ ἰδοὺ ὑμεῖς πορεύεσθε ἕκαστος ὀπίσω τῶν ἀρεστῶν τῆς καρδίας ὑμῶν τῆς πονηρᾶς τοῦ μὴ ὑπακούειν μου. | и҆ вы̀ го́рше дѣ́ласте, не́же ѻ҆тцы̀ ва́ши, и҆ сѐ, вы̀ хо́дите кі́йждо в̾слѣ́дъ по́хотей се́рдца ва́шегѡ лꙋка́вагѡ, є҆́же не слꙋ́шати менѐ: |
|
13
|
13
|
| καὶ ἀπορρίψω ὑμᾶς ἀπὸ τῆς γῆς ταύτης εἰς τὴν γῆν, ἣν οὐκ ᾔδειτε ὑμεῖς καὶ οἱ πατέρες ὑμῶν, καὶ δουλεύσετε ἐκεῖ θεοῖς ἑτέροις, οἳ οὐ δώσουσιν ὑμῖν ἔλεος. | и҆ и҆зри́нꙋ ва́съ ѿ землѝ сеѧ̀ въ зе́млю, є҆ѧ́же не вѣ́сте вы̀ и҆ ѻ҆тцы̀ ва́ши, и҆ послꙋ́жите та́мѡ богѡ́мъ чꙋжди̑мъ де́нь и҆ но́щь, и҆̀же не дадꙋ́тъ ва́мъ ми́лости. |
|
14
|
14
|
| Διὰ τοῦτο ἰδοὺ ἡμέραι ἔρχονται, λέγει Κύριος, καὶ οὐκ ἐροῦσιν ἔτι· ζῇ Κύριος ὁ ἀναγαγὼν τοὺς υἱοὺς ᾿Ισραὴλ ἐκ γῆς Αἰγύπτου, | Сегѡ̀ ра́ди, сѐ, дні́е грѧдꙋ́тъ, гл҃етъ гдⷭ҇ь, и҆ не рекꙋ́тъ ктомꙋ̀: жи́въ гдⷭ҇ь, и҆́же и҆зведѐ сынѡ́въ і҆и҃левыхъ ѿ землѝ є҆гѵ́петскїѧ: |
|
15
|
15
|
| ἀλλὰ ζῇ Κύριος, ὃς ἀνήγαγε τὸν οἶκον ᾿Ισραὴλ ἀπὸ γῆς βορρᾶ καὶ ἀπὸ πασῶν τῶν χωρῶν, οὗ ἐξώσθησαν ἐκεῖ· καί ἀποκαταστήσω αὐτοὺς εἰς τὴν γῆν αὐτῶν, ἣν ἔδωκα τοῖς πατράσιν αὐτῶν. | но: живе́тъ гдⷭ҇ь, и҆́же и҆зведѐ сынѡ́въ і҆и҃левыхъ ѿ землѝ сѣ́верныѧ и҆ ѿ всѣ́хъ стра́нъ, а҆́може и҆зве́ржени бы́ша: и҆ возвращꙋ̀ и҆̀хъ въ зе́млю и҆́хъ, ю҆́же да́хъ ѻ҆тцє́мъ и҆́хъ. |
|
16
|
16
|
| ἰδοὺ ἐγὼ ἀποστέλλω τοὺς ἁλιεῖς τοὺς πολλούς, λέγει Κύριος, καὶ ἁλιεύσουσιν αὐτούς· καὶ μετὰ ταῦτα ἀποστελῶ τοὺς πολλοὺς θηρευτάς, καὶ θηρεύσουσιν αὐτοὺς ἐπάνω παντὸς ὄρους καὶ ἐπάνω παντὸς βουνοῦ καὶ ἐκ τῶν τρυμαλιῶν τῶν πετρῶν. | Сѐ, а҆́зъ послю̀ ры̑бари мнѡ́ги, речѐ гдⷭ҇ь, и҆ оу҆ловѧ́тъ и҆̀хъ: и҆ посе́мъ послю̀ мнѡ́ги ловцы̀, и҆ оу҆ловѧ́тъ и҆̀хъ на всѧ́цѣй горѣ̀ и҆ на всѧ́цѣмъ хо́лмѣ и҆ ѿ пеще́ръ ка́менныхъ. |
|
17
|
17
|
| ὅτι οἱ ὀφθαλμοί μου ἐπὶ πάσας τὰς ὁδοὺς αὐτῶν, καὶ οὐκ ἐκρύβη τὰ ἀδικήματα αὐτῶν ἀπέναντι τῶν ὀφθαλμῶν μου. | Ꙗ҆́кѡ ѻ҆́чи моѝ на всѣ́хъ пꙋте́хъ и҆́хъ, не сокрове́ни сꙋ́ть ѿ лица̀ моегѡ̀, и҆ не оу҆тає́на сꙋ́ть беззакѡ́нїѧ и҆́хъ ѿ ѻ҆́чїю моє́ю. |
|
18
|
18
|
| καὶ ἀνταποδώσω διπλᾶς τὰς κακίας αὐτῶν καὶ τὰς ἁμαρτίας αὐτῶν, ἐφ’ αἷς ἐβεβήλωσαν τὴν γῆν μου ἐν τοῖς θνησιμαίοις τῶν βδελυγμάτων αὐτῶν καὶ ἐν ταῖς ἀνομίαις αὐτῶν, ἐν αἷς ἐπλημμέλησαν τὴν κληρονομίαν μου. | И҆ возда́мъ пе́рвѣе сꙋгꙋ̑баѧ беззакѡ́нїѧ и҆ грѣхѝ и҆́хъ, и҆́миже ѡ҆скверни́ша зе́млю мою̀ въ мертвечи́нахъ ме́рзостей свои́хъ и҆ въ беззако́нїихъ свои́хъ, и҆́миже напо́лниша достоѧ́нїе моѐ. |
|
19
|
19
|
| Κύριε, σὺ ἰσχύς μου καὶ βοήθειά μου καὶ καταφυγή μου ἐν ἡμέρᾳ κακῶν· πρὸς σὲ ἔθνη ἥξουσιν ἀπ’ ἐσχάτου τῆς γῆς καὶ ἐροῦσιν· ὡς ψευδῆ ἐκτήσαντο οἱ πατέρες ἡμῶν εἴδωλα, καὶ οὐκ ἔστιν ἐν αὐτοῖς ὠφέλημα. | Гдⷭ҇и, ты̀ крѣ́пость моѧ̀ и҆ по́мощь моѧ̀ и҆ прибѣ́жище моѐ во дне́хъ ѕлы́хъ: къ тебѣ̀ ꙗ҆зы́цы прїи́дꙋтъ ѿ послѣ́днихъ землѝ и҆ рекꙋ́тъ: вои́стиннꙋ лжи́выхъ стѧжа́ша ѻ҆тцы̀ на́ши і҆́дѡлѡвъ, и҆ нѣ́сть въ ни́хъ по́льзы. |
|
20
|
20
|
| εἰ ποιήσει ἑαυτῷ ἄνθρωπος θεούς; καὶ οὗτοι οὐκ εἰσὶ θεοί. | Є҆да̀ сотвори́тъ себѣ̀ человѣ́къ бо́ги, и҆ ті́и не сꙋ́ть бо́зи; |
|
21
|
21
|
| διὰ τοῦτο ἰδοὺ ἐγὼ δηλώσω αὐτοῖς ἐν τῷ καιρῷ τούτῳ τὴν χεῖρά μου καὶ γνωριῶ αὐτοῖς τὴν δύναμίν μου, καὶ γνώσονται ὅτι ὄνομά μοι Κύριος. | Сегѡ̀ ра́ди, сѐ, а҆́зъ покажꙋ̀ и҆̀мъ во вре́мѧ сїѐ рꙋ́кꙋ мою̀ и҆ зна́емꙋ сотворю̀ и҆̀мъ си́лꙋ мою̀, и҆ позна́ютъ, ꙗ҆́кѡ и҆́мѧ мнѣ̀ гдⷭ҇ь. |
|
Κεφάλαιο 17
|
Глава́ з҃і
|
|
5
|
5
|
| ΕΠΙΚΑΤΑΡΑΤΟΣ ὁ ἄνθρωπος, ὃς τὴν ἐλπίδα ἔχει ἐπ’ ἄνθρωπον καὶ στηρίζει σάρκα βραχίονος αὐτοῦ ἐπ’ αὐτόν, καὶ ἀπὸ Κυρίου ἀποστῇ ἡ καρδία αὐτοῦ· | про́клѧтъ человѣ́къ, и҆́же надѣ́етсѧ на человѣ́ка и҆ оу҆тверди́тъ пло́ть мы́шцы своеѧ̀ на не́мъ, и҆ ѿ гдⷭ҇а ѿстꙋ́питъ се́рдце є҆гѡ̀: |
|
6
|
6
|
| καὶ ἔσται ὡς ἡ ἀγριομυρίκη ἡ ἐν τῇ ἐρήμῳ, οὐκ ὄψεται ὅταν ἔλθῃ τὰ ἀγαθά, καὶ κατασκηνώσει ἐν ἁλίμοις καὶ ἐν ἐρήμῳ, ἐν γῇ ἁλμυρᾷ, ἥτις οὐ κατοικεῖται. | и҆ бꙋ́детъ ꙗ҆́кѡ ди́вїѧ мѷрі́ка въ пꙋсты́ни и҆ не оу҆́зритъ, є҆гда̀ прїи́дꙋтъ блага̑ѧ, и҆ ѡ҆бита́ти бꙋ́детъ въ сꙋхотѣ̀ и҆ въ пꙋсты́ни, въ землѝ сла́нѣй и҆ неѡбита́емѣй. |
|
7
|
7
|
| καὶ εὐλογημένος ὁ ἄνθρωπος, ὃς πέποιθεν ἐπὶ τῷ Κυρίῳ καὶ ἔσται Κύριος ἐλπὶς αὐτοῦ· | И҆ бл҃гослове́нъ человѣ́къ, и҆́же надѣ́етсѧ на гдⷭ҇а, и҆ бꙋ́детъ гдⷭ҇ь оу҆пова́нїе є҆гѡ̀: |
|
8
|
8
|
| καὶ ἔσται ὡς ξύλον εὐθηνοῦν παρ’ ὕδατα, καὶ ἐπὶ ἰκμάδα βαλεῖ ρίζαν αὐτοῦ καὶ οὐ φοβηθήσεται ὅταν ἔλθῃ καῦμα, καὶ ἔσται ἐπ’ αὐτῷ στελέχη ἀλσώδη, ἐν ἐνιαυτῷ ἀβροχίας οὐ φοβηθήσεται καὶ οὐ διαλείψει ποιῶν καρπόν. | и҆ бꙋ́детъ ꙗ҆́кѡ дре́во насажде́нное при вода́хъ, и҆ во вла́гѣ пꙋ́ститъ коре́нїе своѐ: не оу҆бои́тсѧ, є҆гда̀ прїи́детъ зно́й, и҆ бꙋ́детъ на не́мъ сте́блїе зеле́но, и҆ во вре́мѧ бездо́ждїѧ не оу҆страши́тсѧ и҆ не преста́нетъ твори́ти плода̀. |
|
9
|
9
|
| βαθεῖα ἡ καρδία παρά πάντα, καὶ ἄνθρωπός ἐστι· καὶ τίς γνώσεται αὐτόν; | Глꙋбоко̀ се́рдце (человѣ́кꙋ) па́че всѣ́хъ, и҆ человѣ́къ є҆́сть, и҆ кто̀ позна́етъ є҆го̀; |
|
10
|
10
|
| ἐγὼ Κύριος ἐτάζων καρδίας καὶ δοκιμάζων νεφροὺς τοῦ δοῦναι ἑκάστῳ κατὰ τὰς ὁδοὺς αὐτοῦ καὶ κατὰ τοὺς καρποὺς τῶν ἐπιτηδευμάτων αὐτοῦ. | А҆́зъ гдⷭ҇ь и҆спытꙋ́ѧй сердца̀ и҆ и҆скꙋша́ѧй оу҆трѡ́бы, є҆́же возда́ти комꙋ́ждо по пꙋтѝ є҆гѡ̀ по плодѡ́мъ и҆з̾ѡбрѣ́тенїй є҆гѡ̀. |
|
11
|
11
|
| ἐφώνησε πέρδιξ, συνήγαγεν ἃ οὐκ ἔτεκε· ποιῶν πλοῦτον αὐτοῦ οὐ μετὰ κρίσεως, ἐν ἡμίσει ἡμερῶν αὐτοῦ ἐγκαταλείψουσιν αὐτόν, καὶ ἐπ’ ἐσχάτων αὐτοῦ ἔσται ἄφρων. | Возгласѝ рѧ́бъ, собра̀, и҆́хже не родѝ, творѧ́й бога́тство своѐ не съ сꙋдо́мъ: въ преполове́нїи дні́й свои́хъ ѡ҆ста́витъ є҆̀ и҆ на послѣ́докъ сво́й бꙋ́детъ безꙋ́менъ. |
|
12
|
12
|
| θρόνος δόξης ὑψωμένος, ἁγίασμα ἡμῶν, | Прⷭ҇то́лъ сла́вы возвыше́нъ ѿ нача́ла, мѣ́сто ст҃ы́ни на́шеѧ. |
|
13
|
13
|
| ὑπομονὴ ᾿Ισραήλ, Κύριε, πάντες οἱ καταλιπόντες σε καταισχυνθήτωσαν, ἀφεστηκότες ἐπὶ τῆς γῆς γραφήτωσαν, ὅτι ἐγκατέλιπον πηγὴν ζωῆς, τὸν Κύριον. | Ча́ѧнїе і҆и҃лево, гдⷭ҇и! всѝ ѡ҆ставлѧ́ющїи тѧ̀ да постыдѧ́тсѧ, ѿстꙋпа́ющїи (ѿ тебє̀) на землѝ да напи́шꙋтсѧ, ꙗ҆́кѡ ѡ҆ста́виша и҆сто́чникъ живы́хъ во́дъ, гдⷭ҇а. |
|
14
|
14
|
| ἴασαί με, Κύριε, καὶ ἰαθήσομαι· σῶσόν με, καὶ σωθήσομαι· ὅτι καύχημά μου σὺ εἶ. | И҆сцѣли́ мѧ, гдⷭ҇и, и҆ и҆сцѣлѣ́ю: сп҃си́ мѧ, и҆ спⷭ҇нъ бꙋ́дꙋ, ꙗ҆́кѡ хвала̀ моѧ̀ ты̀ є҆сѝ. |
|
15
|
15
|
| ἰδοὺ αὐτοὶ λέγουσι πρός με· ποῦ ἐστιν ὁ λόγος Κυρίου; ἐλθέτω. | Сѐ, ті́и глаго́лютъ ко мнѣ̀: гдѣ̀ є҆́сть сло́во гдⷭ҇не; да прїи́детъ. |
|
16
|
16
|
| ἐγὼ δὲ οὐκ ἐκοπίασα κατακολουθῶν ὀπίσω σου καὶ ἡμέραν ἀνθρώπου οὐκ ἐπεθύμησα, σὺ ἐπίστῃ· τὰ ἐκπορευόμενα διὰ τῶν χειλέων μου πρὸ προσώπου σού ἐστι. | А҆́зъ же не оу҆трꙋди́хсѧ, тебѣ̀ (па́стырю) послѣ́дꙋѧй, и҆ днѐ человѣ́ча не пожела́хъ: ты̀ вѣ́си и҆сходѧ̑щаѧ ѿ оу҆сте́нъ мои́хъ, пред̾ лице́мъ твои́мъ сꙋ́ть: |
|
17
|
17
|
| μὴ γενηθῇς μοι εἰς ἀλλοτρίωσιν φειδόμενός μου ἐν ἡμέρᾳ πονηρᾷ. | не бꙋ́ди мѝ во ѿчꙋжде́нїе, оу҆пова́нїе моѐ ты̀ въ де́нь лю́тъ. |
|
18
|
18
|
| καταισχυνθήτωσαν οἱ διώκοντές με, καὶ μὴ καταισχυνθείην ἐγώ· πτοηθείησαν αὐτοί, καὶ μὴ πτοηθείην ἐγώ· ἐπάγαγε ἐπ’ αὐτοὺς ἡμέραν πονηράν, δισσὸν σύντριμμα σύντριψον αὐτούς. | Да постыдѧ́тсѧ гонѧ́щїи мѧ̀, а҆́зъ же да не постыждꙋ́сѧ: да оу҆страша́тсѧ ті́и, а҆́зъ же да не оу҆страшꙋ́сѧ: наведѝ на ни́хъ де́нь ѡ҆ѕлобле́нїѧ, сꙋгꙋ́бымъ сокрꙋше́нїемъ сотрѝ и҆̀хъ. |
|
19
|
19
|
| Τάδε λέγει Κύριος· βάδισον καὶ στῆθι ἐν ταῖς πύλαις υἱῶν λαοῦ σου, ἐν αἷς εἰσπορεύονται ἐν αὐταῖς βασιλεῖς ᾿Ιούδα καὶ ἐν αἷς ἐκπορεύονται ἐν αὐταῖς, καὶ ἐν πάσαις ταῖς πύλαις ῾Ιερουσαλὴμ | Сїѧ̑ гл҃етъ гдⷭ҇ь ко мнѣ̀: и҆дѝ и҆ ста́ни во вратѣ́хъ сынѡ́въ люді́й твои́хъ, и҆́миже вхо́дѧтъ ца́рїе і҆ꙋ̑дины и҆ и҆схо́дѧтъ, и҆ во всѣ́хъ вратѣ́хъ і҆ерⷭ҇ли́мскихъ и҆ рече́ши къ ни̑мъ: |
|
20
|
20
|
| καὶ ἐρεῖς αὐτοῖς· ἀκούσατε τὸν λόγον Κυρίου, βασιλεῖς ᾿Ιούδα, καὶ πᾶσα ᾿Ιουδαία καὶ πᾶσα ῾Ιερουσαλήμ, οἱ εἰσπορευόμενοι ἐν ταῖς πύλαις ταύταις· | слы́шите сло́во гдⷭ҇не, ца́рїе і҆ꙋ̑дины и҆ всѧ̀ і҆ꙋде́а и҆ ве́сь і҆ерⷭ҇ли́мъ, входѧ́щїи во врата̀ сїѧ̑. |
|
21
|
21
|
| τάδε λέγει Κύριος· φυλάσσεσθε τὰς ψυχὰς ὑμῶν καὶ μὴ αἴρετε βαστάγματα ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῶν σαββάτων καὶ μὴ ἐκπορεύεσθε ταῖς πύλαις ῾Ιερουσαλὴμ | Сїѧ̑ гл҃етъ гдⷭ҇ь: сохрани́те дꙋ́шы ва́шѧ и҆ не носи́те бреме́нъ въ де́нь сꙋббѡ́тъ, и҆ не и҆сходи́те враты̀ і҆ерⷭ҇ли́ма, |
|
22
|
22
|
| καὶ μὴ ἐκφέρετε βαστάγματα ἐξ οἰκιῶν ὑμῶν ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῶν σαββάτων καὶ πᾶν ἔργον οὐ ποιήσετε· ἁγιάσατε τὴν ἡμέραν τῶν σαββάτων, καθὼς ἐνετειλάμην τοῖς πατράσιν ὑμῶν, καὶ οὐκ ἤκουσαν καὶ οὐκ ἔκλιναν τὸ οὖς αὐτῶν | и҆ не и҆зноси́те бреме́нъ и҆з̾ домѡ́въ ва́шихъ въ де́нь сꙋббѡ́тный, и҆ всѧ́кагѡ дѣ́ла не твори́те: ѡ҆свѧти́те де́нь сꙋббѡ́тный, ꙗ҆́коже заповѣ́дахъ ѻ҆тцє́мъ ва́шымъ: |
|
23
|
23
|
| καὶ ἐσκλήρυναν τὸν τράχηλον αὐτῶν ὑπὲρ τοὺς πατέρας αὐτῶν τοῦ μὴ ἀκοῦσαί μου καὶ τοῦ μὴ δέξασθαι παιδείαν. | и҆ не оу҆слы́шаша, ни приклони́ша оу҆́ха своегѡ̀, но ѡ҆жесточи́ша вы̑и своѧ̑ па́че ѻ҆тє́цъ свои́хъ, да не оу҆слы́шатъ мѧ̀ и҆ да не прїи́мꙋти наказа́нїѧ. |
|
24
|
24
|
| καὶ ἔσται ἐὰν ἀκοῇ ἀκούσητέ μου, λέγει Κύριος, τοῦ μὴ εἰσφέρειν βαστάγματα διὰ τῶν πυλῶν τῆς πόλεως ταύτης ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῶν σαββάτων καὶ ἁγιάζειν τὴν ἡμέραν τῶν σαββάτων τοῦ μὴ ποιεῖν πᾶν ἔργον, | И҆ бꙋ́детъ, а҆́ще послꙋ́шаете менѐ, гл҃етъ гдⷭ҇ь, є҆́же не вноси́ти бреме́нъ во врата̀ гра́да сегѡ̀ въ де́нь сꙋббѡ́тный, и҆ свѧти́ти де́нь сꙋббѡ́тный, не твори́ти въ ѻ҆́нь всѧ́кагѡ дѣ́ла, |
|
25
|
25
|
| καὶ εἰσελεύσονται διὰ τῶν πυλῶν τῆς πόλεως ταύτης βασιλεῖς καὶ ἄρχοντες καθήμενοι ἐπὶ θρόνου Δαυὶδ καὶ ἐπιβεβηκότες ἐφ’ ἅρμασι καὶ ἵπποις αὐτῶν, αὐτοὶ καὶ οἱ ἄρχοντες αὐτῶν, ἄνδρες ᾿Ιούδα καὶ οἱ κατοικοῦντες ἐν ῾Ιερουσαλήμ, καὶ κατοικισθήσεται ἡ πόλις αὕτη εἰς τὸν αἰῶνα. | и҆ вни́дꙋтъ во врата̀ гра́да сегѡ̀ ца́рїе и҆ нача̑лницы, сѣдѧ́щїи на престо́лѣ даві́довѣ и҆ восходѧ́щїи на колесни́цахъ и҆ ко́нехъ свои́хъ, ті́и и҆ нача̑лницы и҆́хъ, мꙋ́жїе і҆ꙋ̑дины и҆ ѡ҆бита́телїе і҆ерⷭ҇ли́ма: и҆ ѡ҆бита́ти бꙋ́дꙋтъ во гра́дѣ се́мъ во вѣ́ки: |
|
26
|
26
|
| καὶ ἥξουσιν ἐκ τῶν πόλεων ᾿Ιούδα καὶ κυκλόθεν ῾Ιερουσαλὴμ καὶ ἐκ γῆς Βενιαμὶν καὶ ἐκ γῆς πεδινῆς καὶ ἐκ τοῦ ὄρους καὶ ἐκ τῆς πρὸς νότον φέροντες ὁλοκαυτώματα καὶ θυσίας καὶ θυμιάματα καὶ μαναὰ καὶ λίβανον, φέροντες αἴνεσιν εἰς οἶκον Κυρίου. | и҆ прїи́дꙋтъ ѿ градѡ́въ і҆ꙋ́диныхъ и҆ ѿ ѡ҆кре́стныхъ і҆ерⷭ҇ли́ма, и҆ ѿ землѝ венїамі́ни и҆ ѿ по́льныхъ, и҆ ѿ го́рнихъ и҆ ѿ ю҆́га, носѧ́ще всесожжє́нїѧ и҆ же́ртвꙋ, и҆ ѳѷмїа́мъ и҆ манаꙋ̀ [да́ръ] и҆ лїва́нъ, носѧ́ще хвалꙋ̀ въ до́мъ гдⷭ҇ень. |
|
27
|
27
|
| καὶ ἔσται ἐὰν μὴ ἀκούσητέ μου τοῦ ἁγιάζειν τὴν ἡμέραν τῶν σαββάτων, τοῦ μὴ αἴρειν βαστάγματα καὶ μὴ εἰσπορεύεσθαι ταῖς πύλαις ῾Ιερουσαλὴμ ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῶν σαββάτων, καὶ ἀνάψω πῦρ ἐν ταῖς πύλαις αὐτῆς, καὶ καταφάγεται ἄμφοδα ῾Ιερουσαλὴμ καὶ οὐ σβεσθήσεται. | И҆ бꙋ́детъ, а҆́ще не послꙋ́шаете менѐ є҆́же свѧти́ти де́нь сꙋббѡ́тный и҆ не носи́ти бреме́нъ, нижѐ входи́ти врата́ми і҆ерⷭ҇ли́ма въ де́нь сꙋббѡ́тный, то̀ зажгꙋ̀ ѻ҆́гнь во вратѣ́хъ є҆гѡ̀, и҆ пожре́тъ до́мы і҆ерⷭ҇ли̑мли и҆ не оу҆га́снетъ. |
|
Κεφάλαιο 18
|
Глава́ и҃і
|
|
1
|
1
|
| Ο λόγος ὁ γενόμενος παρὰ Κυρίου πρὸς ῾Ιερεμίαν λέγων· | Сло́во, є҆́же бы́сть ко і҆еремі́и ѿ гдⷭ҇а, рекꙋ́щее: |
|
2
|
2
|
| ἀνάστηθι, καὶ κατάβηθι εἰς οἶκον τοῦ κεραμέως, καὶ ἐκεῖ ἀκούσῃ τοὺς λόγους μου. | востанѝ и҆ сни́ди въ до́мъ скꙋде́льничь, и҆ та́мѡ оу҆слы́шиши словеса̀ моѧ̑. |
|
3
|
3
|
| καὶ κατέβην εἰς τὸν οἶκον τοῦ κεραμέως, καὶ ἰδοὺ αὐτὸς ἐποίει ἔργον ἐπὶ τῶν λίθων· | И҆ снидо́хъ въ до́мъ скꙋде́льничь, и҆ сѐ, то́й творѧ́ше дѣ́ло на ка́менехъ. |
|
4
|
4
|
| καὶ ἔπεσε τὸ ἀγγεῖον, ὃ αὐτὸς ἐποίει ἐν ταῖς χερσὶν αὐτοῦ, καὶ πάλιν αὐτὸς ἐποίησεν αὐτὸ ἀγγεῖον ἕτερον, καθὼς ἤρεσεν ἐνώπιον αὐτοῦ τοῦ ποιῆσαι. | И҆ разби́сѧ сосꙋ́дъ, є҆го́же то́й творѧ́ше ѿ гли́ны рꙋка́ма свои́ма: и҆ па́ки то́й сотворѝ и҆з̾ негѡ̀ и҆́ный сосꙋ́дъ, ꙗ҆́коже оу҆го́дно во ѻ҆́чїю є҆гѡ̀ твори́ти. |
|
5
|
5
|
| καὶ ἐγένετο λόγος Κυρίου πρός με λέγων· | И҆ бы́сть сло́во гдⷭ҇не ко мнѣ̀, рекꙋ́щее: |
|
6
|
6
|
| εἰ καθὼς ὁ κεραμεὺς οὗτος οὐ δυνήσομαι τοῦ ποιῆσαι ὑμᾶς, οἶκος ᾿Ισραήλ; ἰδοὺ ὡς ὁ πηλὸς τοῦ κεραμέως ὑμεῖς ἐστε ἐν ταῖς χερσί μου. | є҆да̀, ꙗ҆́коже скꙋде́льникъ се́й, не возмогꙋ̀ сотвори́ти ва́съ, до́ме і҆и҃левъ; речѐ гдⷭ҇ь: сѐ, ꙗ҆́коже бре́нїе въ рꙋкꙋ̀ скꙋде́льника, та́кѡ вы̀ є҆стѐ, до́ме і҆и҃левъ, въ рꙋкꙋ̀ моє́ю: |
|
7
|
7
|
| πέρας λαλήσω ἐπὶ ἔθνος ἢ ἐπὶ βασιλείαν τοῦ ἐξᾶραι αὐτοὺς καὶ τοῦ ἀπολλύειν, | наконе́цъ возгл҃ю на ꙗ҆зы́къ и҆ на ца́рство, да и҆скореню̀ и҆̀хъ и҆ разорю̀ и҆ расточꙋ̀ ѧ҆̀: |
|
8
|
8
|
| καὶ ἐπιστραφῇ τὸ ἔθνος ἐκεῖνο ἀπὸ πάντων τῶν κακῶν αὐτῶν, καὶ μετανοήσω περὶ τῶν κακῶν, ὧν ἐλογισάμην τοῦ ποιῆσαι αὐτοῖς. | и҆ а҆́ще ѡ҆брати́тсѧ ꙗ҆зы́къ то́й ѿ всѣ́хъ лꙋка́вствъ свои́хъ, то̀ раска́юсѧ ѡ҆ ѡ҆ѕлобле́нїихъ, ꙗ҆̀же помы́слихъ сотвори́ти и҆̀мъ: |
|
9
|
9
|
| καὶ πέρας λαλήσω ἐπὶ ἔθνος καὶ βασιλείαν τοῦ ἀνοικοδομεῖσθαι καὶ τοῦ καταφυτεύεσθαι, | и҆ наконе́цъ рекꙋ̀ на ꙗ҆зы́къ и҆ ца́рство, да возсози́ждꙋ и҆ насаждꙋ̀ ѧ҆̀, |
|
10
|
10
|
| καὶ ποιήσωσι τὰ πονηρὰ ἐναντίον μου τοῦ μὴ ἀκούειν τῆς φωνῆς μου, καὶ μετανοήσω περὶ τῶν ἀγαθῶν, ὧν ἐλάλησα τοῦ ποιῆσαι αὐτοῖς. | и҆ а҆́ще сотворѧ́тъ лꙋка̑ваѧ пред̾ ѻ҆чи́ма мои́ма, є҆́же не послꙋ́шати гла́са моегѡ̀, то̀ раска́юсѧ ѡ҆ благи́хъ, ꙗ҆̀же гл҃ахъ сотвори́ти и҆̀мъ. |
|
11
|
11
|
| καὶ νῦν εἰπὸν πρὸς ἄνδρας ᾿Ιούδα καὶ πρὸς τοὺς κατοικοῦντας ῾Ιερουσαλήμ· ἰδοὺ ἐγὼ πλάσσω ἐφ’ ὑμᾶς κακὰ καὶ λογίζομαι ἐφ’ ὑμᾶς λογισμόν· ἀποστραφήτω δὴ ἕκαστος ἀπὸ ὁδοῦ αὐτοῦ τῆς πονηρᾶς, καὶ καλλίονα ποιήσατε τά ἐπιτηδεύματα ὑμῶν. | И҆ нн҃ѣ рцы̀ ко мꙋжє́мъ і҆ꙋ̑динымъ и҆ ѡ҆бита́телємъ і҆ерⷭ҇ли́ма, рекі́й: сїѧ̑ речѐ гдⷭ҇ь: сѐ, а҆́зъ творю̀ на ва́съ ѕла̑ѧ и҆ мы́шлю на ва́съ оу҆мышле́нїе: да ѡ҆брати́тсѧ оу҆́бѡ кі́йждо ѿ пꙋтѝ своегѡ̀ лꙋка́вагѡ, и҆ и҆спра́вите пꙋти̑ ва́шѧ и҆ оу҆мышлє́нїѧ ва̑ша. |
|
12
|
12
|
| καὶ εἶπαν· ἀνδριούμεθα, ὅτι ὀπίσω τῶν ἀποστροφῶν ἡμῶν πορευσόμεθα καὶ ἕκαστος τὰ ἀρεστά τῆς καρδίας αὐτοῦ τῆς πονηρᾶς ποιήσομεν. | И҆ реко́ша: оу҆крѣпи́мсѧ, и҆́бо по развраще́нїємъ на́шымъ по́йдемъ, и҆ кі́йждо оу҆го́дное се́рдца своегѡ̀ лꙋка́вагѡ сотвори́мъ. |
|
13
|
13
|
| διὰ τοῦτο τάδε λέγει Κύριος· ἐρωτήσατε δὴ ἐν ἔθνεσι· τίς ἤκουσε τοιαῦτα φρικτά, ἃ ἐποίησε σφόδρα παρθένος ᾿Ισραήλ; | Сегѡ̀ ра́ди сїѧ̑ гл҃етъ гдⷭ҇ь: вопроси́те нн҃ѣ ꙗ҆зы́кѡвъ, кто̀ слы́ша сицева̑ѧ стра̑шнаѧ, ꙗ҆̀же сотворѝ ѕѣлѡ̀ дѣ́ва і҆и҃лева; |
|
14
|
14
|
| μὴ ἐκλείψουσιν ἀπὸ πέτρας μαστοὶ ἢ χιὼν ἀπὸ τοῦ Λιβάνου; μὴ ἐκκλινῇ ὕδωρ βιαίως ἀνέμῳ φερόμενον; | є҆да̀ ѡ҆скꙋдѣ́ютъ ѿ ка́мене сосцы̀, и҆лѝ снѣ́гъ ѿ лїва́на; є҆да̀ оу҆клони́тсѧ вода̀ ѕѣ́лнѡ вѣ́тромъ носи́маѧ; |
|
15
|
15
|
| ὅτι ἐπελάθοντό μου ὁ λαός μου, εἰς κενὸν ἐθυμίασαν· καὶ ἀσθενήσουσιν ἐν ταῖς ὁδοῖς αὐτῶν σχοίνους αἰωνίους τοῦ ἐπιβῆναι τρίβους οὐκ ἔχοντας ὁδὸν εἰς πορείαν | поне́же забы́ша менѐ лю́дїе моѝ всꙋ́е жрꙋ́ще, и҆ и҆знемо́гꙋтъ на пꙋте́хъ свои́хъ и҆ на стезѧ́хъ вѣ́чныхъ, є҆́же взы́ти на стєзѝ не и҆мꙋ́щыѧ пꙋти̑ на хожде́нїе, |
|
16
|
16
|
| τοῦ τάξαι τὴν γῆν αὐτῶν εἰς ἀφανισμὸν καὶ σύριγμα αἰώνιον· πάντες οἱ διαπορευόμενοι δι’ αὐτῆς ἐκστήσονται καὶ κινήσουσι τὴν κεφαλὴν αὐτῶν. | є҆́же положи́ти зе́млю сво́ю въ запꙋстѣ́нїе и҆ во звизда́нїе вѣ́чное: всѧ́къ, и҆́же пре́йдетъ по не́й, почꙋди́тсѧ и҆ покива́етъ главо́ю свое́ю: |
|
17
|
17
|
| ὡς ἄνεμον καύσωνα διασπερῶ αὐτοὺς κατὰ πρόσωπον ἐχθρῶν αὐτῶν, δείξω αὐτοῖς ἡμέραν ἀπωλείας αὐτῶν. | ꙗ҆́коже вѣ́тръ палѧ́щь разсѣ́ю и҆̀хъ пред̾ враги̑ и҆́хъ, хребе́тъ, а҆ не лицѐ покажꙋ̀ и҆̀мъ въ де́нь поги́бели и҆́хъ. |
|
18
|
18
|
| Καὶ εἶπαν· δεῦτε καὶ λογισώμεθα ἐπὶ ῾Ιερεμίαν λογισμόν, ὅτι οὐκ ἀπολεῖται νόμος ἀπὸ ἱερέως καὶ βουλὴ ἀπὸ συνετοῦ καὶ λόγος ἀπὸ προφήτου· δεῦτε καὶ πατάξωμεν αὐτὸν ἐν γλώσσῃ καὶ ἀκουσόμεθα πάντας τοὺς λόγους αὐτοῦ. | И҆ реко́ша: прїиди́те и҆ оу҆мы́слимъ і҆еремі́ю совѣ́тъ, и҆́бо не поги́бнетъ зако́нъ ѿ свѧще́нника, ни совѣ́тъ ѿ премꙋ́драгѡ, ни сло́во ѿ проро́ка: прїиди́те и҆ порази́мъ є҆го̀ ѧ҆зы́комъ, и҆ не во́нмемъ всѣ̑мъ словесє́мъ є҆гѡ̀. |
|
19
|
19
|
| εἰσάκουσόν μου, Κύριε, καὶ εἰσάκουσον τῆς φωνῆς τοῦ δικαιώματός μου. | Вонмѝ, гдⷭ҇и, мнѣ̀ и҆ оу҆слы́ши гла́съ ѡ҆правда́нїѧ моегѡ̀. |
|
20
|
20
|
| εἰ ἀνταποδίδοται ἀντὶ ἀγαθῶν κακά; ὅτι συνελάλησαν ρήματα κακὰ τῆς ψυχῆς μου καὶ τὴν κόλασιν αὐτῶν ἔκρυψάν μοι· μνήσθητι ἑστηκότος μου κατὰ πρόσωπόν σου τοῦ λαλῆσαι ὑπὲρ αὐτῶν ἀγαθά, τοῦ ἀποστρέψαι τὸν θυμόν σου ἀπ’ αὐτῶν. | Є҆да̀ воздаю́тсѧ ѕла̑ѧ за блага̑ѧ; ꙗ҆́кѡ глаго́лаша словеса̀ на дꙋ́шꙋ мою̀ и҆ мꙋчи́телство своѐ сокры́ша мѝ. Помѧнѝ стоѧ́вшаго мѧ̀ пред̾ тобо́ю, є҆́же глаго́лати за ни́хъ блага̑ѧ, да ѿвращꙋ̀ гнѣ́въ тво́й ѿ ни́хъ. |
|
21
|
21
|
| διὰ τοῦτο δὸς τοὺς υἱοὺς αὐτῶν εἰς λιμὸν καὶ ἄθροισον αὐτοὺς εἰς χεῖρας μαχαίρας· γενέσθωσαν αἱ γυναῖκες αὐτῶν ἄτεκνοι καὶ χῆραι, καὶ οἱ ἄνδρες αὐτῶν γενέσθωσαν ἀνῃρημένοι θανάτῳ καὶ οἱ νεανίσκοι αὐτῶν πεπτωκότες μαχαίρᾳ ἐν πολέμῳ. | Сегѡ̀ ра́ди да́ждь сы́ны и҆́хъ въ гла́дъ и҆ соберѝ и҆̀хъ въ рꙋ́цѣ меча̀: да бꙋ́дꙋтъ жєны̀ и҆́хъ безча̑дны и҆ вдѡвы̀, и҆ мꙋ́жїе и҆́хъ да бꙋ́дꙋтъ оу҆бїе́ни сме́ртїю, и҆ ю҆́нѡши и҆́хъ да падꙋ́тъ мече́мъ на ра́ти: |
|
22
|
22
|
| γενηθήτω κραυγὴ ἐν ταῖς οἰκίαις αὐτῶν, ἐπάξεις ἐπ’ αὐτοὺς ληστὰς ἄφνω, ὅτι ἐνεχείρησαν λόγον εἰς σύλληψίν μου, καὶ παγίδας ἔκρυψαν ἐπ’ ἐμέ. | да бꙋ́детъ во́пль въ домѣ́хъ и҆́хъ: наведѝ на ни́хъ разбо́йники внеза́пꙋ, поне́же совѣща́ша сло́во, да и҆́мꙋтъ мѧ̀, и҆ сѣ̑ти скры́ша на мѧ̀. |
|
23
|
23
|
| καὶ σύ, Κύριε, ἔγνως ἅπασαν τὴν βουλὴν αὐτῶν ἐπ’ ἐμὲ εἰς θάνατον· μὴ ἀθῳώσῃς τὰς ἀδικίας αὐτῶν, καὶ τὰς ἁμαρτίας αὐτῶν ἀπὸ προσώπου σου μὴ ἐξαλείψῃς· γενέσθω ἡ ἀσθένεια αὐτῶν ἐναντίον σου, ἐν καιρῷ θυμοῦ σου ποίησον ἐν αὐτοῖς. | Ты́ же, гдⷭ҇и, вѣ́си ве́сь совѣ́тъ и҆́хъ на мѧ̀ въ сме́рть: да не ѡ҆чⷭ҇тиши беззакѡ́нїѧ и҆́хъ и҆ грѣхѡ́въ и҆́хъ ѿ лица̀ твоегѡ̀ да не и҆згла́диши: да бꙋ́детъ болѣ́знь и҆́хъ пред̾ тобо́ю, и҆ во вре́мѧ ꙗ҆́рости твоеѧ̀ сотворѝ и҆̀мъ. |
|
Κεφάλαιο 19
|
Глава́ ѳ҃і
|
|
1
|
1
|
| ΤΟΤΕ εἶπε Κύριος πρός με· βάδισον καὶ κτῆσαι βῖκον πεπλασμένον ὀστράκινον καὶ ἄξεις ἀπὸ τῶν πρεσβυτέρων τοῦ λαοῦ καὶ ἀπὸ τῶν ἱερέων, | Сїѧ̑ речѐ гдⷭ҇ь ко мнѣ̀: и҆дѝ и҆ стѧжѝ сосꙋ́дъ скꙋде́льничь жже́нъ, и҆ приведѝ ѿ ста́рєцъ людски́хъ и҆ ѿ ста́рєцъ свѧще́нническихъ: |
|
2
|
2
|
| καὶ ἐξελεύσῃ εἰς τὸ πολυάνδριον υἱῶν τῶν τέκνων αὐτῶν, ὅ ἐστιν ἐπὶ τῶν προθύρων πύλης τῆς Χαρσείθ, καὶ ἀνάγνωθι ἐκεῖ πάντας τοὺς λόγους τούτους, οὓς ἂν λαλήσω πρὸς σέ, | и҆ и҆зы́ди въ мѣ́сто многогро́бищное сынѡ́въ є҆ннѡ́нихъ, є҆́же є҆́сть бли́з̾ придве́рїѧ вра́тъ харсі́ѳскихъ [со́лнечныхъ], и҆ прочтѝ та́мѡ всѧ̑ словеса̀, ꙗ҆̀же а҆́зъ возгл҃ю тебѣ̀, |
|
3
|
3
|
| καὶ ἐρεῖς αὐτοῖς· ἀκούσατε τὸν λόγον Κυρίου, βασιλεῖς ᾿Ιούδα καὶ ἄνδρες ᾿Ιούδα καὶ οἱ κατοικοῦντες ἐν ῾Ιερουσαλὴμ καὶ οἱ εἰσπορευόμενοι ἐν ταῖς πύλαις ταύταις· τάδε λέγει Κύριος ὁ Θεὸς ᾿Ισραήλ· ἰδοὺ ἐγὼ ἐπάγω ἐπὶ τὸν τόπον τοῦτον κακά, ὥστε παντὸς ἀκούοντος αὐτὰ ἠχήσει τὰ ὦτα αὐτοῦ, | и҆ рече́ши и҆̀мъ: слы́шите сло́во гдⷭ҇не, ца́рїе і҆ꙋ̑дины и҆ мꙋ́жїе і҆ꙋ̑дины, и҆ ѡ҆бита́телїе і҆ерⷭ҇ли́ма и҆ входѧ́щїи врата́ми си́ми: сїѧ̑ гл҃етъ гдⷭ҇ь си́лъ, бг҃ъ і҆и҃левъ: сѐ, а҆́зъ наведꙋ̀ ѕла̑ѧ на мѣ́сто сїѐ, ꙗ҆́кѡ всѧ́комꙋ слы́шащемꙋ сїѧ̑ зазвꙋчи́тъ во оу҆́шїю є҆гѡ̀: |
|
4
|
4
|
| ἀνθ’ ὧν ἐγκατέλιπόν με καὶ ἀπηλλοτρίωσαν τὸν τόπον τοῦτον καὶ ἐθυμίασαν ἐν αὐτῷ θεοῖς ἀλλοτρίοις, οἷς οὐκ ᾔδεισαν αὐτοὶ καὶ οἱ πατέρες αὐτῶν, καὶ οἱ βασιλεῖς ᾿Ιούδα ἔπλησαν τὸν τόπον τοῦτον αἱμάτων ἀθῴων | поне́же ѡ҆ста́виша мѧ̀, и҆ чꙋ́жде сотвори́ша мѣ́сто сїѐ, и҆ пожро́ша на не́мъ богѡ́мъ чꙋжди̑мъ, и҆́хже не вѣ́дѣша ті́и и҆ ѻ҆тцы̀ и҆́хъ: и҆ ца́рїе і҆ꙋ̑дины напо́лниша мѣ́сто сїѐ кро́ве непови́нныхъ |
|
5
|
5
|
| καὶ ᾠκοδόμησαν ὑψηλὰ τῇ Βάαλ τοῦ κατακαίειν τοὺς υἱοὺς αὐτῶν ἐν πυρί, ἃ οὐκ ἐνετειλάμην οὐδὲ διενοήθην ἐν τῇ καρδίᾳ μου. | и҆ созда́ша высѡ́каѧ ваа́лꙋ на сожже́нїе сынѡ́въ свои́хъ ѻ҆гне́мъ, во всесожже́нїе ваа́лꙋ, ꙗ҆̀же не заповѣ́дахъ, ни гл҃ахъ, нижѐ взыдо́ша на се́рдце моѐ. |
|
6
|
6
|
| διὰ τοῦτο ἰδοὺ ἡμέραι ἔρχονται, λέγει Κύριος, καὶ οὐ κληθήσεται τῷ τόπῳ τούτῳ ἔτι Διάπτωσις καὶ Πολυάνδριον υἱοῦ ᾿Εννόμ, ἀλλ’ ἢ Πολυάνδριον τῆς σφαγῆς. | Сегѡ̀ ра́ди, сѐ, дні́е грѧдꙋ́тъ, гл҃етъ гдⷭ҇ь, и҆ не прозове́тсѧ ктомꙋ̀ мѣ́сто сїѐ паде́нїе и҆ мѣ́сто многогро́бищное сынѡ́въ є҆ннѡ́нихъ, но мѣ́сто многогро́бищное закла́нїѧ: |
|
7
|
7
|
| καὶ σφάξω τὴν βουλὴν ᾿Ιούδα καὶ τὴν βουλὴν ῾Ιερουσαλὴμ ἐν τῷ τόπῳ τούτῳ καὶ καταβαλῶ αὐτοὺς ἐν μαχαίρᾳ ἐναντίον τῶν ἐχθρῶν αὐτῶν καὶ ἐν χερσὶ τῶν ζητούντων τὰς ψυχὰς αὐτῶν, καὶ δώσω τοὺς νεκροὺς αὐτῶν εἰς βρῶσιν τοῖς πετεινοῖς τοῦ οὐρανοῦ καὶ τοῖς θηρίοις τῆς γῆς. | и҆ расточꙋ̀ совѣ́тъ і҆ꙋ́динъ и҆ совѣ́тъ і҆ерⷭ҇ли́ма въ мѣ́стѣ се́мъ, и҆ превращꙋ̀ и҆̀хъ мече́мъ пред̾ враги̑ и҆́хъ и҆ въ рꙋкꙋ̀ и҆́щꙋщихъ дꙋ́шъ и҆́хъ: и҆ да́мъ трꙋ́пїе и҆́хъ въ ꙗ҆́дь пти́цамъ небє́снымъ и҆ ѕвѣрє́мъ земны̑мъ: |
|
8
|
8
|
| καὶ τάξω τὴν πόλιν ταύτην εἰς ἀφανισμὸν καὶ εἰς συριγμόν· πᾶς ὁ παραπορευόμενος ἐπ’ αὐτῆς σκυθρωπάσει καὶ συριεῖ ὑπὲρ πάσης τῆς πληγῆς αὐτῆς. | и҆ поста́влю гра́дъ се́й въ разоре́нїе и҆ во звизда́нїе: всѧ́къ, и҆́же мимои́детъ, ѡ҆ не́мъ почꙋди́тсѧ и҆ позви́ждетъ ѡ҆ все́й ꙗ҆́звѣ є҆гѡ̀: |
|
9
|
9
|
| καὶ ἔδονται τὰς σάρκας τῶν υἱῶν αὐτῶν καὶ τὰς σάρκας τῶν θυγατέρων αὐτῶν, καὶ ἕκαστος τὰς σάρκας τοῦ πλησίον αὐτοῦ ἔδονται ἐν τῇ περιοχῇ καὶ ἐν τῇ πολιορκίᾳ, ᾗ πολιορκήσουσιν αὐτοὺς οἱ ἐχθροὶ αὐτῶν. | и҆ снѣдѧ́тъ плѡ́ти сынѡ́въ свои́хъ и҆ плѡ́ти дще́рей свои́хъ, и҆ кі́йждо плѡ́ти по́дрꙋга своегѡ̀ снѣ́сть во ѡ҆бстоѧ́нїи и҆ въ тѣснотѣ̀, въ не́йже запрꙋ́тъ и҆̀хъ вразѝ и҆́хъ, и҆́щꙋщїи дꙋшѝ и҆́хъ. |
|
10
|
10
|
| καὶ συντρίψεις τὸν βῖκον κατ’ ὀφθαλμοὺς τῶν ἀνδρῶν τῶν ἐκπορευομένων μετά σοῦ | И҆ да сокрꙋши́ши сосꙋ́дъ пред̾ ѻ҆чи́ма мꙋже́й и҆сходѧ́щихъ съ тобо́ю |
|
11
|
11
|
| καὶ ἐρεῖς· τάδε λέγει Κύριος· οὕτως συντρίψω τὸν λαὸν τοῦτον, καὶ τὴν πόλιν ταύτην, καθὼς συντρίβεται ἄγγος ὀστράκινον, ὃ οὐ δυνήσεται ἰαθῆναι ἔτι. | и҆ рече́ши къ ни̑мъ: сїѧ̑ гл҃етъ гдⷭ҇ь си́лъ: та́кѡ сокрꙋшꙋ̀ лю́ди сїѧ̑ и҆ гра́дъ се́й, ꙗ҆́коже сокрꙋша́етсѧ сосꙋ́дъ скꙋде́льный, и҆́же не мо́жетъ ктомꙋ̀ и҆сцѣли́тисѧ: и҆ въ тѡфе́ѳѣ погребꙋ́тсѧ тогѡ̀ ра́ди, ꙗ҆́кѡ не бꙋ́детъ и҆но́гѡ мѣ́ста на погребе́нїе. |
|
12
|
12
|
| οὕτως ποιήσω, λέγει Κύριος, τῷ τόπῳ τούτῳ καὶ τοῖς κατοικοῦσιν ἐν αὐτῷ τοῦ δοθῆναι τὴν πόλιν ταύτην ὡς τὴν διαπίπτουσαν. | Та́кѡ сотворю̀ мѣ́стꙋ семꙋ̀, гл҃етъ гдⷭ҇ь, и҆ ѡ҆бита́телємъ є҆гѡ̀, да поста́влю гра́дъ то́й ꙗ҆́кѡ па́дающь. |
|
13
|
13
|
| καὶ οἶκοι ῾Ιερουσαλὴμ καὶ οἶκοι βασιλέων ᾿Ιούδα ἔσονται καθὼς ὁ τόπος ὁ διαπίπτων ἀπὸ τῶν ἀκαθαρσιῶν αὐτῶν ἐν πάσαις ταῖς οἰκίαις, ἐν αἷς ἐθυμίασαν ἐπὶ τῶν δωμάτων αὐτῶν πάσῃ τῇ στρατιᾷ τοῦ οὐρανοῦ καὶ ἔσπεισαν σπονδὰς θεοῖς ἀλλοτρίοις. — | И҆ бꙋ́дꙋтъ до́мы і҆ерⷭ҇ли́ма и҆ до́мы царе́й і҆ꙋ́диныхъ, ꙗ҆́коже мѣ́сто па́дающее, ѿ нечисто́тъ свои́хъ во всѣ́хъ домѣ́хъ, въ ни́хже жрѧ́хꙋ на кро́вѣхъ свои́хъ всемꙋ̀ во́инствꙋ небе́сномꙋ и҆ приноша́хꙋ возлїѧ̑нїѧ богѡ́мъ чꙋжди̑мъ. |
|
14
|
14
|
| Καὶ ἦλθεν ῾Ιερεμίας ἀπὸ τῆς διαπτώσεως, οὗ ἀπέστειλεν αὐτὸν Κύριος ἐκεῖ τοῦ προφητεῦσαι, καὶ ἔστη ἐν τῇ αὐλῇ οἴκου Κυρίου καὶ εἶπε πρὸς πάντα τὸν λαόν· | И҆ прїи́де і҆еремі́а ѿ (мѣ́ста) паде́нїѧ, а҆́може посла̀ є҆го̀ гдⷭ҇ь прⷪ҇ро́чествовати, и҆ ста̀ во дворѣ̀ до́мꙋ гдⷭ҇нѧ и҆ речѐ ко всѣ̑мъ лю́демъ: |
|
15
|
15
|
| τάδε λέγει Κύριος· ἰδοὺ ἐγὼ ἐπάγω ἐπὶ τὴν πόλιν ταύτην καὶ ἐπὶ πάσας τὰς πόλεις αὐτῆς καὶ ἐπὶ τὰς κώμας αὐτῆς ἅπαντα τὰ κακά, ἃ ἐλάλησα ἐπ’ αὐτήν, ὅτι ἐσκλήρυναν τὸν τράχηλον αὐτῶν τοῦ μὴ εἰσακούειν τῶν ἐντολῶν μου. | сїѧ̑ гл҃етъ гдⷭ҇ь си́лъ, бг҃ъ і҆и҃левъ: сѐ, а҆́зъ наведꙋ̀ на гра́дъ се́й и҆ на всѧ̑ гра́ды є҆гѡ̀ и҆ на всѧ̑ се́ла є҆гѡ̀ всѧ̑ ѕла̑ѧ, ꙗ҆̀же гл҃алъ є҆́смь на́нь: ꙗ҆́кѡ ѡ҆жесточи́ша вы̑и своѧ̑, є҆́же не слы́шати за́повѣдїй мои́хъ. |
|
Κεφάλαιο 20
|
Глава́ к҃
|
|
1
|
1
|
| ΚΑΙ ἤκουσε Πασχὼρ ὁ υἱὸς ᾿Εμμὴρ ὁ ἱερεύς — καὶ οὗτος ἦν καθεσταμένος ἡγούμενος οἴκου Κυρίου — τοῦ ῾Ιερεμίου προφητεύοντος τοὺς λόγους τούτους. | И҆ оу҆слы́ша пасхѡ́ръ сы́нъ є҆мме́ровъ свѧще́нникъ, и҆́же поста́вленъ бѣ̀ нача́лникъ въ домꙋ̀ гдⷭ҇ни, і҆еремі́ю прⷪ҇ро́чествꙋюща словеса̀ сїѧ̑: |
|
2
|
2
|
| καὶ ἐπάταξεν αὐτὸν καὶ ἐνέβαλεν αὐτὸν εἰς τὸν καταρράκτην, ὃς ἦν ἐν πύλῃ οἴκου ἀποτεταγμένου τοῦ ὑπερῴου, ὃς ἦν ἐν οἴκῳ Κυρίου. | и҆ оу҆да́ри пасхѡ́ръ і҆еремі́ю прⷪ҇ро́ка и҆ вве́рже є҆го̀ въ кла́дꙋ, ꙗ҆́же бѣ̀ во вратѣ́хъ венїамі́нихъ вы́шнихъ въ домꙋ̀ гдⷭ҇ни. |
|
3
|
3
|
| καὶ ἐξήγαγε Πασχὼρ τὸν ῾Ιερεμίαν ἐκ τοῦ καταρράκτου, καὶ εἶπεν αὐτῷ ῾Ιερεμίας· οὐχὶ Πασχὼρ ἐκάλεσε Κύριος τὸ ὄνομά σου, ἀλλ’ ἢ Μέτοικον. | Бы́вшꙋ же оу҆́трꙋ, и҆зведѐ пасхѡ́ръ і҆еремі́ю ѿ кла́ды. И҆ речѐ къ немꙋ̀ і҆еремі́а: не пасхѡ́ръ наречѐ (гдⷭ҇ь) и҆́мѧ твоѐ, но пресе́лника ѿвсю́дꙋ. |
|
4
|
4
|
| διότι τάδε λέγει Κύριος· ἰδοὺ ἐγὼ δίδωμί σε εἰς μετοικίαν σὺν πᾶσι τοῖς φίλοις σου, καὶ πεσοῦνται ἐν μαχαίρᾳ ἐχθρῶν αὐτῶν, καὶ οἱ ὀφθαλμοί σου ὄψονται, καὶ σὲ καὶ πάντα ᾿Ιούδαν δώσω εἰς χεῖρας βασιλέως Βαβυλῶνος, καὶ μετοικιοῦσιν αὐτοὺς καὶ κατακόψουσιν ἐν μαχαίραις. | Поне́же сїѧ̑ гл҃етъ гдⷭ҇ь: сѐ, а҆́зъ да́мъ тѧ̀ въ преселе́нїе и҆ всѣ́хъ дрꙋгѡ́въ твои́хъ: и҆ падꙋ́тъ мече́мъ вра̑гъ свои́хъ, и҆ ѻ҆́чи твоѝ оу҆́зрѧтъ, и҆ тебѐ и҆ всего̀ і҆ꙋ́дꙋ да́мъ въ рꙋ́ки царѧ̀ вавѷлѡ́нска, и҆ преведꙋ́тъ и҆̀хъ въ вавѷлѡ́нъ и҆ побїю́тъ и҆̀хъ мечьмѝ. |
|
5
|
5
|
| καὶ δώσω τὴν πᾶσαν ἰσχὺν τῆς πόλεως ταύτης καὶ πάντας τοὺς πόνους αὐτῆς καὶ πάντας τοὺς θησαυροὺς τοῦ βασιλέως ᾿Ιούδα εἰς χεῖρας ἐχθρῶν αὐτοῦ, καὶ ἄξουσιν αὐτοὺς εἰς Βαβυλῶνα. | И҆ да́мъ всю̀ си́лꙋ гра́да сегѡ̀ и҆ всѧ̑ трꙋды̀ є҆гѡ̀ и҆ всѧ̑ сокрѡ́вища царѧ̀ і҆ꙋ́дина да́мъ въ рꙋ́ки врагѡ́въ є҆гѡ̀, и҆ расхи́тѧтъ и҆̀хъ и҆ во́змꙋтъ и҆ ѿведꙋ́тъ въ вавѷлѡ́нъ. |
|
6
|
6
|
| καὶ σὺ καὶ πάντες οἱ κατοικοῦντες ἐν τῷ οἴκῳ σου πορεύσεσθε ἐν αἰχμαλωσίᾳ, καὶ ἐν Βαβυλῶνι ἀποθανῇ καὶ ἐκεῖ ταφήσῃ, σὺ καὶ πάντες οἱ φίλοι σου, οἷς ἐπροφήτευσας αὐτοῖς ψευδῆ. | Ты́ же, пасхѡ́ръ, и҆ всѝ ѡ҆бита́телїе до́мꙋ твоегѡ̀, ѿи́дете во плѣне́нїе, и҆ въ вавѷлѡ́нъ прїи́деши и҆ та́мѡ оу҆́мреши, та́мѡ же и҆ погребе́шисѧ ты̀ и҆ всѝ дрꙋ́зїе твоѝ, и҆̀мже проро́чествовалъ є҆сѝ лжꙋ̀. |
|
7
|
7
|
| ᾿Ηπάτησάς με, Κύριε, καὶ ἠπατήθην, ἐκράτησας καὶ ἠδυνάσθης· ἐγενόμην εἰς γέλωτα, πᾶσαν ἡμέραν διετέλεσα μυκτηριζόμενος· | Прельсти́лъ мѧ̀ є҆сѝ, гдⷭ҇и, и҆ прельще́нъ є҆́смь, крѣплѣ́йшїй менє̀ є҆сѝ и҆ превозмо́глъ є҆сѝ: бы́хъ въ посмѣ́хъ ве́сь де́нь, всѝ рꙋга́ютсѧ мнѣ̀. |
|
8
|
8
|
| ὅτι πικρῷ λόγῳ μου γελάσομαι, ἀθεσίαν καὶ ταλαιπωρίαν ἐπικαλέσομαι, ὅτι ἐγενήθη λόγος Κυρίου εἰς ὀνειδισμὸν ἐμοὶ καὶ εἰς χλευασμὸν πᾶσαν ἡμέραν μου. | Поне́же го́рькимъ сло́вомъ мои́мъ посмѣю́сѧ, ѿверже́нїе и҆ бѣ́дность наведꙋ̀, ꙗ҆́кѡ бы́сть въ поноше́нїе мнѣ̀ сло́во гдⷭ҇не и҆ въ посмѣ́хъ ве́сь де́нь. |
|
9
|
9
|
| καὶ εἶπα· οὐ μὴ ὀνομάσω τὸ ὄνομα Κυρίου καὶ οὐ μὴ λαλήσω ἔτι ἐπὶ τῷ ὀνόματι αὐτοῦ. καὶ ἐγένετο ὡς πῦρ καιόμενον φλέγον ἐν τοῖς ὀστέοις μου, καὶ παρεῖμαι πάντοθεν καὶ οὐ δύναμαι φέρειν. | И҆ реко́хъ: не воспомѧнꙋ̀ и҆́мене гдⷭ҇нѧ, нижѐ возглаго́лю ктомꙋ̀ во и҆́мѧ є҆гѡ̀. И҆ бы́сть въ се́рдцы мое́мъ ꙗ҆́кѡ ѻ҆́гнь горѧ́щь, палѧ́щь въ косте́хъ мои́хъ, и҆ разслабѣ́хъ ѿвсю́дꙋ, и҆ не могꙋ̀ носи́ти: |
|
10
|
10
|
| ὅτι ἤκουσα ψόγον πολλῶν συναθροιζομένων κυκλόθεν· ἐπισύστητε καὶ ἐπισυστῶμεν αὐτῷ, πάντες ἄνδρες φίλοι αὐτοῦ· τηρήσατε τὴν ἐπίνοιαν αὐτοῦ, εἰ ἀπατηθήσεται καὶ δυνησόμεθα αὐτῷ καὶ ληψόμεθα τὴν ἐκδίκησιν ἡμῶν ἐξ αὐτοῦ. | слы́шахъ бо досади́тєлства мно́гихъ собра́вшихсѧ ѡ҆́крестъ: напади́те, напади́мъ на́нь, всѝ мꙋ́жїе дрꙋ́зїе є҆гѡ̀: наблюда́йте помышле́нїе є҆гѡ̀, а҆́ще (ка́кѡ) прельсти́тсѧ, и҆ премо́жемъ на́нь и҆ сотвори́мъ ѿмще́нїе на́ше є҆мꙋ̀. |
|
11
|
11
|
| ὁ δὲ Κύριος μετ’ ἐμοῦ καθὼς μαχητὴς ἰσχύων· διὰ τοῦτο ἐδίωξαν καὶ νοῆσαι οὐκ ἠδύναντο· ᾐσχύνθησαν σφόδρα, ὅτι οὐκ ἐνόησαν ἀτιμίας αὐτῶν, αἳ δι’ αἰῶνος οὐκ ἐπιλησθήσονται. | Гдⷭ҇ь же со мно́ю є҆́сть ꙗ҆́кѡ боре́цъ крѣ́пкїй: сегѡ̀ ра́ди погна́ша и҆ оу҆разꙋмѣ́ти не мого́ша: постыдѣ́шасѧ ѕѣлѡ̀, ꙗ҆́кѡ не разꙋмѣ́ша безче́стїѧ своегѡ̀, є҆́же во вѣ́къ не забве́но бꙋ́детъ. |
|
12
|
12
|
| Κύριε, δοκιμάζων δίκαια, συνίων νεφροὺς καὶ καρδίας, ἴδοιμι τὴν παρὰ σοῦ ἐκδίκησιν ἐν αὐτοῖς, ὅτι πρὸς σὲ ἀπεκάλυψα τὰ ἀπολογήματά μου. — | И҆ ты̀, гдⷭ҇и си́лъ, и҆скꙋша́ѧй првⷣнаѧ, вѣ́даѧй оу҆трѡ́бы и҆ сердца̀, (молю́тисѧ,) да ви́ждꙋ мще́нїе твоѐ на ни́хъ, тебѣ́ бо ѿкры́хъ прю̀ мою̀. |
|
13
|
13
|
| ῎ᾼσατε τῷ Κυρίῳ, αἰνέσατε αὐτῷ, ὅτι ἐξείλατο ψυχὴν πένητος ἐκ χειρὸς πονηρευομένων. — | По́йте гдⷭ҇ꙋ, хвали́те гдⷭ҇а, ꙗ҆́кѡ и҆зба́ви дꙋ́шꙋ оу҆бо́гагѡ ѿ рꙋкѝ лꙋка́выхъ. |
|
14
|
14
|
| ᾿Επικατάρατος ἡ ἡμέρα, ἐν ᾗ ἐτέχθην ἐν αὐτῇ· ἡ ἡμέρα, ἐν ᾗ ἔτεκέ με ἡ μήτηρ μου, μὴ ἔστω ἐπευκτή. | Про́клѧтъ де́нь, въ ѻ҆́ньже роди́хсѧ: де́нь, въ ѻ҆́ньже породи́ мѧ ма́ти моѧ̀, да не бꙋ́детъ благослове́нъ. |
|
15
|
15
|
| ἐπικατάρατος ὁ ἄνθρωπος ὁ εὐαγγελισάμενος τῷ πατρί μου λέγων· ἐτέχθη σοι ἄρσην, εὐφραινόμενος. | Про́клѧтъ мꙋ́жъ, и҆́же возвѣстѝ ѻ҆тцꙋ̀ моемꙋ̀, рекі́й: роди́сѧ тебѣ̀ ѻ҆́трокъ мꙋ́жескъ, и҆ ꙗ҆́кѡ ра́достїю возвеселѝ є҆го̀. |
|
16
|
16
|
| ἔστω ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος ὡς αἱ πόλεις, ἃς κατέστρεψε Κύριος ἐν θυμῷ καὶ οὐ μετεμελήθη· ἀκουσάτω κραυγῆς τῷ πρωΐ καὶ ἀλαλαγμοῦ μεσημβρίας, | Да бꙋ́детъ человѣ́къ то́й ꙗ҆́коже гра́ди, ꙗ҆̀же превратѝ гдⷭ҇ь ꙗ҆́ростїю и҆ не раска́ѧсѧ: да слы́шитъ во́пль заꙋ́тра и҆ рыда́нїе во вре́мѧ полꙋ́денное: |
|
17
|
17
|
| ὅτι οὐκ ἀπέκτεινέ με ἐν μήτρᾳ μητρὸς καὶ ἐγένετό μοι ἡ μήτηρ μου τάφος μου καὶ ἡ μήτρα συλλήψεως αἰωνίας. | ꙗ҆́кѡ не оу҆би́лъ менѐ въ ложесна́хъ ма́тере, и҆ была́ бы мнѣ̀ ма́ти моѧ̀ гро́бъ мо́й и҆ ложесна̀ зача́тїѧ вѣ́чнагѡ. |
|
18
|
18
|
| ἱνατί τοῦτο ἐξῆλθον ἐκ μήτρας τοῦ βλέπειν κόπους καὶ πόνους, καὶ διετέλεσαν ἐν αἰσχύνῃ αἱ ἡμέραι μου; | Вскꙋ́ю и҆зыдо́хъ и҆з̾ ложе́снъ, да ви́ждꙋ трꙋды̀ и҆ бѡлѣ́зни, и҆ сконча́шасѧ въ постыдѣ́нїи дні́е моѝ; |
|
Κεφάλαιο 21
|
Глава́ к҃а
|
|
1
|
1
|
| Ο λόγος ὁ γενόμενος παρὰ Κυρίου πρὸς ῾Ιερεμίαν, ὅτε ἀπέστειλε πρὸς αὐτὸν ὁ βασιλεὺς Σεδεκίας τὸν Πασχὼρ υἱὸν Μελχίου καὶ Σοφονίαν υἱὸν Μαασαίου τὸν ἱερέα λέγων· | Сло́во, є҆́же бы́сть ѿ гдⷭ҇а ко і҆еремі́и, є҆гда̀ посла̀ къ немꙋ̀ ца́рь седекі́а пасхѡ́ра сы́на мелхі́ина и҆ софо́нїю сы́на васаі́ева, свѧще́нника, глаго́лѧ: |
|
2
|
2
|
| ἐπερώτησον περὶ ἡμῶν τὸν Κύριον, ὅτι βασιλεὺς Βαβυλῶνος ἐφέστηκεν ἐφ’ ἡμᾶς, εἰ ποιήσει Κύριος κατὰ πάντα τὰ θαυμάσια αὐτοῦ, καὶ ἀπελεύσεται ἀφ’ ἡμῶν. | вопросѝ ѡ҆ на́съ гдⷭ҇а, ꙗ҆́кѡ навꙋходоно́соръ ца́рь вавѷлѡ́нскїй воста̀ на на́съ: сотвори́тъ ли гдⷭ҇ь съ на́ми по всѣ̑мъ чꙋдесє́мъ свои̑мъ, и҆ ѿи́детъ ѿ на́съ; |
|
3
|
3
|
| καὶ εἶπε πρὸς αὐτοὺς ῾Ιερεμίας· οὕτως ἐρεῖτε πρὸς Σεδεκίαν βασιλέα ᾿Ιούδα· | И҆ речѐ і҆еремі́а къ ни̑мъ: та́кѡ рцы́те седекі́и: сїѧ̑ гл҃етъ гдⷭ҇ь бг҃ъ і҆и҃левъ: |
|
4
|
4
|
| τάδε λέγει Κύριος· ἰδοὺ ἐγὼ μεταστρέψω τὰ ὅπλα τὰ πολεμικά, ἐν οἷς ὑμεῖς πολεμεῖτε ἐν αὐτοῖς πρὸς τοὺς Χαλδαίους τοὺς συγκεκλεικότας ὑμᾶς ἔξωθεν τοῦ τείχους, καὶ συνάξω αὐτοὺς εἰς τὸ μέσον τῆς πόλεως ταύτης | сѐ, а҆́зъ ѡ҆браща́ю ѻ҆рꙋ̑жїѧ бра̑ннаѧ, ꙗ҆̀же сꙋ́ть въ рꙋка́хъ ва́шихъ, и҆́миже вы̀ ѡ҆полча́етесѧ на царѧ̀ вавѷлѡ́нска и҆ халде́йска, и҆̀же ѡ҆бстоѧ́тъ ва́съ ѡ҆́крестъ внѣ̀ стѣ́нъ: и҆ соберꙋ̀ та̀ посредѣ̀ гра́да сегѡ̀, |
|
5
|
5
|
| καὶ πολεμήσω ἐγὼ ὑμᾶς ἐν χειρὶ ἐκτεταμένῃ καὶ ἐν βραχίονι κραταιῷ μετὰ θυμοῦ καὶ ὀργῆς μεγάλης | и҆ поборю̀ а҆́зъ по ва́съ рꙋко́ю просте́ртою и҆ мы́шцею крѣ́пкою съ ꙗ҆́ростїю и҆ гнѣ́вомъ вели́кимъ, |
|
6
|
6
|
| καὶ πατάξω πάντας τοὺς κατοικοῦντας ἐν τῇ πόλει ταύτῃ, τοὺς ἀνθρώπους καί τὰ κτήνη, ἐν θανάτῳ μεγάλῳ, καὶ ἀποθανοῦνται. | и҆ побїю̀ всѣ́хъ ѡ҆бита́ющихъ во гра́дѣ се́мъ, человѣ́ки и҆ скоты̀, гꙋби́телствомъ вели́кимъ, и҆ и҆́змрꙋтъ. |
|
7
|
7
|
| καὶ μετὰ ταῦτα —οὕτως λέγει Κύριος— δώσω τὸν Σεδεκίαν βασιλέα ᾿Ιούδα καὶ τοὺς παῖδας αὐτοῦ καὶ τὸν λαὸν τὸν καταλειφθέντα ἐν τῇ πόλει ταύτῃ ἀπὸ τοῦ θανάτου καὶ ἀπὸ τοῦ λιμοῦ καὶ ἀπὸ τῆς μαχαίρας εἰς χεῖρας ἐχθρῶν αὐτῶν τῶν ζητούντων τὰς ψυχὰς αὐτῶν, καὶ κατακόψουσιν αὐτοὺς ἐν στόματι μαχαίρας· οὐ φείσομαι ἐπ’ αὐτοῖς καὶ οὐ μὴ οἰκτειρήσω αὐτούς. | И҆ по си́хъ, та́кѡ гл҃етъ гдⷭ҇ь, да́мъ седекі́ю царѧ̀ і҆ꙋ́дина и҆ рабы̑ є҆гѡ̀, и҆ лю́ди є҆гѡ̀ и҆ ѡ҆ста́вльшыѧсѧ во гра́дѣ се́мъ ѿ гꙋби́телства и҆ гла́да и҆ меча̀, въ рꙋкꙋ̀ навꙋходоно́сора царѧ̀ вавѷлѡ́нска и҆ въ рꙋкꙋ̀ врагѡ́въ и҆́хъ и҆ въ рꙋкꙋ̀ и҆́щꙋщихъ дꙋ́шъ и҆́хъ, и҆ побїе́тъ и҆̀хъ ѻ҆́стрїемъ меча̀: и҆ не пощажꙋ̀ и҆́хъ, нижѐ млⷭ҇тивъ бꙋ́дꙋ и҆̀мъ. |
|
8
|
8
|
| καὶ πρὸς τὸν λαὸν τοῦτον ἐρεῖς· τάδε λέγει Κύριος· ἰδοὺ ἐγὼ δέδωκα πρὸ προσώπου ὑμῶν τὴν ὁδὸν τῆς ζωῆς καὶ τὴν ὁδὸν τοῦ θανάτου· | И҆ къ лю́демъ си̑мъ рече́ши: сїѧ̑ гл҃етъ гдⷭ҇ь: сѐ, а҆́зъ даю̀ пред̾ ва́ми пꙋ́ть живота̀ и҆ пꙋ́ть сме́рти: |
|
9
|
9
|
| ὁ καθήμενος ἐν τῇ πόλει ταύτῃ ἀποθανεῖται ἐν μαχαίρᾳ καὶ ἐν λιμῷ, καὶ ὁ ἐκπορευόμενος προσχωρῆσαι πρὸς τοὺς Χαλδαίους τοὺς συγκεκλεικότας ὑμᾶς ζήσεται, καὶ ἔσται ἡ ψυχὴ αὐτοῦ εἰς σκῦλα, καὶ ζήσεται. | и҆́же ѡ҆бита́етъ во гра́дѣ се́мъ, оу҆́мретъ мече́мъ и҆ гла́домъ и҆ гꙋби́телствомъ, а҆ и҆сходѧ́й, и҆́же прибѣжи́тъ ко халде́ѡмъ ѡ҆бстоѧ́щымъ ва́съ, жи́въ бꙋ́детъ, и҆ бꙋ́детъ дꙋша̀ є҆гѡ̀ въ плѣ́нъ, и҆ жи́въ бꙋ́детъ. |
|
10
|
10
|
| διότι ἐστήρικα τὸ πρόσωπόν μου ἐπὶ τὴν πόλιν ταύτην εἰς κακὰ καὶ οὐκ εἰς ἀγαθά· εἰς χεῖρας βασιλέως Βαβυλῶνος παραδοθήσεται, καὶ κατακαύσει αὐτήν ἐν πυρί. | Оу҆тверди́хъ бо лицѐ моѐ на гра́дъ се́й во ѕла̑ѧ, а҆ не во блага̑ѧ, речѐ гдⷭ҇ь: въ рꙋ́ки царѧ̀ вавѷлѡ́нска преда́стсѧ, и҆ сожже́тъ є҆го̀ ѻ҆гне́мъ. |
|
11
|
11
|
| ὁ οἶκος βασιλέως ᾿Ιούδα, ἀκούσατε λόγον Κυρίου· | До́ме царѧ̀ і҆ꙋ́дина, слы́шите сло́во гдⷭ҇не: |
|
12
|
12
|
| οἶκος Δαυίδ, τάδε λέγει Κύριος· κρίνατε πρωΐ κρίμα καὶ κατευθύνατε καὶ ἐξέλεσθε διηρπασμένον ἐκ χειρὸς ἀδικοῦντος αὐτόν, ὅπως μὴ ἀναφθῇ ὡς πῦρ ἡ ὀργή μου καὶ καυθήσεται, καὶ οὐκ ἔσται ὁ σβέσων. | до́ме даві́довъ, сїѧ̑ гл҃етъ гдⷭ҇ь: сꙋди́те заꙋ́тра сꙋ́дъ и҆ и҆спра́вите, и҆ и҆зба́вите си́лою оу҆гнете́наго ѿ рꙋкѝ ѡ҆би́дѧщагѡ и҆̀, да не зажже́тсѧ ꙗ҆́кѡ ѻ҆́гнь ꙗ҆́рость моѧ̀ и҆ возгори́тсѧ, и҆ не бꙋ́детъ оу҆гаша́ющагѡ, ра́ди лꙋка́выхъ оу҆мышле́нїй ва́шихъ. |
|
13
|
13
|
| ἰδοὺ ἐγὼ πρός σε τὸν κατοικοῦντα τὴν κοιλάδα Σόρ, τὴν πεδεινήν, τοὺς λέγοντας· τίς πτοήσει ἡμᾶς; ἢ τίς εἰσελεύσεται πρὸς τὸ κατοικητήριον ἡμῶν; | Сѐ, а҆́зъ къ тебѣ̀ ѡ҆бита́ющемꙋ во крѣ́пцѣ и҆ по́льнѣ оу҆до́лїи, речѐ гдⷭ҇ь, и҆̀же глаго́лете: кто̀ побїе́тъ на́съ; и҆лѝ кто̀ вни́детъ въ до́мы на́шѧ; |
|
14
|
14
|
| καὶ ἀνάψω πῦρ ἐν τῷ δρυμῷ αὐτῆς, καὶ ἔδεται πάντα τὰ κύκλῳ αὐτῆς. | И҆ посѣщꙋ̀ на ва́съ по лꙋка̑вымъ начина́нїємъ ва́шымъ, речѐ гдⷭ҇ь, и҆ возжгꙋ̀ ѻ҆́гнь въ лѣ́сѣ є҆гѡ̀, и҆ поѧ́стъ всѧ̑, ꙗ҆̀же ѡ҆́крестъ є҆гѡ̀. |
|
Κεφάλαιο 22
|
Глава́ к҃в
|
|
1
|
1
|
| ΤΑΔΕ λέγει Κύριος· πορεύου καὶ κατάβηθι εἰς τὸν οἶκον τοῦ βασιλέως ᾿Ιούδα καὶ λαλήσεις ἐκεῖ τὸν λόγον τοῦτον | Сїѧ̑ речѐ гдⷭ҇ь: и҆дѝ и҆ вни́ди въ до́мъ царѧ̀ і҆ꙋ́дина и҆ рцы̀ та́мѡ сло́во сїѐ, |
|
2
|
2
|
| καὶ ἐρεῖς· ἄκουε λόγον Κυρίου, βασιλεῦ ᾿Ιούδα ὁ καθήμενος ἐπὶ θρόνου Δαυίδ, σὺ καὶ ὁ οἶκός σου καὶ ὁ λαός σου καὶ οἱ εἰσπορευόμενοι ταῖς πύλαις ταύταις· | и҆ рече́ши: слы́ши сло́во гдⷭ҇не, царю̀ і҆ꙋ́динъ, и҆́же сѣди́ши на престо́лѣ даві́довѣ, ты̀ и҆ до́мъ тво́й, и҆ рабѝ твоѝ и҆ лю́дїе твоѝ и҆ входѧ́щїи две́рьми си́ми: |
|
3
|
3
|
| τάδε λέγει Κύριος· ποιεῖτε κρίσιν καὶ δικαιοσύνην καὶ ἐξαιρεῖσθε διηρπασμένον ἐκ χειρὸς ἀδικοῦντος αὐτὸν καὶ προσήλυτον καὶ ὀρφανὸν καὶ χήραν μὴ καταδυναστεύετε καὶ μὴ ἀσεβῆτε καὶ αἷμα ἀθῷον μὴ ἐκχέητε ἐν τῷ τόπῳ τούτῳ. | сїѧ̑ гл҃етъ гдⷭ҇ь: твори́те сꙋ́дъ и҆ пра́вдꙋ, и҆ и҆зба́вите си́лою оу҆гнете́на ѿ рꙋкꙋ̀ ѡ҆би́дѧщагѡ и҆̀, и҆ прише́лца и҆ си́ра и҆ вдови́цы не ѡ҆скорблѧ́йте, не оу҆гнета́йте беззако́ннѡ, и҆ кро́ве непови́нныѧ не и҆злива́йте на мѣ́стѣ се́мъ. |
|
4
|
4
|
| διότι ἐὰν ποιοῦντες ποιήσητε τὸν λόγον τοῦτον, καὶ εἰσελεύσονται ἐν ταῖς πύλαις τοῦ οἴκου τούτου βασιλεῖς καθήμενοι ἐπὶ θρόνου Δαυὶδ καὶ ἐπιβεβηκότες ἐφ’ ἁρμάτων καὶ ἵππων, αὐτοὶ καὶ οἱ παῖδες αὐτῶν, καὶ ὁ λαὸς αὐτῶν· | А҆́ще бо творѧ́ще сотворитѐ сло́во сїѐ, то̀ вни́дꙋтъ врата́ми до́мꙋ сегѡ̀ ца́рїе сѣдѧ́щїи на престо́лѣ даві́довѣ и҆ всѣда́ющїи на колєсни́цы и҆ на ко́ни, ті́и и҆ рабѝ и҆́хъ и҆ лю́дїе и҆́хъ. |
|
5
|
5
|
| ἐὰν δὲ μὴ ποιήσητε τοὺς λόγους τούτους, κατ’ ἐμαυτοῦ ὤμοσα, λέγει Κύριος, ὅτι εἰς ἐρήμωσιν ἔσται ὁ οἶκος οὗτος. | А҆́ще же не послꙋ́шаете слове́съ си́хъ, са́мъ собо́ю заклѧ́хсѧ, речѐ гдⷭ҇ь, ꙗ҆́кѡ въ пꙋсты́ню бꙋ́детъ до́мъ се́й. |
|
6
|
6
|
| ὅτι τάδε λέγει Κύριος κατὰ τοῦ οἴκου βασιλέως ᾿Ιούδα· Γαλαὰδ σύ μοι, ἀρχὴ τοῦ Λιβάνου, ἐὰν μὴ θῶ σε εἰς ἔρημον, πόλεις μὴ κατοικηθησομένας· | Поне́же та́кѡ гл҃етъ гдⷭ҇ь на до́мъ царѧ̀ і҆ꙋ́дина: галаа́дъ ты̀ мнѣ̀, глава̀ лїва́нскаѧ, а҆́ще не поста́влю тебѐ въ пꙋсты́ню, во гра́ды неѡбита̑нны, |
|
7
|
7
|
| καὶ ἐπάξω ἐπὶ σὲ ὀλοθρεύοντα ἄνδρα καὶ τὸν πέλεκυν αὐτοῦ, καὶ ἐκκόψουσι τὰς ἐκλεκτὰς κέδρους σου καὶ ἐμβαλοῦσιν εἰς τὸ πῦρ. | и҆ наведꙋ̀ на тѧ̀ оу҆бива́юща мꙋ́жа и҆ сѣки́рꙋ є҆гѡ̀, и҆ посѣкꙋ́тъ и҆збра̑нныѧ ке́дры твоѧ̑ и҆ ве́ргꙋтъ на ѻ҆́гнь. |
|
8
|
8
|
| καὶ διελεύσονται ἔθνη διὰ τῆς πόλεως ταύτης καὶ ἐρεῖ ἕκαστος πρὸς τὸν πλησίον αὐτοῦ· διατί ἐποίησε Κύριος οὕτως τῇ πόλει ταύτῃ τῇ μεγάλῃ; | И҆ про́йдꙋтъ ꙗ҆зы́цы мно́зи сквозѣ̀ гра́дъ се́й, и҆ рече́тъ кі́йждо и҆́скреннемꙋ своемꙋ̀: вскꙋ́ю сотворѝ гдⷭ҇ь та́кѡ гра́дꙋ семꙋ̀ вели́комꙋ; |
|
9
|
9
|
| καὶ ἐροῦσιν· ἀνθ’ ὧν ἐγκατέλιπον τὴν διαθήκην Κυρίου Θεοῦ αὐτῶν καὶ προσεκύνησαν θεοῖς ἀλλοτρίοις καὶ ἐδούλευσαν αὐτοῖς. | И҆ ѿвѣща́ютъ: сегѡ̀ ра́ди, ꙗ҆́кѡ ѡ҆ста́виша завѣ́тъ гдⷭ҇а бг҃а своегѡ̀ и҆ поклони́шасѧ богѡ́мъ чꙋжди̑мъ и҆ послꙋжи́ша и҆̀мъ. |
|
10
|
10
|
| Μὴ κλαίετε τὸν τεθνηκότα μηδὲ θρηνεῖτε αὐτόν· κλαύσατε κλαυμῷ τὸν ἐκπορευόμενον, ὅτι οὐκ ἐπιστρέψει ἔτι, οὐδὲ ὄψεται τὴν γῆν πατρίδος αὐτοῦ. | Не пла́чите ме́ртвагѡ, нижѐ рыда́йте ѡ҆ не́мъ: пла́чите пла́чемъ ѡ҆ и҆сходѧ́щемъ, ꙗ҆́кѡ не возврати́тсѧ ктомꙋ̀, нижѐ оу҆ви́дитъ землѝ рожде́нїѧ своегѡ̀. |
|
11
|
11
|
| διότι τάδε λέγει Κύριος ἐπὶ Σελλὴμ υἱὸν ᾿Ιωσία τὸν βασιλεύοντα ἀντὶ ᾿Ιωσίου τοῦ πατρὸς αὐτοῦ, ὃς ἐξῆλθεν ἐκ τοῦ τόπου τούτου· οὐκ ἀναστρέψει ἐκεῖ ἔτι, | Поне́же сїѧ̑ речѐ гдⷭ҇ь къ селли́мꙋ сы́нꙋ і҆ѡсі́инꙋ царю̀ і҆ꙋ́динꙋ ца́рствꙋющемꙋ вмѣ́стѡ і҆ѡсі́и ѻ҆тца̀ своегѡ̀, и҆́же и҆зше́лъ є҆́сть ѿ мѣ́ста сегѡ̀: не возврати́тсѧ ктомꙋ̀ сѣ́мѡ, |
|
12
|
12
|
| ἀλλ’ ἢ ἐν τῷ τόπῳ, οὗ μετῴκισα αὐτόν, ἐκεῖ ἀποθανεῖται καὶ τὴν γῆν ταύτην οὐκ ὄψεται ἔτι. — | но на мѣ́стѣ то́мъ, а҆́може преведо́хъ є҆го̀, та́мѡ оу҆́мретъ и҆ землѝ сеѧ̀ не оу҆́зритъ ктомꙋ̀. |
|
13
|
13
|
| ῏Ω ὁ οἰκοδομῶν οἰκίαν αὐτοῦ οὐ μετὰ δικαιοσύνης καὶ τὰ ὑπερῷα αὐτοῦ οὐκ ἐν κρίματι, παρὰ τῷ πλησίον αὐτοῦ ἐργᾶται δωρεὰν καὶ τὸν μισθὸν αὐτοῦ οὐ μὴ ἀποδώσει αὐτῷ. | Го́ре созида́ющемꙋ до́мъ сво́й съ непра́вдою и҆ гѡ́рницы своѧ̑ не въ сꙋдѣ̀, оу҆ негѡ́же бли́жнїй є҆гѡ̀ дѣ́лаетъ тꙋ́не, и҆ мзды̀ є҆гѡ̀ не возда́стъ є҆мꙋ̀: |
|
14
|
14
|
| ᾠκοδόμησας σεαυτῷ οἶκον σύμμετρον, ὑπερῷα ριπιστὰ διεσταλμένα θυρίσι καὶ ἐξυλωμένα ἐν κέδρῳ καὶ κεχρισμένα ἐν μίλτῳ. | и҆́же речѐ: сози́ждꙋ себѣ̀ до́мъ простра́ненъ, и҆ гѡ́рницы ширѡ́ки со ѿве́рстыми ѻ҆́кнами и҆ свѡ́ды ке́дровыми, и҆ распи̑саны че́рвленцемъ. |
|
15
|
15
|
| μὴ βασιλεύσῃς, ὅτι σὺ παροξύνῃ ἐν ῎Αχαζ τῷ πατρί σου; οὐ φάγονται καὶ οὐ πίονται· βέλτιον ἦν σὲ ποιεῖν κρίμα καὶ δικαιοσύνην. | Є҆да̀ ца́рствовати бꙋ́деши, ꙗ҆́кѡ ты̀ поѡщрѧ́ешисѧ ѡ҆ а҆ха́зѣ ѻ҆тцѣ̀ твое́мъ; не ꙗ҆дѧ́тъ, нижѐ пїю́тъ: лꙋ́чше тебѣ̀ бы́ло твори́ти сꙋ́дъ и҆ пра́вдꙋ бла́гꙋ. |
|
16
|
16
|
| οὐκ ἔγνωσαν, οὐκ ἔκριναν κρίσιν ταπεινῷ οὐδὲ κρίσιν πένητος· οὐ τοῦτό ἐστι τὸ μὴ γνῶναί σε ἐμέ, λέγει Κύριος; | Не позна́ша, не сꙋди́ша сꙋда̀ смире́нныхъ, нижѐ сꙋда̀ ни́ща: не сїе́ ли тебѣ̀ є҆́сть, є҆́же не зна́ти тебѣ̀ менѐ, речѐ гдⷭ҇ь; |
|
17
|
17
|
| ἰδοὺ οὐκ εἰσὶν οἱ ὀφθαλμοί σου οὐδὲ ἡ καρδία σου καλή, ἀλλὰ εἰς τὴν πλεονεξίαν σου καὶ εἰς τὸ αἷμα τὸ ἀθῷον τοῦ ἐκχέειν αὐτὸ καὶ εἰς ἀδικήματα καὶ εἰς φόνον τοῦ ποιεῖν αὐτά. | Сѐ, не сꙋ́ть ѻ҆́чи твоѝ, нижѐ се́рдце твоѐ бла́го, но къ сребролю́бїю твоемꙋ̀ и҆ кро́ве непови́нныѧ пролїѧ́нїю, и҆ ко ѡ҆би́дамъ и҆ ко оу҆бі́йствꙋ, є҆́же твори́ти ѧ҆̀. |
|
18
|
18
|
| διὰ τοῦτο τάδε λέγει Κύριος ἐπὶ ᾿Ιωακεὶμ υἱὸν ᾿Ιωσία βασιλέα ᾿Ιούδα· οὐαὶ ἐπὶ τὸν ἄνδρα τοῦτον· οὐ μὴ κόψονται αὐτόν· ὦ ἀδελφέ, οὐδὲ μὴ κλαύσονται αὐτόν· οἴμοι Κύριε. | Сегѡ̀ ра́ди сїѧ̑ речѐ гдⷭ҇ь ко і҆ѡакі́мꙋ сы́нꙋ і҆ѡсі́инꙋ царю̀ і҆ꙋ́динꙋ: го́ре мꙋ́жꙋ семꙋ̀, не ѡ҆пла́чꙋтъ є҆гѡ̀: го́ре, бра́те! нижѐ возрыда́ютъ ѡ҆ не́мъ: оу҆вы̀ мнѣ̀, господи́не! |
|
19
|
19
|
| ταφὴν ὄνου ταφήσεται, συμψηθεὶς ριφήσεται ἐπέκεινα τῆς πύλης ῾Ιερουσαλήμ. — | Погребе́нїемъ ѻ҆́слимъ погребе́тсѧ, влачи́мь и҆зве́рженъ бꙋ́детъ внѣ̀ вра́тъ і҆ерⷭ҇ли́ма. |
|
20
|
20
|
| ᾿Ανάβηθι εἰς τὸν Λίβανον καὶ κράξον καὶ εἰς τὴν Βασὰν δὸς τὴν φωνήν σου καὶ βόησον εἰς τὸ πέραν τῆς θαλάσσης, ὅτι συνετρίβησαν πάντες οἱ ἐρασταί σου. | Взы́ди на лїва́нъ и҆ возопі́й, и҆ въ васа́нъ да́ждь гла́съ тво́й, и҆ возопі́й на ѡ҆́нъ по́лъ мо́рѧ, ꙗ҆́кѡ сотре́ни сꙋ́ть всѝ любо́внїи твоѝ. |
|
21
|
21
|
| ἐλάλησα πρὸς σὲ ἐν τῇ παραπτώσει σου, καὶ εἶπας· οὐκ ἀκούσομαι· αὕτη ἡ ὁδός σου ἐκ νεότητός σου, οὐκ ἤκουσας τῆς φωνῆς μου. | Гл҃ахъ къ тебѣ̀ въ паде́нїи твое́мъ, и҆ ре́клъ є҆сѝ: не оу҆слы́шꙋ. Се́й пꙋ́ть тво́й ѿ ю҆́ности твоеѧ̀, ꙗ҆́кѡ не послꙋ́шалъ є҆сѝ гла́са моегѡ̀. |
|
22
|
22
|
| πάντας τοὺς ποιμένας σου ποιμανεῖ ἄνεμος, καὶ οἱ ἐρασταί σου ἐν αἰχμαλωσίᾳ ἐξελεύσονται· ὅτι τότε αἰσχυνθήσῃ καὶ ἀτιμωθήσῃ ἀπὸ πάντων τῶν φιλούντων σε. | Всѣ́хъ па́стырей твои́хъ оу҆пасе́тъ вѣ́тръ, и҆ любо́внїи твоѝ во плѣне́нїе по́йдꙋтъ, и҆ тогда̀ постыди́шисѧ и҆ посрами́шисѧ ѿ всѣ́хъ лю́бѧщихъ тѧ̀: |
|
23
|
23
|
| κατοικοῦσα ἐν τῷ Λιβάνῳ, ἐννοσσεύουσα ἐν ταῖς κέδροις, καταστενάξεις ἐν τῷ ἐλθεῖν σοι ὀδύνας ὡς τικτούσης. | и҆́же сѣди́ши въ лїва́нѣ и҆ гнѣзди́шисѧ въ ке́дрѣхъ, возстене́ши, є҆гда̀ прїи́дꙋтъ къ тебѣ̀ бѡлѣ́зни, ꙗ҆́кѡ ражда́ющїѧ. |
|
24
|
24
|
| ζῶ ἐγώ, λέγει Κύριος, ἐὰν γενόμενος γένηται ᾿Ιεχονίας υἱὸς ᾿Ιωακεὶμ βασιλεὺς ᾿Ιούδα ἀποσφράγισμα ἐπὶ τῆς χειρὸς τῆς δεξιᾶς μου, ἐκεῖθεν ἐκσπάσω σε | Живꙋ̀ а҆́зъ, речѐ гдⷭ҇ь, а҆́ще бꙋ́детъ і҆ехоні́а сы́нъ і҆ѡакі́ма ца́рь і҆ꙋ́динъ, пе́рстень на рꙋцѣ̀ деснѣ́й мое́й, ѿтꙋ́дꙋ и҆сто́ргнꙋ тѧ̀ |
|
25
|
25
|
| καὶ παραδώσω σε εἰς χεῖρας τῶν ζητούντων τὴν ψυχήν σου, ὧν σὺ εὐλαβῇ ἀπὸ προσώπου αὐτῶν, εἰς χεῖρας τῶν Χαλδαίων· | и҆ преда́мъ тѧ̀ въ рꙋ́ки и҆́щꙋщихъ дꙋшѝ твоеѧ̀ и҆ въ рꙋ́ки, и҆́хже ты̀ бои́шисѧ лица̀, и҆ въ рꙋ́ки навꙋходоно́сора царѧ̀ вавѷлѡ́нска и҆ въ рꙋ́ки халде́ѡмъ, |
|
26
|
26
|
| καὶ ἀπορρίψω σε καὶ τὴν μητέρα σου τὴν τεκοῦσάν σε εἰς γῆν, οὗ οὐκ ἐτέχθης ἐκεῖ, καὶ ἐκεῖ ἀποθανεῖσθε. | и҆ ѿве́ргꙋ тѧ̀ и҆ ма́терь твою̀, ꙗ҆̀же роди́ тѧ, въ зе́млю чꙋ́ждꙋ, въ не́йже нѣ́сте рожде́ни, и҆ та́мѡ оу҆́мрете: |
|
27
|
27
|
| εἰς δὲ τὴν γῆν, ἣν αὐτοὶ εὔχονται ταῖς ψυχαῖς αὐτῶν, οὐ μὴ ἀποστρέψωσιν. | а҆ въ зе́млю, въ ню́же ті́и жела́ютъ дꙋша́ми свои́ми возврати́тисѧ, не возвратѧ́тсѧ. |
|
28
|
28
|
| ἠτιμώθη ᾿Ιεχονίας ὡς σκεῦος, οὗ οὐκ ἔστι χρεία αὐτοῦ, ὅτι ἐξερρίφη καὶ ἐξεβλήθη εἰς γῆν, ἣν οὐκ ᾔδει. | Ѡ҆безче́стисѧ і҆ехоні́а, а҆́ки сосꙋ́дъ непотре́бенъ, ꙗ҆́кѡ ѿринове́нъ бы́сть то́й и҆ сѣ́мѧ є҆гѡ̀, и҆ и҆зве́рженъ въ зе́млю, є҆ѧ́же не вѣ́дѧше. |
|
29
|
29
|
| γῆ γῆ ἀκουε λόγον Κυρίου· | Землѐ, землѐ, землѐ, слы́ши сло́во гдⷭ҇не! |
|
30
|
30
|
| γράψον τὸν ἄνδρα τοῦτον ἐκκήρυκτον ἄνθρωπον, ὅτι οὐ μὴ αὐξηθῇ ἐκ τοῦ σπέρματος αὐτοῦ ἀνὴρ καθήμενος ἐπὶ θρόνου Δαυὶδ ἄρχων ἔτι ἐν τῷ ᾿Ιούδᾳ. | Сїѧ̑ речѐ гдⷭ҇ь: напишѝ мꙋ́жа сего̀ ѿве́ржена, мꙋ́жа, и҆́же во дне́хъ свои́хъ не пред̾ꙋспѣ́етъ: ниже́ бо бꙋ́детъ ѿ сѣ́мене є҆гѡ̀ мꙋ́жъ, и҆́же сѧ́детъ на престо́лѣ даві́довѣ, и҆ вла́сть и҆мѣ́ѧй ктомꙋ̀ во і҆ꙋ́дѣ. |
|
Κεφάλαιο 23
|
Глава́ к҃г
|
|
1
|
1
|
| Ω οἱ ποιμένες οἱ διασκορπίζοντες καὶ ἀπολλύοντες τὰ πρόβατα τῆς νομῆς μου. | Го́ре па́стырємъ, и҆̀же погꙋблѧ́ютъ и҆ расточа́ютъ ѻ҆́вцы па́ствы моеѧ̀, речѐ гдⷭ҇ь. |
|
2
|
2
|
| διὰ τοῦτο τάδε λέγει Κύριος ἐπὶ τοὺς ποιμαίνοντας τὸν λαόν μου· ὑμεῖς διεσκορπίσατε τά πρόβατά μου καὶ ἐξώσατε αὐτὰ καὶ οὐκ ἐπεσκέψασθε αὐτά, ἰδοὺ ἐγὼ ἐκδικῶ ἐφ’ ὑμᾶς κατὰ τὰ πονηρὰ ἐπιτηδεύματα ὑμῶν· | Сегѡ̀ ра́ди сїѧ̑ речѐ гдⷭ҇ь бг҃ъ і҆и҃левъ къ пасꙋ́щымъ люді́й мои́хъ: вы̀ расточи́ли є҆стѐ ѻ҆́вцы моѧ̑, и҆ ѿверго́сте ѧ҆̀, и҆ не посѣти́сте и҆̀хъ, сѐ, а҆́зъ посѣщꙋ̀ на ва́съ по лꙋка́вствꙋ оу҆мышле́нїй ва́шихъ, речѐ гдⷭ҇ь: |
|
3
|
3
|
| καὶ ἐγὼ εἰσδέξομαι τοὺς καταλοίπους τοῦ λαοῦ μου ἐπὶ πάσης τῆς γῆς, οὗ ἔξωσα αὐτοὺς ἐκεῖ, καὶ καταστήσω αὐτοὺς εἰς τὴν νομὴν αὐτῶν, καὶ αὐξηθήσονται καὶ πληθυνθήσονται· | и҆ а҆́зъ соберꙋ̀ ѡ҆ста́нки ста́да моегѡ̀ ѿ всѣ́хъ земе́ль, въ нѧ́же и҆зверго́хъ и҆̀хъ та́мѡ, и҆ возвращꙋ̀ и҆̀хъ къ селе́нїємъ и҆́хъ, и҆ возрастꙋ́тъ и҆ оу҆мно́жатсѧ. |
|
4
|
4
|
| καὶ ἀναστήσω αὐτοῖς ποιμένας, οἳ ποιμανοῦσιν αὐτούς, καὶ οὐ φοβηθήσονται ἔτι οὐδὲ πτοηθήσονται, λέγει Κύριος. | И҆ возста́влю над̾ ни́ми па̑стыри, и҆ оу҆пасꙋ́тъ и҆̀хъ, и҆ не оу҆боѧ́тсѧ ктомꙋ̀, нижѐ оу҆жа́снꙋтсѧ, и҆ ни є҆ди́нъ поги́бнетъ ѿ числа̀, речѐ гдⷭ҇ь. |
|
5
|
5
|
| ἰδοὺ ἡμέραι ἔρχονται, λέγει Κύριος, καὶ ἀναστήσω τῷ Δαυὶδ ἀνατολὴν δικαίαν, καὶ βασιλεύσει βασιλεὺς καὶ συνήσει καὶ ποιήσει κρίμα καὶ δικαιοσύνην ἐπὶ τῆς γῆς. | Сѐ, дні́е грѧдꙋ́тъ, гл҃етъ гдⷭ҇ь, и҆ возста́влю даві́дꙋ восто́къ првⷣный, и҆ црⷭ҇твовати бꙋ́детъ цр҃ь и҆ премⷣръ бꙋ́детъ и҆ сотвори́тъ сꙋ́дъ и҆ пра́вдꙋ на землѝ: |
|
6
|
6
|
| ἐν ταῖς ἡμέραις αὐτοῦ σωθήσεται ᾿Ιούδας, καὶ ᾿Ισραὴλ κατασκηνώσει πεποιθώς, καὶ τοῦτο τὸ ὄνομα αὐτοῦ, ὃ καλέσει αὐτὸν Κύριος ᾿Ιωσεδέκ. | во дне́хъ є҆гѡ̀ спасе́тсѧ і҆ꙋ́да, и҆ і҆и҃ль пребꙋ́детъ въ наде́жди, и҆ сїѐ и҆́мѧ є҆мꙋ̀, и҆́мже нарекꙋ́тъ є҆го̀: гдⷭ҇ь првⷣнъ на́шъ. |
|
9
|
9
|
| ᾿Εν τοῖς προφήταις συνετρίβη ἡ καρδία μου, ἐν ἐμοὶ ἐσαλεύθη πάντα τὰ ὀστᾶ μου, ἐγενήθην ὡς ἀνὴρ συντετριμμένος καὶ ὡς ἄνθρωπος συνεχόμενος ἀπὸ οἴνου ἀπὸ προσώπου Κυρίου καὶ ἀπὸ προσώπου εὐπρεπείας δόξης αὐτοῦ. | Ѡ҆ проро́цѣхъ сотре́но є҆́сть се́рдце моѐ во мнѣ̀, вострепета́ша всѧ̑ кѡ́сти моѧ̑, бы́хъ ꙗ҆́кѡ мꙋ́жъ пїѧ́нъ и҆ ꙗ҆́кѡ человѣ́къ, є҆го́же ѡ҆долѣ̀ вїно̀, ѿ лица̀ гдⷭ҇нѧ и҆ ѿ лица̀ бл҃голѣ́пїѧ сла́вы є҆гѡ̀. |
|
10
|
10
|
| ὅτι ἀπὸ προσώπου τούτων ἐπένθησεν ἡ γῆ, ἐξηράνθησαν αἱ νομαὶ τῆς ἐρήμου, καὶ ἐγένετο ὁ δρόμος αὐτῶν πονηρὸς καὶ ἡ ἰσχὺς αὐτῶν οὐχ οὕτως. | Ꙗ҆́кѡ прелюбодѣѧ́ньми и҆спо́лнена є҆́сть землѧ̀, ꙗ҆́кѡ ѿ лица̀ и҆́хъ пла́касѧ землѧ̀, и҆зсхо́ша па̑жити пꙋсты̑нныѧ: и҆ бы́сть тече́нїе и҆́хъ лꙋка́во, и҆ крѣ́пость и҆́хъ та́кожде. |
|
11
|
11
|
| ὅτι ἱερεὺς καὶ προφήτης ἐμολύνθησαν καὶ ἐν τῷ οἴκῳ μου εἶδον πονηρίας αὐτῶν. | Поне́же проро́къ и҆ свѧще́нникъ ѡ҆скверни́шасѧ, и҆ въ домꙋ̀ мое́мъ ѡ҆брѣто́хъ лꙋка́вство и҆́хъ, речѐ гдⷭ҇ь: |
|
12
|
12
|
| διὰ τοῦτο γενέσθω ἡ ὁδὸς αὐτῶν αὐτοῖς εἰς ὀλίσθημα ἐν γνόφῳ, καὶ ὑποσκελισθήσονται καὶ πεσοῦνται ἐν αὐτῇ· διότι ἐπάξω ἐπ’ αὐτοὺς κακὰ ἐν ἐνιαυτῷ ἐπισκέψεως αὐτῶν, φησὶ Κύριος. | тогѡ̀ ра́ди пꙋ́ть и҆́хъ бꙋ́детъ и҆̀мъ по́лзокъ во тмѣ̀, и҆ по́ткнꙋтсѧ и҆ падꙋ́тъ въ не́мъ: наведꙋ́ бо на ни́хъ ѕла̑ѧ въ лѣ́то посѣще́нїѧ и҆́хъ, речѐ гдⷭ҇ь. |
|
13
|
13
|
| καὶ ἐν τοῖς προφήταις Σαμαρείας εἶδον ἀνομήματα· ἐπροφήτευσαν διὰ τῆς Βάαλ καὶ ἐπλάνησαν τὸν λαόν μου ᾿Ισραήλ. | И҆ во проро́цѣхъ самарі́йскихъ ви́дѣхъ беззакѡ́нїѧ: проро́чествовахꙋ чрез̾ ваа́ла и҆ прельща́хꙋ лю́ди моѧ̑ і҆и҃лѧ. |
|
14
|
14
|
| καὶ ἐν τοῖς προφήταις ῾Ιερουσαλὴμ ἑώρακα φρικτά, μοιχωμένους καὶ πορευομένους ἐν ψεύδεσι καὶ ἀντιλαμβανομένους χειρῶν πονηρῶν τοῦ μὴ ἀποστραφῆναι ἕκαστον ἀπὸ τῆς ὁδοῦ αὐτοῦ τῆς πονηρᾶς· ἐγενήθησάν μοι πάντες ὡς Σόδομα καὶ οἱ κατοικοῦντες αὐτὴν ὥσπερ Γόμορρα. | И҆ во проро́цѣхъ і҆ерⷭ҇ли́мскихъ ви́дѣхъ оу҆жа̑снаѧ, прелюбодѣ́йствꙋющихъ и҆ ходѧ́щихъ во лжѝ и҆ скрѣплѧ́ющихъ рꙋ́ки стропти̑вымъ, да не ѿврати́тсѧ кі́йждо ѿ пꙋтѝ своегѡ̀ лꙋка́вагѡ: бы́ша мнѣ̀ всѝ а҆́ки содо́мъ, и҆ ѡ҆бита́ющїи въ не́мъ ꙗ҆́кѡ гомо́рръ. |
|
15
|
15
|
| διὰ τοῦτο τάδε λέγει Κύριος· ἰδοὺ ἐγὼ ψωμιῶ αὐτοὺς ὀδύνην καὶ ποτιῶ αὐτοὺς ὕδωρ πικρόν, ὅτι ἀπὸ τῶν προφητῶν ῾Ιερουσαλὴμ ἐξῆλθε μολυσμὸς πάσῃ τῇ γῇ. | Сегѡ̀ ра́ди та́кѡ речѐ гдⷭ҇ь си́лъ ко проро́кѡмъ: сѐ, а҆́зъ напита́ю и҆̀хъ пелы́немъ и҆ напою̀ и҆̀хъ же́лчїю, ѿ проро́кѡвъ бо і҆ерⷭ҇ли́мскихъ и҆зы́де ѡ҆скверне́нїе на всю̀ зе́млю. |
|
16
|
16
|
| οὕτως λέγει Κύριος παντοκράτωρ· μὴ ἀκούετε τοὺς λόγους τῶν προφητῶν, ὅτι ματαιοῦσιν ἑαυτοῖς ὅρασιν, ἀπὸ καρδίας αὐτῶν λαλοῦσι καὶ οὐκ ἀπὸ στόματος Κυρίου. | Сїѧ̑ гл҃етъ гдⷭ҇ь си́лъ: не слꙋ́шайте слове́съ проро́кѡвъ, и҆̀же проро́чествꙋютъ ва́мъ и҆ прельща́ютъ ва́съ: видѣ́нїе ѿ се́рдца своегѡ̀ глаго́лютъ, а҆ не ѿ оу҆́стъ гдⷭ҇нихъ. |
|
17
|
17
|
| λέγουσι τοῖς ἀπωθουμένοις τὸν λόγον Κυρίου· εἰρήνη ἔσται ὑμῖν· καὶ πᾶσι τοῖς πορευομένοις τοῖς θελήμασιν αὐτῶν, παντὶ τῷ πορευομένῳ πλάνῃ καρδίας αὐτοῦ εἶπαν· οὐχ ἥξει ἐπὶ σὲ κακά. | Глаго́лютъ ѿверга́ющымъ мѧ̀: гл҃а гдⷭ҇ь, ми́ръ бꙋ́детъ ва́мъ: и҆ всѣ̑мъ, и҆̀же хо́дѧтъ въ по́хотехъ свои́хъ, и҆ всѧ́комꙋ, ходѧ́щемꙋ въ стропти́вствѣ се́рдца своегѡ̀, реко́ша: не прїи́дꙋтъ на ва́съ ѕла̑ѧ. |
|
18
|
18
|
| ὅτι τίς ἔστη ἐν ὑποστήματι Κυρίου καὶ εἶδε τὸν λόγον αὐτοῦ; τίς ἠνωτίσατο καὶ ἤκουσεν; | Кто́ бо бы́сть въ совѣ́тѣ гдⷭ҇ни, и҆ ви́дѣ и҆ слы́ша словеса̀ є҆гѡ̀; кто̀ внѧ́тъ сло́во є҆гѡ̀ и҆ слы́ша; |
|
19
|
19
|
| ἰδοὺ σεισμὸς παρὰ Κυρίου καὶ ὀργὴ ἐκπορεύεται εἰς συσσεισμόν, συστρεφομένη ἐπὶ τοὺς ἀσεβεῖς ἥξει. | Сѐ, бꙋ́рѧ ѿ гдⷭ҇а и҆ ꙗ҆́рость и҆схо́дитъ въ сотрѧсе́нїе, оу҆стреми́вшисѧ прїи́детъ на нечести̑выѧ. |
|
20
|
20
|
| καὶ οὐκ ἔτι ἀποστρέψει ὁ θυμὸς Κυρίου, ἕως ἂν ποιήσῃ αὐτὸ καὶ ἕως ἂν στήσῃ αὐτὸ ἀπὸ ἐγχειρήματος καρδίας αὐτοῦ· ἐπ’ ἐσχάτου τῶν ἡμερῶν νοήσουσιν αὐτά. | И҆ ктомꙋ̀ не возврати́тсѧ ꙗ҆́рость гдⷭ҇нѧ, до́ндеже сотвори́тъ сїѐ и҆ до́ндеже соверши́тъ помышле́нїе се́рдца своегѡ̀. Въ послѣ̑днїѧ дни̑ оу҆разꙋмѣ́ете совѣ́тъ є҆гѡ̀. |
|
21
|
21
|
| οὐκ ἀπέστελλον τοὺς προφήτας, καὶ αὐτοὶ ἔτρεχον· οὐδὲ ἐλάλησα πρὸς αὐτούς, καὶ αὐτοὶ ἐπροφήτευον. | Не посыла́хъ проро́ки, а҆ ѻ҆нѝ теча́хꙋ: не гл҃ахъ къ ни̑мъ, и҆ ті́и проро́чествовахꙋ. |
|
22
|
22
|
| καὶ εἰ ἔστησαν ἐν τῇ ὑποστάσει μου καὶ εἰ ἤκουσαν τῶν λόγων μου, καὶ τὸν λαόν μου ἂν ἀπέστρεφον αὐτοὺς ἀπὸ τῶν πονηρῶν ἐπιτηδευμάτων αὐτῶν. | И҆ а҆́ще бы ста́ли въ совѣ́тѣ мое́мъ, слы̑шана сотвори́ли бы словеса̀ моѧ̑ и҆ ѿврати́ли бы люді́й мои́хъ ѿ пꙋтѝ и҆́хъ лꙋка́вагѡ и҆ ѿ начина́нїй и҆́хъ лꙋка́выхъ. |
|
23
|
23
|
| Θεὸς ἐγγίζων ἐγώ εἰμι, λέγει Κύριος, καὶ οὐχὶ Θεὸς πόρρωθεν. | Бг҃ъ приближа́ѧйсѧ а҆́зъ є҆́смь, гл҃етъ гдⷭ҇ь, а҆ не бг҃ъ и҆здале́ча [Є҆вр.: є҆да̀ бг҃ъ бли́з̾ сꙋ́щїй а҆́зъ є҆́смь, речѐ гдⷭ҇ь, а҆ не бг҃ъ и҆здале́ча;] |
|
24
|
24
|
| εἰ κρυβήσεταί τις ἐν κρυφαίοις, καὶ ἐγὼ οὐκ ὄψομαι αὐτόν; μὴ οὐχὶ τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν ἐγὼ πληρῶ; λέγει Κύριος. | А҆́ще оу҆таи́тсѧ кто̀ въ сокрове́нныхъ, и҆ а҆́зъ не оу҆зрю́ ли є҆го̀; речѐ гдⷭ҇ь. Є҆да̀ не́бо и҆ зе́млю не а҆́зъ наполнѧ́ю; речѐ гдⷭ҇ь. |
|
25
|
25
|
| ἤκουσα ἃ λαλοῦσιν οἱ προφῆται, ἃ προφητεύουσιν ἐπὶ τῷ ὀνόματί μου ψευδῆ λέγοντες· ἠνυπνιασάμην ἐνύπνιον. | Слы́шахъ, ꙗ҆̀же глаго́лютъ проро́цы, проро́чествꙋюще во и҆́мѧ моѐ лжꙋ̀ и҆ глаго́люще: ви́дѣхъ со́нъ, (ви́дѣхъ со́нъ). |
|
26
|
26
|
| ἕως πότε ἔσται ἐν καρδίᾳ τῶν προφητῶν τῶν προφητευόντων ψευδῆ καὶ ἐν τῷ προφητεύειν αὐτοὺς τὰ θελήματα τῆς καρδίας αὐτῶν; | Доко́лѣ бꙋ́детъ въ се́рдцы проро́кѡвъ прорица́ющихъ лжꙋ̀ и҆ проро́чествꙋющихъ льщє́нїѧ се́рдца своегѡ̀, |
|
27
|
27
|
| τῶν λογιζομένων τοῦ ἐπιλαθέσθαι τοῦ νόμου μου ἐν τοῖς ἐνυπνίοις αὐτῶν, ἃ διηγοῦντο ἕκαστος τῷ πλησίον αὐτοῦ, καθάπερ ἐπελάθοντο οἱ πατέρες αὐτῶν τοῦ ὀνόματός μου ἐν τῇ Βάαλ; | мы́слѧщихъ, да забве́нъ бꙋ́детъ зако́нъ мо́й въ со́нїихъ и҆́хъ, ꙗ҆̀же вѣща́ютъ кі́йждо и҆́скреннемꙋ своемꙋ̀, ꙗ҆́коже забы́ша ѻ҆тцы̀ и҆́хъ и҆́мѧ моѐ ра́ди ваа́ла; |
|
28
|
28
|
| ὁ προφήτης, ἐν ᾧ τὸ ἐνύπνιόν ἐστι, διηγησάσθω τὸ ἐνύπνιον αὐτοῦ, καὶ ἐν ᾧ ὁ λόγος μου πρὸς αὐτόν, διηγησάσθω τὸν λόγον μου ἐπ’ ἀληθείας. τί τὸ ἄχυρον πρὸς τὸν σῖτον; οὕτως οἱ λόγοι μου, λέγει Κύριος. | Проро́къ, и҆́же и҆́мать сновидѣ́нїе, да вѣща́етъ сновидѣ́нїе своѐ, а҆ и҆́же и҆́мать сло́во моѐ, да глаго́летъ сло́во моѐ во и҆́стинѣ. Что̀ пле́вы ко пшени́цѣ; та́кѡ сло́во моѐ, речѐ гдⷭ҇ь. |
|
29
|
29
|
| οὐκ ἰδοὺ οἱ λόγοι μου ὥσπερ πῦρ φλέγον, λέγει Κύριος, καὶ ὡς πέλυξ κόπτων πέτραν; | Є҆да̀ словеса̀ моѧ̑ не сꙋ́ть ꙗ҆́коже ѻ҆́гнь горѧ́щь, речѐ гдⷭ҇ь, и҆ ꙗ҆́кѡ мла́тъ сотры́ющь ка́мень; |
|
30
|
30
|
| ἰδοὺ ἐγὼ διὰ τοῦτο πρὸς τοὺς προφήτας, λέγει Κύριος ὁ Θεός, τοὺς κλέπτοντας τοὺς λόγους μου ἕκαστον παρὰ τοῦ πλησίον αὐτοῦ. | Сегѡ̀ ра́ди, сѐ, а҆́зъ ко проро́кѡмъ, речѐ гдⷭ҇ь, и҆̀же кра́дꙋтъ словеса̀ моѧ̑ кі́йждо ѡ҆ и҆́скреннѧгѡ своегѡ̀. |
|
31
|
31
|
| ἰδοὺ ἐγὼ πρὸς τοὺς προφήτας τοὺς ἐκβάλλοντας προφητείας γλώσσης καὶ νυστάζοντας νυσταγμὸν ἑαυτῶν. | Сѐ, а҆́зъ на проро́ки, гл҃етъ гдⷭ҇ь, и҆зносѧ́щыѧ проро́чєствїѧ ѧ҆зы́комъ и҆ дре́млющыѧ дрема́нїе своѐ. |
|
32
|
32
|
| ἰδοὺ ἐγὼ πρὸς τοὺς προφήτας τοὺς προφητεύοντας ἐνύπνια ψευδῆ καὶ διηγοῦντο αὐτὰ καὶ ἐπλάνησαν τὸν λαόν μου ἐν τοῖς ψεύδεσιν αὐτῶν καὶ ἐν τοῖς πλάνοις αὐτῶν καὶ ἐγὼ οὐκ ἀπέστειλα αὐτοὺς καὶ οὐκ ἐνετειλάμην αὐτοῖς καὶ ὠφέλειαν οὐκ ὠφελήσουσι τὸν λαὸν τοῦτον. | Сѐ, а҆́зъ на проро́ки, прорица́ющыѧ со́нїе лжи́во, речѐ гдⷭ҇ь, и҆ провѣща́ша та̑, и҆ прельсти́ша лю́ди моѧ̑ во лжа́хъ свои́хъ и҆ во пре́лестехъ свои́хъ, а҆́зъ же не посла́хъ и҆́хъ, ни заповѣ́дахъ и҆̀мъ, и҆ по́льзою не оу҆по́льзꙋютъ люді́й си́хъ, (речѐ гдⷭ҇ь). |
|
33
|
33
|
| καὶ ἐὰν ἐρωτήσωσί σε ὁ λαὸς οὗτος ἢ ἱερεὺς ἢ προφήτης λέγων· τί τὸ λῆμμα Κυρίου; καὶ ἐρεῖς αὐτοῖς· ὑμεῖς ἐστε τὸ λῆμμα καὶ ράξω ὑμᾶς, λέγει Κύριος. | И҆ а҆́ще вопро́сѧтъ лю́дїе сі́и, и҆лѝ проро́къ, и҆лѝ свѧще́нникъ, рекꙋ́ще: ко́е (є҆́сть) бре́мѧ гдⷭ҇не; и҆ рече́ши къ ни̑мъ: вы̀ є҆стѐ бре́мѧ, и҆ пове́ргꙋ ва́съ, речѐ гдⷭ҇ь. |
|
34
|
34
|
| ὁ προφήτης καὶ οἱ ἱερεῖς καὶ ὁ λαός, οἳ ἂν εἴπωσι· λῆμμα Κυρίου, καὶ ἐκδικήσω τὸν ἄνθρωπον ἐκεῖνον καὶ τὸν οἶκον αὐτοῦ. | И҆ проро́къ, и҆ свѧще́нникъ, и҆ лю́дїе, и҆̀же рекꙋ́тъ: бре́мѧ гдⷭ҇не, посѣщꙋ̀ ме́стїю на мꙋ́жа того̀ и҆ на до́мъ є҆гѡ̀. |
|
35
|
35
|
| ὅτι οὕτως ἐρεῖτε ἕκαστος πρὸς τὸν πλησίον αὐτοῦ καὶ ἕκαστος πρὸς τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ· τί ἀπεκρίθη Κύριος, καὶ τί ἐλάλησε Κύριος; | Си́це рцы́те кі́йждо ко и҆́скреннемꙋ и҆ ко бра́тꙋ своемꙋ̀: что̀ ѿвѣща̀ гдⷭ҇ь; и҆ что̀ гл҃а гдⷭ҇ь; |
|
36
|
36
|
| καὶ λῆμμα Κυρίου μὴ ὀνομάζετε ἔτι, ὅτι τὸ λῆμμα τῷ ἀνθρώπῳ ἔσται ὁ λόγος αὐτοῦ· | И҆ бре́мѧ гдⷭ҇не не помѧне́тсѧ ктомꙋ̀, и҆́бо бре́мѧ бꙋ́детъ комꙋ́ждо сло́во є҆гѡ̀: и҆ преврати́сте словеса̀ бг҃а жива́гѡ, гдⷭ҇а си́лъ, бг҃а на́шегѡ. |
|
37
|
37
|
| καὶ διατί ἐλάλησε Κύριος ὁ Θεὸς ἡμῶν; | Сїѧ̑ рцы̀ ко проро́кꙋ: что̀ ѿвѣща̀ тебѣ̀ гдⷭ҇ь; и҆ что̀ гл҃а гдⷭ҇ь; |
|
38
|
38
|
| διὰ τοῦτο τάδε λέγει Κύριος ὁ Θεὸς ἡμῶν· ἀνθ’ ὧν εἴπατε τὸν λόγον τοῦτον· λῆμμα Κυρίου, καὶ ἀπέστειλα πρὸς ὑμᾶς λέγων· οὐκ ἐρεῖτε· λῆμμα Κυρίου, | А҆́ще же рече́те: бре́мѧ гдⷭ҇не: сегѡ̀ ра́ди та́кѡ речѐ гдⷭ҇ь: поне́же реклѝ є҆стѐ глаго́лъ се́й бре́мѧ гдⷭ҇не, и҆ посла́хъ къ ва́мъ, рекі́й: не глаго́лите бре́мѧ гдⷭ҇не: |
|
39
|
39
|
| διὰ τοῦτο ἰδοὺ ἐγὼ λαμβάνω καὶ ράσσω ὑμᾶς καὶ τὴν πόλιν, ἣν ἔδωκα ὑμῖν καὶ τοῖς πατράσιν ὑμῶν, | сегѡ̀ ра́ди, сѐ, а҆́зъ возмꙋ̀ и҆ пове́ргꙋ ва́съ и҆ гра́дъ, є҆го́же да́хъ ва́мъ и҆ ѻ҆тцє́мъ ва́шымъ, ѿ лица̀ моегѡ̀, |
|
40
|
40
|
| καὶ δώσω ἐφ’ ὑμᾶς ὀνειδισμὸν αἰώνιον καὶ ἀτιμίαν αἰώνιον, ἥτις οὐκ ἐπιλησθήσεται. — | и҆ да́мъ ва́съ въ поноше́нїе вѣ́чное и҆ въ срамотꙋ̀ вѣ́чнꙋю, ꙗ҆́же никогда̀ забве́нїемъ загла́дитсѧ. |
|
7
|
7
|
| Διὰ τοῦτο ἰδοὺ ἡμέραι ἔρχονται, λέγει Κύριος, καὶ οὐκ ἐροῦσιν ἔτι· ζῇ Κύριος, ὃς ἀνήγαγε τὸν οἶκον ᾿Ισραὴλ ἐκ γῆς Αἰγύπτου, | Сегѡ̀ ра́ди, сѐ, дні́е грѧдꙋ́тъ, речѐ гдⷭ҇ь, и҆ не рекꙋ́тъ ктомꙋ̀: живе́тъ гдⷭ҇ь, и҆́же и҆зведѐ сы́ны і҆и҃лєвы ѿ землѝ є҆гѵ́петскїѧ: |
|
8
|
8
|
| ἀλλά· ζῇ Κύριος, ὃς συνήγαγε πᾶν τὸ σπέρμα ᾿Ισραὴλ ἀπὸ γῆς βορρᾶ καὶ ἀπὸ πασῶν τῶν χωρῶν, οὗ ἔξωσεν αὐτοὺς ἐκεῖ. καὶ ἀποκατέστησεν αὐτοὺς εἰς τὴν γῆν αὐτῶν. | но: живе́тъ гдⷭ҇ь, и҆́же и҆зведѐ и҆ преведѐ сѣ́мѧ до́мꙋ і҆и҃лева ѿ землѝ сѣ́верски и҆ ѿ всѣ́хъ земе́ль, въ нѧ́же и҆зве́рже и҆̀хъ та́мѡ, и҆ ѡ҆бита́ти и҆́мꙋтъ въ землѝ свое́й. |
|
Κεφάλαιο 24
|
Глава́ к҃д
|
|
1
|
1
|
| ΕΔΕΙΞΕ μοι Κύριος δύο καλάθους σύκων κειμένους κατὰ πρόσωπον ναοῦ Κυρίου μετὰ τὸ ἀποικίσαι Ναβουχοδονόσορ βασιλέα Βαβυλῶνος τὸν ᾿Ιεχονίαν υἱὸν ᾿Ιωακεὶμ βασιλέα ᾿Ιούδα καὶ τοὺς ἄρχοντας καὶ τοὺς τεχνίτας καὶ τοὺς δεσμώτας καὶ τοὺς πλουσίους ἐξ ῾Ιερουσαλὴμ καὶ ἤγαγεν αὐτοὺς εἰς Βαβυλῶνα· | Показа̀ мнѣ̀ гдⷭ҇ь, и҆ сѐ, двѣ̀ кѡ́шницы пѡ́лны смо́квїй поста́влєны пред̾ хра́момъ гдⷭ҇нимъ, повнегда̀ преведѐ навꙋходоно́соръ ца́рь вавѷлѡ́нскїй і҆ехоні́ю сы́на і҆ѡакі́мова, царѧ̀ і҆ꙋ́дина, и҆ нача́лникѡвъ є҆гѡ̀ и҆ хꙋдо́жникѡвъ, и҆ оу҆́зникѡвъ и҆ бога́тыхъ ѿ і҆ерⷭ҇ли́ма, и҆ преведѐ и҆̀хъ въ вавѷлѡ́нъ. |
|
2
|
2
|
| ὁ κάλαθος ὁ εἷς σύκων χρηστῶν σφόδρα, ὡς τὰ σύκα τὰ πρώϊμα, καὶ ὁ κάλαθος ὁ ἕτερος σύκων πονηρῶν σφόδρα, ἃ οὐ βρωθήσεται ἀπὸ πονηρίας αὐτῶν. | Ко́шница є҆ди́на смо́квїй до́брыхъ ѕѣлѡ̀, ꙗ҆́кѡ ѡ҆бы́чай смо́квамъ бы́ти пе́рвыхъ време́нъ, и҆ ко́шница дрꙋга́ѧ смо́квїй ѕлы́хъ ѕѣлѡ̀, и҆̀хже ꙗ҆́сти не возмо́жно за хꙋ́дость и҆́хъ. |
|
3
|
3
|
| καὶ εἶπε Κύριος πρός με· τί σὺ ὁρᾷς, ῾Ιερεμία; καὶ εἶπα· σύκα· τὰ χρηστὰ χρηστὰ λίαν, καὶ τὰ πονηρὰ πονηρὰ λίαν, ἃ οὐ βρωθήσεται ἀπὸ πονηρίας αὐτῶν. | И҆ речѐ гдⷭ҇ь ко мнѣ̀: что́ ты ви́диши, і҆еремі́е; И҆ реко́хъ: смѡ́кви, смѡ́кви дѡ́брыѧ, дѡбры̀ ѕѣлѡ̀: и҆ ѕлы̑ѧ, ѕлы̑ ѕѣлѡ̀, и҆̀хже ꙗ҆́сти не возмо́жно за хꙋ́дость и҆́хъ. |
|
4
|
4
|
| καὶ ἐγένετο λόγος Κυρίου πρός με λέγων· | И҆ бы́сть сло́во гдⷭ҇не ко мнѣ̀, рекꙋ́щее: |
|
5
|
5
|
| τάδε λέγει Κύριος ὁ Θεὸς ᾿Ισραήλ· ὡς τὰ σύκα τὰ χρηστὰ ταῦτα, οὕτως ἐπιγνώσομαι τοὺς ἀποικισθέντας ᾿Ιούδα, οὓς ἐξαπέσταλκα ἐκ τοῦ τόπου τούτου εἰς γῆν Χαλδαίων εἰς ἀγαθά. καὶ στηριῶ τοὺς ὀφθαλμούς μου ἐπ’ αὐτοὺς εἰς ἀγαθὰ καὶ ἀποκαταστήσω αὐτοὺς εἰς τὴν γῆν ταύτην εἰς ἀγαθὰ καὶ ἀνοικοδομήσω αὐτοὺς καὶ οὐ μὴ καθελῶ καὶ καταφυτεύσω αὐτοὺς καὶ οὐ μὴ ἐκτίλω. | сїѧ̑ гл҃етъ гдⷭ҇ь бг҃ъ і҆и҃левъ: ꙗ҆́коже смѡ́кви сїѧ̑ бла̑ги, та́кѡ позна́ю преселе́ныхъ і҆ꙋде́євъ, и҆̀хже посла́хъ ѿ мѣ́ста сегѡ̀ въ зе́млю халде́йскꙋ во блага̑ѧ: |
|
7
|
7
|
| καὶ δώσω αὐτοῖς καρδίαν τοῦ εἰδέναι αὐτοὺς ἐμέ, ὅτι ἐγώ εἰμι Κύριος, καὶ ἔσονταί μοι εἰς λαόν, καὶ ἐγὼ ἔσομαι αὐτοῖς εἰς Θεόν, ὅτι ἐπιστραφήσονται ἐπ’ ἐμὲ ἐξ ὅλης τῆς καρδίας αὐτῶν. | и҆ да́мъ и҆̀мъ се́рдце, да оу҆вѣ́дѧтъ мѧ̀, ꙗ҆́кѡ а҆́зъ є҆́смь гдⷭ҇ь, и҆ бꙋ́дꙋтъ мнѣ̀ въ лю́ди, и҆ а҆́зъ бꙋ́дꙋ и҆̀мъ въ бг҃а: поне́же ѡ҆братѧ́тсѧ ко мнѣ̀ всѣ́мъ се́рдцемъ свои́мъ. |
|
8
|
8
|
| καὶ ὡς τὰ σύκα τὰ πονηρά, ἃ οὐ βρωθήσονται ἀπὸ πονηρίας αὐτῶν, τάδε λέγει Κύριος, οὕτως παραδώσω τὸν Σεδεκίαν βασιλέα ᾿Ιούδα καὶ τοὺς μεγιστᾶνας αὐτοῦ καὶ τὸ κατάλοιπον ῾Ιερουσαλὴμ τοὺς ὑπολελειμμένους ἐν τῇ γῇ ταύτῃ καὶ τοὺς κατοικοῦντας ἐν Αἰγύπτῳ. | И҆ ꙗ҆́коже смѡ́кви ѕлы̑ѧ, и҆̀хже ꙗ҆́сти не возмо́жно за хꙋ́дость и҆́хъ, сїѧ̑ речѐ гдⷭ҇ь, та́кѡ преда́мъ седекі́ю царѧ̀ і҆ꙋ́дина и҆ нача́лники є҆гѡ̀ и҆ ѡ҆ста́нокъ ѿ і҆ерⷭ҇ли́ма, и҆̀же ѡ҆ста́ша во гра́дѣ се́мъ и҆ и҆̀же ѡ҆бита́ютъ во землѝ є҆гѵ́петстѣй , |
|
9
|
9
|
| καὶ δώσω αὐτοὺς εἰς διασκορπισμὸν εἰς πάσας τὰς βασιλείας τῆς γῆς, καὶ ἔσονται εἰς ὀνειδισμὸν καὶ εἰς παραβολὴν καὶ εἰς μῖσος καὶ εἰς κατάραν ἐν παντὶ τόπῳ, οὗ ἔξωσα αὐτοὺς ἐκεῖ. | и҆ да́мъ и҆̀хъ въ расточе́нїе и҆ ѡ҆ѕлобле́нїе всѣ̑мъ ца́рствамъ зємны́мъ, и҆ бꙋ́дꙋтъ въ поноше́нїе и҆ въ при́тчꙋ, и҆ въ не́нависть и҆ въ проклѧ́тїе во всѣ́хъ мѣ́стѣхъ, въ нѧ́же и҆зверго́хъ и҆̀хъ: |
|
10
|
10
|
| καὶ ἀποστελῶ εἰς αὐτοὺς τὸν λιμὸν καὶ τὸν θάνατον καὶ τὴν μάχαιραν, ἕως ἂν ἐκλείπωσιν ἀπὸ τῆς γῆς, ἧς ἔδωκα αὐτοῖς. | и҆ послю̀ на ни́хъ ме́чь и҆ гла́дъ и҆ па́гꙋбꙋ, до́ндеже и҆сче́знꙋтъ ѿ землѝ, ю҆́же да́хъ и҆̀мъ и҆ ѻ҆тцє́мъ и҆́хъ. |
|
Κεφάλαιο 25
|
Глава́ к҃є
|
|
1
|
1
|
| Ο λόγος ὁ γενόμενος πρὸς ῾Ιερεμίαν ἐπὶ πάντα τὸν λαὸν ᾿Ιούδα ἐν τῷ ἔτει τῷ τετάρτῳ τοῦ ᾿Ιωακεὶμ υἱοῦ ᾿Ιωσία βασιλέως ᾿Ιούδα, | Сло́во, є҆́же бы́сть ко і҆еремі́и на всѧ̑ лю́ди і҆ꙋ̑дины, въ лѣ́то четве́ртое і҆ѡакі́ма сы́на і҆ѡсі́ина, царѧ̀ і҆ꙋ́дина: то̀ лѣ́то пе́рвое навꙋходоно́сора царѧ̀ вавѷлѡ́нскагѡ: |
|
2
|
2
|
| ὃν ἐλάλησε πρὸς πάντα τὸν λαὸν ᾿Ιούδα καὶ πρὸς τοὺς κατοικοῦντας ῾Ιερουσαλὴμ λέγων· | є҆́же глаго́ла і҆еремі́а прⷪ҇ро́къ ко всѣ̑мъ лю́демъ і҆ꙋ́динымъ и҆ ко всѣ̑мъ ѡ҆бита́телємъ і҆ерⷭ҇ли́ма, рекі́й: |
|
3
|
3
|
| ἐν τῷ τρισκαιδεκάτῳ ἔτει ᾿Ιωσία υἱοῦ ᾿Αμὼς βασιλέως ᾿Ιούδα καὶ ἕως τῆς ἡμέρας ταύτης εἴκοσι καὶ τρία ἔτη καὶ ἐλάλησα πρὸς ὑμᾶς ὀρθρίζων καὶ λέγων | въ третїена́десѧть лѣ́то і҆ѡсі́и сы́на а҆мѡ́сова, царѧ̀ і҆ꙋ́дина, и҆ да́же до днѐ сегѡ̀, сїѐ два́десѧть тре́тїе лѣ́то, бы́сть сло́во гдⷭ҇не ко мнѣ̀, и҆ глаго́лахъ къ ва́мъ, заꙋ́тра востаѧ̀ и҆ глаго́лѧ: и҆ не слы́шасте. |
|
4
|
4
|
| καὶ ἀπέστελλον πρὸς ὑμᾶς τοὺς δούλους μου τοὺς προφήτας, ὄρθρου ἀποστέλλων, καὶ οὐκ εἰσηκούσατε καὶ οὐ προσέσχετε τοῖς ὠσὶν ὑμῶν, | И҆ посыла́ше гдⷭ҇ь къ ва́мъ всѣ́хъ ра̑бъ свои́хъ прⷪ҇рѡ́къ, востаѧ̀ заꙋ́тра и҆ посыла́ѧ: и҆ не слы́шасте, ни приклони́сте оу҆ше́съ ва́шихъ, да слы́шите, є҆гда̀ гл҃аше: |
|
5
|
5
|
| λέγων· ἀποστράφητε ἕκαστος ἀπὸ τῆς ὁδοῦ αὐτοῦ τῆς πονηρᾶς καὶ ἀπὸ τῶν πονηρῶν ἐπιτηδευμάτων ὑμῶν, καὶ κατοικήσετε ἐπὶ τῆς γῆς, ἧς ἔδωκα ὑμῖν καὶ τοῖς πατράσιν ὑμῶν, ἀπ’ αἰῶνος καὶ ἕως αἰῶνος. | ѿврати́тесѧ кі́йждо ѿ пꙋтѝ своегѡ̀ ѕла́гѡ и҆ ѿ ѕлѣ́йшихъ оу҆мышле́нїй ва́шихъ, и҆ ѡ҆бита́ти бꙋ́дете въ землѝ, ю҆́же гдⷭ҇ь дадѐ ва́мъ и҆ ѻ҆тцє́мъ ва́шымъ, ѿ вѣ́ка да́же и҆ до вѣ́ка: |
|
6
|
6
|
| μὴ πορεύεσθε ὀπίσω θεῶν ἀλλοτρίων τοῦ δουλεύειν αὐτοῖς, καὶ τοῦ προσκυνεῖν αὐτοῖς, ὅπως μὴ παροργίζητέ με ἐν τοῖς ἔργοις τῶν χειρῶν ὑμῶν τοῦ κακῶσαι ὑμᾶς· | и҆ не ходи́те в̾слѣ́дъ богѡ́въ чꙋжди́хъ, є҆́же слꙋжи́ти и҆̀мъ и҆ покланѧ́тисѧ и҆̀мъ, да не прогнѣ́ваете мѧ̀ въ дѣ́лѣхъ рꙋ́къ ва́шихъ, є҆́же ѡ҆ѕло́бити ва́съ. |
|
7
|
7
|
| καὶ οὐκ ἠκούσατέ μου. | И҆ не послꙋ́шасте мѧ̀, речѐ гдⷭ҇ь, є҆́же не подвиза́ти мѧ̀ ко гнѣ́вꙋ въ дѣ́лѣхъ рꙋкꙋ̀ ва́шєю на ѕло̀ ва́мъ. |
|
8
|
8
|
| διὰ τοῦτο τάδε λέγει Κύριος· ἐπειδὴ οὐκ ἐπιστεύσατε τοῖς λόγοις μου, | Сегѡ̀ ра́ди сїѧ̑ гл҃етъ гдⷭ҇ь си́лъ: поне́же не послꙋ́шасте слове́съ мои́хъ, |
|
9
|
9
|
| ἰδοὺ ἐγὼ ἀποστέλλω καὶ λήψομαι τὴν πατριὰν ἀπὸ βορρᾶ καὶ ἄξω αὐτοὺς ἐπὶ τὴν γῆν ταύτην καὶ ἐπὶ τοὺς κατοικοῦντας αὐτὴν καὶ ἐπὶ πάντα τὰ ἔθνη τὰ κύκλῳ αὐτῆς καὶ ἐξερημώσω αὐτοὺς καὶ δώσω αὐτοὺς εἰς ἀφανισμὸν καὶ εἰς συριγμὸν καὶ εἰς ὀνειδισμὸν αἰώνιον· | сѐ, а҆́зъ послю̀ и҆ возмꙋ̀ всѧ̑ племена̀ сѣ̑верска, (речѐ гдⷭ҇ь,) и҆ навꙋходоно́сора царѧ̀ вавѷлѡ́нска раба̀ моего̀: и҆ приведꙋ̀ и҆̀хъ на зе́млю сїю̀ и҆ на ѡ҆бита́тєли є҆ѧ̀ и҆ на всѧ̑ ꙗ҆зы́ки, и҆̀же ѡ҆́крестъ є҆ѧ̀, и҆ оу҆бїю̀ и҆̀хъ и҆ поста́влю и҆̀хъ во оу҆́жасъ и҆ во звизда́нїе и҆ въ поноше́нїе вѣ́чное: |
|
10
|
10
|
| καὶ ἀπολῶ ἀπ’ αὐτῶν φωνὴν χαρᾶς καὶ φωνὴν εὐφροσύνης, φωνὴν νυμφίου καὶ φωνὴν νύμφης, ὀσμὴν μύρου καὶ φῶς λύχνου. | и҆ погꙋблю̀ ѿ ни́хъ гла́съ ра́дости и҆ гла́съ весе́лїѧ, гла́съ жениха̀ и҆ гла́съ невѣ́сты, благоꙋха́нїе мѵ́ра и҆ свѣ́тъ свѣти́лника: |
|
11
|
11
|
| καὶ ἔσται πᾶσα ἡ γῆ εἰς ἀφανισμόν, καὶ δουλεύσουσιν ἐν τοῖς ἔθνεσιν ἑβδομήκοντα ἔτη. | и҆ бꙋ́детъ всѧ̀ землѧ̀ сїѧ̑ въ запꙋстѣ́нїе и҆ во оу҆́жасъ, и҆ порабо́таютъ сі́и во ꙗ҆зы́цѣхъ царю̀ вавѷлѡ́нскꙋ се́дмьдесѧтъ лѣ́тъ. |
|
12
|
12
|
| καὶ ἐν τῷ πληρωθῆναι τὰ ἑβδομήκοντα ἔτη, ἐκδικήσω τὸ ἔθνος ἐκεῖνο, φησὶ Κύριος, καὶ θήσομαι αὐτοὺς εἰς ἀφανισμὸν αἰώνιον· | Є҆гда́ же и҆спо́лнени бꙋ́дꙋтъ се́дмьдесѧтъ лѣ́тъ, посѣщꙋ̀ на царѧ̀ вавѷлѡ́нска и҆ на ꙗ҆зы́къ ѻ҆́ный, речѐ гдⷭ҇ь, беззакѡ́нїѧ и҆́хъ, и҆ на зе́млю халде́йскꙋ, и҆ положꙋ̀ тꙋ́ю въ запꙋстѣ́нїе вѣ́чное, |
|
13
|
13
|
| καὶ ἐπάξω ἐπὶ τὴν γῆν ἐκείνην πάντας τοὺς λόγους μου, οὓς ἐλάλησα κατ’ αὐτῆς, πάντα τὰ γεγραμμένα ἐν τῷ βιβλίῳ τούτῳ. ῝Α ἐπροφήτευσεν ῾Ιερεμίας ἐπὶ τὰ ἔθνη. (Μασ. ΜΘ´ | и҆ наведꙋ̀ на зе́млю ѻ҆́нꙋ всѧ̑ словеса̀ моѧ̑, ꙗ҆̀же гл҃ахъ на ню̀, всѧ̑ пи̑саннаѧ въ кни́зѣ се́й, и҆ є҆ли̑ка прⷪ҇ро́чествова і҆еремі́а на всѧ̑ ꙗ҆зы́ки: |
|
34
|
34
|
| ). | Воскли́кните, пастꙋсѝ, и҆ возопі́йте, и҆ воспла́чите, ѻ҆внѝ ѻ҆́вчїи, ꙗ҆́кѡ и҆спо́лнишасѧ дні́е ва́ши на заколе́нїе, и҆ паде́те ꙗ҆́коже ѻ҆внѝ и҆збра́ннїи, |
|
14
|
14
|
| Τὰ Αἰλάμ. — Τάδε λέγει Κύριος· συνετρίβη τὸ τόξον Αἰλάμ, ἀρχὴ δυναστείας αὐτῶν. | ꙗ҆́кѡ рабо́таша и҆̀мъ, є҆гда̀ бѣ́ша ꙗ҆зы́цы мно́зи и҆ ца́рїе вели́цы, и҆ возда́мъ и҆̀мъ по дѣлѡ́мъ и҆́хъ и҆ по творе́нїю рꙋ́къ и҆́хъ, |
|
15
|
15
|
| καὶ ἐπάξω ἐπὶ Αἰλὰμ τέσσαρας ἀνέμους ἐκ τῶν τεσσάρων ἄκρων τοῦ οὐρανοῦ καὶ διασπερῶ αὐτοὺς ἐν πᾶσι τοῖς ἀνέμοις τούτοις, καὶ οὐκ ἔσται ἔθνος, ὃ οὐχ ἥξει ἐκεῖ, οἱ ἐξωσμένοι Αἰλάμ. | є҆ли́кѡ проречѐ і҆еремі́а до всѣ́хъ стра́нъ: та́кѡ бо гл҃етъ гдⷭ҇ь бг҃ъ і҆и҃левъ: возмѝ ча́шꙋ вїна̀ нерастворе́ннагѡ [Є҆вр.: ꙗ҆́рости сеѧ̀.] ѿ рꙋкѝ моеѧ̀, да напои́ши всѧ̑ ꙗ҆зы́ки, къ ни̑мже а҆́зъ послю́ тѧ. |
|
16
|
16
|
| καὶ πτοήσω αὐτοὺς ἐναντίον τῶν ἐχθρῶν αὐτῶν τῶν ζητούντων τὴν ψυχὴν αὐτῶν καὶ ἐπάξω ἐπ’ αὐτοὺς κακὰ κατά τὴν ὀργὴν τοῦ θυμοῦ μου καὶ ἐπαποστελῶ ὀπίσω αὐτῶν τὴν μάχαιράν μου ἕως τοῦ ἐξαναλῶσαι αὐτούς. | И҆ и҆спїю́тъ и҆ и҆зблю́ютъ [Є҆вр.: и҆ смѧтꙋ́тсѧ.], и҆ ѡ҆бꙋѧ́ютъ ѿ лица̀ меча̀, є҆го́же а҆́зъ послю̀ средѣ̀ и҆́хъ. |
|
17
|
17
|
| καὶ θήσω τὸν θρόνον μου ἐν Αἰλὰμ καὶ ἐξαποστελῶ ἐκεῖθεν βασιλέα καὶ μεγιστᾶνας. | И҆ взѧ́хъ ча́шꙋ ѿ рꙋкѝ гдⷭ҇ни и҆ напои́хъ всѧ̑ ꙗ҆зы́ки, къ ни̑мже посла́ мѧ гдⷭ҇ь: |
|
18
|
18
|
| καὶ ἔσται ἐπ’ ἐσχάτου τῶν ἡμερῶν καὶ ἀποστρέψω τὴν αἰχμαλωσίαν Αἰλάμ, λέγει Κύριος. — ᾿Εν ἀρχῇ βασιλεύοντος Σεδεκίου βασιλέως ἐγένετο ὁ λόγος οὗτος περὶ Αἰλάμ. | і҆ерⷭ҇ли́ма и҆ гра́ды і҆ꙋ̑дины, и҆ цари̑ є҆гѡ̀ и҆ кнѧ̑зи є҆гѡ̀, ꙗ҆́кѡ положи́ти ѧ҆̀ во ѡ҆пꙋстѣ́нїе и҆ въ непрохожде́нїе, и҆ во звизда́нїе и҆ въ проклѧ́тїе, ꙗ҆́кѡ де́нь се́й, |
|
Κεφάλαιο 26
|
Глава́ к҃ѕ
|
|
1
|
1
|
| (Μασ. ΜΣΤ΄ .) | Въ нача́лѣ ца́рства і҆ѡакі́ма сы́на і҆ѡсі́ина бы́сть сло́во сїѐ ѿ гдⷭ҇а: |
|
2
|
2
|
| Τῌ Αἰγύπτῳ ἐπὶ δύναμιν Φαραὼ Νεχαὼ βασιλέως Αἰγύπτου, ὃς ἦν ἐπὶ τῷ ποταμῷ Εὐφράτῃ ἐν Χαρχαμείς, ὃν ἐπάταξε Ναβουχοδονόσορ βασιλεὺς Βαβυλῶνος, ἐν τῷ ἔτει τῷ τετάρτῳ ᾿Ιωακεὶμ βασιλέως ᾿Ιούδα. | та́кѡ речѐ гдⷭ҇ь: ста́ни во дворѣ̀ до́мꙋ гдⷭ҇нѧ и҆ проповѣ́ждь всѣ̑мъ і҆ꙋде́ѡмъ, входѧ́щымъ кла́нѧтисѧ въ до́мъ гдⷭ҇ень, всѧ̑ словеса̀, ꙗ҆̀же завѣща́хъ тебѣ̀ проповѣ́дати и҆̀мъ, не оу҆ймѝ словесѐ: |
|
3
|
3
|
| ᾿Αναλάβετε ὅπλα καὶ ἀσπίδας καὶ προσαγάγετε εἰς πόλεμον· | не́гли послꙋ́шаютъ и҆ ѿвратѧ́тсѧ кі́йждо ѿ пꙋтѝ своегѡ̀ ѕла́гѡ, и҆ почі́ю ѿ ѕѡ́лъ, ꙗ҆̀же помышлѧ́ю сотвори́ти и҆̀мъ ѕлы́хъ ра́ди начина́нїй и҆́хъ. |
|
4
|
4
|
| ἐπισάξατε τοὺς ἵππους, ἐπίβητε, οἱ ἱππεῖς, καὶ κατάστητε ἐν ταῖς περικεφαλαίαις ὑμῶν· προβάλετε τά δόρατα καὶ ἐνδύσασθε τοὺς θώρακας ὑμῶν. | И҆ рече́ши: та́кѡ речѐ гдⷭ҇ь: а҆́ще не послꙋ́шаете менѐ, є҆́же ходи́ти въ зако́нѣхъ мои́хъ, ꙗ҆̀же да́хъ пред̾ лице́мъ ва́шимъ, |
|
5
|
5
|
| τί ὅτι αὐτοὶ πτοοῦνται καὶ ἀποχωροῦσιν εἰς τὰ ὀπίσω; διότι οἱ ἰσχυροὶ αὐτῶν κοπήσονται. φυγῇ ἔφυγον καὶ οὐκ ἀνέστρεψαν περιεχόμενοι κυκλόθεν, λέγει Κύριος. | въ послꙋша́нїе слове́съ ѻ҆́трѡкъ мои́хъ прⷪ҇ро́кѡвъ, и҆̀хже а҆́зъ посыла́ю къ ва́мъ и҆з̾ оу҆́тра, и҆ посла́хъ, и҆ не послꙋ́шасте менѐ, |
|
6
|
6
|
| μὴ φευγέτω ὁ κοῦφος, καὶ μὴ ἀνασωζέσθω ὁ ἰσχυρός· ἐπὶ βορρᾶν τὰ παρὰ τὸν Εὐφράτην ἠσθένησαν, πεπτώκασι. | и҆ да́мъ до́мъ се́й ꙗ҆́коже силѡ́мъ, и҆ гра́дъ се́й да́мъ въ клѧ́твꙋ всѣ̑мъ ꙗ҆зы́кѡмъ всеѧ̀ землѝ. |
|
7
|
7
|
| τίς οὗτος ὡς ποταμὸς ἀναβήσεται καὶ ὡς ποταμοὶ κυμαίνουσιν ὕδωρ; | И҆ слы́шаша жерцы̀ и҆ лжепроро́цы и҆ всѝ лю́дїе і҆еремі́ю глаго́люща словеса̀ сїѧ̑ въ домꙋ̀ гдⷭ҇ни. |
|
8
|
8
|
| ὕδατα Αἰγύπτου ὡσεὶ ποταμὸς ἀναβήσεται καὶ εἶπεν· ἀναβήσομαι καὶ κατακαλύψω τὴν γῆν καὶ ἀπολῶ τοὺς κατοικοῦντας ἐν αὐτῇ. | И҆ бы́сть, є҆гда̀ і҆еремі́а преста̀ глаго́лати всѧ̑, є҆ли̑ка завѣща̀ є҆мꙋ̀ гдⷭ҇ь глаго́лати всѣ̑мъ лю́демъ, и҆ ꙗ҆́ша і҆еремі́ю жерцы̀ и҆ лжепроро́цы и҆ всѝ лю́дїе, глаго́люще: сме́ртїю да оу҆́мретъ, |
|
9
|
9
|
| ἐπίβητε ἐπὶ τοὺς ἵππους, παρασκευάσατε τὰ ἅρματα, ἐξέλθατε, οἱ μαχηταὶ Αἰθιόπων καὶ Λίβυες καθωπλισμένοι ὅπλοις· καὶ Λυδοί, ἀνάβητε, ἐντείνατε τόξον. | ꙗ҆́кѡ проречѐ и҆́менемъ гдⷭ҇нимъ, глаго́лѧ: ꙗ҆́коже силѡ́мъ бꙋ́детъ се́й до́мъ, и҆ гра́дъ се́й ѡ҆пꙋстѣ́етъ ѿ живꙋ́щихъ. И҆ собра́шасѧ всѝ лю́дїе на і҆еремі́ю въ домꙋ̀ гдⷭ҇ни. |
|
10
|
10
|
| καὶ ἡ ἡμέρα ἐκείνη Κυρίῳ τῷ Θεῷ ἡμῶν ἡμέρα ἐκδικήσεως τοῦ ἐκδικῆσαι τοὺς ἐχθροὺς αὐτοῦ, καὶ καταφάγεται ἡ μάχαιρα Κυρίου καὶ ἐμπλησθήσεται καὶ μεθυσθήσεται ἀπὸ τοῦ αἵματος αὐτῶν, ὅτι θυσία τῷ Κυρίῳ σαβαὼθ ἀπὸ γῆς βορρᾶ ἐπὶ ποταμῷ Εὐφράτῃ. | И҆ слы́шаша кнѧ̑зи і҆ꙋ̑дины словеса̀ сїѧ̑, и҆ взыдо́ша ѿ до́мꙋ царе́ва въ до́мъ гдⷭ҇ень и҆ сѣдо́ша во преддве́рїи вра́тъ до́мꙋ гдⷭ҇нѧ но́выхъ. |
|
11
|
11
|
| ἀνάβηθι Γαλαὰδ καὶ λάβε ρητίνην τῇ παρθένῳ θυγατρὶ Αἰγύπτου· εἰς κενὸν ἐπλήθυνας ἰάματά σου, ὠφέλεια οὐκ ἔστιν ἐν σοί. | И҆ рѣ́ша жерцы̀ и҆ лжепроро́цы кнѧзє́мъ и҆ всѣ̑мъ лю́демъ, глаго́люще: сꙋ́дъ сме́ртный человѣ́кꙋ семꙋ̀, ꙗ҆́кѡ проречѐ на се́й гра́дъ, ꙗ҆́коже слы́шасте во оу҆́шы ва́ши. |
|
12
|
12
|
| ἤκουσαν ἔθνη φωνήν σου, καὶ τῆς κραυγῆς σου ἐπλήσθη ἡ γῆ, ὅτι μαχητὴς πρὸς μαχητὴν ἠσθένησαν, ἐπὶ τὸ αὐτὸ ἔπεσαν ἀμφότεροι. | И҆ речѐ і҆еремі́а ко всѣ̑мъ кнѧзє́мъ и҆ ко всѣ̑мъ лю́демъ, глаго́лѧ: гдⷭ҇ь посла́ мѧ прорещѝ на до́мъ се́й и҆ на гра́дъ се́й всѧ̑ словеса̀, ꙗ҆̀же слы́шасте: |
|
13
|
13
|
| ῝Α ἐλάλησε Κύριος ἐν χειρὶ ῾Ιερεμίου τοῦ ἐλθεῖν Ναβουχοδονόσορ τὸν βασιλέα Βαβυλῶνος τοῦ κόψαι γῆν Αἰγύπτου. | и҆ нн҃ѣ лꙋ́чшыѧ сотвори́те пꙋти̑ ва́шѧ и҆ дѣла̀ ва̑ша и҆ послꙋ́шайте гла́са гдⷭ҇а бг҃а ва́шегѡ, и҆ преста́нетъ гдⷭ҇ь ѿ ѕѡ́лъ, ꙗ҆̀же гл҃а на вы̀: |
|
14
|
14
|
| ᾿Αναγγείλατε εἰς Μάγδωλον καὶ παραγγείλατε εἰς Μέμφιν, εἴπατε· ἐπίστηθι καὶ ἑτοίμασον, ὅτι κατέφαγε μάχαιρα τὴν σμίλακά σου. | и҆ сѐ, а҆́зъ въ рꙋка́хъ ва́шихъ, сотвори́те мѝ ꙗ҆́коже оу҆го́дно и҆ ꙗ҆́коже лꙋ́чше ва́мъ ꙗ҆влѧ́етсѧ: |
|
15
|
15
|
| διατί ἔφυγεν ἀπὸ σοῦ ὁ ῏Απις; ὁ μόσχος ὁ ἐκλεκτός σου οὐκ ἔμεινεν, ὅτι Κύριος παρέλυσεν αὐτόν. | но разꙋмѣ́юще да оу҆разꙋмѣ́ете, ꙗ҆́кѡ а҆́ще оу҆бїе́те мѧ̀, кро́вь непови́ннꙋ дади́те са́ми на сѧ̀ и҆ на гра́дъ се́й и҆ на живꙋ́щыѧ въ не́мъ: ꙗ҆́кѡ пои́стиннѣ посла́ мѧ гдⷭ҇ь къ ва́мъ глаго́лати во оу҆́шы ва́ши всѧ̑ словеса̀ сїѧ̑. |
|
16
|
16
|
| καὶ τὸ πλῆθός σου ἠσθένησε καὶ ἔπεσε, καὶ ἕκαστος πρὸς τὸν πλησίον αὐτοῦ ἐλάλει· ἀναστῶμεν καὶ ἀναστρέψωμεν πρὸς τὸν λαὸν ἡμῶν εἰς τὴν πατρίδα ἡμῶν ἀπὸ προσώπου μαχαίρας ῾Ελληνικῆς. | И҆ рѣ́ша кнѧ̑зи и҆ всѝ лю́дїе ко жерцє́мъ и҆ ко лжепроро́кѡмъ: нѣ́сть человѣ́кꙋ семꙋ̀ сꙋ́дъ сме́ртный, ꙗ҆́кѡ во и҆́мѧ гдⷭ҇а на́шегѡ глаго́ла къ на́мъ. |
|
17
|
17
|
| καλέσατε τὸ ὄνομα Φαραὼ Νεχαὼ βασιλέως Αἰγύπτου, Σαών–᾿Εσβί–᾿Εμωήδ. | И҆ воста́ша мꙋ́жїе ѿ старѣ́йшинъ зе́мскихъ и҆ рѣ́ша всемꙋ̀ собо́рꙋ людско́мꙋ, глаго́люще: |
|
18
|
18
|
| ζῶ ἐγώ, λέγει Κύριος ὁ Θεός, ὅτι ὡς τὸ ᾿Ιταβύριον ἐν τοῖς ὄρεσι καὶ ὡς ὁ Κάρμηλος ἐν τῇ θαλάσσῃ ἥξει. | мїхе́а мѡраѳі́тскїй бѣ̀ прⷪ҇ро́чествꙋѧ во дни̑ є҆зекі́и царѧ̀ і҆ꙋ́дина и҆ речѐ всѣ̑мъ лю́демъ і҆ꙋ̑динымъ, глаго́лѧ: та́кѡ речѐ гдⷭ҇ь: сїѡ́нъ ꙗ҆́кѡ ни́ва и҆з̾ѡре́тсѧ, и҆ і҆ерⷭ҇ли́мъ ꙗ҆́кѡ въ пꙋ́ть непрохо́дный бꙋ́детъ, и҆ гора̀ хра́ма бꙋ́детъ въ лꙋ́гъ дꙋбра́вный. |
|
19
|
19
|
| σκεύη ἀποικισμοῦ ποίησον σεαυτῇ, κατοικοῦσα θύγατερ Αἰγύπτου, ὅτι Μέμφις εἰς ἀφανισμὸν ἔσται καὶ κληθήσεται οὐαὶ διὰ τὸ μὴ ὑπάρχειν κατοικοῦντας ἐν αὐτῇ. | Є҆да̀ оу҆бива́ѧ оу҆бѝ є҆го̀ є҆зекі́а ца́рь і҆ꙋ́динъ и҆ всѝ лю́дїе і҆ꙋ̑дины; не оу҆боѧ́шалисѧ оу҆́бѡ гдⷭ҇а; И҆ поне́же помоли́шасѧ лицꙋ̀ гдⷭ҇ню, и҆ почѝ гдⷭ҇ь ѿ ѕѡ́лъ, ꙗ҆̀же гл҃аше на нѧ̀: и҆ мы̀ сотвори́хомъ ѕлѡ́бы вели̑ки на дꙋ́шы на́шѧ. |
|
20
|
20
|
| δάμαλις κεκαλλωπισμένη Αἴγυπτος, ἀπόσπασμα ἀπὸ βορρᾶ ἦλθεν ἐπ’ αὐτήν. | И҆ бѣ̀ человѣ́къ прорица́ѧ и҆́менемъ гдⷭ҇нимъ, оу҆рі́а сы́нъ саме́овъ ѿ карїаѳїарі́ма, и҆ проречѐ на гра́дъ се́й и҆ ѡ҆ землѝ се́й по всѣ̑мъ словесє́мъ і҆еремі̑инымъ. |
|
21
|
21
|
| καὶ οἱ μισθωτοὶ αὐτῆς ἐν αὐτῇ ὥσπερ μόσχοι σιτευτοὶ τρεφόμενοι ἐν αὐτῇ, διότι καὶ αὐτοὶ ἀπεστράφησαν καὶ ἔφυγον ὁμοθυμαδόν, οὐκ ἔστησαν, ὅτι ἡμέρα ἀπωλείας ἦλθεν ἐπ’ αὐτοὺς καὶ καιρὸς ἐκδικήσεως αὐτῶν. | И҆ слы́ша ца́рь і҆ѡакі́мъ и҆ всѝ кнѧ̑зи всѧ̑ словеса̀ є҆гѡ̀ и҆ и҆ска́хꙋ оу҆би́ти є҆го̀: и҆ слы́ша оу҆рі́а и҆ оу҆боѧ́сѧ, и҆ бѣжа̀ и҆ прїи́де во є҆гѵ́петъ. |
|
22
|
22
|
| φωνὴ ὡς ὄφεως συρίζοντος, ὅτι ἐν ἄμμῳ πορεύονται· ἐν ἀξίναις ἥξουσιν ἐπ’ αὐτὴν ὡς κόπτοντες ξύλα. | И҆ посла̀ ца́рь і҆ѡакі́мъ мꙋ́жы во є҆гѵ́петъ, є҆лдаѳа́на сы́на а҆хѡ́рова и҆ мꙋ́жы съ ни́мъ во є҆гѵ́петъ, |
|
23
|
23
|
| ἐκκόψουσι τὸν δρυμὸν αὐτῆς, λέγει Κύριος ὁ Θεός, ὅτι οὐ μὴ εἰκασθῇ, ὅτι πληθύνει ὑπὲρ ἀκρίδα καὶ οὐκ ἔστιν αὐτοῖς ἀριθμός. | и҆ и҆зведо́ша є҆го̀ ѿтꙋ́дꙋ и҆ приведо́ша є҆го̀ ко царю̀, и҆ поразѝ є҆го̀ мече́мъ и҆ вве́рже є҆го̀ во гро́бъ сынѡ́въ люді́й свои́хъ. |
|
24
|
24
|
| κατῃσχύνθη ἡ θυγάτηρ Αἰγύπτου, παρεδόθη εἰς χεῖρας λαοῦ ἀπὸ βορρᾶ. | Ѻ҆ба́че рꙋка̀ а҆хїка́ма сы́на сафані́ина бѣ̀ со і҆еремі́ею, є҆́же не преда́ти є҆гѡ̀ въ рꙋ́цѣ люді́й, да не оу҆бїю́тъ є҆гѡ̀. |
|
25
|
|
| ἰδοὺ ἐγὼ ἐκδικῶ τὸν ᾿Αμμὼν τὸν υἱὸν αὐτῆς ἐπὶ Φαραώ καὶ ἐπὶ τοὺς πεποιθότας ἐπ’ αὐτῷ. | |
|
27
|
|
| σὺ δὲ μὴ φοβηθῇς, δοῦλός μου ᾿Ιακώβ, μηδὲ πτοηθῇς, ᾿Ισραήλ· διότι ἐγὼ ἰδοὺ σῴζων σε μακρόθεν καὶ τὸ σπέρμα σου ἐκ τῆς αἰχμαλωσίας αὐτῶν, καὶ ἀναστρέψει ᾿Ιακὼβ καὶ ἡσυχάσει καὶ ὑπνώσει, καὶ οὐκ ἔσται ὁ παρενοχλῶν αὐτόν. | |
|
28
|
|
| μὴ φοβοῦ, παῖς μου ᾿Ιακώβ, λέγει Κύριος, ὅτι μετὰ σοῦ ἐγώ εἰμι· ἡ ἀπτόητος καὶ τρυφερὰ παρεδόθη· ὅτι ποιήσω ἔθνει συντέλειαν ἐν παντὶ ἔθνει, εἰς οὓς ἔξωσά σε ἐκεῖ, σὲ δὲ οὐ μὴ ποιήσω ἐκλιπεῖν· καὶ παιδεύσω σε εἰς κρίμα καὶ ἀθῷον οὐκ ἀθῳώσω σε. | |
|
Κεφάλαιο 27
|
Глава́ к҃з
|
|
1
|
1
|
| (Μασ. Ν΄ .) ΛΟΓΟΣ Κυρίου ὃν ἐλάλησεν ἐπὶ Βαβυλῶνα. | Въ нача́лѣ ца́рства і҆ѡакі́ма сы́на і҆ѡсі́ина, царѧ̀ і҆ꙋ́дина, бы́сть сло́во сїѐ ко і҆еремі́и ѿ гдⷭ҇а гл҃ѧ: |
|
2
|
2
|
| ᾿Αναγγείλατε ἐν τοῖς ἔθνεσι καὶ ἀκουστὰ ποιήσατε καὶ μὴ κρύψητε, εἴπατε· ἑάλωκε Βαβυλών, κατῃσχύνθη Βῆλος ἡ ἀπτόητος, ἡ τρυφερὰ παρεδόθη Μαρωδάχ. | та́кѡ речѐ гдⷭ҇ь: сотворѝ себѣ̀ оу҆́зы и҆ кла̑ды и҆ возложѝ на вы́ю свою̀, |
|
3
|
3
|
| ὅτι ἀνέβη ἐπ’ αὐτὴν ἔθνος ἀπὸ βορρᾶ· οὗτος θήσει τὴν γῆν αὐτῆς εἰς ἀφανισμόν, καὶ οὐκ ἔσται ὁ κατοικῶν ἐν αὐτῇ ἀπὸ ἀνθρώπου καὶ ἕως κτήνους. | и҆ да по́слеши ѧ҆̀ ко царю̀ і҆дꙋме́йскꙋ и҆ ко царю̀ мѡа́вскꙋ и҆ ко царю̀ сынѡ́въ а҆ммѡ́нихъ, и҆ ко царю̀ тѵ́рскꙋ и҆ ко царю̀ сїдѡ́нскꙋ, въ рꙋкꙋ̀ послѡ́въ и҆́хъ и҆дꙋ́щихъ срѣ́тенїемъ свои́мъ во і҆ерⷭ҇ли́мъ ко седекі́и царю̀ і҆ꙋ́динꙋ, |
|
4
|
4
|
| ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις καὶ ἐν τῷ καιρῷ ἐκείνῳ ἥξουσιν οἱ υἱοὶ ᾿Ισραήλ, αὐτοὶ καὶ οἱ υἱοὶ ᾿Ιούδα ἐπὶ τὸ αὐτό· βαδίζοντες καὶ κλαίοντες πορεύσονται τὸν Κύριον Θεὸν αὐτῶν ζητοῦντες. | и҆ завѣща́й и҆̀мъ ко господє́мъ и҆́хъ рещѝ: та́кѡ речѐ гдⷭ҇ь бг҃ъ і҆и҃левъ: та́кѡ рцы́те ко господє́мъ свои̑мъ: |
|
5
|
5
|
| ἕως Σιὼν ἐρωτήσουσι τὴν ὁδόν, ὧδε γὰρ τὸ πρόσωπον αὐτῶν δώσουσι· καὶ ἥξουσι καὶ καταφεύξονται πρὸς Κύριον τὸν Θεόν, διαθήκη γὰρ αἰώνιος οὐκ ἐπιλησθήσεται. | а҆́зъ сотвори́хъ зе́млю и҆ человѣ́ка и҆ скоты̀, ꙗ҆̀же на лицы̀ землѝ, крѣ́постїю мое́ю вели́кою и҆ мы́шцею мое́ю высо́кою, и҆ да́мъ ю҆̀, є҆мꙋ́же бꙋ́детъ оу҆го́дно пред̾ ѻ҆чи́ма мои́ма. |
|
6
|
6
|
| πρόβατα ἀπολωλότα ἐγενήθη ὁ λαός μου, οἱ ποιμένες αὐτῶν ἔξωσαν αὐτούς, ἐπὶ τὰ ὄρη ἀπεπλάνησαν αὐτούς, ἐξ ὄρους ἐπὶ βουνὸν ᾤχοντο, ἐπελάθοντο κοίτης αὐτῶν. | И҆ нн҃ѣ а҆́зъ да́хъ всю̀ зе́млю сїю̀ въ рꙋ́цѣ навꙋходоно́сорꙋ царю̀ вавѷлѡ́нскꙋ, да є҆мꙋ̀ рабо́таютъ, и҆ ѕвѣ̑ри сє́лныѧ да́хъ дѣ́лати є҆мꙋ̀: |
|
7
|
7
|
| πάντες οἱ εὑρίσκοντες αὐτοὺς ἀνήλισκον αὐτούς, οἱ ἐχθροὶ αὐτῶν εἶπαν· μὴ ἀνῶμεν αὐτούς· ἀνθ’ ὧν ἥμαρτον τῷ Κυρίῳ νομὴ δικαιοσύνης τῷ συναγαγόντι τοὺς πατέρας αὐτῶν. | и҆ послꙋ́жатъ є҆мꙋ̀ всѝ ꙗ҆зы́цы и҆ сы́нꙋ є҆гѡ̀ и҆ сы́нꙋ сы́на є҆гѡ̀, до́ндеже прїи́детъ вре́мѧ землѝ є҆гѡ̀ и҆ є҆гѡ̀ самогѡ̀, и҆ послꙋ́жатъ є҆мꙋ̀ мно́зи наро́ди и҆ ца́рїе вели́цы: |
|
8
|
8
|
| ἀπαλλοτριώθητε ἐκ μέσου Βαβυλῶνος καὶ ἀπὸ γῆς Χαλδαίων καὶ ἐξέλθατε καὶ γένεσθε ὥσπερ δράκοντες κατὰ πρόσωπον προβάτων. | страна́ же и҆ ца́рство, є҆ли́цы а҆́ще не порабо́таютъ царю̀ вавѷлѡ́нскꙋ и҆ є҆ли́цы не вдѣ́жꙋтъ вы́и своеѧ̀ въ ꙗ҆ре́мъ царѧ̀ вавѷлѡ́нска, мече́мъ и҆ гла́домъ посѣщꙋ̀ и҆̀хъ, речѐ гдⷭ҇ь, до́ндеже сконча́ютсѧ въ рꙋцѣ̀ є҆гѡ̀. |
|
9
|
9
|
| ὅτι ἰδοὺ ἐγὼ ἐγείρω ἐπὶ Βαβυλῶνα συναγωγὰς ἐθνῶν ἐκ γῆς βορρᾶ, καὶ παρατάξονται αὐτῇ· ἐκεῖθεν ἁλώσεται, ὡς βολὶς μαχητοῦ συνετοῦ οὐκ ἐπιστρέψει κενή. | Вы́ же не слꙋ́шайте лжепрорѡ́къ ва́шихъ и҆ волхвꙋ́ющихъ ва́мъ и҆ ви́дѧщихъ сѡ́нїѧ ва́мъ, ни чарова́нїй ва́шихъ, ни ѡ҆баѧ́телей ва́шихъ глаго́лющихъ: не послꙋ́жите царю̀ вавѷлѡ́нскомꙋ: |
|
10
|
10
|
| καὶ ἔσται ἡ Χαλδαία εἰς προνομήν, πάντες οἱ προνομεύοντες αὐτὴν ἐμπλησθήσονται, | ꙗ҆́кѡ лжꙋ̀ прорица́ютъ ті́и ва́мъ, є҆́же бы оу҆дали́тисѧ ва́мъ ѿ землѝ ва́шеѧ, и҆зве́ргнꙋти ва́съ и҆ є҆́же поги́бнꙋти ва́мъ. |
|
11
|
11
|
| ὅτι ηὐφραίνεσθε καὶ κατεκαυχᾶσθε διαρπάζοντες τὴν κληρονομίαν μου, διότι ἐσκιρτᾶτε ὡς βοΐδια ἐν βοτάνῃ καὶ ἐκερατίζετε ὡς ταῦροι. | Страна́ же, ꙗ҆́же скло́нитъ вы́ю свою̀ под̾ ꙗ҆ре́мъ царѧ̀ вавѷлѡ́нска и҆ послꙋ́житъ є҆мꙋ̀, ѡ҆ста́влю ю҆̀ на землѝ свое́й, гл҃етъ гдⷭ҇ь: и҆ ѡ҆ра́ти бꙋ́детъ ю҆̀ и҆ всели́тсѧ на не́й. |
|
12
|
12
|
| ᾐσχύνθη ἡ μήτηρ ὑμῶν σφόδρα, ἐνετράπη ἡ τεκοῦσα ὑμᾶς μήτηρ ἐπ’ ἀγαθὰ ἐσχάτη ἐθνῶν ἔρημος. | И҆ ко седекі́и царю̀ і҆ꙋ́динꙋ глаго́лахъ по всѣ̑мъ словесє́мъ си̑мъ, глаго́лѧ: склони́те вы̑и ва́шѧ под̾ и҆́го царѧ̀ вавѷлѡ́нска и҆ слꙋжи́те є҆мꙋ̀ и҆ лю́демъ є҆гѡ̀, и҆ жи́ви бꙋ́дете: |
|
13
|
13
|
| ἀπὸ ὀργῆς Κυρίου οὐ κατοικηθήσεται. καὶ ἔσται εἰς ἀφανισμὸν πᾶσα, καὶ πᾶς ὁ διοδεύων διὰ Βαβυλῶνος σκυθρωπάσει καὶ συριοῦσιν ἐπὶ πᾶσαν τὴν πληγὴν αὐτῆς. | почто̀ оу҆мира́ете, ты̀ и҆ лю́дїе твоѝ, мече́мъ и҆ гла́домъ и҆ мо́ромъ, ꙗ҆́коже речѐ гдⷭ҇ь ко страна́мъ, не хотѣ́вшымъ слꙋжи́ти царю̀ вавѷлѡ́нскꙋ; |
|
14
|
14
|
| παρατάξασθε ἐπὶ Βαβυλῶνα κύκλῳ, πάντες τείνοντες τόξον· τοξεύσατε ἐπ’ αὐτήν, μὴ φείσησθε ἐπὶ τοῖς τοξεύμασιν ὑμῶν. | не послꙋ́шайте сло́въ проро́кѡвъ глаго́лющихъ ва́мъ: не послꙋ́жите царю̀ вавѷлѡ́нскꙋ: |
|
15
|
15
|
| κατακρατήσατε αὐτήν· παρελύθησαν αἱ χεῖρες αὐτῆς, ἔπεσαν αἱ ἐπάλξεις αὐτῆς καὶ κατεσκάφη τὸ τεῖχος αὐτῆς, ὅτι ἐκδίκησις παρὰ Θεοῦ ἐστιν· ἐκδικεῖτε ἐπ’ αὐτήν· καθὼς ἐποίησε, ποιήσατε αὐτῇ. | ꙗ҆́кѡ непра́веднѡ ті́и прорица́ютъ ва́мъ: ꙗ҆́кѡ не посла́хъ и҆́хъ, речѐ гдⷭ҇ь, ті́и же прорица́ютъ и҆́менемъ мои́мъ ѡ҆ непра́вдѣ, є҆́же бы погꙋби́ти ва́съ, и҆ поги́бнете вы̀ и҆ проро́цы ва́ши, прорица́ющїи ва́мъ ѡ҆ непра́вдѣ лѡ́жнаѧ. |
|
16
|
16
|
| ἐξολοθρεύσασθε σπέρμα ἐκ Βαβυλῶνος, κατέχοντα δρέπανον ἐν καιρῷ θερισμοῦ· ἀπὸ προσώπου μαχαίρας ῾Ελληνικῆς ἕκαστος εἰς τὸν λαὸν αὐτοῦ ἀποστρέψουσι καὶ ἕκαστος εἰς τὴν γῆν αὐτοῦ φεύξεται. | Ва́мъ и҆ всѣ̑мъ лю́демъ си̑мъ и҆ жерцє́мъ глаго́лахъ, рекі́й: та́кѡ речѐ гдⷭ҇ь: не слꙋ́шайте слове́съ проро́ческихъ, прорица́ющихъ ва́мъ лжꙋ̀ и҆ глаго́лющихъ: сѐ, сосꙋ́ди до́мꙋ гдⷭ҇нѧ возвратѧ́тсѧ ѿ вавѷлѡ́на нн҃ѣ вско́рѣ: ꙗ҆́кѡ лжꙋ̀ прорица́ютъ ва́мъ, |
|
17
|
17
|
| Πρόβατον πλανώμενον ᾿Ισραήλ, λέοντες ἔξωσαν αὐτόν· ὁ πρῶτος ἔφαγεν αὐτὸν βασιλεὺς ᾿Ασσοὺρ καὶ οὗτος ὕστερον τὰ ὀστᾶ αὐτοῦ βασιλεὺς Βαβυλῶνος. | не послꙋ́шайте и҆́хъ, но слꙋжи́те царю̀ вавѷлѡ́нскомꙋ, да жи́ви бꙋ́дете. Вскꙋ́ю даетѐ гра́дъ се́й въ запꙋстѣ́нїе; |
|
18
|
18
|
| διὰ τοῦτο τάδε λέγει Κύριος· ἰδοὺ ἐγὼ ἐκδικῶ ἐπὶ τὸν βασιλέα Βαβυλῶνος καὶ ἐπὶ τὴν γῆν αὐτοῦ, καθὼς ἐξεδίκησα ἐπὶ τὸν βασιλέα ᾿Ασσούρ. | А҆́ще сꙋ́ть проро́цы и҆ є҆́сть сло́во гдⷭ҇не въ ни́хъ, да предста́нꙋтъ гдⷭ҇ꙋ вседержи́телю, да не ѿи́дꙋтъ сосꙋ́ди, ѡ҆ста́вшїисѧ въ домꙋ̀ гдⷭ҇ни и҆ въ домꙋ̀ царѧ̀ і҆ꙋ́дина и҆ во і҆ерⷭ҇ли́мѣ, въ вавѷлѡ́нъ. |
|
19
|
19
|
| καὶ ἀποκαταστήσω τὸν ᾿Ισραὴλ εἰς τὴν νομὴν αὐτοῦ, καὶ νεμήσεται ἐν τῷ Καρμήλῳ καὶ ἐν ὄρει ᾿Εφραὶμ καὶ ἐν τῷ Γαλαὰδ καὶ πλησθήσεται ἡ ψυχὴ αὐτοῦ. | Та́кѡ бо гл҃етъ гдⷭ҇ь вседержи́тель ѡ҆ столпѣ́хъ и҆ ѡ҆ оу҆мыва́лницѣ, и҆ ѡ҆ подста́вахъ и҆ ѡ҆ про́чихъ сосꙋ́дѣхъ ѡ҆ста́вшихсѧ во гра́дѣ се́мъ, |
|
20
|
20
|
| ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις καὶ ἐν τῷ καιρῷ ἐκείνῳ ζητήσουσι τὴν ἀδικίαν ᾿Ισραήλ, καὶ οὐχ ὑπάρξει, καὶ τὰς ἁμαρτίας ᾿Ιούδα, καὶ οὐ μὴ εὑρεθῶσιν, ὅτι ἵλεως ἔσομαι τοῖς ὑπολελειμμένοις ἐπὶ τῆς γῆς, λέγει Κύριος. — | и҆́хже не взѧ̀ навꙋходоно́соръ ца́рь вавѷлѡ́нскїй, є҆гда̀ преселѝ і҆ехоні́ю сы́на і҆ѡакі́мова, царѧ̀ і҆ꙋ́дина, и҆з̾ і҆ерⷭ҇ли́ма въ вавѷлѡ́нъ, и҆ всѧ̑ старѣ̑йшины і҆ꙋ̑дины и҆ і҆ерⷭ҇ли̑мли. |
|
21
|
21
|
| Πικρῶς ἐπίβηθι ἐπ’ αὐτὴν καὶ ἐπὶ τοὺς κατοικοῦντας ἐπ’ αὐτήν· ἐκδίκησον, μάχαιρα, καὶ ἀφάνισον, λέγει Κύριος, καὶ ποίει κατὰ πάντα, ὅσα ἐντέλλομαί σοι. | Та́кѡ бо гл҃етъ гдⷭ҇ь вседержи́тель бг҃ъ і҆и҃левъ ѡ҆ сосꙋ́дѣхъ ѡ҆ста́вшихсѧ въ домꙋ̀ гдⷭ҇ни и҆ въ домꙋ̀ царѧ̀ і҆ꙋ́дина и҆ во і҆ерⷭ҇ли́мѣ: |
|
22
|
22
|
| φωνὴ πολέμου καὶ συντριβὴ μεγάλη ἐν γῇ Χαλδαίων. | въ вавѷлѡ́нъ принесꙋ́тсѧ и҆ та́мѡ бꙋ́дꙋтъ да́же до днѐ посѣще́нїѧ своегѡ̀, гл҃етъ гдⷭ҇ь: и҆ повелю̀ принестѝ ѧ҆̀ и҆ возврати́ти на мѣ́сто сїѐ. |
|
23
|
|
| πῶς ἐκλάσθη καὶ συνετρίβη ἡ σφῦρα πάσης τῆς γῆς; πῶς ἐγενήθη εἰς ἀφανισμὸν Βαβυλὼν ἐν ἔθνεσιν; | |
|
24
|
|
| ἐπιθήσονταί σοι, καὶ ἁλώσῃ, ὦ Βαβυλών, καὶ οὐ γνώσῃ· εὑρέθης καὶ ἐλήφθης, ὅτι τῷ Κυρίῳ ἀντέστης. | |
|
25
|
|
| ἤνοιξε Κύριος τὸν θησαυρὸν αὐτοῦ καὶ ἐξήνεγκε τὰ σκεύη ὀργῆς αὐτοῦ, ὅτι ἔργον τῷ Κυρίῳ Θεῷ ἐν γῇ Χαλδαίων, | |
|
26
|
|
| ὅτι ἐληλύθασιν οἱ καιροὶ αὐτῆς. ἀνοίξατε τὰς ἀποθήκας αὐτῆς, ἐρευνήσατε αὐτὴν ὡς σπήλαιον καὶ ἐξολοθρεύσατε αὐτήν, μὴ γενέσθω αὐτῆς κατάλειμμα. | |
|
27
|
|
| ἀναξηράνατε αὐτῆς πάντας τοὺς καρπούς, καὶ καταβήτωσαν εἰς σφαγήν· οὐαὶ αὐτοῖς, ὅτι ἥκει ἡ ἡμέρα αὐτῶν καὶ καιρὸς ἐκδικήσεως αὐτῶν. | |
|
28
|
|
| φωνὴ φευγόντων καὶ ἀνασῳζομένων ἐκ γῆς Βαβυλῶνος τοῦ ἀναγγεῖλαι εἰς Σιὼν τὴν ἐκδίκησιν παρὰ Κυρίου Θεοῦ ἡμῶν. | |
|
29
|
|
| παραγγείλατε ἐπὶ Βαβυλῶνα πολλοῖς, παντὶ ἐντείνοντι τόξον· παρεμβάλλετε ἐπ’ αὐτὴν κυκλόθεν, μὴ ἔστω αὐτοῖς ἀνασῳζόμενος· ἀνταπόδοτε αὐτῇ κατὰ τὰ ἔργα αὐτῆς, κατὰ πάντα, ὅσα ἐποίησε, ποιήσατε αὐτῇ, ὅτι πρὸς Κύριον ἀντέστη Θεὸν ἅγιον τοῦ ᾿Ισραήλ. | |
|
30
|
|
| διὰ τοῦτο πεσοῦνται οἱ νεανίσκοι αὐτῆς ἐν ταῖς πλατείαις αὐτῆς, καὶ πάντες οἱ ἄνδρες οἱ πολεμισταὶ αὐτῆς ριφήσονται, εἶπε Κύριος. | |
|
31
|
|
| ἰδοὺ ἐγὼ ἐπὶ σὲ τὴν ὑβρίστριαν, λέγει Κύριος, ὅτι ἥκει ἡ ἡμέρα σου καὶ ὁ καιρὸς ἐκδικήσεώς σου· | |
|
32
|
|
| καὶ ἀσθενήσει ἡ ὕβρις σου καὶ πεσεῖται, καὶ οὐδεὶς ἔσται ὁ ἀνιστῶν αὐτήν· καὶ ἀνάψω πῦρ ἐν τῷ δρυμῷ αὐτῆς, καὶ καταφάγεται πάντα τὰ κύκλῳ αὐτῆς. | |
|
33
|
|
| Τάδε λέγει Κύριος· καταδεδυνάστευνται οἱ υἱοὶ ᾿Ισραὴλ καὶ οἱ υἱοὶ ᾿Ιούδα ἅμα, πάντες οἱ αἰχμαλωτεύσαντες αὐτοὺς κατεδυνάστευσαν αὐτούς, ὅτι οὐκ ἠθέλησαν ἐξαποστεῖλαι αὐτούς. | |
|
34
|
|
| καὶ ὁ λυτρούμενος αὐτοὺς ἰσχυρός, Κύριος παντοκράτωρ ὄνομα αὐτῷ· κρίσιν κρινεῖ πρὸς τοὺς ἀντιδίκους αὐτοῦ, ὅπως ἐξάρῃ τὴν γῆν, καὶ παροξυνεῖ τοῖς κατοικοῦσι Βαβυλῶνα. | |
|
35
|
|
| μάχαιραν ἐπὶ τοὺς Χαλδαίους καὶ ἐπὶ τοὺς κατοικοῦντας Βαβυλῶνα καὶ ἐπὶ τοὺς μεγιστᾶνας αὐτῆς καὶ ἐπὶ τοὺς συνετοὺς αὐτῆς· | |
|
36
|
|
| μάχαιραν ἐπὶ τοὺς μαχητὰς αὐτῆς, καὶ παραλυθήσονται· μάχαιραν ἐπὶ τοὺς ἵππους αὐτῶν καὶ ἐπὶ τὰ ἅρματα αὐτῶν· | |
|
37
|
|
| μάχαιραν ἐπὶ τοὺς μαχητὰς αὐτῶν καὶ ἐπὶ τὸν σύμμεικτον τὸν ἐν μέσῳ αὐτῆς, καὶ ἔσονται ὡσεὶ γυναῖκες· μάχαιραν ἐπὶ τοὺς θησαυροὺς αὐτῆς, καὶ διασκορπισθήσονται. | |
|
38
|
|
| ἐπὶ τῷ ὕδατι αὐτῆς ἐπεποίθει καὶ καταισχυνθήσονται, ὅτι γῆ τῶν γλυπτῶν ἐστι, καὶ ἐν ταῖς νήσοις, οὗ κατεκαυχῶντο. | |
|
39
|
|
| διὰ τοῦτο κατοικήσουσιν ἰνδάλματα ἐν ταῖς νήσοις, καὶ κατοικήσουσιν ἐν αὐτῇ θυγατέρες σειρήνων· οὐ μὴ κατοικηθῇ οὐκέτι εἰς τὸν αἰῶνα. | |
|
40
|
|
| καθὼς κατέστρεψεν ὁ Θεὸς Σόδομα καὶ Γόμορρα καὶ τὰς ὁμορούσας αὐταῖς, εἶπε Κύριος, οὐ μὴ κατοικήσει ἐκεῖ ἄνθρωπος, καὶ οὐ μὴ παροικήσει ἐκεῖ υἱὸς ἀνθρώπου. | |
|
41
|
|
| ἰδοὺ λαὸς ἔρχεται ἀπὸ βορρᾶ, καὶ ἔθνος μέγα καὶ βασιλεῖς πολλοὶ ἐξεγερθήσονται ἀπ’ ἐσχάτου τῆς γῆς, | |
|
42
|
|
| τόξον καὶ ἐγχειρίδιον ἔχοντες· ἰταμός ἐστι καὶ οὐ μὴ ἐλεήσῃ· ἡ φωνὴ αὐτῶν ὡς θάλασσα ἠχήσει, ἐφ’ ἵπποις ἱππάσονται παρεσκευασμένοι, ὥσπερ πῦρ, εἰς πόλεμον πρὸς σέ, θύγατερ Βαβυλῶνος. | |
|
43
|
|
| ἤκουσε βασιλεὺς Βαβυλῶνος τὴν ἀκοὴν αὐτῶν, καὶ παρελύθησαν αἱ χεῖρες αὐτοῦ· θλῖψις κατεκράτησεν αὐτοῦ, ὠδῖνες ὡς τικτούσης. | |
|
44
|
|
| ἰδοὺ ὥσπερ λέων ἀναβήσεται ἀπὸ τοῦ ᾿Ιορδάνου εἰς τόπον Αἰθάμ, ὅτι ταχέως ἐκδιώξω αὐτοὺς ἀπ’ αὐτῆς καὶ πάντα νεανίσκον ἐπ’ αὐτὴν ἐπιστήσω. ὅτι τίς ὥσπερ ἐγώ; καὶ τίς ἀντιστήσεταί μοι; καὶ τίς οὗτος ποιμήν, ὃς στήσεται κατὰ πρόσωπόν μου; | |
|
45
|
|
| διὰ τοῦτο ἀκούσατε τὴν βουλὴν Κυρίου, ἣν βεβούλευται ἐπὶ Βαβυλῶνα, καὶ λογισμοὺς αὐτοῦ, οὓς ἐλογίσατο ἐπὶ τοὺς κατοικοῦντας Χαλδαίους· ἐὰν μὴ διαφθαρῇ τὰ ἀρνία τῶν προβάτων αὐτῶν, ἐὰν μὴ ἀφανισθῇ νομὴ ἀπ’ αὐτῶν. | |
|
46
|
|
| ὅτι ἀπὸ φωνῆς ἁλώσεως Βαβυλῶνος σεισθήσεται ἡ γῆ, καὶ κραυγὴ ἐν ἔθνεσιν ἀκουσθήσεται. | |
|
Κεφάλαιο 28
|
Глава́ к҃и
|
|
1
|
1
|
| (Μασ. ΝΑ΄ .) ΤΑΔΕ λέγει Κύριος· ἰδοὺ ἐγὼ ἐξεγείρω ἐπὶ Βαβυλῶνα καὶ ἐπὶ τοὺς κατοικοῦντας Χαλδαίους ἄνεμον καύσωνα διαφθείροντα. | И҆ бы́сть въ четве́ртое лѣ́то, ца́рствꙋющꙋ седекі́и царю̀ і҆ꙋ́динꙋ, въ пѧ́тый мцⷭ҇ъ, рече́ ми а҆на́нїа сы́нъ а҆зѡ́ровъ лжи́вый проро́къ гаваѡні́тскїй въ домꙋ̀ гдⷭ҇ни, пред̾ ѻ҆чи́ма жерцє́въ и҆ всѣ́хъ люді́й, глаго́лѧ: |
|
2
|
2
|
| καὶ ἐξαποστελῶ εἰς Βαβυλῶνα ὑβριστάς, καὶ καθυβρίσουσιν αὐτὴν καὶ λυμανοῦνται τὴν γῆν αὐτῆς· οὐαὶ ἐπὶ Βαβυλῶνα κυκλόθεν ἐν ἡμέρᾳ κακώσεως αὐτῆς. | та́кѡ речѐ гдⷭ҇ь вседержи́тель бг҃ъ і҆и҃левъ: сокрꙋши́хъ ꙗ҆ре́мъ царѧ̀ вавѷлѡ́нска: |
|
3
|
3
|
| τεινέτω ὁ τείνων τὸ τόξον αὐτοῦ καὶ περιθέσθω ᾧ ἐστιν ὅπλα αὐτῷ, καὶ μὴ φείσησθε ἐπὶ τοὺς νεανίσκους αὐτῆς καὶ ἀφανίσατε πᾶσαν τὴν δύναμιν αὐτῆς· | є҆щѐ два̀ лѣ̑та дні́й, возвращꙋ̀ а҆́зъ на мѣ́сто сїѐ всѧ̑ сосꙋ́ды до́мꙋ гдⷭ҇нѧ, ꙗ҆̀же взѧ̀ навꙋходоно́соръ ца́рь вавѷлѡ́нскїй ѿ мѣ́ста сегѡ̀ и҆ пренесѐ ѧ҆̀ до вавѷлѡ́на, |
|
4
|
4
|
| καὶ πεσοῦνται τραυματίαι ἐν γῇ Χαλδαίων καὶ κατακεκεντημένοι ἔξωθεν αὐτῆς. | и҆ і҆ехоні́ю сы́на і҆ѡакі́мова царѧ̀ і҆ꙋ́дина, и҆ всѐ преселе́нїе і҆ꙋ́дино вше́дшее въ вавѷлѡ́нъ возвращꙋ̀ въ мѣ́сто сїѐ, гл҃етъ гдⷭ҇ь, ꙗ҆́кѡ сокрꙋшꙋ̀ ꙗ҆ре́мъ царѧ̀ вавѷлѡ́нска. |
|
5
|
5
|
| διότι οὐκ ἐχήρευσεν ᾿Ισραὴλ καὶ ᾿Ιούδας ἀπὸ Θεοῦ αὐτῶν, ἀπὸ Κυρίου παντοκράτορος, ὅτι ἡ γῆ αὐτῶν ἐπλήσθη ἀδικίας ἀπὸ τῶν ἁγίων ᾿Ισραήλ. | И҆ речѐ і҆еремі́а прⷪ҇ро́къ ко а҆на́нїи лжепроро́кꙋ пред̾ ѻ҆чи́ма жерцє́въ и҆ пред̾ ѻ҆чи́ма всѣ́хъ люді́й стоѧ́щихъ въ домꙋ̀ гдⷭ҇ни, |
|
6
|
6
|
| φεύγετε ἐκ μέσου Βαβυλῶνος καὶ ἀνασῴζετε ἕκαστος τὴν ψυχὴν αὐτοῦ, καὶ μὴ ἀπορριφῆτε ἐν τῇ ἀδικίᾳ αὐτῆς, ὅτι καιρὸς ἐκδικήσεως αὐτῆς ἐστι παρὰ Κυρίου, ἀνταπόδομα αὐτὸς ἀνταποδίδωσιν αὐτῇ. | и҆ речѐ і҆еремі́а: пои́стиннѣ та́кѡ да сотвори́тъ гдⷭ҇ь, да оу҆тверди́тъ гдⷭ҇ь сло́во твоѐ, є҆́же ты̀ прорица́еши, є҆́же возврати́ти сосꙋ́ды до́мꙋ гдⷭ҇нѧ и҆ всѧ̑ преселє́нныѧ и҆з̾ вавѷлѡ́на на мѣ́сто сїѐ: |
|
7
|
7
|
| ποτήριον χρυσοῦν Βαβυλὼν ἐν χειρὶ Κυρίου μεθύσκον πᾶσαν τὴν γῆν· ἀπὸ τοῦ οἴνου αὐτῆς ἐπίοσαν ἔθνη, διὰ τοῦτο ἐσαλεύθησαν. | ѻ҆ба́че слы́шите сло́во сїѐ, є҆́же а҆́зъ глаго́лю во оу҆́шы ва́ши и҆ во оу҆́шы всѣ́хъ люді́й: |
|
8
|
8
|
| καὶ ἄφνω ἔπεσε Βαβυλὼν καὶ συνετρίβη· θρηνεῖτε αὐτήν, λάβετε ρητίνην τῇ διαφθορᾷ αὐτῆς, εἴ πως ἰαθήσεται. | проро́цы, бы́вшїи пре́жде менє̀ и҆ пре́жде ва́съ ѿ вѣ́ка, прореко́ша на мнѡ́ги зе́мли и҆ на ца̑рства вели̑ка ѡ҆ ра́ти и҆ ѡ҆ погꙋбле́нїи и҆ ѡ҆ гла́дѣ: |
|
9
|
9
|
| ἰατρεύσαμεν τὴν Βαβυλῶνα, καὶ οὐκ ἰάθη· ἐγκαταλίπωμεν αὐτὴν καὶ ἀπέλθωμεν ἕκαστος εἰς τὴν γῆν αὐτοῦ, ὅτι ἤγγικεν εἰς οὐρανὸν τὸ κρίμα αὐτῆς, ἐξῇρεν ἕως τῶν ἄστρων. | проро́къ прорекі́й ми́ръ, прише́дшꙋ сло́вꙋ позна́ютъ прⷪ҇ро́ка, є҆го́же посла̀ и҆̀мъ гдⷭ҇ь въ вѣ́рѣ. |
|
10
|
10
|
| ἐξήνεγκε Κύριος τὸ κρίμα αὐτοῦ· δεῦτε καὶ ἀναγγείλωμεν ἐν Σιὼν τὰ ἔργα Κυρίου τοῦ Θεοῦ ἡμῶν. | И҆ взѧ̀ а҆на́нїа пред̾ ѻ҆чи́ма всѣ́хъ люді́й кла̑ды ѿ вы́и і҆еремі́ины и҆ сокрꙋшѝ ѧ҆̀. |
|
11
|
11
|
| παρασκευάζετε τὰ τοξεύματα, πληροῦτε τὰς φαρέτρας. ἤγειρε Κύριος τὸ πνεῦμα βασιλέως Μήδων, ὅτι εἰς Βαβυλῶνα ἡ ὀργὴ αὐτοῦ τοῦ ἐξολοθρεῦσαι αὐτήν, ὅτι ἐκδίκησις Κυρίου ἐστίν, ἐκδίκησις λαοῦ αὐτοῦ ἐστιν. | И҆ речѐ а҆на́нїа пред̾ ѻ҆чи́ма всѣ́хъ люді́й глаго́лѧ: си́це речѐ гдⷭ҇ь: та́кѡ сокрꙋшꙋ̀ ꙗ҆ре́мъ навꙋходоно́сора царѧ̀ вавѷлѡ́нска є҆щѐ два̀ лѣ̑та дні́й со вы́и всѣ́хъ ꙗ҆зы́кѡвъ. И҆ ѿи́де і҆еремі́а на пꙋ́ть сво́й. |
|
12
|
12
|
| ἐπὶ τειχέων Βαβυλῶνος ἄρατε σημεῖον, ἐπιστήσατε φαρέτρας, ἐγείρατε φυλακάς, ἑτοιμάσατε ὅπλα, ὅτι ἐνεχείρησε καὶ ποιήσει Κύριος ἃ ἐλάλησεν ἐπὶ τοὺς κατοικοῦντας Βαβυλῶνα, | И҆ бы́сть сло́во гдⷭ҇не ко і҆еремі́и, по сокрꙋше́нїи а҆на́нїинѣ кла̑дъ со вы́и є҆гѡ̀, гл҃ѧ: |
|
13
|
13
|
| κατασκηνοῦντας ἐφ’ ὕδασι πολλοῖς καὶ ἐπὶ πλήθει θησαυρῶν αὐτῆς· ἥκει τὸ πέρας σου ἀληθῶς εἰς τὰ σπλάγχνα σου. | и҆дѝ и҆ рцы̀ ко а҆на́нїи глаго́лѧ: та́кѡ речѐ гдⷭ҇ь: кла̑ды дрєвѧ́ныѧ сокрꙋши́лъ є҆сѝ и҆ сотвори́ши вмѣ́стѡ тѣ́хъ кла̑ды желѣ̑зны, |
|
14
|
14
|
| ὅτι ὤμοσε Κύριος κατὰ τοῦ βραχίονος αὐτοῦ· διότι πληρώσω σε ἀνθρώπων ὡσεὶ ἀκρίδων, καὶ φθέγξονται ἐπὶ σὲ οἱ καταβαίνοντες. — | ꙗ҆́кѡ та́кѡ речѐ гдⷭ҇ь: ꙗ҆ре́мъ желѣ́зенъ возложи́хъ на вы̑и всѣ́хъ ꙗ҆зы́кѡвъ, слꙋжи́ти навꙋходоно́сорꙋ царю̀ вавѷлѡ́нскꙋ, и҆ послꙋ́жатъ є҆мꙋ̀: ктомꙋ̀ и҆ ѕвѣ̑ри зємны́ѧ да́хъ є҆мꙋ̀. |
|
15
|
15
|
| Κύριος ποιῶν γῆν ἐν τῇ ἰσχύϊ αὐτοῦ, ἑτοιμάζων οἰκουμένην ἐν τῇ σοφίᾳ αὐτοῦ, ἐν τῇ συνέσει αὐτοῦ ἐξέτεινε τὸν οὐρανόν, | И҆ речѐ і҆еремі́а прⷪ҇ро́къ ко а҆на́нїи: слы́ши, а҆на́нїе: не посла̀ тебѐ гдⷭ҇ь, ты́ же сотвори́лъ є҆сѝ люді́й си́хъ оу҆пова́ти на непра́вдꙋ. |
|
16
|
16
|
| εἰς φωνὴν ἔθετο ἦχος ὕδατος ἐν οὐρανῷ καὶ ἀνήγαγε νεφέλας ἀπ’ ἐσχάτου τῆς γῆς, ἀστραπὰς εἰς ὑετὸν ἐποίησε καὶ ἐξήγαγε φῶς ἐκ θησαυρῶν αὐτοῦ. | Тогѡ̀ ра́ди си́це речѐ гдⷭ҇ь: сѐ, а҆́зъ ѿпꙋщꙋ́ тѧ ѿ лица̀ землѝ, въ се́мъ лѣ́тѣ оу҆́мреши, ꙗ҆́кѡ на гдⷭ҇а (бг҃а) глаго́лалъ є҆сѝ. |
|
17
|
17
|
| ἐματαιώθη πᾶς ἄνθρωπος ἀπὸ γνώσεως, κατῃσχύνθη πᾶς χρυσοχόος ἀπὸ τῶν γλυπτῶν αὐτοῦ, ὅτι ψευδῆ ἐχώνευσαν, οὐκ ἔστι πνεῦμα ἐν αὐτοῖς· | И҆ оу҆́мре а҆на́нїа лжепроро́къ въ се́мъ лѣ́тѣ мцⷭ҇а седма́гѡ. |
|
18
|
|
| μάταιά ἐστιν, ἔργα μεμωκημένα, ἐν καιρῷ ἐπισκέψεως αὐτῶν ἀπολοῦνται. | |
|
19
|
|
| οὐ τοιαύτη μερὶς τῷ ᾿Ιακώβ, ὅτι ὁ πλάσας τὰ πάντα αὐτός ἐστι κληρονομία αὐτοῦ, Κύριος ὄνομα αὐτῷ. — | |
|
20
|
|
| Διασκορπίζεις σύ μοι σκεύη πολέμου, καὶ διασκορπιῶ ἐν σοὶ ἔθνη καὶ ἐξαρῶ ἐκ σοῦ βασιλεῖς | |
|
21
|
|
| καὶ διασκορπιῶ ἐν σοὶ ἵππον καὶ ἐπιβάτην αὐτοῦ καὶ διασκορπιῶ ἐν σοὶ ἅρματα καὶ ἀναβάτας αὐτῶν | |
|
22
|
|
| καὶ διασκορπιῶ ἐν σοὶ νεανίσκον καὶ παρθένον καὶ διασκορπιῶ ἐν σοὶ ἄνδρα καὶ γυναῖκα | |
|
23
|
|
| καὶ διασκορπιῶ ἐν σοὶ ποιμένα καὶ τὸ ποίμνιον αὐτοῦ καὶ διασκορπιῶ ἐν σοὶ γεωργὸν καὶ τὸ γεώργιον αὐτοῦ καὶ διασκορπιῶ ἐν σοὶ ἡγεμόνας καὶ στρατηγούς σου. | |
|
24
|
|
| καὶ ἀνταποδώσω τῇ Βαβυλῶνι καὶ πᾶσι τοῖς κατοικοῦσι Χαλδαίοις πάσας τὰς κακίας αὐτῶν, ἃς ἐποίησαν ἐπὶ Σιὼν κατ’ ὀφθαλμοὺς ὑμῶν, λέγει Κύριος. | |
|
25
|
|
| ἰδοὺ ἐγὼ πρός σε, τὸ ὄρος τὸ διεφθαρμένον, τὸ διαφθεῖρον πᾶσαν τὴν γῆν, καὶ ἐκτενῶ τὴν χεῖρά μου ἐπὶ σὲ καὶ κατακυλιῶ σε ἐπὶ τῶν πετρῶν καὶ δώσω σε ὡς ὄρος ἐμπεπυρισμένον· | |
|
26
|
|
| καὶ οὐ μὴ λάβωσιν ἀπὸ σοῦ λίθον εἰς γωνίαν καὶ λίθον εἰς θεμέλιον, ὅτι εἰς ἀφανισμὸν ἔσῃ εἰς τὸν αἰῶνα, λέγει Κύριος. | |
|
27
|
|
| ῎Αρατε σημεῖον ἐπὶ τῆς γῆς, σαλπίσατε ἐν ἔθνεσι σάλπιγγι, ἁγιάσατε ἐπ’ αὐτὴν ἔθνη, παραγγείλατε ἐπ’ αὐτὴν βασιλείαις ᾿Αραρὰτ παρ’ ἐμοῦ καὶ τοῖς ᾿Ασχαναζαίοις, ἐπιστήσατε ἐπ’ αὐτὴν βελοστάσεις, ἀναβιβάσατε ἐπ’ αὐτὴν ἵππον ὡς ἀκρίδων πλῆθος. | |
|
28
|
|
| ἀναβιβάσατε ἐπ’ αὐτὴν ἔθνη, τὸν βασιλέα τῶν Μήδων καὶ πάσης τῆς γῆς, τοὺς ἡγουμένους αὐτοῦ καὶ πάντας τοὺς στρατηγοὺς αὐτοῦ. | |
|
29
|
|
| ἐσείσθη ἡ γῆ καὶ ἐπόνεσε, διότι ἐξανέστη ἐπὶ Βαβυλῶνα λογισμὸς Κυρίου τοῦ θεῖναι τὴν γῆν Βαβυλῶνος εἰς ἀφανισμὸν καὶ μὴ κατοικεῖσθαι αὐτήν. | |
|
30
|
|
| ἐξέλιπε μαχητὴς Βαβυλῶνος τοῦ πολεμεῖν, καθήσονται ἐκεῖ ἐν περιοχῇ, ἐθραύσθη ἡ δυναστεία αὐτῶν, ἐγενήθησαν ὡσεὶ γυναῖκες, ἐνεπυρίσθη τὰ σκηνώματα αὐτῆς, συνετρίβησαν οἱ μοχλοὶ αὐτῆς. | |
|
31
|
|
| διώκων εἰς ἀπάντησιν διώκοντος διώξεται καὶ ἀναγγέλλων εἰς ἀπάντησιν ἀναγγέλλοντος τοῦ ἀναγγεῖλαι τῷ βασιλεῖ Βαβυλῶνος, ὅτι ἑάλωκεν ἡ πόλις αὐτοῦ, | |
|
32
|
|
| ἀπ’ ἐσχάτου τῶν διαβάσεων αὐτοῦ ἐλήφθησαν, καὶ τὰ συστήματα αὐτῶν ἐνέπρησαν ἐν πυρί, καὶ ἄνδρες αὐτοῦ οἱ πολεμισταὶ ἐξέρχονται. | |
|
33
|
|
| διότι τάδε λέγει Κύριος· οἶκοι βασιλέως Βαβυλῶνος ὡς ἅλων ὥριμος ἁλοηθήσονται· ἔτι μικρὸν καὶ ἥξει ὁ ἄμητος αὐτῆς. | |
|
34
|
|
| κατέφαγέ με, ἐμερίσατό με, κατέλαβέ με σκεῦος λεπτόν, Ναβουχοδονόσορ βασιλεὺς Βαβυλῶνος· κατέπιέ με ὡς δράκων, ἔπλησε τὴν κοιλίαν αὐτοῦ, ἀπὸ τῆς τρυφῆς μου ἔξωσέ με· | |
|
35
|
|
| οἱ μόχθοι μου καὶ αἱ ταλαιπωρίαι μου εἰς Βαβυλῶνα. ἐρεῖ κατοικοῦσα Σιών· καὶ τὸ αἷμά μου ἐπὶ τοὺς κατοικοῦντας Χαλδαίους, ἐρεῖ ῾Ιερουσαλήμ· | |
|
36
|
|
| διὰ τοῦτο τάδε λέγει Κύριος· ἰδοὺ ἐγὼ κρινῶ τὴν ἀντίδικόν σου καὶ ἐκδικήσω τὴν ἐκδίκησίν σου καὶ ἐρημώσω τὴν θάλασσαν αὐτῆς καὶ ξηρανῶ τὴν πηγὴν αὐτῆς. | |
|
37
|
|
| καὶ ἔσται Βαβυλὼν εἰς ἀφανισμόν, καὶ οὐ κατοικηθήσεται. | |
|
38
|
|
| ὅτι ἅμα ὡς λέοντες ἐξηγέρθησαν καὶ ὡς σκύμνοι λεόντων. | |
|
39
|
|
| ἐν τῇ θερμασίᾳ αὐτῶν δώσω πότημα αὐτοῖς καὶ μεθύσω αὐτούς, ὅπως καρωθῶσι καὶ ὑπνώσωσιν ὕπνον αἰώνιον καὶ οὐ μὴ ἐξεγερθῶσι, λέγει Κύριος· | |
|
40
|
|
| καταβιβάσω αὐτοὺς ὡς ἄρνας εἰς σφαγὴν καὶ ὡς κριοὺς μετ’ ἐρίφων. | |
|
41
|
|
| πῶς ἑάλω καὶ ἐθηρεύθη τὸ καύχημα πάσης τῆς γῆς; πῶς ἐγένετο Βαβυλὼν εἰς ἀφανισμὸν ἐν τοῖς ἔθνεσιν; | |
|
42
|
|
| ἀνέβη ἐπὶ Βαβυλῶνα ἡ θάλασσα ἐν ἤχῳ κυμάτων αὐτῆς, καὶ κατεκαλύφθη. | |
|
43
|
|
| ἐγενήθησαν αἱ πόλεις αὐτῆς ὡς γῆ ἄνυδρος καὶ ἄβατος, οὐ κατοικήσει ἐν αὐτῇ οὐδὲ εἷς, οὐδὲ μὴ καταλύσει ἐν αὐτῇ υἱὸς ἀνθρώπου. | |
|
44
|
|
| καὶ ἐκδικήσω ἐπὶ Βαβυλῶνα καὶ ἐξοίσω ἃ κατέπιεν ἐκ τοῦ στόματος αὐτῆς, καὶ οὐ μὴ συναχθῶσι πρὸς αὐτὴν ἔτι τὰ ἔθνη· | |
|
49
|
|
| καὶ ἐν Βαβυλῶνι πεσοῦνται τραυματίαι πάσης τῆς γῆς. | |
|
50
|
|
| ἀνασῳζόμενοι ἐκ γῆς πορεύεσθε καὶ μὴ ἵστασθε· οἱ μακρόθεν, μνήσθητε τοῦ Κυρίου, καὶ ῾Ιερουσαλὴμ ἀναβήτω ἐπὶ τὴν καρδίαν ὑμῶν. | |
|
51
|
|
| ᾐσχύνθημεν, ὅτι ἠκούσαμεν ὀνειδισμὸν ἡμῶν, κατεκάλυψεν ἀτιμία τὸ πρόσωπον ἡμῶν, εἰσῆλθον ἀλλογενεῖς εἰς τὰ ἅγια ἡμῶν, εἰς οἶκον Κυρίου. | |
|
52
|
|
| διὰ τοῦτο ἰδοὺ ἡμέραι ἔρχονται, λέγει Κύριος, καὶ ἐκδικήσω ἐπὶ τὰ γλυπτὰ αὐτῆς, καὶ ἐν πάσῃ τῇ γῇ αὐτῆς πεσοῦνται τραυματίαι. | |
|
53
|
|
| ὅτι ἐὰν ἀναβῇ Βαβυλὼν ὡς ὁ οὐρανὸς καὶ ὅτι ἐὰν ὀχυρώσῃ τὰ τείχῃ ἰσχύϊ αὐτῆς, παρ’ ἐμοῦ ἥξουσιν ἐξολοθρεύοντες αὐτήν, λέγει Κύριος. | |
|
54
|
|
| φωνὴ κραυγῆς ἐν Βαβυλῶνι, καὶ συντριβὴ μεγάλη ἐν γῇ Χαλδαίων, | |
|
55
|
|
| ὅτι ἐξωλόθρευσε Κύριος τὴν Βαβυλῶνα καὶ ἀπώλεσεν ἀπ’ αὐτῆς φωνὴν μεγάλην ἠχοῦσαν ὡς ὕδατα πολλά, ἔδωκεν εἰς ὄλεθρον φωνὴν αὐτῆς. | |
|
56
|
|
| ὅτι ἦλθεν ἐπὶ Βαβυλῶνα ταλαιπωρία, ἑάλωσαν οἱ μαχηταὶ αὐτῆς, ἐπτόηται τὸ τόξον αὐτῶν, ὅτι ὁ Θεὸς ἀνταποδίδωσιν αὐτοῖς. | |
|
57
|
|
| Κύριος ἀνταποδίδωσιν αὐτῷ τὴν ἀνταπόδοσιν· καὶ μεθύσει μέθῃ τοὺς ἡγεμόνας αὐτῆς καὶ τοὺς σοφοὺς αὐτῆς καὶ τοὺς στρατηγοὺς αὐτῆς, λέγει ὁ βασιλεύς, Κύριος παντοκράτωρ ὄνομα αὐτῷ. | |
|
58
|
|
| τάδε λέγει Κύριος· τεῖχος Βαβυλῶνος ἐπλατύνθη, κατασκαπτόμενον κατασκαφήσεται, καὶ αἱ πύλαι αὐτῆς αἱ ὑψηλαὶ ἐμπυρισθήσονται, καὶ οὐ κοπιάσουσι λαοὶ εἰς κενόν, καὶ ἔθνη ἐν ἀρχῇ ἐκλείψουσιν. | |
|
59
|
|
| ῾Ο λόγος, ὃν ἐνετείλατο Κύριος ῾Ιερεμίᾳ τῷ προφήτῃ εἰπεῖν τῷ Σαραίᾳ υἱῷ Νηρίου, υἱοῦ Μαασαίου, ὅτε ἐπορεύετο παρὰ Σεδεκίου βασιλέως ᾿Ιούδα εἰς Βαβυλῶνα, ἐν τῷ ἔτει τῷ τετάρτῳ τῆς βασιλείας αὐτοῦ, καὶ Σαραίας ἄρχων δώρων. | |
|
60
|
|
| καὶ ἔγραψεν ῾Ιερεμίας πάντα τὰ κακά, ἃ ἥξει ἐπὶ Βαβυλῶνα, ἐν βιβλίῳ ἑνί, πάντας τοὺς λόγους τούτους τοὺς γεγραμμένους ἐπὶ Βαβυλῶνα. | |
|
61
|
|
| καὶ εἶπεν ῾Ιερεμίας πρὸς Σαραίαν· ὅταν ἔλθῃς εἰς Βαβυλῶνα, καὶ ὄψῃ καὶ ἀναγνώσῃ πάντας τοὺς λόγους τούτους | |
|
62
|
|
| καὶ ἐρεῖς· Κύριε Κύριε, σὺ ἐλάλησας ἐπὶ τὸν τόπον τοῦτον τοῦ ἐξολοθρεῦσαι αὐτὸν καὶ τοῦ μὴ εἶναι ἐν αὐτῷ κατοικοῦντας ἀπὸ ἀνθρώπου ἕως κτήνους, ὅτι ἀφανισμὸς εἰς τὸν αἰῶνα ἔσται. | |
|
63
|
|
| καὶ ἔσται ὅταν παύσῃ τοῦ ἀναγινώσκειν τὸ βιβλίον τοῦτο, καὶ ἐπιδήσεις ἐπ’ αὐτὸ λίθον καὶ ρίψεις αὐτὸ εἰς μέσον τοῦ Εὐφράτου | |
|
64
|
|
| καὶ ἐρεῖς· οὕτως καταδύσεται Βαβυλὼν καὶ οὐ μὴ ἀναστῇ ἀπὸ προσώπου τῶν κακῶν, ὧν ἐγὼ ἐπάγω ἐπ’ αὐτήν. | |
|
Κεφάλαιο 29
|
Глава́ к҃ѳ
|
|
1
|
1
|
| - | И҆ сїѧ̑ словеса̀ кни́ги, ю҆́же посла̀ і҆еремі́а и҆з̾ і҆ерⷭ҇ли́ма ко старѣ́йшинамъ преселє́нымъ и҆ ко жерцє́мъ и҆ лжи̑вымъ проро́кѡмъ и҆ всѣ̑мъ лю́демъ, и҆̀хже преселѝ навꙋходоно́соръ и҆з̾ і҆ерⷭ҇ли́ма до вавѷлѡ́на, |
|
2
|
2
|
| ἰδοὺ ὕδατα ἀναβαίνει ἀπὸ βορρᾶ καὶ ἔσται εἰς χειμάρρουν κατακλύζοντα καὶ κατακλύσει γῆν καὶ τὸ πλήρωμα αὐτῆς, πόλιν καὶ τοὺς κατοικοῦντας ἐν αὐτῇ· καὶ κεκράξονται οἱ ἄνθρωποι, καὶ ἀλαλάξουσιν ἅπαντες οἱ κατοικοῦντες τὴν γῆν. | послѣдѝ и҆зше́дшꙋ і҆ехоні́и царю̀ и҆ цари́цѣ, и҆ ка́женикѡмъ и҆ всѧ́комꙋ свобо́днꙋ, и҆ хꙋдо́жникꙋ и҆ ю҆́зникꙋ и҆з̾ і҆ерⷭ҇ли́ма, |
|
3
|
3
|
| ἀπὸ φωνῆς ὁρμῆς αὐτοῦ, ἀπὸ τῶν ὁπλῶν τῶν ποδῶν αὐτοῦ καὶ ἀπὸ σεισμοῦ τῶν ἁρμάτων αὐτοῦ, ἤχου τροχῶν αὐτοῦ οὐκ ἐπέστρεψαν πατέρες ἐφ’ υἱοὺς αὐτῶν ἀπὸ ἐκλύσεως χειρῶν αὐτῶν | рꙋко́ю є҆леа́са сы́на сафа́нѧ и҆ гамарі́а сы́на хелкі́ина, є҆го́же посла̀ седекі́а ца́рь і҆ꙋ́динъ ко царю̀ вавѷлѡ́нскꙋ въ вавѷлѡ́нъ, глаго́лѧ: |
|
4
|
4
|
| ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῇ ἐπερχομένῃ τοῦ ἀπολέσαι πάντας τοὺς ἀλλοφύλους. καὶ ἀφανιῶ τὴν Τύρον καὶ τὴν Σιδῶνα καὶ πάντας τοὺς καταλοίπους τῆς βοηθείας αὐτῶν, ὅτι ἐξολοθρεύσει Κύριος τοὺς καταλοίπους τῶν νήσων. | та́кѡ речѐ гдⷭ҇ь бг҃ъ і҆и҃левъ ѡ҆ преселе́ныхъ, и҆̀хже преселѝ и҆з̾ і҆ерⷭ҇ли́ма въ вавѷлѡ́нъ: |
|
5
|
5
|
| ἥκει φαλάκρωμα ἐπὶ Γάζαν, ἀπερρίφη ᾿Ασκάλων καὶ οἱ κατάλοιποι ᾿Ενακίμ. | согради́те хра̑мины и҆ всели́тесѧ, и҆ насади́те вертогра́ды и҆ ꙗ҆ди́те плоды̀ и҆́хъ, |
|
6
|
6
|
| ἕως τίνος κόψεις, ἡ μάχαιρα τοῦ Κυρίου; ἕως τίνος οὐχ ἡσυχάσεις; ἀποκατάστηθι εἰς τὸν κολεόν σου, ἀνάπαυσαι καὶ ἐπάρθητι. | и҆ поими́те жєны̀ и҆ чадотвори́те сы́ны и҆ дщє́ри, и҆ приведи́те сынѡ́мъ ва́шымъ жєны̀ и҆ дщє́ри ва́шѧ дади́те за мꙋ́жы, и҆ да ражда́ютъ сы́ны и҆ дщє́ри, и҆ оу҆множа́йтесѧ, а҆ не оу҆малѧ́йтесѧ: |
|
7
|
7
|
| – | и҆ взыщи́те ми́ра землѝ, на ню́же пресели́хъ ва́съ та́мѡ, и҆ моли́те гдⷭ҇а за нѧ̀, ꙗ҆́кѡ въ ми́рѣ и҆́хъ бꙋ́детъ ми́ръ ва́мъ. |
|
8
|
8
|
| ἠπατήθη ὁ τόπος αὐτῶν. βαθύνατε εἰς κάθισιν οἱ κατοικοῦντες ἐν Δαιδάν, ὅτι δύσκολα ἐποίησεν· ἤγαγον ἐπ’ αὐτὸν ἐν χρόνῳ, ᾧ ἐπεσκεψάμην ἐπ’ αὐτόν. | Ꙗ҆́кѡ та́кѡ речѐ гдⷭ҇ь си́лъ, бг҃ъ і҆и҃левъ: да не препира́ютъ ва́съ лжи́вїи проро́цы, и҆̀же въ ва́съ, и҆ да не препира́ютъ ва́съ волсвѝ ва́ши, и҆ не послꙋ́шайте со́нїй свои́хъ, ꙗ҆̀же вы̀ ви́дите во снѣ̀, |
|
9
|
9
|
| ὅτι τρυγηταὶ ἦλθόν σοι, οἳ οὐ καταλείψουσί σοι κατάλειμμα· ὡς κλέπται ἐν νυκτὶ ἐπιθήσουσι χεῖρα αὐτῶν. | ꙗ҆́кѡ непра́веднѣ ті́и прорица́ютъ ва́мъ во и҆́мѧ моѐ, а҆ не посла́хъ и҆́хъ, речѐ гдⷭ҇ь. |
|
10
|
10
|
| ὅτι ἐγὼ κατέσυρα τὸν ῾Ησαῦ, ἀνεκάλυψα τά κρυπτὰ αὐτῶν, κρυβῆναι οὐ μὴ δύνωνται· ὤλοντο διά χεῖρα ἀδελφοῦ αὐτοῦ καὶ γείτονος αὐτοῦ, καὶ οὐκ ἔστιν | Ꙗ҆́кѡ та́кѡ речѐ гдⷭ҇ь: є҆гда̀ и҆спо́лнѧтсѧ въ вавѷлѡ́нѣ се́дмьдесѧтъ лѣ́тъ, посѣщꙋ̀ ва́съ и҆ оу҆ста́влю словеса̀ моѧ̑ на ва́съ, є҆́же возврати́ти лю́ди моѧ̑ на мѣ́сто сїѐ: |
|
11
|
11
|
| ὑπολείπεσθαι ὀρφανόν σου, ἵνα ζήσητε· καὶ ἐγὼ ζήσομαι, καὶ αἱ χῆραι ἐπ’ ἐμὲ πεποίθασιν. | и҆ помы́шлю на вы̀ помышле́нїе ми́ра, а҆ не ѕла̑ѧ, є҆́же да́ти ва́мъ сїѧ̑: |
|
12
|
12
|
| ὅτι τάδε εἶπε Κύριος· οἷς οὐκ ἦν νόμος πιεῖν τὸ ποτήριον, ἔπιον· καὶ σὺ ἀθῳωμένη οὐ μὴ ἀθῳωθῇς, ὅτι πίνων πίεσαι· | и҆ помо́литесѧ ко мнѣ̀, и҆ послꙋ́шаю ва́съ, |
|
13
|
13
|
| ὅτι κατ’ ἐμαυτοῦ ὤμοσα, λέγει Κύριος, ὅτι εἰς ἄβατον καὶ εἰς ὀνειδισμὸν καὶ εἰς κατάρασιν ἔσῃ ἐν μέσῳ αὐτῆς, καὶ πᾶσαι αἱ πόλεις αὐτῆς ἔσονται ἔρημοι εἰς αἰῶνα. | и҆ взы́щете менѐ, и҆ ѡ҆брѧ́щете мѧ̀: и҆ є҆гда̀ взы́щете менѐ всѣ́мъ се́рдцемъ ва́шимъ, |
|
14
|
14
|
| ἀκοὴν ἤκουσα παρὰ Κυρίου, καὶ ἀγγέλους εἰς ἔθνη ἀπέστειλε· συνάχθητε καὶ παραγένεσθε εἰς αὐτήν, ἀνάστητε εἰς πόλεμον. | и҆ ꙗ҆влю́сѧ ва́мъ, гл҃етъ гдⷭ҇ь, и҆ возвращꙋ̀ оу҆́зники ва́шѧ и҆ соберꙋ̀ ва́съ ѿ всѣ́хъ стра́нъ и҆ ѿ всѣ́хъ градѡ́въ, въ нѧ́же и҆згна́хъ ва́съ, гл҃етъ гдⷭ҇ь: и҆ возврати́тисѧ повелю̀ ва́мъ на мѣ́сто, ѿкꙋ́дꙋ превестѝ ва́съ повелѣ́хъ. |
|
15
|
15
|
| μικρὸν ἔδωκά σε ἐν ἔθνεσιν, εὐκαταφρόνητον ἐν ἀνθρώποις. | Поне́же реко́сте: возста́ви на́мъ гдⷭ҇ь проро́ки въ вавѷлѡ́нѣ. |
|
16
|
16
|
| ἡ παιγνία σου ἐνεχείρησέ σοι, ἰταμία καρδίας σου κατέλυσε τρυμαλιὰς πετρῶν, συνέλαβεν ἰσχὺν βουνοῦ ὑψηλοῦ· ὅτι ὕψωσεν ὥσπερ ἀετὸς νοσσιὰν αὐτοῦ, ἐκεῖθεν καθελῶ σε· | Та́кѡ бо речѐ гдⷭ҇ь ко царю̀ сѣдѧ́щꙋ на престо́лѣ даві́довѣ и҆ ко всѣ̑мъ лю́демъ живꙋ́щымъ во гра́дѣ то́мъ, и҆ бра́тїѧмъ ва́шымъ, не и҆зше́дшымъ съ ва́ми въ плѣ́нъ, |
|
17
|
17
|
| καὶ ἔσται ἡ ᾿Ιδουμαία εἰς ἄβατον, πᾶς ὁ παραπορευόμενος ἐπ’ αὐτὴν συριεῖ. | та́кѡ гл҃етъ гдⷭ҇ь вседержи́тель: сѐ, а҆́зъ послю̀ на нѧ̀ ме́чь и҆ гла́дъ и҆ мо́ръ, и҆ положꙋ̀ ѧ҆̀ ꙗ҆́кѡ смѡ́квы хꙋды̑ѧ, и҆̀хже немо́щно ꙗ҆́сти, поне́же ѕѣлѡ̀ хꙋ́ды бы́ша: |
|
18
|
18
|
| ὥσπερ κατεστράφη Σόδομα καὶ Γόμορρα καὶ αἱ πάροικοι αὐτῆς, εἶπε Κύριος παντοκράτωρ, οὐ μὴ καθίσει ἐκεῖ ἄνθρωπος, καὶ οὐ μὴ κατοικήσει ἐκεῖ υἱὸς ἀνθρώπου. | и҆ сотрꙋ̀ ѧ҆̀ мече́мъ и҆ гла́домъ и҆ мо́ромъ, и҆ да́мъ ѧ҆̀ въ погꙋбле́нїе всѣ̑мъ ца́рствамъ зємны́мъ и҆ въ проклѧ́тїе, и҆ во оу҆дивле́нїе и҆ въ посмѣ́хъ и҆ въ порꙋга́нїе всѣ̑мъ ꙗ҆зы́кѡмъ, къ ни̑мже и҆зверго́хъ ѧ҆̀: |
|
19
|
19
|
| ἰδοὺ ὥσπερ λέων ἀναβήσεται ἐκ μέσου τοῦ ᾿Ιορδάνου εἰς τόπον Αἰθάμ, ὅτι ταχὺ ἐκδιώξω αὐτοὺς ἀπ’ αὐτῆς· καὶ τοὺς νεανίσκους ἐπ’ αὐτὴν ἐπιστήσατε, ὅτι τίς ὥσπερ ἐγώ; καὶ τίς ἀντιστήσεταί μοι; καὶ τίς οὗτος ποιμήν, ὃς στήσεται κατὰ πρόσωπόν μου; | зане́же не послꙋ́шаша слове́съ мои́хъ, гл҃етъ гдⷭ҇ь, ꙗ҆̀же посла́хъ къ ни̑мъ рабы̑ мои́ми прⷪ҇рѡ́ки, ра́нѡ востаѧ̀ и҆ посыла́ѧ, и҆ не послꙋ́шасте, гл҃етъ гдⷭ҇ь. |
|
20
|
20
|
| διὰ τοῦτο ἀκούσατε βουλὴν Κυρίου, ἣν ἐβουλεύσατο ἐπὶ τὴν ᾿Ιδουμαίαν, καὶ λογισμὸν αὐτοῦ, ὃν ἐλογίσατο ἐπὶ τοὺς κατοικοῦντας Θαιμάν· ἐὰν μὴ συμψηθῶσι τὰ ἐλάχιστα τῶν προβάτων, ἐὰν μὴ ἀβατωθῇ ἐπ’ αὐτοὺς κατάλυσις αὐτῶν· | Вы̀ оу҆̀бо слы́шите сло́во гдⷭ҇не, всѐ преселе́нїе, є҆́же вы́слахъ и҆з̾ і҆ерⷭ҇ли́ма въ вавѷлѡ́нъ. |
|
21
|
21
|
| ὅτι ἀπὸ φωνῆς πτώσεως αὐτῶν ἐφοβήθη ἡ γῆ, καὶ κραυγή σου ἐν θαλάσσῃ ἠκούσθη. | Та́кѡ гл҃етъ гдⷭ҇ь вседержи́тель бг҃ъ і҆и҃левъ на а҆хїа́ва сы́на кѡлі́ева и҆ на седекі́ю сы́на маасі́ева, и҆̀же прорица́ютъ ва́мъ во и҆́мѧ моѐ лжи́вѡ: сѐ, а҆́зъ предаю̀ ѧ҆̀ въ рꙋ́цѣ навꙋходоно́сора царѧ̀ вавѷлѡ́нска, и҆ побїе́тъ ѧ҆̀ пред̾ ѻ҆чи́ма ва́шима: |
|
22
|
22
|
| ἰδοὺ ὥσπερ ἀετὸς ὄψεται καὶ ἐκτενεῖ τὰς πτέρυγας ἐπ’ ὀχυρώματα αὐτῆς· καὶ ἔσται ἡ καρδία τῶν ἰσχυρῶν τῆς ᾿Ιδουμαίας ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ ὡς καρδία γυναικὸς ὠδινούσης. | и҆ во́зметсѧ ѿ ни́хъ проклѧ́тїе всемꙋ̀ преселе́нїю і҆ꙋ́динꙋ, є҆́же въ вавѷлѡ́нѣ, глаго́люще: да сотвори́тъ тѝ гдⷭ҇ь ꙗ҆́коже седекі́и сотворѝ и҆ ꙗ҆́коже а҆хїа́вꙋ, и҆̀хже сожжѐ ца́рь вавѷлѡ́нскїй во ѻ҆гнѝ, |
|
Κεφάλαιο 30
|
Глава́ л҃
|
|
1
|
1
|
| – | Сло́во бы́вшее ко і҆еремі́и ѿ гдⷭ҇а гл҃ѧ: |
|
2
|
2
|
| διὰ τοῦτο ἰδοὺ ἡμέραι ἔρχονται, φησὶ Κύριος, καὶ ἀκουτιῶ ἐπὶ Ραββὰθ θόρυβον πολέμων, καὶ ἔσονται εἰς ἄβατον καὶ εἰς ἀπώλειαν, καὶ βωμοὶ αὐτῆς ἐν πυρὶ κατακαυθήσονται, καὶ παραλήψεται ᾿Ισραὴλ τὴν ἀρχὴν αὐτοῦ. | та́кѡ речѐ гдⷭ҇ь бг҃ъ і҆и҃левъ гл҃ѧ: впишѝ всѧ̑ словеса̀ въ кни̑ги, ꙗ҆̀же гл҃ахъ къ тебѣ̀. |
|
3
|
3
|
| ἀλάλαξον ᾿Εσεβών, ὅτι ὤλετο Γαΐ· κεκράξατε θυγατέρες Ραββάθ, περιζώσασθε σάκκους καὶ κόψασθε, ὅτι Μελχὸλ βαδιεῖται ἐν ἀποικίᾳ, οἱ ἱερεῖς αὐτοῦ καὶ οἱ ἄρχοντες αὐτοῦ ἅμα. | Ꙗ҆́кѡ сѐ, дні́е грѧдꙋ́тъ, речѐ гдⷭ҇ь, и҆ возвращꙋ̀ преселе́нїе люді́й мои́хъ і҆и҃лѧ и҆ і҆ꙋ́ды, речѐ гдⷭ҇ь вседержи́тель, и҆ возвращꙋ̀ ѧ҆̀ на зе́млю, ю҆́же да́хъ ѻ҆тцє́мъ и҆́хъ, и҆ ѡ҆владѣ́ютъ є҆́ю. |
|
4
|
4
|
| τί ἀγαλλιᾶσθε ἐν τοῖς πεδίοις ᾿Ενακείμ, θύγατερ ἰταμίας, ἡ πεποιθυῖα ἐπὶ θησαυροῖς αὐτῆς, ἡ λέγουσα· τίς εἰσελεύσεται ἐπ’ ἐμέ; | И҆ сїѧ̑ словеса̀, ꙗ҆̀же гл҃а гдⷭ҇ь ѡ҆ і҆и҃ли и҆ ѡ҆ і҆ꙋ́дѣ. |
|
5
|
5
|
| ἰδοὺ ἐγὼ φέρω φόβον ἐπὶ σέ, εἶπε Κύριος, ἀπὸ πάσης τῆς περιοίκου σου, καὶ διασπαρήσεσθε ἕκαστος εἰς τὸ πρόσωπον αὐτοῦ, καὶ οὐκ ἔσται ὁ συνάγων. | Та́кѡ речѐ гдⷭ҇ь: гла́съ стра́ха оу҆слы́шите: стра́хъ, и҆ нѣ́сть ми́ра. |
|
6
|
6
|
| Τῇ Κηδὰρ τῇ βασιλίσσῃ τῆς αὐλῆς, ἣν ἐπάταξε Ναβουχοδονόσορ βασιλεὺς Βαβυλῶνος. (Μασ. ΜΘ´, | Вопроси́те и҆ ви́дите, а҆́ще ражда́етъ мꙋ́жескъ по́лъ; и҆ ѡ҆ страсѣ̀, въ не́мже и҆мѣ́ти бꙋ́дꙋтъ чрє́сла и҆ спасе́нїе; поне́же ви́дѣхъ всѧ́каго человѣ́ка, и҆ рꙋ́цѣ є҆гѡ̀ на чре́слѣхъ є҆гѡ̀ а҆́ки ражда́ющїѧ: ѡ҆брати́шасѧ ли́ца въ же́лтꙋю болѣ́знь. |
|
28
|
|
| - | |
|
33
|
|
| ). Οὕτως εἶπε Κύριος· ἀνάστητε καὶ ἀνάβητε ἐπὶ Κηδὰρ καὶ πλήσατε τοὺς υἱοὺς Κεδέμ· | |
|
7
|
7
|
| σκηνὰς αὐτῶν καὶ τὰ πρόβατα αὐτῶν λήψονται, ἱμάτια αὐτῶν καὶ πάντα τὰ σκεύη αὐτῶν καὶ καμήλους αὐτῶν λήψονται ἑαυτοῖς· καὶ καλέσατε ἐπ’ αὐτοὺς ἀπώλειαν κυκλόθεν. | Ѽ, лю́тѣ! ꙗ҆́кѡ бы́сть вели́къ де́нь то́й и҆ нѣ́сть подо́бна є҆мꙋ̀: и҆ вре́мѧ тѣ́сно є҆́сть і҆а́кѡвꙋ, и҆ ѿ тогѡ̀ спасе́тсѧ. |
|
8
|
8
|
| φεύγετε λίαν, βαθύνατε εἰς κάθισιν, καθήμενοι ἐν τῇ αὐλῇ, ὅτι ἐβουλεύσατο ἐφ’ ὑμᾶς βασιλεὺς Βαβυλῶνος βουλὴν καὶ ἐλογίσατο ἐφ’ ὑμᾶς λογισμόν. | Въ то́й де́нь, речѐ гдⷭ҇ь, сокрꙋшꙋ̀ ꙗ҆ре́мъ со вы́и и҆́хъ и҆ оу҆́зы и҆́хъ расто́ргнꙋ: и҆ не послꙋ́жатъ ті́и ктомꙋ̀ чꙋжди̑мъ, |
|
9
|
9
|
| ἀνάστηθι καὶ ἀνάβηθι ἐπ’ ἔθνος εὐσταθοῦν, καθήμενον εἰς ἀναψυχήν, οἷς οὐκ εἰσὶ θύραι, οὐ βάλανοι, οὐ μοχλοί, μόνοι καταλύουσι. | но послꙋ́жатъ ті́и гдⷭ҇ꙋ бг҃ꙋ своемꙋ̀: и҆ даві́да царѧ̀ и҆́хъ возста́влю и҆̀мъ. |
|
10
|
10
|
| καὶ ἔσονται κάμηλοι αὐτῶν εἰς προνομὴν καὶ πλῆθος κτηνῶν αὐτῶν εἰς ἀπώλειαν· καὶ λικμήσω αὐτοὺς παντὶ πνεύματι κεκαρμένους πρὸ προσώπου αὐτῶν, ἐκ παντὸς πέραν αὐτῶν οἴσω τὴν τροπὴν αὐτῶν, εἶπε Κύριος. | Сегѡ̀ ра́ди ты̀ не бо́йсѧ, ра́бе мо́й і҆а́кѡве, гл҃етъ гдⷭ҇ь, ни оу҆страша́йсѧ, і҆и҃лю: ꙗ҆́кѡ сѐ, а҆́зъ сп҃сꙋ́ тѧ и҆з̾ землѝ да́льнїѧ и҆ сѣ́мѧ твоѐ и҆з̾ землѝ плѣне́нїѧ и҆́хъ: и҆ возврати́тсѧ па́ки і҆а́кѡвъ и҆ почі́етъ и҆ всѧ́кагѡ добра̀ и҆спо́лненъ бꙋ́детъ, и҆ не бꙋ́детъ оу҆страша́ѧй тѧ̀. |
|
11
|
11
|
| καὶ ἔσται ἡ αὐλὴ διατριβὴ στρουθῶν καὶ ἄβατος ἕως αἰῶνος, οὐ μὴ καθίσῃ ἐκεῖ ἄνθρωπος, καὶ οὐ μὴ κατοικήσῃ ἐκεῖ υἱὸς ἀνθρώπου. | Ꙗ҆́кѡ а҆́зъ съ тобо́ю є҆́смь, гл҃етъ гдⷭ҇ь, сп҃са́ѧй тѧ̀: ꙗ҆́кѡ сотворю̀ сконча́нїе во всѣ́хъ ꙗ҆зы́цѣхъ, въ нѧ́же разсѣ́ѧхъ тѧ̀: тебе́ же не сотворю̀ во сконча́нїе, но накажꙋ́ тѧ въ сꙋдѣ̀ и҆ ѡ҆чища́ѧ не ѡ҆чи́щꙋ тѧ̀. |
|
12
|
12
|
| Τῇ Δαμασκῷ. (Μασ. ΜΘ´, | Та́кѡ бо гл҃етъ гдⷭ҇ь: возста́вихъ сокрꙋше́нїе твоѐ, болѣ́зненна є҆́сть ꙗ҆́зва твоѧ̀, |
|
23
|
23
|
| – | Ꙗ҆́кѡ гнѣ́въ гдⷭ҇ень и҆зы́де ꙗ҆́ръ, и҆зы́де гнѣ́въ ѡ҆браща́емь, на нечєсти́выѧ прїи́детъ. |
|
27
|
|
| ). Κατῃσχύνθη ᾿Ημὰθ καὶ ᾿Αρφάδ, ὅτι ἤκουσαν ἀκοὴν πονηράν· ἐξέστησαν, ἐθυμώθησαν, ἀναπαύσασθαι οὐ μὴ δύνωνται. | |
|
13
|
13
|
| ἐξελύθη Δαμασκός, ἀπεστράφη εἰς φυγήν, τρόμος ἐπελάβετο αὐτῆς. | нѣ́сть сꙋдѧ́й сꙋда̀ твоегѡ̀, на болѣ́знь врачева́лсѧ є҆сѝ, по́льзы нѣ́сть тебѣ̀: |
|
14
|
14
|
| πῶς οὐχὶ ἐγκατέλιπε πόλιν ἐμήν; κώμην ἠγάπησαν· | всѝ дрꙋ́зїе твоѝ забы́ша тѧ̀, нижѐ вопро́сѧтъ тѧ̀, ꙗ҆̀же ѡ҆ ми́рѣ твое́мъ: ꙗ҆́кѡ ꙗ҆́звою вра́жїею порази́хъ тѧ̀, наказа́нїемъ тве́рдымъ: мно́жества ра́ди непра́вды твоеѧ̀ превозмого́ша грѣсѝ твоѝ. |
|
15
|
15
|
| διὰ τοῦτο πεσοῦνται νεανίσκοι ἐν πλατείαις σου, καὶ πάντες οἱ ἄνδρες οἱ πολεμισταί σου πεσοῦνται, φησὶ Κύριος· | Что̀ вопїе́ши ѡ҆ сокрꙋше́нїи твое́мъ; неисцѣ́льна є҆́сть болѣ́знь твоѧ̀ мно́жества ра́ди непра́вды твоеѧ̀, и҆ тве́рдыхъ ра́ди грѣхѡ́въ твои́хъ сотвори́хъ тѝ сїѧ̑ (всѧ̑). |
|
16
|
16
|
| καὶ καύσω πῦρ ἐν τείχει Δαμασκοῦ, καὶ καταφάγεται ἄμφοδα υἱοῦ ῎Αδερ. | Тогѡ̀ ра́ди всѝ ꙗ҆дꙋ́щїи тѧ̀ и҆з̾ѧде́ни бꙋ́дꙋтъ, и҆ всѝ вразѝ твоѝ пло́ть и҆́хъ всю̀ и҆з̾ѧдѧ́тъ: во мно́жествѣ непра́вды твоеѧ̀ оу҆мно́жишасѧ грѣсѝ твоѝ, сотвори́ша сїѧ̑ тебѣ̀: и҆ бꙋ́дꙋтъ разграблѧ́ющїи тѧ̀ въ разграбле́нїе, и҆ всѣ́хъ плѣнѧ́ющихъ тѧ̀ да́мъ во плѣне́нїе. |
|
Κεφάλαιο 31
|
Глава́ л҃а
|
|
1
|
1
|
| (Μασ. ΜΗ´) Τῇ Μωάβ. ΟΥΤΩΣ εἶπε Κύριος· οὐαὶ ἐπὶ Ναβαῦ, ὅτι ὤλετο· ἐλήφθη Καριαθαίμ, ᾐσχύνθη ᾿Αμὰθ καὶ ἡττήθη. | Во вре́мѧ ѻ҆́но, речѐ гдⷭ҇ь, бꙋ́дꙋ въ бг҃а ро́дꙋ і҆и҃левꙋ, и҆ ті́и бꙋ́дꙋтъ мѝ въ лю́ди. |
|
2
|
2
|
| οὐκ ἔστιν ἔτι ἰατρεία Μωάβ, γαυρίαμα ἐν ᾿Εσεβών· ἐλογίσαντο ἐπ’ αὐτὴν κακά· ἐκόψαμεν αὐτὴν ἀπὸ ἔθνους, καὶ παῦσιν παύσεται, ὄπισθέν σου βαδιεῖται μάχαιρα. | Та́кѡ речѐ гдⷭ҇ь: ѡ҆брѣто́хъ теплотꙋ̀ [Є҆вр.: ѡ҆брѣто́ша благода́ть.] въ пꙋсты́ни со и҆зги́бшими ѿ меча̀: и҆ди́те и҆ не потреби́те і҆и҃лѧ, |
|
3
|
3
|
| ὅτι φωνὴ κεκραγότων ἐξ ᾿Ωρωναίμ, ὄλεθρος καὶ σύντριμμα μέγα· | гдⷭ҇ь и҆здале́ча ꙗ҆ви́тсѧ є҆мꙋ̀: любо́вїю вѣ́чною возлюби́хъ тѧ̀, тогѡ̀ ра́ди вовлеко́хъ тѧ̀ въ щедрѡ́ты. |
|
4
|
4
|
| συνετρίβη Μωάβ, ἀναγγείλατε εἰς Ζογόρα, | Ꙗ҆́кѡ возграждꙋ́ тѧ, и҆ возгради́шисѧ, дѣ́во і҆и҃лева: во́змеши тѷмпа́ны своѧ̑ и҆ и҆зы́деши съ собо́ромъ и҆гра́ющихъ. |
|
5
|
5
|
| ὅτι ἐπλήσθη ᾿Αλὼθ ἐν κλαυθμῷ, ἀναβήσεται κλαίων ἐν ὁδῷ ᾿Ωρωναίμ, κραυγὴν συντρίμματος ἠκούσατε· | Є҆щѐ насади́те вїногра́ды въ горѣ̀ самарі́йстѣй, насажда́юще насади́те и҆ похвали́те. |
|
6
|
6
|
| φεύγετε καὶ σώσατε τὰς ψυχὰς ὑμῶν καὶ ἔσεσθε ὥσπερ ὄνος ἄγριος ἐν ἐρήμῳ. | Ꙗ҆́кѡ є҆́сть де́нь воззва́нїѧ ѿвѣщава́ющихъ въ гора́хъ є҆фре́мовыхъ: воста́ните и҆ взы́дите въ сїѡ́нъ ко гдⷭ҇еви бг҃ꙋ на́шемꙋ: |
|
7
|
7
|
| ἐπειδὴ ἐπεποίθεις ἐν ὀχυρώμασί σου, καὶ σὺ συλληφθήσῃ· καὶ ἐξελεύσεται Χαμὼς ἐν ἀποικίᾳ καὶ οἱ ἱερεῖς αὐτοῦ καὶ οἱ ἄρχοντες αὐτοῦ ἅμα. | ꙗ҆́кѡ та́кѡ речѐ гдⷭ҇ь і҆а́кѡвꙋ: возвесели́тесѧ весе́лїемъ и҆ воскли́кните на главꙋ̀ ꙗ҆зы́кѡвъ: слы́шано сотвори́те и҆ похвали́те, рцы́те: сп҃сѐ гдⷭ҇ь лю́ди своѧ̑, ѡ҆ста́нокъ і҆и҃левъ. |
|
8
|
8
|
| καὶ ἥξει ὄλεθρος ἐπὶ πᾶσαν πόλιν, καὶ πόλις οὐ μὴ σωθῇ, καὶ ἀπολεῖται ὁ αὐλών, καὶ ἐξολοθρευθήσεται ἡ πεδινή, καθὼς εἶπε Κύριος. | Сѐ, а҆́зъ ведꙋ̀ и҆̀хъ ѿ сѣ́вера и҆ соберꙋ̀ и҆̀хъ ѿ конє́цъ землѝ въ пра́здникъ па́схи: и҆ чадороди́тъ наро́дъ мно́гъ, и҆ возвратѧ́тсѧ сѣ́мѡ. |
|
9
|
9
|
| δότε σημεῖα τῇ Μωάβ, ὅτι ἁφῇ ἀναφθήσεται, καὶ πᾶσαι αἱ πόλεις αὐτῆς εἰς ἄβατον ἔσονται· πόθεν ἔνοικος αὐτῇ; | Съ пла́чемъ и҆зыдо́ша, а҆ со оу҆тѣше́нїемъ возведꙋ̀ ѧ҆̀, проводѧ̀ чрез̾ рове́нники во́дъ по пꙋтѝ пра́вꙋ, и҆ не заблꙋ́дѧтъ по немꙋ̀: ꙗ҆́кѡ а҆́зъ бѣ́хъ і҆и҃леви во ѻ҆ц҃а̀, и҆ є҆фре́мъ пе́рвенецъ мѝ є҆́сть. |
|
10
|
10
|
| ἐπικατάρατος ὁ ποιῶν τὰ ἔργα Κυρίου ἀμελῶς, ἐξαίρων μάχαιραν αὐτοῦ ἀφ’ αἵματος. | Слы́шите, ꙗ҆зы́цы, сло́во гдⷭ҇не, и҆ возвѣсти́те во ѻ҆́стровѣхъ да́льнихъ и҆ рцы́те: развѣ́ѧвый і҆и҃лѧ собере́тъ є҆го̀ и҆ снабди́тъ є҆го̀, ꙗ҆́кѡ па́стырь ста́до своѐ. |
|
11
|
11
|
| ἀνεπαύσατο Μωὰβ ἐκ παιδαρίου καὶ πεποιθὼς ἦν ἐπὶ τῇ δόξῃ αὐτοῦ, οὐκ ἐνέχεεν ἐξ ἀγγείου εἰς ἀγγεῖον καὶ εἰς ἀποικισμὸν οὐκ ᾤχετο· διὰ τοῦτο ἔστη γεῦμα αὐτοῦ ἐν αὐτῷ, καὶ ὀσμὴ αὐτοῦ οὐκ ἐξέλιπε. | Ꙗ҆́кѡ и҆зба́ви гдⷭ҇ь і҆а́кѡва и҆ и҆з̾ѧ́тъ є҆го̀ ѿ рꙋкѝ си́льнѣйшихъ є҆гѡ̀. |
|
12
|
12
|
| διὰ τοῦτο ἰδοὺ ἡμέραι αὐτοῦ ἔρχονται, φησὶ Κύριος, καὶ ἀποστελῶ αὐτῷ κλίνοντας, καὶ κλινοῦσιν αὐτὸν καὶ τὰ σκεύη αὐτοῦ λεπτυνοῦσι καὶ τὰ κέρατα αὐτοῦ συγκόψουσι. | И҆ прїи́дꙋтъ и҆ возвеселѧ́тсѧ въ горѣ̀ сїѡ́нъ, и҆ прїи́дꙋтъ ко бл҃гота́мъ гдⷭ҇нимъ, на зе́млю пшени́цы и҆ вїна̀ и҆ плодѡ́въ, и҆ скотѡ́въ и҆ ѻ҆внѡ́въ: и҆ бꙋ́детъ дꙋша̀ и҆́хъ ꙗ҆́коже дре́во плодови́то, и҆ не вза́лчꙋтъ ктомꙋ̀. |
|
13
|
13
|
| καὶ καταισχυνθήσεται Μωὰβ ἀπὸ Χαμώς, ὥσπερ κατῃσχύνθη οἶκος ᾿Ισραὴλ ἀπὸ Βαιθὴλ ἐλπίδος αὐτῶν πεποιθότες ἐπ’ αὐτοῖς. | Тогда̀ возра́дꙋютсѧ дѣви̑цы въ собра́нїи ю҆́ношей, и҆ ста́рцы возра́дꙋютсѧ: и҆ ѡ҆бращꙋ̀ пла́чь и҆́хъ на ра́дость, и҆ оу҆тѣ́шꙋ и҆̀хъ, и҆ сотворю̀ и҆̀хъ ве́селы. |
|
14
|
14
|
| πῶς ἐρεῖτε· ἰσχυροί ἐσμεν καὶ ἄνθρωπος ἰσχύων εἰς τὰ πολεμικά; | Возвели́чꙋ и҆ оу҆пою̀ дꙋ́шꙋ жерцє́въ сынѡ́въ леѵі́иныхъ, и҆ лю́дїе моѝ бл҃го́тъ мои́хъ насы́тѧтсѧ. |
|
15
|
15
|
| ὤλετο Μωὰβ πόλις αὐτοῦ, καὶ ἐκλεκτοὶ νεανίσκοι αὐτοῦ κατέβησαν εἰς σφαγήν· | Та́кѡ речѐ гдⷭ҇ь: гла́съ въ ра́мѣ слы́шанъ бы́сть пла́ча и҆ рыда́нїѧ и҆ во́плѧ: рахи́ль пла́чꙋщисѧ ча̑дъ свои́хъ, и҆ не хотѧ́ше оу҆тѣ́шитисѧ, ꙗ҆́кѡ не сꙋ́ть. |
|
16
|
16
|
| ἐγγὺς ἡμέρα Μωὰβ ἐλθεῖν, καὶ πονηρία αὐτοῦ ταχεῖα σφόδρα. | Та́кѡ речѐ гдⷭ҇ь: да почі́етъ гла́съ тво́й ѿ пла́ча и҆ ѻ҆́чи твоѝ ѿ сле́зъ, ꙗ҆́кѡ є҆́сть мзда̀ дѣлѡ́мъ твои̑мъ, гл҃етъ гдⷭ҇ь, и҆ возвратѧ́тсѧ ѿ землѝ вра́жїѧ: |
|
17
|
17
|
| κινήσατε αὐτῷ, πάντες κυκλόθεν αὐτοῦ, πάντες εἰδότες ὄνομα αὐτοῦ· εἴπατε· πῶς συνετρίβη βακτηρία εὐκλεής, ράβδος μεγαλώματος; | и҆ є҆́сть наде́жда послѣ̑днимъ твои̑мъ, (гл҃етъ гдⷭ҇ь,) и҆ возвратѧ́тсѧ сы́нове твоѝ въ предѣ́лы своѧ̑. |
|
18
|
18
|
| κατάβηθι ἀπὸ δόξης καὶ κάθισον ἐν ὑγρασίᾳ, καθημένη Δαιβών· ἐκτριβήσεται, ὅτι ὤλετο Μωάβ, ἀνέβη εἰς σὲ λυμαινόμενος ὀχύρωμά σου. | Слы́шѧ слы́шахъ є҆фре́ма пла́чꙋща: наказа́лъ мѧ̀ є҆сѝ, (гдⷭ҇и,) и҆ наказа́хсѧ: а҆́зъ ꙗ҆́коже теле́цъ не наꙋчи́хсѧ: ѡ҆брати́ мѧ, и҆ ѡ҆бращꙋ́сѧ, ꙗ҆́кѡ ты̀ є҆сѝ гдⷭ҇ь бг҃ъ мо́й: |
|
19
|
19
|
| ἐφ’ ὁδοῦ στῆθι καὶ ἔπιδε, καθημένη ἐν ᾿Αροήρ, καὶ ἐρώτησον φεύγοντα καὶ σῳζόμενον καὶ εἰπόν· τί ἐγένετο; | поне́же послѣдѝ плѣне́нїѧ моегѡ̀ пока́ѧхсѧ и҆ послѣдѝ разꙋмѣ́нїѧ моегѡ̀ возстена́хъ въ де́нь посрамле́нїѧ и҆ показа́хъ тебѣ̀, ꙗ҆́кѡ прїѧ́хъ оу҆кори́знꙋ ѿ ю҆́ности моеѧ̀. |
|
20
|
20
|
| κατῃσχύνθη Μωάβ, ὅτι συνετρίβη· ὀλόλυξον καὶ κέκραξον, ἀνάγγειλον ἐν ᾿Αρνών, ὅτι ὤλετο Μωάβ· | Сы́нъ любе́зенъ мнѣ̀ є҆фре́мъ, ѻ҆троча̀ питѣ́ющеесѧ [нѣ́жное], поне́же словеса̀ моѧ̑ въ не́мъ, па́мѧтїю воспомѧнꙋ̀ и҆̀: тогѡ̀ ра́ди потща́хсѧ ѡ҆ не́мъ, ми́лꙋѧй поми́лꙋю є҆го̀, речѐ гдⷭ҇ь. |
|
21
|
21
|
| καὶ κρίσις ἔρχεται εἰς τὴν γῆν Μεισὼρ ἐπὶ Χελὼν καὶ Ρεφὰς καὶ Μωφὰθ | Поста́ви себѐ самого̀, сїѡ́не, стра́жꙋ, сотворѝ мꙋче́нїе, напра́ви се́рдце твоѐ на пꙋ́ть пра́въ, и҆́мже ходи́лъ є҆сѝ: возврати́сѧ, дѣви́це і҆и҃лева, ѡ҆брати́сѧ во гра́ды твоѧ̑ рыда́ющи. |
|
22
|
22
|
| καὶ ἐπὶ Δαιβὼν καὶ ἐπὶ Ναβαῦ καὶ ἐπ’ οἶκον Δαιβλαθαὶμ | Доко́лѣ ѿвраща́ешисѧ, дщѝ ѡ҆безче́ствованаѧ; ꙗ҆́кѡ созда̀ гдⷭ҇ь спⷭ҇нїе въ насажде́нїе но́во, въ не́мже спⷭ҇нїи ѡ҆бы́дꙋтъ человѣ́цы. |
|
23
|
23
|
| καὶ ἐπὶ Καριαθαὶμ καὶ ἐπ’ οἶκον Γαιμὼλ καὶ ἐπ’ οἶκον Μαὼν | Ꙗ҆́кѡ та́кѡ речѐ гдⷭ҇ь: є҆щѐ рекꙋ́тъ сло́во сїѐ въ землѝ і҆ꙋде́йстѣй и҆ во градѣ́хъ є҆ѧ̀, є҆гда̀ возвращꙋ̀ преселе́нїе є҆гѡ̀: блгⷭ҇ве́нъ гдⷭ҇ь на првⷣнѣй горѣ̀ ст҃ѣ́й свое́й: |
|
24
|
24
|
| καὶ ἐπὶ Καριὼθ καὶ ἐπὶ Βοσὸρ καὶ ἐπὶ πάσας τὰς πόλεις Μωὰβ τὰς πόρρω καὶ τὰς ἐγγύς. | и҆ живꙋ́щїи во градѣ́хъ і҆ꙋ́диныхъ и҆ во все́й землѝ є҆гѡ̀, кꙋ́пнѡ со земледѣ́лцемъ, и҆ вознесе́тсѧ во ста́дѣ. |
|
25
|
25
|
| κατεάχθη κέρας Μωάβ, καὶ τὸ ἐπίχειρον αὐτοῦ συνετρίβη. | Ꙗ҆́кѡ оу҆пои́хъ всѧ́кꙋ дꙋ́шꙋ жа́ждꙋщꙋ и҆ всѧ́кꙋ дꙋ́шꙋ а҆́лчꙋщꙋ насы́тихъ. |
|
26
|
26
|
| μεθύσατε αὐτόν, ὅτι ἐπὶ Κύριον ἐμεγαλύνθη· καὶ ἐπικρούσει Μωὰβ ἐν χειρὶ αὐτοῦ καὶ ἔσται εἰς γέλωτα καὶ αὐτός. | Тогѡ̀ ра́ди воста́хъ ѿ сна̀ и҆ ви́дѣхъ, и҆ со́нъ мѝ сла́докъ бы́сть. |
|
27
|
27
|
| καὶ εἰ μὴ εἰς γελοιασμὸν ἦν σοι ᾿Ισραήλ; ἢ ἐν κλοπαῖς σου εὑρέθη, ὅτι ἐπολέμεις αὐτόν; | Сѐ, дні́е грѧдꙋ́тъ, гл҃етъ гдⷭ҇ь, и҆ всѣ́ю і҆и҃лѧ и҆ і҆ꙋ́дꙋ сѣ́мѧ человѣ́чо и҆ сѣ́мѧ ско́тское. |
|
28
|
28
|
| κατέλιπον τὰς πόλεις καὶ ᾤκησαν ἐν πέτραις οἱ κατοικοῦντες Μωάβ, ἐγενήθησαν ὥσπερ περιστεραί νοσσεύουσαι ἐν πέτραις στόματι βοθύνου. | И҆ бꙋ́детъ, ꙗ҆́коже бдѣ́хъ на нѧ̀ потреби́ти и҆ ѡ҆ѕло́бити, та́кѡ бдѣ́ти бꙋ́дꙋ ѡ҆ ни́хъ, є҆́же созида́ти и҆ насажда́ти, речѐ гдⷭ҇ь. |
|
29
|
29
|
| ἤκουσα ὕβριν Μωάβ, ὕβρισε λίαν ὕβριν αὐτοῦ καὶ ὑπερηφανίαν αὐτοῦ, καὶ ὑψώθη ἡ καρδία αὐτοῦ. | Въ ты̑ѧ дни̑ не рекꙋ́тъ ктомꙋ̀: ѻ҆тцы̀ ꙗ҆до́ша ки̑слаѧ, а҆ зꙋ́бы дѣ́темъ ѡ҆ско́минишасѧ: |
|
30
|
30
|
| ἐγὼ δὲ ἔγνων ἔργα αὐτοῦ· οὐχὶ τὸ ἱκανὸν αὐτοῦ, οὐχ οὕτως ἐποίησε. | но кі́йждо свои́мъ грѣхо́мъ оу҆́мретъ, и҆ ꙗ҆́дшемꙋ ки̑слаѧ ѡ҆скоменѧ́тсѧ зꙋ́бы є҆гѡ̀. |
|
31
|
31
|
| διὰ τοῦτο ἐπὶ Μωὰβ ὀλολύζετε πάντοθεν, βοήσατε ἐπ’ ἄνδρας κειράδας αὐχμοῦ· | Сѐ, дні́е грѧдꙋ́тъ, гл҃етъ гдⷭ҇ь, и҆ завѣща́ю до́мꙋ і҆и҃левꙋ и҆ до́мꙋ і҆ꙋ́динꙋ завѣ́тъ но́въ, |
|
32
|
32
|
| ὡς κλαυθμὸν ᾿Ιαζὴρ ἀποκλαύσομαί σοι, ἄμπελος Σεβημά, κλήματά σου διῆλθε θάλασσαν, ᾿Ιαζὴρ ἥψαντο· ἐπὶ ὀπώραν σου, ἐπὶ τρυγηταῖς σου ὄλεθρος ἐπέπεσε. | не по завѣ́тꙋ, є҆го́же завѣща́хъ ѻ҆тцє́мъ и҆́хъ въ де́нь, въ ѻ҆́ньже є҆́мшꙋ мѝ за рꙋ́кꙋ и҆́хъ, и҆звестѝ ѧ҆̀ ѿ землѝ є҆гѵ́петскїѧ, ꙗ҆́кѡ ті́и не пребы́ша въ завѣ́тѣ мое́мъ, и҆ а҆́зъ небрего́хъ и҆̀хъ, гл҃етъ гдⷭ҇ь. |
|
33
|
33
|
| συνεψήθη χαρμοσύνη καὶ εὐφροσύνη ἐκ τῆς Μωαβίτιδος καὶ οἶνος ἦν ἐπὶ ληνοῖς σου· πρωΐ οὐκ ἐπάτησαν οὐδὲ δείλης, οὐκ ἐποίησαν αἰδάδ. | Ꙗ҆́кѡ се́й завѣ́тъ, є҆го́же завѣща́ю до́мꙋ і҆и҃левꙋ по дне́хъ ѻ҆́нѣхъ, гл҃етъ гдⷭ҇ь: даѧ̀ зако́ны моѧ̑ въ мы́сли и҆́хъ, и҆ на сердца́хъ и҆́хъ напишꙋ̀ ѧ҆̀, и҆ бꙋ́дꙋ и҆̀мъ въ бг҃а, и҆ ті́и бꙋ́дꙋтъ мѝ въ лю́ди: |
|
34
|
34
|
| ἀπὸ κραυγῆς ᾿Εσεβὼν ἕως ᾿Ελεαλὴ αἱ πόλεις αὐτῶν ἔδωκαν φωνὴν αὐτῶν, ἀπὸ Ζογὸρ ἕως ᾿Ωρωναὶμ καὶ ᾿Αγλάθ–Σαλισία, ὅτι καὶ τὸ ὕδωρ Νεβρεὶν εἰς κατάκαυμα ἔσται. | и҆ не наꙋчи́тъ кі́йждо бли́жнѧго своего̀ и҆ кі́йждо бра́та своего̀, глаго́лѧ: позна́й гдⷭ҇а: ꙗ҆́кѡ всѝ позна́ютъ мѧ̀ ѿ ма́ла да́же и҆ до вели́кагѡ и҆́хъ: ꙗ҆́кѡ млⷭ҇тивъ бꙋ́дꙋ непра́вдамъ и҆́хъ и҆ грѣхо́въ и҆́хъ не помѧнꙋ̀ ктомꙋ̀. |
|
35
|
35
|
| καὶ ἀπολῶ τὸν Μωάβ, φησὶ Κύριος, ἀναβαίνοντα ἐπὶ τὸν βωμὸν καὶ θυμιῶντα θεοῖς αὐτοῦ. | А҆́ще вознесе́тсѧ не́бо на высотꙋ̀, речѐ гдⷭ҇ь, и҆ а҆́ще смири́тсѧ и҆спо́дъ землѝ ни́зꙋ, и҆ а҆́зъ не ѿве́ргꙋ ро́да і҆и҃лева ѡ҆ всѣ́хъ, ꙗ҆̀же сотвори́ша, гл҃етъ гдⷭ҇ь. |
|
36
|
36
|
| διὰ τοῦτο καρδία μου, Μωάβ, ὥσπερ αὐλοὶ βομβήσουσι, καρδία μου ἐπ’ ἀνθρώπους κειράδας ὥσπερ αὐλὸς βομβήσει· διὰ τοῦτο ἃ περιεποιήσατο, ἀπώλετο ἀπὸ ἀνθρώπου. | Та́кѡ речѐ гдⷭ҇ь, да́вый со́лнце во свѣ́тъ днѐ, лꙋнꙋ̀ и҆ ѕвѣ́зды на свѣ́тъ но́щи, и҆ во́пль на мо́ри, и҆ возшꙋмѣ́ша вѡ́лны є҆гѡ̀, гдⷭ҇ь вседержи́тель и҆́мѧ є҆мꙋ̀. |
|
37
|
37
|
| πᾶσαν κεφαλὴν ἐν παντὶ τόπῳ ξυρηθήσονται, καὶ πᾶς πώγων ξυρηθήσεται, καὶ πᾶσαι χεῖρες κόψονται, καὶ ἐπὶ πάσης ὀσφύος σάκκος. | А҆́ще премо́лкнꙋтъ зако́ны сі́и ѿ лица̀ моегѡ̀, речѐ гдⷭ҇ь, то̀ и҆ ро́дъ і҆и҃левъ преста́нетъ бы́ти ꙗ҆зы́къ пред̾ лице́мъ мои́мъ во всѧ̑ дни̑. |
|
38
|
38
|
| καὶ ἐπὶ πάντων τῶν δωμάτων Μωὰβ καὶ ἐπὶ ταῖς πλατείαις αὐτῆς, ὅτι συνέτριψα τὸν Μωάβ, φησὶ Κύριος, ὡς ἀγγεῖον, οὗ οὐκ ἔστι χρεία αὐτοῦ. | Сѐ, дні́е грѧдꙋ́тъ, речѐ гдⷭ҇ь, и҆ сози́ждетсѧ гра́дъ гдⷭ҇еви ѿ столпа̀ а҆намеи́лѧ до вра́тъ оу҆го́лныхъ: |
|
39
|
39
|
| πῶς κατήλλαξε; πῶς ἔστρεψε νῶτον Μωάβ; ᾐσχύνθη καὶ ἐγένετο Μωὰβ εἰς γέλωτα καὶ ἐγκότημα πᾶσι τοῖς κύκλῳ αὐτῆς. | и҆ и҆зы́детъ размѣ́ренїе є҆гѡ̀ проти́вꙋ є҆мꙋ̀ до моги́лъ гари́въ, и҆ ѡ҆б̾и́метсѧ ѡ҆́крестъ и҆збра́ннымъ ка́менїемъ, |
|
40
|
40
|
| ὅτι οὕτως εἶπε Κύριος· | и҆ всю̀ ю҆до́ль ме́ртвыхъ и҆ пе́пела, и҆ ве́сь а҆ссаримѡ́ѳъ да́же до водоте́чи ке́дрскїѧ, да́же до оу҆́гла ко́нїй вра́тъ восто́чныхъ, ѡ҆сщ҃е́нїе гдⷭ҇еви, и҆ ктомꙋ̀ не и҆сто́ргнетсѧ и҆ не потреби́тсѧ да́же до вѣ́ка. |
|
41
|
|
| ἐλήφθη ᾿Ακκαριώθ, καὶ τὰ ὀχυρώματα συνελήφθη· | |
|
42
|
|
| καὶ ἀπολεῖται Μωὰβ ἀπὸ ὄχλου, ὅτι ἐπὶ τὸν Κύριον ἐμεγαλύνθη. | |
|
43
|
|
| παγὶς καὶ φόβος καὶ βόθυνος ἐπὶ σοί, καθήμενος Μωάβ· | |
|
44
|
|
| ὁ φεύγων ἀπὸ προσώπου τοῦ φόβου ἐμπεσεῖται εἰς τὸν βόθυνον, καὶ ὁ ἀναβαίνων ἐκ τοῦ βοθύνου συλληφθήσεται ἐν τῇ παγίδι, ὅτι ἐπάξω ταῦτα ἐπὶ Μωὰβ ἐν ἐνιαυτῷ ἐπισκέψεως αὐτῆς. | |
|
Κεφάλαιο 32
|
Глава́ л҃в
|
|
1
|
1
|
| (Μασ. ΚΕ´, | Сло́во бы́вшее ѿ гдⷭ҇а ко і҆еремі́и въ десѧ́тое лѣ́то седекі́и, царѧ̀ і҆ꙋ́дина, то̀ лѣ́то ѻ҆смоена́десѧть навꙋходоно́сорꙋ царю̀ вавѷлѡ́нскꙋ. |
|
38
|
38
|
| ) ῞Οσα ἐπροφήτευσεν ῾Ιερεμίας ἐπὶ πάντα τὰ ἔθνη. ΟΥΤΩΣ εἶπε Κύριος ὁ Θεὸς ᾿Ισραήλ· λαβὲ τὸ ποτήριον τοῦ οἴνου τοῦ ἀκράτου τούτου ἐκ χειρός μου καὶ ποτιεῖς πάντα τὰ ἔθνη, πρὸς ἃ ἐγὼ ἀποστέλλω σε πρὸς αὐτούς, | и҆ бꙋ́дꙋтъ мѝ въ лю́ди, и҆ а҆́зъ бꙋ́дꙋ и҆̀мъ въ бг҃а: |
|
2
|
2
|
| καὶ πίονται καὶ ἐξεμοῦνται καὶ ἐκμανήσονται ἀπὸ προσώπου τῆς μαχαίρας, ἧς ἐγὼ ἀποστέλλω ἀνὰ μέσον αὐτῶν. | И҆ тогда̀ си́ла царѧ̀ вавѷлѡ́нска ѻ҆стро́гъ ѡ҆бложѝ ѡ҆́крестъ і҆ерⷭ҇ли́ма, і҆еремі́а же стрего́мь бѧ́ше во дворѣ̀ темни́чнѣмъ, и҆́же є҆́сть во дворѣ̀ царѧ̀ і҆ꙋ́дина, |
|
3
|
3
|
| καὶ ἔλαβον τὸ ποτήριον ἐκ χειρὸς Κυρίου καὶ ἐπότισα τὰ ἔθνη, πρὸς ἃ ἀπέστειλέ με Κύριος ἐπ’ αὐτά, | въ не́йже заключѝ є҆го̀ седекі́а ца́рь, глаго́лѧ: почто́ ты прорица́еши, глаго́лѧ: та́кѡ речѐ гдⷭ҇ь: сѐ, а҆́зъ даю̀ се́й гра́дъ въ рꙋ́цѣ царѧ̀ вавѷлѡ́нска, и҆ во́зметъ є҆го̀, |
|
4
|
4
|
| τὴν ῾Ιερουσαλὴμ καὶ τὰς πόλεις ᾿Ιούδα καὶ βασιλεῖς ᾿Ιούδα καὶ ἄρχοντας αὐτοῦ τοῦ θεῖναι αὐτὰς εἰς ἐρήμωσιν καὶ εἰς ἄβατον καὶ εἰς συριγμὸν | и҆ седекі́а ца́рь і҆ꙋ́динъ не спасе́тсѧ ѿ рꙋкѝ халде́йски, ꙗ҆́кѡ преда́нїемъ преда́стсѧ въ рꙋ́цѣ царѧ̀ вавѷлѡ́нска, и҆ соглаго́летъ оу҆сты̑ свои́ми ко оу҆стѡ́мъ є҆гѡ̀, и҆ ѻ҆́чи є҆гѡ̀ ѻ҆́чи є҆гѡ̀ оу҆́зрѧтъ, |
|
5
|
5
|
| καὶ τὸν Φαραὼ βασιλέα Αἰγύπτου καὶ τοὺς παῖδας αὐτοῦ καὶ τοὺς μεγιστᾶνας αὐτοῦ | и҆ въ вавѷлѡ́нъ вни́детъ седекі́а и҆ тꙋ̀ бꙋ́детъ, до́ндеже посѣщꙋ̀ є҆го̀, гл҃етъ гдⷭ҇ь: а҆́ще же воева́ти бꙋ́дете на халдє́и, ничесѡ́же оу҆спѣ́ете; |
|
6
|
6
|
| καὶ πάντα τὸν λαὸν αὐτοῦ καὶ πάντας τοὺς συμμείκτους καὶ πάντας τοὺς βασιλεῖς ἀλλοφύλων, τὴν ᾿Ασκάλωνα καὶ τὴν Γάζαν καὶ τὴν ᾿Ακκάρων καὶ τὸ ἐπίλοιπον ᾿Αζώτου | И҆ речѐ і҆еремі́а: бы́сть сло́во гдⷭ҇не ко мнѣ̀ гл҃ѧ: |
|
7
|
7
|
| καὶ τὴν ᾿Ιδουμαίαν καὶ τὴν Μωαβῖτιν καὶ τοὺς υἱοὺς ᾿Αμμὼν | сѐ, а҆намеи́лъ, сы́нъ салѡ́мль, бра́та ѻ҆тца̀ твоегѡ̀, и҆́детъ къ тебѣ̀, глаго́лѧ: прикꙋпѝ себѣ̀ село̀ моѐ, є҆́же во а҆наѳѡ́ѳѣ, ꙗ҆́кѡ тебѣ̀ сꙋ́дъ оу҆́жичества прїѧ́ти во притѧжа́нїе. |
|
8
|
8
|
| καὶ βασιλεῖς Τύρου καὶ βασιλεῖς Σιδῶνος καὶ βασιλεῖς τοὺς ἐν τῷ πέραν τῆς θαλάσσης | И҆ прїи́де ко мнѣ̀ а҆намеи́лъ, сы́нъ салѡ́мль, бра́та ѻ҆тца̀ моегѡ̀, по словесѝ гдⷭ҇ню во дво́ръ темни́чный и҆ рече́ ми: прикꙋпѝ себѣ̀ село̀ моѐ, є҆́же во а҆наѳѡ́ѳѣ въ землѝ венїамі́ни: ꙗ҆́кѡ тебѣ̀ сꙋ́дъ прикꙋпи́ти є҆̀, ты́ бо ста́рѣй. И҆ разꙋмѣ́хъ, ꙗ҆́кѡ сло́во гдⷭ҇не є҆́сть, |
|
9
|
9
|
| καὶ τὴν Δαιδὰν καὶ τὴν Θαιμὰν καὶ τὴν Ρῶς καὶ πᾶν περικεκαρμένον κατὰ πρόσωπον αὐτοῦ | и҆ прикꙋпи́хъ село̀ а҆намеи́ле, сы́на бра́та ѻ҆тца̀ моегѡ̀, ѿ а҆наѳѡ́ѳа, и҆ поста́вихъ є҆мꙋ̀ седмьна́десѧть сі̑кль сребра̀, |
|
10
|
10
|
| καὶ πάντας τοὺς συμμείκτους τοὺς καταλύοντας ἐν τῇ ἐρήμῳ | и҆ вписа́хъ въ кни́гꙋ и҆ запеча́тахъ, и҆ засвидѣ́телствовахъ пѡ́слꙋхи и҆ поста́вихъ сребро̀ на вѣса́хъ. |
|
11
|
11
|
| καὶ πάντας βασιλεῖς Αἰλὰμ καὶ πάντας βασιλεῖς Περσῶν | И҆ взѧ́хъ кни́гꙋ кꙋпле́нїѧ прочте́нꙋ и҆ запеча́танꙋ. |
|
12
|
12
|
| καὶ πάντας βασιλεῖς ἀπὸ ἀπηλιώτου τοὺς πόρρω καὶ τοὺς ἐγγύς, ἕκαστον πρὸς τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ, καὶ πάσας βασιλείας τὰς ἐπὶ προσώπου τῆς γῆς. | И҆ да́хъ кни́гꙋ кꙋпле́нїѧ варꙋ́хови сы́нꙋ нирі́инꙋ, сы́на маассе́ова, пред̾ ѻ҆чи́ма а҆намеи́ла сы́на бра́та ѻ҆тца̀ моегѡ̀, и҆ пред̾ ѻ҆чи́ма стоѧ́щихъ пѡ́слꙋхъ и҆ вписа́вшихъ въ кни̑ги кꙋпле́нїѧ, и҆ пред̾ ѻ҆чи́ма всѣ́хъ і҆ꙋде́ѡвъ, сѣдѧ́щихъ во дворѣ̀ темни́чнѣмъ. |
|
13
|
13
|
| καὶ ἐρεῖς αὐτοῖς· οὕτως εἶπε Κύριος παντοκράτωρ· πίετε καὶ μεθύσθητε καὶ ἐξεμέσετε καὶ πεσεῖσθε καὶ οὐ μὴ ἀναστῆτε ἀπὸ προσώπου τῆς μαχαίρας, ἧς ἐγὼ ἀποστέλλω ἀνὰ μέσον ὑμῶν. | И҆ завѣща́хъ варꙋ́хꙋ пред̾ ѻ҆чи́ма и҆́хъ, глаго́лѧ: |
|
14
|
14
|
| καὶ ἔσται ὅταν μὴ βούλωνται δέξασθαι τὸ ποτήριον ἐκ τῆς χειρός σου ὥστε πιεῖν, καὶ ἐρεῖς· οὕτως εἶπε Κύριος· πιόντες πίεσθε· | та́кѡ речѐ гдⷭ҇ь вседержи́тель бг҃ъ і҆и҃левъ: возмѝ кни́гꙋ сїю̀ кꙋпле́нїѧ запечатлѣ́ннꙋ и҆ кни́гꙋ прочте́нꙋю и҆ вложѝ ю҆̀ въ сосꙋ́дъ гли́нѧнъ, да пребꙋ́детъ дни̑ мно́жайшыѧ. |
|
15
|
15
|
| ὅτι ἐν πόλει, ἐν ᾗ ὠνομάσθη τὸ ὄνομά μου ἐπ’ αὐτήν, ἐγὼ ἄρχομαι κακῶσαι, καὶ ὑμεῖς καθάρσει οὐ μὴ καθαρισθῆτε, ὅτι μάχαιραν ἐγὼ καλῶ ἐπὶ πάντας τοὺς καθημένους ἐπὶ τῆς γῆς. | Ꙗ҆́кѡ та́кѡ речѐ гдⷭ҇ь вседержи́тель бг҃ъ і҆и҃левъ: є҆щѐ притѧ́жꙋтсѧ хра̑мины и҆ се́ла и҆ вїногра́ды на се́й землѝ. |
|
16
|
16
|
| καὶ σὺ προφητεύσεις ἐπ’ αὐτοὺς τοὺς λόγους τούτους καὶ ἐρεῖς· Κύριος ἀφ’ ὑψηλοῦ χρηματιεῖ, ἀπὸ τοῦ ἁγίου αὐτοῦ δώσει φωνὴν αὐτοῦ, λόγον χρηματιεῖ ἐπὶ τοῦ τόπου αὐτοῦ, καὶ αἰδὰδ ὥσπερ τρυγῶντες ἀποκριθήσονται· καὶ ἐπὶ καθημένους τὴν γῆν ἥκει ὄλεθρος | И҆ моли́хсѧ ко гдⷭ҇еви по ѿда́нїи кни́ги прикꙋпле́нїѧ варꙋ́хꙋ сы́нꙋ нирі́инꙋ, глаго́лѧ: |
|
17
|
17
|
| ἐπὶ μέρος τῆς γῆς, ὅτι κρίσις τῷ Κυρίῳ ἐν τοῖς ἔθνεσι, κρίνεται αὐτὸς πρὸς πᾶσαν σάρκα, οἱ δὲ ἀσεβεῖς ἐδόθησαν εἰς μάχαιραν, λέγει Κύριος. | ѽ, сы́й гдⷭ҇и бж҃е! ты̀ сотвори́лъ є҆сѝ не́бо и҆ зе́млю крѣ́постїю твое́ю вели́кою и҆ мы́шцею твое́ю высо́кою, не оу҆таи́тсѧ ѿ тебє̀ ничто́же, |
|
18
|
18
|
| οὕτως εἶπε Κύριος· ἰδοὺ κακὰ ἔρχεται ἀπὸ ἔθνους ἐπὶ ἔθνος, καὶ λαῖλαψ μεγάλη ἐκπορεύεται ἀπ’ ἐσχάτου τῆς γῆς. | творѧ́й млⷭ҇ть въ ты́сѧщы и҆ ѿдаѧ́й грѣхѝ ѡ҆́тчи въ нѣ̑дра ча̑дъ и҆́хъ по ни́хъ: бг҃ъ вели́кїй и҆ крѣ́пкїй, |
|
19
|
19
|
| καὶ ἔσονται τραυματίαι ὑπὸ Κυρίου ἐν ἡμέρᾳ Κυρίου, ἐκ μέρους τῆς γῆς, καὶ ἕως εἰς μέρος τῆς γῆς· οὐ μὴ κατορυγῶσιν, εἰς κόπρια ἐπὶ προσώπου τῆς γῆς ἔσονται. | бг҃ъ вели́ка совѣ́та и҆ си́ленъ дѣлесы̀, бг҃ъ вели́кїй вседержи́тель и҆ великоимени́тъ гдⷭ҇ь: ѻ҆́чи твоѝ ѿвє́рсты на всѧ̑ пꙋти̑ сынѡ́въ человѣ́ческихъ, да́ти комꙋ́ждо по пꙋтѝ є҆гѡ̀ и҆ по плодꙋ̀ начина́нїй є҆гѡ̀: |
|
20
|
20
|
| ἀλαλάξατε, ποιμένες, καὶ κεκράξατε· καὶ κόπτεσθε οἱ κριοὶ τῶν προβάτων, ὅτι ἐπληρώθησαν αἱ ἡμέραι ὑμῶν εἰς σφαγήν, καὶ πεσεῖσθε ὥσπερ οἱ κριοὶ οἱ ἐκλεκτοί· | и҆́же сотвори́лъ є҆сѝ зна́мєнїѧ и҆ чꙋдеса̀ во землѝ є҆гѵ́петстѣй, да́же до сегѡ̀ днѐ и҆ во і҆и҃ли и҆ въ лю́дехъ, и҆ сотвори́лъ є҆сѝ и҆́мѧ себѣ̀, ꙗ҆́коже де́нь се́й, |
|
21
|
21
|
| καὶ ἀπολεῖται φυγὴ ἀπὸ τῶν ποιμένων καὶ σωτηρία ἀπὸ τῶν κριῶν τῶν προβάτων. | и҆ и҆зве́лъ є҆сѝ лю́ди твоѧ̑ і҆и҃лѧ и҆з̾ землѝ є҆гѵ́петскїѧ зна́мєнїи и҆ чꙋдесы̀, рꙋко́ю крѣ́пкою и҆ мы́шцею высо́кою и҆ видѣ̑нїи вели́кими, |
|
22
|
22
|
| φωνὴ κραυγῆς τῶν ποιμένων καὶ ἀλαλαγμὸς τῶν προβάτων καὶ τῶν κριῶν, ὅτι ὠλόθρευσε Κύριος τὰ βοσκήματα αὐτῶν, | и҆ да́лъ є҆сѝ и҆̀мъ сїю̀ зе́млю, є҆́юже клѧ́лсѧ є҆сѝ ѻ҆тцє́мъ и҆́хъ, зе́млю кипѧ́щꙋю ме́домъ и҆ млеко́мъ. |
|
23
|
23
|
| καὶ παύσεται τὰ κατάλοιπα τῆς εἰρήνης ἀπὸ προσώπου ὀργῆς θυμοῦ μου. | И҆ внидо́ша и҆ прїѧ́ша ю҆̀, и҆ не послꙋ́шаша гла́са твоегѡ̀ и҆ въ за́повѣдехъ твои́хъ не ходи́ша: всѧ̑, ꙗ҆̀же заповѣ́далъ є҆сѝ и҆̀мъ (твори́ти), не сотвори́ша, и҆ сотвори́ша, да сбꙋ́дꙋтсѧ и҆̀мъ всѧ̑ ѕла̑ѧ сїѧ̑. |
|
24
|
24
|
| ἐγκατέλιπεν ὥσπερ λέων κατάλειμμα αὐτοῦ, ὅτι ἐγενήθη ἡ γῆ αὐτῶν εἰς ἄβατον ἀπὸ προσώπου τῆς μαχαίρας τῆς μεγάλης. | Сѐ, наро́дъ и҆́детъ на се́й гра́дъ взѧ́ти є҆го̀, и҆ гра́дъ пре́данъ є҆́сть въ рꙋ́цѣ халде́євъ вою́ющихъ на́нь ѿ лица̀ меча̀ и҆ гла́да и҆ мо́ра. Ꙗ҆́коже гл҃алъ є҆сѝ, та́кѡ и҆ бы́сть: и҆ сѐ, ты̀ зри́ши. |
|
Κεφάλαιο 33
|
Глава́ л҃г
|
|
1
|
1
|
| (Μασ. ΚΣΤ´) ΕΝ ἀρχῇ βασιλέως ᾿Ιωακεὶμ υἱοῦ ᾿Ιωσία ἐγενήθη ὁ λόγος οὗτος παρὰ Κυρίου· | И҆ бы́сть сло́во гдⷭ҇не ко і҆еремі́и втори́цею, то́йже бѧ́ше є҆щѐ свѧ́занъ во дворѣ̀ темни́чнѣмъ, гл҃ѧ: |
|
2
|
2
|
| οὕτως εἶπε Κύριος· στῆθι ἐν αὐλῇ οἴκου Κυρίου καὶ χρηματιεῖς ἅπασι τοῖς ᾿Ιουδαίοις καὶ πᾶσι τοῖς ἐρχομένοις προσκυνεῖν ἐν οἴκῳ Κυρίου ἅπαντας τοὺς λόγους, οὓς συνέταξά σοι χρηματίσαι αὐτοῖς, μὴ ἀφέλῃς ρῆμα· | та́кѡ речѐ гдⷭ҇ь, творѧ́й зе́млю и҆ оу҆строѧ́ѧй ю҆̀, є҆́же и҆спра́вити ю҆̀, гдⷭ҇ь и҆́мѧ є҆мꙋ̀: |
|
3
|
3
|
| ἴσως ἀκούσονται καὶ ἀποστραφήσονται ἕκαστος ἀπὸ τῆς ὁδοῦ αὐτοῦ τῆς πονηρᾶς, καὶ παύσομαι ἀπὸ τῶν κακῶν, ὧν ἐγὼ λογίζομαι τοῦ ποιῆσαι αὐτοῖς ἕνεκεν τῶν πονηρῶν ἐπιτηδευμάτων αὐτῶν. | возопі́й ко мнѣ̀, и҆ ѿвѣща́ю тѝ и҆ возвѣщꙋ̀ тебѣ̀ вели̑каѧ и҆ крѣ̑пкаѧ, и҆́хже не разꙋмѣ́лъ є҆сѝ. |
|
4
|
4
|
| καὶ ἐρεῖς· οὕτως εἶπε Κύριος· ἐὰν μὴ ἀκούσητέ μου τοῦ πορεύεσθαι ἐν τοῖς νομίμοις μου, οἷς ἔδωκα κατὰ πρόσωπον ὑμῶν, | Ꙗ҆́кѡ та́кѡ речѐ гдⷭ҇ь бг҃ъ і҆и҃левъ ѡ҆ домѣ́хъ гра́да сегѡ̀ и҆ ѡ҆ хра́мѣхъ царѧ̀ і҆ꙋ́дина, расте́рзанныхъ на ѻ҆стро́ги и҆ на забра̑ла, |
|
5
|
5
|
| εἰσακούειν τῶν λόγων τῶν παίδων μου τῶν προφητῶν, οὓς ἐγὼ ἀποστέλλω πρὸς ὑμᾶς ὄρθρου, καὶ ἀπέστειλα καὶ οὐκ ἠκούσατέ μου, | є҆́же проти́витисѧ ко халде́ємъ, и҆ напо́лню є҆го̀ ме́ртвыми человѣ̑ки, и҆̀хже порази́хъ во гнѣ́вѣ мое́мъ и҆ въ ꙗ҆́рости мое́й, и҆ ѿврати́хъ лицѐ моѐ ѿ ни́хъ всѣ́хъ ра́ди ѕло́бъ и҆́хъ. |
|
6
|
6
|
| καὶ δώσω τὸν οἶκον τοῦτον ὥσπερ Σηλὼ καὶ τὴν πόλιν δώσω εἰς κατάραν πᾶσι τοῖς ἔθνεσι πάσης τῆς γῆς. | Сѐ, а҆́зъ наведꙋ̀ на нѧ̀ срастѣ́нїе ꙗ҆́звы и҆ и҆сцѣле́нїе, и҆ и҆зврачꙋ́ю ѧ҆̀ и҆ ꙗ҆влю̀ и҆̀мъ, є҆́же слꙋ́шати, и҆ и҆сцѣлю̀ ѧ҆̀ и҆ сотворю̀ и҆̀мъ ми́ръ и҆ вѣ́рꙋ: |
|
7
|
7
|
| καὶ ἤκουσαν οἱ ἱερεῖς καὶ οἱ ψευδοπροφῆται καὶ πᾶς ὁ λαὸς τοῦ ῾Ιερεμίου λαλοῦντος τοὺς λόγους τούτους ἐν οἴκῳ Κυρίου. | и҆ ѡ҆бращꙋ̀ преселе́нїе і҆ꙋ́дино и҆ преселе́нїе і҆и҃лево, и҆ сограждꙋ̀ ѧ҆̀, ꙗ҆́коже и҆ пре́жде, |
|
8
|
8
|
| καὶ ἐγένετο ῾Ιερεμίου παυσαμένου λαλοῦντος πάντα, ἃ συνέταξε Κύριος αὐτῷ λαλῆσαι παντὶ τῷ λαῷ, καὶ συνελάβοσαν αὐτὸν οἱ ἱερεῖς καὶ οἱ ψευδοπροφῆται καὶ πᾶς ὁ λαὸς λέγων· θανάτῳ ἀποθανῇ, | и҆ ѡ҆чи́щꙋ ѧ҆̀ ѿ всѣ́хъ непра́вдъ и҆́хъ, и҆́миже согрѣши́ша мѝ, и҆ млⷭ҇тивъ бꙋ́дꙋ всѣ̑мъ непра́вдамъ и҆́хъ, и҆́миже ѿстꙋпи́ша ѿ менє̀. |
|
9
|
9
|
| ὅτι ἐπροφήτευσας τῷ ὀνόματι Κυρίου λέγων· ὥσπερ Σηλὼ ἔσται ὁ οἶκος οὗτος καὶ ἡ πόλις αὕτη ἐρημωθήσεται ἀπὸ κατοικούντων· καὶ ἐξεκκλησιάσθη πᾶς ὁ λαὸς ἐπὶ ῾Ιερεμίαν ἐν οἴκῳ Κυρίου. — | И҆ бꙋ́детъ въ весе́лїе и҆ во хвалꙋ̀ и҆ въ вели́чїе всѣ̑мъ лю́демъ землѝ, и҆̀же оу҆слы́шатъ всѧ̑ благѡты̀, ꙗ҆̀же а҆́зъ сотворю̀ и҆̀мъ, и҆ оу҆боѧ́тсѧ, и҆ ѡ҆горча́тсѧ ѡ҆ всѣ́хъ благота́хъ и҆ ѡ҆ все́мъ ми́рѣ, є҆го́же а҆́зъ сотворю̀ и҆̀мъ. |
|
10
|
10
|
| Καὶ ἤκουσαν οἱ ἄρχοντες ᾿Ιούδα τὸν λόγον τοῦτον καὶ ἀνέβησαν ἐξ οἴκου τοῦ βασιλέως εἰς οἶκον Κυρίου καὶ ἐκάθισαν ἐν προθύροις πύλης Κυρίου τῆς καινῆς. | Та́кѡ речѐ гдⷭ҇ь: є҆щѐ оу҆слы́шитсѧ въ се́мъ мѣ́стѣ, ѡ҆ не́мже вы̀ глаго́лете: пꙋ́сто є҆́сть ѿ человѣ̑къ и҆ ѿ скѡ́тъ, во градѣ́хъ і҆ꙋ́диныхъ и҆ внѣ̀ і҆ерⷭ҇ли́ма, ѡ҆пꙋстѣ́вшихъ, поне́же нѣ́сть человѣ́ка, ни скота̀, |
|
11
|
11
|
| καὶ εἶπαν οἱ ἱερεῖς καὶ οἱ ψευδοπροφῆται πρὸς τοὺς ἄρχοντας καὶ παντὶ τῷ λαῷ· κρίσις θανάτου τῷ ἀνθρώπῳ τούτῳ, ὅτι ἐπροφήτευσε κατὰ τῆς πόλεως ταύτης, καθὼς ἠκούσατε ἐν τοῖς ὠσὶν ὑμῶν. | гла́съ весе́лїѧ и҆ гла́съ ра́дости, гла́съ жениха̀ и҆ гла́съ невѣ́сты, гла́съ глаго́лющихъ: и҆сповѣ́дайтесѧ гдⷭ҇еви вседержи́телю, ꙗ҆́кѡ бл҃гъ гдⷭ҇ь, ꙗ҆́кѡ въ вѣ́къ млⷭ҇ть є҆гѡ̀: и҆ принесꙋ́тъ да́ры похвале́нїѧ въ до́мъ гдⷭ҇ень, ꙗ҆́кѡ возвращꙋ̀ всѐ преселе́нїе землѝ тоѧ̀ по пре́жнемꙋ, речѐ гдⷭ҇ь. |
|
12
|
12
|
| καὶ εἶπεν ῾Ιερεμίας πρὸς τοὺς ἄρχοντας καὶ παντὶ τῷ λαῷ λέγων· Κύριος ἀπέστειλέ με προφητεῦσαι ἐπὶ τὸν οἶκον τοῦτον καὶ ἐπὶ τὴν πόλιν ταύτην πάντας τοὺς λόγους, οὓς ἠκούσατε. | Та́кѡ гл҃етъ гдⷭ҇ь си́лъ: є҆щѐ бꙋ́дꙋтъ на се́мъ мѣ́стѣ пꙋстѣ́мъ, за є҆́же не бы́ти человѣ́кꙋ, ни скотꙋ̀, во всѣ́хъ градѣ́хъ є҆гѡ̀ ѡ҆бита̑лища пастꙋхѡ́въ пасꙋ́щихъ ѻ҆́вцы, |
|
13
|
13
|
| καὶ νῦν βελτίους ποιήσατε τὰς ὁδοὺς ὑμῶν καὶ τὰ ἔργα ὑμῶν καὶ ἀκούσατε τῆς φωνῆς Κυρίου, καὶ παύσεται Κύριος ἀπὸ τῶν κακῶν, ὧν ἐλάλησεν ἐφ’ ὑμᾶς. | во градѣ́хъ го́рнихъ и҆ во градѣ́хъ по́льныхъ, и҆ во градѣ́хъ наге́въ и҆ въ землѝ венїамі́ни, и҆ во ѡ҆кре́стныхъ і҆ерⷭ҇ли́ма и҆ во градѣ́хъ і҆ꙋ́диныхъ, є҆щѐ по́йдꙋтъ ѻ҆́вцы къ рꙋцѣ̀ и҆счислѧ́ющагѡ, гл҃етъ гдⷭ҇ь. |
|
14
|
14
|
| καὶ ἰδοὺ ἐγὼ ἐν χερσὶν ὑμῶν· ποιήσατέ μοι ὡς συμφέρει καὶ ὡς βέλτιον ὑμῖν. | Сѐ, дні́е грѧдꙋ́тъ, речѐ гдⷭ҇ь, и҆ возста́влю сло́во бл҃го, є҆́же гл҃ахъ къ до́мꙋ і҆и҃левꙋ и҆ къ до́мꙋ і҆ꙋ́динꙋ. |
|
15
|
15
|
| ἀλλ’ ἢ γνόντες γνώσεσθε ὅτι, εἰ ἀναιρεῖτέ με, αἷμα ἀθῷον δίδοτε ἐφ’ ὑμᾶς καὶ ἐπὶ τὴν πόλιν ταύτην καὶ ἐπὶ τοὺς κατοικοῦντας ἐν αὐτῇ· ὅτι ἐν ἀληθείᾳ ἀπέσταλκέ με Κύριος πρὸς ὑμᾶς λαλῆσαι εἰς τὰ ὦτα ὑμῶν πάντας τοὺς λόγους τούτους. | Во дне́хъ ѻ҆́нѣхъ и҆ въ то̀ вре́мѧ произрасти́ти сотворю̀ даві́дꙋ ѿра́сль пра́вды, и҆ сотвори́тъ сꙋ́дъ и҆ пра́вдꙋ на землѝ. |
|
16
|
16
|
| καὶ εἶπον οἱ ἄρχοντες καὶ πᾶς ὁ λαὸς πρὸς τοὺς ἱερεῖς καὶ πρὸς τοὺς ψευδοπροφήτας· οὐκ ἔστι τῷ ἀνθρώπῳ τούτῳ κρίσις θανάτου, ὅτι ἐπὶ τῷ ὀνόματι Κυρίου τοῦ Θεοῦ ἡμῶν ἐλάλησε πρὸς ἡμᾶς. | Во дне́хъ ѻ҆́нѣхъ сп҃се́нъ бꙋ́детъ і҆ꙋ́да, и҆ і҆ерⷭ҇ли́мъ пребꙋ́детъ въ наде́жди: и҆ сїѐ є҆́сть и҆́мѧ, и҆́мже нарекꙋ́тъ є҆го̀: гдⷭ҇ь првⷣнъ на́шъ. |
|
17
|
17
|
| καὶ ἀνέστησαν ἄνδρες τῶν πρεσβυτέρων τῆς γῆς καὶ εἶπαν πάσῃ τῇ συναγωγῇ τοῦ λαοῦ· | Та́кѡ бо речѐ гдⷭ҇ь: не ѡ҆скꙋдѣ́етъ ѿ даві́да мꙋ́жъ сѣдѧ́й на престо́лѣ до́мꙋ і҆и҃лева: |
|
18
|
18
|
| Μιχαίας ὁ Μωραθίτης ἦν ἐν ταῖς ἡμέραις ᾿Εζεκίου βασιλέως ᾿Ιούδα καὶ εἶπε παντὶ τῷ λαῷ ᾿Ιούδα· οὕτως εἶπε Κύριος· Σιὼν ὡς ἀγρὸς ἀροτριαθήσεται, καὶ ῾Ιερουσαλὴμ εἰς ἄβατον ἔσται καὶ τὸ ὄρος τοῦ οἴκου εἰς ἄλσος δρυμοῦ. | и҆ ѿ жерцє́въ и҆ ѿ леѵі́тѡвъ не поги́бнетъ мꙋ́жъ ѿ лица̀ моегѡ̀, приносѧ́й всесожжє́нїѧ и҆ да́ръ и҆ творѧ́й жє́ртвы по всѧ̑ дни̑. |
|
19
|
19
|
| μὴ ἀνελὼν ἀνεῖλεν αὐτὸν ᾿Εζεκίας καὶ πᾶς ᾿Ιούδα; οὐχ ὅτι ἐφοβήθησαν τὸν Κύριον καὶ ὅτι ἐδεήθησαν τοῦ προσώπου Κυρίου, καὶ ἐπαύσατο Κύριος ἀπὸ τῶν κακῶν, ὧν ἐλάλησεν ἐπ’ αὐτούς; καὶ ἡμεῖς ἐποιήσαμεν κακὰ μεγάλα ἐπὶ ψυχὰς ἡμῶν. | И҆ бы́сть сло́во гдⷭ҇не ко і҆еремі́и гл҃ѧ: |
|
20
|
20
|
| Καὶ ἄνθρωπος ἦν προφητεύων τῷ ὀνόματι Κυρίου, Οὐρίας υἱὸς Σαμαίου ἐκ Καριαθιαρίμ, καὶ ἐπροφήτευσε περὶ τῆς γῆς ταύτης κατὰ πάντας τοὺς λόγους ῾Ιερεμίου. | та́кѡ гл҃етъ гдⷭ҇ь: мо́жетъ ли разори́тисѧ завѣ́тъ мо́й со дне́мъ и҆ завѣ́тъ мо́й съ но́щїю, є҆́же не бы́ти дню̀ и҆ но́щи во вре́мѧ своѐ; |
|
21
|
21
|
| καὶ ἤκουσεν ὁ βασιλεὺς ᾿Ιωακεὶμ καὶ πάντες οἱ ἄρχοντες πάντας τοὺς λόγους αὐτοῦ καὶ ἐζήτουν ἀποκτεῖναι αὐτόν· καὶ ἤκουσεν Οὐρίας καὶ εἰσῆλθεν εἰς Αἴγυπτον. | то̀ и҆ завѣ́тъ мо́й разори́тсѧ съ даві́домъ рабо́мъ мои́мъ, є҆́же не бы́ти ѿ негѡ̀ сы́нꙋ ца́рствꙋющꙋ на престо́лѣ є҆гѡ̀, и҆ съ леѵі̑ты и҆ свѧщє́нники рабы̑ мои́ми. |
|
22
|
22
|
| καὶ ἐξαπέστειλεν ὁ βασιλεὺς ἄνδρας εἰς Αἴγυπτον, | Ꙗ҆́коже сочтє́ны бы́ти не мо́гꙋтъ ѕвѣ́зды небє́сныѧ, ни и҆змѣ́ренъ бы́ти песо́къ морскі́й, та́кѡ оу҆мно́жꙋ сѣ́мѧ раба̀ моегѡ̀ даві́да и҆ леѵі́ты слꙋжи́тєли моѧ̑. |
|
23
|
23
|
| καὶ ἐξηγάγοσαν αὐτὸν ἐκεῖθεν καὶ εἰσηγάγοσαν αὐτὸν πρὸς τὸν βασιλέα, καὶ ἐπάταξεν αὐτὸν ἐν μαχαίρᾳ καὶ ἔρριψεν αὐτὸν εἰς τὸ μνῆμα υἱῶν λαοῦ αὐτοῦ. | И҆ бы́сть сло́во гдⷭ҇не ко і҆еремі́и гл҃ѧ: |
|
24
|
24
|
| πλὴν χεὶρ ᾿Αχεικὰμ υἱοῦ Σαφὰν ἦν μετὰ ῾Ιερεμίου τοῦ μὴ παραδοῦναι αὐτὸν εἰς χεῖρας τοῦ λαοῦ τοῦ μὴ ἀνελεῖν αὐτόν. | є҆да̀ не ви́дѣлъ є҆сѝ, что̀ реко́ша лю́дїе сі́и, глаго́люще: два̀ нарѡ́да, и҆̀хже и҆збра̀ гдⷭ҇ь, и҆ сѐ, ѿве́рже ѧ҆̀: и҆ преѡгорчи́ша люді́й мои́хъ, (сегѡ̀ ра́ди) ꙗ҆́кѡ да не бꙋ́детъ ктомꙋ̀ наро́дъ пред̾ ни́ми; |
|
Κεφάλαιο 34
|
Глава́ л҃д
|
|
1
|
1
|
| (Μασ. ΚΖ´, | Сло́во, є҆́же бы́сть ко і҆еремі́и ѿ гдⷭ҇а, є҆гда̀ навꙋходоно́соръ ца́рь вавѷлѡ́нскїй и҆ всѝ вѡ́и є҆гѡ̀, и҆ всѧ̀ землѧ̀ вла́сти є҆гѡ̀ и҆ всѝ лю́дїе воева́хꙋ на і҆ерⷭ҇ли́мъ и҆ на всѧ̑ гра́ды і҆ꙋ̑дины, гл҃ѧ: |
|
2
|
2
|
| ΟΥΤΩΣ εἶπε Κύριος· ποίησον σεαυτῷ δεσμοὺς καὶ κλοιοὺς καὶ περίθου περὶ τὸν τράχηλόν σου· | та́кѡ речѐ гдⷭ҇ь бг҃ъ і҆и҃левъ: и҆дѝ ко седекі́и царю̀ і҆ꙋ́динꙋ и҆ рече́ши є҆мꙋ̀: та́кѡ речѐ гдⷭ҇ь: преда́нїемъ преда́стсѧ се́й гра́дъ въ рꙋ́цѣ царѧ̀ вавѷлѡ́нска, и҆ во́зметъ є҆го̀ и҆ пожже́тъ є҆го̀ ѻ҆гне́мъ: |
|
3
|
3
|
| καὶ ἀποστελεῖς αὐτοὺς πρὸς βασιλέα ᾿Ιδουμαίας καὶ πρὸς βασιλέα Μωὰβ καὶ πρὸς βασιλέα υἱῶν ᾿Αμμὼν καὶ πρὸς τὸν βασιλέα Τύρου καὶ πρὸς βασιλέα Σιδῶνος ἐν χερσὶν ἀγγέλων αὐτῶν τῶν ἐρχομένων εἰς ἀπάντησιν αὐτῶν εἰς ῾Ιερουσαλὴμ πρὸς Σεδεκίαν βασιλέα ᾿Ιούδα. | и҆ ты̀ не оу҆цѣлѣ́еши ѿ рꙋкꙋ̀ є҆гѡ̀, и҆ ꙗ҆́тъ бꙋ́деши, и҆ въ рꙋ́цѣ є҆гѡ̀ преда́сисѧ: и҆ ѻ҆́чи твоѝ ѻ҆́чи є҆гѡ̀ оу҆́зрѧтъ, и҆ оу҆ста̀ є҆гѡ̀ со оу҆сты̑ твои́ми соглаго́лютъ, и҆ въ вавѷлѡ́нъ вни́деши. |
|
4
|
4
|
| καὶ συντάξεις αὐτοῖς πρὸς τοὺς κυρίους αὐτῶν εἰπεῖν· οὕτως εἶπε Κύριος ὁ Θεὸς ᾿Ισραήλ· οὕτως ἐρεῖτε πρὸς τοὺς κυρίους ὑμῶν· | Но ѻ҆ба́че слы́ши сло́во гдⷭ҇не, седекі́е, царю̀ і҆ꙋ́динъ! та́кѡ гл҃етъ гдⷭ҇ь къ тебѣ̀: не оу҆́мреши ѿ меча̀, но въ ми́рѣ оу҆́мреши: |
|
5
|
5
|
| ὅτι ἐγὼ ἐποίησα τὴν γῆν ἐν τῇ ἰσχύϊ μου τῇ μεγάλῃ καὶ ἐν τῷ ἐπιχείρῳ μου τῷ ὑψηλῷ καὶ δώσω αὐτὴν ᾧ ἐὰν δόξῃ ἐν ὀφθαλμοῖς μου. | и҆ ꙗ҆́коже пла́каша ѻ҆тцє́въ твои́хъ ца́рствовавшихъ пре́жде тебє̀, воспла́чꙋтсѧ и҆ тебє̀: оу҆вы̀, го́споди, и҆̀: оу҆вы̀, го́споди! воспла́чꙋтсѧ и҆ тебє̀, ꙗ҆́кѡ сло́во а҆́зъ согл҃ахъ, речѐ гдⷭ҇ь. |
|
6
|
6
|
| ἔδωκα τὴν γῆν τῷ Ναβουχοδονόσορ βασιλεῖ Βαβυλῶνος δουλεύειν αὐτῷ καὶ τὰ θηρία τοῦ ἀγροῦ ἐργάζεσθαι αὐτῷ. | И҆ глаго́ла і҆еремі́а прⷪ҇ро́къ ко седекі́и царю̀ і҆ꙋ́динꙋ всѧ̑ словеса̀ сїѧ̑ во і҆ерⷭ҇ли́мѣ. |
|
8
|
8
|
| καὶ τὸ ἔθνος καὶ ἡ βασιλεία, ὅσοι ἐὰν μὴ ἐμβάλωσι τὸν τράχηλον αὐτῶν ὑπὸ τὸν ζυγὸν βασιλέως Βαβυλῶνος, ἐν μαχαίρᾳ καὶ ἐν λιμῷ ἐπισκέψομαι αὐτούς, εἶπε Κύριος, ἕως ἐκλίπωσιν ἐν χειρὶ αὐτοῦ. | Сло́во бы́вшее ко і҆еремі́и ѿ гдⷭ҇а, повнегда̀ сконча́ти царю̀ седекі́и завѣ́тъ къ лю́демъ, и҆̀же во і҆ерⷭ҇ли́мѣ, є҆́же нарещѝ и҆̀мъ ѿпꙋще́нїе, |
|
9
|
9
|
| καὶ ὑμεῖς μὴ ἀκούετε τῶν ψευδοπροφητῶν ὑμῶν καὶ τῶν μαντευομένων ὑμῖν καὶ τῶν ἐνυπνιαζομένων ὑμῖν καὶ τῶν οἰωνισμάτων ὑμῶν καὶ τῶν φαρμακῶν ὑμῶν τῶν λεγόντων· οὐ μὴ ἐργάσησθε τῷ βασιλεῖ Βαβυλῶνος, | є҆́же ѿпꙋсти́ти комꙋ́ждо раба̀ своего̀ и҆ комꙋ́ждо рабы́ню свою̀, є҆вре́анина и҆ є҆вре́аныню, свобѡ́дны, да не рабо́таетъ мꙋ́жъ ѿ і҆и҃лѧ. |
|
10
|
10
|
| ὅτι ψευδῆ αὐτοὶ προφητεύουσιν ὑμῖν πρὸς τὸ μακρῦναι ὑμᾶς ἀπὸ τῆς γῆς ὑμῶν. | И҆ ѡ҆брати́шасѧ всѝ вельмѡ́жи и҆ всѝ лю́дїе встꙋпи́вшїи въ завѣ́тъ, є҆́же ѿпꙋсти́ти комꙋ́ждо раба̀ своего̀ и҆ комꙋ́ждо рабꙋ̀ свою̀ свобѡ́дны и҆ ктомꙋ̀ не владѣ́ти и҆́ми. Слы́шаша оу҆̀бо и҆ ѿпꙋсти́ша. |
|
11
|
11
|
| καὶ τὸ ἔθνος, ὃ ἐὰν εἰσαγάγῃ τὸν τράχηλον αὐτοῦ ὑπὸ τὸν ζυγὸν βασιλέως Βαβυλῶνος καὶ ἐργάσηται αὐτῷ, καὶ καταλείψω αὐτὸν ἐπὶ τῆς γῆς αὐτοῦ, καὶ ἐργᾶται αὐτῷ καὶ ἐνοικήσει ἐν αὐτῇ. — | И҆ ѡ҆брати́шасѧ по си́хъ вспѧ́ть и҆ оу҆держа́ша па́ки рабы̑ и҆ рабы̑ни своѧ̑, и҆̀хже ѿпꙋсти́ша свобо́дныхъ, и҆ взѧ́ша въ рабы̑ и҆ рабы̑ни. |
|
12
|
12
|
| Καὶ πρὸς Σεδεκίαν βασιλέα ᾿Ιούδα ἐλάλησα κατὰ πάντας τοὺς λόγους τούτους λέγων· εἰσαγάγετε τὸν τράχηλον ὑμῶν | И҆ бы́сть сло́во гдⷭ҇не ко і҆еремі́и ѿ гдⷭ҇а гл҃ѧ: |
|
14
|
14
|
| καὶ ἐργάσασθε τῷ βασιλεῖ Βαβυλῶνος, ὅτι ἄδικα αὐτοὶ προφητεύουσιν ὑμῖν· | є҆гда̀ сконча́ютсѧ ше́сть лѣ́тъ, да ѿпꙋ́стиши бра́та своего̀ є҆вре́анина, и҆́же про́данъ є҆́сть тебѣ̀: и҆ да дѣ́лаетъ тѝ ше́сть лѣ́тъ, и҆ да ѿпꙋ́стиши є҆го̀ свобо́дна ѿ себє̀. И҆ не послꙋ́шаша менѐ ѻ҆тцы̀ ва́ши, ни приклони́ша оу҆́ха своегѡ̀. |
|
15
|
15
|
| ὅτι οὐκ ἀπέστειλα αὐτούς, φησὶ Κύριος, καὶ προφητεύουσι τῷ ὀνόματί μου ἐπ’ ἀδίκῳ πρὸς τὸ ἀπολέσαι ὑμᾶς, καὶ ἀπολεῖσθε ὑμεῖς καὶ οἱ προφῆται ὑμῶν οἱ προφητεύοντες ὑμῖν ἐπ’ ἀδίκῳ ψευδῆ. | И҆ ѡ҆брати́стесѧ вы̀ дне́сь сотвори́ти пра̑ваѧ пред̾ ѻ҆чи́ма мои́ма, є҆́же нарещѝ комꙋ́ждо ѿпꙋще́нїе бли́жнѧгѡ своегѡ̀: и҆ соверши́сте завѣ́тъ пред̾ лице́мъ мои́мъ въ домꙋ̀, и҆дѣ́же нарѣче́сѧ и҆́мѧ моѐ въ не́мъ: |
|
16
|
16
|
| ὑμῖν καὶ παντὶ τῷ λαῷ τούτῳ καὶ τοῖς ἱερεῦσιν ἐλάλησα λέγων· οὕτως εἶπε Κύριος· μὴ ἀκούετε τῶν λόγων τῶν προφητῶν τῶν προφητευόντων ὑμῖν λεγόντων· ἰδοὺ σκεύη οἴκου Κυρίου ἐπιστρέψει ἐκ Βαβυλῶνος, ὅτι ἄδικα αὐτοὶ προφητεύουσιν ὑμῖν, | и҆ ѿврати́стесѧ, и҆ ѡ҆скверни́сте завѣ́тъ мо́й, є҆́же возврати́ти комꙋ́ждо раба̀ своего̀ и҆ комꙋ́ждо рабꙋ̀ свою̀, и҆̀хже ѿпꙋсти́сте свобѡ́дны дꙋше́ю и҆́хъ: и҆ покори́сте и҆̀хъ, ꙗ҆́коже бы́ти оу҆ ва́съ въ рабы̑ и҆ въ рабы̑ни. |
|
17
|
17
|
| οὐκ ἀπέστειλα αὐτούς. | Тогѡ̀ ра́ди си́це речѐ гдⷭ҇ь: вы̀ не послꙋ́шасте менѐ, нарещѝ ѿпꙋще́нїѧ кі́йждо бра́тꙋ своемꙋ̀ и҆ кі́йждо бли́жнемꙋ своемꙋ̀: сѐ, а҆́зъ нарица́ю ѿпꙋще́нїе ва́мъ на ме́чь и҆ на сме́рть и҆ на гла́дъ, и҆ да́мъ вы̀ на разсы́панїе всѣ̑мъ ца́рствамъ зємны́мъ: |
|
18
|
18
|
| εἰ προφῆταί εἰσι καὶ εἰ ἔστι λόγος Κυρίου ἐν αὐτοῖς, ἀπαντησάτωσάν μοι· | и҆ да́мъ мꙋ́жы престꙋпи́вшыѧ завѣ́тъ мо́й и҆ не хранѧ́щыѧ слове́съ завѣ́та моегѡ̀, є҆мꙋ́же соизво́лиша пред̾ лице́мъ мои́мъ: телца̀ є҆го́же разсѣко́ша на двѣ̀ ча̑сти и҆ ходи́ша междꙋ̀ раздѣле́нными частьмѝ є҆гѡ̀: |
|
19
|
19
|
| ὅτι οὕτως εἶπε Κύριος· καὶ τῶν ἐπιλοίπων σκευῶν, | кнѧ̑зи і҆ꙋ̑дины и҆ кнѧ̑зи і҆ерⷭ҇ли̑мли, и҆ вельмо́жы и҆ жерцы̀ и҆ всѧ̑ лю́ди землѝ ходѧ́щыѧ междꙋ̀ раздѣле́нымъ телце́мъ, |
|
20
|
20
|
| ὧν οὐκ ἔλαβε βασιλεὺς Βαβυλῶνος, ὅτε ἀπῴκισε τὸν ᾿Ιεχονίαν ἐξ ῾Ιερουσαλήμ, | и҆ да́мъ ѧ҆̀ въ рꙋ́ки врагѡ́мъ и҆́хъ и҆ въ рꙋ́ки и҆́щꙋщихъ дꙋшѝ и҆́хъ, и҆ бꙋ́дꙋтъ трꙋ́пи и҆́хъ въ ꙗ҆́дь пти́цамъ небє́снымъ и҆ ѕвѣрє́мъ зємны́мъ: |
|
22
|
22
|
| εἰς Βαβυλῶνα εἰσελεύσεται, λέγει Κύριος. | Сѐ, а҆́зъ завѣща́ю, речѐ гдⷭ҇ь, и҆ возвращꙋ̀ ѧ҆̀ въ зе́млю сїю̀, и҆ повою́ютъ на ню̀, и҆ во́змꙋтъ ю҆̀, и҆ пожгꙋ́тъ ю҆̀ ѻ҆гне́мъ и҆ гра́ды і҆ꙋ̑дины: и҆ да́мъ ѧ҆̀ въ непрохѡ́дны ѿ живꙋ́щихъ. |
|
Κεφάλαιο 35
|
Глава́ л҃є
|
|
1
|
1
|
| (Μασ. ΚΗ´) ΚΑΙ ἐγένετο ἐν τῷ τετάρτῳ ἔτει Σεδεκία βασιλέως ᾿Ιούδα ἐν μηνὶ τῷ πέμπτῳ εἶπέ μοι ᾿Ανανίας υἱὸς ᾿Αζὼρ ὁ ψευδοπροφήτης ἀπὸ Γαβαὼν ἐν οἴκῳ Κυρίου κατ’ ὀφθαλμοὺς τῶν ἱερέων καὶ παντὸς τοῦ λαοῦ λέγων· | Сло́во бы́вшее ко і҆еремі́и ѿ гдⷭ҇а, во дни̑ і҆ѡакі́ма сы́на і҆ѡсі́ина, царѧ̀ і҆ꙋ́дина, гл҃ѧ: |
|
2
|
2
|
| οὕτως εἶπε Κύριος· συνέτριψα τὸν ζυγὸν τοῦ βασιλέως Βαβυλῶνος· | и҆дѝ въ до́мъ риха́вль и҆ призовѝ ѧ҆̀ и҆ ведѝ ѧ҆̀ въ до́мъ гдⷭ҇ень, во є҆ди́нъ ѿ дворѡ́въ, и҆ напои́ши ѧ҆̀ вїно́мъ. |
|
3
|
3
|
| ἔτι δύο ἔτη ἡμερῶν καὶ ἐγὼ ἀποστρέψω εἰς τὸν τόπον τοῦτον τὰ σκεύη οἴκου Κυρίου | И҆ и҆зведо́хъ і҆езо́нїю сы́на і҆еремі́ина, сы́на хавасі́ина, и҆ бра́тїю є҆гѡ̀, и҆ сы́ны є҆гѡ̀, и҆ ве́сь до́мъ риха́вль, |
|
4
|
4
|
| καὶ ᾿Ιεχονίαν καὶ τὴν ἀποικίαν ᾿Ιούδα, ὅτι συντρίψω τὸν ζυγὸν βασιλέως Βαβυλῶνος. | и҆ введо́хъ ѧ҆̀ въ до́мъ гдⷭ҇ень, во храни́лище и҆мѣ́нїѧ сынѡ́въ а҆на́нїи, сы́на годолі́ина, человѣ́ка бж҃їѧ, и҆́же є҆́сть бли́з̾ до́мꙋ кнѧзе́й, вы́ше до́мꙋ маасе́ова, сы́на селѡ́млѧ, стрегꙋ́шагѡ дво́ръ. |
|
5
|
5
|
| καὶ εἶπεν ῾Ιερεμίας πρὸς ᾿Ανανίαν κατ’ ὀφθαλμοὺς παντὸς τοῦ λαοῦ καὶ κατ’ ὀφθαλμοὺς τῶν ἱερέων τῶν ἑστηκότων ἐν οἴκῳ Κυρίου. | И҆ поста́вихъ пред̾ ни́ми корча́гъ вїна̀ и҆ ча́шы, и҆ реко́хъ: пі́йте вїно̀. |
|
6
|
6
|
| καὶ εἶπεν ῾Ιερεμίας· ἀληθῶς, οὕτως ποιήσαι Κύριος, στήσαι τὸν λόγον σου, ὃν σὺ προφητεύεις, τοῦ ἐπιστρέψαι τὰ σκεύη οἴκου Κυρίου καὶ πᾶσαν τὴν ἀποικίαν ἐκ Βαβυλῶνος εἰς τὸν τόπον τοῦτον. | И҆ реко́ша: не пїе́мъ вїна̀, ꙗ҆́кѡ і҆ѡнада́въ сы́нъ риха́вль, ѻ҆те́цъ на́шъ, заповѣ́да на́мъ, глаго́лѧ: не пі́йте вїна̀ вы̀ и҆ сы́нове ва́ши до вѣ́ка: |
|
7
|
7
|
| πλὴν ἀκούσατε τὸν λόγον Κυρίου, ὃν ἐγὼ λέγω εἰς τὰ ὦτα ὑμῶν καὶ εἰς τὰ ὦτα παντὸς τοῦ λαοῦ· | и҆ хра́минъ да не соградитѐ, и҆ сѣ́мене не сѣ́йте, и҆ вїногра́дъ да не бꙋ́детъ ва́мъ, но въ кꙋ́щахъ да живе́те всѧ̑ дни̑ живота̀ ва́шегѡ, да поживе́те дни̑ мнѡ́ги на землѝ, на не́йже ѡ҆бита́ете вы̀. |
|
8
|
8
|
| οἱ προφῆται οἱ γεγονότες πρότεροί μου καὶ πρότεροι ὑμῶν ἀπὸ τοῦ αἰῶνος καὶ ἐπροφήτευσαν ἐπὶ γῆς πολλῆς καὶ ἐπὶ βασιλείας μεγάλας εἰς πόλεμον· | И҆ послꙋ́шахомъ словесѐ і҆ѡнада́ва ѻ҆тца̀ на́шегѡ, є҆́же не пи́ти вїна̀ всѧ̑ дни̑ живота̀ на́шегѡ, мы̀ и҆ жєны̀ на́шѧ, и҆ сы́нове на́ши и҆ дщє́ри на́шѧ, |
|
9
|
9
|
| ὁ προφήτης ὁ προφητεύσας εἰς εἰρήνην, ἐλθόντος τοῦ λόγου γνώσονται τὸν προφήτην, ὃν ἀπέστειλεν αὐτοῖς Κύριος ἐν πίστει. | и҆ є҆́же не согражда́ти хра́минъ жи́ти та́мѡ: и҆ вїногра́да и҆ ни́вы и҆ сѣ́мене не бы́сть на́мъ. |
|
10
|
10
|
| καὶ ἔλαβεν ᾿Ανανίας ἐν ὀφθαλμοῖς παντὸς τοῦ λαοῦ τοὺς κλοιοὺς ἀπὸ τοῦ τραχήλου ῾Ιερεμίου καὶ συνέτριψεν αὐτούς· | И҆ жи́хомъ въ кꙋ́щахъ, и҆ послꙋ́шахомъ и҆ сотвори́хомъ по всѣ̑мъ, є҆ли̑ка заповѣ́да на́мъ і҆ѡнада́въ ѻ҆те́цъ на́шъ. |
|
11
|
11
|
| καὶ εἶπεν ᾿Ανανίας κατ’ ὀφθαλμοὺς παντὸς τοῦ λαοῦ λέγων· οὕτως εἶπε Κύριος· οὕτως συντρίψω τὸν ζυγὸν βασιλέως Βαβυλῶνος ἀπὸ τραχήλων πάντων τῶν ἐθνῶν. καὶ ᾤχετο ῾Ιερεμίας εἰς τὴν ὁδὸν αὐτοῦ. — | И҆ бы́сть, є҆гда̀ прїи́де навꙋходоно́соръ ца́рь вавѷлѡ́нскїй на зе́млю на́шꙋ, и҆ реко́хомъ: вше́дше да вни́демъ во і҆ерⷭ҇ли́мъ ѿ лица̀ халде́йска и҆ ѿ лица̀ си́лы а҆ссѷрі́йскїѧ: и҆ всели́хомсѧ тꙋ̀. |
|
12
|
12
|
| Καὶ ἐγένετο λόγος Κυρίου πρὸς ῾Ιερεμίαν μετὰ τὸ συντρίψαι ᾿Ανανίαν τοὺς κλοιοὺς ἀπὸ τοῦ τραχήλου αὐτοῦ λέγων· | И҆ бы́сть сло́во гдⷭ҇не ко і҆еремі́и гл҃ѧ: |
|
13
|
13
|
| βάδιζε καὶ εἶπον πρὸς ᾿Ανανίαν λέγων· οὕτως εἶπε Κύριος· κλοιοὺς ξυλίνους συνέτριψας, καὶ ποιήσω ἀντ’ αὐτῶν κλοιοὺς σιδηροῦς, | та́кѡ гл҃етъ гдⷭ҇ь си́лъ, бг҃ъ і҆и҃левъ: и҆дѝ и҆ рцы̀ человѣ́кꙋ і҆ꙋ́динꙋ и҆ живꙋ́щымъ во і҆ерⷭ҇ли́мѣ: є҆да̀ не воспрїи́мете наказа́нїѧ послꙋ́шати слове́съ мои́хъ; |
|
14
|
14
|
| ὅτι οὕτως εἶπε Κύριος· ζυγὸν σιδηροῦν ἔθηκα ἐπὶ τὸν τράχηλον πάντων τῶν ἐθνῶν ἐργάζεσθαι τῷ βασιλεῖ Βαβυλῶνος. | Оу҆тверди́ша сло́во сы́нове і҆ѡнада́ва, сы́на риха́влѧ, є҆́же заповѣ́да сынѡ́мъ свои̑мъ, є҆́же не пи́ти вїна̀, и҆ не пи́ша да́же до днѐ сегѡ̀, ꙗ҆́кѡ послꙋ́шаша за́повѣди ѻ҆тца̀ своегѡ̀: а҆́зъ же гл҃ахъ къ ва́мъ заꙋ́тра, и҆ не послꙋ́шасте менѐ: |
|
15
|
15
|
| καὶ εἶπεν ῾Ιερεμίας τῷ ᾿Ανανίᾳ· οὐκ ἀπέσταλκέ σε Κύριος, καὶ πεποιθέναι ἐποίησας τὸν λαὸν τοῦτον ἐπ’ ἀδίκῳ. | и҆ посыла́хъ къ ва́мъ рабы̑ моѧ̑ прⷪ҇ро́ки, оу҆́тренюѧ и҆ гл҃ѧ: ѡ҆брати́тесѧ кі́йждо ѿ пꙋтѝ своегѡ̀ ѕла́гѡ, и҆ лꙋ́чше сотвори́те дѣла̀ своѧ̑, и҆ не ходи́те в̾слѣ́дъ богѡ́въ и҆нѣ́хъ, є҆́же слꙋжи́ти и҆̀мъ, и҆ вселите́сѧ на землѝ, ю҆́же да́хъ ва́мъ и҆ ѻ҆тцє́мъ ва́шымъ: и҆ не приклони́сте оу҆ше́съ ва́шихъ и҆ не послꙋ́шасте. |
|
16
|
16
|
| διὰ τοῦτο οὕτως εἶπε Κύριος· ἰδοὺ ἐγὼ ἐξαποστέλλω σε ἀπὸ προσώπου τῆς γῆς, τούτῳ τῷ ἐνιαυτῷ ἀποθανῇ. | И҆ оу҆ста́виша сы́нове і҆ѡнада̑вли, сы́на риха́влѧ, за́повѣдь ѻ҆тца̀ своегѡ̀, ю҆́же заповѣ́да и҆̀мъ: а҆ лю́дїе моѝ не послꙋ́шаша менѐ. |
|
17
|
17
|
| καὶ ἀπέθανεν ἐν τῷ μηνὶ τῷ ἑβδόμῳ. | Сегѡ̀ ра́ди си́це речѐ гдⷭ҇ь си́лъ, бг҃ъ і҆и҃левъ: сѐ, а҆́зъ наведꙋ̀ на і҆ꙋ́дꙋ и҆ на всѧ̑ живꙋ́щыѧ во і҆ерⷭ҇ли́мѣ всѧ̑ ѕла̑ѧ, ꙗ҆̀же согл҃ахъ на нѧ̀: поне́же гл҃ахъ въ ни̑мъ, и҆ не послꙋ́шаша, призыва́хъ ѧ҆̀, и҆ не ѿвѣща́ша мѝ. |
|
Κεφάλαιο 36
|
Глава́ л҃ѕ
|
|
1
|
1
|
| (Μασ. ΚΘ´) ΚΑΙ οὗτοι οἱ λόγοι τῆς βίβλου, οὓς ἀπέστειλεν ῾Ιερεμίας ἐξ ῾Ιερουσαλὴμ πρὸς τοὺς πρεσβυτέρους τῆς ἀποικίας καὶ πρὸς τοὺς ἱερεῖς καὶ πρὸς τοὺς ψευδοπροφήτας, ἐπιστολὴν εἰς Βαβυλῶνα τῇ ἀποικίᾳ καὶ πρὸς ἅπαντα τὸν λαόν, | И҆ бы́сть въ лѣ́то четве́ртое і҆ѡакі́ма, сы́на і҆ѡсі́ина, царѧ̀ і҆ꙋ́дина, бы́сть сло́во гдⷭ҇не ко і҆еремі́и гл҃ѧ: |
|
2
|
2
|
| ὕστερον ἐξελθόντος ᾿Ιεχονίου τοῦ βασιλέως καὶ τῆς βασιλίσσης καὶ τῶν εὐνούχων καὶ παντὸς ἐλευθέρου καὶ δεσμώτου καὶ τεχνίτου ἐξ ῾Ιερουσαλήμ, | возмѝ себѣ̀ сви́токъ кни́жный и҆ напишѝ въ не́мъ всѧ̑ словеса̀, ꙗ҆̀же согл҃ахъ къ тебѣ̀ на і҆и҃лѧ и҆ на і҆ꙋ́дꙋ и҆ на всѧ̑ ꙗ҆зы̑ки, ѿ негѡ́же днѐ гл҃ахъ къ тебѣ̀, ѿ днѐ і҆ѡсі́и царѧ̀ і҆ꙋ́дина и҆ до сегѡ̀ днѐ: |
|
3
|
3
|
| ἐν χειρὶ ᾿Ελεασὰ υἱοῦ Σαφὰν καὶ Γαμαρίου υἱοῦ Χελκίου, ὃν ἀπέστειλε Σεδεκίας βασιλεὺς ᾿Ιούδα πρὸς βασιλέα Βαβυλῶνος εἰς Βαβυλῶνα λέγων· | не́гли оу҆слы́шитъ до́мъ і҆ꙋ́динъ всѧ̑ ѕла̑ѧ, ꙗ҆̀же а҆́зъ помышлѧ́ю сотвори́ти и҆̀мъ, да ѿвратѧ́тсѧ ѿ пꙋтѝ своегѡ̀ ѕла́гѡ, и҆ млⷭ҇тивъ бꙋ́дꙋ непра́вдамъ и҆́хъ и҆ грѣхѡ́мъ и҆́хъ. |
|
4
|
4
|
| οὕτως εἶπε Κύριος ὁ Θεὸς ᾿Ισραὴλ ἐπὶ τὴν ἀποικίαν, ἣν ἀπῴκισα ἀπὸ ῾Ιερουσαλήμ· | И҆ призва̀ і҆еремі́а варꙋ́ха, сы́на нирі́ина: и҆ вписа̀ варꙋ́хъ ѿ оу҆́стъ і҆еремі́иныхъ всѧ̑ словеса̀ гдⷭ҇нѧ, ꙗ҆̀же согл҃а къ немꙋ̀, во сви́токъ кни́жный. |
|
5
|
5
|
| οἰκοδομήσατε οἴκους καὶ κατοικήσατε καὶ φυτεύσατε παραδείσους καὶ φάγετε τοὺς καρποὺς αὐτῶν | И҆ заповѣ́да і҆еремі́а варꙋ́хꙋ глаго́лѧ: менѐ стрегꙋ́тъ, и҆ не могꙋ̀ вни́ти въ до́мъ гдⷭ҇ень, |
|
6
|
6
|
| καὶ λάβετε γυναῖκας καὶ τεκνοποιήσατε υἱοὺς καὶ θυγατέρας καὶ λάβετε τοῖς υἱοῖς ὑμῶν γυναῖκας καὶ τὰς θυγατέρας ὑμῶν δότε ἀνδράσι καὶ πληθύνεσθε καὶ μὴ σμικρυνθῆτε· | ты̀ оу҆̀бо вни́ди и҆ прочтѝ во сви́тцѣ се́мъ, въ не́мже написа́лъ є҆сѝ ѿ оу҆́стъ мои́хъ словеса̀ гдⷭ҇нѧ, во оу҆́шы люді́й въ домꙋ̀ гдⷭ҇ни въ де́нь поста̀ и҆ во оу҆́шы всемꙋ̀ до́мꙋ і҆ꙋ́динꙋ, приходѧ́щымъ ѿ градѡ́въ свои́хъ, да прочте́ши и҆̀мъ: |
|
7
|
7
|
| καὶ ζητήσατε εἰς εἰρήνην τῆς γῆς, εἰς ἣν ἀπῴκισα ὑμᾶς ἐκεῖ, καὶ προσεύξασθε περὶ αὐτῶν πρὸς Κύριον, ὅτι ἐν εἰρήνῃ αὐτῆς ἔσται εἰρήνη ὑμῖν. | не́гли паде́тъ моли́тва и҆́хъ пред̾ лице́мъ гдⷭ҇нимъ, и҆ ѿвратѧ́тсѧ ѿ пꙋтѝ своегѡ̀ ѕла́гѡ: ꙗ҆́кѡ вели́ка ꙗ҆́рость и҆ гнѣ́въ гдⷭ҇ень, є҆го́же согл҃а на лю́ди сїѧ̑. |
|
8
|
8
|
| ὅτι οὕτως εἶπε Κύριος· μὴ ἀναπειθέτωσαν ὑμᾶς οἱ ψευδοπροφῆται οἱ ἐν ὑμῖν, καὶ μὴ ἀναπειθέτωσαν ὑμᾶς οἱ μάντεις ὑμῶν, καὶ μὴ ἀκούετε εἰς τὰ ἐνύπνια ὑμῶν, ἃ ὑμεῖς ἐνυπνιάζεσθε, | И҆ сотворѝ варꙋ́хъ сы́нъ нирі́инъ по всемꙋ̀, є҆ли̑ка заповѣ́да є҆мꙋ̀ і҆еремі́а прⷪ҇ро́къ прочестѝ во кни́зѣ словеса̀ гдⷭ҇нѧ въ домꙋ̀ гдⷭ҇ни. |
|
9
|
9
|
| ὅτι ἄδικα αὐτοὶ προφητεύουσιν ὑμῖν ἐπὶ τῷ ὀνόματί μου, καὶ οὐκ ἀπέστειλα αὐτούς. | И҆ бы́сть въ пѧ́тое лѣ́то і҆ѡакі́ма царѧ̀ і҆ꙋ́дина, въ девѧ́тый мцⷭ҇ъ, заповѣ́даша по́стъ пред̾ лице́мъ гдⷭ҇нимъ всѣ̑мъ лю́демъ во і҆ерⷭ҇ли́мѣ и҆ всемꙋ̀ мно́жествꙋ, є҆́же сни́десѧ ѿ градѡ́въ і҆ꙋ́диныхъ во і҆ерⷭ҇ли́мъ. |
|
10
|
10
|
| ὅτι οὕτως εἶπε Κύριος· ὅταν μέλλῃ πληροῦσθαι Βαβυλῶνι ἑβδομήκοντα ἔτη, ἐπισκέψομαι ὑμᾶς καὶ ἐπιστήσω τοὺς λόγους μου ἐφ’ ὑμᾶς τοῦ ἀποστρέψαι τὸν λαὸν ὑμῶν εἰς τὸν τόπον τοῦτον. | И҆ прочтѐ варꙋ́хъ во кни́зѣ словеса̀ і҆еремі̑ина въ домꙋ̀ гдⷭ҇ни, въ домꙋ̀ гамарі́евѣ, сы́на сафа́нѧ книго́чїѧ, во дворѣ̀ вы́шнемъ, во преддве́рїи вра́тъ до́мꙋ гдⷭ҇нѧ но́выхъ, во оу҆́шы всѣ́хъ люді́й. |
|
11
|
11
|
| καὶ λογιοῦμαι ἐφ’ ὑμᾶς λογισμὸν εἰρήνης καὶ οὐ κακὰ τοῦ δοῦναι ὑμῖν ταῦτα. | И҆ слы́ша мїхе́й сы́нъ гамарі́евъ, сы́на сафа́нѧ, всѧ̑ словеса̀ гдⷭ҇нѧ ѿ кни́ги. |
|
12
|
12
|
| καὶ προσεύξασθε πρός με, καὶ εἰσακούσομαι ὑμῶν· | И҆ сни́де въ до́мъ царе́въ, въ до́мъ кни́жника, и҆ сѐ, та́мѡ всѝ кнѧ̑зи сѣдѧ́хꙋ, є҆лїса́мъ книго́чїй и҆ дале́а сы́нъ селемі́евъ, и҆ наѳа́нъ сы́нъ а҆ховѡ́ровъ и҆ гамарі́а сы́нъ сафа́нь, и҆ седекі́а сы́нъ а҆на́нїинъ и҆ всѝ кнѧ̑зи, |
|
13
|
13
|
| καὶ ἐκζητήσατέ με, καὶ εὑρήσετέ με, ὅτι ζητήσετέ με ἐν ὅλῃ καρδίᾳ ὑμῶν, | и҆ возвѣстѝ и҆̀мъ мїхе́й всѧ̑ словеса̀, ꙗ҆̀же слы́ша чтꙋ́ща варꙋ́ха во оу҆́шы лю́демъ. |
|
14
|
14
|
| καὶ ἐπιφανοῦμαι ὑμῖν. | И҆ посла́ша всѝ кнѧ̑зи ко варꙋ́хꙋ сы́нꙋ нирі́инꙋ, і҆ꙋді́нꙋ сы́нꙋ наѳані́инꙋ, сы́на селемі́ина, сы́на хꙋсі́ина, глаго́люще: кни́гꙋ, ю҆́же ты̀ чте́ши во оу҆́шы лю́демъ, возмѝ ю҆̀ въ рꙋ́кꙋ свою̀ и҆ прїидѝ. И҆ взѧ̀ варꙋ́хъ сы́нъ нирі́инъ кни́гꙋ въ рꙋ́кꙋ свою̀ и҆ сни́де къ ни̑мъ. |
|
15
|
15
|
| ὅτι εἴπατε· κατέστησεν ἡμῖν Κύριος προφήτας ἐν Βαβυλῶνι, | И҆ реко́ша є҆мꙋ̀: па́ки прочтѝ во оу҆́шы на́ши. И҆ прочтѐ варꙋ́хъ во оу҆́шы и҆́хъ. |
|
21
|
21
|
| οὕτως εἶπε Κύριος ἐπὶ ᾿Αχιὰβ καὶ ἐπὶ Σεδεκίαν· ἰδοὺ ἐγὼ δίδωμι αὐτοὺς εἰς χεῖρας βασιλέως Βαβυλῶνος, καὶ πατάξει αὐτοὺς κατ’ ὀφθαλμοὺς ὑμῶν. | И҆ посла̀ ца́рь і҆ꙋді́на взѧ́ти кни́гꙋ. И҆ взѧ̀ ю҆̀ ѿ до́мꙋ є҆лїса́мы книго́чїѧ, и҆ прочтѐ і҆ꙋді́нъ во оу҆́шы царє́вы и҆ во оу҆́шы всѣ́хъ кнѧзе́й стоѧ́щихъ ѡ҆́крестъ царѧ̀. |
|
22
|
22
|
| καὶ λήψονται ἀπ’ αὐτῶν κατάραν ἐν πάσῃ τῇ ἀποικίᾳ ᾿Ιούδα ἐν Βαβυλῶνι λέγοντες· ποιήσαι σε Κύριος, ὡς Σεδεκίαν ἐποίησε καὶ ὡς ᾿Αχιάβ, οὓς ἀπετηγάνισε βασιλεὺς Βαβυλῶνος ἐν πυρί, | Ца́рь же сѣдѧ́ше во хра́минѣ зи́мнѣй, въ девѧ́тый мцⷭ҇ъ, и҆ поста́влено бѣ̀ пред̾ ни́мъ ѻ҆гни́ще со ѻ҆гне́мъ. |
|
23
|
23
|
| δι’ ἣν ἐποίησαν ἀνομίαν ἐν ᾿Ισραὴλ καὶ ἐμοιχῶντο τὰς γυναῖκας τῶν πολιτῶν αὐτῶν καὶ λόγον ἐχρημάτισαν ἐν τῷ ὀνόματί μου, ὃν οὐ συνέταξα αὐτοῖς, καὶ ἐγὼ μάρτυς, φησὶ Κύριος. | И҆ бы́сть чтꙋ́щꙋ і҆ꙋді́нꙋ тре́тїй ли́стъ и҆ четве́ртый, раздробѝ ѧ҆̀ бри́твою книго́чїѧ и҆ возмета́ше на ѻ҆́гненное ѻ҆гни́ще, до́ндеже сконча́сѧ ве́сь сви́токъ на ѻ҆́гненнѣмъ ѻ҆гни́щи. |
|
24
|
24
|
| καὶ πρὸς Σαμαίαν τὸν Νελαμίτην ἐρεῖς· | И҆ не оу҆жасо́шасѧ и҆ не растерза́ша ри́зъ свои́хъ ца́рь и҆ всѝ ѻ҆́троцы є҆гѡ̀, слы́шавшїи всѧ̑ словеса̀ сїѧ̑. |
|
25
|
25
|
| οὐκ ἀπέστειλά σε τῷ ὀνόματί μου. καὶ πρὸς Σοφονίαν υἱὸν Μαασαίου τὸν ἱερέα εἰπέ· | Є҆лнаѳа́нъ же и҆ дале́а, и҆ гамарі́а и҆ годолі́а глаго́лаша царю̀, є҆́же бы не сожещѝ сви́тка. И҆ не послꙋ́ша и҆́хъ. |
|
26
|
26
|
| Κύριος ἔδωκέ σε ἱερέα ἀντὶ ᾿Ιωδαὲ τοῦ ἱερέως γενέσθαι ἐπιστάτην ἐν τῷ οἴκῳ Κυρίου παντὶ ἀνθρώπῳ προφητεύοντι καὶ παντὶ ἀνθρώπῳ μαινομένῳ, καὶ δώσεις αὐτὸν εἰς τὸ ἀπόκλεισμα καὶ εἰς τὸν καταράκτην. | И҆ повелѣ̀ ца́рь і҆еремеи́лꙋ сы́нꙋ царе́вꙋ и҆ сара́еви сы́нꙋ є҆зрїи́левꙋ и҆ селемі́ю сы́нꙋ а҆вдеи́левꙋ, да и҆зыма́ютъ варꙋ́ха книго́чїѧ и҆ і҆еремі́ю прⷪ҇ро́ка. Но сокры̀ ѧ҆̀ гдⷭ҇ь. |
|
27
|
27
|
| καὶ νῦν διατί συνελοιδορήσατε ῾Ιερεμίαν τὸν ἐξ ᾿Αναθὼθ τὸν προφητεύσαντα ὑμῖν; | И҆ бы́сть сло́во гдⷭ҇не ко і҆еремі́и, є҆гда̀ сожжѐ ца́рь сви́токъ, всѧ̑ словеса̀, ꙗ҆̀же вписа̀ варꙋ́хъ ѿ оу҆́стъ і҆еремі́иныхъ, гл҃ѧ: |
|
28
|
28
|
| οὐ διὰ τοῦτο ἀπέστειλε πρὸς ὑμᾶς εἰς Βαβυλῶνα λέγων· μακράν ἐστιν, οἰκοδομήσατε οἰκίας καὶ κατοικήσατε καὶ φυτεύσατε κήπους καὶ φάγεσθε τὸν καρπὸν αὐτῶν; — | па́ки возмѝ ты̀ сви́токъ дрꙋгі́й и҆ впишѝ всѧ̑ словеса̀ бы̑вшаѧ во сви́тцѣ, ꙗ҆̀же сожжѐ ца́рь і҆ѡакі́мъ: |
|
29
|
29
|
| Καὶ ἀνέγνω Σοφονίας τὸ βιβλίον εἰς τὰ ὦτα ῾Ιερεμίου. | и҆ ко і҆ѡакі́мꙋ царю̀ і҆ꙋ́динꙋ рече́ши: та́кѡ речѐ гдⷭ҇ь: ты̀ соже́глъ є҆сѝ сїю̀ кни́гꙋ, глаго́лѧ: почто̀ вписа́лъ є҆сѝ въ не́й, глаго́лѧ: входѧ̀ вни́детъ ца́рь вавѷлѡ́нскїй и҆ потреби́тъ зе́млю сїю̀, и҆ потребѧ́тсѧ ѿ неѧ̀ человѣ́цы и҆ ско́ти; |
|
30
|
30
|
| καὶ ἐγένετο λόγος Κυρίου πρὸς ῾Ιερεμίαν λέγων· | Тогѡ̀ ра́ди си́це речѐ гдⷭ҇ь на і҆ѡакі́ма царѧ̀ і҆ꙋ́дина: не бꙋ́детъ є҆мꙋ̀ сѣдѧ́щагѡ на престо́лѣ даві́довѣ, и҆ бꙋ́детъ тѣ́ло є҆гѡ̀ ме́ртвое пове́ржено на зноѝ дневнѣ́мъ и҆ на мра́зѣ нощнѣ́мъ: |
|
31
|
31
|
| ἀπόστειλον πρὸς τὴν ἀποικίαν λέγων· οὕτως εἶπε Κύριος ἐπὶ Σαμαίαν τὸν Νελαμίτην· ἐπειδὴ ἐπροφήτευσεν ὑμῖν Σαμαίας, καὶ ἐγὼ οὐκ ἀπέστειλα αὐτόν, καὶ πεποιθέναι ἐποίησεν ὑμᾶς ἐπ’ ἀδίκοις, | и҆ посѣщꙋ̀ на́нь и҆ на є҆гѡ̀ ро́дъ и҆ на ѻ҆́троки є҆гѡ̀, и҆ наведꙋ̀ на́нь и҆ на живꙋ́щыѧ во і҆ерⷭ҇ли́мѣ и҆ на зе́млю і҆ꙋ́динꙋ всѧ̑ ѕла̑ѧ, ꙗ҆̀же согл҃ахъ на нѧ̀, и҆ не послꙋ́шаша. |
|
32
|
32
|
| διὰ τοῦτο οὕτως εἶπε Κύριος· ἰδοὺ ἐγὼ ἐπισκέψομαι ἐπὶ Σαμαίαν καὶ ἐπὶ τὸ γένος αὐτοῦ, καὶ οὐκ ἔσται αὐτῶν ἄνθρωπος ἐν μέσῳ ὑμῶν τοῦ ἰδεῖν τὰ ἀγαθά, ἃ ἐγὼ ποιήσω ὑμῖν, οὐκ ὄψονται. | И҆ взѧ̀ варꙋ́хъ сви́токъ дрꙋгі́й и҆ вписа̀ въ не́мъ ѿ оу҆́стъ і҆еремі́иныхъ всѧ̑ словеса̀ кни́ги, ꙗ҆̀же сожжѐ і҆ѡакі́мъ ца́рь і҆ꙋ́динъ: и҆ є҆щѐ приложи́шасѧ є҆мꙋ̀ словеса̀ мнѡ́жайша не́же пє́рваѧ. |
|
Κεφάλαιο 37
|
Глава́ л҃з
|
|
1
|
1
|
| (Μασ. Λ´) Ο λόγος ὁ γενόμενος πρὸς ῾Ιερεμίαν παρὰ Κυρίου εἰπεῖν· | И҆ ца́рствова седекі́а сы́нъ і҆ѡсі́инъ вмѣ́стѡ і҆ехоні́и сы́на і҆ѡакі́мова, є҆го́же поста́ви навꙋходоно́соръ ца́рь вавѷлѡ́нскїй ца́рствовати во і҆ꙋде́и. |
|
2
|
2
|
| οὕτως εἶπε Κύριος ὁ Θεὸς ᾿Ισραὴλ λέγων· γράψον πάντας τοὺς λόγους, οὓς ἐχρημάτισα πρός σε, ἐπὶ βιβλίου. | И҆ не послꙋ́ша то́й и҆ ѻ҆́троцы є҆гѡ̀ и҆ лю́дїе землѝ слове́съ гдⷭ҇нихъ, ꙗ҆̀же гл҃а рꙋко́ю і҆еремі́иною. |
|
3
|
3
|
| ὅτι ἰδοὺ ἡμέραι ἔρχονται, φησὶ Κύριος, καὶ ἀποστρέψω τὴν ἀποικίαν λαοῦ μου ᾿Ισραὴλ καὶ ᾿Ιούδα, εἶπε Κύριος, καὶ ἀποστρέψω αὐτοὺς εἰς τὴν γῆν, ἣν ἔδωκα τοῖς πατράσιν αὐτῶν, καὶ κυριεύσουσιν αὐτῆς. — | И҆ посла̀ ца́рь седекі́а і҆ѡаха́ла сы́на селемі́ина и҆ софо́нїю сы́на массе́а жерца̀ ко і҆еремі́и прⷪ҇ро́кꙋ, глаго́лѧ: моли́сѧ за ны̀ ко гдⷭ҇ꙋ бг҃ꙋ на́шемꙋ. |
|
4
|
4
|
| Καὶ οὗτοι οἱ λόγοι, οὓς ἐλάλησε Κύριος ἐπὶ ᾿Ισραὴλ καὶ ᾿Ιούδα. | І҆еремі́а же свобо́денъ прихожда́ше и҆ прохожда́ше средѣ̀ гра́да, не введо́ша бо є҆го̀ во хра́минꙋ темни́чнꙋю. |
|
5
|
5
|
| οὕτως εἶπε Κύριος· φωνὴν φόβου ἀκούσεσθε· φόβος, καὶ οὐκ ἔστιν είρήνη. | И҆ си́ла фараѡ́нѧ и҆зы́де и҆з̾ є҆гѵ́пта, слы́шавше халде́є ѡ҆бле́гшїи і҆ерⷭ҇ли́мъ слꙋ́хъ и҆́хъ, ѿстꙋпи́ша ѿ і҆ерⷭ҇ли́ма. |
|
6
|
6
|
| ἐρωτήσατε καὶ ἴδετε εἰ ἔτεκεν ἄρσεν, καὶ περὶ φόβου, ἐν ᾧ καθέξουσιν ὀσφὺν καὶ σωτηρίαν· διότι ἑώρακα πάντα ἄνθρωπον καὶ αἱ χεῖρες αὐτοῦ ἐπὶ τῆς ὀσφύος αὐτοῦ, ἐστράφησαν πρόσωπα, εἰς ἴκτερον ἐγενήθη. | И҆ бы́сть сло́во гдⷭ҇не ко і҆еремі́и гл҃ѧ: |
|
7
|
7
|
| ὅτι μεγάλη ἡ ἡμέρα ἐκείνη καὶ οὐκ ἔστιν τοιαύτη, καὶ χρόνος στενός ἐστι τῷ ᾿Ιακώβ, καὶ ἀπὸ τούτου σωθήσεται. | та́кѡ речѐ гдⷭ҇ь бг҃ъ і҆и҃левъ: та́кѡ рече́ши царю̀ і҆ꙋ́динꙋ, посла́вшемꙋ къ тебѣ̀ вопроси́ти мѧ̀: сѐ, си́ла фараѡ́нѧ, и҆зше́дшаѧ ва́мъ на по́мощь, возврати́тсѧ па́ки до землѝ є҆гѵ́петскїѧ, |
|
8
|
8
|
| ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ, εἶπε Κύριος, συντρίψω τὸν ζυγὸν ἀπὸ τοῦ τραχήλου αὐτῶν καὶ τοὺς δεσμοὺς αὐτῶν διαρρήξω, καὶ οὐκ ἐργῶνται αὐτοὶ ἔτι ἀλλοτρίοις· | и҆ возвратѧ́тсѧ халде́є и҆ повою́ютъ гра́дъ се́й, и҆ во́змꙋтъ є҆го̀ и҆ пожгꙋ́тъ є҆го̀ ѻ҆гне́мъ. |
|
9
|
9
|
| καὶ ἐργῶνται τῷ Κυρίῳ Θεῷ αὐτῶν, καὶ τὸν Δαυὶδ βασιλέα αὐτῶν ἀναστήσω αὐτοῖς. — | Ꙗ҆́кѡ та́кѡ речѐ гдⷭ҇ь: не прельща́йте дꙋ́шъ свои́хъ, глаго́люще: ѿходѧ́ще ѿи́дꙋтъ ѿ на́съ халде́є: ꙗ҆́кѡ не ѿи́дꙋтъ. |
|
12
|
12
|
| Οὕτως εἶπε Κύριος· ἀνέστησα σύντριμμα, ἀλγηρὰ ἡ πληγή σου· | и҆зы́де і҆еремі́а и҆з̾ і҆ерⷭ҇ли́ма и҆тѝ въ зе́млю венїамі́ню, є҆́же кꙋпи́ти ѿтꙋ́дꙋ посредѣ̀ люді́й. |
|
13
|
13
|
| οὐκ ἔστι κρίνων κρίσιν σου, εἰς ἀλγηρὸν ἰατρεύθης, ὠφέλειά σοι οὐκ ἔστι. | Внегда́ же бы́ти є҆мꙋ̀ во вратѣ́хъ венїамі́нихъ, и҆ (бы́сть) та́мѡ человѣ́къ, оу҆ негѡ́же ѡ҆бита̀ сарꙋі́а сы́нъ селемі́инъ, сы́на а҆на́нїина, и҆ взѧ̀ і҆еремі́ю, глаго́лѧ: ко халде́ємъ ты̀ бѣжи́ши. |
|
14
|
14
|
| πάντες οἱ φίλοι σου ἐπελάθοντό σου, οὐ μὴ ἐπερωτήσωσιν· ὅτι πληγὴν ἐχθροῦ ἔπαισά σε, παιδείαν στερεάν· ἐπὶ πᾶσαν ἀδικίαν σου ἐπλήθυναν αἱ ἁμαρτίαι σου. | И҆ речѐ і҆еремі́а: лжа̀, не ко халде́ємъ а҆́зъ бѣгꙋ̀. И҆ не послꙋ́ша є҆гѡ̀. И҆ взѧ̀ сарꙋі́а і҆еремі́ю и҆ приведѐ є҆го̀ ко кнѧзє́мъ. |
|
16
|
16
|
| διὰ τοῦτο πάντες οἱ ἔσθοντές σε βρωθήσονται, καὶ πάντες οἱ ἐχθροί σου κρέας αὐτῶν πᾶν ἔδονται· ἐπὶ πλῆθος ἀδικιῶν σου ἐπληθύνθησαν αἱ ἁμαρτίαι σου, ἐποίησαν ταῦτά σοι· καὶ ἔσονται οἱ διαφοροῦντές σε εἰς διαφόρημα, καὶ πάντας τοὺς προνομεύσαντάς σε δώσω εἰς προνομήν. | И҆ прїи́де і҆еремі́а въ до́мъ рва̀ и҆ въ хере́тъ [оу҆зи́лище], и҆ сѣ́де тꙋ̀ дни̑ мнѡ́ги. |
|
17
|
17
|
| ὅτι ἀνάξω τὸ ἴαμά σου, ἀπὸ πληγῆς ὀδυνηρᾶς ἰατρεύσω σε, φησὶ Κύριος, ὅτι ᾿Εσπαρμένη ἐκλήθης· θήρευμα ὑμῶν ἐστιν, ὅτι ζητῶν οὐκ ἔστιν αὐτήν. | И҆ посла̀ седекі́а ца́рь и҆ призва̀ є҆го̀, и҆ вопроша́ше є҆го̀ ца́рь ѡ҆́тай, а҆́ще є҆́сть сло́во ѿ гдⷭ҇а; И҆ речѐ є҆мꙋ̀ і҆еремі́а: є҆́сть. И҆ речѐ: въ рꙋ́цѣ царѧ̀ вавѷлѡ́нска пре́данъ бꙋ́деши. |
|
18
|
18
|
| οὕτως εἶπε Κύριος· ἰδοὺ ἐγὼ ἀποστρέψω τὴν ἀποικίαν ᾿Ιακὼβ καὶ τὴν αἰχμαλωσίαν αὐτοῦ ἐλεήσω· καὶ οἰκοδομηθήσεται πόλις ἐπὶ τὸ ὕψος αὐτῆς, καὶ ὁ ναὸς κατὰ τὸ κρίμα αὐτοῦ καθεδεῖται. | И҆ речѐ і҆еремі́а царю̀: чи́мъ преѡби́дѣхъ тѧ̀ и҆ ѻ҆́троки твоѧ̑ и҆ лю́ди сїѧ̑, ꙗ҆́кѡ ты̀ вдае́ши мѧ̀ въ до́мъ темни́чный; |
|
19
|
19
|
| καὶ ἐξελεύσονται ἀπ’ αὐτῶν ᾄδοντες καὶ φωνὴ παιζόντων· καὶ πλεονάσω αὐτούς, καὶ οὐ μὴ ἐλαττωθῶσι. | и҆ гдѣ̀ сꙋ́ть проро́цы ва́ши прорица́вшїи ва́мъ, глаго́люще, ꙗ҆́кѡ не прїи́детъ ца́рь вавѷлѡ́нскїй на ва́съ и҆ на зе́млю сїю̀; |
|
20
|
20
|
| καὶ εἰσελεύσονται οἱ υἱοὶ αὐτῶν ὡς τὸ πρότερον, καὶ τὰ μαρτύρια αὐτῶν κατὰ πρόσωπόν μου ὀρθωθήσεται· καὶ ἐπισκέψομαι τοὺς θλίβοντας αὐτούς. | нн҃ѣ же послꙋ́шай, молю́тисѧ, го́споди мо́й, царю̀, да паде́тъ моле́нїе моѐ пред̾ лице́мъ твои́мъ: и҆ не посыла́й мѧ̀ па́ки въ до́мъ і҆ѡнаѳа́на книго́чїѧ, даю̀ оу҆мрꙋ̀ та́мѡ. |
|
21
|
21
|
| καὶ ἔσονται ἰσχυρότεροι αὐτοῦ ἐπ’ αὐτούς, καὶ ὁ ἄρχων αὐτοῦ ἐξ αὐτοῦ ἐξελεύσεται· καὶ συνάξω αὐτούς, καὶ ἀποστρέψουσι πρός με, ὅτι τίς ἐστιν οὗτος, ὃς ἔδωκε τὴν καρδίαν αὐτοῦ ἀποστρέψαι πρός με; φησὶ Κύριος. | И҆ повелѣ̀ ца́рь, и҆ вверго́ша є҆го̀ во хра́минꙋ темни́чнꙋю, и҆ даѧ́хꙋ є҆мꙋ̀ хлѣ́бъ є҆ди́нъ на де́нь и҆звнѣ̀, и҆дѣ́же пекꙋ́тъ, до́ндеже сконча́шасѧ хлѣ́бы и҆з̾ гра́да. И҆ сѣдѧ́ше і҆еремі́а во дворѣ̀ темни́чнѣмъ. |
|
23
|
|
| ὅτι ὀργὴ Κυρίου ἐξῆλθε θυμώδης, ἐξῆλθεν ὀργὴ στρεφομένη, ἐπ’ ἀσεβεῖς ἥξει. | |
|
24
|
|
| οὐ μὴ ἀποστραφῇ ὀργὴ θυμοῦ Κυρίου, ἕως ποιήσῃ καὶ ἕως καταστήσῃ ἐγχείρημα καρδίας αὐτοῦ· ἐπ’ ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν γνώσεσθε αὐτά. | |
|
Κεφάλαιο 38
|
Глава́ л҃и
|
|
1
|
1
|
| (Μασ. ΛΑ´) ΕΝ τῷ χρόνῳ ἐκείνῳ, εἶπε Κύριος, ἔσομαι εἰς Θεὸν τῷ γένει ᾿Ισραήλ, καὶ αὐτοὶ ἔσονταί μοι εἰς λαόν. | И҆ слы́ша сафані́а сы́нъ наѳа́нь и҆ годолі́а сы́нъ пасхѡ́ровъ, и҆ і҆ѡаха́лъ сы́нъ селемі́инъ и҆ фасхѡ́ръ сы́нъ мелхі́евъ словеса̀, ꙗ҆̀же і҆еремі́а глаго́ла ко всѣ̑мъ лю́демъ, глаго́лѧ: |
|
2
|
2
|
| οὕτως εἶπε Κύριος· εὗρον θερμὸν ἐν ἐρήμῳ μετὰ ὀλωλότων ἐν μαχαίρᾳ· βαδίσατε καὶ μὴ ὀλέσητε τὸν ᾿Ισραήλ. | та́кѡ речѐ гдⷭ҇ь: сѣдѧ́й во гра́дѣ се́мъ оу҆́мретъ мече́мъ и҆ гла́домъ и҆ мо́ромъ, и҆сходѧ́й же ко халде́ємъ жи́въ бꙋ́детъ, и҆ бꙋ́детъ дꙋша̀ є҆гѡ̀ на ѡ҆брѣ́тенїе, и҆ жи́въ бꙋ́детъ. |
|
3
|
3
|
| Κύριος πόρρωθεν ὤφθη αὐτῷ· ἀγάπησιν αἰώνιον ἠγάπησά σε, διὰ τοῦτο εἵλκυσά σε εἰς οἰκτείρημα. | Ꙗ҆́кѡ та́кѡ речѐ гдⷭ҇ь: преда́нїемъ преда́стсѧ гра́дъ се́й въ рꙋ́цѣ си́лы царѧ̀ вавѷлѡ́нска, и҆ во́зметъ є҆го̀. |
|
4
|
4
|
| ἔτι οἰκοδομήσω σε, καὶ οἰκοδομηθήσῃ, παρθένος ᾿Ισραήλ· ἔτι λήψῃ τύμπανόν σου καὶ ἐξελεύσῃ μετὰ συναγωγῆς παιζόντων. | И҆ реко́ша царю̀: да оу҆́мретъ человѣ́къ то́й, ꙗ҆́кѡ се́й разслаблѧ́етъ рꙋ́цѣ мꙋже́й вою́ющихъ ѡ҆ста́вшихсѧ во гра́дѣ и҆ рꙋ́ки всѣ́хъ люді́й, глаго́лѧ къ ни̑мъ по словесє́мъ си̑мъ: ꙗ҆́кѡ человѣ́къ се́й не проповѣ́даетъ лю́демъ си̑мъ ми́ра, но то́кмѡ ѕла̑ѧ. |
|
5
|
5
|
| ἔτι φυτεύσατε ἀμπελῶνας ἐν ὄρεσι Σαμαρείας, φυτεύσατε καὶ αἰνέσατε. | И҆ речѐ ца́рь седекі́а: сѐ, то́й въ рꙋка́хъ ва́шихъ. Поне́же не можа́ше ца́рь проти́вꙋ и҆̀мъ. |
|
6
|
6
|
| ὅτι ἐστὶν ἡμέρα κλήσεως ἀπολογουμένων ἐν ὄρεσιν ᾿Εφραίμ· ἀνάστητε καὶ ἀνάβητε εἰς Σιὼν πρὸς Κύριον τὸν Θεὸν ἡμῶν. | И҆ взѧ́ша і҆еремі́ю и҆ вверго́ша є҆го̀ въ ро́въ мелхі́инъ, сы́на царе́ва, и҆́же бѧ́ше во дворѣ̀ темни́чнѣмъ: и҆ свѣ́сиша є҆го̀ оу҆́жами въ ро́въ, въ ро́вѣ же не бѧ́ше воды̀, но ти́на, и҆ бѧ́ше въ ти́нѣ і҆еремі́а. |
|
7
|
7
|
| ὅτι οὕτως εἶπε Κύριος τῷ ᾿Ιακώβ· εὐφράνθητε καὶ χρεμετίσατε ἐπὶ κεφαλὴν ἐθνῶν· ἀκουστὰ ποιήσατε καὶ αἰνέσατε· εἴπατε· ἔσωσε Κύριος τὸν λαὸν αὐτοῦ, τὸ κατάλοιπον τοῦ ᾿Ισραήλ. | И҆ слы́ша а҆вдемеле́хъ мꙋ́ринъ, и҆ то́й бѧ́ше во дворѣ̀ царе́вѣ, ꙗ҆́кѡ вверго́ша і҆еремі́ю въ ро́въ: ца́рь же (въ то́й ча́съ) сѣдѧ́ше во вратѣ́хъ венїамі́нихъ. |
|
8
|
8
|
| ἰδοὺ ἐγὼ ἄγω αὐτοὺς ἀπὸ βορρᾶ καὶ συνάξω αὐτοὺς ἀπ’ ἐσχάτου τῆς γῆς ἐν ἑορτῇ φασέκ· καὶ τεκνοποιήσει ὄχλον πολύν, καὶ ἀποστρέψουσιν ὧδε. | И҆ и҆зы́де а҆вдемеле́хъ ѿ до́мꙋ царе́ва и҆ речѐ ко царю̀ глаго́лѧ: |
|
9
|
9
|
| ἐν κλαυθμῷ ἐξῆλθον, καὶ ἐν παρακλήσει ἀνάξω αὐτοὺς αὐλίζων ἐπὶ διώρυγας ὑδάτων ἐν ὁδῷ ὀρθῇ, καὶ οὐ μὴ πλανηθῶσιν ἐν αὐτῇ· ὅτι ἐγενόμην τῷ ᾿Ισραὴλ εἰς πατέρα, καὶ ᾿Εφραὶμ πρωτότοκός μού ἐστιν. | ѕлосотвори́лъ є҆сѝ, ꙗ҆̀же сотвори́лъ є҆сѝ, оу҆бива́ѧ человѣ́ка сего̀ ѿ лица̀ гла́да, ꙗ҆́кѡ нѣ́сть хлѣ́ба во гра́дѣ ктомꙋ̀. |
|
10
|
10
|
| ᾿Ακούσατε λόγους Κυρίου, ἔθνη, καὶ ἀναγγείλατε εἰς νήσους τὰς μακρόθεν· εἴπατε· ὁ λικμήσας τὸν ᾿Ισραὴλ καὶ συνάξει αὐτὸν καὶ φυλάξει αὐτὸν ὡς ὁ βόσκων ποίμνιον αὐτοῦ. | И҆ повелѣ̀ ца́рь а҆вдемеле́хꙋ, глаго́лѧ: поимѝ съ собо́ю ѿсю́дꙋ три́десѧть мꙋже́й и҆ и҆звлецы̀ і҆еремі́ю и҆з̾ ро́ва, да не оу҆́мретъ. |
|
11
|
11
|
| ὅτι ἐλυτρώσατο Κύριος τὸν ᾿Ιακώβ, ἐξείλατο αὐτὸν ἐκ χειρὸς στερεωτέρων αὐτοῦ. | И҆ поѧ́тъ а҆вдемеле́хъ мꙋ́жы, и҆ прїи́де въ до́мъ царе́въ подзе́мный, и҆ взѧ̀ ѿтꙋ́дꙋ вє́тхи по́рты и҆ вє́тхїѧ оу҆́жы, и҆ вве́рже ѧ҆̀ ко і҆еремі́и въ ро́въ, и҆ речѐ къ немꙋ̀: |
|
12
|
12
|
| καὶ ἥξουσι καὶ εὐφρανθήσονται ἐν τῷ ὄρει Σιών· καὶ ἥξουσιν ἐπ’ ἀγαθὰ Κυρίου, ἐπὶ γῆν σίτου καὶ οἴνου καὶ καρπῶν καὶ κτηνῶν καὶ προβάτων, καὶ ἔσται ἡ ψυχὴ αὐτῶν ὥσπερ ξύλον ἔγκαρπον. καὶ οὐ πεινάσουσιν ἔτι. | положѝ сїѧ̑ под̾ оу҆́жы. И҆ сотворѝ і҆еремі́а си́це. |
|
13
|
13
|
| τότε χαρήσονται παρθένοι ἐν συναγωγῇ νεανίσκων, καὶ πρεσβύται χαρήσονται, καὶ στρέψω τὸ πένθος αὐτῶν εἰς χαρμονὴν καὶ ποιήσω αὐτοὺς εὐφραινομένους. | И҆ и҆звлеко́ша є҆го̀ оу҆́жами и҆ и҆з̾ѧ́ша є҆го̀ и҆з̾ ро́ва. И҆ сѣ́де і҆еремі́а во дворѣ̀ темни́чнѣмъ. |
|
14
|
14
|
| μεγαλυνῶ καὶ μεθύσω τὴν ψυχὴν τῶν ἱερέων υἱῶν Λευί, καὶ ὁ λαός μου τῶν ἀγαθῶν μου ἐμπλησθήσεται. | И҆ посла̀ ца́рь, и҆ призва̀ къ себѣ̀ і҆еремі́ю въ до́мъ а҆селїси́ль, и҆́же въ домꙋ̀ гдⷭ҇ни. И҆ речѐ є҆мꙋ̀ ца́рь: вопроша́ю тѧ̀ словесѐ (є҆ди́нагѡ), и҆ не оу҆та́й ѿ менє̀ словесѐ. |
|
15
|
15
|
| οὕτως εἶπε Κύριος· φωνὴ ἐν Ραμᾷ ἠκούσθη θρήνου καὶ κλαυθμοῦ καὶ ὀδυρμοῦ· Ραχὴλ ἀποκλαιομένη οὐκ ἤθελε παύσασθαι ἐπὶ τοῖς υἱοῖς αὐτῆς, ὅτι οὐκ εἰσίν. | И҆ речѐ і҆еремі́а царю̀: а҆́ще повѣ́мъ тѝ, то̀ не сме́ртїю ли оу҆мори́ши мѧ̀; и҆ а҆́ще совѣща́ю тѝ, то̀ не послꙋ́шаеши менѐ. |
|
16
|
16
|
| οὕτως εἶπε Κύριος· διαλειπέτω ἡ φωνή σου ἀπὸ κλαυθμοῦ καὶ οἱ ὀφθαλμοί σου ἀπὸ δακρύων σου, ὅτι ἔστι μισθὸς τοῖς σοῖς ἔργοις, καὶ ἐπιστρέψουσιν ἐκ γῆς ἐχθρῶν, | И҆ клѧ́тсѧ є҆мꙋ̀ ца́рь, глаго́лѧ: жи́въ гдⷭ҇ь, и҆́же сотворѝ на́мъ дꙋ́шꙋ сїю̀, а҆́ще оу҆бїю̀ тѧ̀ и҆ а҆́ще преда́мъ тѧ̀ въ рꙋ́цѣ человѣ̑къ си́хъ и҆́щꙋщихъ дꙋшѝ твоеѧ̀ (на сме́рть). |
|
17
|
17
|
| μόνιμον τοῖς σοῖς τέκνοις. | И҆ речѐ є҆мꙋ̀ і҆еремі́а: та́кѡ речѐ гдⷭ҇ь си́лъ, бг҃ъ і҆и҃левъ: а҆́ще и҆зыды́й и҆зы́деши къ воево́дамъ царѧ̀ вавѷлѡ́нска, жива̀ бꙋ́детъ дꙋша̀ твоѧ̀, и҆ гра́дъ се́й не пожже́тсѧ ѻ҆гне́мъ, и҆ жи́въ бꙋ́деши ты̀ и҆ до́мъ тво́й: |
|
18
|
18
|
| ἀκοὴν ἤκουσα ᾿Εφραὶμ ὀδυρομένου· ἐπαίδευσάς με καὶ ἐπαιδεύθην ἐγώ· ὥσπερ μόσχος οὐκ ἐδιδάχθην· ἐπίστρεψόν με, καὶ ἐπιστρέψω, ὅτι σὺ Κύριος ὁ Θεός μου. | а҆́ще же не и҆зы́деши ко кнѧзє́мъ царѧ̀ вавѷлѡ́нска, преда́стсѧ гра́дъ се́й въ рꙋ́цѣ халдє́йстѣ, и҆ пожгꙋ́тъ є҆го̀ ѻ҆гне́мъ, и҆ ты̀ не спасе́шисѧ ѿ рꙋкѝ и҆́хъ. |
|
19
|
19
|
| ὅτι ὕστερον αἰχμαλωσίας μου μετενόησα καὶ ὕστερον τοῦ γνῶναί με ἐστέναξα ἐφ’ ἡμέρας αἰσχύνης καὶ ὑπέδειξά σοι, ὅτι ἔλαβον ὀνειδισμὸν ἐκ νεότητός μου. | И҆ речѐ ца́рь і҆еремі́и: а҆́зъ ѡ҆пасе́нїе и҆́мамъ ѿ і҆ꙋде́євъ и҆збѣжа́вшихъ ко халде́ємъ, да не предадꙋ́тъ мѧ̀ (халде́є) въ рꙋ́цѣ и҆́хъ, и҆ порꙋга́ютсѧ мѝ. |
|
20
|
20
|
| υἱὸς ἀγαπητὸς ᾿Εφραὶμ ἐμοί, παιδίον ἐντρυφῶν, ὅτι ἀνθ’ ὧν οἱ λόγοι μου ἐν αὐτῷ, μνείᾳ μνησθήσομαι αὐτοῦ· διὰ τοῦτο ἔσπευσα ἐπ’ αὐτῷ, ἐλεῶν ἐλεήσω αὐτόν, φησὶ Κύριος. | И҆ речѐ і҆еремі́а: не предадѧ́тъ тебѐ: послꙋ́шай оу҆̀бо словесѐ гдⷭ҇нѧ, є҆́же а҆́зъ глаго́лю тебѣ̀, и҆ лꙋ́чше тѝ бꙋ́детъ, и҆ жива̀ бꙋ́детъ дꙋша̀ твоѧ̀: |
|
21
|
21
|
| Στῆσον σεαυτὴν Σιών, ποίησον τιμωρίαν, δὸς καρδίαν σου εἰς τοὺς ὤμους· ὁδὸν ᾗ ἐπορεύθης ἀποστράφηθι, παρθένος ᾿Ισραήλ, ἀποστράφηθι εἰς τὰς πόλεις σου πενθοῦσα. | и҆ а҆́ще не восхо́щеши ты̀ и҆зы́ти, сїѐ сло́во, є҆́же сказа̀ мнѣ̀ гдⷭ҇ь: |
|
22
|
22
|
| ἕως πότε ἀποστρέψεις, θυγάτηρ ἠτιμωμένη; ὅτι ἔκτισε Κύριος σωτηρίαν εἰς καταφύτευσιν καινήν, ἐν σωτηρίᾳ περιελεύσονται ἄνθρωποι. | и҆ сѐ, всѧ̑ жєны̀, ѡ҆ста́вшыѧсѧ въ домꙋ̀ царѧ̀ і҆ꙋ́дина, и҆зведꙋ́тсѧ ко кнѧзє́мъ царѧ̀ вавѷлѡ́нска: и҆ ты̑ѧ глаго́лахꙋ: прельсти́ша тѧ̀ и҆ премого́ша тѧ̀ мꙋ́жїе ми́рницы твоѝ, и҆ ѡ҆сла́биша во поползнове́нїихъ но́гꙋ твою̀ и҆ ѿврати́шасѧ ѿ тебє̀: |
|
23
|
23
|
| ὅτι οὕτως εἶπε Κύριος· ἔτι ἐροῦσι τὸν λόγον τοῦτον ἐν γῇ ᾿Ιούδα καὶ ἐν πόλεσιν αὐτοῦ, ὅταν ἀποστρέψω τὴν αἰχμαλωσίαν αὐτοῦ· εὐλογημένος Κύριος ἐπὶ δίκαιον ὄρος τὸ ἅγιον αὐτοῦ | и҆ жєны̀ твоѧ̑ и҆ ча̑да твоѧ̑ и҆зведꙋ́тъ ко халде́ємъ, и҆ ты̀ не оу҆цѣлѣ́еши, ꙗ҆́кѡ рꙋко́ю царѧ̀ вавѷлѡ́нска ꙗ҆́тъ бꙋ́деши, и҆ гра́дъ се́й пожже́тсѧ. |
|
24
|
24
|
| καὶ ἐνοικοῦντες ἐν ταῖς πόλεσιν ᾿Ιούδα καὶ ἐν πάσῃ τῇ γῇ αὐτοῦ ἅμα γεωργῷ, καὶ ἀρθήσεται ἐν ποιμνίῳ. | И҆ речѐ є҆мꙋ̀ ца́рь: человѣ́къ да не оу҆вѣ́сть слове́съ си́хъ, и҆ да не оу҆́мреши ты̀. |
|
25
|
25
|
| ὅτι ἐμέθυσα πᾶσαν ψυχὴν διψῶσαν καὶ πᾶσαν ψυχὴν πεινῶσαν ἐνέπλησα. | И҆ а҆́ще оу҆слы́шатъ кнѧ̑зи, ꙗ҆́кѡ глаго́лахъ съ тобо́ю, и҆ прїи́дꙋтъ къ тебѣ̀ и҆ рекꙋ́тъ тѝ: повѣ́ждь на́мъ, что̀ глаго́ла къ тебѣ̀ ца́рь; не оу҆та́й ѿ на́съ, и҆ не оу҆бїе́мъ тебѐ: и҆ что̀ глаго́ла къ тебѣ̀ ца́рь; |
|
26
|
26
|
| διὰ τοῦτο ἐξηγέρθην καὶ εἶδον, καὶ ὁ ὕπνος μου ἡδύς μοι ἐγενήθη. | И҆ рече́ши и҆̀мъ: поверго́хъ а҆́зъ моле́нїе моѐ пред̾ лице́мъ царе́вымъ, ꙗ҆́кѡ да не возврати́тъ менѐ въ до́мъ і҆ѡнаѳа́нь, оу҆мре́ти мѝ та́мѡ. |
|
27
|
27
|
| διὰ τοῦτο ἰδοὺ ἡμέραι ἔρχονται, φησὶ Κύριος, καὶ σπερῶ τὸν ᾿Ισραὴλ καὶ τὸν ᾿Ιούδαν σπέρμα ἀνθρώπου καὶ σπέρμα κτήνους. | И҆ прїидо́ша всѝ кнѧ̑зи ко і҆еремі́и и҆ вопроси́ша є҆го̀. И҆ повѣ́да и҆̀мъ по всѣ̑мъ словесє́мъ си̑мъ, ꙗ҆̀же заповѣ́да є҆мꙋ̀ ца́рь. И҆ оу҆мо́лкнꙋша, ꙗ҆́кѡ нѣ́сть слы́шано сло́во гдⷭ҇не. |
|
28
|
28
|
| καὶ ἔσται ὥσπερ ἐγρηγόρουν ἐπ’ αὐτοὺς καθαιρεῖν καὶ κακοῦν, οὕτως γρηγορήσω ἐπ’ αὐτοὺς τοῦ οἰκοδομεῖν καὶ καταφυτεύειν, φησὶ Κύριος. | И҆ сѣдѧ́ше і҆еремі́а во дворѣ̀ темни́чнѣмъ, до́ндеже взѧ́ша і҆ерⷭ҇ли́мъ. |
|
29
|
|
| ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις οὐ μὴ εἴπωσιν· οἱ πατέρες ἔφαγον ὄμφακα, καὶ οἱ ὀδόντες τῶν τέκνων ᾑμωδίασαν. | |
|
30
|
|
| ἀλλ’ ἢ ἕκαστος ἐν τῇ ἑαυτοῦ ἁμαρτίᾳ ἀποθανεῖται, καὶ τοῦ φαγόντος τὸν ὄμφακα αἱμωδιάσουσιν οἱ ὀδόντες αὐτοῦ. | |
|
31
|
|
| ἰδοὺ ἡμέραι ἔρχονται, φησὶ Κύριος, καὶ διαθήσομαι τῷ οἴκῳ ᾿Ισραὴλ καὶ τῷ οἴκῳ ᾿Ιούδα διαθήκην καινήν, | |
|
32
|
|
| οὐ κατὰ τὴν διαθήκην, ἣν διεθέμην τοῖς πατράσιν αὐτῶν ἐν ἡμέρᾳ ἐπιλαβομένου μου τῆς χειρὸς αὐτῶν ἐξαγαγεῖν αὐτοὺς ἐκ γῆς Αἰγύπτου, ὅτι αὐτοὶ οὐκ ἐνέμειναν ἐν τῇ διαθήκῃ μου, καὶ ἐγὼ ἠμέλησα αὐτῶν, φησὶ Κύριος. | |
|
33
|
|
| ὅτι αὕτη ἡ διαθήκη μου, ἣν διαθήσομαι τῷ οἴκῳ ᾿Ισραὴλ μετὰ τὰς ἡμέρας ἐκείνας, φησὶ Κύριος· διδοὺς δώσω νόμους εἰς τὴν διάνοιαν αὐτῶν καὶ ἐπὶ καρδίας αὐτῶν γράψω αὐτούς· καὶ ἔσομαι αὐτοῖς εἰς Θεόν, καὶ αὐτοὶ ἔσονταί μοι εἰς λαόν. | |
|
34
|
|
| καὶ οὐ μὴ διδάξωσιν ἕκαστος τὸν πολίτην αὐτοῦ καὶ ἕκαστος τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ λέγων· γνῶθι τὸν Κύριον· ὅτι πάντες εἰδήσουσί με ἀπὸ μικροῦ αὐτῶν ἕως μεγάλου αὐτῶν, ὅτι ἵλεως ἔσομαι ταῖς ἀδικίαις αὐτῶν καὶ τῶν ἁμαρτιῶν αὐτῶν οὐ μὴ μνησθῶ ἔτι. — | |
|
35
|
|
| ᾿Εὰν ὑψωθῇ ὁ οὐρανὸς εἰς τὸ μετέωρον, φησὶ Κύριος, καὶ ἐὰν ταπεινωθῇ τὸ ἔδαφος τῆς γῆς κάτω, καὶ ἐγὼ οὐκ ἀποδοκιμῶ τὸ γένος ᾿Ισραήλ, φησὶ Κύριος, περὶ πάντων, ὧν ἐποίησαν. | |
|
36
|
|
| οὕτως εἶπε Κύριος ὁ δοὺς τὸν ἥλιον εἰς φῶς τῆς ἡμέρας, σελήνην καὶ ἀστέρας εἰς φῶς τῆς νυκτός, καὶ κραυγὴν ἐν θαλάσσῃ καὶ ἐβόμβησε τὰ κύματα αὐτῆς, Κύριος παντοκράτωρ ὄνομα αὐτῷ· | |
|
37
|
|
| ἐὰν παύσωνται οἱ νόμοι οὗτοι ἀπὸ προσώπου μου, φησὶ Κύριος, καὶ τὸ γένος ᾿Ισραὴλ παύσεται γενέσθαι ἔθνος κατὰ πρόσωπόν μου πάσας τὰς ἡμέρας. | |
|
38
|
|
| ἰδοὺ ἡμέραι ἔρχονται, φησὶ Κύριος, καὶ οἰκοδομηθήσεται πόλις τῷ Κυρίῳ ἀπὸ πύργου ᾿Αναμεὴλ ἕως πύλης τῆς γωνίας· | |
|
39
|
|
| καὶ ἐξελεύσεται ἡ διαμέτρησις αὐτῆς ἀπέναντι αὐτῶν ἕως βουνῶν Γαρὴβ καὶ περικυκλωθήσεται κύκλῳ ἐξ ἐκλεκτῶν λίθων· | |
|
40
|
|
| καὶ πάντες ᾿Ασαρημὼθ ἕως Ναχὰλ Κέδρων, ἕως γωνίας πύλης ἵππων ἀνατολῆς ἁγίασμα τῷ Κυρίῳ, καὶ οὐκέτι οὐ μὴ ἐκλίπῃ καὶ οὐ μὴ καθαιρεθῇ ἕως τοῦ αἰῶνος. | |
|
Κεφάλαιο 39
|
Глава́ л҃ѳ
|
|
1
|
1
|
| (Μασ. ΛΒ´) Ο λόγος ὁ γενόμενος παρὰ Κυρίου πρὸς ῾Ιερεμίαν ἐν τῷ ἐνιαυτῷ δεκάτῳ βασιλεῖ Σεδεκίᾳ, οὗτος ἐνιαυτὸς ὀκτωκαιδέκατος τῷ βασιλεῖ Ναβουχοδονόσορ βασιλεῖ Βαβυλῶνος· | И҆ бы́сть въ девѧ́тое лѣ́то седекі́и царѧ̀ і҆ꙋ́дина, въ мцⷭ҇ъ десѧ́тый, прїи́де навꙋходоно́соръ ца́рь вавѷлѡ́нскїй и҆ всѧ̀ си́ла є҆гѡ̀ на і҆ерⷭ҇ли́мъ, и҆ воева́хꙋ на́нь. |
|
2
|
2
|
| καὶ δύναμις βασιλέως Βαβυλῶνος ἐχαράκωσεν ἐπὶ ῾Ιερουσαλήμ, καὶ ῾Ιερεμίας ἐφυλάσσετο ἐν αὐλῇ τῆς φυλακῆς, ἥ ἐστιν ἐν οἴκῳ βασιλέως, | И҆ въ первоена́десѧть лѣ́то седекі́и, въ мцⷭ҇ъ четве́ртый, въ девѧ́тый де́нь мцⷭ҇а, разсѣ́десѧ гра́дъ. |
|
3
|
3
|
| ἐν ᾗ κατέκλεισεν αὐτὸν ὁ βασιλεὺς Σεδεκίας λέγων· διατί σὺ προφητεύεις λέγων; οὕτως εἶπε Κύριος· ἰδοὺ ἐγὼ δίδωμι τὴν πόλιν ταύτην ἐν χερσὶ βασιλέως Βαβυλῶνος, καὶ λήψεται αὐτήν, | И҆ внидо́ша всѝ кнѧ̑зи царѧ̀ вавѷлѡ́нска и҆ сѣдо́ша во вратѣ́хъ сре́днихъ, ниргелсараса́ръ, самага́дъ, навꙋсаха́ръ, навꙋсарі́съ, нагарга́съ, насерравама́гъ, и҆ про́чїи воевѡ́ды царѧ̀ вавѷлѡ́нскагѡ. |
|
4
|
4
|
| καὶ Σεδεκίας οὐ μὴ σωθῇ ἐκ χειρὸς τῶν Χαλδαίων, ὅτι παραδόσει παραδοθήσεται εἰς χεῖρας βασιλέως Βαβυλῶνος, καὶ λαλήσει στόμα αὐτοῦ πρὸς στόμα αὐτοῦ, καὶ οἱ ὀφθαλμοὶ αὐτοῦ τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ ὄψονται, | И҆ бы́сть є҆гда̀ оу҆зрѣ̀ ѧ҆̀ седекі́а ца́рь і҆ꙋ́динъ и҆ всѝ мꙋ́жїе ра́тнїи, и҆ и҆збѣго́ша, и҆ и҆зыдо́ша въ нощѝ ѿ гра́да по пꙋтѝ вертогра́да царе́ва и҆ сквозѣ̀ врата̀, ꙗ҆̀же бѣ́ша междꙋ̀ стѣно́ю и҆ предстѣ́нїемъ: и҆ и҆зыдо́ша въ пꙋ́ть пꙋсты́ни. |
|
5
|
5
|
| καὶ εἰσελεύσεται Σεδεκίας εἰς Βαβυλῶνα καὶ ἐκεῖ καθιεῖται. | И҆ гна́ша в̾слѣ́дъ и҆́хъ во́инство халде́йско, и҆ постиго́ша седекі́ю на по́ли пꙋсты́ни і҆ерїхѡ́нскїѧ, и҆ є҆́мше приведо́ша къ навꙋходоно́сорꙋ царю̀ вавѷлѡ́нскꙋ во ревла́ѳъ, и҆́же въ землѝ є҆ма́ѳъ, и҆ глаго́ла къ немꙋ̀ съ сꙋдо́мъ. |
|
6
|
6
|
| καὶ λόγος Κυρίου ἐγενήθη πρὸς ῾Ιερεμίαν λέγων· | И҆ и҆збѝ ца́рь вавѷлѡ́нскїй сы́ны седекі̑ины во ревла́ѳѣ пред̾ ѻ҆чи́ма є҆гѡ̀, и҆ всѧ̑ вельмо́жы і҆ꙋ̑дины побѝ ца́рь вавѷлѡ́нскїй. |
|
7
|
7
|
| ἰδοὺ ᾿Αναμεὴλ υἱὸς Σαλὼμ ἀδελφοῦ πατρός σου ἔρχεται πρὸς σὲ λέγων· κτῆσαι σεαυτῷ τὸν ἀγρόν μου τὸν ἐν ᾿Αναθώθ, ὅτι σοὶ κρίσις παραλαβεῖν εἰς κτῆσιν. | И҆ ѻ҆́чи седекі́и и҆з̾ѧ́тъ, и҆ ѡ҆кова̀ є҆го̀ пꙋ̑ты, и҆ ѿведѐ є҆го̀ въ вавѷлѡ́нъ. |
|
8
|
8
|
| καὶ ἦλθε πρός με ᾿Αναμεὴλ υἱὸς Σαλώμ, ἀδελφοῦ πατρός μου, εἰς τὴν αὐλὴν τῆς φυλακῆς καὶ εἶπε· κτῆσαι σεαυτῷ τὸν ἀγρόν μου τὸν ἐν γῇ Βενιαμὶν τὸν ἐν ᾿Αναθώθ, ὅτι σοὶ κρίμα κτήσασθαι αὐτόν, καὶ σὺ πρεσβύτερος. καὶ ἔγνων ὅτι λόγος Κυρίου ἐστί, | До́мъ же царе́въ и҆ до́мы всѣ́хъ люді́й пожго́ша халде́є ѻ҆гне́мъ и҆ стѣ́нꙋ і҆ерⷭ҇ли́мскꙋ преврати́ша: |
|
9
|
9
|
| καὶ ἐκτησάμην τὸν ἀγρὸν ᾿Αναμεὴλ υἱοῦ ἀδελφοῦ πατρός μου καὶ ἔστησα αὐτῷ ἑπτὰ σίκλους καὶ δέκα ἀργυρίου· | и҆ ѡ҆ста́нокъ люді́й, и҆ ѡ҆ста́вшихъ во гра́дѣ, и҆ оу҆бѣ́гшыѧ, и҆̀же оу҆теко́ша ко царю̀ вавѷлѡ́нскꙋ, и҆ ѡ҆ста́нокъ люді́й, и҆ ѡ҆ста́вшихъ преселѝ навꙋзарда́нъ воево́да въ вавѷлѡ́нъ: |
|
10
|
10
|
| καὶ ἔγραψα εἰς βιβλίον καὶ ἐσφραγισάμην καὶ διεμαρτυράμην μάρτυρας καὶ ἔστησα τὸ ἀργύριον ἐν ζυγῷ. | а҆ ѿ люді́й оу҆бо́гихъ, ничто́же и҆мꙋ́щихъ, ѡ҆ста́ви навꙋзарда́нъ воево́да во́инствъ въ землѝ і҆ꙋ́динѣ, и҆ дадѐ и҆̀мъ вїногра́ды и҆ ни̑вы въ то́й де́нь. |
|
11
|
11
|
| καὶ ἔλαβον τὸ βιβλίον τῆς κτήσεως τὸ ἐσφραγισμένον καὶ τὸ ἀνεγνωσμένον | И҆ заповѣ́да навꙋходоно́соръ ца́рь вавѷлѡ́нскїй ѡ҆ і҆еремі́и прⷪ҇ро́цѣ навꙋзарда́нови воево́дѣ во́инствъ и҆ речѐ: |
|
12
|
12
|
| καὶ ἔδωκα αὐτὸ τῷ Βαροὺχ υἱῷ Νηρίου υἱῷ Μαασαίου κατ’ ὀφθαλμοὺς ᾿Αναμεὴλ υἱοῦ ἀδελφοῦ πατρός μου καὶ κατ’ ὀφθαλμοὺς τῶν ἀνδρῶν τῶν παρεστηκότων καὶ γραφόντων ἐν τῷ βιβλίῳ τῆς κτήσεως καὶ κατ’ ὀφθαλμοὺς τῶν ᾿Ιουδαίων τῶν ἐν τῇ αὐλῇ τῆς φυλακῆς. | возмѝ є҆го̀ и҆ положѝ на́нь ѻ҆́чи твоѝ и҆ ничто́же є҆мꙋ̀ сотворѝ ѕла̀: но ꙗ҆́коже восхо́щетъ, та́кѡ сотворѝ є҆мꙋ̀. |
|
13
|
13
|
| καὶ συνέταξα τῷ Βαροὺχ κατ’ ὀφθαλμοὺς αὐτῶν λέγων· | Посла̀ оу҆̀бо навꙋзарда́нъ воево́да во́инства и҆ навꙋзезва́нъ, и҆ раѱари́съ и҆ нирге́лъ, и҆ сараса́ръ и҆ фавма́нъ, и҆ всѝ воевѡ́ды царѧ̀ вавѷлѡ́нска: |
|
14
|
14
|
| οὕτως εἶπε Κύριος παντοκράτωρ· λάβε τὸ βιβλίον τῆς κτήσεως τοῦτο καὶ τὸ βιβλίον τὸ ἀνεγνωσμένον καὶ θήσεις αὐτὸ εἰς ἀγγεῖον ὀστράκινον, ἵνα διαμείνῃ ἡμέρας πλείους. | и҆ посла́ша, и҆ поѧ́ша і҆еремі́ю ѿ двора̀ темни́чнагѡ, и҆ да́ша є҆го̀ годолі́и сы́нꙋ а҆хїка́мовꙋ, сы́на сафа́нѧ, и҆ и҆зведо́ша є҆го̀, и҆ сѣ́де средѣ̀ люді́й. |
|
15
|
15
|
| ὅτι οὕτως εἶπε Κύριος· ἔτι κτηθήσονται ἀγροὶ καὶ οἰκίαι καὶ ἀμπελῶνες ἐν τῇ γῇ ταύτῃ. — | И҆ ко і҆еремі́и бы́сть сло́во гдⷭ҇не во дворѣ̀ темни́чнѣмъ гл҃ѧ: |
|
16
|
16
|
| Καὶ προσευξάμην πρὸς Κύριον μετὰ τὸ δοῦναί με τὸ βιβλίον τῆς κτήσεως πρὸς Βαροὺχ υἱὸν Νηρίου λέγων· | и҆дѝ и҆ рцы̀ ко а҆вдемеле́хꙋ мꙋ́ринꙋ, глаго́лѧ: та́кѡ речѐ гдⷭ҇ь бг҃ъ і҆и҃левъ: сѐ, а҆́зъ приношꙋ̀ словеса̀ моѧ̑ на гра́дъ се́й во ѕла̑ѧ, а҆ не во бл҃га̑ѧ: и҆ бꙋ́дꙋтъ пред̾ лице́мъ твои́мъ въ то́й де́нь: |
|
17
|
17
|
| ᾦ Κύριε, σὺ ἐποίησας τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν τῇ ἰσχύϊ σου τῇ μεγάλῃ καὶ τῷ βραχίονί σου τῷ ὑψηλῷ καὶ τῷ μετεώρῳ, οὐ μὴ ἀποκρυβῇ ἀπὸ σοῦ οὐθέν, | и҆ и҆зба́влю тѧ̀ въ то́й де́нь, и҆ не да́мъ тебѐ въ рꙋ́цѣ человѣ̑къ, и҆́хже ты̀ бои́шисѧ ѿ лица̀ и҆́хъ: |
|
18
|
18
|
| ποιῶν ἔλεος εἰς χιλιάδας καὶ ἀποδιδοὺς ἁμαρτίας πατέρων εἰς κόλπους τέκνων αὐτῶν μετ’ αὐτούς, ὁ Θεὸς ὁ μέγας καὶ ἰσχυρός, | ꙗ҆́кѡ и҆збавлѧ́ѧ сп҃сꙋ́ тѧ, и҆ мече́мъ не паде́ши: и҆ бꙋ́детъ дꙋша̀ твоѧ̀ на ѡ҆брѣ́тенїе, ꙗ҆́кѡ оу҆пова́лъ є҆сѝ на мѧ̀, речѐ гдⷭ҇ь. |
|
19
|
|
| Κύριος μεγάλης βουλῆς καὶ δυνατὸς τοῖς ἔργοις, ὁ Θεὸς ὁ μέγας, ὁ παντοκράτωρ καὶ μεγαλώνυμος Κύριος· οἱ ὀφθαλμοί σου εἰς τὰς ὁδοὺς τῶν υἱῶν τῶν ἀνθρώπων δοῦναι ἑκάστῳ κατὰ τὴν ὁδὸν αὐτοῦ· | |
|
20
|
|
| ὃς ἐποίησας σημεῖα καὶ τέρατα ἐν γῇ Αἰγύπτῳ ἕως τῆς ἡμέρας ταύτης καὶ ἐν ᾿Ισραὴλ καὶ ἐν τοῖς γηγενέσι· καὶ ἐποίησας σεαυτῷ ὄνομα, ὡς ἡμέρα αὕτη | |
|
21
|
|
| καὶ ἐξήγαγες τὸν λαόν σου ᾿Ισραὴλ ἐκ γῆς Αἰγύπτου ἐν σημείοις καὶ ἐν τέρασιν, ἐν χειρὶ κραταιᾷ καὶ ἐν βραχίονι ὑψηλῷ | |
|
22
|
|
| καὶ ἐν ὁράμασι μεγάλοις· καὶ ἔδωκας αὐτοῖς τὴν γῆν ταύτην, ἣν ὤμοσας τοῖς πατράσιν αὐτῶν, γῆν ρέουσαν γάλα καὶ μέλι. | |
|
23
|
|
| καὶ εἰσήλθοσαν καὶ ἐλάβοσαν αὐτὴν καὶ οὐκ ἤκουσαν τῆς φωνῆς σου καὶ ἐν τοῖς προστάγμασί σου οὐκ ἐπορεύθησαν· ἅπαντα, ἃ ἐνετείλω αὐτοῖς οὐκ ἐποίησαν· καὶ ἐποίησας συμβῆναι αὐτοῖς πάντα τὰ κακὰ ταῦτα. | |
|
24
|
|
| ἰδοὺ ὄχλος ἥκει εἰς τὴν πόλιν ταύτην συλλαβεῖν αὐτήν, καὶ ἡ πόλις ἐδόθη εἰς χεῖρας Χαλδαίων τῶν πολεμούντων αὐτὴν ἀπὸ προσώπου μαχαίρας καὶ τοῦ λιμοῦ· ὡς ἐλάλησας, οὕτως ἐγένετο. | |
|
25
|
|
| καὶ σὺ λέγεις πρός με· κτῆσαι σεαυτῷ τὸν ἀγρὸν ἀργυρίου· καὶ ἔγραψα βιβλίον καὶ ἐσφραγισάμην καὶ ἐπεμαρτυράμην μάρτυρας· καὶ ἡ πόλις ἐδόθη εἰς χεῖρας Χαλδαίων. | |
|
26
|
|
| Καὶ ἐγένετο λόγος Κυρίου πρός με λέγων· | |
|
27
|
|
| ἐγὼ Κύριος ὁ Θεὸς πάσης σαρκός, μὴ ἀπ’ ἐμοῦ κρυβήσεταί τι; | |
|
28
|
|
| διὰ τοῦτο οὕτως εἶπε Κύριος ὁ Θεὸς ᾿Ισραήλ· δοθεῖσα παραδοθήσεται ἡ πόλις αὕτη εἰς χεῖρας βασιλέως Βαβυλῶνος, καὶ λήψεται αὐτήν, | |
|
29
|
|
| καὶ ἥξουσιν οἱ Χαλδαῖοι πολεμοῦντες ἐπὶ τὴν πόλιν ταύτην καὶ καύσουσι τὴν πόλιν ταύτην ἐν πυρὶ καὶ κατακαύσουσι τὰς οἰκίας, ἐν αἷς ἐθυμιῶσαν ἐπὶ τῶν δωμάτων αὐτῶν τῇ Βάαλ καὶ ἔσπευδον σπονδὰς θεοῖς ἑτέροις πρὸς τὸ παραπικράναι με. | |
|
30
|
|
| ὅτι ἦσαν οἱ υἰοὶ ᾿Ισραὴλ καὶ οἱ υἱοὶ ᾿Ιούδα μόνοι ποιοῦντες τὸ πονηρὸν κατ’ ὀφθαλμούς μου ἐκ νεότητος αὐτῶν. | |
|
31
|
|
| ὅτι ἐπὶ τὴν ὀργήν μου καὶ ἐπὶ τὸν θυμόν μου ἦν ἡ πόλις αὕτη, ἀφ’ ἧς ἡμέρας ᾠκοδόμησαν αὐτὴν καὶ ἕως τῆς ἡμέρας ταύτης ἀπαλλάξαι αὐτὴν ἀπὸ προσώπου μου, | |
|
32
|
|
| διὰ πάσας τὰς πονηρίας τῶν υἱῶν ᾿Ισραὴλ καὶ ᾿Ιούδα, ὧν ἐποίησαν πικράναι με αὐτοὶ καὶ οἱ βασιλεῖς αὐτῶν καὶ οἱ ἄρχοντες αὐτῶν καὶ οἱ ἱερεῖς αὐτῶν καὶ οἱ προφῆται αὐτῶν, ἄνδρες ᾿Ιούδα καὶ οἱ κατοικοῦντες ἐν ῾Ιερουσαλήμ, | |
|
33
|
|
| καὶ ἀπέστρεψαν πρός με νῶτον καὶ οὐ πρόσωπον· καὶ ἐδίδαξα αὐτοὺς ὄρθρου, καὶ ἐδίδαξα, καὶ οὐκ ἤκουσαν ἔτι λαβεῖν παιδείαν. | |
|
34
|
|
| καὶ ἔθηκαν τὰ μιάσματα αὐτῶν ἐν τῷ οἴκῳ, οὗ ἐπεκλήθη τὸ ὄνομά μου ἐπ’ αὐτῷ, ἐν ἀκαθαρσίαις αὐτῶν, | |
|
35
|
|
| καὶ ᾠκοδόμησαν τοὺς βωμοὺς τῇ Βάαλ τοὺς ἐν φάραγγι υἱοῦ ᾿Εννὸμ τοῦ ἀναφέρειν τοὺς υἱοὺς αὐτῶν καὶ τὰς θυγατέρας αὐτῶν τῷ Μολὸχ βασιλεῖ, ἃ οὐ συνέταξα αὐτοῖς καὶ οὐκ ἀνέβη ἐπὶ καρδίαν μου, τοῦ ποιῆσαι τὸ βδέλυγμα τοῦτο πρὸς τὸ ἐφαμαρτεῖν τὸν ᾿Ιούδαν. — | |
|
36
|
|
| Καὶ νῦν οὕτως εἶπε Κύριος ὁ Θεὸς ᾿Ισραὴλ ἐπὶ τὴν πόλιν, ἣν σὺ λέγεις· παραδοθήσεται εἰς χεῖρας βασιλέως Βαβυλῶνος ἐν μαχαίρᾳ καὶ ἐν λιμῷ καὶ ἐν ἀποστολῇ. | |
|
37
|
|
| ἰδοὺ ἐγὼ συνάγω αὐτοὺς ἐκ πάσης τῆς γῆς, οὗ διέσπειρα αὐτοὺς ἐκεῖ ἐν ὀργῇ μου καὶ τῷ θυμῷ μου καὶ ἐν παροξυσμῷ μεγάλῳ, καὶ ἐπιστρέψω αὐτούς εἰς τὸν τόπον τοῦτον καὶ καθιῶ αὐτοὺς πεποιθότας, | |
|
38
|
|
| καὶ ἔσονταί μοι εἰς λαόν, καὶ ἐγὼ ἔσομαι αὐτοῖς εἰς Θεόν. | |
|
39
|
|
| καὶ δώσω αὐτοῖς ὁδὸν ἑτέραν καὶ καρδίαν ἑτέραν φοβηθῆναί με πάσας τὰς ἡμέρας καὶ εἰς ἀγαθὸν αὐτοῖς καὶ τοῖς τέκνοις αὐτῶν μετ’ αὐτούς. | |
|
40
|
|
| καὶ διαθήσομαι αὐτοῖς διαθήκην αἰωνίαν, ἣν οὐ μὴ ἀποστρέψω ὄπισθεν αὐτῶν· καὶ τὸν φόβον μου δώσω εἰς τὴν καρδίαν αὐτῶν πρὸς τὸ μὴ ἀποστῆναι αὐτοὺς ἀπ’ ἐμοῦ. | |
|
41
|
|
| καὶ ἐπισκέψομαι τοῦ ἀγαθῶσαι αὐτοὺς καὶ φυτεύσω αὐτοὺς ἐν τῇ γῇ ταύτῃ ἐν πίστει καὶ ἐν πάσῃ καρδίᾳ καὶ ἐν πάσῃ ψυχῇ. | |
|
42
|
|
| ὅτι οὕτως εἶπε Κύριος· καθὰ ἐπήγαγον ἐπὶ τὸν λαὸν τοῦτον πάντα τὰ κακὰ τὰ μεγάλα ταῦτα, οὕτως ἐγὼ ἐπάξω ἐπ’ αὐτοὺς πάντα τὰ ἀγαθά, ἃ ἐλάλησα ἐπ’ αὐτούς. | |
|
43
|
|
| καὶ κτηθήσονται ἔτι ἀγροὶ ἐν τῇ γῇ, ᾗ σὺ λέγεις· ἄβατός ἐστιν ἀπὸ ἀνθρώπων καὶ κτήνους καὶ παρεδόθησαν εἰς χεῖρας Χαλδαίων. | |
|
44
|
|
| καὶ κτήσονται ἀγροὺς ἐν ἀργυρίῳ, καὶ γράψεις βιβλίον καὶ σφραγιῇ καὶ διαμαρτυρῇ μάρτυρας ἐν γῇ Βενιαμὶν καὶ κύκλῳ τῆς ῾Ιερουσαλὴμ καὶ ἐν πόλεσιν ᾿Ιούδα καὶ ἐν πόλεσι τοῦ ὄρους καὶ ἐν πόλεσι τῆς Σεφηλὰ καὶ ἐν πόλεσι τῆς Ναγέβ, ὅτι ἀποστρέψω τὰς ἀποικίας αὐτῶν. | |
|
Κεφάλαιο 40
|
Глава́ м҃
|
|
1
|
1
|
| (Μασ. ΛΓ´) ΚΑΙ ἐγένετο λόγος Κυρίου πρὸς ῾Ιερεμίαν δεύτερον, καὶ αὐτὸς ἦν ἔτι δεδεμένος ἐν τῇ αὐλῇ τῆς φυλακῆς λέγων· | Сло́во бы́вшее ко і҆еремі́и ѿ гдⷭ҇а, повнегда̀ ѿпꙋстѝ є҆го̀ навꙋзарда́нъ а҆рхїмагі́ръ и҆з̾ ра́мы, є҆гда̀ взѧ̀ є҆го̀ свѧ́занаго пꙋ̑ты ѿ среды̀, ѿ і҆ерⷭ҇ли́ма и҆ ѿ і҆ꙋ́ды преселе́нїѧ, ведо́мыхъ въ вавѷлѡ́нъ. |
|
2
|
2
|
| οὕτως εἶπε Κύριος ποιῶν γῆν καὶ πλάσσων αὐτὴν τοῦ ἀνορθῶσαι αὐτήν, Κύριος ὄνομα αὐτῷ· | И҆ взѧ̀ є҆го̀ а҆рхїмагі́ръ и҆ речѐ є҆мꙋ̀: гдⷭ҇ь бг҃ъ тво́й согл҃алъ є҆́сть ѕла̑ѧ сїѧ̑ на мѣ́сто сїѐ: |
|
3
|
3
|
| κέκραξον πρός με, καὶ ἀποκριθήσομαί σοι καὶ ἀπαγγελῶ σοι μεγάλα καὶ ἰσχυρά, ἃ οὐκ ἔγνως αὐτά. | и҆ приведѐ, и҆ сотворѝ гдⷭ҇ь, ꙗ҆́коже речѐ, занѐ согрѣши́сте є҆мꙋ̀ и҆ не послꙋ́шасте гла́са є҆гѡ̀, и҆ бы́сть ва́мъ глаго́лъ се́й. |
|
4
|
4
|
| ὅτι οὕτως εἶπε Κύριος ὁ Θεὸς ᾿Ισραὴλ περὶ οἴκων τῆς πόλεως ταύτης καὶ περὶ οἴκων βασιλέως ᾿Ιούδα τῶν καθῃρημένων εἰς χάρακας καὶ προμαχῶνας | И҆ сѐ, нн҃ѣ разрѣши́хъ тѧ̀ ѿ оу҆́зъ, ꙗ҆̀же на рꙋкꙋ̀ твоє́ю: а҆́ще тѝ є҆́сть добро̀ и҆тѝ со мно́ю въ вавѷлѡ́нъ, поидѝ, и҆ положꙋ̀ ѻ҆́чи моѝ на тѧ̀: а҆́ще же нѝ, ѡ҆ста́ни здѣ̀: сѐ, всѧ̀ землѧ̀ пред̾ лице́мъ твои́мъ є҆́сть: что̀ и҆зво́лиши, и҆ а҆́може восхо́щеши и҆тѝ, та́мѡ и҆дѝ: |
|
5
|
5
|
| τοῦ μάχεσθαι πρὸς τοὺς Χαλδαίους καὶ πληρῶσαι αὐτὴν τῶν νεκρῶν τῶν ἀνθρώπων, οὓς ἐπάταξα ἐν ὀργῇ μου καὶ ἐν θυμῷ μου, καὶ ἀπέστρεψα τὸ πρόσωπόν μου ἀπ’ αὐτῶν περὶ πασῶν τῶν πονηριῶν αὐτῶν· | и҆ возврати́сѧ ко годолі́и, сы́нꙋ а҆хїка́мовꙋ, сы́нꙋ сафа́ню, є҆го́же поста́ви ца́рь вавѷлѡ́нскїй въ землѝ і҆ꙋ́динѣ, и҆ живѝ съ ни́мъ средѣ̀ люді́й, во всѣ́хъ благи́хъ пред̾ ѻ҆чи́ма твои́ма, є҆́же ходи́ти, и҆ ходѝ. И҆ дадѐ є҆мꙋ̀ а҆рхїмагі́ръ пи́щꙋ и҆ да́ры и҆ ѿпꙋстѝ є҆го̀. |
|
6
|
6
|
| ἰδοὺ ἐγὼ ἀνάγω αὐτῇ συνούλωσιν καὶ ἴαμα καὶ φανερώσω αὐτοῖς εἰσακούειν καὶ ἰατρεύσω αὐτὴν καὶ ποιήσω αὐτοῖς εἰρήνην καὶ πίστιν. | И҆ прїи́де і҆еремі́а ко годолі́и сы́нꙋ а҆хїка́мовꙋ въ массифа́ѳъ и҆ сѣ́де средѣ̀ люді́й свои́хъ ѡ҆ста́вшихсѧ на землѝ. |
|
7
|
7
|
| καὶ ἀποστρέψω τὴν ἀποικίαν ᾿Ιούδα καὶ τὴν ἀποικίαν ᾿Ισραὴλ καὶ οἰκοδομήσω αὐτοὺς καθὼς τὸ πρότερον. | И҆ є҆гда̀ оу҆слы́шаша всѝ воевѡ́ды си́лы ꙗ҆́же на селѣ̀, ті́и и҆ си̑лы и҆́хъ, ꙗ҆́кѡ поста́вилъ є҆́сть ца́рь вавѷлѡ́нскїй годолі́ю сы́на а҆хїка́мова (властели́на) над̾ земле́ю, и҆ ꙗ҆́кѡ предадѐ є҆мꙋ̀ мꙋ́жы и҆ жєны̀ и҆ дѣ́ти, и҆ ѿ оу҆бо́гихъ землѝ, и҆̀же не преведе́ни бы́ша въ вавѷлѡ́нъ: |
|
8
|
8
|
| καὶ καθαριῶ αὐτοὺς ἀπὸ πασῶν τῶν ἀδικιῶν αὐτῶν, ὧν ἡμάρτοσάν μοι, καὶ οὐ μὴ μνησθήσομαι ἁμαρτιῶν αὐτῶν, ὧν ἥμαρτόν μοι καὶ ἀπέστησαν ἀπ’ ἐμοῦ. | прїидо́ша ко годолі́и въ массифа́ѳъ і҆сма́илъ сы́нъ наѳані́инъ и҆ і҆ѡана́нъ, и҆ і҆ѡнаѳа́нъ сы́нъ карі́евъ и҆ саре́а сы́нъ ѳанаеме́ѳовъ, и҆ сы́нове ѡ҆фѝ, и҆̀же бѣ́ша и҆з̾ нетѡфа́ѳы, и҆ і҆езоні́а сы́нъ маха́ѳы, ті́и и҆ мꙋ́жїе и҆́хъ. |
|
9
|
9
|
| καὶ ἔσται εἰς εὐφροσύνην καὶ αἴνεσιν καὶ εἰς μεγαλειότητα παντὶ τῷ λαῷ τῆς γῆς, οἵτινες ἀκούσονται πάντα τὰ ἀγαθά, ἃ ἐγὼ ποιήσω, καὶ φοβηθήσονται καὶ πικρανθήσονται περὶ πάντων τῶν ἀγαθῶν καὶ περὶ πάσης τῆς εἰρήνης, ἧς ἐγὼ ποιήσω αὐτοῖς. — | И҆ клѧ́тсѧ и҆̀мъ годолі́а и҆ мꙋжє́мъ и҆́хъ, глаго́лѧ: не оу҆бо́йтесѧ ѿ лица̀ ѻ҆́трѡкъ халде́йскихъ: всели́тесѧ на землѝ и҆ слꙋжи́те царю̀ вавѷлѡ́нскꙋ, и҆ лꙋ́чше ва́мъ бꙋ́детъ: |
|
10
|
10
|
| Οὕτως εἶπε Κύριος· ἔτι ἀκουσθήσεται ἐν τῷ τόπῳ τούτῳ, ᾧ ὑμεῖς λέγετε· ἔρημός ἐστιν ἀπὸ ἀνθρώπων καὶ κτηνῶν, ἐν πόλεσιν ᾿Ιούδα καὶ ἔξωθεν ῾Ιερουσαλήμ, ταῖς ἠρημωμέναις παρὰ τὸ μὴ εἶναι ἄνθρωπον καὶ κτήνη, | и҆ сѐ, а҆́зъ сѣжꙋ̀ въ массифа́ѳѣ, ста́ти проти́вꙋ лицꙋ̀ халде́йскꙋ, и҆̀же а҆́ще прїи́дꙋтъ на ва́съ: вы́ же собери́те вїно̀ и҆ ѻ҆во́щь, и҆ собери́те ма́сло, и҆ влі́йте въ сосꙋ́ды своѧ̑, и҆ всели́тесѧ во гра́ды, ꙗ҆̀же оу҆держа́сте. |
|
11
|
11
|
| φωνὴ εὐφροσύνης καὶ φωνὴ χαρμοσύνης, φωνὴ νυμφίου καὶ φωνὴ νύμφης, φωνὴ λεγόντων· ἐξομολογεῖσθε Κυρίῳ παντοκράτορι, ὅτι χρηστὸς Κύριος, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτοῦ· καὶ εἰσοίσουσι δῶρα εἰς οἶκον Κυρίου, ὅτι ἀποστρέψω πᾶσαν τὴν ἀποικίαν τῆς γῆς ἐκείνης κατὰ τὸ πρότερον, εἶπε Κύριος· | И҆ всѝ і҆ꙋде́є, и҆̀же въ землѝ мѡа́вли и҆ въ сынѣ́хъ а҆ммѡ́нихъ, и҆ и҆̀же во і҆дꙋме́и и҆ и҆̀же во все́й землѝ, оу҆слы́шаша, ꙗ҆́кѡ да́лъ є҆́сть ца́рь вавѷлѡ́нскїй ѡ҆ста́нокъ во і҆ꙋ́дѣ и҆ ꙗ҆́кѡ поста́вилъ є҆́сть над̾ ни́ми годолі́ю сы́на а҆хїка́мова, сы́на сафа́нова. |
|
12
|
12
|
| οὕτως εἶπε Κύριος τῶν δυνάμεων· ἔτι ἔσται ἐν τῷ τόπῳ τούτῳ τῷ ἐρήμῳ παρὰ τὸ μὴ εἶναι ἄνθρωπον καὶ κτῆνος καὶ ἐν πάσαις ταῖς πόλεσιν αὐτοῦ καταλύματα ποιμένων κοιταζόντων πρόβατα· | И҆ прїидо́ша всѝ і҆ꙋде́є ѿ всѣ́хъ мѣ́стъ, въ нѧ́же бѧ́хꙋ оу҆бѣ́гли, и҆ прїидо́ша ко годолі́и въ зе́млю і҆ꙋ́динꙋ въ массифа́ѳъ, и҆ собра́ша вїно̀ и҆ ѻ҆во́щь и҆ ма́сло мно́го ѕѣлѡ̀. |
|
13
|
13
|
| ἐν πόλεσι τῆς ὀρεινῆς καὶ ἐν πόλεσι τῆς Σεφηλὰ καὶ ἐν πόλεσι τῆς Ναγὲβ καὶ ἐν γῇ Βενιαμὶν καὶ ἐν ταῖς κύκλῳ ῾Ιερουσαλὴμ καὶ ἐν πόλεσιν ᾿Ιούδα ἔτι παρελεύσεται πρόβατα ἐπὶ χεῖρα ἀριθμοῦντος, εἶπε Κύριος. | І҆ѡана́нъ же сы́нъ карі́евъ и҆ всѝ воевѡ́ды си́лы, и҆̀же на се́лѣхъ, прїидо́ша ко годолі́и въ массифа́ѳъ |
|
Κεφάλαιο 41
|
Глава́ м҃а
|
|
1
|
1
|
| (Μασ. ΛΔ´) Ο λόγος ὁ γενόμενος πρὸς ῾Ιερεμίαν παρὰ Κυρίου (καὶ Ναβουχοδονόσορ βασιλεὺς Βαβυλῶνος καὶ πᾶν τὸ στρατόπεδον αὐτοῦ καὶ πᾶσα ἡ γῆ ἀρχῆς αὐτοῦ ἐπολέμουν ἐπὶ ῾Ιερουσαλὴμ καὶ ἐπὶ πάσας τὰς πόλεις ᾿Ιούδα) λέγων· | И҆ бы́сть въ седмы́й мцⷭ҇ъ, прїи́де і҆сма́илъ сы́нъ наѳані́инъ сы́на є҆лїса́мова, ѿ ро́да царе́ва, и҆ вельмѡ́жи царє́вы де́сѧть мꙋже́й съ ни́мъ ко годолі́и въ массифа́ѳъ, и҆ ꙗ҆до́ша тꙋ̀ вкꙋ́пѣ хлѣ́бъ. |
|
2
|
2
|
| οὕτως εἶπε Κύριος· βάδισον πρὸς Σεδεκίαν βασιλέα ᾿Ιούδα καὶ ἐρεῖς αὐτῷ· οὕτως εἶπε Κύριος· παραδόσει παραδοθήσεται ἡ πόλις αὕτη εἰς χεῖρας βασιλέως Βαβυλῶνος, καὶ συλλήψεται αὐτὴν καὶ καύσει αὐτὴν ἐν πυρί· | И҆ воста̀ і҆сма́илъ и҆ де́сѧть мꙋже́й и҆̀же съ ни́мъ, и҆ порази́ша годолі́ю мече́мъ, и҆ оу҆би́ша, є҆го́же поста́ви ца́рь вавѷлѡ́нскїй над̾ земле́ю, |
|
3
|
3
|
| καὶ σὺ οὐ μὴ σωθῇς ἐκ χειρὸς αὐτοῦ καὶ συλλήψει συλληφθήσῃ καὶ εἰς χεῖρας αὐτοῦ δοθήσῃ, καὶ ὀφθαλμοί σου τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ ὄψονται καὶ τὸ στόμα αὐτοῦ μετὰ τοῦ στόματός σου λαλήσει, καὶ εἰς Βαβυλῶνα εἰσελεύσῃ. | и҆ всѣ́хъ і҆ꙋде́євъ, и҆̀же бѣ́ша съ ни́мъ въ массифа́ѳѣ, и҆ всѣ́хъ халде́євъ, и҆̀же ѡ҆брѣто́шасѧ та́мѡ, и҆ мꙋже́й вое́нныхъ и҆збѝ і҆сма́илъ. |
|
4
|
4
|
| ἀλλὰ ἄκουσον τὸν λόγον Κυρίου, Σεδεκία βασιλεῦ ᾿Ιούδα· οὕτως λέγει Κύριος· | И҆ бы́сть во вторы́й де́нь по оу҆бїе́нїи годолі́евѣ, и҆ человѣ́къ не оу҆вѣ́дѣ. |
|
5
|
5
|
| ἐν εἰρήνῃ ἀποθανῇ, καὶ ὡς ἔκλαυσαν τοὺς πατέρας σου τοὺς βασιλεύσαντας πρότερόν σου, κλαύσονται καὶ σέ, οὐαὶ Κύριε, καὶ ἕως ᾅδου κόψονταί σε· ὅτι λόγον ἐγὼ ἐλάλησα, εἶπε Κύριος. | И҆ прїидо́ша мꙋ́жїе ѿ сѷхе́ма и҆ ѿ сали́ма и҆ ѿ самарі́и ѻ҆́смьдесѧтъ мꙋже́й, ѡ҆бри́тыми брада́ми и҆ расте́рзаными ри́зами, пла́чꙋщесѧ, и҆ да́ры и҆ ѳѷмїа́мъ въ рꙋкꙋ̀ и҆́хъ, є҆́же внестѝ въ до́мъ гдⷭ҇ень. |
|
6
|
6
|
| καὶ ἐλάλησεν ῾Ιερεμίας πρὸς τὸν βασιλέα Σεδεκίαν πάντας τοὺς λόγους τούτους ἐν ῾Ιερουσαλήμ. | И҆ и҆зы́де проти́вꙋ и҆̀мъ і҆сма́илъ сы́нъ наѳані́евъ ѿ массифы̀: ті́и же и҆дѧ́хꙋ и҆ пла́кахꙋсѧ: и҆ є҆гда̀ срѣ́тесѧ съ ни́ми, речѐ къ ни̑мъ: вни́дите ко годолі́и. |
|
7
|
7
|
| καὶ ἡ δύναμις βασιλέως Βαβυλῶνος ἐπολέμει ἐπὶ ῾Ιερουσαλὴμ καὶ ἐπὶ τὰς πόλεις ᾿Ιούδα, ἐπὶ Λαχὶς καὶ ἐπὶ ᾿Αζηκά, ὅτι αὗται κατελείφθησαν ἐν πόλεσιν ᾿Ιούδα πόλεις ὀχυραί. | И҆ бы́сть, вше́дшымъ и҆̀мъ средѣ̀ гра́да, и҆зсѣчѐ ѧ҆̀ і҆сма́илъ оу҆ кла́дѧзѧ, то́й и҆ мꙋ́жїе, и҆̀же бѣ́ша съ ни́мъ. |
|
8
|
8
|
| ῾Ο λόγος ὁ γενόμενος πρὸς ᾿Ιερεμίαν παρὰ Κυρίου μετὰ τὸ συντελέσαι τὸν βασιλέα Σεδεκίαν διαθήκην πρὸς τὸν λαὸν τοῦ καλέσαι ἄφεσιν, | И҆ ѡ҆брѣто́шасѧ де́сѧть мꙋже́й тꙋ̀ и҆ рѣ́ша і҆сма́илꙋ: не оу҆бі́й на́съ, ꙗ҆́кѡ сꙋ́ть на́мъ и҆мѣ̑нїѧ на ни́вахъ, пшени́ца и҆ ꙗ҆чме́нь, и҆ ме́дъ и҆ ма́сло. И҆ минꙋ̀ и҆̀хъ и҆ не оу҆бѝ и҆̀хъ посредѣ̀ бра́тїй и҆́хъ. |
|
9
|
9
|
| τοῦ ἐξαποστεῖλαι ἕκαστον τὸν παῖδα αὐτοῦ καὶ ἕκαστον τὴν παιδίσκην αὐτοῦ, τὸν ῾Εβραῖον καὶ τὴν ῾Εβραίαν ἐλευθέρους, πρὸς τὸ μὴ δουλεύειν ἄνδρα ἐξ ᾿Ιούδα· | И҆ кла́дѧзь, въ ѻ҆́ньже вве́рже і҆сма́илъ всѧ̑, ꙗ҆̀же и҆збѝ, се́й кла́дѧзь вели́къ є҆́сть, є҆го́же сотворѝ ца́рь а҆́са, ѿ лица̀ ваа́сы царѧ̀ і҆и҃лева, се́й напо́лни і҆сма́илъ оу҆бїе́нными. |
|
10
|
10
|
| καὶ ἐπεστράφησαν πάντες οἱ μεγιστᾶνες καὶ πᾶς ὁ λαὸς οἱ εἰσελθόντες ἐν τῇ διαθήκῃ τοῦ ἀποστεῖλαι ἕκαστον τὸν παῖδα αὐτοῦ καὶ ἕκαστον τὴν παιδίσκην αὐτοῦ καὶ ἐῶσαν | И҆ ѡ҆братѝ і҆сма́илъ всѧ̑ лю́ди ѡ҆ста́вшыѧ въ массифа́ѳѣ и҆ дщє́ри царє́вы, ꙗ҆̀же врꙋчи́лъ а҆рхїмагі́ръ годолі́и сы́нꙋ а҆хїка́мовꙋ, и҆ взѧ̀ и҆̀хъ і҆сма́илъ сы́нъ наѳа́нь: и҆ ѿи́де на ѻ҆́нꙋ странꙋ̀ сынѡ́въ а҆ммѡ́нихъ. |
|
11
|
11
|
| αὐτοὺς εἰς παῖδας καὶ παιδίσκας. | И҆ слы́ша і҆ѡана́нъ сы́нъ карі́евъ и҆ всѝ воевѡ́ды си́лы, и҆̀же съ ни́мъ, всѧ̑ ѕла̑ѧ, ꙗ҆̀же сотворѝ і҆сма́илъ сы́нъ наѳані́евъ, |
|
12
|
12
|
| καὶ ἐγενήθη λόγος Κυρίου πρὸς ῾Ιερεμίαν λέγων· | и҆ приведо́ша всѧ̑ вѡ́ѧ своѧ̑ и҆ и҆дѧ́хꙋ воева́ти на́нь, и҆ ѡ҆брѣто́ша є҆го̀ при водѣ̀ мно́зѣ во гаваѡ́нѣ. |
|
13
|
13
|
| οὕτως εἶπε Κύριος ὁ Θεὸς ᾿Ισραήλ· ἐγὼ διεθέμην διαθήκην πρὸς τοὺς πατέρας ὑμῶν ἐν τῇ ἡμέρᾳ, ᾗ ἐξειλάμην αὐτοὺς ἐκ γῆς Αἰγύπτου, ἐξ οἴκου δουλείας, λέγων· | И҆ бы́сть, є҆гда̀ оу҆ви́дѣша всѝ лю́дїе, и҆̀же со і҆сма́иломъ, і҆ѡана́на сы́на карі́ева и҆ всѧ̑ воевѡ́ды си́лы, и҆̀же бы́ша съ ни́мъ, возра́довашасѧ: |
|
14
|
14
|
| ὅταν πληρωθῇ ἓξ ἔτη, ἀποστελεῖς τὸν ἀδελφόν σου τὸν ῾Εβραῖον, ὃς παραθήσεταί σοι· καὶ ἐργᾶταί σοι ἓξ ἔτη, καὶ ἐξαποστελεῖς αὐτὸν ἐλεύθερον. καὶ οὐκ ἤκουσάν μου καὶ οὐκ ἔκλιναν τὸ οὖς αὐτῶν. | и҆ возврати́шасѧ всѝ лю́дїе, и҆̀хже плѣнѝ і҆сма́илъ ѿ массифы̀, и҆ возврати́вшесѧ ѿидо́ша ко і҆ѡана́нꙋ сы́нꙋ карі́евꙋ. |
|
15
|
15
|
| καὶ ἐπέστρεψαν σήμερον ποιῆσαι τὸ εὐθὲς πρὸ ὀφθαλμῶν μου τοῦ καλέσαι ἄφεσιν ἕκαστον τοῦ πλησίον αὐτοῦ καὶ συνετέλεσαν διαθήκην κατὰ πρόσωπόν μου ἐν τῷ οἴκῳ, οὗ ἐπεκλήθη τὸ ὄνομά μου ἐπ’ αὐτῷ. | І҆сма́илъ же оу҆цѣлѣ̀ со ѻ҆смїю̀ мꙋ̑жи ѿ лица̀ і҆ѡана́нѧ и҆ и҆́де ко сынѡ́мъ а҆ммѡ̑нимъ. |
|
16
|
16
|
| καὶ ἐπεστρέψατε καὶ ἐβεβηλώσατε τὸ ὄνομά μου τοῦ ἐπιστρέψαι ἕκαστον τὸν παῖδα αὐτοῦ καὶ ἕκαστον τὴν παιδίσκην αὐτοῦ, οὓς ἐξαπεστείλατε ἐλευθέρους τῇ ψυχῇ αὐτῶν, τοῦ εἶναι ὑμῖν εἰς παῖδας καὶ παιδίσκας. | И҆ взѧ̀ і҆ѡана́нъ и҆ всѝ воевѡ́ды си́лы, и҆̀же съ ни́мъ, всѧ̑ ѡ҆ста́вшыѧсѧ лю́ди, и҆̀хже возвратѝ ѿ і҆сма́ила сы́на наѳа́нѧ и҆з̾ массифа́ѳа, повнегда̀ оу҆бѝ годолі́ю, сы́на а҆хїка́млѧ, мꙋ́жы си̑льны на ра́ти, и҆ жєны̀, и҆ ѡ҆ста́нки, и҆ ка́женики, и҆̀хже ѡ҆братѝ ѿ гаваѡ́на, |
|
17
|
17
|
| διὰ τοῦτο οὕτως εἶπε Κύριος· ὑμεῖς οὐκ ἠκούσατέ μου τοῦ καλέσαι ἄφεσιν ἕκαστος πρὸς τὸν πλησίον αὐτοῦ· ἰδοὺ ἐγὼ καλῶ ἄφεσιν ὑμῖν εἰς μάχαιραν καὶ εἰς τὸν θάνατον καὶ εἰς τὸν λιμὸν καὶ δώσω ὑμᾶς εἰς διασπορὰν πάσαις ταῖς βασιλείαις τῆς γῆς. | и҆ и҆до́ша, и҆ сѣдо́ша на землѝ вирѡѳоа́мли, ꙗ҆́же ко виѳлее́мꙋ, є҆́же и҆тѝ и҆ вни́ти во є҆гѵ́петъ ѿ лица̀ халде́йска: поне́же оу҆боѧ́шасѧ ѿ лица̀ и҆́хъ: |
|
18
|
18
|
| καὶ δώσω τοὺς ἄνδρας τοὺς παρεληλυθότας τὴν διαθήκην μου, τοὺς μὴ στήσαντας τὴν διαθήκην μου, ἣν ἐποίησαν κατὰ πρόσωπόν μου, τὸν μόσχον, ὃν ἐποίησαν ἐργάζεσθαι αὐτῷ, | ꙗ҆́кѡ оу҆бѝ і҆сма́илъ годолі́ю, є҆го́же поста́ви ца́рь вавѷлѡ́нскїй на землѝ і҆ꙋ́динѣ. |
|
19
|
|
| τοὺς ἄρχοντας ᾿Ιούδα καὶ τοὺς δυνάστας καὶ τοὺς ἱερεῖς καὶ τὸν λαόν, | |
|
20
|
|
| καὶ δώσω αὐτοὺς τοῖς ἐχθροῖς αὐτῶν καὶ ἔσται τὰ θνησιμαῖα αὐτῶν βρῶσις τοῖς πετεινοῖς τοῦ οὐρανοῦ καὶ τοῖς θηρίοις τῆς γῆς. | |
|
21
|
|
| καὶ τὸν Σεδεκίαν βασιλέα τῆς ᾿Ιουδαίας καὶ τοὺς ἄρχοντας αὐτῶν δώσω εἰς χεῖρας ἐχθρῶν αὐτῶν, καὶ δύναμις βασιλέως Βαβυλῶνος τοῖς ἀποτρέχουσιν ἀπ’ αὐτῶν. | |
|
22
|
|
| ἰδοὺ ἐγὼ συντάσσω, φησὶ Κύριος, καὶ ἐπιστρέψω αὐτοὺς εἰς τὴν γῆν ταύτην, καὶ πολεμήσουσιν ἐπ’ αὐτὴν καὶ λήψονται αὐτὴν καὶ κατακαύσουσιν αὐτὴν ἐν πυρὶ καὶ τὰς πόλεις ᾿Ιούδα, καὶ δώσω αὐτὰς ἐρήμους ἀπὸ τῶν κατοικούντων. | |
|
Κεφάλαιο 42
|
Глава́ м҃в
|
|
1
|
1
|
| (Μασ. ΛΕ´) Ο λόγος ὁ γενόμενος πρὸς ῾Ιερεμίαν παρὰ Κυρίου ἐν ἡμέραις ᾿Ιωακεὶμ βασιλέως ᾿Ιούδα λέγων· | И҆ прїидо́ша всѝ воевѡ́ды си́лы, и҆ і҆ѡана́нъ сы́нъ карі́евъ и҆ а҆зарі́а сы́нъ маасе́евъ, и҆ всѝ лю́дїе ѿ ма́ла и҆ до вели́ка |
|
2
|
2
|
| βάδισον εἰς οἶκον ᾿Αρχαβεὶν καὶ ἄξεις αὐτοὺς εἰς οἶκον Κυρίου, εἰς μίαν τῶν αὐλῶν, καὶ ποτιεῖς αὐτοὺς οἶνον. | ко і҆еремі́и прⷪ҇ро́кꙋ и҆ реко́ша є҆мꙋ̀: да паде́тъ моли́тва на́ша пред̾ лице́мъ твои́мъ, и҆ помоли́сѧ ѿ на́съ ко гдⷭ҇еви бг҃ꙋ твоемꙋ̀ ѡ҆ ѡ҆ста́вшихсѧ си́хъ: ꙗ҆́кѡ ѡ҆ста́сѧ ма́лѡ на́съ ѿ мно́гихъ, ꙗ҆́коже ѻ҆́чи твоѝ ви́дѧтъ: |
|
3
|
3
|
| καὶ ἐξήγαγον τὸν ᾿Ιεζονίαν υἱὸν ῾Ιερεμίου υἱοῦ Χαβασὶν καὶ τοὺς ἀδελφοὺς αὐτοῦ καὶ τοὺς υἱοὺς αὐτοῦ καὶ πᾶσαν τὴν οἰκίαν ᾿Αρχαβεὶν | и҆ да возвѣсти́тъ на́мъ гдⷭ҇ь бг҃ъ тво́й пꙋ́ть, по немꙋ́же по́йдемъ, и҆ сло́во, є҆́же сотвори́мъ. |
|
4
|
4
|
| καὶ εἰσήγαγον αὐτοὺς εἰς οἶκον Κυρίου εἰς τὸ παστοφόριον υἱῶν ᾿Ανανίου, υἱοῦ Γοδολίου ἀνθρώπου τοῦ Θεοῦ, ὅ ἐστιν ἐγγὺς τοῦ οἴκου τῶν ἀρχόντων τῶν ἐπάνω τοῦ οἴκου Μαασαίου υἱοῦ Σελώμ, τοῦ φυλάσσοντος τὴν αὐλήν, | И҆ речѐ и҆̀мъ і҆еремі́а прⷪ҇ро́къ: слы́шахъ: сѐ, а҆́зъ помолю́сѧ ѡ҆ ва́съ гдⷭ҇еви бг҃ꙋ на́шемꙋ по словесє́мъ ва́шымъ: и҆ бꙋ́детъ, сло́во, є҆́же ѿвѣща́етъ гдⷭ҇ь, повѣ́мъ ва́мъ и҆ не потаю̀ ѿ ва́съ словесѐ. |
|
5
|
5
|
| καὶ ἔδωκα κατὰ πρόσωπον αὐτῶν κεράμιον οἴνου καὶ ποτήρια καὶ εἶπα· πίετε οἶνον. | Ті́и же реко́ша і҆еремі́и: бꙋ́ди гдⷭ҇ь въ на́съ по́слꙋхъ правди́въ и҆ вѣ́ренъ, ꙗ҆́кѡ по всемꙋ̀ сло́вꙋ, є҆́же а҆́ще по́слетъ гдⷭ҇ь къ на́мъ, та́кѡ сотвори́мъ: |
|
6
|
6
|
| καὶ εἶπαν· οὐ μὴ πίωμεν οἶνον, ὅτι ᾿Ιωναδὰβ υἱὸς Ρηχὰβ ὁ πατὴρ ἡμῶν ἐνετείλατο ἡμῖν λέγων· οὐ μὴ πίετε οἶνον, ὑμεῖς καὶ οἱ υἱοὶ ὑμῶν ἕως αἰῶνος. | а҆́ще добро̀ и҆ а҆́ще ѕло̀, гла́са гдⷭ҇а на́шегѡ, къ немꙋ́же мы̀ посыла́емъ тѧ̀, послꙋ́шаемъ, да лꙋ́чше на́мъ бꙋ́детъ, ꙗ҆́кѡ послꙋ́шаемъ гла́са гдⷭ҇а бг҃а на́шегѡ. |
|
7
|
7
|
| καὶ οἰκίας οὐ μὴ οἰκοδομήσητε καὶ σπέρμα οὐ μὴ σπείρητε, καὶ ἀμπελὼν οὐκ ἔσται ὑμῖν, ὅτι ἐν σκηναῖς οἰκήσετε πάσας τὰς ἡμέρας ὑμῶν, ὅπως ἂν ζήσητε ἡμέρας πολλὰς ἐπὶ τῆς γῆς, ἐφ’ ἧς διατρίβετε ὑμεῖς ἐπ’ αὐτῆς. | И҆ є҆гда̀ сконча́шасѧ де́сѧть дні́й, бы́сть сло́во гдⷭ҇не ко і҆еремі́и. |
|
8
|
8
|
| καὶ ἠκούσαμεν τῆς φωνῆς ᾿Ιωναδὰβ τοῦ πατρὸς ἡμῶν πρὸς τὸ μὴ πιεῖν οἶνον πάσας τὰς ἡμέρας ἡμῶν, ἡμεῖς καὶ αἱ γυναῖκες ἡμῶν καὶ οἱ υἱοὶ ἡμῶν καὶ αἱ θυγατέρες ἡμῶν, | И҆ призва̀ і҆ѡана́на сы́на карі́ева и҆ воевѡ́ды си́лы, и҆̀же съ ни́мъ бы́ша, и҆ всѧ̑ лю́ди ѿ ма́ла и҆ до вели́ка, |
|
9
|
9
|
| καὶ πρὸς τὸ μὴ οἰκοδομεῖν οἰκίας τοῦ κατοικεῖν ἐκεῖ, καὶ ἀμπελὼν καὶ ἀγρὸς καὶ σπέρμα οὐκ ἐγένετο ἡμῖν, | и҆ речѐ и҆̀мъ: та́кѡ речѐ гдⷭ҇ь бг҃ъ і҆и҃левъ, къ немꙋ́же посыла́сте мѧ̀, да прострꙋ̀ моли̑твы ва́шѧ пред̾ ни́мъ: |
|
10
|
10
|
| καὶ ᾠκήσαμεν ἐν σκηναῖς καὶ ἠκούσαμεν καὶ ἐποιήσαμεν κατὰ πάντα, ἃ ἐνετείλατο ἡμῖν ᾿Ιωναδὰβ ὁ πατὴρ ἡμῶν. | а҆́ще сѣдѧ́ще сѧ́дете на землѝ се́й, то̀ сози́ждꙋ ва́съ, а҆ не разорю̀, и҆ насаждꙋ̀ ва́съ, а҆ не и҆сто́ргнꙋ, ꙗ҆́кѡ преста́хъ ѿ ѕѡ́лъ, ꙗ҆̀же сотвори́хъ ва́мъ. |
|
11
|
11
|
| καὶ ἐγενήθη ὅτε ἀνέβη Ναβουχοδονόσορ ἐπὶ τὴν γῆν, καὶ εἴπαμεν· εἰσέλθατε καὶ εἰσέλθωμεν εἰς ῾Ιερουσαλὴμ ἀπὸ προσώπου τῆς δυνάμεως τῶν Χαλδαίων καὶ ἀπὸ προσώπου τῆς δυνάμεως τῶν ᾿Ασσυρίων, καὶ ᾠκοῦμεν ἐκεῖ. | Не оу҆бо́йтесѧ ѿ лица̀ царѧ̀ вавѷлѡ́нска, є҆го́же вы̀ боите́сѧ: ѿ лица̀ є҆гѡ̀ не оу҆бо́йтесѧ, речѐ гдⷭ҇ь: ꙗ҆́кѡ а҆́зъ съ ва́ми є҆́смь, є҆́же и҆збавлѧ́ти ва́съ и҆ сп҃са́ти ва́съ ѿ рꙋкѝ є҆гѡ̀: |
|
12
|
12
|
| καὶ ἐγένετο λόγος Κυρίου πρός με λέγων· | и҆ да́мъ ва́мъ млⷭ҇ть и҆ поми́лꙋю ва́съ и҆ возвращꙋ̀ ва́съ на зе́млю ва́шꙋ. |
|
13
|
13
|
| οὕτως λέγει Κύριος· πορεύου καὶ εἰπὸν ἀνθρώπῳ ᾿Ιούδα καὶ τοῖς κατοικοῦσιν ῾Ιερουσαλήμ· οὐ μὴ λάβητε παιδείαν τοῦ ἀκούειν τοὺς λόγους μου; | А҆́ще же рече́те вы̀: не сѧ́демъ на землѝ се́й, є҆́же не слы́шати гла́са гдⷭ҇а бг҃а на́шегѡ, |
|
14
|
14
|
| ἔστησαν ρῆμα υἱοὶ ᾿Ιωναδάβ, υἱοῦ Ρηχάβ, ὃ ἐνετείλατο τοῖς τέκνοις αὐτοῦ πρὸς τὸ μὴ πιεῖν οἴνον, καὶ οὐκ ἐπίοσαν· καὶ ἐγὼ ἐλάλησα πρὸς ὑμᾶς ὄρθρου, καὶ οὐκ ἠκούσατε. | глаго́люще: ника́кѡ, но въ зе́млю є҆гѵ́петскꙋ вни́демъ, и҆ не оу҆́зримъ ра́ти, и҆ гла́са трꙋ́бнагѡ не оу҆слы́шимъ, и҆ ѡ҆ хлѣ́бѣхъ не вза́лчемъ, и҆ та́мѡ всели́мсѧ: |
|
15
|
15
|
| καὶ ἀπέστειλα πρὸς ὑμᾶς τοὺς παῖδάς μου τοὺς προφήτας λέγων· ἀποστράφητε ἕκαστος ἀπὸ τῆς ὁδοῦ αὐτοῦ τῆς πονηρᾶς καὶ βελτίω ποιήσατε τὰ ἐπιτηδεύματα ὑμῶν καὶ οὐ πορεύσεσθε ὀπίσω θεῶν ἑτέρων τοῦ δουλεύειν αὐτοῖς, καὶ οἰκήσετε ἐπὶ τῆς γῆς, ἧς ἔδωκα ὑμῖν καὶ τοῖς πατράσιν ὑμῶν· καὶ οὐκ ἐκλίνατε τὰ ὦτα ὑμῶν καὶ οὐκ εἰσηκούσατε. | тогѡ̀ ра́ди слы́шите сло́во гдⷭ҇не, ѡ҆ста́вшїи і҆ꙋ̑дины, та́кѡ речѐ гдⷭ҇ь вседержи́тель, бг҃ъ і҆и҃левъ: а҆́ще вы̀ дади́те лицѐ ва́ше во є҆гѵ́петъ и҆ вни́дете та́мѡ жи́ти, |
|
16
|
16
|
| καὶ ἔστησαν υἱοὶ ᾿Ιωναδὰβ υἱοῦ Ρηχὰβ τὴν ἐντολὴν τοῦ πατρὸς αὐτῶν, ὁ δὲ λαὸς οὗτος οὐκ ἤκουσέ μου. | и҆ бꙋ́детъ, ме́чь, є҆гѡ́же вы̀ боите́сѧ ѿ лица̀ є҆гѡ̀, ѡ҆брѧ́щетъ вы̀ во є҆гѵ́птѣ, и҆ гла́дъ, ѿ негѡ́же вы̀ ѡ҆пасе́нїе и҆́мате ѿ лица̀ є҆гѡ̀, пости́гнетъ вы̀ в̾слѣ́дъ ва́съ во є҆гѵ́птѣ, и҆ та́мѡ и҆́змрете вы̀. |
|
17
|
17
|
| διὰ τοῦτο οὕτως εἶπε Κύριος· ἰδοὺ ἐγὼ φέρω ἐπὶ ᾿Ιούδαν καὶ ἐπὶ τοὺς κατοικοῦντας ῾Ιερουσαλὴμ πάντα τὰ κακά, ἃ ἐλάλησα ἐπ’ αὐτούς. | И҆ бꙋ́дꙋтъ всѝ мꙋ́жїе и҆ всѝ и҆ноплемє́нницы положи́вшїи лицѐ своѐ на зе́млю є҆гѵ́петскꙋ жи́ти та́мѡ, ѡ҆скꙋдѣ́ютъ гла́домъ и҆ мече́мъ, и҆ бꙋ́детъ ѿ ни́хъ ни є҆ди́нъ спаса́емь ѿ ѕѡ́лъ, ꙗ҆̀же а҆́зъ наведꙋ̀ на нѧ̀. |
|
18
|
18
|
| διὰ τοῦτο οὕτως εἶπε Κύριος· ἐπειδὴ ἤκουσαν υἱοὶ ᾿Ιωναδὰβ υἱοῦ Ρηχὰβ τὴν ἐντολὴν τοῦ πατρὸς αὐτῶν ποιεῖν καθότι ἐνετείλατο αὐτοῖς ὁ πατὴρ αὐτῶν, | Ꙗ҆́кѡ та́кѡ речѐ гдⷭ҇ь си́лъ, бг҃ъ і҆и҃левъ: ꙗ҆́коже вска́па ꙗ҆́рость моѧ̀ на живꙋ́щыѧ во і҆ерⷭ҇ли́мѣ, та́кѡ вска́плетъ ꙗ҆́рость моѧ̀ на ва́съ, вше́дшымъ ва́мъ во є҆гѵ́петъ: и҆ бꙋ́дете въ непроходи̑маѧ и҆ подрꙋ́чни, и҆ въ клѧ́твꙋ и҆ во оу҆кори́знꙋ, и҆ не оу҆́зрите ктомꙋ̀ мѣ́ста сегѡ̀. |
|
19
|
19
|
| οὐ μὴ ἐκλίπῃ ἀνὴρ τῶν υἱῶν ᾿Ιωναδὰβ υἱοῦ Ρηχὰβ παρεστηκὼς κατὰ πρόσωπόν μου πάσας τὰς ἡμέρας τῆς γῆς. | Сїѧ̑ гл҃а гдⷭ҇ь на ва́съ ѡ҆ста́вшихсѧ ѿ і҆ꙋ́ды: не входи́те во є҆гѵ́петъ. И҆ нн҃ѣ вѣ́дѧще оу҆вѣ́даете, ꙗ҆́кѡ засвидѣ́телствовахъ ва́мъ дне́сь: |
|
Κεφάλαιο 43
|
Глава́ м҃г
|
|
1
|
1
|
| (Μασ. ΛΣΤ´) ΕΝ τῷ ἐνιαυτῷ τῷ τετάρτῳ ᾿Ιωακεὶμ υἱοῦ ᾿Ιωσία βασιλέως ᾿Ιούδα ἐγενήθη λόγος Κυρίου πρός με λέγων· | И҆ бы́сть, є҆гда̀ преста̀ і҆еремі́а глаго́лѧ къ лю́демъ всѧ̑ словеса̀ гдⷭ҇нѧ, ꙗ҆̀же посла̀ гдⷭ҇ь къ ни̑мъ, |
|
2
|
2
|
| λάβε σεαυτῷ χαρτίον βιβλίου καὶ γράψον ἐπ’ αὐτοῦ πάντας τοὺς λόγους, οὓς ἐλάλησα πρὸς σὲ ἐπὶ ῾Ιερουσαλὴμ καὶ ἐπὶ ᾿Ιούδα καὶ ἐπὶ πάντα τὰ ἔθνη, ἀφ’ ἧς ἡμέρας λαλήσαντός μου πρὸς σέ, ἀφ’ ἡμερῶν ᾿Ιωσία βασιλέως ᾿Ιούδα καὶ ἕως τῆς ἡμέρας ταύτης· | и҆ речѐ а҆зарі́а сы́нъ маасе́евъ и҆ і҆ѡана́нъ сы́нъ карі́евъ и҆ всѝ мꙋ́жїе презо́рливїи ко і҆еремі́и, глаго́люще: лже́ши, не посла́ тѧ къ на́мъ гдⷭ҇ь бг҃ъ на́шъ глаго́лати: не входи́те во є҆гѵ́петъ жи́ти та́мѡ: |
|
3
|
3
|
| ἴσως ἀκούσεται ὁ οἶκος ᾿Ιούδα πάντα τὰ κακά, ἃ ἐγὼ λογίζομαι ποιῆσαι αὐτοῖς, ἵνα ἀποστρέψωσιν ἀπὸ τῆς ὁδοῦ αὐτῶν τῆς πονηρᾶς, καὶ ἵλεως ἔσομαι ταῖς ἀδικίαις αὐτῶν καὶ ταῖς ἁμαρτίαις αὐτῶν. | но варꙋ́хъ сы́нъ нирі́инъ под̾ꙋща́етъ тѧ̀ на на́съ, да на́съ вда́си въ рꙋ́цѣ халдє́йстѣ оу҆мори́ти на́съ и҆ превестѝ на́съ въ вавѷлѡ́нъ. |
|
4
|
4
|
| καὶ ἐκάλεσεν ῾Ιερεμίας τὸν Βαροὺχ υἱὸν Νηρίου, καὶ ἔγραψεν ἀπὸ στόματος ῾Ιερεμίου πάντας τοὺς λόγους Κυρίου, οὓς ἐχρημάτισε πρὸς αὐτόν, εἰς χαρτίον βιβλίου. | И҆ не послꙋ́ша і҆ѡана́нъ и҆ всѝ воевѡ́ды си́лы и҆ всѝ лю́дїе (не послꙋ́шаша) гла́са гдⷭ҇нѧ, є҆́же жи́ти на землѝ і҆ꙋ́динѣ. |
|
5
|
5
|
| καὶ ἐνετείλατο ῾Ιερεμίας τῷ Βαροὺχ λέγων· ἐγὼ φυλάσσομαι, οὐ μὴ δύνωμαι εἰσελθεῖν εἰς οἶκον Κυρίου. | И҆ взѧ̀ і҆ѡана́нъ и҆ всѝ воевѡ́ды си́лы всѧ̑ ѡ҆ста́вшыѧ і҆ꙋ̑дины, возвращє́ныѧ ѿ всѣ́хъ ꙗ҆зы́кѡвъ, а҆́може разсѣ́ѧни бы́ша, є҆́же жи́ти на землѝ і҆ꙋ́динѣ, |
|
6
|
6
|
| καὶ ἀναγνώσῃ ἐν τῷ χαρτίῳ τούτῳ εἰς τὰ ὦτα τοῦ λαοῦ ἐν οἴκῳ Κυρίου ἐν ἡμέρᾳ νηστείας, καὶ ἐν ὠσὶ παντὸς ᾿Ιούδα τῶν ἐρχομένων ἐκ πόλεων αὐτῶν ἀναγνώσῃ αὐτοῖς· | мꙋ́жы си̑льныѧ и҆ жєны̀, и҆ младе́нцы и҆ дщє́ри царє́вы, и҆ дꙋ́шы, ꙗ҆̀же ѡ҆ста́ви навꙋзарда́нъ воево́да си́лы со годолі́емъ сы́номъ а҆хїка́мовымъ сы́на сафа́нова, и҆ і҆еремі́ю прⷪ҇ро́ка, и҆ варꙋ́ха сы́на нирі́ина, |
|
7
|
7
|
| ἴσως πεσεῖται ἔλεος αὐτῶν κατὰ πρόσωπον Κυρίου, καὶ ἀποστρέψουσιν ἐκ τῆς ὁδοῦ αὐτῶν τῆς πονηρᾶς, ὅτι μέγας ὁ θυμὸς καὶ ἡ ὀργὴ Κυρίου, ἣν ἐλάλησεν ἐπὶ τὸν λαὸν τοῦτον. | и҆ внидо́ша во є҆гѵ́петъ, ꙗ҆́кѡ не послꙋ́шаша гла́са гдⷭ҇нѧ, и҆ внидо́ша во тафна́съ. |
|
8
|
8
|
| καὶ ἐποίησε Βαροὺχ κατὰ πάντα, ἃ ἐνετείλατο αὐτῷ ῾Ιερεμίας, τοῦ ἀναγνῶναι ἐν τῷ βιβλίῳ τοὺς λόγους Κυρίου ἐν οἴκῳ Κυρίου. | И҆ бы́сть сло́во гдⷭ҇не ко і҆еремі́и во тафна́сѣ гл҃ѧ: |
|
9
|
9
|
| καὶ ἐγενήθη ἐν τῷ ἔτει τῷ ὀγδόῳ τῷ βασιλεῖ ᾿Ιωακεὶμ ἐν τῷ μηνὶ τῷ ἐνάτῳ, ἐξεκκλησίασαν νηστείαν κατὰ πρόσωπον Κυρίου πᾶς ὁ λαὸς ἐν ῾Ιερουσαλὴμ καὶ οἶκος ᾿Ιούδα. | возмѝ себѣ̀ ка́мєни вели̑ки и҆ скры́й ѧ҆̀ пред̾ враты̀ до́мꙋ фараѡ́нѧ во тафна́сѣ пред̾ ѻ҆чи́ма мꙋже́й і҆ꙋ́диныхъ, и҆ рече́ши къ ни̑мъ: |
|
10
|
10
|
| καὶ ἀνεγίνωσκε Βαροὺχ ἐν τῷ βιβλίῳ τοὺς λόγους ῾Ιερεμίου ἐν οἴκῳ Κυρίου, ἐν οἴκῳ Γαμαρίου, υἱοῦ Σαφὰν τοῦ γραμματέως, ἐν τῇ αὐλῇ τῇ ἐπάνω ἐν προθύροις πύλης τοῦ οἴκου Κυρίου τῆς καινῆς καὶ ἐν ὠσὶ παντὸς τοῦ λαοῦ. | та́кѡ гл҃етъ гдⷭ҇ь си́лъ, бг҃ъ і҆и҃левъ: сѐ, а҆́зъ послю̀ и҆ приведꙋ̀ навꙋходоно́сора царѧ̀ вавѷлѡ́нска раба̀ моего̀, и҆ поста́витъ престо́лъ сво́й на ка́менїихъ си́хъ, и҆̀хже скры́лъ є҆сѝ, и҆ воздви́гнетъ ѻ҆рꙋ́жїе своѐ на нѧ̀, |
|
11
|
11
|
| καὶ ἤκουσε Μιχαίας υἱὸς Γαμαρίου υἱοῦ Σαφὰν ἅπαντας τοὺς λόγους Κυρίου ἐκ τοῦ βιβλίου· | и҆ вни́детъ и҆ порази́тъ зе́млю є҆гѵ́петскꙋ: и҆̀хже на сме́рть, на сме́рть, и҆ и҆̀хже на преселе́нїе, на преселе́нїе, а҆ и҆̀хже под̾ ме́чь, под̾ ме́чь: |
|
12
|
12
|
| καὶ κατέβη εἰς οἰκίαν τοῦ βασιλέως, εἰς τὸν οἶκον τοῦ γραμματέως, καὶ ἰδοὺ ἐκεῖ πάντες οἱ ἄρχοντες ἐκάθηντο, ᾿Ελισαμὰ ὁ γραμματεὺς καὶ Δαλαίας υἱὸς Σελεμίου καὶ ᾿Ελνάθαν υἱὸς ᾿Ακχοβὼρ καὶ Γαμαρίας υἱὸς Σαφὰν καὶ Σεδεκίας υἱὸς ᾿Ανανίου καὶ πάντες οἱ ἄρχοντες, | и҆ пожже́тъ ѻ҆гне́мъ до́мы богѡ́въ и҆́хъ, и҆ пожже́тъ ѧ҆̀, и҆ пресели́тъ ѧ҆̀, и҆ покры́етъ зе́млю є҆гѵ́петскꙋю, ꙗ҆́коже покрыва́етсѧ пастꙋ́хъ ри́зою свое́ю: и҆ и҆зы́детъ ѿтꙋ́дꙋ съ ми́ромъ |
|
13
|
13
|
| καὶ ἀνήγγειλεν αὐτοῖς Μιχαίας πάντας τοὺς λόγους, οὓς ἤκουσεν ἀναγινώσκοντος Βαροὺχ εἰς τὰ ὦτα τοῦ λαοῦ. | и҆ сокрꙋши́тъ столпы̀ и҆лїꙋпо́лѧ [со́лнечнагѡ гра́да], и҆́же во є҆гѵ́птѣ, и҆ до́мы богѡ́въ є҆гѵ́петскихъ пожже́тъ ѻ҆гне́мъ. |
|
14
|
|
| καὶ ἀπέστειλαν πάντες οἱ ἄρχοντες πρὸς Βαροὺχ υἱὸν Νηρίου τὸν ᾿Ιουδὶν υἱὸν Ναθανίου, υἱοῦ Σελεμίου, υἱοῦ Χουσί, λέγοντες· τὸ χαρτίον, ἐν ᾧ σὺ ἀναγινώσκεις ἐν αὐτῷ ἐν ὠσὶ τοῦ λαοῦ, λάβε αὐτὸ εἰς τὴν χεῖρά σου καὶ ἧκε· καὶ ἔλαβε Βαροὺχ τὸ χαρτίον καὶ κατέβη πρὸς αὐτούς. | |
|
15
|
|
| καὶ εἶπαν αὐτῷ· πάλιν ἀνάγνωθι εἰς τὰ ὦτα ἡμῶν· καὶ ἀνέγνω Βαρούχ. | |
|
16
|
|
| καὶ ἐγενήθη ὡς ἤκουσαν πάντας τοὺς λόγους, συνεβουλεύσαντο ἕκαστος πρὸς τὸν πλησίον αὐτοῦ καὶ εἶπον· ἀναγγέλλοντες ἀναγγείλωμεν τῷ βασιλεῖ ἅπαντας τοὺς λόγους τούτους. | |
|
17
|
|
| καὶ τὸν Βαροὺχ ἠρώτησαν λέγοντες· πόθεν ἔγραψας πάντας τοὺς λόγους τούτους; | |
|
18
|
|
| καὶ εἶπε Βαρούχ· ἀπὸ στόματος αὐτοῦ ἀνήγγειλέ μοι ῾Ιερεμίας πάντας τοὺς λόγους τούτους, καὶ ἔγραφον ἐν βιβλίῳ. | |
|
19
|
|
| καὶ εἶπον τῷ Βαρούχ· βάδισον καὶ κατακρύβηθι σὺ καὶ ῾Ιερεμίας· ἄνθρωπος μὴ γνώτω ποῦ ὑμεῖς. | |
|
20
|
|
| καὶ εἰσῆλθον πρὸς τὸν βασιλέα εἰς τὴν αὐλήν, καὶ τὸ χαρτίον ἔδωκαν φυλάσσειν ἐν οἴκῳ ᾿Ελισαμά, καὶ ἀνήγγειλαν τῷ βασιλεῖ πάντας τοὺς λόγους τούτους. | |
|
21
|
|
| καὶ ἀπέστειλεν ὁ βασιλεὺς τὸν ᾿Ιουδὶν λαβεῖν τὸ χαρτίον, καὶ ἔλαβεν αὐτὸ ἐξ οἴκου ᾿Ελισαμά· καὶ ἀνέγνω ᾿Ιουδὶν εἰς τὰ ὦτα τοῦ βασιλέως καὶ εἰς τὰ ὦτα πάντων τῶν ἀρχόντων τῶν ἑστηκότων περὶ τὸν βασιλέα. | |
|
22
|
|
| καὶ ὁ βασιλεὺς ἐκάθητο ἐν οἴκῳ χειμερινῷ καὶ ἐσχάρα πυρὸς κατὰ πρόσωπον αὐτοῦ. | |
|
23
|
|
| καὶ ἐγενήθη ἀναγινώσκοντος ᾿Ιουδὶν τρεῖς σελίδας καὶ τέσσαρας, ἀπέτεμεν αὐτὰς τῷ ξυρῷ τοῦ γραμματέως καὶ ἔρριπτεν εἰς τὸ πῦρ τὸ ἐπὶ τῆς ἐσχάρας, ἕως ἐξέλιπε πᾶς ὁ χάρτης εἰς τὸ πῦρ τὸ ἐπὶ τῆς ἐσχάρας. | |
|
24
|
|
| καὶ οὐκ ἐζήτησαν καὶ οὐ διέρρηξαν τὰ ἱμάτια αὐτῶν ὁ βασιλεὺς καὶ οἱ παῖδες αὐτοῦ οἱ ἀκούοντες πάντας τοὺς λόγους τούτους. | |
|
25
|
|
| καὶ ᾿Ελνάθαν καὶ Γοθολίας καὶ Γαμαρίας ὑπέθεντο τῷ βασιλεῖ πρὸς τὸ μὴ κατακαῦσαι τὸ χαρτίον. | |
|
26
|
|
| καὶ ἐνετείλατο ὁ βασιλεὺς τῷ ῾Ιερεμεὴλ υἱῷ τοῦ βασιλέως καὶ τῷ Σαραίᾳ υἱῷ ᾿Εσριὴλ συλλαβεῖν τὸν Βαροὺχ καὶ τὸν ῾Ιερεμίαν· καὶ κατεκρύβησαν. | |
|
27
|
|
| Καὶ ἐγένετο λόγος Κυρίου πρὸς ῾Ιερεμίαν μετὰ τὸ κατακαῦσαι τὸν βασιλέα τὸ χαρτίον, πάντας τοὺς λόγους, οὓς ἔγραψε Βαροὺχ ἀπὸ στόματος ῾Ιερεμίου λέγων· | |
|
28
|
|
| πάλιν λάβε σὺ χαρτίον ἕτερον καὶ γράψον πάντας τοὺς λόγους τοὺς ὄντας ἐπὶ τοῦ χαρτίου, οὓς κατέκαυσεν ὁ βασιλεὺς ᾿Ιωακείμ. | |
|
29
|
|
| καὶ ἐρεῖς· οὕτως εἶπε Κύριος· σὺ κατέκαυσας τὸ χαρτίον τοῦτο λέγων· διατί ἔγραψας ἐπ’ αὐτῷ λέγων· εἰσπορευόμενος εἰσπορεύσεται βασιλεὺς Βαβυλῶνος καὶ ἐξολοθρεύσει τὴν γῆν ταύτην, καὶ ἐκλείψει ἐπ’ αὐτῆς ἄνθρωπος καὶ κτήνη; | |
|
30
|
|
| διὰ τοῦτο οὕτως εἶπε Κύριος ἐπὶ ᾿Ιωακεὶμ βασιλέα ᾿Ιούδα· οὐκ ἔσται αὐτῷ καθήμενος ἐπὶ θρόνου Δαυίδ, καὶ τὸ θνησιμαῖον αὐτοῦ ἔσται ἐρριμμένον ἐν τῷ καύματι τῆς ἡμέρας καὶ ἐν τῷ παγετῷ τῆς νυκτός· | |
|
31
|
|
| καὶ ἐπισκέψομαι ἐπ’ αὐτὸν καὶ ἐπὶ τὸ γένος αὐτοῦ καὶ ἐπὶ τοὺς παῖδας αὐτοῦ καὶ ἐπάξω ἐπ’ αὐτοὺς καὶ ἐπὶ τοὺς κατοικοῦντας ῾Ιερουσαλὴμ καὶ ἐπὶ τὴν γῆν ᾿Ιούδα πάντα τὰ κακά, ἃ ἐλάλησα πρὸς αὐτούς, καὶ οὐκ ἤκουσαν. | |
|
32
|
|
| καὶ ἔλαβε Βαροὺχ χαρτίον ἕτερον καὶ ἔγραψεν ἐπ’ αὐτῷ ἀπὸ στόματος ῾Ιερεμίου ἅπαντας τοὺς λόγους τοῦ βιβλίου, οὓς κατέκαυσεν ᾿Ιωακείμ· καὶ ἔτι προσετέθησαν αὐτῷ λόγοι πλείονες ὡς οὗτοι. | |
|
Κεφάλαιο 44
|
Глава́ м҃д
|
|
1
|
1
|
| (Μασ. ΛΖ´) ΚΑΙ ἐβασίλευσε Σεδεκίας υἱὸς ᾿Ιωσία ἀντὶ ᾿Ιωακείμ, ὃν ἐβασίλευσε Ναβουχοδονόσορ βασιλεύειν τοῦ ᾿Ιούδα· | Сло́во бы́вшее ко і҆еремі́и (ѿ гдⷭ҇а) и҆ ко всѣ̑мъ і҆ꙋде́ємъ сꙋ́щымъ въ землѝ є҆гѵ́петстѣй и҆ сѣдѧ́щымъ во магда́лѣ и҆ во тафна́сѣ, и҆ во мемфі́сѣ и҆ въ землѝ паѳꙋ́рстѣ, гл҃ѧ: |
|
2
|
2
|
| καὶ οὐκ ἤκουσαν αὐτὸς καὶ οἱ παῖδες αὐτοῦ καὶ ὁ λαὸς τῆς γῆς τοὺς λόγους Κυρίου, οὓς ἐλάλησεν ἐν χειρὶ ῾Ιερεμίου. | та́кѡ гл҃етъ гдⷭ҇ь бг҃ъ і҆и҃левъ: вы̀ ви́дѣсте всѧ̑ ѕла̑ѧ, ꙗ҆̀же наведо́хъ на і҆ерⷭ҇ли́мъ и҆ на гра́ды і҆ꙋ̑дины: и҆ сѐ, пꙋ́сти сꙋ́ть нн҃ѣ ѿ живꙋ́щихъ, |
|
3
|
3
|
| καὶ ἀπέστειλεν ὁ βασιλεὺς Σεδεκίας τὸν ᾿Ιωάχαλ υἱὸν Σελεμίου καὶ τὸν Σοφονίαν υἱὸν Μαασαίου τὸν ἱερέα πρὸς ῾Ιερεμίαν λέγων· πρόσευξαι δὴ περὶ ἡμῶν πρὸς Κύριον. | ѿ лица̀ ѕло́бы и҆́хъ, ю҆́же сотвори́ша разгнѣ́вати мѧ̀, ходѧ́ще кади́ти богѡ́мъ чꙋжди̑мъ, и҆́хже не вѣ́дѣсте вы̀ са́ми и҆ ѻ҆тцы̀ ва́ши. |
|
4
|
4
|
| καὶ ῾Ιερεμίας ἦλθε καὶ διῆλθε διὰ μέσου τῆς πόλεως, καὶ οὐκ ἔδωκαν αὐτὸν εἰς τὸν οἶκον τῆς φυλακῆς. | И҆ посла́хъ къ ва́мъ ѻ҆́троки моѧ̑ прⷪ҇ро́ки заꙋ́тра, и҆ посыла́хъ ѧ҆̀, гл҃ѧ: не твори́те дѣ́ла ѡ҆скверне́нїѧ сегѡ̀, є҆го́же возненави́дѣхъ. |
|
5
|
5
|
| καὶ δύναμις Φαραὼ ἐξῆλθεν ἐξ Αἰγύπτου, καὶ ἤκουσαν οἱ Χαλδαῖοι τὴν ἀκοὴν αὐτῶν καὶ ἀνέβησαν ἀπὸ ῾Ιερουσαλήμ. | И҆ не послꙋ́шаша менѐ, ни приклони́ша оу҆́ха своегѡ̀ ѡ҆брати́тисѧ ѿ ѕло́бъ свои́хъ, є҆́же не кади́ти богѡ́мъ и҆нѣ̑мъ. |
|
6
|
6
|
| καὶ ἐγένετο λόγος Κυρίου πρὸς ῾Ιερεμίαν λέγων· | И҆ вска́па ꙗ҆́рость моѧ̀ и҆ гнѣ́въ мо́й и҆ разгорѣ́сѧ во вратѣ́хъ і҆ꙋ́диныхъ и҆ внѣ̀ і҆ерⷭ҇ли́ма: и҆ бы́ша во ѡ҆пꙋстѣ́нїе и҆ въ непроходи́мꙋю до сегѡ̀ днѐ. |
|
7
|
7
|
| οὕτως εἶπε Κύριος· οὕτως ἐρεῖς πρὸς βασιλέα ᾿Ιούδα τὸν ἀποστείλαντα πρὸς σὲ τοῦ ἐκζητῆσαί με· ἰδοὺ δύναμις Φαραὼ ἡ ἐξελθοῦσα ὑμῖν εἰς βοήθειαν ἀποστρέψουσιν εἰς γῆν Αἰγύπτου, | И҆ нн҃ѣ си́це речѐ гдⷭ҇ь вседержи́тель, бг҃ъ і҆и҃левъ: вскꙋ́ю вы̀ творитѐ ѕлѡ́бы вели̑ки на дꙋ́шы своѧ̑, є҆́же и҆зсѣщѝ ва́мъ мꙋ́жы и҆ жєны̀, младе́нца и҆ ссꙋ́щаго ѿ среды̀ і҆ꙋ́ды, да не ѡ҆ста́нетсѧ ни є҆ди́нъ ѿ ва́съ, |
|
8
|
8
|
| καὶ ἀναστρέψουσιν αὐτοὶ οἱ Χαλδαῖοι, καὶ πολεμήσουσιν ἐπὶ τὴν πόλιν ταύτην καὶ συλλήψονται αὐτὴν καὶ καύσουσιν αὐτὴν ἐν πυρί. | разгнѣ́вати мѧ̀ въ дѣ́лѣхъ рꙋ́къ ва́шихъ, кади́ти богѡ́мъ и҆нѣ̑мъ въ землѝ є҆гѵ́петстѣй, въ ню́же прїидо́сте жи́ти та́мѡ, да и҆зсѣ́чени бꙋ́дете и҆ въ проклѧ́тїе да бꙋ́дете и҆ на оу҆кори́знꙋ во всѣ́хъ ꙗ҆зы́цѣхъ землѝ; |
|
9
|
9
|
| ὅτι οὕτως εἶπε Κύριος· μὴ ὑπολάβητε ταῖς ψυχαῖς ὑμῶν λέγοντες· ἀποτρέχοντες ἀπελεύσονται ἀφ’ ἡμῶν οἱ Χαλδαῖοι, ὅτι οὐ μὴ ἀπέλθωσι· | є҆да̀ забы́сте ѕлѡ́бы ѻ҆тє́цъ ва́шихъ и҆ ѕлѡ́бы царе́й і҆ꙋ́диныхъ, и҆ ѕлѡ́бы кнѧзе́й ва́шихъ и҆ ѕлѡ́бы ва́шѧ, и҆ ѕлѡ́бы же́нъ ва́шихъ, ꙗ҆̀же сотвори́ша въ землѝ і҆ꙋ́динѣ и҆ внѣ̀ і҆ерⷭ҇ли́ма; |
|
10
|
10
|
| καὶ ἐὰν πατάξητε πᾶσαν δύναμιν τῶν Χαλδαίων τοὺς πολεμοῦντας ὑμᾶς, καὶ καταλειφθῶσί τινες ἐκκεκεντημένοι ἕκαστος ἐν τῷ τόπῳ αὐτοῦ, οὗτοι ἀναστήσονται καὶ καύσουσι τὴν πόλιν ταύτην ἐν πυρί. | И҆ не преста́ша да́же до сегѡ̀ днѐ и҆ не оу҆боѧ́шасѧ, и҆ не держа́хꙋсѧ зако́нѡвъ мои́хъ и҆ повелѣ́нїй мои́хъ, ꙗ҆̀же да́хъ пред̾ лице́мъ ва́шимъ и҆ пред̾ ѻ҆чи́ма ѻ҆тє́цъ ва́шихъ. |
|
11
|
11
|
| Καὶ ἐγένετο ὅτε ἀνέβη ἡ δύναμις τῶν Χαλδαίων ἀπὸ ῾Ιερουσαλὴμ ἀπὸ προσώπου τῆς δυνάμεως Φαραώ, | Тогѡ̀ ра́ди та́кѡ гл҃етъ гдⷭ҇ь си́лъ, бг҃ъ і҆и҃левъ: сѐ, а҆́зъ приста́влю лицѐ моѐ на вы̀ во ѕло̀, є҆́же погꙋби́ти всѧ̑ лю́ди і҆ꙋ̑дины: |
|
12
|
12
|
| ἐξῆλθεν ῾Ιερεμίας ἀπὸ ῾Ιερουσαλὴμ τοῦ πορευθῆναι εἰς γῆν Βενιαμὶν τοῦ ἀγοράσαι ἐκεῖθεν ἐν μέσῳ τοῦ λαοῦ. | и҆ возмꙋ̀ ѡ҆ста́нки і҆ꙋ̑дины, и҆̀же поста́виша ли́ца своѧ̑, є҆́же вни́ти въ зе́млю є҆гѵ́петскꙋ и҆ жи́ти та́мѡ, и҆ и҆сче́знꙋтъ всѝ въ землѝ є҆гѵ́петстѣй, и҆ падꙋ́тъ мече́мъ и҆ гла́домъ, и҆ и҆сче́знꙋтъ ѿ ма́ла да́же до вели́ка: и҆ бꙋ́дꙋтъ на оу҆кори́знꙋ и҆ въ па́гꙋбꙋ и҆ въ проклѧ́тїе: |
|
13
|
13
|
| καὶ ἐγένετο αὐτὸς ἐν πύλῃ Βενιαμίν, καὶ ἐκεῖ ἄνθρωπος, παρ’ ᾧ κατέλυε, Σαρουΐα υἱὸς Σελεμίου, υἱοῦ ᾿Ανανίου, καὶ συνέλαβε τὸν ῾Ιερεμίαν λέγων· πρὸς τοὺς Χαλδαίους σὺ φεύγεις; | и҆ посѣщꙋ̀ на сѣдѧ́щихъ въ землѝ є҆гѵ́петстѣй, ꙗ҆́коже посѣти́хъ на і҆ерⷭ҇ли́мъ, мече́мъ и҆ гла́домъ и҆ сме́ртїю, |
|
14
|
14
|
| καὶ εἶπε· ψεῦδος, οὐκ εἰς τοὺς Χαλδαίους ἐγὼ φεύγω. καὶ οὐκ εἰσήκουσεν αὐτοῦ καὶ συνέλαβε Σαρουΐα τὸν ῾Ιερεμίαν καὶ εἰσήγαγεν αὐτὸν πρὸς τοὺς ἄρχοντας. | и҆ не бꙋ́детъ оу҆цѣлѣ́вша ни є҆ди́нагѡ же ѿ ѡ҆ста́вшихъ і҆ꙋ́диныхъ, ѡ҆бита́ющихъ въ землѝ є҆гѵ́петстѣй, є҆́же возврати́тисѧ на зе́млю і҆ꙋ́динꙋ, къ не́йже ті́и надѣ́ютсѧ дꙋша́ми свои́ми возврати́тисѧ та́мѡ: не возвратѧ́тсѧ, ра́звѣ и҆збѣ́гшїи. |
|
15
|
15
|
| καὶ ἐπικράνθησαν οἱ ἄρχοντες ἐπὶ ῾Ιερεμίαν καὶ ἐπάταξαν αὐτὸν καὶ ἀπέστειλαν αὐτὸν εἰς τὴν οἰκίαν ᾿Ιωνάθαν τοῦ γραμματέως, ὅτι ταύτην ἐποίησαν εἰς οἰκίαν φυλακῆς. | И҆ ѿвѣща́ша і҆еремі́и всѝ мꙋ́жїе разꙋмѣ́ющїи, ꙗ҆́кѡ кадѧ́тъ жєны̀ и҆́хъ богѡ́мъ и҆ны̑мъ, и҆ всѧ̑ жєны̀ собо́ръ вели́къ, и҆ всѝ лю́дїе сѣдѧ́щїи въ землѝ є҆гѵ́петстѣй, въ землѝ паѳꙋ́рстѣ, глаго́люще: |
|
16
|
16
|
| καὶ ἦλθεν ῾Ιερεμίας εἰς οἰκίαν τοῦ λάκκου καὶ εἰς τὴν χερὲθ καὶ ἐκάθισεν ἐκεῖ ἡμέρας πολλάς· | сло́во, є҆́же глаго́лалъ є҆сѝ къ на́мъ во и҆́мѧ гдⷭ҇не, не послꙋ́шаемъ тебѐ, |
|
17
|
17
|
| καὶ ἀπέστειλε Σεδεκίας καὶ ἐκάλεσεν αὐτόν, καὶ ἠρώτα αὐτὸν ὁ βασιλεὺς κρυφαίως εἰπεῖν, εἰ ἔστιν ὁ λόγος παρὰ Κυρίου, καὶ εἶπεν· ἔστιν· εἰς χεῖρας βασιλέως Βαβυλῶνος παραδοθήσῃ. | ꙗ҆́кѡ творѧ́ще сотвори́мъ всѧ́кое сло́во, є҆́же и҆зы́детъ и҆з̾ оу҆́стъ на́шихъ, кади́ти цари́цѣ небе́снѣй и҆ возлива́ти є҆́й возлїѧ̑нїѧ, ꙗ҆́коже сотвори́хомъ мы̀ и҆ ѻ҆тцы̀ на́ши, и҆ ца́рїе на́ши и҆ кнѧ̑зи на́ши во градѣ́хъ і҆ꙋ́диныхъ и҆ внѣ̀ і҆ерⷭ҇ли́ма: и҆ насы́тихомсѧ хлѣ́бѡвъ, и҆ бла́го на́мъ бы́сть, и҆ ѕла̀ не ви́дѣхомъ. |
|
18
|
18
|
| καὶ εἶπεν ῾Ιερεμίας τῷ βασιλεῖ· τί ἠδίκησά σε καὶ τοὺς παῖδάς σου καὶ τὸν λαὸν τοῦτον, ὅτι σὺ δίδως με εἰς οἰκίαν φυλακῆς; | И҆ є҆гда̀ преста́хомъ кади́ти цари́цѣ небе́снѣй и҆ возлива́ти возлїѧ̑нїѧ, ѡ҆скꙋдѣ́хомъ хлѣ̑бы всѝ мы̀, и҆ мече́мъ и҆ гла́домъ сконча́хомсѧ. |
|
19
|
19
|
| καὶ ποῦ εἰσιν οἱ προφῆται ὑμῶν οἱ προφητεύσαντες ὑμῖν λέγοντες· ὅτι οὐ μὴ ἔλθῃ βασιλεὺς Βαβυλῶνος ἐπὶ τὴν γῆν ταύτην; | И҆ є҆гда̀ кади́хомъ мы̀ цари́цѣ небе́снѣй и҆ возлива́хомъ є҆́й возлїѧ̑нїѧ, є҆да̀ без̾ мꙋже́й на́шихъ твори́хомъ є҆́й ѡ҆прѣсно́ки и҆ возлива́хомъ є҆́й возлїѧ̑нїѧ; |
|
20
|
20
|
| καὶ νῦν, κύριε βασιλεῦ, πεσέτω τὸ ἔλεός μου κατὰ πρόσωπόν σου, καὶ τί ἀποστρέφεις με εἰς οἰκίαν ᾿Ιωνάθαν τοῦ γραμματέως καὶ οὐ μὴ ἀποθάνω ἐκεῖ; | И҆ речѐ і҆еремі́а всѣ̑мъ лю́демъ си̑льнымъ и҆ всѣ̑мъ жена́мъ и҆ всѣ̑мъ лю́демъ ѿвѣща́вшымъ є҆мꙋ̀ словеса̀, глаго́лѧ: |
|
21
|
21
|
| καὶ συνέταξεν ὁ βασιλεὺς καὶ ἐνεβάλοσαν αὐτὸν εἰς οἰκίαν τῆς φυλακῆς καὶ ἐδίδοσαν αὐτῷ ἄρτον ἕνα τῆς ἡμέρας ἔξωθεν οὗ πέσσουσιν, ἕως ἐξέλιπον οἱ ἄρτοι ἐκ τῆς πόλεως. καὶ ἐκάθισεν ῾Ιερεμίας ἐν τῇ αὐλῇ τῆς φυλακῆς. | не кажде́нїе ли, є҆́же кади́сте во градѣ́хъ і҆ꙋ́диныхъ и҆ внѣꙋ́дꙋ і҆ерⷭ҇ли́ма вы̀ и҆ ѻ҆тцы̀ ва́ши, и҆ ца́рїе ва́ши и҆ кнѧ̑зи ва́ши и҆ лю́дїе землѝ, помѧнꙋ̀ гдⷭ҇ь, и҆ взы́де на срⷣце є҆гѡ̀; |
|
Κεφάλαιο 45
|
Глава́ м҃є
|
|
1
|
1
|
| (Μασ. ΛΗ´) ΚΑΙ ἤκουσε Σαφατίας υἱὸς Μάθαν καὶ Γοδολίας υἱὸς Πασχὼρ καὶ ᾿Ιωάχαλ υἱὸς Σελεμίου τοὺς λόγους, οὓς ῾Ιερεμίας ἐλάλει ἐπὶ τὸν λαὸν λέγων· | Сло́во, є҆́же глаго́ла і҆еремі́а прⷪ҇ро́къ къ варꙋ́хꙋ сы́нꙋ нирі́евꙋ, є҆гда̀ вписа̀ словеса̀ сїѧ̑ въ кни́гꙋ ѿ оу҆́стъ і҆еремі́иныхъ, въ четве́ртое лѣ́то і҆ѡакі́ма, сы́на і҆ѡсі́ина, царѧ̀ і҆ꙋ́дина, глаго́лѧ: |
|
2
|
2
|
| οὕτως εἶπε Κύριος· ὁ κατοικῶν ἐν τῇ πόλει ταύτῃ ἀποθανεῖται ἐν ρομφαίᾳ καὶ ἐν λιμῷ, καὶ ὁ ἐκπορευόμενος πρὸς τοὺς Χαλδαίους ζήσεται, καὶ ἔσται ἡ ψυχὴ αὐτοῦ εἰς εὕρημα, καὶ ζήσεται. | та́кѡ гл҃етъ гдⷭ҇ь вседержи́тель ѡ҆ тебѣ̀, варꙋ́ше: |
|
3
|
3
|
| ὅτι οὕτως εἶπε Κύριος· παραδιδομένη παραδοθήσεται ἡ πόλις αὕτη εἰς χεῖρας δυνάμεως βασιλέως Βαβυλῶνος, καὶ συλλήψεται αὐτήν. | ꙗ҆́кѡ ре́клъ є҆сѝ: ѽ, лю́тѣ мнѣ̀! ѽ, лю́тѣ мнѣ̀! ꙗ҆́кѡ приложѝ гдⷭ҇ь трꙋ́дъ къ болѣ́зни мое́й, оу҆спо́хъ со стена́нїемъ, поко́ѧ не ѡ҆брѣто́хъ. |
|
4
|
4
|
| καὶ εἶπαν τῷ βασιλεῖ· ἀναιρεθήτω δὴ ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος, ὅτι αὐτὸς ἐκλύει τὰς χεῖρας τῶν ἀνθρώπων τῶν πολεμούντων τῶν καταλειπομένων ἐν τῇ πόλει καὶ τὰς χεῖρας παντὸς τοῦ λαοῦ λαλῶν πρὸς αὐτοὺς κατὰ τοὺς λόγους τούτους· ὅτι ὁ ἄνθρωπος οὗτος οὐ χρησμολογεῖ εἰρήνην τῷ λαῷ τούτῳ, ἀλλ’ ἢ πονηρά. | Рцы̀ є҆мꙋ̀, си́це гл҃етъ гдⷭ҇ь: сѐ, ꙗ҆̀же а҆́зъ согради́хъ, а҆́зъ разорю̀: и҆ ꙗ҆̀же насади́хъ а҆́зъ, и҆сто́ргнꙋ, и҆ всю̀ зе́млю мою̀. |
|
5
|
5
|
| καὶ εἶπεν ὁ βασιλεύς· ἰδοὺ αὐτὸς ἐν χερσὶν ὑμῶν· ὅτι οὐκ ἠδύνατο ὁ βασιλεὺς πρὸς αὐτούς. | И҆ ты́ ли взы́щеши себѣ̀ вели́кихъ; не и҆щѝ: ꙗ҆́кѡ сѐ, а҆́зъ наведꙋ̀ ѕла̑ѧ на всѧ́кꙋ пло́ть, гл҃етъ гдⷭ҇ь, и҆ да́мъ дꙋ́шꙋ твою̀ въ коры́сть во всѧ́цѣмъ мѣ́стѣ, а҆́може а҆́ще по́йдеши. |
|
6
|
|
| καὶ ἔρριψαν αὐτὸν εἰς λάκκον Μελχίου υἱοῦ τοῦ βασιλέως, ὃς ἦν ἐν τῇ αὐλῇ τῆς φυλακῆς, καὶ ἐχάλασαν αὐτὸν εἰς τὸν λάκκον, καὶ ἐν τῷ λάκκῳ οὐκ ἦν ὕδωρ ἀλλ’ ἢ βόρβορος, καὶ ἦν ἐν τῷ βορβόρῳ. — | |
|
7
|
|
| Καὶ ἤκουσεν ᾿Αβδεμέλεχ ὁ Αἰθίοψ, καὶ αὐτὸς ἐν οἰκίᾳ τοῦ βασιλέως, ὅτι ἔδωκαν ῾Ιερεμίαν εἰς τὸν λάκκον· καὶ ὁ βασιλεὺς ἦν ἐν τῇ πύλῃ Βενιαμίν, | |
|
8
|
|
| καὶ ἐξῆλθε πρὸς αὐτὸν καὶ ἐλάλησε πρὸς τὸν βασιλέα, καὶ εἶπεν· | |
|
9
|
|
| ἐπονηρεύσω ἃ ἐποίησας τοῦ ἀποκτεῖναι τὸν ἄνθρωπον τοῦτον ἀπὸ προσώπου τοῦ λιμοῦ, ὅτι οὐκ εἰσὶν ἔτι ἄρτοι ἐν τῇ πόλει. | |
|
10
|
|
| καὶ ἐνετείλατο ὁ βασιλεὺς τῷ ᾿Αβδεμέλεχ λέγων· λάβε εἰς τὰς χεῖράς σου ἐντεῦθεν τριάκοντα ἀνθρώπους καὶ ἀνάγαγε αὐτὸν ἐκ τοῦ λάκκου, ἵνα μὴ ἀποθάνῃ. | |
|
11
|
|
| καὶ ἔλαβεν ᾿Αβδεμέλεχ τοὺς ἀνθρώπους καὶ εἰσῆλθεν εἰς τὴν οἰκίαν τοῦ βασιλέως τὴν ὑπόγαιον καὶ ἔλαβεν ἐκεῖθεν παλαιὰ ράκη καὶ παλαιὰ σχοινία καὶ ἔρριψεν αὐτὰ πρὸς ῾Ιερεμίαν εἰς τὸν λάκκον | |
|
12
|
|
| καὶ εἶπε· ταῦτα θὲς ὑποκάτω τῶν σχοινίων, καὶ ἐποίησεν ῾Ιερεμίας οὕτως. | |
|
13
|
|
| καὶ εἵλκυσαν αὐτὸν τοῖς σχοινίοις καὶ ἀνήγαγον αὐτὸν ἐκ τοῦ λάκκου· καὶ ἐκάθισεν ῾Ιερεμίας ἐν τῇ αὐλῇ τῆς φυλακῆς. — | |
|
14
|
|
| Καὶ ἀπέστειλεν ὁ βασιλεὺς καὶ ἐκάλεσεν αὐτὸν πρὸς ἑαυτὸν εἰς οἰκίαν ᾿Ασελεισὴ τὴν ἐν οἴκῳ Κυρίου· καὶ εἶπεν αὐτῷ ὁ βασιλεύς· ἐρωτήσω σε λόγον, καὶ μὴ δὴ κρύψῃς ἀπ’ ἐμοῦ ρῆμα. | |
|
15
|
|
| καὶ εἶπεν ῾Ιερεμίας τῷ βασιλεῖ· ἐὰν ἀναγγείλω σοι, οὐχὶ θανάτῳ με θανατώσεις; καὶ ἐὰν συμβουλεύσω σοι, οὐ μὴ ἀκούσῃς μου. | |
|
16
|
|
| καὶ ὤμοσεν αὐτῷ ὁ βασιλεὺς λέγων· ζῇ Κύριος, ὃς ἐποίησεν ἡμῖν τὴν ψυχὴν ταύτην, εἰ ἀποκτενῶ σε καὶ εἰ δώσω σε εἰς χεῖρας τῶν ἀνθρώπων τούτων. | |
|
17
|
|
| καὶ εἶπεν αὐτῷ ῾Ιερεμίας· οὕτως εἶπε Κύριος· ἐὰν ἐξελθὼν ἐξέλθῃς πρὸς ἡγεμόνας βασιλέως Βαβυλῶνος, καὶ ζήσεται ἡ ψυχή σου, καὶ ἡ πόλις αὕτη οὐ μὴ κατακαυθῇ ἐν πυρί, καὶ ζήσῃ σὺ καὶ ἡ οἰκία σου. | |
|
18
|
|
| καὶ ἐὰν μὴ ἐξέλθῃς, δοθήσεται ἡ πόλις αὕτη εἰς χεῖρας τῶν Χαλδαίων, καὶ καύσουσιν αὐτὴν ἐν πυρί, καὶ σὺ οὐ μὴ σωθῇς. | |
|
19
|
|
| καὶ εἶπεν ὁ βασιλεὺς τῷ ῾Ιερεμίᾳ· ἐγὼ λόγον ἔχω τῶν ᾿Ιουδαίων τῶν πεφευγότων πρὸς τοὺς Χαλδαίους, μὴ δώσειν με εἰς χεῖρας αὐτῶν, καὶ καταμωκήσονταί μου. | |
|
20
|
|
| καὶ εἶπεν ῾Ιερεμίας· οὐ μὴ παραδῶσί σε· ἄκουσον τὸν λόγον Κυρίου, ὃν ἐγὼ λέγω πρός σε, καὶ βέλτιον ἔσται σοι, καὶ ζήσεται ἡ ψυχή σου. | |
|
21
|
|
| καὶ εἰ μὴ θέλεις σὺ ἐξελθεῖν, οὗτος ὁ λόγος, ὃν ἔδειξέ μοι Κύριος· | |
|
22
|
|
| καὶ ἰδοὺ πᾶσαι αἱ γυναῖκες αἱ καταλειφθεῖσαι ἐν οἰκίᾳ βασιλέως ᾿Ιούδα ἐξήγοντο πρὸς ἄρχοντας βασιλέως Βαβυλῶνος, καὶ αὗται ἔλεγον· ἠπάτησάν σε καὶ δυνήσονταί σοι ἄνδρες εἰρηνικοί σου καὶ καταλύσουσιν ἐν ὀλισθήμασι πόδα σου, ἀπέστρεψαν ἀπὸ σοῦ. | |
|
23
|
|
| καὶ τὰς γυναῖκάς σου καὶ τὰ τέκνα σου ἐξάξουσι πρὸς τοὺς Χαλδαίους, καὶ σὺ οὐ μὴ σωθῇς, ὅτι ἐν χειρὶ βασιλέως Βαβυλῶνος συλληφθήσῃ, καὶ ἡ πόλις αὕτη κατακαυθήσεται. | |
|
24
|
|
| καὶ εἶπεν αὐτῷ ὁ βασιλεύς· ἄνθρωπος μὴ γνώτω ἐκ τῶν λόγων τούτων, καὶ σὺ οὐ μὴ ἀποθάνῃς. | |
|
25
|
|
| καὶ ἐὰν οἱ ἄρχοντες ἀκούσωσιν ὅτι ἐλάλησά σοι καὶ ἔλθωσι πρὸς σὲ καὶ εἴπωσί σοι· ἀνάγγειλον ἡμῖν, τί ἐλάλησέ σοι ὁ βασιλεύς, μὴ κρύψῃς ἀφ’ ἡμῶν, καὶ οὐ μὴ ἀνέλωμέν σε, καὶ τί ἐλάλησε πρός σε ὁ βασιλεύς; | |
|
26
|
|
| καὶ ἐρεῖς αὐτοῖς· ρίπτω ἐγὼ τὸ ἔλεός μου κατ’ ὀφθαλμοὺς τοῦ βασιλέως πρὸς τὸ μὴ ἀποστρέψαι με εἰς οἰκίαν ᾿Ιωνάθαν ἀποθανεῖν με ἐκεῖ. | |
|
27
|
|
| καὶ ἤλθοσαν πάντες οἱ ἄρχοντες πρὸς ῾Ιερεμίαν καὶ ἠρώτησαν αὐτόν, καὶ ἀνήγγειλεν αὐτοῖς κατὰ πάντας τοὺς λόγους τούτους, οὓς ἐνετείλατο αὐτῷ ὁ βασιλεύς· καὶ ἀπεσιώπησαν, ὅτι οὐκ ἠκούσθη ὁ λόγος Κυρίου. | |
|
28
|
|
| καὶ ἐκάθισεν ῾Ιερεμίας ἐν τῇ αὐλῇ τῆς φυλακῆς ἕως χρόνου οὗ συνελήφθη ῾Ιερουσαλήμ. | |
|
Κεφάλαιο 46
|
Глава́ м҃ѕ
|
|
1
|
1
|
| (Μασ. ΛΘ´) ΚΑΙ ἐγένετο ἐν τῷ ἔτει τῷ ἐνάτῳ τοῦ Σεδεκία βασιλέως ᾿Ιούδα ἐν τῷ μηνὶ τῷ δεκάτῳ παρεγένετο Ναβουχοδονόσορ βασιλεὺς Βαβυλῶνος καὶ πᾶσα ἡ δύναμις αὐτοῦ ἐπὶ ῾Ιερουσαλὴμ καὶ ἐπολιόρκουν αὐτήν. | Сло́во, є҆́же бы́сть ко і҆еремі́и прⷪ҇ро́кꙋ ѿ гдⷭ҇а на ꙗ҆зы́ки, |
|
2
|
2
|
| καὶ ἐν τῷ ἑνδεκάτῳ ἔτει τοῦ Σεδεκία, ἐν τῷ μηνὶ τῷ τετάρτῳ, ἐνάτῃ τοῦ μηνός, ἐρράγη ἡ πόλις. | ко є҆гѵ́птꙋ проти́вꙋ си́лы фараѡ́на нехаѡ̀ царѧ̀ є҆гѵ́петскагѡ, и҆́же бы́сть над̾ рѣко́ю є҆ѵфра́томъ во кархамі́сѣ, є҆го́же поразѝ навꙋходоно́соръ ца́рь вавѷлѡ́нскїй, въ лѣ́тѣ четве́ртѣмъ і҆ѡакі́ма сы́на і҆ѡсі́ина, царѧ̀ і҆ꙋ́дина. |
|
3
|
3
|
| καὶ εἰσῆλθον πάντες οἱ ἡγούμενοι βασιλέως Βαβυλῶνος καὶ ἐκάθισαν ἐν πύλῃ τῇ μέσῃ Ναργαλασὰρ καὶ Σαμαγὼθ καὶ Ναβουσαχὰρ καὶ Ναβουσαρεῖς καὶ Ναγαργασνασὲρ Ραβαμὰγ καὶ οἱ κατάλοιποι ἡγεμόνες βασιλέως Βαβυλῶνος· | Возми́те ѻ҆рꙋ́жїе и҆ щиты̀ и҆ и҆ди́те на бра́нь, |
|
14
|
14
|
| καὶ ἀπέστειλαν καὶ ἔλαβον τὸν ῾Ιερεμίαν ἐξ αὐλῆς τῆς φυλακῆς καὶ ἔδωκαν αὐτὸν πρὸς τὸν Γοδολίαν υἱὸν ᾿Αχεικὰμ υἱοῦ Σαφάν· καὶ ἐξήγαγον αὐτόν, καὶ ἐκάθισεν ἐν μέσῳ τοῦ λαοῦ. — | Возвѣсти́те є҆гѵ́птꙋ и҆ разгласи́те во магда́лꙋ, и҆ возопі́йте во мемфі́сѣ и҆ во тафна́сѣ повѣ́дите: сто́й и҆ оу҆гото́висѧ, ꙗ҆́кѡ пожре́тъ ме́чь сїѧ̑, ꙗ҆̀же ѡ҆́крестъ тебє̀ сꙋ́ть. |
|
15
|
15
|
| Καὶ πρὸς ῾Ιερεμίαν ἐγένετο λόγος Κυρίου ἐν τῇ αὐλῇ τῆς φυλακῆς λέγων· | Почто̀ оу҆бѣжа̀ ѿ тебє̀ а҆́пїсъ; теле́цъ и҆збра́нный тво́й не пребы́сть, ꙗ҆́кѡ гдⷭ҇ь разрꙋшѝ є҆го̀. |
|
16
|
16
|
| πορεύου καὶ εἰπὲ πρὸς ᾿Αβδεμέλεχ τὸν Αἰθίοπα· οὕτως εἶπε Κύριος ὁ Θεὸς ᾿Ισραήλ· ἰδοὺ ἐγὼ φέρω τοὺς λόγους μου ἐπὶ τὴν πόλιν ταύτην εἰς κακὰ καὶ οὐκ εἰς ἀγαθά, | И҆ мно́жество твоѐ и҆знемо́же и҆ падѐ, и҆ кі́йждо ко бли́жнемꙋ своемꙋ̀ глаго́лахꙋ: воста́нимъ и҆ возврати́мсѧ къ лю́демъ на́шымъ и҆ въ зе́млю рожде́нїѧ на́шегѡ ѿ лица̀ меча̀ є҆́ллинскагѡ. |
|
17
|
17
|
| καὶ σώσω σε ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ καὶ οὐ μὴ δώσω σε εἰς χεῖρας τῶν ἀνθρώπων, ὧν σὺ φοβῇ ἀπὸ προσώπου αὐτῶν, | Назови́те и҆́мѧ фараѡ́на нехаѡ̀ царѧ̀ є҆гѵ́петска, смѧте́нїе преведѐ вре́мѧ. |
|
18
|
18
|
| ὅτι σώζων σώσω σε, καὶ ἐν ρομφαίᾳ οὐ μὴ πέσῃς. καὶ ἔσται ἡ ψυχή σου εἰς εὕρημα, ὅτι ἐπεποίθεις ἐπ’ ἐμοί, φησὶ Κύριος. | Живꙋ̀ а҆́зъ, гл҃етъ цр҃ь, гдⷭ҇ь вседержи́тель и҆́мѧ є҆гѡ̀: и҆́бо, ꙗ҆́коже ѳавѡ́ръ на гора́хъ и҆ ꙗ҆́коже карме́ль въ мо́ри, прїи́детъ. |
|
Κεφάλαιο 47
|
Глава́ м҃з
|
|
1
|
1
|
| (Μασ. Μ´) Ο λόγος ὁ γενόμενος παρὰ Κυρίου πρὸς ῾Ιερεμίαν ὕστερον μετὰ τὸ ἀποστεῖλαι αὐτὸν Ναβουζαρδὰν τὸν ἀρχιμάγειρον τὸν ἐκ Δαμὰν ἐν τῷ λαβεῖν αὐτὸν ἐν χειροπέδαις, ἐν μέσῳ ἀποικίας ᾿Ιούδα τῶν ἠγμένων εἰς Βαβυλῶνα. | Сло́во гдⷭ҇не, є҆́же бы́сть ко і҆еремі́и прⷪ҇ро́кꙋ на и҆ноплеме́нники, пре́жде не́жели поразѝ фараѡ́нъ га́зꙋ. |
|
2
|
2
|
| καὶ ἔλαβεν αὐτὸν ὁ ἀρχιμάγειρος καὶ εἶπεν αὐτῷ· Κύριος ὁ Θεός σου ἐλάλησε τὰ κακὰ ταῦτα ἐπὶ τὸν τόπον τοῦτον, | Та́кѡ гл҃етъ гдⷭ҇ь: сѐ, во́ды восхо́дѧтъ ѿ сѣ́вера и҆ бꙋ́дꙋтъ ꙗ҆́кѡ пото́къ наводнѧ́ѧй, и҆ пото́пѧтъ зе́млю и҆ и҆сполне́нїе є҆ѧ̀, гра́дъ и҆ живꙋ́щыѧ въ не́мъ: и҆ возопїю́тъ лю́дїе и҆ воспла́чꙋтсѧ всѝ живꙋ́щїи на землѝ, |
|
3
|
3
|
| καὶ ἐποίησε Κύριος, ὅτι ἡμάρτετε αὐτῷ, καὶ οὐκ ἠκούσατε τῆς φωνῆς αὐτοῦ. | ѿ шꙋ́ма оу҆стремле́нїѧ є҆гѡ̀, ѿ ѻ҆рꙋ́жїѧ но́гъ є҆гѡ̀ и҆ ѿ гремѣ́нїѧ колесни́цъ є҆гѡ̀ и҆ ѿ звꙋ́ка коле́съ є҆гѡ̀: не ѡ҆брати́шасѧ ѻ҆тцы̀ ко сынѡ́мъ свои̑мъ, ѡ҆пꙋсти́вше рꙋ́цѣ своѝ, |
|
4
|
4
|
| ἰδοὺ ἔλυσά σε ἀπὸ τῶν χειροπέδων τῶν ἐπὶ τὰς χεῖράς σου· εἰ καλὸν ἐναντίον σου ἐλθεῖν μετ’ ἐμοῦ εἰς Βαβυλῶνα, ἧκε, καὶ θήσω τοὺς ὀφθαλμούς μου ἐπὶ σέ· | въ де́нь находѧ́щь, є҆́же погꙋби́ти всѧ̑ и҆ноплеме́нники: и҆ разорю̀ тѵ́ръ и҆ сїдѡ́нъ со всѣ́ми про́чими помѡ́щники и҆́хъ, ꙗ҆́кѡ и҆стреби́тъ гдⷭ҇ь фѷлїсти́ны, ѡ҆ста́нки ѻ҆стровѡ́въ каппадокі́йскихъ. |
|
5
|
5
|
| εἰ δὲ μή, ἀπότρεχε καὶ ἀνάστρεψον πρὸς τὸν Γοδολίαν υἱὸν ᾿Αχεικάμ, υἱοῦ Σαφάν, ὃν κατέστησε βασιλεὺς Βαβυλῶνος ἐν γῇ ᾿Ιούδα, καὶ οἴκησον μετ’ αὐτοῦ ἐν μέσῳ τοῦ λαοῦ ἐν γῇ ᾿Ιούδα· εἰς ἅπαντα τὰ ἀγαθὰ ἐν ὀφθαλμοῖς σου τοῦ πορευθῆναι ἐκεῖ, καὶ πορεύου. καὶ ἔδωκεν αὐτῷ ὁ ἀρχιμάγειρος δῶρα καὶ ἀπέστειλεν αὐτόν. | Прїи́де плѣ́шь на га́зꙋ, ѿве́рженъ бы́сть а҆скалѡ́нъ и҆ ѡ҆ста́нцы є҆накі̑мли. |
|
6
|
6
|
| καὶ ἦλθε πρὸς Γοδολίαν εἰς Μασσηφὰ καὶ ἐκάθισεν ἐν μέσῳ τοῦ λαοῦ αὐτοῦ τοῦ καταλειφθέντος ἐν τῇ γῇ. — | Доко́лѣ сѣщѝ бꙋ́деши, ѽ, мечꙋ̀ бж҃їй! доко́лѣ не оу҆поко́ишисѧ; вни́ди въ ножны̀ твоѧ̑, почі́й и҆ вознеси́сѧ. |
|
7
|
7
|
| Καὶ ἤκουσαν πάντες οἱ ἡγεμόνες τῆς δυνάμεως τῆς ἐν ἀγρῷ αὐτοὶ καὶ οἱ ἄνδρες αὐτῶν, ὅτι κατέστησε βασιλεὺς Βαβυλῶνος τὸν Γοδολίαν ἐν τῇ γῇ καὶ παρακατέθετο αὐτῷ ἄνδρας καὶ γυναῖκας αὐτῶν, οὓς οὐκ ἀπῴκισεν εἰς Βαβυλῶνα. | Ка́кѡ оу҆поко́итсѧ; поне́же гдⷭ҇ь заповѣ́да є҆мꙋ̀ на а҆скалѡ́на и҆ на сꙋ́щыѧ при мо́ри, на про́чыѧ воста́ти. |
|
8
|
|
| καὶ ἦλθε πρὸς Γοδολίαν εἰς Μασσηφὰ ᾿Ισμαὴλ υἱὸς Ναθανίου καὶ ᾿Ιωνὰν υἱὸς Καρηὲ καὶ Σαραίας υἱὸς Θαναεμὲθ καὶ υἱοὶ ᾿Ιωφὲ τοῦ Νετωφαθὶ καὶ ᾿Εζονίας υἱὸς τοῦ Μωχαθί, αὐτοὶ καὶ οἱ ἄνδρες αὐτῶν. | |
|
9
|
|
| καὶ ὤμοσεν αὐτοῖς Γοδολίας καὶ τοῖς ἀνδράσιν αὐτῶν λέγων· μὴ φοβηθῆτε ἀπὸ προσώπου τῶν παίδων τῶν Χαλδαίων· κατοικήσατε ἐν τῇ γῇ καὶ ἐργάσασθε τῷ βασιλεῖ Βαβυλῶνος, καὶ βέλτιον ἔσται ὑμῖν. | |
|
10
|
|
| καὶ ἰδοὺ ἐγὼ κάθημαι ἐναντίον ὑμῶν εἰς Μασσηφὰ στῆναι κατὰ πρόσωπον τῶν Χαλδαίων, οἳ ἂν ἔλθωσιν ἐφ’ ὑμᾶς, καὶ ὑμεῖς συνάγετε οἶνον καὶ ὀπώραν καὶ ἔλαιον καὶ βάλετε εἰς τὰ ἀγγεῖα ὑμῶν καὶ οἰκήσατε ἐν ταῖς πόλεσιν, αἷς κατεκρατήσατε. | |
|
11
|
|
| καὶ πάντες οἱ ᾿Ιουδαῖοι οἱ ἐν γῇ Μωὰβ καὶ ἐν υἱοῖς ᾿Αμμὼν καὶ οἱ ἐν τῇ ᾿Ιδουμαίᾳ καὶ οἱ ἐν πάσῃ τῇ γῇ ἤκουσαν ὅτι ἔδωκε βασιλεὺς Βαβυλῶνος κατάλειμμα τῷ ᾿Ιούδᾳ, καὶ ὅτι κατέστησεν ἐπ’ αὐτοὺς τὸν Γοδολίαν υἱὸν ᾿Αχεικάμ. | |
|
12
|
|
| καὶ ἦλθον πρὸς Γοδολίαν εἰς γῆν ᾿Ιούδα εἰς Μασσηφὰ καὶ συνήγαγον οἶνον καὶ ὀπώραν πολλὴν σφόδρα καὶ ἔλαιον. — | |
|
13
|
|
| Καὶ ᾿Ιωανὰν υἱὸς Καρηὲ καὶ πάντες οἱ ἡγεμόνες τῆς δυνάμεως, οἱ ἐν τοῖς ἀγροῖς, ἦλθον πρὸς τὸν Γοδολίαν εἰς Μασσηφὰ | |
|
14
|
|
| καὶ εἶπαν αὐτῷ· εἰ γνώσει γινώσκεις ὅτι Βελεισσὰ βασιλεὺς υἱὸς υἱῶν ᾿Αμμὼν ἀπέστειλε πρὸς σὲ τὸν ᾿Ισμαὴλ πατάξαι σου ψυχήν; καὶ οὐκ ἐπίστευσεν αὐτοῖς Γοδολίας. | |
|
15
|
|
| καὶ εἶπεν ᾿Ιωανὰν τῷ Γοδολίᾳ κρυφαίως ἐν Μασσηφᾷ· πορεύσομαι δὴ καὶ πατάξω τὸν ᾿Ισμαὴλ καὶ μηθεὶς γνώτω, μὴ πατάξῃ σου ψυχὴν καὶ διασπαρῇ πᾶς ᾿Ιούδα οἱ συνηγμένοι πρὸς σὲ καὶ ἀπολοῦνται οἱ κατάλοιποι ᾿Ιούδα. | |
|
16
|
|
| καὶ εἶπε Γοδολίας πρὸς ᾿Ιωανάν· μὴ ποιήσῃς τὸ πρᾶγμα τοῦτο, ὅτι ψευδῆ σὺ λέγεις περὶ ᾿Ισμαήλ. | |
|
Κεφάλαιο 48
|
Глава́ м҃и
|
|
1
|
1
|
| (Μασ. ΜΑ´) ΚΑΙ ἐγένετο τῷ μηνὶ τῷ ἑβδόμῳ ἦλθεν ᾿Ισμαὴλ υἰὸς Ναθανίου υἱοῦ ᾿Ελεασὰ ἀπὸ γένους τοῦ βασιλέως καὶ δέκα ἄνδρες μετ’ αὐτοῦ πρὸς Γοδολίαν εἰς Μασσηφά, καὶ ἔφαγον ἐκεῖ ἄρτον ἅμα. | Ѡ҆ мѡа́вѣ та́кѡ речѐ гдⷭ҇ь вседержи́тель, бг҃ъ і҆и҃левъ: ѽ, лю́тѣ нава́ѵꙋ, ꙗ҆́кѡ поги́бе, взѧ́сѧ карїаѳаі́мъ, посрами́сѧ масїга́ѳъ и҆ побѣжде́нъ є҆́сть. |
|
2
|
2
|
| καὶ ἀνέστη ᾿Ισμαὴλ καὶ οἱ δέκα ἄνδρες, οἳ ἦσαν μετ’ αὐτοῦ, καὶ ἐπάταξαν τὸν Γοδολίαν, ὃν κατέστησε βασιλεὺς Βαβυλῶνος ἐπὶ τῆς γῆς, | Нѣ́сть ктомꙋ̀ цѣле́нїе въ мѡа́вѣ, весе́лїе во є҆севѡ́нѣ, помы́слиша на́нь ѕла̑ѧ: прїиди́те и҆ потреби́мъ ѧ҆̀ ѿ ꙗ҆зы̑къ: (сегѡ̀ ра́ди) молчѧ̀ оу҆мо́лкнеши, по́йдетъ за тобо́ю ме́чь. |
|
3
|
3
|
| καὶ πάντας τοὺς ᾿Ιουδαίους τοὺς ὄντας μετ’ αὐτοῦ ἐν Μασσηφᾷ καὶ πάντας τοὺς Χαλδαίους τοὺς εὑρεθέντας ἐκεῖ. — | Гла́съ во́плѧ ѿ ѡ҆рѡнаі́ма, погꙋбле́нїе и҆ сотре́нїе вели́ко. |
|
4
|
4
|
| Καὶ ἐγένετο τῇ ἡμέρᾳ τῇ δευτέρᾳ πατάξαντος αὐτοῦ τὸν Γοδολίαν, καὶ ἄνθρωπος οὐκ ἔγνω, | Сотре́сѧ мѡа́въ, возвѣсти́те во́пль ма́лыхъ є҆гѡ̀. |
|
5
|
5
|
| καὶ ἤλθοσαν ἄνδρες ἀπὸ Συχὲμ καὶ ἀπὸ Σαλὴμ καὶ ἀπὸ Σαμαρείας, ὀγδοήκοντα ἄνδρες, ἐξυρημένοι πώγωνας καὶ διερρηγμένοι τὰ ἱμάτια καὶ κοπτόμενοι, καὶ μαναὰ καὶ λίβανος ἐν χερσὶν αὐτῶν τοῦ εἰσενεγκεῖν εἰς οἶκον Κυρίου. | Ꙗ҆́кѡ и҆спо́лнисѧ а҆лаѡ́ѳъ пла́ча: взы́детъ рыда́ѧ пꙋте́мъ ѡ҆рѡнаі́ма, вразѝ, во́пль сотре́нїѧ слы́шасте. |
|
6
|
6
|
| καὶ ἐξῆλθεν εἰς ἀπάντησιν αὐτοῖς ᾿Ισμαήλ· αὐτοὶ ἐπορεύοντο καὶ ἔκλαιον, καὶ εἶπεν αὐτοῖς· εἰσέλθετε πρὸς Γοδολίαν. | Бѣжи́те и҆ спаси́те дꙋ́шы ва́шѧ, и҆ бꙋ́дете ꙗ҆́кѡ ѻ҆се́лъ ди́вїй въ пꙋсты́ни. |
|
7
|
7
|
| καὶ ἐγένετο εἰσελθόντων αὐτῶν εἰς τὸ μέσον τῆς πόλεως, ἔσφαξεν αὐτοὺς εἰς τὸ φρέαρ. | Поне́же и҆мѣ́лъ є҆сѝ наде́ждꙋ во ѡ҆гра́дахъ твои́хъ и҆ въ сокро́вищихъ твои́хъ, и҆ ты̀ ꙗ҆́тъ бꙋ́деши: и҆ по́йдетъ хамѡ́съ во преселе́нїе, и҆ свѧще́нницы є҆гѡ̀ и҆ кнѧ̑зи є҆гѡ̀ вкꙋ́пѣ. |
|
8
|
8
|
| καὶ δέκα ἄνδρες εὑρέθησαν ἐκεῖ καὶ εἶπαν τῷ ᾿Ισμαήλ· μὴ ἀνέλῃς ἡμᾶς, ὅτι εἰσὶν ἡμῖν θησαυροὶ ἐν ἀγρῷ, πυροὶ καὶ κριθαί, μέλι καὶ ἔλαιον· καὶ παρῆλθε καὶ οὐκ ἀνεῖλεν αὐτοὺς ἐν μέσῳ τῶν ἀδελφῶν αὐτῶν. | И҆ прїи́детъ гꙋби́тель на всѧ́къ гра́дъ, и҆ не и҆зба́витсѧ ни є҆ди́нъ гра́дъ, и҆ поги́бнꙋтъ оу҆дѡ́лїѧ, и҆ погꙋбѧ́тсѧ полѧ̀, ꙗ҆́коже речѐ гдⷭ҇ь. |
|
9
|
9
|
| καὶ τὸ φρέαρ, εἰς ὃ ἔρριψεν ἐκεῖ ᾿Ισμαὴλ πάντας, οὓς ἐπάταξε, φρέαρ μέγα τοῦτό ἐστιν, ὃ ἐποίησεν ὁ βασιλεὺς ᾿Ασὰ ἀπὸ προσώπου Βαασὰ βασιλέως ᾿Ισραήλ· τοῦτο ἐνέπλησεν ᾿Ισμαὴλ τραυματιῶν. | Да́йте зна́менїе мѡа́вꙋ, ꙗ҆́кѡ прикоснове́нїемъ прикоснове́нъ бꙋ́детъ, и҆ всѝ гра́ди є҆гѡ̀ бꙋ́дꙋтъ пꙋ́сти и҆ без̾ живꙋ́щихъ. |
|
10
|
10
|
| καὶ ἀπέστρεψεν ᾿Ισμαὴλ πάντα τὸν λαὸν τὸν καταλειφθέντα εἰς Μασσηφὰ καὶ τὰς θυγατέρας τοῦ βασιλέως, ἃς παρακατέθετο ὁ ἀρχιμάγειρος τῷ Γοδολίᾳ υἱῷ ᾿Αχεικάμ, καὶ ᾤχετο εἰς τὸ πέραν υἱῶν ᾿Αμμών. — | Про́клѧтъ (человѣ́къ) творѧ́й дѣ́ло гдⷭ҇не съ небреже́нїемъ, и҆ про́клѧтъ возбранѧ́ѧй мечꙋ̀ своемꙋ̀ ѿ кро́ве. |
|
11
|
11
|
| Καὶ ἤκουσεν ᾿Ιωανὰν υἱὸς Καρηὲ καὶ πάντες οἱ ἡγεμόνες τῆς δυνάμεως οἱ μετ’ αὐτοῦ πάντα τὰ κακά, ἃ ἐποίησεν ᾿Ισμαήλ, | Почива́ше мѡа́въ ѿ мла́дости своеѧ̀ и҆ бѣ̀ оу҆пова́ѧ на сла́вꙋ свою̀: не прелїѧ́сѧ ѿ сосꙋ́да въ сосꙋ́дъ и҆ во преселе́нїе не ѿи́де: сегѡ̀ ра́ди пребы́сть вкꙋ́съ є҆гѡ̀ въ не́мъ, и҆ вонѧ̀ є҆гѡ̀ нѣ́сть премѣне́на. |
|
12
|
12
|
| καὶ ἤγαγον ἅπαν τὸ στρατόπεδον αὐτῶν καὶ ᾤχοντο πολεμεῖν αὐτὸν καὶ εὗρον αὐτὸν ἐπὶ ὕδατος πολλοῦ ἐν Γαβαών. | Сегѡ̀ ра́ди, сѐ, дні́е грѧдꙋ́тъ, гл҃етъ гдⷭ҇ь, и҆ послю̀ є҆мꙋ̀ пресели́тєли, и҆ преселѧ́тъ є҆го̀, и҆ сосꙋ́ды є҆гѡ̀ и҆стоща́тъ и҆ ро́ги є҆гѡ̀ сокрꙋша́тъ: |
|
13
|
13
|
| καὶ ἐγένετο ὅτε εἶδε πᾶς ὁ λαὸς ὁ μετὰ ᾿Ισμαὴλ τὸν ᾿Ιωανὰν καὶ τοὺς ἡγεμόνας τῆς δυνάμεως τῆς μετ’ αὐτοῦ, | и҆ посрами́тсѧ мѡа́въ ѿ хамѡ́са, ꙗ҆́коже посра́мленъ є҆́сть до́мъ і҆и҃левъ ѿ веѳи́лѧ, въ не́мже и҆мѧ́хꙋ наде́ждꙋ. |
|
14
|
14
|
| καὶ ἀνέστρεψαν πρὸς ᾿Ιωανάν. | Ка́кѡ глаго́лете: си́льни є҆смы̀ и҆ мꙋ́жїе крѣ́пцы во бране́хъ; |
|
15
|
15
|
| καὶ ᾿Ισμαὴλ ἐσώθη σὺν ὀκτὼ ἀνθρώποις καὶ ᾤχετο πρὸς τοὺς υἱοὺς ᾿Αμμών. — | Поги́бе мѡа́въ, гра́дъ є҆гѡ̀, и҆ и҆збра́ннїи ю҆́нѡши є҆гѡ̀ снидо́ша под̾ ме́чь, гл҃етъ цр҃ь, гдⷭ҇ь вседержи́тель и҆́мѧ є҆гѡ̀. |
|
16
|
16
|
| Καὶ ἔλαβεν ᾿Ιωανὰν καὶ πάντες οἱ ἡγεμόνες τῆς δυνάμεως οἱ μετ’ αὐτοῦ πάντας τοὺς καταλοίπους τοῦ λαοῦ, οὓς ἀπέστρεψεν ἀπὸ ᾿Ισμαήλ, δυνατοὺς ἄνδρας ἐν πολέμῳ καὶ τὰς γυναῖκας καὶ τὰ λοιπὰ καὶ τοὺς εὐνούχους, οὓς ἀπέστρεψαν ἀπὸ Γαβαών, | Бли́з̾ де́нь мѡа́вль, є҆́же прїитѝ, и҆ ѕло̀ є҆гѡ̀ ско́ро ѕѣлѡ̀. |
|
17
|
17
|
| καὶ ᾤχοντο καὶ ἐκάθισαν ἐν Γαβηρώθ — Χαμαὰμ τῇ πρὸς Βηθλεὲμ τοῦ πορευθῆναι εἰς Αἴγυπτον | Оу҆тѣша́йте є҆го̀ всѝ, и҆̀же ѡ҆́крестъ є҆гѡ̀, и҆ всѝ вѣ́дѧщїи и҆́мѧ є҆гѡ̀: рцы́те, ка́кѡ сокрꙋши́сѧ же́злъ крѣ́пости, па́лица сла́вна; |
|
18
|
18
|
| ἀπὸ προσώπου τῶν Χαλδαίων, ὅτι ἐφοβήθησαν ἀπὸ προσώπου αὐτῶν, ὅτι ἐπάταξεν ᾿Ισμαὴλ τὸν Γοδολίαν, ὃν κατέστησεν ὁ βασιλεὺς Βαβυλῶνος ἐν τῇ γῇ. | Сни́ди ѿ сла́вы и҆ сѧ́ди, во вла́гѣ живꙋ́щаѧ, дщѝ дївѡ́нѧ, ꙗ҆́кѡ гꙋби́тель мѡа́вскїй взы́детъ на тѧ̀ разрꙋша́ѧй ѡ҆гра̑ды твоѧ̑. |
|
Κεφάλαιο 49
|
Глава́ м҃ѳ
|
|
1
|
1
|
| (Μασ. ΜΒ´) ΚΑΙ προσῆλθον πάντες οἱ ἡγεμόνες τῆς δυνάμεως καὶ ᾿Ιωανὰν καὶ ᾿Αζαρίας υἱὸς Μαασαίου καὶ πᾶς ὁ λαὸς ἀπὸ μικροῦ ἕως μεγάλου | Къ сынѡ́мъ а҆ммѡ̑нимъ та́кѡ гл҃етъ гдⷭ҇ь: є҆да̀ не сꙋ́ть сы́нове і҆и҃лєвы, и҆лѝ наслѣ́дника нѣ́сть и҆̀мъ; почто̀ оу҆̀бо прїѧ̀ наслѣ́дїе мелхо́мъ [ца́рь и҆́хъ] га́да, и҆ лю́дїе є҆гѡ̀ во градѣ́хъ є҆гѡ̀ живѧ́хꙋ; |
|
2
|
2
|
| πρὸς ῾Ιερεμίαν τὸν προφήτην καὶ εἶπαν αὐτῷ· πεσέτω δὴ τὸ ἔλεος ἡμῶν κατὰ πρόσωπόν σου καὶ πρόσευξαι πρὸς Κύριον τὸν Θεόν σου περὶ τῶν καταλοίπων τούτων, ὅτι κατελείφθημεν ὀλίγοι ἀπὸ πολλῶν, καθὼς οἱ ὀφθαλμοί σου βλέπουσι· | Сегѡ̀ ра́ди, сѐ, дні́е грѧдꙋ́тъ, гл҃етъ гдⷭ҇ь, и҆ ѡ҆глашꙋ̀ на равва́ѳъ сынѡ́въ а҆ммѡ́нихъ ра́тный звꙋ́къ, и҆ бꙋ́детъ въ непрохѡ́днаѧ и҆ въ па́гꙋбꙋ, и҆ трє́бища є҆гѡ̀ ѻ҆гне́мъ сожжє́на бꙋ́дꙋтъ, и҆ воспрїи́метъ і҆и҃ль вла́сть свою̀, гл҃етъ гдⷭ҇ь. |
|
3
|
3
|
| καὶ ἀναγγειλάτω ἡμῖν Κύριος ὁ Θεός σου τὴν ὁδόν, ᾗ πορευσόμεθα ἐν αὐτῇ, καὶ λόγον ὃν ποιήσομεν. | Возопі́й, є҆севѡ́не, ꙗ҆́кѡ поги́бе га́й: возопі́йте, дщє́ри равва̑ѳски, препоѧ́шитесѧ вре́тищами, рыда́йте и҆ бѣ́гайте по забра́лѡмъ, ꙗ҆́кѡ мелхо́мъ во плѣ́нъ ѿведе́тсѧ, свѧще́нницы и҆ кнѧ̑зи є҆гѡ̀ вкꙋ́пѣ. |
|
4
|
4
|
| καὶ εἶπεν αὐτοῖς ῾Ιερεμίας· ἤκουσα, ἰδοὺ ἐγὼ προσεύξομαι ὑπὲρ ὑμῶν πρὸς Κύριον τὸν Θεὸν ἡμῶν κατὰ τοὺς λόγους ὑμῶν· καὶ ἔσται, ὁ λόγος, ὃν ἂν ἀποκριθήσεται Κύριος ὁ Θεός, ἀναγγελῶ ὑμῖν, οὐ μὴ κρύψω ἀφ’ ὑμῶν ρῆμα. | Что̀ хва́лишисѧ во оу҆до́лїихъ; стечѐ оу҆до́лїе твоѐ, дщѝ безстꙋ́днаѧ, оу҆пова́ющаѧ на бога̑тства своѧ̑, глаго́лющи: кто̀ прїи́детъ на мѧ̀; |
|
5
|
5
|
| καὶ αὐτοὶ εἶπαν τῷ ῾Ιερεμίᾳ· ἔστω Κύριος ἐν ἡμῖν εἰς μάρτυρα δίκαιον καὶ πιστόν, εἰ μὴ κατὰ πάντα τὸν λόγον, ὃν ἐὰν ἀποστείλῃ Κύριος πρὸς ἡμᾶς, οὕτως ποιήσωμεν· | Сѐ, а҆́зъ наведꙋ̀ на тѧ̀ стра́хъ, гл҃етъ гдⷭ҇ь вседержи́тель, ѿ всѣ́хъ сꙋ́щихъ ѡ҆́крестъ тебє̀: и҆ разсѣ́етесѧ всѝ ѿ лица̀ є҆гѡ̀, и҆ не бꙋ́детъ собира́ющагѡ бѣжа́щихъ. |
|
6
|
6
|
| καὶ ἐὰν ἀγαθὸν καὶ ἐὰν κακόν, τὴν φωνὴν Κυρίου τοῦ Θεοῦ ἡμῶν, οὗ ἡμεῖς ἀποστέλλομέν σε πρὸς αὐτόν, ἀκουσόμεθα, ἵνα βέλτιον ἡμῖν γένηται, ὅτι ἀκουσόμεθα τῆς φωνῆς Κυρίου τοῦ Θεοῦ ἡμῶν. — | И҆ посе́мъ возвращꙋ̀ плѣ́нники сынѡ́въ а҆ммѡ́нихъ, гл҃етъ гдⷭ҇ь. |
|
7
|
7
|
| Καὶ ἐγενήθη μεθ’ ἡμέρας δέκα ἐγενήθη λόγος Κυρίου πρὸς ῾Ιερεμίαν. | Ко і҆дꙋме́и сїѧ̑ гл҃етъ гдⷭ҇ь вседержи́тель: є҆да̀ є҆́сть ктомꙋ̀ мꙋ́дрость во ѳема́нѣ; поги́бе совѣ́тъ ѿ разꙋ́мныхъ, непотре́бна бы́сть мꙋ́дрость и҆́хъ, |
|
8
|
8
|
| καὶ ἐκάλεσε τὸν ᾿Ιωανὰν καὶ τοὺς ἡγεμόνας τῆς δυνάμεως καὶ πάντα τὸν λαὸν ἀπὸ μικροῦ ἕως μεγάλου | попра́но бы́сть мѣ́сто и҆́хъ: сни́дите въ про́пасть къ сѣдѣ́нїю, живꙋ́щїи во деда́нѣ: ꙗ҆́кѡ же́стѡкаѧ сотворѝ: (поги́бель и҆са́ѵлю) наведо́хъ на́нь во вре́мѧ, въ не́же посѣти́хъ є҆го̀. |
|
9
|
9
|
| καὶ εἶπεν αὐτοῖς· οὕτως εἶπε Κύριος· | Ꙗ҆́кѡ ѡ҆б̾има́телїе вїна̀ прїидо́ша на тѧ̀, не ѡ҆ста́вѧтъ тебѣ̀ ѡ҆ста́нкѡвъ: а҆́ки та́тїе въ нощѝ возложа́тъ рꙋ́ки своѧ̑. |
|
10
|
10
|
| ἐὰν καθίσαντες καθίσητε ἐν τῇ γῇ ταύτῃ, οἰκοδομήσω ὑμᾶς καὶ οὐ μὴ καθελῶ καὶ φυτεύσω ὑμᾶς καὶ οὐ μὴ ἐκτίλω, ὅτι ἀναπέπαυμαι ἐπὶ τοῖς κακοῖς, οἷς ἐποίησα ὑμῖν. | Ꙗ҆́кѡ (а҆́зъ) ѡ҆бнажи́хъ и҆са́ѵа, ѿкры́хъ та̑йнаѧ є҆гѡ̀, не возмо́жетъ оу҆таи́тисѧ, поги́бе рꙋко́ю бра́та своегѡ̀ и҆ сосѣ́да своегѡ̀, |
|
11
|
11
|
| μὴ φοβηθῆτε ἀπὸ προσώπου βασιλέως Βαβυλῶνος, οὗ ὑμεῖς φοβεῖσθε ἀπὸ προσώπου αὐτοῦ, μὴ φοβηθῆτε, φησὶ Κύριος, ὅτι μεθ’ ὑμῶν ἐγώ εἰμι τοῦ ἐξαιρεῖσθαι ὑμᾶς καὶ σῴζειν ὑμᾶς ἐκ χειρὸς αὐτοῦ· | и҆ нѣ́сть ѡ҆ста́тисѧ сиротѣ̀ твое́й, да живе́тъ: а҆́зъ же сотворю̀ жи́ти, и҆ вдови̑цы на мѧ̀ оу҆пова́ша. |
|
12
|
12
|
| καὶ δώσω ὑμῖν ἔλεος καὶ ἐλεήσω ὑμᾶς καὶ ἐπιστρέψω ὑμᾶς εἰς τὴν γῆν ὑμῶν. | Та́кѡ бо гл҃етъ гдⷭ҇ь: сѐ, и҆̀мже не бѣ̀ зако́на пи́ти ча́шꙋ, пїю́ще и҆спїю́тъ: и҆ ты́ ли а҆́ки непови́нный ѡ҆ста́нешисѧ; не бꙋ́деши непови́ненъ, но пїѧ̀ и҆спїе́ши. |
|
13
|
13
|
| καὶ εἰ λέγετε ὑμεῖς· οὐ μὴ καθίσωμεν ἐν τῇ γῇ ταύτῃ πρὸς τὸ μὴ ἀκοῦσαι φωνῆς Κυρίου, | Собо́ю бо клѧ́хсѧ, гл҃етъ гдⷭ҇ь, ꙗ҆́кѡ въ пꙋсты́ню и҆ въ порꙋга́нїе и҆ въ посмѣ́хъ и҆ въ проклѧ́тїе бꙋ́деши посредѣ̀ є҆гѡ̀, и҆ всѝ гра́ди є҆гѡ̀ бꙋ́дꙋтъ въ пꙋсты́ню вѣ́чнꙋю. |
|
14
|
14
|
| ὅτι εἰς γῆν Αἰγύπτου εἰσελευσόμεθα καὶ οὐ μὴ ἴδωμεν πόλεμον καὶ φωνὴν σάλπιγγος οὐ μὴ ἀκούσωμεν καὶ ἐν ἄρτοις οὐ μὴ πεινάσωμεν καὶ ἐκεῖ οἰκήσομεν, | Слꙋ́хъ слы́шахъ ѿ гдⷭ҇а, и҆ послѡ́въ во ꙗ҆зы́ки посла̀: собери́тесѧ и҆ и҆ди́те проти́вꙋ є҆мꙋ̀ и҆ воста́ните на ѡ҆полче́нїе. |
|
15
|
15
|
| διὰ τοῦτο ἀκούσατε λόγον Κυρίου· οὕτως εἶπε Κύριος· ἐὰν ὑμεῖς δῶτε τὸ πρόσωπον ὑμῶν εἰς Αἴγυπτον καὶ εἰσέλθητε ἐκεῖ κατοικεῖν, | Сѐ, ма́ла да́хъ тѧ̀ во ꙗ҆зы́цѣхъ и҆ порꙋга́ема въ лю́дехъ. |
|
16
|
16
|
| καὶ ἔσται, ἡ ρομφαία, ἣν ὑμεῖς φοβεῖσθε ἀπὸ προσώπου αὐτῆς, εὑρήσει ὑμᾶς ἐν γῇ Αἰγύπτου, καὶ ὁ λιμός, οὗ ὑμεῖς λόγον ἔχετε ἀπὸ προσώπου αὐτοῦ, καταλήψεται ὑμᾶς ὀπίσω ὑμῶν ἐν Αἰγύπτῳ, καὶ ἐκεῖ ἀποθανεῖσθε. | И҆гра́нїе твоѐ прельсти́ тѧ, безстꙋ́дїе се́рдца твоегѡ̀ ѡ҆бита́ше въ разсѣ́линахъ ка́менныхъ, похи́ти крѣ́пость хо́лма высо́кагѡ: є҆гда̀ вознесе́ши ꙗ҆́кѡ ѻ҆ре́лъ гнѣздо̀ своѐ, ѿто́лѣ све́ргꙋ тѧ̀, гл҃етъ гдⷭ҇ь. |
|
17
|
17
|
| καὶ ἔσονται πάντες οἱ ἄνθρωποι καὶ πάντες οἱ ἀλλογενεῖς, οἱ θέντες τὸ πρόσωπον αὐτῶν εἰς γῆν Αἰγύπτου ἐνοικεῖν ἐκεῖ, ἐκλείψουσιν ἐν τῇ ρομφαίᾳ καὶ ἐν τῷ λιμῷ, καὶ οὐκ ἔσται αὐτῶν οὐθεὶς σῳζόμενος ἀπὸ τῶν κακῶν, ὧν ἐγὼ ἐπάγω ἐπ’ αὐτούς. | И҆ бꙋ́детъ і҆дꙋме́а въ запꙋстѣ́нїе, всѧ́къ ходѧ́й чрез̾ ню̀ подиви́тсѧ и҆ позви́ждетъ над̾ всѧ́кою ꙗ҆́звою є҆ѧ̀. |
|
18
|
18
|
| ὅτι οὕτως εἶπε Κύριος· καθὼς ἔσταξεν ὁ θυμός μου ἐπὶ τοὺς κατοικοῦντας ῾Ιερουσαλήμ, οὕτως στάξει ὁ θυμός μου ἐφ’ ὑμᾶς εἰσελθόντων ὑμῶν εἰς Αἴγυπτον, καὶ ἔσεσθε εἰς ἄβατον καὶ ὑποχείριοι καὶ εἰς ἀρὰν καὶ εἰς ὀνειδισμὸν καὶ οὐ μὴ ἴδητε οὐκέτι τὸν τόπον τοῦτον, | Ꙗ҆́коже превраще́на є҆́сть содо́ма и҆ гомо́рра и҆ сосѣ́ди є҆ѧ̀, гл҃етъ гдⷭ҇ь, не поживе́тъ та́мѡ мꙋ́жъ, нижѐ пребꙋ́детъ та́мѡ сы́нъ человѣ́чь. |
|
19
|
19
|
| ἃ ἐλάλησε Κύριος ἐφ’ ὑμᾶς τοὺς καταλοίπους ᾿Ιούδα· μὴ εἰσέλθητε εἰς Αἴγυπτον. καὶ νῦν γνόντες γνώσεσθε | Сѐ, ꙗ҆́коже ле́въ и҆зы́детъ ѿ среды̀ і҆ѻрда́на на мѣ́сто си́льнагѡ, ꙗ҆́кѡ ско́рѡ сотворю̀ и҆̀мъ бѣжа́ти ѿ негѡ̀, и҆ кто̀ бꙋ́детъ и҆збра́нъ, є҆го́же поста́влю над̾ ни́мъ; кто́ бо подо́бенъ мнѣ̀; и҆ кто̀ противоста́нетъ мѝ; и҆ кто̀ є҆́сть се́й па́стырь, и҆́же сопроти́витсѧ лицꙋ̀ моемꙋ̀; |
|
20
|
20
|
| ὅτι ἐπονηρεύσασθε ἐν ψυχαῖς ὑμῶν ἀποστείλαντές με λέγοντες· πρόσευξαι περὶ ἡμῶν πρὸς Κύριον, καὶ κατὰ πάντα, ἃ ἐὰν λαλήσῃ σοι Κύριος, ποιήσομεν. | Сегѡ̀ ра́ди слы́шите совѣ́тъ гдⷭ҇ень, є҆го́же совѣща̀ на є҆дѡ́ма, и҆ оу҆мышле́нїе є҆гѡ̀, є҆́же оу҆мы́сли на живꙋ́щихъ во ѳема́нѣ, не све́ргꙋтъ ли и҆̀хъ ма̑лаѧ ѿ ста́дъ, и҆ не разме́тано ли бꙋ́детъ на ни́хъ жили́ще и҆́хъ; |
|
21
|
21
|
| καὶ οὐκ ἠκούσατε τῆς φωνῆς Κυρίου, ἧς ἀπέστειλέ με πρὸς ὑμᾶς. | Ѿ гла́са бо паде́нїѧ и҆́хъ потрѧсе́сѧ землѧ̀, и҆ во́пль на мо́ри чермнѣ́мъ слы́шасѧ гла́са и҆́хъ. |
|
22
|
22
|
| καὶ νῦν ἐν ρομφαίᾳ καὶ ἐν λιμῷ ἐκλείψετε ἐν τῷ τόπῳ, ᾧ ὑμεῖς βούλεσθε εἰσελθεῖν κατοικεῖν ἐκεῖ. | Сѐ, ꙗ҆́кѡ ѻ҆ре́лъ взы́детъ и҆ возлети́тъ и҆ простре́тъ крилѣ̑ своѝ над̾ тверды́ньми є҆гѡ̀: и҆ бꙋ́детъ се́рдце си́льныхъ і҆дꙋме́йскихъ въ то́й де́нь, ꙗ҆́кѡ се́рдце жены̀ родѧ́щїѧ. |
|
Κεφάλαιο 50
|
Глава́ н҃
|
|
1
|
1
|
| (Μασ. ΜΓ´) ΚΑΙ ἐγενήθη ὡς ἐπαύσατο ῾Ιερεμίας λέγων πρὸς τὸν λαὸν πάντας τοὺς λόγους Κυρίου, οὓς ἀπέστειλεν αὐτὸν Κύριος πρὸς αὐτούς, πάντας τοὺς λόγους τούτους, | Сло́во, є҆́же речѐ гдⷭ҇ь на вавѷлѡ́нъ и҆ на зе́млю халде́йскꙋю і҆еремі́ею прⷪ҇ро́комъ. |
|
2
|
2
|
| καὶ εἶπεν ᾿Αζαρίας υἱὸς Μαασαίου καὶ ᾿Ιωανὰν υἱὸς Καρηὲ καὶ πάντες οἱ ἄνδρες οἱ εἴπαντες τῷ ῾Ιερεμίᾳ λέγοντες· ψεύδη, οὐκ ἀπέστειλέ σε Κύριος πρὸς ἡμᾶς λέγων· μὴ εἰσέλθητε εἰς Αἴγυπτον οἰκεῖν ἐκεῖ, | Возвѣсти́те во ꙗ҆зы́цѣхъ и҆ слы́шано сотвори́те, воздви́гните зна́менїе, возопі́йте и҆ не скрыва́йте, рцы́те: плѣне́нъ бы́сть вавѷлѡ́нъ, посрами́сѧ ви́лъ, побѣди́сѧ мерѡда́хъ, посрами́шасѧ и҆зва̑ѧнїѧ є҆гѡ̀, сокрꙋши́шасѧ кꙋмі́ры и҆́хъ. |
|
3
|
3
|
| ἀλλ’ ἢ Βαροὺχ υἱὸς Νηρίου συμβάλλει σε πρὸς ἡμᾶς, ἵνα δῷς ἡμᾶς εἰς χεῖρας τῶν Χαλδαίων τοῦ θανατῶσαι ἡμᾶς καὶ ἀποικισθῆναι ἡμᾶς εἰς Βαβυλῶνα. | Ꙗ҆́кѡ прїи́де на́нь ꙗ҆зы́къ ѿ сѣ́вера, то́й положи́тъ зе́млю є҆гѡ̀ въ запꙋстѣ́нїе, и҆ не бꙋ́детъ живѧ́й въ не́й ѿ человѣ́ка да́же и҆ до скота̀: подви́гнꙋшасѧ, ѿидо́ша. |
|
4
|
4
|
| καὶ οὐκ ἤκουσεν ᾿Ιωανὰν καὶ πάντες ἡγεμόνες τῆς δυνάμεως καὶ πᾶς ὁ λαὸς τῆς φωνῆς Κυρίου κατοικῆσαι ἐν γῇ ᾿Ιούδα. | Въ ты̑ѧ дни̑ и҆ въ то̀ вре́мѧ, гл҃етъ гдⷭ҇ь, прїи́дꙋтъ сы́нове і҆и҃лєвы, ті́и и҆ сы́нове і҆ꙋ̑дины вкꙋ́пѣ ходѧ́ще и҆ пла́чꙋще по́йдꙋтъ и҆ гдⷭ҇а бг҃а своего̀ взы́щꙋтъ. |
|
5
|
5
|
| καὶ ἔλαβεν ᾿Ιωανὰν καὶ πάντες οἱ ἡγεμόνες τῆς δυνάμεως πάντας τοὺς καταλοίπους ᾿Ιούδα, τοὺς ἀποστρέψαντας κατοικεῖν ἐν τῇ γῇ, | Во сїѡ́нъ и҆спыта́ютъ стєзѝ, та́мѡ бо ѡ҆брати́вше ли́ца своѧ̑ прїи́дꙋтъ и҆ приложа́тсѧ ко гдⷭ҇ꙋ завѣ́томъ вѣ́чнымъ, и҆́же забве́нїю не преда́стсѧ. |
|
6
|
6
|
| τοὺς δυνατοὺς ἄνδρας καὶ τὰς γυναῖκας καὶ τὰ νήπια, καὶ τὰς θυγατέρας τοῦ βασιλέως καὶ τὰς ψυχάς, ἃς κατέλιπε Ναβουζαρδὰν μετὰ Γοδολίου υἱοῦ ᾿Αχεικάμ, καὶ ῾Ιερεμίαν τὸν προφήτην καὶ Βαροὺχ υἱὸν Νηρίου | Ѻ҆́вцы поги́бшыѧ бы́ша лю́дїе моѝ, па́стырїе и҆́хъ соврати́ша и҆̀хъ и҆ сотвори́ша ѧ҆̀ кры́тисѧ по гора́мъ: съ горы̀ на хо́лмъ ходи́ша. |
|
7
|
7
|
| καὶ εἰσῆλθον εἰς Αἴγυπτον, ὅτι οὐκ ἤκουσαν τῆς φωνῆς Κυρίου· καὶ εἰσῆλθον εἰς Τάφνας. | Забы́ша ло́жа своегѡ̀, всѝ ѡ҆брѣта́ющїи и҆̀хъ снѣда́хꙋ и҆̀хъ, и҆ вразѝ и҆́хъ реко́ша: не пощади́мъ и҆́хъ, занѐ согрѣши́ша гдⷭ҇ꙋ, па́жить пра́вды, собира́ющемꙋ ѻ҆тцє́въ и҆́хъ гдⷭ҇ꙋ. |
|
8
|
8
|
| καὶ ἐγένετο λόγος Κυρίου πρὸς ῾Ιερεμίαν ἐν Τάφνας λέγων· | Ѿиди́те ѿ среды̀ вавѷлѡ́на и҆ ѿ землѝ халде́йски и҆зыди́те, и҆ бꙋ́дите ꙗ҆́кѡ кѡ́злища пред̾ ѻ҆вца́ми. |
|
9
|
9
|
| λαβὲ σεαυτῷ λίθους μεγάλους καὶ κατάκρυψον αὐτοὺς ἐν προθύροις, ἐν πύλῃ τῆς οἰκίας Φαραὼ ἐν Τάφνας, κατ’ ὀφθαλμοὺς ἀνδρῶν ᾿Ιούδα | Ꙗ҆́кѡ сѐ, а҆́зъ воздви́гнꙋ и҆ приведꙋ̀ на вавѷлѡ́нъ собра̑нїѧ ꙗ҆зы́кѡвъ вели́кихъ ѿ землѝ полꙋ́нощныѧ, и҆ ѡ҆полча́тсѧ на́нь: ѿтꙋ́дꙋ плѣне́нъ бꙋ́детъ, ꙗ҆́коже стрѣла̀ мꙋ́жа си́льна и҆скꙋ́сна не возврати́тсѧ пра́здна. |
|
10
|
10
|
| καὶ ἐρεῖς· οὕτως εἶπε Κύριος· ἰδοὺ ἐγὼ ἀποστέλλω καὶ ἄξω Ναβουχοδονόσορ βασιλέα Βαβυλῶνος, καὶ θήσει αὐτοῦ τὸν θρόνον ἐπάνω τῶν λίθων τούτων, ὧν κατέκρυψας, καὶ ἀρεῖ τὰ ὅπλα αὐτοῦ ἐπ’ αὐτοὺς | И҆ бꙋ́детъ землѧ̀ халде́йска въ разграбле́нїе, всѝ граби́телє є҆ѧ̀ напо́лнѧтсѧ, гл҃етъ гдⷭ҇ь: |
|
11
|
11
|
| καὶ εἰσελεύσεται καὶ πατάξει γῆν Αἰγύπτου, οὓς εἰς θάνατον, εἰς θάνατον, καὶ οὓς εἰς ἀποικισμόν, εἰς ἀποικισμόν, καὶ οὓς εἰς ρομφαίαν, εἰς ρομφαίαν. | занѐ веселистесѧ̀ и҆ велерѣ́чивасте, расхища́юще наслѣ́дїе моѐ, скака́сте бо ꙗ҆́кѡ телцы̀ на травѣ̀ и҆ бодо́сте ꙗ҆́коже волы̀. |
|
12
|
12
|
| καὶ καύσει πῦρ ἐν οἰκίαις τῶν θεῶν αὐτῶν καὶ ἐμπυριεῖ αὐτὰς καὶ ἀποικιεῖ αὐτοὺς καὶ φθειριεῖ γῆν Αἰγύπτου, ὥσπερ φθειρίζει ποιμὴν τὸ ἱμάτιον αὐτοῦ, καὶ ἐξελεύσεται ἐν εἰρήνῃ, | Порꙋ́гана бы́сть ма́ти ва́ша ѕѣлѡ̀, и҆ посрами́сѧ роди́вшаѧ ва́съ: сѐ, послѣ̑днѧѧ во ꙗ҆зы́цѣхъ пꙋста̀ и҆ непрохо́дна и҆ сꙋха̀. |
|
13
|
13
|
| καὶ συντρίψει τοὺς στύλους ῾Ηλιουπόλεως, τοὺς ἐν ῎Ων, καὶ τὰς οἰκίας αὐτῶν κατακαύσει ἐν πυρί. | Ѿ гнѣ́ва гдⷭ҇нѧ не поживꙋ́тъ во вѣ́къ: но бꙋ́детъ ве́сь въ запꙋстѣ́нїе, и҆ всѧ́къ ходѧ́й сквозѣ̀ вавѷлѡ́нъ подиви́тсѧ и҆ позви́ждетъ над̾ всѧ́кою ꙗ҆́звою є҆гѡ̀. |
|
Κεφάλαιο 51
|
Глава́ н҃а
|
|
2
|
2
|
| οὕτως εἶπε Κύριος ὁ Θεὸς ᾿Ισραήλ· ὑμεῖς ἑωράκατε πάντα τὰ κακά, ἃ ἐπήγαγον ἐπὶ ῾Ιερουσαλὴμ καὶ ἐπὶ τὰς πόλεις ᾿Ιούδα, καὶ ἰδού εἰσιν ἔρημοι ἀπὸ ἐνοίκων | и҆ послю̀ на вавѷлѡ́нъ рꙋга́тєли, и҆ стꙋ́днѡ порꙋга́ютсѧ є҆мꙋ̀ и҆ и҆стлѧ́тъ зе́млю є҆гѡ̀: поне́же го́ре на вавѷлѡ́нъ ѡ҆́крестъ въ де́нь ѡ҆ѕлобле́нїѧ є҆гѡ̀. |
|
3
|
3
|
| ἀπὸ προσώπου πονηρίας αὐτῶν, ἧς ἐποίησαν παραπικρᾶναί με πορευθέντες θυμιᾶν θεοῖς ἑτέροις, οἷς οὐκ ἔγνωτε. | Да налѧца́етъ налѧца́ѧй лꙋ́къ сво́й, и҆ да ѡ҆блече́тсѧ въ брѡнѧ̀ своѧ̑, и҆ не пощади́те ю҆́ношъ є҆гѡ̀, и҆ побі́йте всѐ во́инство є҆гѡ̀. |
|
4
|
4
|
| καὶ ἀπέστειλα πρὸς ὑμᾶς τοὺς παῖδάς μου τοὺς προφήτας ὄρθρου καὶ ἀπέστειλα λέγων· μὴ ποιήσητε τὸ πρᾶγμα τῆς μολύνσεως ταύτης, ἧς ἐμίσησα. | И҆ падꙋ́тъ и҆збїе́ннїи въ землѝ халде́йстѣй и҆ ꙗ҆́звеннїи во страна́хъ є҆ѧ̀. |
|
6
|
6
|
| καὶ ἔσταξεν ἡ ὀργή μου καὶ ὁ θυμός μου καὶ ἐξεκαύθη ἐν πόλεσιν ᾿Ιούδα καὶ ἔξωθεν ῾Ιερουσαλήμ, καὶ ἐγενήθησαν εἰς ἐρήμωσιν καὶ εἰς ἄβατον ὡς ἡ ἡμέρα αὕτη. | Бѣжи́те ѿ среды̀ вавѷлѡ́на и҆ спаси́те кі́йждо дꙋ́шꙋ свою̀ и҆ не поги́бнете въ непра́вдѣ є҆гѡ̀, занѐ вре́мѧ ѿмще́нїѧ є҆гѡ̀ є҆́сть ѿ гдⷭ҇а, воздаѧ́нїе то́й возда́стъ є҆мꙋ̀. |
|
7
|
7
|
| καὶ νῦν οὕτως εἶπε Κύριος παντοκράτωρ· ἱνατί ὑμεῖς ποιεῖτε κακὰ μεγάλα ἐπὶ ψυχαῖς ὑμῶν ἐκκόψαι ὑμῶν ἄνθρωπον καὶ γυναῖκα, νήπιον καὶ θηλάζοντα ἐκ μέσου ᾿Ιούδα πρὸς τὸ μὴ καταλειφθῆναι ὑμῶν μηδένα, | Ча́ша злата̑ѧ вавѷлѡ́нъ въ рꙋцѣ̀ гдⷭ҇ни, напаѧ́ющи всю̀ зе́млю, ѿ вїна̀ є҆гѡ̀ пи́ша (всѝ) ꙗ҆зы́цы, сегѡ̀ ра́ди потрѧсо́шасѧ. |
|
8
|
8
|
| παραπικρᾶναί με ἐν τοῖς ἔργοις τῶν χειρῶν ὑμῶν θυμιᾶν θεοῖς ἑτέροις ἐν γῇ Αἰγύπτῳ, εἰς ἣν ἤλθατε κατοικεῖν ἐκεῖ, ἵνα ἐκκοπῆτε καὶ ἵνα γένησθε εἰς κατάραν καὶ εἰς ὀνειδισμὸν ἐν πᾶσι τοῖς ἔθνεσι τῆς γῆς; | Внеза́пꙋ падѐ вавѷлѡ́нъ и҆ сокрꙋши́сѧ: пла́чите по не́мъ, возми́те ма́сти къ болѣ́зни є҆гѡ̀, да и҆сцѣли́тсѧ. |
|
9
|
9
|
| μὴ ἐπιλέλησθε ὑμεῖς τῶν κακῶν τῶν πατέρων ὑμῶν καὶ τῶν κακῶν τῶν βασιλέων ᾿Ιούδα καὶ τῶν κακῶν τῶν ἀρχόντων ὑμῶν καὶ τῶν κακῶν τῶν γυναικῶν ὑμῶν, ὧν ἐποίησαν ἐν γῇ ᾿Ιούδα καὶ ἔξωθεν ῾Ιερουσαλήμ; | Врачева́хомъ вавѷлѡ́на, и҆ не и҆сцѣлѣ̀: ѡ҆ста́вимъ є҆го̀ и҆ ѿи́демъ кі́йждо въ зе́млю свою̀, взы́де бо къ небесѝ сꙋ́дъ є҆гѡ̀ и҆ воздви́жесѧ да́же до ѕвѣ́здъ. |
|
10
|
10
|
| καὶ οὐκ ἐπαύσαντο ἕως τῆς ἡμέρας ταύτης καὶ οὐκ ἀντείχοντο τῶν προσταγμάτων μου, ὣν ἔδωκα κατὰ πρόσωπον τῶν πατέρων αὐτῶν. | И҆знесѐ гдⷭ҇ь сꙋ́дъ сво́й: прїиди́те и҆ возвѣсти́мъ въ сїѡ́нѣ дѣла̀ гдⷭ҇а бг҃а на́шегѡ. |
|
11
|
11
|
| διὰ τοῦτο οὕτως εἶπε Κύριος· ἰδοὺ ἐγὼ ἐφίστημι τὸ πρόσωπόν μου | Наѡстри́те стрѣ́лы, напо́лните тꙋ́лы: воздви́же гдⷭ҇ь дꙋ́хъ царе́й ми́дскихъ, ꙗ҆́кѡ проти́вꙋ вавѷлѡ́на гнѣ́въ є҆гѡ̀, да погꙋби́тъ и҆̀, поне́же ѿмще́нїе гдⷭ҇не є҆́сть, ѿмще́нїе люді́й є҆гѡ̀. |
|
12
|
12
|
| τοῦ ἀπολέσαι πάντας τοὺς καταλοίπους τοὺς ἐν Αἰγύπτῳ, καὶ πεσοῦνται ἐν ρομφαίᾳ καὶ ἐν λιμῷ ἐκλείψουσιν ἀπὸ μικροῦ ἕως μεγάλου καὶ ἔσονται εἰς ὀνειδισμὸν καὶ εἰς ἀπώλειαν καὶ εἰς κατάραν. | На стѣна́хъ вавѷлѡ́нскихъ воздви́гните зна́мѧ, поста́вите стра̑жи, оу҆гото́вите стра́жей, оу҆гото́вите ѻ҆рꙋ́жїе: ꙗ҆́кѡ оу҆мы́сли гдⷭ҇ь, и҆ сотвори́тъ, ꙗ҆̀же речѐ на живꙋ́щыѧ въ вавѷлѡ́нѣ, |
|
13
|
13
|
| καὶ ἐπισκέψομαι ἐπὶ τοὺς καθημένους ἐν γῇ Αἰγύπτῳ ὡς ἐπεσκεψάμην ἐπὶ ῾Ιερουσαλὴμ ἐν ρομφαίᾳ καὶ ἐν λιμῷ καὶ ἐν θανάτῳ, | живы́й над̾ вода́ми мно́гими и҆ бога́тъ въ сокро́вищихъ свои́хъ: прїи́де коне́цъ тво́й и҆́стиннѡ во оу҆трѡ́бы твоѧ̑. |
|
14
|
14
|
| καὶ οὐκ ἔσται σεσωσμένος οὐθεὶς τῶν ἐπιλοίπων ᾿Ιούδα τῶν παροικούντων ἐν γῇ Αἰγύπτῳ τοῦ ἐπιστρέψαι εἰς γῆν ᾿Ιούδα, ἐφ’ ἣν αὐτοὶ ἐλπίζουσι ταῖς ψυχαῖς αὐτῶν τοῦ ἐπιστρέψαι ἐκεῖ· οὐ μὴ ἐπιστρέψωσιν ἀλλ’ ἢ ἀνασεσωσμένοι. | Клѧ́тсѧ бо гдⷭ҇ь си́лъ мы́шцею свое́ю, ꙗ҆́кѡ напо́лню тебѐ людьмѝ, ꙗ҆́коже а҆крі́дами, и҆ возгласѧ́тъ над̾ тобо́ю низходѧ́щїи. |
|
15
|
15
|
| καὶ ἀπεκρίθησαν τῷ ῾Ιερεμίᾳ πάντες οἱ ἄνδρες οἱ γνόντες ὅτι θυμιῶσιν αἱ γυναῖκες αὐτῶν θεοῖς ἑτέροις καὶ πᾶσαι αἱ γυναῖκες, συναγωγὴ μεγάλη, καὶ πᾶς ὁ λαὸς οἱ καθήμενοι ἐν γῇ Αἰγύπτῳ, ἐν Παθουρῇ, λέγοντες· | Гдⷭ҇ь сотвори́вый зе́млю въ си́лѣ свое́й и҆ оу҆стро́ивый вселе́ннꙋю въ мꙋ́дрости свое́й, и҆ разꙋмѣ́нїемъ свои́мъ распрострѐ небеса̀, |
|
16
|
16
|
| ὁ λόγος, ὃν ἐλάλησας πρὸς ἡμᾶς τῷ ὀνόματι Κυρίου, οὐκ ἀκούσομέν σου, | є҆гда̀ ѻ҆́нъ да́стъ гла́съ, оу҆мно́жатсѧ во́ды на небесѝ, воздвиза́ѧй ѡ҆́блаки ѿ конє́цъ землѝ, мо́лнїю въ до́ждь сотворѝ, и҆зводѧ́й свѣ́тъ ѿ сокро́вищъ свои́хъ. |
|
17
|
17
|
| ὅτι ποιοῦντες ποιήσομεν πάντα τὸν λόγον, ὃς ἐξελεύσεται ἐκ τοῦ στόματος ἡμῶν, θυμιᾶν τῇ βασιλίσσῃ τοῦ οὐρανοῦ καὶ σπένδειν αὐτῇ σπονδάς, καθὰ ἐποιήσαμεν ἡμεῖς καὶ οἱ πατέρες ἡμῶν καὶ οἱ βασιλεῖς ἡμῶν καὶ οἱ ἄρχοντες ἡμῶν ἐν πόλεσιν ᾿Ιούδα καὶ ἔξωθεν ῾Ιερουσαλὴμ καὶ ἐπλήσθημεν ἄρτων καὶ ἐγενόμεθα χρηστοὶ καὶ κακὰ οὐκ εἴδομεν· | Ѡ҆бꙋѧ̀ всѧ́къ человѣ́къ ѿ ра́зꙋма, посрами́сѧ всѧ́къ слїѧ́тель ѿ и҆зва́ѧнїй свои́хъ, ꙗ҆́кѡ лѡ́жнаѧ слїѧ̑нїѧ є҆гѡ̀, и҆ нѣ́сть дꙋ́ха въ ни́хъ: |
|
18
|
18
|
| καὶ ὡς διελίπομεν θυμιῶντες τῇ βασιλίσσῃ τοῦ οὐρανοῦ, ἠλαττώθημεν πάντες καὶ ἐν ρομαίᾳ καὶ ἐν λιμῷ ἐξελίπομεν. | сꙋ́єтна сꙋ́ть дѣла̀ и҆ смѣ́хꙋ достѡ́йна, въ ча́съ посѣще́нїѧ своегѡ̀ поги́бнꙋтъ. |
|
19
|
19
|
| καὶ ὅτι ἡμεῖς θυμιῶμεν τῇ βασιλίσσῃ τοῦ οὐρανοῦ καὶ ἐσπείσαμεν αὐτῇ σπονδάς, μὴ ἄνευ τῶν ἀνδρῶν ἡμῶν ἐποιήσαμεν αὐτῇ χαυῶνας καὶ ἐσπείσαμεν αὐτῇ σπονδάς;— | Не такова̀ ча́сть і҆а́кѡвлѧ, ꙗ҆́кѡ сотвори́вый всѧ́чєскаѧ то́й є҆́сть, (а҆ і҆и҃ль) же́злъ достоѧ́нїѧ є҆гѡ̀, гдⷭ҇ь вседержи́тель и҆́мѧ є҆гѡ̀. |
|
20
|
20
|
| Καὶ εἶπεν ῾Ιερεμίας ἀντὶ τῷ λαῷ, τοῖς δυνατοῖς καὶ ταῖς γυναιξὶ καὶ παντὶ τῷ λαῷ, τοῖς ἀποκριθεῖσιν αὐτῷ λόγους, λέγων· | Сокрꙋша́еши ты̀ мнѣ̀ сосꙋ́ды бра̑нныѧ, и҆ а҆́зъ сокрꙋшꙋ̀ въ тебѣ̀ ꙗ҆зы́ки и҆ погꙋблю̀ въ тебѣ̀ ца̑рствїѧ: |
|
21
|
21
|
| οὐχὶ τοῦ θυμιάματος, οὗ ἐθυμιάσατε ἐν ταῖς πόλεσιν ᾿Ιούδα καὶ ἔξωθεν ῾Ιερουσαλὴμ ὑμεῖς καὶ οἱ πατέρες ὑμῶν καὶ οἱ βασιλεῖς ὑμῶν καὶ οἱ ἄρχοντες ὑμῶν καὶ ὁ λαὸς τῆς γῆς, ἐμνήσθη Κύριος, καὶ ἀνέβη ἐπὶ τὴν καρδίαν αὐτοῦ; | и҆ и҆збїю̀ въ тебѣ̀ ко́ни и҆ вса́дники и҆́хъ, и҆ и҆збїю̀ въ тебѣ̀ колєсни́цы и҆ всѣда́ющихъ на ни́хъ: |
|
22
|
22
|
| καὶ οὐκ ἠδύνατο Κύριος ἔτι φέρειν ἀπὸ προσώπου πονηρίας πραγμάτων ὑμῶν καὶ ἀπὸ τῶν βδελυγμάτων ὑμῶν, ὧν ἐποιήσατε· καὶ ἐγενήθη ἡ γῆ ὑμῶν εἰς ἐρήμωσιν καὶ εἰς ἄβατον καὶ εἰς ἀρὰν ὡς ἐν τῇ ἡμέρᾳ ταύτῃ, | и҆ и҆збїю̀ въ тебѣ̀ мꙋ́жа и҆ женꙋ̀, и҆ и҆збїю̀ въ тебѣ̀ ста́ра и҆ ѻ҆́трока, и҆ и҆збїю̀ въ тебѣ̀ ю҆́ношꙋ и҆ дѣ́вꙋ: |
|
23
|
23
|
| ἀπὸ προσώπου, ὧν ἐθυμιᾶτε καὶ ὧν ἡμάρτετε τῷ Κυρίῳ καὶ οὐκ ἠκούσατε τῆς φωνῆς Κυρίου καὶ ἐν τοῖς προστάγμασιν αὐτοῦ καὶ ἐν τῷ νόμῳ καὶ ἐν τοῖς μαρτυρίοις αὐτοῦ οὐκ ἐπορεύθητε, καὶ ἐπελάβετο ὑμῶν τὰ κακὰ ταῦτα. | и҆ и҆збїю̀ въ тебѣ̀ па́стырѧ и҆ стада̀ є҆гѡ̀, и҆ и҆збїю̀ въ тебѣ̀ ѡ҆рю́ща и҆ рабо́тна скота̀ є҆гѡ̀, и҆ и҆збїю̀ въ тебѣ̀ воевѡ́ды и҆ прави́тєли. |
|
24
|
24
|
| καὶ εἶπεν ῾Ιερεμίας τῷ λαῷ καὶ ταῖς γυναιξίν· ἀκούσατε λόγον Κυρίου· | И҆ возда́мъ вавѷлѡ́нꙋ и҆ всѣ̑мъ жителє́мъ халдє́йскимъ всѧ̑ ѕлѡ́бы и҆́хъ, ꙗ҆̀же сотвори́ша над̾ сїѡ́номъ пред̾ ѻ҆чи́ма ва́шима, гл҃етъ гдⷭ҇ь. |
|
25
|
25
|
| οὕτως εἶπε Κύριος ὁ Θεὸς ᾿Ισραήλ· ὑμεῖς γυναῖκες τῷ στόματι ὑμῶν ἐλαλήσατε καὶ ταῖς χερσὶν ὑμῶν ἐπληρώσατε λέγουσαι· ποιοῦσαι ποιήσομεν τὰς ὁμολογίας ἡμῶν, ἃς ὡμολογήσαμεν, θυμιᾶν τῇ βασιλίσσῃ τοῦ οὐρανοῦ καὶ σπένδειν αὐτῇ σπονδάς· ἐμμείνασαι ἐνεμείνατε ταῖς ὁμολογίαις ὑμῶν καὶ ποιοῦσαι ἐποιήσατε. | Сѐ, а҆́зъ на тѧ̀, горо̀ смертоно́снаѧ, гл҃етъ гдⷭ҇ь, растлѣва́ющаѧ всю̀ зе́млю, и҆ прострꙋ̀ рꙋ́кꙋ мою̀ на тѧ̀ и҆ и҆зве́ргꙋ тѧ̀ и҆з̾ ка́меней, и҆ да́мъ тѧ̀ въ го́рꙋ сожже́нꙋю: |
|
26
|
26
|
| διὰ τοῦτο ἀκούσατε λόγον Κυρίου, πᾶς ᾿Ιούδα οἱ καθήμενοι ἐν γῇ Αἰγύπτῳ· ἰδοὺ ὤμοσα τῷ ὀνόματί μου τῷ μεγάλῳ, εἶπε Κύριος, ἐὰν γένηται ἔτι ὄνομά μου ἐν τῷ στόματι παντὸς ᾿Ιούδα εἰπεῖν· ζῇ Κύριος Κύριος, ἐν πάσῃ γῇ Αἰγύπτῳ. | и҆ не во́змꙋтъ ѿ тебє̀ ка́мене во оу҆́глъ и҆ ка́мене во ѡ҆снова́нїе, ꙗ҆́кѡ потреби́шисѧ во вѣ́ки, гл҃етъ гдⷭ҇ь. |
|
27
|
27
|
| ὅτι ἐγὼ ἐγρήγορα ἐπ’ αὐτοὺς τοῦ κακῶσαι αὐτοὺς καὶ οὐκ ἀγαθῶσαι, καὶ ἐκλείψουσι πᾶς ᾿Ιούδα, οἱ κατοικοῦντες ἐν γῇ Αἰγύπτῳ, ἐν ρομφαίᾳ καὶ ἐν λιμῷ, ἕως ἂν ἐκλίπωσι. | Воздви́гните зна́мѧ на землѝ, вострꙋби́те трꙋбо́ю во ꙗ҆зы́цѣхъ, ѡ҆свѧти́те на́нь ꙗ҆зы́ки, возвѣсти́те на́нь ца́рствамъ а҆рара̑тскимъ ѿ менє̀ и҆ а҆сханазе́ѡмъ: оу҆тверди́те над̾ ни́мъ стрѣ̑льницы, возведи́те на́нь ко́ни, ꙗ҆́кѡ а҆крі́дѡвъ мно́жество. |
|
28
|
28
|
| καὶ οἱ σεσωσμένοι ἀπὸ ρομφαίας ἐπιστρέψουσιν εἰς γῆν ᾿Ιούδα ὀλίγοι ἀριθμῷ, καὶ γνώσονται οἱ κατάλοιποι ᾿Ιούδα οἱ καταστάντες ἐν γῇ Αἰγύπτῳ κατοικῆσαι ἐκεῖ, λόγος τίνος ἐμμενεῖ. | Возведи́те на́нь ꙗ҆зы̑ки, царѧ̀ ми́дска и҆ всеѧ̀ землѝ, воево́дъ є҆гѡ̀ и҆ всѣ́хъ во́євъ є҆гѡ̀ и҆ всеѧ̀ землѝ ѡ҆́бласти є҆гѡ̀. |
|
29
|
29
|
| καὶ τοῦτο τὸ σημεῖον ὑμῖν ὅτι ἐπισκέψομαι ἐγὼ ἐφ’ ὑμᾶς εἰς πονηρά· | И҆ потрѧсе́сѧ землѧ̀ и҆ смꙋти́сѧ, занѐ воста̀ на вавѷлѡ́нъ оу҆мышле́нїе гдⷭ҇не, є҆́же положи́ти зе́млю вавѷлѡ́нскꙋ пꙋ́стꙋ и҆ ненаселе́нꙋ. |
|
30
|
30
|
| οὕτως εἶπε Κύριος· ἰδοὺ ἐγὼ δίδωμι τὸν Οὐαφρῆ βασιλέα Αἰγύπτου εἰς χεῖρας ἐχθροῦ αὐτοῦ καὶ εἰς χεῖρας ζητούντων τὴν ψυχὴν αὐτοῦ, καθὰ ἔδωκα τὸν Σεδεκίαν βασιλέα ᾿Ιούδα εἰς χεῖρας Ναβουχοδονόσορ βασιλέως Βαβυλῶνος ἐχθροῦ αὐτοῦ καὶ ζητοῦντος τὴν ψυχὴν αὐτοῦ. (Μασ. ΜΕ´ | Ѡ҆скꙋдѣ́ша крѣ́пцыи вавѷлѡ́нстїи є҆́же ра́товати: сѧ́дꙋтъ та́мѡ во ѡ҆гра́дѣ, поги́бе хра́брость и҆́хъ, и҆ бы́ша ꙗ҆́кѡ жєны̀: пожжє́на сꙋ́ть селє́нїѧ, сотрє́ны завѡ́ры є҆гѡ̀. |
|
1
|
1
|
| - | Та́кѡ гл҃етъ гдⷭ҇ь: сѐ, а҆́зъ воздви́гнꙋ на вавѷлѡ́нъ и҆ на живꙋ́щыѧ халдє́и вѣ́тръ зно́енъ гꙋби́телный: |
|
5
|
5
|
| ). | Поне́же не ѡ҆вдовѣ̀ і҆и҃ль и҆ і҆ꙋ́да ѿ бг҃а своегѡ̀, ѿ гдⷭ҇а вседержи́телѧ, ꙗ҆́кѡ землѧ̀ и҆́хъ напо́лнисѧ непра́вды ѿ ст҃ы́хъ і҆и҃левыхъ. |
|
31
|
31
|
| ῾Ο λόγος ὃν ἐλάλησεν ῾Ιερεμίας ὁ προφήτης πρὸς Βαροὺχ υἱὸν Νηρίου, ὅτε ἔγραφε τοὺς λόγους τούτους ἐν τῷ βιβλίῳ ἀπὸ στόματος ῾Ιερεμίου ἐν τῷ ἐνιαυτῷ τῷ τετάρτῳ ᾿Ιωακεὶμ υἱῷ ᾿Ιωσία, βασιλέως ᾿Ιούδα. | Гонѧ́й во срѣ́тенїе текꙋ́ща пости́гнетъ, и҆ вѣ́стникъ срѣ́титъ посла̀, да возвѣсти́тъ царю̀ вавѷлѡ́нскꙋ, ꙗ҆́кѡ взѧ́тъ бы́сть гра́дъ є҆гѡ̀. |
|
32
|
32
|
| οὕτως εἶπε Κύριος ἐπὶ σοί, Βαρούχ· | Ѿ кра́ѧ прехожде́нїй є҆гѡ̀ ꙗ҆́ти бы́ша, и҆ тверды̑ни є҆гѡ̀ зажжє́ны ѻ҆гне́мъ, и҆ мꙋ́жїе є҆гѡ̀ во́инстїи и҆схо́дѧтъ. |
|
33
|
33
|
| ὅτι εἶπας· οἴμοι οἴμοι, ὅτι προσέθηκε Κύριος κόπον ἐπὶ πόνον μοι, ἐκοιμήθην ἐν στεναγμοῖς, ἀνάπαυσιν οὐχ εὗρον, | Та́кѡ бо гл҃етъ гдⷭ҇ь вседержи́тель, бг҃ъ і҆и҃левъ: до́мове царѧ̀ вавѷлѡ́нскагѡ ꙗ҆́кѡ гꙋмно̀ зрѣ́ло и҆змлаче́ни бꙋ́дꙋтъ: є҆щѐ ма́лѡ, и҆ прїи́детъ жатва̀ є҆гѡ̀. |
|
34
|
34
|
| εἰπὸν αὐτῷ· οὕτως εἶπε Κύριος· ἰδοὺ οὓς ἐγὼ ᾠκοδόμησα, ἐγὼ καθαιρῷ, καὶ οὓς ἐγὼ ἐφύτευσα, ἐγὼ ἐκτίλλω. | Снѣде́ мѧ, раздроби́ мѧ, прїѧ́тъ мѧ̀ тма̀ тонка̀, навꙋходоно́соръ ца́рь вавѷлѡ́нскїй пожре́ мѧ, ꙗ҆́кѡ ѕмі́й напо́лни чре́во своѐ сла́достїю мое́ю: и҆ и҆зверго́ша мѧ̀. |
|
35
|
35
|
| καὶ σὺ ζητήσεις σεαυτῷ μεγάλα; μὴ ζητήσῃς, ὅτι ἰδοὺ ἐγὼ ἐπάγω κακὰ ἐπὶ πᾶσαν σάρκα, λέγει Κύριος. καὶ δώσω τὴν ψυχήν σου εἰς εὕρημα ἐν παντὶ τόπῳ, οὗ ἐὰν βαδίσῃς ἐκεῖ. | Трꙋды̀ моѝ и҆ бѣды̑ моѧ̑ на вавѷлѡ́нъ, рече́тъ живꙋ́щаѧ въ сїѡ́нѣ, и҆ кро́вь моѧ̀ на живꙋ́щыѧ въ халде́ехъ, рече́тъ і҆ерⷭ҇ли́мъ. |
|
Κεφάλαιο 52
|
Глава́ н҃в
|
|
1
|
1
|
| ΟΝΤΟΣ εἰκοστοῦ καὶ ἑνὸς ἔτους Σεδεκίου ἐν τῷ βασιλεύειν αὐτόν, καὶ ἕνδεκα ἔτη ἐβασίλευσεν ἐν ῾Ιερουσαλήμ, καὶ ὄνομα τῇ μητρὶ αὐτοῦ ᾿Αμειτάαλ, θυγάτηρ ῾Ιερεμίου, ἐκ Λοβενά. | Сꙋ́щꙋ два́десѧти и҆ є҆ди́номꙋ лѣтꙋ̀ седекі́и, внегда̀ нача̀ ца́рствовати, и҆ ца́рствова во і҆ерⷭ҇ли́мѣ є҆динона́десѧть лѣ́тъ: и҆ и҆́мѧ ма́тери є҆гѡ̀ а҆мїта́ль, дщѝ і҆еремі́ина, ѡ҆ ловны̀. |
|
4
|
4
|
| καὶ ἐγένετο ἐν τῷ ἔτει τῷ ἐνάτῳ τῆς βασιλείας αὐτοῦ, ἐν μηνὶ τῷ δεκάτῳ, δεκάτῃ τοῦ μηνός, ἦλθε Ναβουχοδονόσορ βασιλεὺς Βαβυλῶνος καὶ πᾶσα ἡ δύναμις αὐτοῦ ἐπὶ ῾Ιερουσαλὴμ καὶ περιεχαράκωσαν αὐτὴν καὶ περιῳκοδόμησαν αὐτὴν τετραπέδοις λίθοις κύκλῳ. | И҆ бы́сть въ девѧ́тое лѣ́то ца́рства є҆гѡ̀, въ десѧ́тый мцⷭ҇ъ, въ десѧ́тый де́нь мцⷭ҇а, прїи́де навꙋходоно́соръ ца́рь вавѷлѡ́нскїй и҆ всѧ̀ си́ла є҆гѡ̀ на і҆ерⷭ҇ли́мъ, и҆ ѡ҆блего́ша є҆го̀ и҆ сотвори́ша ѡ҆́крестъ є҆гѡ̀ ѻ҆стро́гъ ѿ четвероꙋго́лныхъ ка́менїй. |
|
5
|
5
|
| καὶ ἦλθεν ἡ πόλις εἰς συνοχὴν ἕως ἑνδεκάτου ἔτους τῷ βασιλεῖ Σεδεκίᾳ· | И҆ бы́сть во ѡ҆блеже́нїи гра́дъ да́же до первагѡна́десѧте лѣ́та ца́рства седекі́ина. |
|
6
|
6
|
| ἐν τῇ ἐνάτῃ τοῦ μηνὸς καὶ ἐστερεώθη ὁ λιμὸς ἐν τῇ πόλει, καὶ οὐκ ἦσαν ἄρτοι τῷ λαῷ τῆς γῆς. | Мцⷭ҇а же четве́ртагѡ въ девѧ́тый де́нь, оу҆тверди́сѧ гла́дъ во гра́дѣ, и҆ не бѧ́ше хлѣ́ба лю́демъ землѝ. |
|
7
|
7
|
| καὶ διεκόπη ἡ πόλις, καὶ πάντες οἱ ἄνδρες οἱ πολεμισταὶ ἐξῆλθον νυκτὸς κατὰ τὴν ὁδὸν τῆς πύλης ἀναμέσον τοῦ τείχους καὶ τοῦ προτειχίσματος, ὃ ἦν κατὰ τὸν κῆπον τοῦ βασιλέως, καὶ οἱ Χαλδαῖοι ἐπὶ τῆς πόλεως κύκλῳ. καὶ ἐπορεύθησαν ὁδὸν τὴν εἰς ῎Αραβα, | И҆ просѣко́ша гра́дъ, и҆ всѝ мꙋ́жїе во́инстїи и҆зыдо́ша но́щїю пꙋте́мъ вра́тъ, и҆́же є҆́сть междꙋ̀ двѣма̀ стѣна́ма, и҆́же бѧ́ше прѧ́мѡ вертогра́дꙋ царе́вꙋ, халде́є же добыва́хꙋ гра́дъ ѡ҆́крестъ лежа́ще, и҆ ѿидо́ша пꙋте́мъ въ пꙋсты́ню. |
|
8
|
8
|
| καὶ κατεδίωξεν ἡ δύναμις τῶν Χαλδαίων ὀπίσω τοῦ βασιλέως καὶ κατέλαβον αὐτὸν ἐν τῷ πέραν ῾Ιεριχώ, καὶ πάντες οἱ παῖδες αὐτοῦ διεσπάρησαν ἀπ’ αὐτοῦ. | И҆ погна̀ си́ла халде́йска в̾слѣ́дъ царѧ̀ и҆ пости́же є҆го̀ ѡ҆б̾ ѻ҆нꙋ̀ странꙋ̀ і҆ерїхѡ́на, и҆ всѝ ѻ҆́троцы є҆гѡ̀ разсы́пашасѧ ѿ негѡ̀. |
|
9
|
9
|
| καὶ συνέλαβον τὸν βασιλέα καὶ ἤγαγον αὐτὸν πρὸς τὸν βασιλέα Βαβυλῶνος εἰς Δεβλαθά, καὶ ἐλάλησεν αὐτῷ μετὰ κρίσεως. | И҆ ꙗ҆́ша царѧ̀ и҆ приведо́ша и҆̀ ко царю̀ вавѷлѡ́нскомꙋ въ девла́ѳъ, и҆́же є҆́сть въ землѝ є҆ма́ѳъ, и҆ глаго́ла є҆мꙋ̀ съ сꙋдо́мъ. |
|
10
|
10
|
| καὶ ἔσφαξε βασιλεὺς Βαβυλῶνος τοὺς υἱοὺς Σεδεκίου κατ’ ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ, καὶ πάντας τοὺς ἄρχοντας ᾿Ιούδα ἔσφαξεν ἐν Δεβλαθά. | И҆ и҆зсѣчѐ ца́рь вавѷлѡ́нскїй сы́ны седекі̑ины пред̾ ѻ҆чи́ма є҆гѡ̀, и҆ всѧ̑ кнѧ̑зи і҆ꙋ̑дины и҆зсѣчѐ въ девла́ѳѣ. |
|
11
|
11
|
| καὶ τοὺς ὀφθαλμοὺς Σεδεκίου ἐξετύφλωσε καὶ ἔδησεν αὐτὸν ἐν πέδαις, καὶ ἤγαγεν αὐτὸν βασιλεὺς Βαβυλῶνος εἰς Βαβυλῶνα καὶ ἔδωκεν αὐτὸν εἰς οἰκίαν μύλωνος ἕως ἡμέρας ἧς ἀπέθανε. | Ѻ҆́чи же седекі́и и҆з̾ѧ́тъ, и҆ свѧза̀ є҆го̀ ѡ҆ко́вами, и҆ приведѐ є҆го̀ ца́рь вавѷлѡ́нскїй въ вавѷлѡ́нъ и҆ вдадѐ є҆го̀ въ до́мъ жерно́вный до днѐ, въ ѻ҆́ньже оу҆́мре. |
|
12
|
12
|
| καὶ ἐν μηνὶ πέμπτῳ, δεκάτῃ τοῦ μηνός, ἦλθε Ναβουζαρδὰν ὁ ἀρχιμάγειρος ὁ ἑστηκὼς κατὰ πρόσωπον τοῦ βασιλέως Βαβυλῶνος εἰς ῾Ιερουσαλήμ, | Въ десѧ́тый же де́нь пѧ́тагѡ мцⷭ҇а (*лѣ́то сїѐ девѧтоена́десѧть навꙋходоно́сорꙋ царю̀ вавѷлѡ́нскꙋ) прїи́де навꙋзарда́нъ а҆рхїмагі́ръ, стоѧ́щь пред̾ лице́мъ царѧ̀ вавѷлѡ́нска, во і҆ерⷭ҇ли́мъ, |
|
13
|
13
|
| καὶ ἐνέπρησε τὸν οἶκον Κυρίου καὶ τὸν οἶκον τοῦ βασιλέως καὶ πάσας τὰς οἰκίας τῆς πόλεως, καὶ πᾶσαν οἰκίαν μεγάλην ἐνέπρησεν ἐν πυρί. | и҆ сожжѐ хра́мъ гдⷭ҇ень и҆ до́мъ царе́въ, и҆ всѧ̑ до́мы гра̑дскїѧ и҆ всѧ́къ до́мъ вели́къ сожжѐ ѻ҆гне́мъ, |
|
14
|
14
|
| καὶ πᾶν τεῖχος ῾Ιερουσαλὴμ κύκλῳ καθεῖλεν ἡ δύναμις τῶν Χαλδαίων, ἡ μετὰ τοῦ ἀρχιμαγείρου. | и҆ всѧ́кꙋ стѣ́нꙋ і҆ерⷭ҇ли́млю ѡ҆́крестъ разорѝ си́ла халде́йска, ꙗ҆́же бѧ́ше сїѧ̑ а҆рхїмагі́ромъ. |
|
16
|
16
|
| καὶ τοὺς καταλοίπους τοῦ λαοῦ κατέλιπεν ὁ ἀρχιμάγειρος εἰς ἀμπελουργοὺς καὶ εἰς γεωργούς. | про́чїихъ же ѡ҆ста́ви люді́й оу҆бо́гихъ въ дѣ́латєли вїногра́да и҆ земледѣ́лцєвъ. |
|
17
|
17
|
| καὶ τοὺς στύλους τοὺς χαλκοῦς τοὺς ἐν οἴκῳ Κυρίου καὶ τὰς βάσεις καὶ τὴν θάλασσαν τὴν χαλκῆν τὴν ἐν οἴκῳ Κυρίου συνέτριψαν οἱ Χαλδαῖοι καὶ ἔλαβον τὸν χαλκὸν αὐτῶν καὶ ἀπήνεγκαν εἰς Βαβυλῶνα. | Столпы́ же мѣ̑дѧныѧ, и҆̀же во хра́мѣ гдⷭ҇ни, и҆ подста̑вы, и҆ мо́ре мѣ́дѧное, є҆́же во хра́мѣ гдⷭ҇ни, сокрꙋши́ша халде́є, и҆ взѧ́ша мѣ́дь и҆́хъ, и҆ ѿнесо́ша въ вавѷлѡ́нъ: |
|
18
|
18
|
| καὶ τὴν στεφάνην καὶ τὰς φιάλας καὶ τὰς κρεάγρας καὶ πάντα τὰ σκεύη τὰ χαλκᾶ, ἐν οἷς ἐλειτούργουν ἐν αὐτοῖς, | и҆ вѣне́цъ и҆ ча́шы, и҆ ви̑лицы и҆ всѧ̑ сосꙋ́ды мѣ̑дѧныѧ, въ ни́хже слꙋжа́хꙋ, |
|
19
|
19
|
| καὶ τὰ σαφφὼθ καὶ τὰ μασμαρὼθ καὶ τοὺς ὑποχυτῆρας καὶ τὰς λυχνίας καὶ τὰς θυΐσκας καὶ τοὺς κυάθους, ἃ ἦν χρυσᾶ χρυσᾶ καὶ ἃ ἦν ἀργυρᾶ ἀργυρᾶ, ἔλαβεν ὁ ἀρχιμάγειρος. | и҆ ѳѷмїа́мники и҆ ча́шы, и҆ оу҆мыва̑лницы и҆ свѣ́щники, и҆ кади̑лницы и҆ ча̑шицы, ꙗ҆̀же бѧ́хꙋ злата̑ѧ и҆ ꙗ҆̀же бѧ́хꙋ срє́брѧнаѧ, взѧ̀ а҆рхїмагі́ръ. |
|
20
|
20
|
| καὶ οἱ στῦλοι δύο καὶ ἡ θάλασσα μία καὶ οἱ μόσχοι δώδεκα χαλκοῖ ὑποκάτω τῆς θαλάσσης, ἃ ἐποίησεν ὁ βασιλεὺς Σαλωμὼν εἰς οἶκον Κυρίου· οὐκ ἦν σταθμὸς τοῦ χαλκοῦ αὐτῶν. | И҆ стѡлпа̀ два̀ и҆ мо́ре є҆ди́но, и҆ телцє́въ двана́десѧть мѣ́дѧныхъ под̾ мо́ремъ, ꙗ҆̀же сотворѝ ца́рь соломѡ́нъ во хра́мѣ гдⷭ҇ни, не бѣ̀ вѣ́са мѣ́ди сосꙋ̑дъ тѣ́хъ. |
|
21
|
21
|
| καὶ οἱ στῦλοι, τριακονταπέντε πηχῶν· ὕψος τοῦ στύλου τοῦ ἑνός, καὶ σπαρτίον δώδεκα πήχεων περιεκύκλου αὐτόν, καὶ τὸ πάχος αὐτοῦ δακτύλων τεσσάρων κύκλῳ, | Сто́лпъ же кі́йждо ѻ҆смина́десѧти лакте́й бѣ̀ въ высотꙋ̀, ве́рвь же двана́десѧти лакте́й ѡ҆́крестъ є҆гѡ̀ ѡ҆бдержа́ше, и҆ толстота̀ є҆гѡ̀ четы́рехъ пє́рстъ ѡ҆́крестъ, |
|
22
|
22
|
| καὶ γεῖσος ἐπ’ αὐτοῖς χαλκοῦν, καὶ πέντε πήχεων τὸ μῆκος ὑπεροχὴ τοῦ γείσους τοῦ ἑνός, καὶ δίκτυον καὶ ρόαι ἐπὶ τοῦ γείσους κύκλῳ, τὰ πάντα χαλκᾶ· καὶ κατὰ ταῦτα τῷ στύλῳ τῷ δευτέρῳ, ὀκτὼ ρόαι τῷ πήχει τοῖς δώδεκα πήχεσι. | и҆ глава̀ на ни́хъ мѣ́дѧна, пѧ́ть лакѡ́тъ высота̀ главы̀ є҆ди́ныѧ, и҆ мре́жа, и҆ ши́пки на вѣнцѣ̀ ѡ҆́крестъ, всѐ бѧ́ше мѣ́дѧно: та́кожде бы́сть и҆ вторы́й сто́лпъ. |
|
23
|
23
|
| καὶ ἦσαν αἱ ρόαι ἐνενηκονταὲξ τὸ ἓν μέρος, καὶ ἦσαν αἱ πᾶσαι ρόαι ἑκατὸν ἐπὶ τοῦ δικτύου κύκλῳ. | И҆ бѧ́ше ши́пкѡвъ де́вѧтьдесѧтъ и҆ ше́сть є҆ди́на страна̀, и҆ бѧ́ше всѣ́хъ ши́пкѡвъ над̾ мре́жею ѡ҆́крестъ сто̀. |
|
24
|
24
|
| καὶ ἔλαβεν ὁ ἀρχιμάγειρος τὸν ἱερέα τὸν πρῶτον καὶ τὸν ἱερέα τὸν δευτεροῦντα καὶ τοὺς τρεῖς τοὺς φυλάττοντας τὴν ὁδὸν | И҆ взѧ̀ а҆рхїмагі́ръ саре́а жерца̀ старѣ́йшаго и҆ жерца̀ софо́нїю втора́го и҆ трїе́хъ стрегꙋ́щихъ пꙋ́ть. |
|
25
|
25
|
| καὶ εὐνοῦχον ἕνα, ὃς ἦν ἐπιστάτης τῶν ἀνδρῶν τῶν πολεμιστῶν, καὶ ἑπτὰ ἄνδρας ὀνομαστοὺς τοὺς ἐν προσώπῳ τοῦ βασιλέως, τοὺς εὑρεθέντας ἐν τῇ πόλει, καὶ τὸν γραμματέα τῶν δυνάμεων, τὸν γραμματεύοντα τῷ λαῷ τῆς γῆς, καὶ ἑξήκοντα ἀνθρώπους ἐκ τοῦ λαοῦ τῆς γῆς, τοὺς εὑρεθέντας ἐν μέσῳ τῆς πόλεως· | И҆ ѿ гра́да взѧ̀ ка́женика є҆ди́наго, и҆́же бѣ̀ приста́вникъ люді́й во́инскихъ, и҆ се́дмь мꙋже́й наро́читыхъ, и҆̀же пред̾ лице́мъ царе́вымъ ѡ҆брѣто́шасѧ во гра́дѣ, и҆ книго́чїѧ си́лъ оу҆ча́щаго люді́й землѝ, и҆ шестьдесѧ́тъ мꙋже́й ѿ люді́й землѝ, и҆̀же ѡ҆брѣто́шасѧ средѣ̀ гра́да: |
|
26
|
26
|
| καὶ ἔλαβεν αὐτοὺς Ναβουζαρδὰν ὁ ἀρχιμάγειρος τοῦ βασιλέως καὶ ἤγαγεν αὐτοὺς πρὸς βασιλέα Βαβυλῶνος εἰς Δεβλαθά, | и҆ взѧ̀ и҆̀хъ навꙋзарда́нъ а҆рхїмагі́ръ и҆ приведѐ ѧ҆̀ ко царю̀ вавѷлѡ́нскꙋ въ девла́ѳъ. |
|
27
|
27
|
| καὶ ἐπάταξεν αὐτοὺς βασιλεὺς Βαβυλῶνος ἐν Δεβλαθά, ἐν γῇ Αἰμάθ. | И҆ и҆збѝ ѧ҆̀ ца́рь вавѷлѡ́нскїй въ девла́ѳѣ въ землѝ є҆ма́ѳъ: и҆ преселе́нъ бы́сть і҆ꙋ́да ѿ землѝ своеѧ̀. |
|
31
|
31
|
| καὶ ἐγένετο ἐν τῷ τριακοστῷ καὶ ἑβδόμῳ ἔτει, ἀποικισθέντος τοῦ ᾿Ιωακεὶμ βασιλέως ᾿Ιούδα ἐν τῷ δωδεκάτῳ μηνί, ἐν τῇ τετράδι καὶ εἰκάδι τοῦ μηνός, ἔλαβεν Οὐλαιμαραδὰχ βασιλεὺς Βαβυλῶνος ἐν τῷ ἐνιαυτῷ, ᾧ ἐβασίλευσε, τὴν κεφαλὴν ᾿Ιωακεὶμ βασιλέως ᾿Ιούδα καὶ ἐξήγαγεν αὐτὸν ἐξ οἰκίας, ἧς ἐφυλάσσετο· | И҆ бы́сть въ три́десѧть седмо́е лѣ́то преселе́нїѧ і҆ѡакі́ма царѧ̀ і҆ꙋ́дина, въ два́десѧть пѧ́тый де́нь мцⷭ҇а вторагѡна́десѧть, вознесѐ є҆вилмерода́хъ ца́рь вавѷлѡ́нскїй въ пе́рвое лѣ́то ца́рства своегѡ̀ главꙋ̀ і҆ѡакі́ма царѧ̀ і҆ꙋ́дина, и҆ и҆зведѐ є҆го̀ и҆з̾ хра́ма, въ не́мже стрежа́шесѧ, и҆ глаго́ла є҆мꙋ̀ блага̑ѧ: |
|
32
|
32
|
| καὶ ἐλάλησεν αὐτῷ χρηστὰ καὶ ἔδωκε τὸν θρόνον αὐτοῦ ἐπάνω τῶν βασιλέων τῶν μετ’ αὐτοῦ ἐν Βαβυλῶνι· | и҆ дадѐ престо́лъ є҆гѡ̀ вы́ше царе́й, и҆̀же съ ни́мъ, въ вавѷлѡ́нѣ, |
|
33
|
33
|
| καὶ ἤλλαξε τὴν στολὴν τῆς φυλακῆς αὐτοῦ καὶ ἤσθιεν ἄρτον διὰ παντὸς κατὰ πρόσωπον αὐτοῦ πάσας τὰς ἡμέρας, ἃς ἔζησε. | и҆ и҆змѣнѝ ри̑зы є҆гѡ̀ темни̑чныѧ, и҆ ꙗ҆дѧ́ше хлѣ́бъ всегда̀ пред̾ лице́мъ є҆гѡ̀ во всѧ̑ дни̑ живота̀ своегѡ̀: |
|
34
|
34
|
| καὶ ἡ σύνταξις αὐτῷ ἐδίδοτο διὰ παντὸς παρὰ τοῦ βασιλέως Βαβυλῶνος ἐξ ἡμέρας εἰς ἡμέραν ἕως ἡμέρας, ἧς ἀπέθανεν. | и҆ оу҆ро́къ є҆мꙋ̀ даѧ́шесѧ всегда̀ ѿ царѧ̀ вавѷлѡ́нска, да́же до днѐ, въ ѻ҆́ньже оу҆́мре, во всѧ̑ дни̑ живота̀ є҆гѡ̀. |
Старий Заповіт
• Бут. • Вих. • Лев. • Чис. • Втор.
• Нав. • Суд. • Руф. • 1 Цар. • 2 Цар. • 3 Цар. • 4 Цар. • 1 Пар. • 2 Пар. • 1 Езд. • 2 Езд. • Неєм. • Тов. • Юдиф. • Есф. • Іов. • Пс. • Притч.
• Еккл. • Пісн. • Прем. • Сир. • Іс. • Єр. • Плач.
• Посл. Єр. • Вар. • Єз. • Дан. • Ос. • Іоїл. • Ам.
• Авд. • Іона. • Мих. • Наум. • Авв. • Соф. • Агг. • Зах. • Мал. • 1 Мак. • 2 Мак. • 3 Мак.