|
ΤΩΒΙΤ*
|
Тѡві́т*
|
|
Κεφάλαιο 1
|
Глава́ а҃
|
|
1
|
1
|
| ΒΙΒΛΟΣ λόγων Τωβίτ, τοῦ Τωβιήλ, τοῦ ᾿Ανανιήλ, τοῦ ᾿Αδουήλ, τοῦ Γαβαήλ, ἐκ τοῦ σπέρματος ᾿Ασιήλ, ἐκ τῆς φυλῆς Νεφθαλίμ, | Кни́га слове́съ тѡві́та, сы́на тѡвїи́лева, сы́на а҆нанїи́лева, сы́на а҆дꙋи́лева, сы́на гаваи́лева, ѿ сѣ́мене а҆сїи́лева, ѿ пле́мене нефѳалі́млѧ, |
|
2
|
2
|
| ὃς ᾐχμαλωτεύθη ἐν ἡμέραις ᾿Ενεμεσσάρου τοῦ βασιλέως ᾿Ασσυρίων ἐκ Θίσβης, ἥ ἐστιν ἐκ δεξιῶν Κυδίως τῆς Νεφθαλὶ ἐν τῇ Γαλιλαίᾳ ὑπεράνω ᾿Ασήρ. —ἐγὼ Τωβὶτ ὁδοῖς ἀληθείας ἐπορευόμην καὶ δικαιοσύνης πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς μου | и҆́же плѣне́нъ бѣ̀ во дни̑ є҆немесса́ра са́ра царѧ̀ а҆ссѷрі́йска ѿ ѳі́свы, ꙗ҆́же є҆́сть ѡ҆деснꙋ́ю кѷді́а нефѳалі́млѧ въ галїле́и вы́ше а҆си́ра. А҆́зъ тѡві́тъ пꙋте́мъ и҆́стины ходи́хъ и҆ пра́вды всѧ̑ дни̑ живота̀ моегѡ̀ |
|
3
|
3
|
| καὶ ἐλεημοσύνας πολλὰς ἐποίησα τοῖς ἀδελφοῖς μου καὶ τῷ ἔθνει, τοῖς προπορευθεῖσι μετ᾿ ἐμοῦ εἰς χώραν ᾿Ασσυρίων εἰς Νινευῆ. | и҆ ми́лѡстыни мнѡ́ги твори́хъ бра́тїи мое́й и҆ ꙗ҆зыкꙋ моемꙋ̀, ше́дшымъ со мно́ю во странꙋ̀ а҆ссѷрі́йскꙋю въ нїнеѵі́ю: |
|
4
|
4
|
| καὶ ὅτε ἤμην ἐν τῇ χώρᾳ μου ἐν τῇ γῇ ᾿Ισραὴλ νεωτέρου μου ὄντος, πᾶσα φυλὴ τοῦ Νεφθαλὶμ τοῦ πατρός μου ἀπέστη ἀπὸ τοῦ οἴκου ῾Ιερουσολύμων, τῆς ἐκλεγείσης ἀπὸ πασῶν τῶν φυλῶν ᾿Ισραὴλ εἰς τὸ θυσιάζειν πάσας τὰς φυλάς· καὶ ἡγιάσθη ὁ ναὸς τῆς κατασκηνώσεως τοῦ ῾Υψίστου καὶ ᾠκοδομήθη εἰς πάσας τὰς γενεὰς τοῦ αἰῶνος. | и҆ є҆гда̀ бѣ́хъ во странѣ̀ мое́й въ землѝ і̑и҃левѣ, ю҆нѣ́и҆шꙋ мѝ сꙋ́щꙋ, все́ пле́мѧ нефѳалі́ма ѻ҆тца̀ моегѡ̀ ѿстꙋпѝ ѿ до́мꙋ і̑ерⷭ҇ли́млѧ, и҆збра́ннагѡ ѿ колѣ́нъ і҆и҃левыхъ, є҆́же жре́ти всѣ̑мъ колѣ́нѡмъ: и҆ ѡ҆свѧще́нъ бы́сть хра́мъ ѡ҆бита́нїѧ вы́шнемꙋ и҆ созда́нъ бы́сть во всѧ̑ ро́ды вѣ́ка: |
|
5
|
5
|
| καὶ πᾶσαι αἱ φυλαὶ αἱ συναποστᾶσαι ἔθυον τῇ Βάαλ τῇ δαμάλει καὶ ὁ οἶκος Νεφθαλὶμ τοῦ πατρός μου. | и҆ всѧ̑ колѣ̑на кꙋ́пнѡ ѿстꙋпи̑вшаѧ жрѧ́хꙋ ваа́ловѣ ю҆́ницѣ, и҆ до́мъ нефѳалі́ма ѻ҆тца̀ моегѡ̀: |
|
6
|
6
|
| κἀγὼ μόνος ἐπορευόμην πλεονάκις εἰς ῾Ιεροσόλυμα ἐν ταῖς ἑορταῖς, καθὼς γέγραπται παντὶ τῷ ᾿Ισραὴλ ἐν προστάγματι αἰωνίῳ, τὰς ἀπαρχὰς καὶ τὰς δεκάτας τῶν γεννημάτων καὶ τὰς πρωτοκουρίας ἔχων· | а҆́зъ же є҆ди́нъ хожда́хъ мно́гажды во і҆ерⷭ҇ли́мъ въ пра́здники, ꙗ҆́коже пи́сано є҆́сть всемꙋ̀ і҆и҃лю въ повелѣ́нїи вѣ́чнѣ, нача́тки и҆ десѧти̑ны плодѡ́въ и҆ первострижє́нїѧ и҆мѣ́ѧй, |
|
7
|
7
|
| καὶ ἐδίδουν αὐτὰς τοῖς ἱερεῦσι τοῖς υἱοῖς ᾿Ααρὼν πρὸς τὸ θυσιαστήριον πάντων τῶν γεννημάτων. τὴν δεκάτην ἐδίδουν τοῖς υἱοῖς Λευὶ τοῖς θεραπεύουσιν εἰς ῾Ιερουσαλήμ, καὶ τὴν δευτέραν δεκάτην ἀπεπρατιζόμην καὶ ἐπορευόμην καὶ ἐδαπάνων αὐτὰ ἐν ῾Ιεροσολύμοις καθ᾿ ἕκαστον ἐνιαυτόν. | и҆ даѧ́хъ ѧ҆̀ і̑ере́ємъ сынѡ́мъ а҆арѡ̑нимъ ко ѻ҆лтарю̀: ѿ всѣ́хъ плодѡ́въ десѧти́нꙋ даѧ́хъ сынѡ́мъ леѵі̑инымъ слꙋжа́щымъ во і̑ерⷭ҇ли́мѣ, и҆ вторꙋ́ю десѧти́нꙋ продаѧ́хъ, и҆ хожда́хъ и҆ и҆ждива́хъ ѧ҆̀ во і̑ерⷭ҇ли́мѣ на ко́еждо лѣ́то, |
|
8
|
8
|
| καὶ τὴν τρίτην ἐδίδουν οἷς καθήκει, καθὼς ἐνετείλατο Δεββώρα ἡ μήτηρ τοῦ πατρός μου, διότι ὀρφανὸς κατελείφθην ὑπὸ τοῦ πατρός μου. | тре́тїю же даѧ́хъ, и҆́мже подоба́ше, ꙗ҆́коже заповѣ́да деввѡ́ра ма́ти ѻ҆тца̀ моегѡ̀,занѐ си́ръ ѡ҆ста́хъ ѿ ѻ҆тца̀ моегѡ̀. |
|
9
|
9
|
| καὶ ὅτε ἐγενόμην ἀνήρ, ἔλαβον ῎Ανναν γυναῖκα ἐκ τοῦ σπέρματος τῆς πατριᾶς ἡμῶν καὶ ἐγέννησα ἐξ αὐτῆς Τωβίαν. | И҆ є҆гда̀ бы́хъ мꙋ́жъ, поѧ́хъ а҆́ннꙋ женꙋ̀ ѿ сѣ́мене ѻ҆те́чества на́шегѡ, и҆ роди́хъ ѿ неѧ̀ тѡві́ю. |
|
10
|
10
|
| καὶ ὅτε ᾐχμαλωτίσθημεν εἰς Νινευῆ, πάντες οἱ ἀδελφοί μου καὶ οἱ ἐκ τοῦ γένους μου ἤσθιον ἐκ τῶν ἄρτων τῶν ἐθνῶν· | И҆ є҆гда̀ плѣне́ни бы́хомъ въ нїнеѵі́ю, всѧ̑ кра́тїѧ моѧ̑ и҆ и҆̀же ѿ ро́да моегѡ̀ ꙗ҆до́ша ѿ хлѣ́бѡвъ ꙗ҆зы́ческихъ: |
|
11
|
11
|
| ἐγὼ δὲ συνετήρησα τὴν ψυχήν μου μὴ φαγεῖν, | а҆́зъ же соблюдо́хъ дꙋ́шꙋ мою̀ є҆́же не ꙗ҆́сти, |
|
12
|
12
|
| καθότι ἐμεμνήμην τοῦ Θεοῦ ἐν ὅλῃ τῇ ψυχῇ μου. | ꙗ҆́кѡ па́мѧтствовахъ бг҃а все́ю дꙋше́ю мое́ю. |
|
13
|
13
|
| καὶ ἔδωκεν ὁ ῞Υψιστος χάριν καὶ μορφὴν ἐνώπιον ᾿Ενεμεσσάρου, καὶ ἤμην αὐτοῦ ἀγοραστής· | И҆ дадѐ вы́шнїй благода́ть и҆ добро́тꙋ пред̾ є҆немесса́ромъ, и҆ бы́хъ є҆гѡ̀ кꙋпе́цъ: |
|
14
|
14
|
| καὶ ἐπορευόμην εἰς τὴν Μηδίαν καὶ παρεθέμην Γαβαήλῳ τῷ ἀδελφῷ Γαβρία ἐν Ράγοις τῆς Μηδίας ἀργυρίου τάλαντα δέκα. | и҆ и҆до́хъ въ миді́ю и҆ вда́хъ гаваи́лꙋ бра́тꙋ гаврі́евꙋ въ ра́гахъ миді́йскихъ сребра̀ де́сѧть тала̑нтъ. |
|
15
|
15
|
| Καὶ ὅτε ἀπέθανεν ᾿Ενεμεσσάρ, ἐβασίλευσε Σενναχηρὶμ ὁ υἱὸς αὐτοῦ ἀντ᾿ αὐτοῦ, καὶ αἱ ὁδοὶ αὐτοῦ ἠκαταστάθησαν, καὶ οὐκ ἔτι ἠδυνάσθην πορευθῆναι εἰς τὴν Μηδίαν. | И҆ є҆гда̀ оу҆́мре є҆немесса́ръ, воцари́сѧ сеннахирі́мъ сы́нъ є҆гѡ̀ вмѣ́стѡ є҆гѡ̀, и҆ пꙋтїѐ є҆гѡ̀ непостоѧ́нни бы́ша, и҆ ктомꙋ̀ не возмого́хъ и҆тѝ въ миді́ю. |
|
16
|
16
|
| καὶ ἐν ταῖς ἡμέραις ᾿Ενεμεσσάρου ἐλεημοσύνας πολλὰς ἐποίουν τοῖς ἀδελφοῖς μου· | И҆ во дне́хъ є҆немесса́ра ми́лѡстыни мнѡ́ги твори́хъ бра́тїи мое́й: |
|
17
|
17
|
| τοὺς ἄρτους μου ἐδίδουν τοῖς πεινῶσι καὶ ἱμάτια τοῖς γυμνοῖς, καὶ εἴ τινα ἐκ τοῦ γένους μου ἐθεώρουν τεθνηκότα καὶ ἐρριμμένον ὀπίσω τοῦ τείχους Νινευῆ, ἔθαπτον αὐτόν. | хлѣ́бы моѧ̑ даѧ́хъ а҆́лчꙋщымъ и҆ ѡ҆дѣѧ́нїе наги̑мъ, и҆ а҆́ще ко́его ѿ ро́да моегѡ̀ ви́дѣхъ оу҆ме́рша и҆ и҆зве́ржена внѣ̀ стѣны̀ нїеѵі́и, погрба́хъ є҆го̀: |
|
18
|
18
|
| καὶ εἴ τινα ἀπέκτεινε Σενναχηρὶμ ὁ βασιλεύς, ὅτε ἦλθε φεύγων ἐκ τῆς ᾿Ιουδαίας, ἔθαψα αὐτοὺς κλέπτων· πολλοὺς γὰρ ἀπέκτεινεν ἐν τῷ θυμῷ αὐτοῦ· καὶ ἐζητήθη ὑπὸ τοῦ βασιλέως τὰ σώματα, καὶ οὐχ εὑρέθη. | и҆ а҆́ще ко́его оу҆бива́ше сеннахирі́мъ ца́рь, є҆гда̀ прїи́де бѣжа́й ѿ і҆ꙋде́и, погреба́хъ и҆̀хъ ѡ҆́тай: мно́гихъ бо оу҆бѝ въ ꙗ҆́рости свое́й: и҆ и҆скѡ́ма быва́хꙋ ѿ царѧ̀ тѣлеса̀, и҆ не ѡ҆брѣта́хꙋсѧ. |
|
19
|
19
|
| πορευθεὶς δὲ εἷς τῶν ἐν Νινευῆ, ὑπέδειξε τῷ βασιλεῖ περὶ ἐμοῦ ὅτι θάπτω αὐτούς, καὶ ἐκρύβην· ἐπιγνοὺς δὲ ὅτι ζητοῦμαι ἀποθανεῖν, φοβηθεὶς ἀνεχώρησα. | Ше́дъ же є҆ди́нъ ѿ сꙋ́щихъ въ нїнеѵі́и, сказа̀ царю̀ ѡ҆ мнѣ̀, ꙗ҆́кѡ погреба́ю и҆̀хъ. И҆ скры́хсѧ. Оу҆ѣ́давъ же, ꙗ҆́кѡ и҆́щꙋтъ мѧ̀ оу҆би́ти, оу҆боѧ́всѧ ѿидо́хъ: |
|
20
|
20
|
| καὶ διηρπάγη πάντα τὰ ὑπάρχοντά μου, καὶ οὐ κατελείφθη μοι οὐδὲν πλὴν ῎Αννας τῆς γυναικός μου καὶ Τωβίου τοῦ υἱοῦ μου. | и҆ разгра́блєна бы́ша всѧ̑ и҆мѣ́нїѧ моѧ̑, и҆ не ѡ҆ста́сѧ мѝ ничто́же, кромѣ̀ а҆́нны жены̀ моеѧ̀ и҆ тѡві́и сы́на моегѡ̀. |
|
21
|
21
|
| καὶ οὐ διῆλθον ἡμέρας πεντήκοντα, ἕως οὗ ἀπέκτειναν αὐτὸν οἱ δύο υἱοὶ αὐτοῦ καὶ ἔφυγον εἰς τὰ ὄρη ᾿Αραράθ, καὶ ἐβασίλευσε Σαχερδονὸς υἱὸς αὐτοῦ ἀντ᾿ αὐτοῦ, καὶ ἔταξεν ᾿Αχιάχαρον τὸν ᾿Αναὴλ υἱὸν τοῦ ἀδελφοῦ μου ἐπὶ πᾶσαν τὴν ἐκλογιστίαν τῆς βασιλείας αὐτοῦ καὶ ἐπὶ πᾶσαν τήν διοίκησιν. | И҆ не преидо́ша дні́е пѧтьдесѧ́тъ, доне́лѣже оу҆би́ста є҆го̀ два̀ сы̑на є҆гѡ̀ и҆ бѣжа́ста въ го́ры а҆рара҆тскїѧ: и҆ воцари́сѧ сахерда́нъ сы́нъ є҆гѡ̀ вмѣ́стѡ є҆гѡ̀, и҆ поста́ви а҆хїа́хара а҆наи́ла, сы́на бра́та моегѡ̀, над̾ всѣ́мъ сочисле́нїемъ ца́рствїѧ своегѡ̀ и҆ над̾ всѣ́мъ оу҆строе́нїемъ. |
|
22
|
22
|
| καὶ ἠξίωσεν ᾿Αχιάχαρος περὶ ἐμοῦ, καὶ ἦλθον εἰς Νινευῆ. ᾿Αχιάχαρος δὲ ἦν ὁ οἰνοχόος καὶ ἐπὶ τοῦ δακτυλίου καὶ διοικητὴς καὶ ἐκλογιστής, καὶ κατέστησεν αὐτὸν ὁ Σαχερδονὸς ἐκ δευτέρας· ἦν δὲ ἐξάδελφός μου. | И҆ просѝ а҆хїа́харъ ѡ҆ мнѣ̀, и҆ прїидо́хъ въ нїнеѵі́ю. А҆хїа́харъ же бѣ̀ вїиоче́рпчїй и҆ над̾ пе́рстнемъ, и҆ оу҆прави́тель и҆ сочисли́тель, и҆ поста́ви є҆го̀ сахерда́нъ вторы́мъ: бѣ́ же сы́нъ бра́та моегѡ̀. |
|
Κεφάλαιο 2
|
Глава́ в҃
|
|
1
|
1
|
| ΟΤΕ δὲ κατῆλθον εἰς τὸν οἶκόν μου καὶ ἀπεδόθη μοι ῎Αννα ἡ γυνή μου, καὶ Τωβίας ὁ υἱός μου, ἐν τῇ πεντηκοστῇ ἑορτῇ, ἥ ἐστιν ἁγία ἑπτὰ ἑβδομάδων, ἐγενήθη ἄριστον καλόν μοι, καὶ ἀνέπεσα τοῦ φαγεῖν. | Є҆гда́ же прїидо́хъ въ до́мъ мо́й, и҆ ѿдана̀ бы́сть мнѣ̀ а҆́нна жена̀ моѧ̀ и҆ тѡві́а сы́нъ мо́й, въ пра́здникъ пѧтьдесѧ́тницы, и҆̀же є҆́сть ст҃ъ се́дмь седми́цъ, бы́сть ѡ҆бѣ́дъ до́бръ мнѣ̀, и҆ возлего́хъ, є҆́же ꙗ҆́сти. |
|
2
|
2
|
| καὶ ἐθεασάμην ὄψα πολλὰ καὶ εἶπα τῷ υἱῷ μου· βάδισον καὶ ἄγαγε ὃν ἂν εὕρῃς τῶν ἀδελφῶν ἡμῶν ἐνδεῆ, ὃς μέμνηται τοῦ Κυρίου, καὶ ἰδοὺ μένω σε. | И҆ оу҆зрѣ́хъ снѣ̑ди мнѡ́ги и҆ рѣ́хъ сы́нꙋ моемꙋ̀: и҆ди́ и҆ приведѝ, є҆го́же а҆́ще ѡ҆брѧ́щеши ѿ бра́тїи на́шеѧ ни́щаго, и҆́же по́мнитъ гдⷭ҇а, и҆ сѐ, ѡ҆жида́ю тебѐ. |
|
3
|
3
|
| καὶ ἐλθὼν εἶπε· πάτερ, εἷς ἐκ τοῦ γένους ἡμῶν ἐστραγγαλωμένος ἔρριπται ἐν τῇ ἀγορᾷ. | И҆ прише́дъ речѐ: ѻ҆́тче, є҆ди́нъ ѿ ро́да на́шегѡ оу҆давле́нъ пове́рженъ є҆́сть на то́ржищи. |
|
4
|
4
|
| κἀγὼ πρὶν ἢ γεύσασθαί με, ἀναπηδήσας ἀνειλόμην αὐτὸν εἴς τι οἴκημα, ἕως οὗ ἔδυ ὁ ἥλιος. | И҆ а҆́зъ, пре́жде не́же вкꙋси́ти мѝ, взѧ́хъ є҆го̀ въ нѣ́кїй до́мъ, доне́лѣже за́йде со́лнце: |
|
5
|
5
|
| καὶ ἐπιστρέψας ἐλουσάμην καὶ ἤσθιον τὸν ἄρτον μου ἐν λύπῃ· | и҆ возврати́всѧ оу҆мы́хсѧ и҆ ꙗ҆до́хъ хлѣ́бъ мо́й въ ско́рби, |
|
6
|
6
|
| καὶ ἐμνήσθην τῆς προφητείας ᾿Αμώς, καθὼς εἶπε· στραφήσονται αἱ ἑορταὶ ὑμῶν εἰς πένθος καὶ πᾶσαι αἱ εὐφροσύναι ὑμῶν εἰς θρῆνον, | и҆ помѧнꙋ́хъ прⷱ҇҃оро́чество а҆мѡ́са, ꙗ҆́коже речѐ: ѡ҆братѧ́тсѧ дні́е ва́ши въ пла́чь, и҆ всѧ̑ весє́лїѧ ва̑ша въ сѣ́тованїе: |
|
7
|
7
|
| καὶ ἔκλαυσα. καὶ ὅτε ἔδυ ὁ ἥλιος, ᾠχόμην καὶ ὀρύξας ἔθαψα αὐτόν. | и҆ пла́кахсѧ: и҆ є҆гда̀ за́йде со́лнце, поидо́хъ и҆ и҆скопа́въ погребо́хъ є҆го̀. |
|
8
|
8
|
| καὶ οἱ πλησίον ἐπεγέλων λέγοντες· οὐκ ἔτι φοβεῖται φονευθῆναι περὶ τοῦ πράγματος τούτου, καὶ ἀπέδρα, καὶ ἰδοὺ πάλιν θάπτει τοὺς νεκρούς. | Бли́жнїи же посмѣва́хꙋсѧ, глаго́люще: є҆щѐ не бои́тсѧ оу҆бїе́нъ бы́ти за дѣ́ло сїѐ: и҆ бѣжа̀, и҆ сѐ, па́ки погреба́етъ мє́ртвыѧ. |
|
9
|
9
|
| καὶ ἐν αὐτῇ τῇ νυκτὶ ἀνέλυσα θάψας καὶ ἐκοιμήθην μεμιαμμένος παρὰ τὸν τοῖχον τῆς αὐλῆς, καὶ τὸ πρόσωπόν μου ἀκάλυπτον ἦν. | И҆ въ тꙋ̀ но́щь, є҆гда̀ погребо́хъ, возврати́хсѧ и҆ лего́хъ ѡ҆́скверне́нъ при стѣнѣ̀ двора̀, и҆ лицѐ моѐ ѿкрове́но бѣ̀: |
|
10
|
10
|
| καὶ οὐκ ᾔδειν ὅτι στρουθία ἐν τῷ τοίχῳ ἐστί, καὶ τῶν ὀφθαλμῶν μου ἀνεῳγότων, ἀφώδευσαν τὰ στρουθία θερμὸν εἰς τοὺς ὀφθαλμούς μου, καὶ ἐγενήθη λευκώματα ἐν τοῖς ὀφθαλμοῖς μου. καὶ ἐπορεύθην πρὸς ἰατρούς, καὶ οὐκ ὠφέλησάν με· ᾿Αχιάχαρος δὲ ἔτρεφέ με, ἕως οὗ ἐπορεύθην εἰς τὴν ᾿Ελυμαΐδα. | не ви́дѣхъ же, ꙗ҆́кѡ вра̑бїѧ на стѣнѣ̀ сꙋ́ть, и҆ ѻ҆чесе́мъ мои̑мъ ѿвє́рстымъ сꙋ́щымъ, и҆спꙋсти́ша вра̑бїѧ те́плое на ѻ҆чеса̀ моѧ̑, и҆ бы́ша бѣ́льма на ѻ҆чесѣ́хъ мои́хъ: и҆ и҆до́хъ ко врачє́мъ и҆ не по́льзоваша мѧ̀: а҆хїа́харъ же пита́ше мѧ̀, до́ндеже ѿидо́хъ во є҆лѷмаі́дꙋ. |
|
11
|
11
|
| καὶ ἡ γυνή μου ῎Αννα ἠριθεύετο ἐν τοῖς γυναικείοις· | А҆ жена̀ моѧ̀ а҆́нна во́лнꙋ прѧдѧ́ше въ домѣ́хъ же́нскихъ |
|
12
|
12
|
| καὶ ἀπέστελλε τοῖς κυρίοις, καὶ ἀπέδωκαν αὐτῇ καὶ αὐτοὶ τὸν μισθὸν προσδόντες καὶ ἔριφον. | и҆ посыла́ше госпо́дїємъ: даѧ́хꙋ же є҆́й и҆ ѻ҆нѝ мздꙋ̀, прида́вше и҆ козлѧ̀. |
|
13
|
13
|
| ὅτε δὲ ἦλθε πρός με, ἤρξατο κράζειν· καὶ εἶπα αὐτῇ· πόθεν τὸ ἐρίφιον; μὴ κλεψιμαῖόν ἐστιν; ἀπόδος αὐτὸ τοῖς κυρίοις· οὐ γὰρ θεμιτόν ἐστι φαγεῖν κλεψιμαῖον. | Є҆гда́ же прїи́де ко мнѣ̀, нача̀ вопи́ти: и҆ рѣ́хъ є҆́й: ѿкꙋ́дꙋ козлѧ̀; не оу҆кра́дено ли є҆́сть; ѿда́ждь є҆̀ госпо́дїємъ: не бо̀ лѣ́по є҆́сть ꙗ҆́сти кра́деное. |
|
14
|
14
|
| ἡ δὲ εἶπε· δῶρον δέδοταί μοι ἐπὶ τῷ μισθῷ. καὶ οὐκ ἐπίστευον αὐτῇ καὶ ἔλεγον ἀποδιδόναι αὐτὸ τοῖς κυρίοις καί ἠρυθρίων πρὸς αὐτήν· ἡ δὲ ἀποκριθεῖσα εἶπέ μοι· ποῦ εἰσιν αἱ ἐλεημοσύναι σου καὶ αἱ δικαιοσύναι σου; ἰδοὺ γνωστὰ πάντα μετὰ σοῦ. | Ѻ҆на́ же речѐ: да́ръ даде́сѧ мѝ над̾ мздꙋ̀. И҆ не вѣ́ровахъ є҆́й и҆ глаго̀лахъ ѿда́ти є҆̀ госпо́дїємъ, и҆ стыдѧ́хсѧ пред̾ не́ю. Ѻ҆на́ же ѿвѣща́вши речѐ мѝ: гдѣ̀ сꙋ́ть ми́лѡстыни твоѧ̑ и҆ пра̑вды твоѧ̑; сѐ, вѣ́дѡма всѧ̑ съ тобо́ю. |
|
Κεφάλαιο 3
|
Глава́ г҃
|
|
1
|
1
|
| ΚΑΙ λυπηθεὶς ἔκλαυσα καὶ προσευξάμην μετ᾿ ὀδύνης λέγων· | И҆ ѡ҆печа́ливсѧ пла́кахъ, и҆ моли́хсѧ съ болѣ́знїю, глаго́лѧ: |
|
2
|
2
|
| δίκαιος εἶ, Κύριε, καὶ πάντα τὰ ἔργα σου καὶ πᾶσαι αἱ ὁδοί σου ἐλεημοσύναι καὶ ἀλήθεια, καὶ κρίσιν ἀληθινὴν καὶ δικαίαν σὺ κρίνεις εἰς τὸν αἰῶνα. | првⷣнъ є҆сѝ, гдⷭ҇и, и҆ всѧ̑ дѣла̀ твоѧ̑, и҆ всѝ пꙋтїѐ твоѝ млⷭ҇ть и҆ и҆́стниа, и҆ сꙋ́дъ и҆́стиненъ и҆ првⷣнъ ты̀ сꙋ́диши во вѣ́къ: |
|
3
|
3
|
| μνήσθητί μου καὶ ἐπίβλεψον ἐπ᾿ ἐμέ· μή με ἐκδικήσῃς ταῖς ἁμαρτίαις μου καὶ τοῖς ἀγνοήμασί μου καὶ τῶν πατέρων μου, ἃ ἥμαρτον ἐνώπιόν σου· | помѧнѝ мѧ̀ и҆ при́зри на мѧ̀ да не ѿмща́еши мѝ грѣхѝ моѧ̑ и҆ невѣ̑дѣнїѧ моѧ̑ и҆ ѻ҆тє́цъ мои́хъ, и҆́миже согрѣши́ша пред̾ тобо́ю: |
|
4
|
4
|
| παρήκουσαν γὰρ τῶν ἐντολῶν σου, καὶ ἔδωκας ἡμᾶς εἰς διαρπαγὴνκαὶ αἰχμαλωσίαν καὶ θάνατον καὶ παραβολὴν ὀνειδισμοῦ πᾶσι τοῖς ἔθνεσιν, ἐν οἷς ἐσκορπίσμεθα. | преслꙋ́шаша бо за́пѡвѣди твоѧ̑ и҆ да́лъ є҆сѝ на́съ въ расхище́нїе и҆ плѣне́нїе и҆ сме́рть и҆ въ при́тчꙋ поноше́нїѧ всѣ̑мъ ꙗ҆зы́кѡмъ, въ нѧ́же расточи́хомсѧ: |
|
5
|
5
|
| καὶ νῦν πολλαὶ αἱ κρίσεις σού εἰσι καὶ ἀληθιναὶ ἐξ ἐμοῦ ποιῆσαι περὶ τῶν ἁμαρτιῶν μου καὶ τῶν πατέρων μου, ὅτι οὐκ ἐποιήσαμεν τὰς ἐντολάς σου· οὐ γὰρ ἐπορεύθημεν ἐν ἀληθείᾳ ἐνώπιόν σου. | и҆ нн҃ѣ мнѡ́ги сꙋдбы̑ твоѧ̑ сꙋ́ть и҆ и҆́стинны, твори́те со мно́ю ѡ҆ грѣсѣ́хъ мои́хъ и҆ ѻ҆тє́цъ мои́хъ, ꙗ҆́кѡ не сотвори́хомъ повелѣ́нїй твои́хъ, не бо̀ ходи́хомъ во и҆́стинѣ пред̾ тобо́ю: |
|
6
|
6
|
| καὶ νῦν κατὰ τὸ ἀρεστὸν ἐνώπιόν σου ποίησον μετ᾿ ἐμοῦ· ἐπίταξον ἀναλαβεῖν τὸ πνεῦμά μου, ὅπως ἀπολυθῶ καὶ γένωμαι γῆ· διότι λυσιτελεῖ μοι ἀποθανεῖν ἢ ζῆν, ὅτι ὀνειδισμοὺς ψευδεῖς ἤκουσα, καὶ λύπη ἐστὶ πολλὴ ἐν ἐμοί· ἐπίταξον ἀπολυθῆναί με τῆς ἀνάγκης ἤδη εἰς τὸν αἰώνιον τόπον, μὴ ἀποστρέψῃς τὸ πρόσωπόν σου ἀπ᾿ἐμοῦ. | и҆ нн҃ѣ, ꙗ҆́коже оу҆го́дно пред̾ тобо́ю, сотворѝ со мно́ю: повелѝ ѿѧ́ти дꙋ́хъ мо́й, ꙗ҆́кѡ да разрѣшꙋ́сѧ и҆ бꙋ́дꙋ землѧ̀, поне́же оу҆́не є҆́сть мѝ оу҆мре́ти, не́жели жи́вꙋ бы́тн, занѐ поноше́нїѧ лжи̑ва слы́шахъ, и҆ печа́ль є҆́сть мно́га во мнѣ̀: повелѝ ѿрѣши́тисѧ мѝ ѿ нꙋ́жды оу҆жѐ на вѣ́чное мѣ́сто, да не ѿврати́ши лица̀ твоегѡ̀ ѿ менє̀. |
|
7
|
7
|
| ᾿Εν τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ συνέβη τῇ θυγατρὶ Ραγουὴλ Σάρρᾳ ἐν ᾿Εκβατάνοις τῆς Μηδίας καὶ ταύτην ὀνειδισθῆναι ὑπὸ παιδισκῶν πατρὸς αὐτῆς, | Въ то́йже де́нь слꙋчи́сѧ дще́ри рагꙋи́левѣй са́ррѣ бо є҆квата́нѣхъ миді́и, и҆ то́й поноси́мѣй бы́ти ѿ рабы́нь ѻ҆тца̀ є҆ѧ̀: |
|
8
|
8
|
| ὅτι ἦν δεδομένη ἀνδράσιν ἑπτά, καὶ ᾿Ασμοδαῖος τὸ πονηρὸν δαιμόνιον ἀπέκτεινεν αὐτοὺς πρὶν ἢ γενέσθαι αὐτοὺς μετ᾿ αὐτῆς ὡς ἐν γυναιξί. καὶ εἶπαν αὐτῇ· οὐ συνιεῖς ἀποπνίγουσά σου τοὺς ἄνδρας; ἤδη ἑπτὰ ἔσχες καὶ ἑνὸς αὐτῶν οὐκ ὠνομάσθης· | а҆́кѡ бѧ́ше дана̀ седмѝ мꙋжє́мъ, и҆ а҆смоде́й лꙋка́вый де́мѡнъ оу҆бѝ и҆̀хъ, пре́жде да́же бы́ти и҆̀мъ съ не́ю ꙗ҆́кѡ съ жена́ми: и҆ рѣ́ша є҆́й: не разꙋмѣ́еши ли оу҆бива́ющи твои́хъ мꙋже́й; оу҆жѐ се́дмь и҆мѣ́ла є҆сѝ, и҆ ни є҆ди́нагѡ и҆́хъ нарекла́сѧ є҆сѝ: |
|
9
|
9
|
| τί ἡμᾶς μαστιγοῖς; εἰ ἀπέθαναν, βάδιζε μετ᾿ αὐτῶν· μὴ ἴδοιμέν σου υἱὸν ἢ θυγατέρα εἰς τὸν αἰῶνα. | что̀ на́съ бїе́ши; а҆́ще и҆змро́ша, и҆дѝ съ ни́ми, да не ви́димъ твоегѡ̀ сы́на и҆лѝ дще́ре во вѣ́къ. |
|
10
|
10
|
| ταῦτα ἀκούσασα ἐλυπήθη σφόδρα ὥστε ἀπάγξασθαι. καὶ εἶπε· μία μέν εἰμι τῷ πατρί μου· ἐὰν ποιήσω τοῦτο, ὄνειδος αὐτῷ ἔσται, καὶ τὸ γῆρας αὐτοῦ κατάξω μετ᾿ ὀδύνης εἰς ᾅδου. | Сїѧ̑ слы́шавши ѡ҆печа́лисѧ ѕѣлѡ̀, ꙗ҆́кѡ оу҆дави́тисѧ, и҆ речѐ: є҆ди́на оу҆́бѡ є҆́смь ѻ҆тцꙋ̀ моемꙋ̀: а҆́ще сотворю̀ сїѐ, оу҆кори́зна є҆мꙋ̀ бꙋ́детъ, и҆ ста́рость є҆гѡ̀ ннзведꙋ̀ съ болѣ́знїю во а҆́дъ. |
|
11
|
11
|
| καὶ ἐδεήθη πρὸς τῇ θυρίδι καὶ εἶπεν· εὐλογητὸς εἶ, Κύριε ὁ Θεός μου, καὶ εὐλογητὸν τὸ ὄνομά σου τὸ ἅγιον καὶ ἔντιμον εἰς τοὺς αἰῶνας· εὐλογήσαισάν σε πάντα τὰ ἔργα σου εἰς τὸν αἰῶνα. | И҆ молѧ́шесѧ при ѻ҆ко́нцы и҆ речѐ: блгⷭ҇ве́нъ є҆сѝ, гдⷭ҇и бж҃е мо́й, и҆ блгⷭ҇ве́но и҆́мѧ твоѐ ст҃о́е и҆ чтⷭ҇но́е во вѣ́ки: да блгⷭ҇вѧ́тъ тѧ̀ всѧ̑ дѣла̀ твоѧ̑ во вѣ́къ: |
|
12
|
12
|
| καὶ νῦν, Κύριε, τοὺς ὀφθαλμούς μου καὶ τὸ πρόσωπόν μου εἰς σὲ δέδωκα· | и҆ нн҃ѣ, гдⷭ҇и, ѻ҆́чи моѝ и҆ лицѐ моѐ ко тебѣ̀ да́хъ: |
|
13
|
13
|
| εἰπὸν ἀπολῦσαί με ἀπὸ τῆς γῆς καὶ μὴ ἀκοῦσαί με μηκέτι ὀνειδισμόν. | рѣ́хъ да разрѣши́ши мѧ̀ ѿ землѝ и҆ да не слы́шꙋ а҆́зъ ктомꙋ̀ поноше́нїѧ: |
|
14
|
14
|
| σὺ γινώσκεις, Κύριε, ὅτι καθαρά εἰμι ἀπὸ πάσης ἁμαρτίας ἀνδρὸς | ты̀ вѣ́сн, гдⷭ҇и, ꙗ҆́кѡ чиста̀ є҆́смь ѿ всѧ́кагѡ грѣха̀ мꙋ́жнѧ |
|
15
|
15
|
| καὶ οὐκ ἐμόλυνα τὸ ὄνομά μου οὐδὲ τὸ ὄνομα τοῦ πατρός μου ἐν τῇ γῇ τῆς αἰχμαλωσίας μου. μονογενής εἰμι τῷ πατρί μου, καὶ οὐχ ὑπάρχει αὐτῷ παιδίον, ὃ κληρονομήσει αὐτόν, οὐδὲ ἀδελφὸς ἐγγὺς οὐδὲ ὑπάρχων αὐτῷ υἱός, ἵνα συντηρήσω ἐμαυτὴν αὐτῷ γυναῖκα. ἤδη ἀπώλοντό μοι ἑπτά· ἵνα τί μοι ζῆν; καὶ εἰ μὴ δοκεῖ σοι ἀποκτεῖναί με, ἐπίταξον ἐπιβλέψαι ἐπ᾿ ἐμὲ καὶ ἐλεῆσαί με καὶ μηκέτι ἀκοῦσαί με ὀνειδισμόν. | и҆ не ѡ҆скверни́хъ и҆́мене моегѡ̀ ннжѐ и҆́мене ѻ҆тца̀ моегѡ̀ въ землѝ плѣне́нїѧ моегѡ̀: є҆диноро́дна є҆́смь ѻ҆тцꙋ̀ моемꙋ̀, и҆ нѣ́сть є҆мꙋ̀ ⷱ҇ѻ҆́трочища, и҆́же наслѣ́дитъ є҆го̀, нижѐ бра́та бли́жнѧгѡ, нижѐ сꙋ́щагѡ є҆мꙋ̀ сы́на да соблюдꙋ́ мѧ томꙋ̀ въ женꙋ̀: оу҆жѐ погибо́ша мѝ се́дмь: вскꙋ́ю мѝ жи́ти; и҆ а҆́ще не оу҆го́дно є҆́сть тебѣ̀ оу҆би́ти мѧ̀, повелѝ призрѣ́ти на мѧ̀ и҆ поми́ловати мѧ̀, да не ктомꙋ̀ слы́шꙋ поноше́нїе. |
|
16
|
16
|
| Καὶ εἰσηκούσθη προσευχὴ ἀμφοτέρων ἐνώπιον τῆς δόξης τοῦ μεγάλου Ραφαήλ, | И҆ оу҆слы́ша гдⷭ҇ь моли́твꙋ ѻ҆бои́хъ пред̾ сла́вою вели́кагѡ рафаи́ла, |
|
17
|
17
|
| καὶ ἀπεστάλη ἰάσασθαι τοὺς δύο, τοῦ Τωβὶτ λεπίσαι τὰ λευκώματα καὶ Σάρραν τὴν τοῦ Ραγουὴλ δοῦναι Τωβίᾳ τῷ υἱῷ Τωβὶτ γυναῖκα καὶ δῆσαι ᾿Ασμοδαῖον τὸ πονηρὸν δαιμόνιον, διότι Τωβίᾳ ἐπιβάλλει κληρονομῆσαι αὐτήν. ἐν αὐτῷ τῷ καιρῷ ἐπιστρέψας Τωβὶτ εἰσῆλθεν εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ καὶ Σάρρα ἡ τοῦ Ραγουὴλ κατέβη ἐκ τοῦ ὑπερῴου αὐτῆς. | и҆ по́сланъ бѣ̀ и҆зцѣли́ти ѻ҆бои́хъ, тѡві́тꙋ ѡ҆чи́стити бѣ́льма и҆ са́ррꙋ дще́рь рагꙋи́левꙋ да́ти тѡві́и сы́нꙋ тѡві́товꙋ въ женꙋ̀, и҆ свѧза́ти а҆смоде́а лꙋка́ваго де́мѡна, занѐ тѡві́и подоа́етъ наслѣ́дити ю҆̀. Въ то̀ вре́мѧ возврати́всѧ тѡві́тъ, вни́де въ до́мъ сво́й, а҆ са́рра дщѝ рагꙋи́лева сни́де ѿ го́рницы своеѧ̀. |
|
Κεφάλαιο 4
|
Глава́ д҃
|
|
1
|
1
|
| ΕΝ τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνη ἐμνήσθη Τωβὶτ περὶ τοῦ ἀργυρίου, οὗ παρέθετο Γαβαὴλ ἐν Ράγοις τῆς Μηδίας, | Въ де́нь ѡ҆́нъ воспомѧнꙋ̀ тѡві́тъ ѡ҆ сребрѣ̀, є҆́же вдадѐ гаваи́лꙋ въ ра́гахъ миді́йскихъ, |
|
2
|
2
|
| καὶ εἶπεν ἐν ἑαυτῷ· ἐγὼ ᾐτησάμην θάνατον, τί οὐ καλῶ Τωβίαν τὸν υἱόν μου, ἵνα αὐτῷ ὑποδείξω πρὶν ἀποθανεῖν με; | и҆ речѐ въ себѣ̀: а҆́зъ проси́хъ сме́рти, что̀ не зовꙋ̀ тѡві́и сы́на моегѡ̀, да є҆мꙋ̀ ѡ҆б̾ѧвлю̀, пре́жде да́же оу҆мре́ти мѝ; |
|
3
|
3
|
| καὶ καλέσας αὐτὸν εἶπε· παιδίον, ἐὰν ἀποθάνω, θάψον με, καὶ μὴ ὑπερίδῃς τὴν μητέρα σου· τίμα αὐτὴν πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς σου καὶ ποίει τὸ ἀρεστὸν αὐτῇ καὶ μὴ λυπήσῃς αὐτήν. | И҆ призва́въ є҆го̀ речѐ: ча́до, а҆́ще оу҆мрꙋ̀, погреби́ мѧ, и҆ да не презира́еши ма́тере твоеѧ́: чтѝ ю҆̀ всѧ̑ дни̑ живота̀ твоегѡ̀ и҆ творѝ є҆́же оу҆го́дно є҆́й, и҆ да не ѡ҆печалѧ́еши є҆ѧ̀: |
|
4
|
4
|
| μνήσθητι, παιδίον, ὅτι πολλοὺς κινδύνους ἑώρακεν ἐπὶ σοὶ ἐν τῇ κοιλίᾳ· ὅταν ἀποθάνῃ, θάψον αὐτὴν παρ᾿ ἐμοὶ ἐν ἑνὶ τάφῳ. | помѧнѝ, ча́до, ꙗ҆́кѡ мнѡ́га бѣ̑дстгвїѧ ви́дѣ ѡ҆ тебѣ̀ во чре́вѣ: є҆гда̀ оу҆́мретъ, поогребѝ ю҆̀ при мнѣ̀ во є҆ди́нѣмъ гро́бѣ: |
|
5
|
5
|
| πάσας τὰς ἡμέρας, παιδίον, Κυρίου τοῦ Θεοῦ ἡμῶν μνημόνευε καὶ μὴ θελήσῃς ἁμαρτάνειν καὶ παραβῆναι τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ. δικαιοσύνην ποίει πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς σου καὶ μὴ πορευθῇς ταῖς ὁδοῖς τῆς ἀδικίας· | всѧ̑ дни̑, ча́до, гдⷭ҇а бг҃а на́шего по́мни, и҆ да не похо́щеши согрѣша́ти и҆ престꙋпа́ти за́пѡвѣди є҆гѡ̀: пра́вдꙋ творѝ всѧ̑ дни̑ живота̀ твоегѡ̀, и҆ да не хо́диши пꙋте́мъ непра́вды, |
|
6
|
6
|
| διότι ποιοῦντός σου τὴν ἀλήθειαν, εὐοδίαι ἔσονται ἐν τοῖς ἔργοις σου καὶ πᾶσι τοῖς ποιοῦσι τὴν δικαιοσύνην. | занѐ творѧ́щꙋ тѝ и҆́стинꙋ благопоспѣ́шєства бꙋ́дꙋтъ въ дѣ́лѣхъ твои́хъ и҆ всѣ̑мъ творѧ́щымъ пра́вдꙋ: |
|
7
|
7
|
| ἐκ τῶν ὑπαρχόντων σοι ποίει ἐλεημοσύνην, καὶ μὴ φθονεσάτω σου ὁ ὀφθαλμὸς ἐν τῷ ποιεῖν σε ἐλεημοσύνην· μὴ ἀποστρέψῃς τὸ πρόσωπόν σου ἀπὸ παντὸς πτωχοῦ, καὶ ἀπὸ σοῦ οὐ μὴ ἀποστραφῇ τὸ πρόσωπον τοῦ Θεοῦ. | ѿ и҆мѣ́нїй твои́хъ творѝ ми́лостыню, и҆ да не за́зритъ твоѐ ѻ҆́ко, внегда̀ твори́ти тѝ ми́лостыню: да не ѿвраща́еши лица̀ твоегѡ̀ ѿ всѧ́кагѡ ни́щагѡ, и҆ ѿ тебє̀ не ѿврати́тсѧ лицѐ бж҃їе: |
|
8
|
8
|
| ὡς σοὶ ὑπάρχει κατὰ τὸ πλῆθος, ποίησον ἐξ αὐτῶν ἐλεημοσύνην· ἐὰν ὀλίγον σοι ὑπάρχῃ, κατὰ τὸ ὀλίγον μὴ φοβοῦ ποιεῖν ἐλεημοσύνην· | ꙗ҆́коже тебѣ̀ бꙋ́детъ по мно́жествꙋ, творѝ ѿ ни́хъ ми́лостыню: а҆́ще ма́ло тебѣ̀ бꙋ́детъ, по ма́ломꙋ да не бои́шисѧ твори́ти ми́лостыню: |
|
9
|
9
|
| θέμα γὰρ ἀγαθὸν θησαυρίζεις σεαυτῷ εἰς ἡμέραν ἀνάγκης· | зало́гъ бо до́бръ сокро́вищствꙋеши тебѣ̀ на де́нь нꙋ́жды, |
|
10
|
10
|
| διότι ἐλεημοσύνη ἐκ θανάτου ρύεται καὶ οὐκ ἐᾷ εἰσελθεῖν εἰς τὸ σκότος· | занѐ ми́лостынѧ ѿ сме́рти и҆збавлѧ́етъ и҆ не ѡ҆ставлѧ́етъ и҆тѝ во тмꙋ̀: |
|
11
|
11
|
| δῶρον γὰρ ἀγαθόν ἐστιν ἐλεημοσύνη πᾶσι τοῖς ποιοῦσιν αὐτὴν ἐνώπιον τοῦ ῾Υψίστου. | да́ръ бо до́бръ є҆́сть ми́лостынѧ всѣ̑мъ творѧ́щымъ ю҆̀ пред̾ вы́шнимъ: |
|
12
|
12
|
| πρόσεχε σεαυτῷ, παιδίον, ἀπὸ πάσης πορνείας καὶ γυναῖκα πρῶτον λάβε ἀπὸ τοῦ σπέρματος τῶν πατέρων σου· μὴ λάβῃς γυναῖκα ἀλλοτρίαν, ἣ οὐκ ἔστιν ἐκ τῆς φυλῆς τοῦ πατρός σου, διότι υἱοὶ προφητῶν ἐσμεν. Νῶε, ῾Αβραάμ, ᾿Ισαάκ, ᾿Ιακώβ, οἱ πατέρες ἡμῶν ἀπὸ τοῦ αἰῶνος· μνήσθητι, παιδίον, ὅτι αὐτοὶ πάντες ἔλαβον γυναῖκας ἐκ τῶν ἀδελφῶν αὐτῶν καὶ εὐλογήθησαν ἐν τοῖς τέκνοις αὐτῶν, καὶ τὸ σπέρμα αὐτῶν κληρονομήσει γῆν. | внемлѝ себѣ̀, ча́до, ѿ всѧ́кагѡ блꙋдодѣѧ́нїѧ, и҆ женꙋ̀ пе́рвѣе поимѝ ѿ сѣ́меие ѻ҆тє́цъ твои́хъ: да не по́ймеши жены̀ чꙋжді́ѧ, ꙗ҆́же нѣ́сть ѿ пле́мене ѻ҆тца̀ твоегѡ̀, занѐ сы́нове прⷪ҇ро́кѡвъ є҆смы̀: нѡ́е, а҆враа́мъ, і҆саа́къ, і҆а́кѡвъ ѻ҆тцы̀ на́ши ѿ вѣ́ка: помѧни́, ча́до, ꙗ҆́кѡ сі́и всѝ поѧ́ша жєны̀ ѿ бра́тїи свои́хъ и҆ благослове́ни бы́ша въ ча́дѣхъ свои́хъ, и҆ сѣ́мѧ и҆́хъ наслѣ́дитъ зе́млю: |
|
13
|
13
|
| καὶ νῦν, παιδίον, ἀγάπα τοὺς ἀδελφούς σου καὶ μὴ ὑπερηφανεύου τῇ καρδίᾳ σου ἀπὸ τῶν ἀδελφῶν σου καὶ τῶν υἱῶν καὶ θυγατέρων τοῦ λαοῦ σου λαβεῖν σεαυτῷ ἐξ αὐτῶν γυναῖκα· διότι ἐν τῇ ὑπερηφανίᾳ ἀπώλεια καὶ ἀκαταστασία πολλή, καὶ ἐν τῇ ἀχρειότητι ἐλάττωσις καὶ ἔνδεια μεγάλη· ἡ γὰρ ἀχρειότης μήτηρ ἐστὶ τοῦ λιμοῦ. | и҆ нн҃ѣ, ча́до, любѝ бра́тїю твою̀ и҆ не возноси́сѧ се́рдцемъ твои́мъ па́че бра́тїй твои́хъ и҆ сынѡ́въ и҆ дще́рей люді́й твои́хъ, поѧ́ти тебѣ̀ ѿ ни́хъ женꙋ̀, занѐ въ горды́ни поги́бель и҆ развращє́нїе мно́го, и҆ въ непотре́бствѣ оу҆мале́нїе и҆ оу҆бо́жество вели́ко, и҆́бо непотре́бство ма́ти є҆́сть гла́да: |
|
14
|
14
|
| μισθὸς παντὸς ἀνθρώπου, ὃς ἐὰν ἐργάσηται παρὰ σοί, μὴ αὐλισθήτω, ἀλλ᾿ ἀπόδος αὐτῷ παραυτίκα, καὶ ἐὰν δουλεύσῃς τῷ Θεῷ, ἀποδοθήσεταί σοι. πρόσεχε σεαυτῷ, παιδίον, ἐν πᾶσι τοῖς ἔργοις σου καὶ ἴσθι πεπαιδευμένος ἐν πάσῃ ἀναστροφῇ σου. | мзда̀ всѧ́кагѡ человѣ́ка, и҆́же а҆́ще рабо́тати бꙋ́детъ оу҆ тебє̀, да не преме́длитъ, но ѿда́ждь є҆мꙋ̀ а҆́бїе: а҆́ще послꙋ́жиши бг҃ꙋ, возда́стсѧ тебѣ̀: внемлѝ тебѣ̀, ча́до, во всѣ́хъ дѣ́лѣхъ твои́хъ и҆ бꙋ́ди нака́занъ во все́мъ житїѝ твое́мъ, |
|
15
|
15
|
| καὶ ὃ μισεῖς, μηδενὶ ποιήσῃς. οἶνον εἰς μέθην μὴ πίῃς, καὶ μὴ πορευθήτω μετὰ σοῦ μέθη ἐν τῇ ὁδῷ σου. | и҆ є҆́же ненави́диши, да ни комꙋ́же твори́ши: вїна̀ въ пїѧ́нство да не пїе́ши и҆ да не хо́дитъ съ тобо́ю пїѧ́нство въ пꙋ̑ти́ твое́мъ: |
|
16
|
16
|
| ἐκ τοῦ ἄρτου σου δίδου πεινῶντι καὶ ἐκ τῶν ἱματίων σου τοῖς γυμνοῖς· πᾶν, ὃ ἐὰν περισσεύσῃ σοι, ποίει ἐλεημοσύνην, καὶ μὴ φθονεσάτω σου ὁ ὀφθαλμὸς ἐν τῷ ποιεῖν σε ἐλεημοσύνην. | ѿ хлѣ́ба твоегѡ̀ да́ждь а҆́лчꙋщемꙋ и҆ ѿ ѡ҆дѧ́нїй твои́хъ наги̑мъ: всѐ, є҆́же а҆́ще преизбꙋ́детъ тебѣ̀, творѝ ми́лостыню, и҆ да не за́зритъ твоѐ ѻ҆́ко, внегда̀ твори́ти тѝ ми́лостыню: |
|
17
|
17
|
| ἔκχεον τοὺς ἄρτους σου ἐπὶ τὸν τάφον τῶν δικαίων καὶ μὴ δῷς τοῖς ἁμαρτωλοῖς. | и҆ждива́й хлѣ́бы твоѧ̑ при гро́бѣ првⷣныхъ, грѣ́шникѡмъ же да не да́си: |
|
18
|
18
|
| συμβουλίαν παρὰ παντὸς φρονίμου ζήτησον καὶ μὴ καταφρονήσῃς ἐπί πάσης συμβουλίας χρησίμης. | совѣ́та оу҆ всѧ́кагѡ премꙋ́драгѡ и҆́щѝ, и҆ да не небреже́ши ѡ҆ всѧ́цѣмъ совѣ́тѣ поле́знемъ: |
|
19
|
19
|
| καὶ ἐν παντὶ καιρῷ εὐλόγει Κύριον τὸν Θεὸν καὶ παρ᾿ αὐτοῦ αἴτησον, ὅπως αἱ ὁδοί σου εὐθεῖαι γένωνται, καὶ πᾶσαι αἱ τρίβοι καὶ βουλαί σου εὐοδωθῶσι· διότι πᾶν ἔθνος οὐκ ἔχει βουλήν, ἀλλ᾿ αὐτὸς ὁ Κύριος δίδωσι πάντα τὰ ἀγαθὰ καὶ ὃν ἐὰν θέλῃ, ταπεινοῖ, καθὼς βούλεται. καὶ νῦν, παιδίον, μνημόνευε τῶν ἐντολῶν μου, καὶ μὴ ἐξαλειφθήτωσαν ἐκ τῆς καρδίας σου. | и҆ на всѧ́кое вре́мѧ благословѝ гдⷭ҇а бг҃а и҆ ѿ негѡ̀ просѝ, ꙗ҆́кѡ да пꙋтїѐ твоѝ пра́ви бꙋ́дꙋтъ, и҆ всѧ̑ стєзѝ и҆ совѣ́ти твоѝ да благоꙋспѣ́ютъ, занѐ всѧ́къ ꙗ҆зы́къ не и҆мѣ́тъ совѣ́та, но са́мъ гдⷭ҇ь дае́тъ всѧ̑ бл҃га̑ѧ, и҆ є҆го́же а҆́ще восхо́щетъ, смирѧ́етъ, ꙗ҆́коже хо́щетъ: и҆ нн҃ѣ, ча́до, помѧнѝ за́пѡвѣди моѧ̑, и҆ да не и҆згла́дѧтсѧ ѿ се́рдца твоегѡ̀: |
|
20
|
20
|
| καὶ νῦν ὑποδεικνύω σοι τὰ δέκα τάλαντα τοῦ ἀργυρίου, ἃ παρεθέμην Γαβαήλῳ τῷ τοῦ Γαβρία ἐν Ράγοις τῆς Μηδίας. | и҆ нн҃ѣ ѡ҆б̾ѧвлѧ́ю тебѣ̀ де́сѧть тала̑нтъ сребра̀, ꙗ҆̀же вда́хъ гаваи́лꙋ сы́нꙋ гаврі́инꙋ въ ра́гахъ миді́йскихъ: |
|
21
|
21
|
| καὶ μὴ φοβοῦ, παιδίον, ὅτι ἐπτωχεύσαμεν· ὑπάρχει σοι πολλά, ἐὰν φοβηθῇς τὸν Θεόν, καὶ ἀποστῇς ἀπὸ πάσης ἁμαρτίας καὶ ποιήσῃς τὸ ἀρεστὸν ἐνώπιον αὐτοῦ. | и҆ не бо́йсѧ, ча́до, ꙗ҆́кѡ ѡ҆бнища́хомъ: сꙋ́ть тебѣ̀ мнѡ́га, а҆́ще оу҆ои́шисѧ бг҃а и҆ ѿстꙋ́пиши ѿ всѧ́кагѡ грѣха̀ и҆ сотвори́ши, є҆́же оу҆го́дно пред̾ ни́мъ. |
|
Κεφάλαιο 5
|
Глава́ є҃
|
|
1
|
1
|
| ΚΑΙ ἀποκριθεὶς Τωβίας εἶπεν αὐτῷ· πάτερ, ποιήσω πάντα, ὅσα ἐντέταλσαί μοι· | И҆ ѿвѣша́въ тѡві́а, речѐ є҆мꙋ̀: ѻ҆́тче, сотворю̀ всѧ̑, є҆ли̑ка заповѣ́далъ є҆сѝ мѝ: |
|
2
|
2
|
| ἀλλὰ πῶς δυνήσομαι λαβεῖν τὸ ἀργύριον καὶ οὐ γινώσκω αὐτόν; | но ка́кѡ возмогꙋ̀ взѧ́ти сребро̀, а҆ не зна́ю є҆гѡ̀; |
|
3
|
3
|
| καὶ ἔδωκεν αὐτῷ τὸ χειρόγραφον καὶ εἶπεν αὐτῷ· ζήτησον σεαυτῷ ἄνθρωπον, ὃς συμπορεύσεταί σοι, καὶ δώσω αὐτῷ μισθὸν ἕως ζῶ· καὶ λαβὲ πορευθεὶς τὸ ἀργύριον. | И҆ дадѐ є҆мꙋ̀ рꙋкописа́нїе и҆ речѐ є҆мꙋ̀: и҆щѝ себѣ̀ человѣ́ка, и҆́же по́йдетъ съ тобо́ю, и҆ да́мъ є҆мꙋ̀ мздꙋ̀, до́ндеже жи́въ є҆́смь, и҆ ше́дъ возмѝ сребро̀. |
|
4
|
4
|
| καὶ ἐπορεύθη ζητῆσαι ἄνθρωπον καὶ εὗρε τὸν Ραφαήλ, ὃς ἦν ἄγγελος, καὶ οὐκ ᾔδει· | И҆ и҆́де и҆ска́ти человѣ́ка, и҆ ѡ҆брѣ́те рафаи́ла, и҆́же бѣ̀ а҆́гг҃лъ, и҆ не вѣ́дѧше: |
|
5
|
5
|
| καὶ εἶπεν αὐτῷ· εἰ δύναμαι πορευθῆναι μετὰ σοῦ ἐν Ράγοις τῆς Μηδίας, καὶ εἰ ἔμπειρος εἶ τῶν τόπων; | и҆ речѐ є҆мꙋ̀: могꙋ́ ли пойтѝ съ тобо́ю въ ра̑ги миді̑искїѧ, и҆ и҆звѣ́стенъ ли є҆сѝ ѡ҆ мѣ́стѣхъ; |
|
6
|
6
|
| καὶ εἶπεν αὐτῷ ὁ ἄγγελος· πορεύσομαι μετὰ σοῦ καὶ τῆς ὁδοῦ ἐμπειρῶ καὶ παρὰ Γαβαὴλ τὸν ἀδελφὸν ἡμῶν ηὐλίσθην. | И҆ речѐ є҆мꙋ̀ а҆́гг҃лъ: пойдꙋ̀ съ тобо́ю, и҆ пꙋ́ть вѣ́мъ, и҆ оу҆ гаваи́ла бра́та на́шегѡ живѧ́хъ. |
|
7
|
7
|
| καὶ εἶπεν αὐτῷ Τωβίας· ὑπόμεινόν με, καὶ ἐρῶ τῷ πατρί. | И҆ речѐ є҆мꙋ̀ тѡві́а: пождѝ мѧ̀, и҆ рекꙋ̀ ѻ҆тцꙋ̀ моемꙋ̀. |
|
8
|
8
|
| καὶ εἶπεν αὐτῷ· πορεύου καὶ μὴ χρονίσῃς. | И҆ речѐ є҆мꙋ̀: и҆дѝ и҆ не коснѝ. |
|
9
|
9
|
| καὶ εἰσελθὼν εἶπε τῷ πατρί· ἰδοὺ εὕρηκα ὃς συμπορεύσεταί μοι. ὁ δὲ εἶπε· φώνησον αὐτὸν πρός με, ἵνα ἐπιγνῶ ποίας φυλῆς ἐστι καὶ εἰ πιστὸς τοῦ πορευθῆναι μετὰ σοῦ. | И҆ вше́дъ речѐ ѻ҆тцꙋ̀: сѐ, ѡ҆брѣто́хъ, и҆́же по́йдетъ со мно́ю се́й же речѐ: пригласѝ є҆го̀ ко мнѣ̀, да оу҆вѣ̀мъ, ко́егѡ пле́мене є҆́сть, и҆ а҆́ще вѣ́ренъ є҆́сть, є҆́же и҆тѝ съ тобо́ю. |
|
10
|
10
|
| καὶ ἐκάλεσεν αὐτόν, καὶ εἰσῆλθε, καὶ ἠσπάσαντο ἀλλήλους. | И҆ призва̀ є҆го̀: и҆ вни́де, и҆ привѣ́тствоваста дрꙋ́гъ дрꙋ́га. |
|
11
|
11
|
| καὶ εἶπεν αὐτῷ Τωβίτ· ἀδελφέ, ἐκ ποίας φυλῆς καὶ ἐκ ποίας πατριᾶς εἶ σύ; ὑπόδειξόν μοι. | И҆ речѐ є҆мꙋ̀ тѡві́тъ: бра́те, ѿ ко́егѡ пле́мене и҆ ѿ ко́егѡ ѻ҆те́чества є҆сѝ ты̀; скажи́ ми. |
|
12
|
12
|
| καὶ εἶπεν αὐτῷ· φυλὴν καὶ πατριὰν σὺ ζητεῖς ἢ μίσθιον, ὃς συμπορεύσεται μετὰ τοῦ υἱοῦ σου; καὶ εἶπεν αὐτῷ Τωβίτ· βούλομαι, ἀδελφέ, ἐπιγνῶναι τὸ γένος σου κα’Ι τὸ ὄνομα. | И҆ речѐ є҆мꙋ̀: пле́мене и҆ ѻ҆те́чества ты̀ и҆́щеши; и҆лѝ нае́мника, и҆́же спꙋтьше́ствꙋетъ съ сы́номъ твои́мъ; И҆ речѐ є҆мꙋ̀ тѡві́тъ: хощꙋ̀ бра́те, вѣ́дати ро́дъ тво́й и҆ и҆́мѧ. |
|
13
|
13
|
| ὃς δὲ εἶπεν· ἐγὼ ᾿Αζαρίας ᾿Ανανίου τοῦ μεγάλου, τῶν ἀδελφῶν σου. | Ѻ҆́нъ же речѐ: а҆́зъ а҆зарі́а а҆нані́и вели́кагѡ ѿ бра́тїи твоеѧ̀. |
|
14
|
14
|
| καὶ εἶπεν αὐτῷ· ὑγιαίνων ἔλθοις, ἀδελφέ, καὶ μή μοι ὀργισθῇς, ὅτι ἐζήτησα τὴν φυλήν σου καὶ τὴν πατριάν σου ἐπιγνῶναι. καὶ σὺ τυγχάνεις ἀδελφός μου ἐκ τῆς καλῆς καὶ ἀγαθῆς γενεᾶς· ἐπεγίνωσκον γὰρ ἐγὼ ᾿Ανανίαν καὶ ᾿Ιωνάθαν τοὺς υἱοὺς Σεμεΐ τοῦ μεγάλου, ὡς ἐπορευόμεθα κοινῶς εἰς ῾Ιεροσόλυμα προσκυνεῖν, ἀναφέροντες τὰ πρωτότοκα καὶ τὰς δεκάτας τῶν γεννημάτων, καὶ οὐκ ἐπλανήθησαν ἐν τῇ πλάνῃ τῶν ἀδελφῶν ἡμῶν. ἐκ ρίζης καλῆς εἶ, ἀδελφέ, | И҆ речѐ є҆мꙋ̀: бла́гѡ прише́лъ є҆сѝ, бра́те, и҆ на мѧ̀ да не гнѣ́ваешисѧ, ꙗ҆́кѡ взыска́хъ пле́мѧ твоѐ и҆ ѻ҆те́чество твоѐ оу҆вѣ́дати, и҆ ты̀ є҆сѝ бра́тъ мо́й ѿ добра̀ и҆ бла́га ро́да: зна́хъ бо а҆́зъ а҆нані́ю и҆ і҆ѡнаѳа́на сынѡ́въ семе́а вели́кагѡ, ꙗ҆́кѡ ходи́хомъ кꙋ́пнѡ во і҆ерⷭ҇ли́мъ кла́нѧтисѧ, прносѧ́ще перворѡ́днаѧ и҆ десѧти̑ны плодѡ́въ, и҆ не заблꙋди́ша въ заблꙋжде́нїи бра́тїи на́шеѧ: ѿ ко́рене вели́кагѡ є҆сѝ, бра́те: |
|
15
|
15
|
| ἀλλὰ εἰπόν μοι τίνα σοι ἔσομαι μισθὸν διδόναι· δραχμὴν τῆς ἡμέρας καὶ τὰ δέοντά σοι ὡς καὶ τῷ υἱῷ μου. | но рцы̀ мнѣ̀, кꙋ́ю тебѣ̀ и҆́мамъ мздꙋ̀ да́ти; дра́хмꙋ на де́нь и҆ нꙋ̑жднаѧ тебѣ̀ ꙗ҆́коже и҆ сы́нови моемꙋ̀: |
|
16
|
16
|
| καὶ ἔτι προσθήσω σοι ἐπὶ τὸν μισθόν, ἐὰν ὑγιαίνοντες ἐπιστρέψητε. | и҆ є҆щѐ приложꙋ̀ тебѣ̀ над̾ мздꙋ̀, а҆́ще здра́ви возвратите́сѧ. |
|
17
|
17
|
| καὶ εὐδόκησαν οὕτως. καὶ εἶπε πρὸς Τωβίαν· ἕτοιμος γίνου πρὸς τὴν ὁδόν· καὶ εὐοδωθείητε. καὶ ἡτοίμασεν ὁ υἱὸς αὐτοῦ τὰ πρὸς τὴν ὁδόν. καὶ εἶπεν αὐτῷ ὁ πατὴρ αὐτοῦ· πορεύου μετὰ τοῦ ἀνθρώπου τούτου, ὁ δὲ ἐν τῷ οὐρανῷ οἰκῶν Θεὸς εὐοδώσει τὴν ὁδὸν ὑμῶν, καὶ ὁ ἄγγελος αὐτοῦ συμπορευθήτω ὑμῖν. καὶ ἐξῆλθαν ἀμφότεροι ἀπελθεῖν καὶ ὁ κύων τοῦ παιδαρίου μετ᾿ αὐτῶν. | И҆ благоизво́листа та́кѡ. И҆ речѐ къ тѡві́и: гото́въ вꙋ́ди къ пꙋтѝ, и҆ да благоспѣши́тсѧ ва́ма. И҆ оу҆гото́ва сы́нъ є҆гѡ̀, ꙗ҆̀же къ пꙋтѝ. И҆ речѐ є҆мꙋ̀ ѻ҆те́цъ є҆гѡ̀: и҆дѝ съ человѣ́комъ си́мъ: ѡ҆бита́ѧй же на нб҃сѝ бг҃ъ бл҃гоꙋстро́итъ пꙋ́ть ва́шъ, и҆ а҆́гг҃лъ є҆гѡ̀ да спꙋтьше́ствꙋетъ ва́ма. И҆ и҆зыдо́ста ѻ҆́ба ѿитѝ, и҆ пе́съ ѻ҆́трочища съ ни́ма. |
|
18
|
18
|
| ἔκλαυσε δὲ ῎Αννα ἡ μήτηρ αὐτοῦ καὶ εἶπε πρὸς Τωβίτ· τί ἐξαπέστειλας τὸ παιδίον ἡμῶν; ἢ οὐχὶ ἡ ράβδος τῆς χειρὸς ἡμῶν ἐστιν ἐν τῷ εἰσπορεύεσθαι αὐτὸν καὶ ἐκπορεύεσθαι ἐνώπιον ἡμῶν; | Пла́касѧ же а҆́нна ма́ти є҆гѡ̀ и҆ речѐ къ тѡві́тꙋ: почто̀ ѿпꙋсти́лъ є҆сѝ ча́до на́ше; и҆лѝ не же́злъ рꙋкѝ на́шеѧ є҆́сть, внегда̀ входи́те є҆мꙋ̀ и҆ и҆сходи́ти пред̾ на́ма; |
|
19
|
19
|
| ἀργύριον τῷ ἀργυρίῳ μὴ φθάσαι, ἀλλὰ περίψημα τοῦ παιδίου ἡμῶν γένοιτο· | сребро̀ сребро́мъ да не возврати́тсѧ, но оу҆ме́ты сы́на на́шегѡ да бꙋ́детъ: |
|
20
|
20
|
| ὡς γὰρ δέδοται ἡμῖν ζῆν παρὰ τοῦ Κυρίου, τοῦτο ἱκανὸν ἡμῖν ὑπάρχει. | ꙗ҆́кѡ бо даде́сѧ на́ма жи́ти ѿ гдⷭ҇а, сїѐ дово́лно є҆́сть на́ма. |
|
21
|
21
|
| καὶ εἶπεν αὐτῇ Τωβίτ· μὴ λόγον ἔχε, ἀδελφή· ὑγιαίνων ἐλεύσεται, καὶ οἱ ὀφθαλμοί σου ὄψονται αὐτόν· | И҆ речѐ є҆́й тѡві́тъ: не печа́лисѧ, сестро̀, здра́въ прїи́детъ, и҆ ѻ҆́чи твоѝ оу҆́зрѧтъ є҆го̀: |
|
22
|
22
|
| ἄγγελος γὰρ ἀγαθὸς συμπορεύσεται αὐτῷ, καὶ εὐοδωθήσεται ἡ ὁδὸς αὐτοῦ, καὶ ὑποστρέψει ὑγιαίνων. καὶ ἐπαύσατο κλαίουσα. | а҆́гг҃лъ бо бла́гъ спꙋтьше́ствовати бꙋ́детъ є҆мꙋ̀ и҆ благоꙋспѣ́етсѧ пꙋ́ть є҆гѡ̀, и҆ возврати́тсѧ здра́въ. |
|
Κεφάλαιο 6
|
Глава́ ѕ҃
|
|
1
|
1
|
| ΟΙ δὲ πορευόμενοι τὴν ὁδὸν ἦλθον ἑσπέρας ἐπὶ τὸν Τίγριν ποταμόν, καὶ ηὐλίζοντο ἐκεῖ. | И҆ преста̀ пла́кати. |
|
2
|
2
|
| τὸ δὲ παιδάριον κατέβη περικλύσασθαι, καὶ ἀνεπήδησεν ἰχθὺς ἀπὸ τοῦ ποταμοῦ καὶ ἐβουλήθη καταπιεῖν τὸ παιδάριον. | Ѻ҆́на же шє́дша пꙋте́мъ, прїидо́ста въ ве́черъ ко ті́грꙋ рѣцѣ̀ и҆ пребы́ста та́мѡ. |
|
3
|
3
|
| ὁ δὲ ἄγγελος εἶπεν αὐτῷ· ἐπιλαβοῦ τοῦ ἰχθύος. καὶ ἐκράτησε τὸν ἰχθὺν τὸ παιδάριον καὶ ἀνέβαλεν αὐτὸν ἐπὶ τὴν γῆν. | Ѻ҆́трочнщь же сни́де ѡ҆мытисѧ и҆ и҆зскочѝ ры́ба ѿ рѣкѝ и҆ хотѧ́ше пожре́ти ѻ҆́трочища. |
|
4
|
4
|
| καὶ εἶπεν αὐτῷ ὁ ἄγγελος· ἀνάτεμε τὸν ἰχθὺν καὶ λαβὼν τὴν καρδίαν καὶ τὸ ἧπαρ καὶ τὴν χολὴν θὲς ἀσφαλῶς. | А҆́гг҃лъ же речѐ є҆мꙋ̀: возмѝ ры́бꙋ. И҆ ꙗ҆́тъ ры́бꙋ ѻ҆́трочищь и҆ и҆зве́рже ю҆̀ на зе́млю. |
|
5
|
5
|
| καὶ ἐποίησε τὸ παιδάριον ὡς εἶπεν αὐτῷ ὁ ἄγγελος, τὸν δὲ ἰχθὺν ὀπτήσαντες ἔφαγον. | И҆ речѐ є҆мꙋ̀ а҆́гг҃лъ: разрѣ́жи ры́бꙋ, и҆ взѧ́въ се́рдце и҆ пе́чень и҆ же́лчь, положѝ сохра́ннѡ. |
|
6
|
6
|
| καὶ ὥδευον ἀμφότεροι, ἕως οὗ ἤγγισαν ἐν ᾿Εκβατάνοις. | И҆ сотворѝ ѻ҆́трочищь, ꙗ҆́коже речѐ є҆мꙋ̀ а҆́гг҃лъ: ры́бꙋ же и҆спє́кша, снѣдо́ста: и҆ и҆до́ста ѻ҆́ба, доне́лиже прили́жистасѧ ко є҆квата́нѡмъ. |
|
7
|
7
|
| καὶ εἶπε τὸ παιδάριον τῷ ἀγγέλῳ· ᾿Αζαρία ἀδελφέ, τί ἐστιν ἡ καρδία καὶ τὸ ἧπαρ καὶ ἡ χολὴ τοῦ ἰχθύος; | И҆ речѐ ѻ҆́трочищь а҆́гг҃лꙋ: а҆зарі́а бра́те, что̀ є҆́сть се́рдце и҆ пе́чень и҆ же́лчь ры́бїѧ; |
|
8
|
8
|
| καὶ εἶπεν αὐτῷ· ἡ καρδία καὶ τὸ ἧπαρ, ἐάν τινα ὀχλῇ δαιμόνιον ἢ πνεῦμα πονηρόν, ταῦτα δεῖ καπνίσαι ἐνώπιον ἀνθρώπου ἢ γυναικός, καὶ οὐκέτι οὐ μὴ ὀχληθῇ· | И҆ речѐ є҆мꙋ̀: се́рдце и҆ пе́чень, а҆́ще кого̀ смꙋща́етъ де́мѡнъ и҆лѝ дꙋ́хъ ѕо́лъ, си́мъ подоба́етъ кꙋри́ти пред̾ человѣ́комъ и҆лѝ жено́ю, и҆ ктомꙋ̀ не бꙋ́детъ смꙋща́тсиѧ: |
|
9
|
9
|
| ἡ δὲ χολή, ἐγχρῖσαι ἄνθρωπον, ὃς ἔχει λευκώματα ἐν τοῖς ὀφθαλμοῖς, καὶ ἰαθήσεται. | же́лчь же, пома́зати человѣ́ка, и҆́же и҆́мать бѣ́льма на ѻ҆чесѣ́хъ, и҆ и҆зцѣлѣ́етъ. |
|
10
|
10
|
| ὡς δὲ προσήγγισαν τῇ Ράγῃ, | Є҆гда́ же прибли́жистасѧ ко ра́гѣ, |
|
11
|
11
|
| εἶπεν ὁ ἄγγελος τῷ παιδαρίῳ· ἀδελφέ, σήμερον αὐλισθησόμεθα παρὰ Ραγουήλ, καὶ αὐτὸς συγγενής σού ἐστι, καὶ ἔστιν αὐτῷ θυγάτηρ ὀνόματι Σάρρα· | речѐ а҆́гг҃лъ ѻ҆́трочищꙋ: бра́те, дне́сь пребꙋ́демъ оу҆ рагꙋи́ла, и҆ ѻ҆́нъ сро́дникъ тво́й є҆́сть, и҆ є҆́сть є҆мꙋ̀ дще́рь є҆диноро́дна и҆́менемъ са́рра: |
|
12
|
12
|
| λαλήσω περὶ αὐτῆς τοῦ δοθῆναί σοι αὐτὴν εἰς γυναῖκα, ὅτι σοι ἐπιβάλλει ἡ κληρονομία αὐτῆς, καὶ σὺ μόνος εἶ ἐκ τοῦ γένους αὐτῆς, καὶ τὸ κοράσιον καλὸν καὶ φρόνιμόν ἐστι. | возглаго́лю ѡ҆ не́й, є҆́же да́тисѧ тебѣ̀ є҆́й въ женꙋ̀, занѐ тебѣ̀ надлежи́тъ наслѣ́дїе є҆ѧ̀, и҆ ты̀ є҆ди́нъ є҆сѝ ѿ ро́да є҆ѧ̀: ѻ҆трокови́ца же красна̀ и҆ оу҆мна̀ є҆́сть: |
|
13
|
13
|
| καὶ νῦν ἄκουσόν μου καὶ λαλήσω τῷ πατρὶ αὐτῆς, καὶ ὅταν ὑποστρέψωμεν ἐκ Ραγῶν, ποιήσομεν τὸν γάμον· διότι ἐπίσταμαι Ραγουὴλ ὅτι οὐ μὴ δῷ αὐτὴν ἀνδρὶ ἑτέρῳ κατὰ τὸν νόμον Μωυσῆ ἢ ὀφειλήσει θάνατον, ὅτι τὴν κληρονομίαν σοὶ καθήκει λαβεῖν ἢ πάντα ἄνθρωπον. | и҆ нн҃ѣ послꙋ́шай мѧ̀, и҆ возглаго́лю ѻ҆тцꙋ̀ є҆ѧ̀, и҆ є҆гда̀ возврати́мсѧ ѿ ра́гъ, сотвори́мъ бра́къ: поне́же вѣ́мъ рагꙋи́ла, ꙗ҆́кѡ не да́стъ є҆ѧ̀ мꙋ́жꙋ и҆но́мꙋ по зако́нꙋ мѡѷсе́овꙋ, и҆лѝ пови́ненъ бꙋ́детъ сме́рти, занѐ наслѣ́дїе тебѣ̀ подоба́етъ прїѧ́ти, не́жели всѧ́комꙋ человѣ́кꙋ. |
|
14
|
14
|
| τότε εἶπε τὸ παιδάριον τῷ ἀγγέλῳ· ᾿Αζαρία ἀδελφέ, ἀκήκοα ἐγὼ τὸ κοράσιον δεδόσθαι ἑπτὰ ἀνδράσι καὶ πάντας ἐν τῷ νυμφῶνι ἀπολωλότας. | Тогда̀ речѐ ѻ҆́трочищь а҆́гг҃лꙋ: а҆зарі́а бра́те, слы́шахъ а҆́зъ, ꙗ҆́кѡ ѻ҆трокови́ца дана̀ бѣ̀ седмѝ мꙋжє́мъ, и҆ всѝ въ невѣ́стницѣ погибо́ша: |
|
15
|
15
|
| καὶ νῦν ἐγὼ μόνος εἰμὶ τῷ πατρὶ καὶ φοβοῦμαι μὴ εἰσελθὼν ἀποθάνω καθὼς καὶ οἱ πρότεροι, ὅτι δαιμόνιον φιλεῖ αὐτήν, ὃ οὐκ ἀδικεῖ οὐδένα πλὴν τῶν προσαγόντων αὐτῇ. καὶ νῦν ἐγὼ φοβοῦμαι μὴ ἀποθάνω καὶ κατάξω τὴν ζωὴν τοῦ πατρός μου καὶ τῆς μητρός μου μετ᾿ ὀδύνης ἐπ᾿ ἐμοὶ εἰς τὸν τάφον αὐτῶν· καὶ υἱὸς ἕτερος οὐχ ὑπάρχει αὐτοῖς, ὃς θάψει αὐτούς. | и҆ нн҃ѣ а҆́зъ є҆ди́нъ є҆́смь ѻ҆тцꙋ̀ и҆ бою́сѧ, да не вше́дъ оу҆мрꙋ̀ ꙗ҆́коже и҆ пре́жднїи, поне́же де́мѡнъ лю́битъ ю҆̀ и҆́же не вреди́тъ ни кого́же ра́звѣ приходѧ́щихъ къ не́й: и҆ нн҃ѣ а҆́зъ бою́сѧ да не оу҆мрꙋ̀ и҆ низведꙋ̀ живо́тъ ѻ҆тца̀ моегѡ̀ и҆ ма́тере моеѧ̀ съ печа́лїю ѡ҆ мнѣ̀ во гро́бъ и҆́хъ, и҆ сы́нъ дрꙋгі́й нѣ́сть и҆́ма, и҆́же погребе́тъ ѧ҆̀. |
|
16
|
16
|
| εἶπε δὲ αὐτῷ ὁ ἄγγελος· οὐ μέμνησαι τῶν λόγων, ὧν ἐνετείλατό σοι ὁ πατήρ σου, ὑπὲρ τοῦ λαβεῖν σε γυναῖκα ἐκ τοῦ γένους σου; καὶ νῦν ἄκουσόν μου, ἀδελφέ, διότι σοὶ ἔσται εἰς γυναῖκα, καὶ τοῦ δαιμονίου μηδένα λόγον ἔχε, ὅτι τὴν νύκτα ταύτην δοθήσεταί σοι αὕτη εἰς γυναῖκα. | Рече́ же є҆мꙋ̀ а҆́гг҃лъ: не по́мниши ли слове́съ, ꙗ҆́же заповѣ́да тебѣ̀ ѻ҆те́цъ тво́й, ѡ҆ є҆́же взѧ́ти тебѣ̀ женꙋ̀ ѿ ро́да твоегѡ̀; и҆ нн҃ѣ послꙋ́шай мѧ̀, бра́те, поне́же тебѣ̀ бꙋ́детъ въ женꙋ̀, а҆ ѡ҆ де́мѡнъ ни є҆ди́ныѧ мы́сли и҆мѣ́й, занѐ въ но́щь сїю̀ да́стсѧ тебѣ̀ ѻ҆на̀ въ женꙋ̀: |
|
17
|
17
|
| καὶ ἐὰν εἰσέλθῃς εἰς τὸν νυμφῶνα, λήψῃ τέφραν θυμιαμάτων καὶ ἐπιθήσεις ἀπὸ τῆς καρδίας καὶ τοῦ ἥπατος τοῦ ἰχθύος καὶ καπνίσεις, | и҆ а҆́ще вни́деши въ невѣ́стникъ, во́змеши жера́токъ ѳѷмїа́мный, и҆ возложи́ши ѿ се́рдца и҆ ѿ пе́чени ры́бныѧ и҆ покꙋри́ши: |
|
18
|
18
|
| καὶ ὀσφρανθήσεται τὸ δαιμόνιον καὶ φεύξεται καὶ οὐκ ἐπανελεύσεται εἰς τὸν αἰῶνα τοῦ αἰῶνος. ὅταν δὲ προσπορεύῃ αὐτῇ, ἐγέρθητε ἀμφότεροι καὶ βοήσατε πρὸς τὸν ἐλεήμονα Θεόν, καὶ σώσει ὑμᾶς καὶ ἐλεήσει. μὴ φοβοῦ, ὅτι σοὶ αὐτὴ ἡτοιμασμένη ἦν ἀπὸ τοῦ αἰῶνος, καὶ σὺ αὐτὴν σώσεις, καὶ πορεύσεται μετὰ σοῦ, καὶ ὑπολαμβάνω ὅτι σοι ἔσται ἐξ αὐτῆς παιδία. | и҆ ѡ҆бонѧ́етъ де́мѡнъ, и҆ ѿбѣжи́тъ и҆ не возврати́тисѧ во вѣ́къ вѣ́ка: є҆гда́ же прїи́деши къ не́й, воста́ните ѻ҆́ба и҆ возопі́йте къ млⷭ҇тивомꙋ бг҃ꙋ, и҆ сп҃се́тъ ва́съ и҆ поми́лꙋетъ: не бо́йсѧ, занѐ тебѣ̀ сїѧ̀ оу҆гото́вана є҆́сть ѿ вѣ́ка, и҆ ты̀ ю҆̀ спасе́ши, и҆ по́йдетъ съ тобо́ю, и҆ непщꙋ́ю, ꙗ҆́кѡ тебѣ̀ бꙋ́дꙋтъ ѿ неѧ̀ ча̑да. И҆ ꙗ҆́кѡ оу҆слы́ша тѡві́а сїѧ̑, возлюбѝ ю҆̀, и҆ дꙋша̀ є҆гѡ̀ прилѣпи́сѧ ѕѣлѡ̀ є҆́й. И҆ прїидо́ста во є҆квата́ны. |
|
19
|
|
| καὶ ὡς ἤκουσε Τωβίας ταῦτα, ἐφίλησεν αὐτήν, καὶ ἡ ψυχὴ αὐτοῦ ἐκολλήθη σφόδρα αὐτῇ. | |
|
Κεφάλαιο 7
|
Глава́ з҃
|
|
1
|
1
|
| ΚΑΙ ἦλθον εἰς ᾿Εκβάτανα καὶ παρεγένοντο εἰς τὴν οἰκίαν Ραγουήλ, Σάρρα δὲ ὑπήντησεν αὐτοῖς καὶ ἐχαιρέτισεν αὐτοὺς καὶ αὐτοὶ αὐτήν, καὶ εἰσήγαγεν αὐτοὺς εἰς τὴν οἰκίαν. | И҆ прїидо́ста въ до́мъ рагꙋи́левъ: са́рра же срѣ́те и҆̀хъ и҆ ра́достнѡ привѣ́тствоваше и҆̀хъ, а҆ ѻ҆́на ю҆̀: и҆ введѐ и҆̀хъ въ до́мъ. |
|
2
|
2
|
| καὶ εἶπε Ραγουὴλ ῎Εδνᾳ τῇ γυναικὶ αὐτοῦ· ὡς ὅμοιος ὁ νεανίσκος Τωβὶτ τῷ ἀνεψιῷ μου; | И҆ речѐ рагꙋи́лъ є҆́днѣ женѣ̀ свое́й: ко́ль подо́бенъ ю҆́ноша тѡві́тꙋ сы́нꙋ бра́та моегѡ̀; |
|
3
|
3
|
| καὶ ἠρώτησεν αὐτούς Ραγουήλ· πόθεν ἐστέ, ἀδελφοί; καὶ εἶπαν αὐτῷ· ἐκ τῶν υἱῶν Νεφθαλὶμ τῶν αἰχμαλώτων ἐκ Νινευῆ. | И҆ вопросѝ и҆̀хъ рагꙋи́лъ: ѿкꙋ́дꙋ є҆стѐ, бра́тїѧ; И҆ рѣ́ста є҆мꙋ̀: ѿ сынѡ́въ нефѳалі́млихъ плѣне́нныхъ въ нїнеѵі́ю. |
|
4
|
4
|
| καὶ εἶπεν αὐτοῖς· γινώσκετε Τωβὶτ τὸν ἀδελφὸν ἡμῶν; οἱ δὲ εἶπον· γινώσκομεν. καὶ εἶπεν αὐτοῖς· ὑγιαίνει; | И҆ речѐ и҆́ма: зна́ета ли тѡві́та бра́та на́шего; Ѻ҆́на же рѣ́ста: зна́ема. И҆ речѐ и҆́ма: здра́вствꙋетъ ли; |
|
5
|
5
|
| οἱ δὲ εἶπαν· καὶ ζῇ καὶ ὑγιαίνει. καὶ εἶπε Τωβίας· πατήρ μού ἐστι. | Ѻ҆́на же рѣ́ста: и҆ жи́въ є҆́сть и҆ здра́вствꙋетъ. И҆ рече́ тѡві́а: ѻ҆те́цъ мо́й є҆́сть. |
|
6
|
6
|
| καὶ ἀνεπήδησε Ραγουὴλ καὶ κατεφίλησεν αὐτὸν καὶ ἔκλαυσε | И҆ и҆зскочѝ рагꙋи́лъ, и҆ ѡ҆блобыза̀ є҆го̀, и҆ пла́касѧ, |
|
7
|
7
|
| καὶ εὐλόγησεν αὐτὸν καὶ εἶπεν αὐτῷ· ὁ τοῦ καλοῦ καὶ ἀγαθοῦ ἀνθρώπου υἱός· καὶ ἀκούσας ὅτι Τωβὶτ ἀπώλεσε τοὺς ὀφθαλμοὺς ἑαυτοῦ, ἐλυπήθη καὶ ἔκλαυσε. | и҆ благословѝ є҆го̀, и҆ речѐ є҆мꙋ̀: до́брагѡ и҆ блага́гѡ человѣ́ка сы́нъ. И҆ слы́шавъ, ꙗ҆́кѡ тѡві́тъ погꙋбѝ ѻ҆́чи своѝ, ско́рбенъ бы́сть и҆ пла́касѧ: |
|
8
|
8
|
| καὶ ῎Εδνα ἡ γυνὴ αὐτοῦ καὶ Σάρρα ἡ θυγάτηρ αὐτοῦ ἔκλαυσαν καὶ ὑπεδέξαντο αὐτοὺς προθύμως· | и҆ є҆́дна жена̀ є҆гѡ̀ и҆ са́рра дще́рь є҆гѡ̀ пла́кастѣсѧ. И҆ прїѧ́ша и҆́хъ оу҆се́рднѡ, |
|
9
|
9
|
| καὶ ἔθυσαν κριὸν προβάτων καὶ παρέθηκαν ὄψα πλείονα. εἶπε δὲ Τωβίας τῷ Ραφαήλ· ᾿Αζαρία ἀδελφέ, λάλησον ὑπὲρ ὧν ἔλεγες ἐν τῇ πορείᾳ, καὶ τελεσθήτω τὸ πρᾶγμα. | и҆ закла́ша ѻ҆вна̀ ѿ ѻ҆ве́цъ, и҆ предложи́ша снѣ̑ди мно́жайшыѧ. Рече́ же тѡві́а рафаи́лꙋ: а҆зарі́а бра́те, рцы̀, ѡ҆ ни́хже глаго́лалъ є҆сѝ на пꙋтѝ, и҆ да соверши́тсѧ дѣ́ло. |
|
10
|
10
|
| καὶ μετέδωκε τὸν λόγον τῷ Ραγουήλ· καὶ εἶπε Ραγουὴλ πρὸς Τωβίαν· φάγε, πίε καὶ ἡδέως γίνου, σοὶ γὰρ καθήκει τὸ παιδίον μου λαβεῖν· πλὴν ὑποδείξω σοι τὴν ἀλήθειαν. | И҆ соѡбщѝ сло́во рагꙋи́лꙋ. И҆ речѐ рагꙋи́лъ къ тѡві́и: ꙗ҆́ждь, пі́й и҆ благодꙋ́шествꙋй, тебѣ́ бо досто́итъ дѣ́тище моѐ взѧ́ти: ѻ҆ба́че ѡ҆б̾ѧвлю̀ тебѣ̀ и҆́стинꙋ: |
|
11
|
11
|
| ἔδωκα τὸ παιδίον μου ἑπτὰ ἀνδράσι, καὶ ὁπότε ἐὰν εἰσεπορεύοντο πρὸς αὐτήν, ἀπέθνησκον ὑπὸ τὴν νύκτα. ἀλλὰ τὸ νῦν ἔχον, ἡδέως γίνου. καὶ εἶπε Τωβίας· οὐ γεύομαι οὐδὲν ὧδε, ἕως ἂν στήσητε καὶ σταθῆτε πρός με. καὶ εἶπε Ραγουήλ· κομίζου αὐτὴν ἀπὸ τοῦ νῦν κατὰ τὴν κρίσιν· σὺ δέ ἀδελφὸς εἶ αὐτῆς, καὶ αὐτὴ σού ἐστιν· ὁ δὲ ἐλεήμων Θεὸς εὐοδώσει ὑμῖν τὰ κάλλιστα. | вдава́хъ дѣ́тище моѐ седмѝ мꙋжє́мъ, и҆ є҆гда̀ вхожда́хꙋ къ не́й, оу҆мира́хꙋ под̾ но́щь: но нн҃ѣ благодꙋ́шествꙋй. И҆ речѐ тѡві́а: не вкꙋшꙋ̀ ничто́же здѣ̀, до́идеже поста́вите и҆ совѣща́етесѧ со мно́ю. И҆ речѐ рагꙋи́лъ: поимѝ ю҆̀ ѿнн҃ѣ по ѡ҆бы́чаю: ты̀ бо бра́тъ є҆сѝ є҆ѧ̀, и҆ ѻ҆на̀ твоѧ̀ є҆́сть, млⷭ҇тивъ же бг҃ъ да бл҃гопоспѣши́тъ ва́ма во бл҃га̑ѧ. |
|
12
|
12
|
| καὶ ἐκάλεσε Σάρραν τὴν θυγατέρα αὐτοῦ, καὶ λαβὼν τῆς χειρὸς αὐτῆς παρέδωκεν αὐτὴν Τωβία γυναῖκα καὶ εἶπεν· ἰδοὺ κατὰ τὸν νόμον Μωυσέως κομίζου αὐτὴν καὶ ἄπαγε πρὸς τὸν πατέρα σου· καὶ εὐλόγησεν αὐτούς. | И҆ призва̀ са́ррꙋ дще́рь свою̀, и҆ є҆́мь рꙋ́кꙋ є҆ѧ̀, предадѐ ю҆̀ тѡві́и въ женꙋ̀ и҆ речѐ: сѐ, по зако́нꙋ мѡѷсе́овꙋ поимѝ ю҆̀ и҆ ѿведѝ ко ѻ҆тцꙋ̀ твоемꙋ̀ И҆ благословѝ и҆̀хъ. |
|
13
|
13
|
| καὶ ἐκάλεσεν ῎Εδναν τὴν γυναῖκα αὐτοῦ· καὶ λαβὼν βιβλίον ἔγραψε συγγραφήν, καὶ ἐσφραγίσατο. | И҆ призва̀ є҆́днꙋ женꙋ̀ свою̀, и҆ взе́мъ кни́гꙋ, написа̀ пнса́нїе и҆ запечатлѣ̀. |
|
14
|
14
|
| καὶ ἤρξαντο ἐσθίειν. | И҆ нача́ша ꙗ҆́сти. |
|
15
|
15
|
| καὶ ἐκάλεσε Ραγουὴλ ῎Εδναν τήν γυναῖκα αὐτοῦ καὶ εἶπε αὐτῇ· ἀδελφή, ἑτοίμασον τὸ ἕτερον ταμιεῖον καὶ εἰσάγαγε αὐτήν. | И҆ призва̀ рагꙋи́лъ є҆́днꙋ женꙋ̀ свою̀ и҆ речѐ є҆́й: сестро̀, оу҆гото́ви и҆́нъ черто́гъ и҆ введѝ ю҆̀. |
|
16
|
16
|
| καὶ ἐποίησεν ὡς εἶπε καὶ εἰσήγαγεν αὐτὴν ἐκεῖ, καὶ ἔκλαυσε· καὶ ἀπεδέξατο τὰ δάκρυα τῆς θυγατρὸς αὐτῆς καὶ εἶπεν αὐτῇ· | И҆ сотворѝ, ꙗ҆́коже речѐ: и҆ введѐ ю҆̀ та́мѡ и҆ пла́касѧ: и҆ воспрїѧ́тъ сле́зы дще́ре своеѧ̀ и҆ речѐ є҆́й: |
|
17
|
17
|
| θάρσει, τέκνον, ὁ Κύριος τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς δῴη σοι χάριν ἀντὶ τῆς λύπης σου ταύτης· θάρσει, θύγατερ. | оу҆пова́й, ча́до, гдⷭ҇ь нб҃сѐ и҆ землѝ да да́стъ тебѣ̀ ра́дость вмѣ́стѡ печа́ли твоеѧ̀ тоѧ̀: оу҆пова́й, дщѝ. |
|
Κεφάλαιο 8
|
Глава́ и҃
|
|
1
|
1
|
| ΟΤΕ δὲ συνετέλεσαν δειπνοῦντες, εἰσήγαγον Τωβίαν πρὸς αὐτήν. | Є҆гда́ же ѡ҆конча́ша ве́черю, введо́ша тѡві́ю къ не́й. |
|
2
|
2
|
| ὁ δὲ πορευόμενος ἐμνήσθη τῶν λόγων Ραφαὴλ καὶ ἔλαβε τὴν τέφραν τῶν θυμιαμάτων καὶ ἐπέθηκε τὴν καρδίαν τοῦ ἰχθύος καὶ τὸ ἧπαρ καὶ ἐκάπνισεν. | Ѻ҆́нъ же и҆ды́й помѧнꙋ̀ словеса̀ рафаи́лѡва, и҆ взѧ̀ жера́токъ ѳѷмїа́мный, и҆ возложѝ се́рдце ры́бїе и҆ пе́чень, и҆ покꙋрѝ: |
|
3
|
3
|
| ὅτε δὲ ὠσφράνθη τὸ δαιμόνιον τῆς ὀσμῆς, ἔφυγεν εἰς τὰ ἀνώτατα Αἰγύπτου καὶ ἔδησεν αὐτὸ ὁ ἄγγελος. | є҆гда́ же ѡ҆бонѧ̀ де́мѡнъ воню̀, ѿбѣжѐ въ вы̑шнѧѧ є҆гѵ́пта, и҆ свѧза̀ є҆го̀ а҆́гг҃лъ. |
|
4
|
4
|
| ὡς δὲ συνεκλείσθησαν ἀμφότεροι, ἀνέστη Τωβίας ἀπὸ τῆς κλίνης καὶ εἶπεν· ἀνάστηθι, ἀδελφή, καὶ προσευξώμεθα, ἵνα ἐλεήσῃ ἡμᾶς ὁ Κύριος. | Є҆гда́ же заключє́на бы́ста ѻ҆́ба, воста̀ тѡві́а ѿ ло́жа и҆ речѐ: воста́ни, сестро̀, и҆ помо́лимсѧ, да поми́лꙋетъ ны̀ гдⷭ҇ь. |
|
5
|
5
|
| καὶ ἤρξατο Τωβίας λέγειν· εὐλογητὸς εἶ, ὁ Θεὸς τῶν πατέρων ἡμῶν, καὶ εὐλογητὸν τὸ ὄνομά σου τὸ ἅγιον καὶ ἔνδοξον εἰς τοὺς αἰῶνας· εὐλογησάτωσάν σε οἱ οὐρανοὶ καὶ πᾶσαι αἱ κτίσεις σου. | И҆ нача̀ тѡві́а глаго́лати: блгⷭ҇ве́нъ є҆сѝ, бж҃е ѻ҆тє́цъ на́шихъ, и҆ блгⷭ҇ве́но и҆́мѧ твоѐ ст҃о́е и҆ сла́вное во вѣ́ки, да блгⷭ҇вѧ́тъ тѧ̀ нб҃са̀ и҆ всѧ̑ созда̑нїѧ твоѧ̑: |
|
6
|
6
|
| σὺ ἐποίησας ᾿Αδὰμ καὶ ἔδωκας αὐτῷ βοηθὸν Εὔαν στήριγμα τὴν γυναῖκα αὐτοῦ· ἐκ τούτων ἐγεννήθη τὸ ἀνθρώπων σπέρμα. σὺ εἶπας· οὐ καλὸν εἶναι τὸν ἄνθρωπον μόνον, ποιήσωμεν αὐτῷ βοηθὸν ὅμοιον αὐτῷ. | ты̀ сотвори́лъ є҆сѝ а҆да́ма и҆ да́лъ є҆сѝ є҆мꙋ̀ помо́щницꙋ є҆́ѵꙋ оу҆твержде́нїе женꙋ̀ є҆гѡ̀: ѿ тѣ́хъ роди́сѧ человѣ́ческое сѣ́мѧ: ты̀ ре́клъ є҆сѝ: не добро̀ бы́ти человѣ́кꙋ є҆ди́номꙋ, сотвори́мъ є҆мꙋ̀ помо́щницꙋ подо́бнꙋю є҆мꙋ̀: |
|
7
|
7
|
| καὶ νῦν, Κύριε, οὐ διά πορνείαν ἐγὼ λαμβάνω τὴν ἀδελφήν μου ταύτην, ἀλλὰ ἐπ᾿ ἀληθείας ἐπίταξον ἐλεῆσαί με καὶ αὐτῇ συγκαταγηρᾶσαι. | и҆ нн҃ѣ, гдⷭ҇и, не блꙋдодѣѧ́нїѧ ра́ди а҆́зъ пое́млю сестрꙋ̀ мою̀ сїю̀, но по и҆́стинѣ: повелѝ поми́лованꙋ мѝ бы́ти и҆ съ не́ю состарѣ́тисѧ. |
|
8
|
8
|
| καὶ εἶπε μετ᾿ αὐτοῦ· ἀμήν. | И҆ речѐ съ ни́мъ: а҆ми́нь. |
|
9
|
9
|
| καὶ ἐκοιμήθησαν ἀμφότεροι τὴν νύκτα. | И҆ спа́ста ѻ҆́ба но́щїю, И҆ воста́въ рагꙋи́лъ по́йде и҆ и҆скопа̀ гро́бъ, глаго́лѧ: |
|
10
|
10
|
| καὶ ἀναστὰς Ραγουὴλ ἐπορεύθη καὶ ὤρυξε τάφον λέγων· μὴ καὶ οὗτος ἀποθάνῃ; | є҆да̀ и҆ то́й оу҆́мре; |
|
11
|
11
|
| καὶ ἦλθε Ραγουὴλ εἰς τὴν οἰκίαν ἑαυτοῦ | И҆ прїи́де рагꙋи́лъ въ до́мъ сво́й |
|
12
|
12
|
| καὶ εἶπεν ῎Εδνᾳ τῇ γυναικὶ αὐτοῦ· ἀπόστειλον μίαν τῶν παιδισκῶν, καὶ ἰδέτωσαν εἰ ζῇ· εἰ δὲ μή, ἵνα θάψωμεν αὐτόν, καὶ μηδεὶς γνῷ. | и҆ речѐ є҆́днѣ женѣ̀ свое́й: послѝ є҆ди́нꙋ ѿ рабы́нь, и҆ да ви́дитъ, а҆́ще жи́въ є҆́сть: а҆́ще же ни, да погребе́мъ є҆го̀, и҆ да никто́же оу҆вѣ́сть. |
|
13
|
13
|
| καὶ εἰσῆλθεν ἡ παιδίσκη ἀνοίξασα τὴν θύραν καὶ εὗρε τοὺς δύο καθεύδοντας. | И҆ вни́де рабы́нѧ ѿве́рзши две́рь, и҆ ѡ҆брѣ́те ѻ҆бои́хъ спѧ́щихъ, |
|
14
|
14
|
| καὶ ἐξελθοῦσα ἀπήγγειλεν αὐτοῖς, ὅτι ζῇ. | и҆ и҆зше́дши возвѣстѝ и҆̀мъ, ꙗ҆́кѡ жи́въ є҆́сть. |
|
15
|
15
|
| καὶ εὐλόγησε Ραγουὴλ τὸν Θεὸν λέγων· εὐλογητὸς εἶ σύ, ὁ Θεός, ἐν πάσῃ εὐλογίᾳ καθαρᾷ καὶ ἁγίᾳ, καὶ εὐλογείτωσάν σε οἱ ἅγιοί σου καὶ πᾶσαι αἱ κτίσεις σου, καὶ πάντες οἱ ἄγγελοί σου καὶ οἱ ἐκλεκτοί σου εὐλογείτωσάν σε εἰς τοὺς αἰῶνας. | И҆ благословѝ рагꙋи́лъ бг҃а, глаго́лѧ: блгⷭ҇ве́нъ є҆сѝ ты̀, бж҃е, во всѧ́цѣмъ бл҃гослове́нїи чи́стѣмъ и҆ ст҃ѣ́мъ: и҆ да блгⷭ҇вѧ́тъ тѧ̀ ст҃і́и твоѝ и҆ всѧ̑ созда̑нїѧ твоѧ̑, и҆ всѝ а҆́гг҃ли твоѝ и҆ и҆збра́нни твоѝ: да блгⷭ҇вѧ́тъ тѧ̀ во вѣ́ки: |
|
16
|
16
|
| εὐλογητὸς εἶ ὅτι ηὔφρανάς με, καὶ οὐκ ἐγένετό μοι καθὼς ὑπενόουν, ἀλλὰ κατὰ τὸ πολὺ ἔλεός σου ἐποίησας μεθ᾿ ἡμῶν. | блгⷭ҇ве́нъ є҆сѝ, ꙗ҆́кѡ возвесели́лъ мѧ̀ є҆сѝ, и҆ не бы́сть мѝ, ꙗ҆́коже непщева́хъ, но по мио́зѣй млⷭ҇ти твое́й сотвори́лъ є҆сѝ съ на́ми: |
|
17
|
17
|
| εὐλογητὸς εἶ ὅτι ἠλέησας δύο μονογενεῖς· ποίησον αὐτοῖς, δέσποτα, ἔλεος, συντέλεσον τὴν ζωὴν αὐτῶν ἐν ὑγιείᾳ μετ᾿ εὐφροσύνης καὶ ἐλέους. | блгⷭ҇ве́нъ є҆сѝ, ꙗ҆́кѡ поми́ловалъ є҆сѝ двои́хъ є҆диноро́дныхъ: сотворѝ и҆́ма, влⷣко, млⷭ҇ть, совершѝ живо́тъ и҆́хъ во здра́вїи съ весе́лїемъ и҆ млⷭ҇тїю. |
|
18
|
18
|
| ἐκέλευσε δὲ τοῖς οἰκέταις χῶσαι τὸν τάφον. | Повелѣ́ же рабѡ́мъ засы́пати гро́бъ, |
|
19
|
19
|
| καὶ ἐποίησεν αὐτοῖς γάμον ἡμερῶν δεκατεσσάρων. | и҆ сотворѝ и҆̀мъ бра́къ дні́й четырена́десѧть, |
|
20
|
20
|
| καὶ εἶπεν αὐτῷ Ραγουὴλ πρὶν ἢ συντελεσθῆναι τὰς ἡμέρας τοῦ γάμου ἐνόρκως μὴ ἐξελθεῖν αὐτὸν ἐὰν μὴ πληρωθῶσιν αἱ δεκατέσσαρες ἡμέραι τοῦ γάμου. | И҆ речѐ є҆мꙋ̀ рагꙋи́лъ, пре́жде да́же соверши́тисѧ днє́мъ бра́ка, съ клѧ́твою, да не и҆зы́детъ, а҆́ще не и҆спо́лнѧтсѧ четырена́десѧть дні́е бра́ка: |
|
21
|
21
|
| καὶ τότε λαβόντα τὸ ἥμισυ τῶν ὑπαρχόντων αὐτοῦ πορεύεσθαι μεθ᾿ ὑγιείας πρὸς τὸν πατέρα· καὶ τὰ λοιπά, ὅταν ἀποθάνω καὶ ἡ γυνή μου. | и҆ тогда̀ взе́мъ по́лъ и҆мѣ́нїй свои́хъ да по́йдетъ со здра́вїемъ ко ѻ҆тцꙋ̀: прѡ́чаѧ же, є҆гда̀ оу҆мрꙋ̀ и҆ жена̀ моѧ̀. |
|
Κεφάλαιο 9
|
Глава́ ѳ҃
|
|
1
|
1
|
| ΚΑΙ ἐκάλεσε Τωβίας τὸν Ραφαὴλ καὶ εἶπεν αὐτῷ· | И҆ призва̀ тѡві́а рафаи́ла и҆ рече́ є҆мꙋ̀: |
|
2
|
2
|
| ᾿Αζαρία ἀδελφέ, λάβε μετὰ σεαυτοῦ παῖδα καὶ δύο καμήλους καὶ πορεύθητι ἐν Ράγοις τῆς Μηδίας παρὰ Γαβαὴλ καὶ κόμισαί μοι τὸ ἀργύριον καὶ αὐτὸν ἄγε μοι εἰς τὸν γάμον· | а҆зарі́а бра́те возмѝ съ собо́ю ѻ҆́трока и҆ два̀ велблю̑да, и҆ пойдѝ въ ра̑ги миді̑искїѧ ко гаваи́лꙋ, и҆ принесѝ мѝ сребро̀, и҆ самого̀ приведѝ мѝ на бра́къ, |
|
3
|
3
|
| διότι ὠμόμοκε Ραγουὴλ μὴ ἐξελθεῖν με, | поне́же заклѧ̀ рагꙋи́лъ не и҆сходи́ти мѝ, |
|
4
|
4
|
| καὶ ὁ πατήρ μου ἀριθμεῖ τὰς ἡμέρας, καὶ ἐὰν χρονίσω μέγα, ὀδυνηθήσεται λίαν. | а҆ ѻ҆те́цъ мо́й сочислѧ́етъ дни̑, и҆ а҆́ще преме́длю мно́гѡ, скорбѣ́ти бꙋ́детъ ѕѣлѡ̀. |
|
5
|
5
|
| καὶ ἐπορεύθη Ραφαὴλ καὶ ηὐλίσθη παρὰ Γαβαήλ, καὶ ἔδωκεν αὐτῷ τὸ χειρόγραφον· ὃς δὲ προήνεγκε τὰ θυλάκια ἐν ταῖς σφαγῖσι καὶ ἔδωκεν αὐτῷ. | И҆ и҆́де рафаи́лъ, и҆ пребы́сть оу҆ гаваи́ла, и҆ дадѐ є҆мꙋ̀ рꙋкописа́нїе: ѻ҆́нъ же и҆знесѐ мѣшцы̀ съ печа́тьми и҆ вдадѐ є҆мꙋ̀. |
|
6
|
6
|
| καὶ ὤρθρευσαν κοινῶς καὶ ἦλθον εἰς τὸν γάμον. καὶ εὐλόγησε Τωβίας τὴν γυναῖκα αὐτοῦ. | И҆ ѡ҆бꙋ́треневаста кꙋ́пнѡ и҆ прїидо́ста на бра́къ. И҆ благословѝ тѡві́а женꙋ̀ свою̀. |
|
Κεφάλαιο 10
|
Глава́ і҃
|
|
1
|
1
|
| ΚΑΙ Τωβὶτ ὁ πατὴρ αὐτοῦ ἐλογίσατο ἑκάστης ἡμέρας· καὶ ὡς ἐπληρώθησαν αἱ ἡμέραι τῆς πορείας καὶ οὐκ ἤρχοντο, | И҆ тѡві́тъ ѻ҆те́цъ є҆гѡ̀ сочислѧ́ше кі́йждо де́нь: и҆ є҆гда̀ и҆спо́лнишасѧ дні́е пꙋтѝ, и҆ не прихожда́хꙋ, |
|
2
|
2
|
| εἶπε· μήποτε κατῄσχυνται; ἢ μήποτε ἀπέθανε Γαβαὴλ καὶ οὐδεὶς αὐτῷ δίδωσι τὸ ἀργύριον; | речѐ тѡві́тъ: є҆да̀ ка́кѡ посра́млени сꙋ́ть; и҆лѝ не́гли оу҆́мре гаваи́лъ, и҆ никто́же є҆мꙋ̀ дае́тъ сребра̀; |
|
3
|
3
|
| καὶ ἐλυπεῖτο λίαν. | И҆ скорбѧ́ше ѕѣло̀. |
|
4
|
4
|
| εἶπε δὲ αὐτῷ ἡ γυνή· ἀπώλετο τὸ παιδίον, διότι κεχρόνικε· καὶ ἤρξατο θρηνεῖν αὐτὸν καὶ εἶπεν· | Рече́ же є҆мꙋ̀ жена̀ є҆гѡ̀: поги́бе ⷱ҇ѻ҆́трочищь, поне́же оу҆ме́дли. И҆ нача̀ пла́кастисѧ є҆гѡ̀ и҆ речѐ: |
|
5
|
5
|
| οὐ μέλοι μοι, τέκνον, ὅτι ἀφῆκά σε τὸ φῶς τῶν ὀφθαλμῶν μου; | нѣ́сть попече́нїѧ мнѣ̀, ча́до, поне́же лиши́хсѧ тѧ̀ свѣ́та ѻ҆́чїю моє́ю. |
|
6
|
6
|
| καὶ Τωβὶτ λέγει αὐτῇ· σίγα, μὴ λόγον ἔχει, ὑγιαίνει. | Тѡві́тъ же глаго́летъ є҆́й: молчѝ, не печа́лисѧ, здра́въ є҆́сть. |
|
7
|
7
|
| καὶ εἶπεν αὐτῷ· σίγα, μὴ πλάνα με, ἀπώλετο τὸ παιδίον μου. καὶ ἐπορεύετο καθ᾿ ἡμέραν εἰς τὴν ὁδὸν ἔξω, οἵας ἀπῆλθεν, ἡμέρας τε ἄρτον οὐκ ἤσθιε, τὰς δέ νύκτας οὐ διελίμπανε θρηνοῦσα Τωβίαν τὸν υἱὸν αὐτῆς, ἕως οὗ συνετελέσθησαν αἱ δεκατέσσαρες ἡμέραι τοῦ γάμου, ἃς ὤμοσε Ραγουὴλ ποιῆσαι αὐτὸν ἐκεῖ· εἶπε δὲ Τωβίας τῷ Ραγουήλ· ἐξαπόστειλόν με, ὅτι ὁ πατήρ μου καὶ ἡ μήτηρ μου οὐκέτι ἐλπίζουσιν ὄψεσθαί με. | И҆ речѐ є҆мꙋ̀ молчѝ, не прельща́й менѐ, поги́бе ѻ҆́трочищь мо́й. И҆ и҆схожда́ше на всѧ́къ де́нь на пꙋ́ть внѣ̀, и҆́мже ѿи́де: и҆ во дни̑ хлѣ́ба не ꙗ҆дѧ́ше, въ но́щехъ же не престава́ше пла́чꙋщисѧ тѡві́и сы́на своегѡ̀, доне́лѣже сконча́шасѧ четырена́десѧть дні́е бра́ка, въ нѧ́же заклѧ̀ рагꙋи́лъ пребы́ти є҆мꙋ̀ та́мѡ. Рече́ же тѡві́а рагꙋи́лꙋ: ѿпꙋстѝ мѧ̀, занѐ ѻ҆те́цъ мо́й и҆ ма́ти моѧ̀ не ктомꙋ̀ надѣ́ютсѧ ви́дѣти мѧ̀. |
|
8
|
8
|
| εἶπε δὲ αὐτῷ ὁ πενθερός· μεῖνον παρ᾿ ἐμοί, κἀγὼ ἐξαποστελῶ πρὸς τὸν πατέρα σου καὶ δηλώσουσιν αὐτῷ τὰ κατὰ σέ. | Рече́ же є҆мꙋ̀ те́сть є҆гѡ̀: пребꙋ́ди оу҆ менє̀, и҆ а҆́зъ послю̀ ко ѻ҆тцꙋ̀ твоемꙋ̀, и҆ возвѣстѧ́тъ є҆мꙋ̀, ꙗ҆̀же ѡ҆ тебѣ̀. |
|
9
|
9
|
| καὶ Τωβίας λέγει· ἐξαπόστειλόν με πρὸς τὸν πατέρα μου. | И҆ тѡві́а речѐ: нѝ, но ѿпꙋстѝ мѧ̀ ко ѻ҆тцꙋ̀ моемꙋ̀. |
|
10
|
10
|
| ἀναστὰς δὲ Ραγουὴλ ἔδωκεν αὐτῷ Σάρραν τὴν γυναῖκα αὐτοῦ καὶ τὰ ἥμισυ τῶν ὑπαρχόντων, σώματα καὶ κτήνη καὶ ἀργύριον, | Воста́въ же рагꙋи́лъ, дадѐ є҆мꙋ̀ са́ррꙋ женꙋ̀ є҆гѡ̀ и҆ по́лъ и҆мѣ́нїй, рабы̑ и҆ скоты̀ и҆ сребро̀, |
|
11
|
11
|
| καὶ εὐλογήσας αὐτοὺς ἐξαπέστειλε λέγων· εὐοδώσει ὑμᾶς, τέκνα, ὁ Θεὸς τοῦ οὐρανοῦ πρὸ τοῦ με ἀποθανεῖν. | и҆ благослови́въ ѧ҆̀ ѿпꙋстѝ, глаго́лѧ: да бл҃гопоспѣши́тъ ва́мъ, ча̑да, бг҃ъ нб҃сѐ пре́жде не́же оу҆мре́ти мѝ. |
|
12
|
12
|
| καὶ εἶπε τῇ θυγατρὶ αὐτοῦ· τίμα τοὺς πενθερούς σου, αὐτοὶ νῦν γονεῖς σού εἰσιν· ἀκούσαιμί σου ἀκοὴν καλήν, καὶ ἐφίλησεν αὐτήν. καὶ ῎Εδνα εἶπε πρὸς Τωβίαν· ἀδελφὲ ἀγαπητέ, ἀποκαταστήσαι σε ὁ Κύριος τοῦ οὐρανοῦ καὶ δῴη μοι ἰδεῖν σου παιδία ἐκ Σάρρας τῆς θυγατρός μου, ἵνα εὐφρανθῶ ἐνώπιον τοῦ Κυρίου· καὶ ἰδοὺ παρατίθεμαί σοι τὴν θυγατέρα μου ἐν παρακαταθήκῃ, μὴ λυπήσῃς αὐτήν. | И҆ речѐ дще́ри свое́й: чтѝ све́крѡвъ твои́хъ, ті́и нн҃ѣ роди́телїе твоѝ сꙋ́ть, да слы́шꙋ ѡ҆ тебѣ̀ слꙋ́хъ до́бръ. И҆ ѡ҆блобыза̀ ю҆̀. И҆ є҆́дна речѐ ко тѡві́и: бра́те возлю́бленне, да возврати́тъ тѧ̀ гдⷭ҇ь нб҃сѐ и҆ да да́стъ мѝ ви́дѣти твоѧ̑ ча̑да ѿ са́рры дще́ре моеѧ̀, да возвеселю́сѧ пред̾ гдⷭ҇емъ: и҆ сѐ, вдаю̀ тебѣ̀ дще́рь мою̀ въ зало́гъ, и҆ да не ѡ҆печалѧ́еши є҆ѧ̀. |
|
13
|
13
|
| μετὰ ταῦτα ἐπορεύετο καὶ Τωβίας εὐλογῶν τὸν Θεόν, ὅτι εὐώδωσε τὴν ὁδὸν αὐτοῦ, καὶ κατευλόγει Ραγουὴλ καὶ ῎Εδναν τὴν γυναῖκα αὐτοῦ. | По си́хъ ѿи́де тѡві́а благословѧ̀ бг҃а, ꙗ҆́кѡ бл҃гопоспѣшѝ пꙋ́ть є҆гѡ̀: и҆ благословѧ́ше рагꙋи́ла и҆ є҆́днꙋ женꙋ̀ є҆гѡ̀, и҆ и҆дѧ́ше, дондеже прибли́житисѧ и҆̀мъ къ нїнеѵі́и. |
|
Κεφάλαιο 11
|
Глава́ а҃і
|
|
1
|
1
|
| ΚΑΙ ἐπορεύετο μέχρις οὗ ἐγγίσαι αὐτοὺς εἰς Νινευῆ. καὶ εἶπε Ραφαὴλ πρὸς Τωβίαν· οὐ γινώσκεις, ἀδελφέ, πῶς ἀφῆκας τὸν πατέρα σου; | И҆ речѐ рафаи́лъ ко тѡві́и: не вѣ́си ли, бра́те, ка́кѡ ѡ҆ста́вилъ є҆сѝ ѻ҆тца̀ твоего̀; |
|
2
|
2
|
| προδράμωμεν ἔμπροσθεν τῆς γυναικός σου καὶ ἑτοιμάσωμεν τὴν οἰκίαν· | предтеце́мъ пред̾ жено́ю твое́ю и҆ оу҆гото́ваимъ до́мъ: |
|
3
|
3
|
| λαβὲ δὲ παρὰ χεῖρα τὴν χολὴν τοῦ ἰχθῦος. καὶ ἐπορεύθησαν, καὶ συνῆλθεν ὁ κύων ὄπισθεν αὐτῶν. | возми́ же въ рꙋ́кꙋ же́лчь ры́бїю. И҆ поидо́ста, и҆ кꙋ́пнѡ и҆́де пе́съ в̾слѣ́дъ и҆́хъ. |
|
4
|
4
|
| καὶ ῎Αννα ἐκάθητο περιβλεπομένη εἰς τὴν ὁδὸν τὸν παῖδα αὐτῆς· | А҆́нна же сѣдѧ́ше ѡ҆бзира́ющи на пꙋтѝ сы́на своего̀. |
|
5
|
5
|
| καὶ προσενόησεν αὐτὸν ἐρχόμενον καὶ εἶπε τῷ πατρὶ αὐτοῦ· ἰδοὺ ὁ υἱός μου ἔρχεται καὶ ὁ ἄνθρωπος ὁ πορευθεὶς μετ᾿ αὐτοῦ. | И҆ оу҆смотрѝ є҆го̀ грѧдꙋ́ща и҆ речѐ ѻ҆тцꙋ̀ є҆гѡ̀: сѐ, сы́нъ мо́й грѧде́тъ и҆ человѣ́къ поше́дый съ ни́мъ. |
|
6
|
6
|
| καὶ Ραφαὴλ εἶπεν· ἐπίσταμαι ἐγὼ ὅτι ἀνοίξει τοὺς ὀφθαλμοὺς ὁ πατήρ σου. | А҆ рафаи́лъ речѐ: вѣ́мъ а҆́зъ, тѡві́е, ꙗ҆́кѡ ѿве́рзетъ ѻ҆́чи ѻ҆те́цъ тво́й: |
|
7
|
7
|
| σὺ ἔγχρισον τὴν χολὴν εἰς τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ, καὶ δηχθεὶς διατρίψει καὶ ἀποβαλεῖται τὰ λευκώματα καὶ ὄψεταί σε. | ты̀ оу҆́бѡ пома́жи же́лчїю на ѻ҆чесе́хъ є҆гѡ̀, и҆ оу҆грызе́нъ ѡ҆тре́тъ, и҆ ѿве́рзетъ бѣ́льма, и҆ оу҆́зритъ тѧ̀. |
|
8
|
8
|
| καὶ προσδραμοῦσα ῎Αννα ἐπέπεσεν ἐπὶ τὸν τράχηλον τοῦ υἱοῦ αὐτῆς καὶ εἶπεν αὐτῷ· εἶδόν σε, παιδίον, ἀπὸ τοῦ νῦν ἀποθανοῦμαι καὶ ἔκλαυσαν ἀμφότεροι. | И҆ прите́кши а҆́нна нападѐ на вы́ю сы́на своегѡ̀ и҆ речѐ є҆мꙋ̀: ви́дѣхъ тѧ̀, ча́до,ѿни҃ѣ да оу҆мрꙋ̀. И҆ пла́кастасѧ ѻ҆́ба. |
|
9
|
9
|
| καὶ Τωβὶτ ἐξήρχετο πρὸς τὴν θύραν καὶ προσέκοπτεν, ὁ δὲ υἱὸς αὐτοῦ προσέδραμεν αὐτῷ | Тѡві́тъ же и҆схожда́ше ко две́ремъ и҆ преткнꙋ́сѧ. Сы́нъ же є҆гѡ̀ притечѐ къ немꙋ̀ |
|
10
|
10
|
| καὶ ἐπελάβετο τοῦ πατρὸς αὐτοῦ καὶ προσέπασε τὴν χολὴν ἐπὶ τοὺς ὀφθαλμοὺς τοῦ πατρὸς αὐτοῦ λέγων· θάρσει, πάτερ. | и҆ под̾ѧ̀ ѻ҆тца̀ своего̀ и҆ посы́па же́лчь на ѻ҆чеса̀ ѻ҆тца̀ своегѡ̀, глаго́лѧ: дерза́й, ѻ҆́тче. |
|
11
|
11
|
| ὡς δὲ συνεδήχθησαν, διέτριψε τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ, καὶ ἐλεπίσθη ἀπὸ τῶν κάνθων τῶν ὀφθαλμῶν αὐτοῦ τὰ λευκώματα. | Є҆гда́ же ѡ҆грызє́на бы́ша, ѡ҆трѐ ѻ҆́чи своѝ, |
|
12
|
12
|
| καὶ ἰδὼν τὸν υἱὸν αὐτοῦ ἐπέπεσεν ἐπὶ τὸν τράχηλον αὐτοῦ | и҆ ѿрто́шасѧ ѿ оу҆́глѡвъ ѻ҆че́съ є҆гѡ̀ бѣ́льма, и҆ ви́дѣвъ сы́на своего̀, нападѐ на вы́ю є҆гѡ̀ |
|
13
|
13
|
| καὶ ἔκλαυσε καὶ εἶπεν· εὐλογητὸς εἶ, ὁ Θεός, καὶ εὐλογητὸν τὸ ὄνομά σου εἰς τοὺς αἰῶνας, καὶ εὐλογημένοι πάντες οἱ ἅγιοί σου ἄγγελοι· ὅτι ἐμαστίγωσας καὶ ἠλέησάς με, ἰδοὺ βλέπω Τωβίαν τὸν υἱόν μου. | и҆ пла́касѧ и҆ речѐ: блгⷭ҇ве́нъ є҆сѝ, бж҃е, и҆ блгⷭ҇ве́но и҆́мѧ твоѐ во вѣ́ки, и҆ блгⷭ҇ве́ни всѝ ст҃і́и твоѝ а҆́гг҃ли, |
|
14
|
14
|
| καὶ εἰσῆλθεν ὁ υἱὸς αὐτοῦ χαίρων καὶ ἀπήγγειλε τῷ πατρὶ αὐτοῦ τὰ μεγαλεῖα τὰ γενόμενα αὐτῷ ἐν τῇ Μηδίᾳ. | ꙗ҆́кѡ наказа́лъ є҆сѝ и҆ поми́ловалъ є҆сѝ мѧ̀: сѐ, ви́ждꙋ тѡві́ю сы́на моего̀. И҆ вни́де сы́нъ є҆гѡ̀ ра́дꙋѧсѧ, и҆ возвѣстѝ ѻ҆тцꙋ̀ своемꙋ̀ вели̑чїѧ бы̑вшаѧ є҆мꙋ̀ въ миді́и. |
|
15
|
15
|
| καὶ ἐξῆλθε Τωβὶτ εἰς συνάντησιν τῇ νύμφῃ αὐτοῦ χαίρων καὶ εὐλογῶν τὸν Θεὸν πρὸς τῇ πύλῃ Νινευῆ· καὶ ἐθαύμαζον οἱ θεωροῦντες αὐτὸν πορευόμενον, ὅτι ἔβλεψε. | И҆ и҆зы́де тѡві́тъ во срѣ́тенїе невѣ́стки своеѧ̀ ра́дꙋѧсѧ и҆ благословѧ̀ бг҃а, ко вратѡ́мъ нїнеѵі́и. И҆ чꙋдѧ́хꙋсѧ ви́дѧщїи є҆го̀ грѧдꙋ́ща, ꙗ҆́кѡ прозрѣ̀. |
|
16
|
16
|
| καὶ Τωβὶτ ἐξωμολογεῖτο ἐνώπιον αὐτοῦ, ὅτι ἠλέησεν αὐτοὺς ὁ Θεός· καὶ ὡς ἤγγισε Τωβὶτ Σάρρᾳ τῇ νύμφῃ αὐτοῦ, κατευλόγησεν αὐτὴν λέγων· ἔλθοις ὑγιαίνουσα, θύγατερ· εὐλογητὸς ὁ Θεός, ὃς ἤγαγέ σε πρὸς ἡμᾶς, καὶ ὁ πατήρ σου καὶ ἡ μήτηρ σου. καὶ ἐγένετο χαρὰ πᾶσι τοῖς ἐν Νινευῆ ἀδελφοῖς αὐτοῦ. | И҆ тѡві́тъ и҆сповѣ́дашесѧ пред̾ ни́ми, ꙗ҆́кѡ поми́лова є҆го̀ бг҃ъ. И҆ є҆гда̀ прнбли́жисѧ тѡві́тъ къ са́ррѣ невѣ́стцѣ свое́й, благословѝ ю҆̀, глаго́лѧ: прїидѝ здра́ва, дщѝ: блгⷭ҇ве́нъ бг҃ъ, и҆́же приведѐ тѧ̀ къ на́мъ, и҆ ѻ҆те́цъ тво́й и҆ ма́ти твоѧ̀. И҆ бы́сть ра́дость всѣ̑мъ сꙋ́щымъ въ нїнеѵі́и бра́тїѧмъ є҆гѡ̀. |
|
17
|
17
|
| καὶ παρεγένετο ᾿Αχιάχαρος καὶ Νασβὰς ὁ ἐξάδελφος αὐτοῦ, | И҆ прїи́де а҆хїа́харъ, и҆ насва́съ сы́нъ бра́та є҆гѡ̀, |
|
18
|
18
|
| καὶ ἤχθη ὁ γάμος Τωβία μετ᾿ εὐφροσύνης ἡμέρας ἑπτά. | и҆ бы́сть бра́къ тѡві́и съ весе́лїемъ дні́й се́дмь. |
|
Κεφάλαιο 12
|
Глава́ в҃і
|
|
1
|
1
|
| ΚΑΙ ἐκάλεσε Τωβὶτ Τωβίαν τὸν υἱὸν αὐτοῦ καὶ εἶπεν αὐτῷ· ὅρα, τέκνον, μισθὸν τῷ ἀνθρώπῳ τῷ συνελθόντι σοι, καὶ προσθεῖναι αὐτῷ δεῖ. | И҆ призва̀ тѡві́тъ тѡві́ю сы́на своего̀ и҆ речѐ є҆мꙋ̀: промы́сли, ча́до мздꙋ̀ человѣ́кꙋ ходи́вшемꙋ съ тобо́ю: и҆ приложи́ти є҆мꙋ̀ подоба́етъ. |
|
2
|
2
|
| καὶ εἶπε· πάτερ, οὐ βλάπτομαι δοὺς αὐτῷ τὸ ἥμισυ, ὧν ἐνήνοχα, | И҆ речѐ: ѻ҆́тче, не бꙋ́дꙋ ѡ҆би́жденъ да́въ є҆мꙋ̀ по́лъ, ꙗ҆̀же принесо́хъ, |
|
3
|
3
|
| ὅτι με ἀγήοχέ σοι ὑγιῆ καὶ τὴν γυναῖκα μου ἐθεράπευσε καὶ τὸ ἀργύριόν μου ἤνεγκε καὶ σὲ ὁμοίως ἐθεράπευσε. | поне́же приведѐ мѧ̀ тебѣ̀ здра́ва и҆ женꙋ̀ мою̀ и҆зцѣлѝ, и҆ сребро̀ моѐ принесѐ, и҆ тебѐ та́кожде оу҆врачева̀. |
|
4
|
4
|
| καὶ εἶπεν ὁ πρεσβύτης· δικαιοῦται αὐτῷ. | И҆ речѐ ста́рецъ: пра́ведно є҆́сть є҆мꙋ̀. |
|
5
|
5
|
| καὶ ἐκάλεσε τὸν ἄγγελον καὶ εἶπεν αὐτῷ· λάβε τὸ ἥμισυ πάντων, ὧν ἐνηνόχατε, καὶ ὕπαγε ὑγιαίνων. | И҆ призва̀ а҆́гг҃ла и҆ речѐ є҆мꙋ̀: возмѝ по́лъ всѣ́хъ, ꙗ҆̀же принесо́сте, и҆ пойдѝ здра́въ. |
|
6
|
6
|
| τότε καλέσας τοὺς δύο κρυπτῶς εἶπεν αὐτοῖς· εὐλογεῖτε τὸν Θεὸν καὶ αὐτῷ ἐξομολογεῖσθε καὶ μεγαλωσύνην δίδοτε αὐτῷ καὶ ἐξολογεῖσθε αὐτῷ ἐνώπιον πάντων τῶν ζώντων, περὶ ὧν ἐποίησε μεθ᾿ ὑμῶν. ἀγαθὸν τὸ εὐλογεῖν τὸν Θεὸν καὶ ὑψοῦν τὸ ὄνομα αὐτοῦ, τοὺς λόγους τῶν ἔργων τοῦ Θεοῦ ἐντίμως ὑποδεικνύοντες, καὶ μὴ ὀκνεῖτε ἐξομολογεῖσθαι αὐτῷ. | Тогда̀ призва́въ ѻ҆бои́хъ та́йнѡ, речѐ и҆́ма: блгⷭ҇ви́те бг҃а и҆ томꙋ̀ и҆сповѣ́дайтесѧ, и҆ вели́чїе дади́те є҆мꙋ̀, и҆ и҆сповѣ́дайтесѧ є҆мꙋ̀ пред̾ всѣ́ми живꙋ́щими ѡ҆ си́хъ, ꙗ҆̀же сотворѝ съ ва́ма: добро̀ є҆́же блгⷭ҇ви́ти бг҃а и҆ возноси́ти и҆́мѧ є҆гѡ̀, словеса̀ дѣ́лъ бж҃їихъ благоче́стно сказꙋ́юще: и҆ да не лѣните́сѧ и҆сповѣ́датисѧ є҆мꙋ̀: |
|
7
|
7
|
| μυστήριον βασιλέως καλὸν κρύψαι, τὰ δὲ ἔργα τοῦ Θεοῦ ἀνακαλύπτειν ἐνδόξως. ἀγαθὸν ποιήσατε, καὶ κακὸν οὐχ εὑρήσει ὑμᾶς. | та́йнꙋ царе́вꙋ добро̀ храни́ти, дѣла́ же бж҃їѧ ѿкрыва́ти сла́внѡ: добро̀ твори́те, и҆ ѕло̀ не ѡ҆брѧ́щетъ вы̀: |
|
8
|
8
|
| ἀγαθὸν προσευχὴ μετὰ νηστείας καὶ ἐλεημοσύνης καὶ δικαιοσύνης· ἀγαθὸν τὸ ὀλίγον μετὰ δικαιοσύνης ἢ πολὺ μετὰ ἀδικίας. καλὸν ποιῆσαι ἐλεημοσύνην ἢ θησαυρίσαι χρυσίον· | бла́го моли́тва съ посто́мъ и҆ ми́лостынею и҆ пра́вдою: бла́го ма́лое съ пра́вдою, не́жели мно́го съ непра́вдою: добро̀ твори́ти ми́лостыню, не́жели сокро́виществовати зла́то, |
|
9
|
9
|
| ἐλεημοσύνη γὰρ ἐκ θανάτου ρύεται, καὶ αὐτὴ ἀποκαθαριεῖ πᾶσαν ἁμαρτίαν· οἱ ποιοῦντες ἐλεημοσύνας καὶ δικαιοσύνας πλησθήσονται ζωῆς, | ми́лостынѧ бо ѿ сме́рти и҆збавлѧ́етъ и҆ та́ѧ ѡ҆чища́етъ всѧ́къ грѣ́х: творѧ́щїи ми́лѡстыни и҆ пра̑вды и҆спо́лнѧтсѧ жи́зни, |
|
10
|
10
|
| οἱ δὲ ἁμαρτάνοντες πολέμιοί εἰσι τῆς ἑαυτῶν ζωῆς. | согрѣша́ющїи же вразѝ сꙋ́ть своегѡ̀ живота̀: |
|
11
|
11
|
| οὐ μὴ κρύψω ἀφ᾿ ὑμῶν πᾶν ρῆμα· εἴρηκα δὴ μυστήριον βασιλέως κρύψαι καλόν, τὰ δὲ ἔργα τοῦ Θεοῦ ἀνακαλύπτειν ἐνδόξως. | не оу҆таю̀ ѿ ва́съ всѧ́кагѡ словесѐ, рѣ́хъ бо: та́йнꙋ царе́вꙋ храни́ти добро̀, дѣла́ же бж҃їѧ ѿкрыва́ти сла́внѡ: |
|
12
|
12
|
| καὶ νῦν ὅτι προσηύξω σὺ καὶ ἡ νύμφη σου Σάρρα, ἐγὼ προσήγαγον τὸ μνημόσυνον τῆς προσευχῆς ὑμῶν ἐνώπιον τοῦ ἁγίου· καὶ ὅτε ἔθαπτες τοὺς νεκρούς, ὡσαύτως συμπαρήγμην σοι. | и҆ ни҃ѣ, є҆гда̀ моли́лсѧ є҆сѝ ты̀ и҆ невѣ́стка твоѧ̀ са́рра, а҆́зъ приноша́хъ па́мѧть моли́твы ва́шеѧ пред̾ ст҃а́го, и҆ є҆гда̀ погреба́лъ є҆сѝ мє́ртвыѧ, подо́бнѣ присꙋ́тствовахъ тебѣ̀, |
|
13
|
13
|
| καὶ ὅτε οὐκ ὤκνησας ἀναστῆναι καὶ καταλιπεῖν τὸ ἄριστόν σου, ὅπως ἀπελθὼν περιστείλῃς τὸν νεκρόν, οὐκ ἔλαθές με ἀγαθοποιῶν, ἀλλὰ σὺν σοὶ ἤμην. | и҆ є҆гда̀ не лѣни́лсѧ є҆сѝ воста́ти и҆ ѡ҆ста́вити ѡ҆бѣ́дъ тво́й, да ѿше́дъ покры́еши ме́ртваго, не оу҆таи́лсѧ є҆сѝ менє̀ благотворѧ́й, но съ тобо́ю бѣ́хъ: |
|
14
|
14
|
| καὶ νῦν ἀπέστειλέ με ὁ Θεὸς ἰάσασθαί σε καὶ τὴν νύμφην σου Σάρραν. | и҆ нн҃ѣ посла́ мѧ бг҃ъ и҆зцѣли́ти тѧ̀ и҆ невѣ́сткꙋ твою̀ са́ррꙋ: |
|
15
|
15
|
| ἐγώ εἰμι Ραφαήλ, εἷς ἐκ τῶν ἑπτὰ ἁγίων ἀγγέλων, οἳ προσαναφέρουσι τὰς προσευχὰς τῶν ἁγίων, καὶ εἰσπορεύονται ἐνώπιον τῆς δόξης τοῦ ἁγίου. | а҆́зъ є҆́смь рафаи́лъ, є҆ди́нъ ѿ седмѝ ст҃ы́хъ а҆́гг҃лѡвъ, и҆̀же прино́сѧтъ мѡли́твы ст҃ы́хъ и҆ вхо́дѧтъ пред̾ сла́вꙋ ст҃а́гѡ. |
|
16
|
16
|
| καὶ ἐταράχθησαν οἱ δύο καὶ ἔπεσον ἐπὶ πρόσωπον, ὅτι ἐφοβήθησαν. | И҆ смѧто́стасѧ ѻ҆́ба и҆ падо́ста на лицѐ, занѐ оу҆боѧ́стасѧ. |
|
17
|
17
|
| καὶ εἶπεν αὐτοῖς· μὴ φοβεῖσθε, εἰρήνη ὑμῖν ἔσται· τὸν δὲ Θεὸν εὐλογεῖτε εἰς τὸν αἰῶνα, | И҆ речѐ и҆́ма: не бо́йтесѧ, ꙗ҆́кѡ ми́ръ ва́ма бꙋ́детъ, бг҃а же благослови́те во вѣ́къ: |
|
18
|
18
|
| ὅτι οὐ τῇ ἐμαυτοῦ χάριτι, ἀλλὰ τῇ θελήσει τοῦ Θεοῦ ἡμῶν ἦλθον, ὅθεν εὐλογεῖτε αὐτὸν εἰς τὸν αἰῶνα. | ꙗ҆́кѡ не свое́ю сѝ благода́тїю, но во́лею бг҃а на́шегѡ прїидо́хъ, сегѡ̀ ра́ди благослови́те є҆го̀ во вѣ́къ: |
|
19
|
19
|
| πάσας τὰς ἡμέρας ὠπτανόμην ὑμῖν, καὶ οὐκ ἔφαγον οὐδὲ ἔπιον, ἀλλὰ ὅρασιν ὑμεῖς ἐθεωρεῖτε. | всѧ̑ дни̑ ꙗ҆влѧ́хсѧ ва́ма, и҆ не ꙗ҆до́хъ, нижѐ пи́хъ, но видѣ́нїе вы̀ зрѧ́сте: |
|
20
|
20
|
| καὶ νῦν ἐξομολογεῖσθε τῷ Θεῷ, διότι ἀναβαίνω πρὸς τὸν ἀποστείλαντά με, καὶ γράψατε πάντα τὰ συντελεσθέντα εἰς βιβλίον. | и҆ нн҃ѣ и҆сповѣ́дайтесѧ бг҃ꙋ, занѐ восхождꙋ̀ къ посла́вшемꙋ мѧ̀, и҆ напиши́те всѧ̑, ꙗ҆̀же соверши́шасѧ, въ кни́гꙋ. |
|
21
|
21
|
| καὶ ἀνέστησαν, καὶ οὐκ ἔτι εἶδον αὐτόν. | И҆ воста́ста и҆ не ктомꙋ̀ ви́дѣста є҆го̀: |
|
22
|
22
|
| καὶ ἐξωμολογοῦντο τὰ ἔργα τὰ μεγάλα καὶ θαυμαστὰ αὐτοῦ καὶ ὡς ὤφθη αὐτοῖς ὁ ἄγγελος Κυρίου. | и҆ и҆сповѣ́даста дѣла̀ вє́лїѧ и҆ чꙋ̑днаѧ бж҃їѧ, и҆ ка́кѡ ꙗ҆ви́сѧ и҆́ма а҆́гг҃лъ гдⷭ҇ень. |
|
Κεφάλαιο 13
|
Глава́ г҃і
|
|
1
|
1
|
| ΚΑΙ Τωβὶτ ἔγραψε προσευχὴν εἰς ἀγαλλίασιν καὶ εἶπεν· «Εὐλογητὸς ὁ Θεὸς ὁ ζῶν εἰς τοὺς αἰῶνας καὶ ἡ βασιλεία αὐτοῦ, | И҆ тѡві́тъ написа̀ моли́твꙋ въ ра́дость и҆ речѐ: блгⷭ҇ве́нъ бг҃ъ живы́й во вѣ́ки и҆ црⷭ҇тво є҆гѡ̀, |
|
2
|
2
|
| ὅτι αὐτὸς μαστιγοῖ καὶ ἐλεεῖ, κατάγει εἰς ᾅδην καὶ ἀνάγει, καὶ οὐκ ἔστιν ὃς ἐκφεύξεται τὴν χεῖρα αὐτοῦ. | занѐ ѻ҆́нъ наказꙋ́етъ и҆ ми́лꙋетъ, низво́дитъ во а҆́дъ и҆ возво́дитъ, и҆ нѣ́сть и҆́же и҆збѣжи́тъ рꙋкѝ є҆гѡ̀: |
|
3
|
3
|
| ἐξομολογεῖσθε αὐτῷ οἱ υἱοὶ ᾿Ισραὴλ ἐνώπιον τῶν ἐθνῶν, ὅτι αὐτὸς διέσπειρεν ἡμᾶς ἐν αὐτοῖς· | и҆сповѣ́дайтесѧ є҆мꙋ̀, сы́нове і҆и҃левы, пред̾ ꙗ҆зы̑ки, занѐ то́й разсѣ́ѧ на́съ въ ни́хъ, |
|
4
|
4
|
| ἐκεῖ ὑποδείξατε τὴν μεγαλωσύνην αὐτοῦ, ὑψοῦτε αὐτὸν ἐνώπιον παντὸς ζῶντος, καθότι αὐτὸς Κύριος ἡμῶν καὶ Θεός, αὐτὸς πατὴρ ἡμῶν εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας. | та́мѡ ꙗ҆влѧ́йте вели́чїе є҆гѡ̀, возноси́те є҆го̀ пред̾ всѧ́кимъ живꙋ́щимъ, ꙗ҆́кѡ то́й гдⷭ҇ь на́шъ и҆ бг҃ъ, то́й ѻ҆ц҃ъ на́шъ во всѧ̑ вѣ́ки, |
|
5
|
5
|
| καὶ μαστιγώσει ἡμᾶς ἐν ταῖς ἀδικίαις ἡμῶν καὶ πάλιν ἐλεήσει καὶ συνάξει ἡμᾶς ἐκ πάντων τῶν ἐθνῶν, οὗ ἐὰν σκορπισθῆτε ἐν αὐτοῖς. | и҆ нака́зовати и҆́мать на́съ въ непра́вдахъ на́шихъ, и҆ па́ки поми́лꙋетъ и҆ собере́тъ ны̀ ѿ всѣ́хъ ꙗ҆зы́кѡвъ, и҆дѣ́же а҆́ще расточе́ни бꙋ́дете въ ни́хъ: |
|
6
|
6
|
| ἐὰν ἐπιστρέψητε πρὸς αὐτὸν ἐν ὅλῃ τῇ καρδίᾳ ὑμῶν καὶ ἐν ὅλῃ τῇ ψυχῇ ὑμῶν ποιῆσαι ἐνώπιον αὐτοῦ ἀλήθειαν, τότε ἐπιστρέψει πρὸς ὑμᾶς καὶ οὐ μὴ κρύψῃ τὸ πρόσωπον αὐτοῦ ἀφ᾿ ὑμῶν. καὶ θεάσασθε ἃ ποιήσει μεθ᾿ ὑμῶν, καὶ ἐξομολογήσασθε αὐτῷ ἐν ὅλῳ τῷ στόματι ὑμῶν· καὶ εὐλογήσατε τὸν Κύριον τῆς δικαιοσύνης καὶ ὑψώσατε τὸν βασιλέα τῶν αἰώνων. ἐγὼ ἐν τῇ γῇ τῆς αἰχμαλωσίας μου ἐξομολογοῦμαι αὐτῷ καὶ δεικνύω τὴν ἰσχὺν καὶ τὴν μεγαλωσύνην αὐτοῦ ἔθνει ἁμαρτωλῶν. ἐπιστρέψατε, ἁμαρτωλοί, καὶ ποιήσατε δικαιοσύνην ἐνώπιον αὐτοῦ· τίς γινώσκει εἰ θελήσει ὑμᾶς καὶ ποιήσει ἐλεημοσύνην ὑμῖν; | а҆́ще ѡ҆братнте́сѧ къ немꙋ̀ всѣ́мъ се́рдцемъ ва́шимъ и҆ все́ю дꙋше́ю ва́шею твори́ти пред̾ ни́мъ и҆́стинꙋ, тогда̀ ѡ҆брати́тсѧ къ ва́мъ и҆ не скры́етъ лица̀ своегѡ̀ ѿ ва́съ, и҆ оу҆́зрите, ꙗ҆̀же сотвори́тъ съ ва́ми: и҆ и҆сповѣ́дайтесѧ є҆мꙋ̀ всѣ́ми оу҆сты̑ ва́шими, и҆ благослови́те гдⷭ҇а пра́вды и҆ возноси́те цр҃ѧ̀ вѣкѡ́въ: а҆́зъ въ землѝ плѣне́нїѧ моегѡ̀ и҆сповѣ́даюсѧ є҆мꙋ̀ и҆ сказꙋ́ю крѣ́пость и҆ вели́чїе є҆гѡ̀ ꙗ҆зыкꙋ грѣ́шникѡвъ: ѡ҆брати́тесѧ, грѣ̑шницы, и҆ твори́те пра́вдꙋ пред̾ ни́мъ: кто̀ вѣ́сть, а҆́ще бл҃говоли́тъ ѡ҆ ва́съ и҆ сотвори́тъ млⷭ҇ть ва́мъ; |
|
7
|
7
|
| τὸν Θεόν μου ὑψῶ καὶ ἡ ψυχή μου τὸν βασιλέα τοῦ οὐρανοῦ καὶ ἀγαλλιάσεται τὴν μεγαλωσύνην αὐτοῦ. | бг҃а моего̀ возношꙋ̀, и҆ дꙋша̀ моѧ̀ цр҃ѧ̀ нбⷭ҇наго, и҆ возвесели́тсѧ ѡ҆ вели́чїи є҆гѡ̀: |
|
8
|
8
|
| λεγέτωσαν πάντες καὶ ἐξομολογείσθωσαν αὐτῷ ἐν ῾Ιεροσολύμοις· | да возглаго́лютъ всѝ и҆ да и҆сповѣ́дѧтсѧ є҆мꙋ̀ во і̑ерⷭ҇ли́мѣ: |
|
9
|
9
|
| ῾Ιεροσόλυμα πόλις ἁγία, μαστιγώσει ἐπὶ τὰ ἔργα τῶν υἱῶν σου καὶ πάλιν ἐλεήσει τοὺς υἱοὺς τῶν δικαίων. | і҆ерⷭ҇ли́ме, гра́де ст҃ы́й, нака́жетъ тѧ̀ за дѣла̀ сынѡ́въ твои́хъ и҆ па́ки поми́лꙋетъ сы́ны првⷣныхъ: |
|
10
|
10
|
| ἐξομολογοῦ τῷ Κυρίῳ ἀγαθῶς καὶ εὐλόγει τὸν βασιλέα τῶν αἰώνων, ἵνα πάλιν ἡ σκηνὴ αὐτοῦ οἰκοδομηθῇ ἐν σοὶ μετὰ χαρᾶς, καὶ εὐφράναι ἐν σοὶ τοὺς αἰχμαλώτους καὶ ἀγαπῆσαι ἐν σοὶ τοὺς ταλαιπώρους εἰς πάσας τὰς γενεὰς τοῦ αἰῶνος. | и҆сповѣ́дайѧ гдⷭ҇еви бла́гѡ и҆ блгⷭ҇вѝ цр҃ѧ̀ вѣкѡ́въ, да па́ки ски́нїѧ є҆гѡ̀ сози́ждетсѧ въ тебѣ̀ съ ра́достїю, и҆ да возвесели́тъ въ тебѣ̀ плѣнє́нныѧ, и҆ да возлю́битъ въ тебѣ̀ бѣ̑дныѧ во всѧ̑ ро́ды вѣ́ка: |
|
11
|
11
|
| ἔθνη πολλὰ μακρόθεν ἥξει πρὸς τὸ ὄνομα Κυρίου τοῦ Θεοῦ δῶρα ἐν χερσὶν ἔχοντες καὶ δῶρα τῷ βασιλεῖ τοῦ οὐρανοῦ, γενεαὶ γενεῶν δώσουσί σοι ἀγαλλίαμα. | ꙗ҆зы́цы мно́зи ѿдале́ча прїи́дꙋтъ ко и҆́мени гдⷭ҇а бг҃а, да́ры въ рꙋка́хъ и҆мꙋ́ще и҆ да́ры цр҃ю̀ нб҃сѐ, ро́дове родѡ́въ восхва́лѧтъ тѧ̀ и҆ дадꙋ́тъ ра́дованїе: |
|
12
|
12
|
| ἐπικατάρατοι πάντες οἱ μισοῦντές σε, εὐλογημένοι ἔσονται πάντες οἱ ἀγαπῶντές σε εἰς τὸν αἰῶνα. | про́клѧти всѝ ненави́дѧщїи тѧ̀, блгⷭ҇ве́ни бꙋ́дꙋтъ всѝ лю́бѧщїи тѧ̀ во вѣ́къ: |
|
13
|
13
|
| χάρηθι καὶ ἀγαλλίασαι ἐπὶ τοῖς υἱοῖς τῶν δικαίων, ὅτι συναχθήσονται καὶ εὐλογήσουσι τὸν Κύριον τῶν δικαίων. | ра́дꙋйсѧ и҆ весели́сѧ ѡ҆ сынѣ́хъ првⷣныхъ, занѐ соберꙋ́тсѧ и҆ возблгⷭ҇вѧ́тъ гдⷭ҇а првⷣныхъ: |
|
14
|
14
|
| ὦ μακάριοι οἱ ἀγαπῶντές σε, χαρήσονται ἐπὶ τῇ εἰρήνῃ σου. μακάριοι ὅσοι ἐλυπήθησαν ἐπὶ πάσαις ταῖς μάστιξί σου, ὅτι ἐπὶ σοὶ χαρήσονται θεασάμενοι πᾶσαν τὴν δόξαν σου καὶ εὐφρανθήσονται εἰς τὸν αἰῶνα. | Ѽⷩ҇̑, бл҃же́ни лю́бѧщїи тѧ̀, возра́дꙋютсѧ ѡ҆ ми́рѣ твое́мъ: бл҃же́ни, є҆лѝцы скорвѣ́ша ѡ҆ всѣ́хъ наказа́нїихъ твои́хъ, занѐ ѡ҆ тебѣ̀ возра́дꙋютсѧ, ви́дѧще всю̀ сла́вꙋ твою̀, и҆ возвеселѧ́тсѧ во вѣ́къ: |
|
15
|
15
|
| ἡ ψυχή μου εὐλογείτω τὸν Θεὸν τὸν βασιλέα τὸν μέγαν, | дꙋша̀ моѧ̀ да блгⷭ҇ви́тъ бг҃а цр҃ѧ̀ веи́каго, |
|
16
|
16
|
| ὅτι οἰκοδομηθήσεται ῾Ιερουσαλὴμ σαπφείρῳ καὶ σμαράγδῳ καὶ λίθῳ ἐντίμῳ τὰ τείχη σου καὶ οἱ πύργοι καὶ οἱ προμαχῶνες ἐν χρυσίῳ καθαρῷ, | ꙗ҆́кѡ назда́нъ бꙋ́детъ і҆ерⷭ҇ли́мъ сапфі́ромъ и҆ смара́гдомъ и҆ ка́менемъ честны́мъ, стѣ́ны твоѧ̑ и҆ столпѝ и҆ забра̑ла зла́томъ чи́стымъ, |
|
17
|
17
|
| καὶ αἱ πλατεῖαι ῾Ιερουσαλὴμ ἐν βηρύλλῳ καὶ ἄνθρακι καὶ λίθῳ ἐκ Σουφεὶρ ψηφολογηθήσονται. | и҆ стѡ́гны і҆ерⷭ҇ли́мскїѧ вирѵ́лломъ и҆ а҆нѳра́ѯомъ и҆ ка́менїемъ ѿ сꙋфі́ра оу҆те́лютсѧ, |
|
18
|
18
|
| καὶ ἐροῦσι πᾶσαι αἱ ρύμαι αὐτῆς, ἀλληλούϊα καὶ αἰνέσουσι λέγοντες· εὐλογητὸς ὁ Θεός, ὃς ὕψωσε πάντας τοὺς αἰῶνας». | и҆ рекꙋ́тъ всѧ̑ стѡ́гны є҆гѡ̀: а҆ллилꙋ́їа и҆ восхва́лѧтъ, глаго́люще: блгⷭ҇ве́нъ бг҃ъ, и҆́же вознесѐ во всѧ̑ вѣ́ки. |
|
Κεφάλαιο 14
|
Глава́ д҃і
|
|
1
|
1
|
| ΚΑΙ ἐπαύσατο ἐξομολογούμενος Τωβίτ. | И҆ преста̀ и҆сповѣ́даѧсѧ тѡві́тъ. |
|
2
|
2
|
| καὶ ἦν ἐτῶν πεντηκονταοκτώ, ὅτε ἀπώλεσε τὰς ὄψεις, καὶ μετὰ ἔτη ὀκτὼ ἀνέβλεψε. καὶ ἐποίει ἐλεημοσύνας καὶ προσέθετο φοβεῖσθαι Κύριον τὸν Θεὸν καὶ ἐξωμολογεῖτο αὐτῷ. | И҆ бѣ̀ лѣ́тъ ѻ҆сми́десѧти ѻ҆смѝ, є҆гда̀ погꙋбѝ зра́ки, и҆ по лѣ́тѣхъ ѻ҆смѝ прозрѣ̀: и҆ творѧ́ше ми́лѡстыни, и҆ приложѝ боѧ́тисѧ гдⷭ҇а бг҃а и҆ и҆сповѣ́датисѧ є҆мꙋ̀: |
|
3
|
3
|
| μεγάλως δὲ ἐγήρασε· καὶ ἐκάλεσε τὸν υἱὸν αὐτοῦ καὶ τοὺς υἱοὺς αὐτοῦ καὶ εἶπεν αὐτῷ· τέκνον, λάβε τοὺς υἱούς σου· ἰδοὺ γεγήρακα καὶ πρὸς τὸ ἀποτρέχειν ἐκ τοῦ ζῆν εἰμι. | ѕѣлѡ́ же состарѣ́сѧ, и҆ прнзва̀ сы́на своего̀ и҆ ше́сть сынѡ́въ є҆гѡ̀ и҆ речѐ є҆мꙋ̀: ча́до, возмѝ сы́ны твоѧ̑, сѐ, состарѣ́хсѧ и҆ при и҆схожде́нїи ѿ житїѧ̀ є҆́смь: |
|
4
|
4
|
| ἄπελθε εἰς τὴν Μηδίαν, τέκνον, ὅτι πέπεισμαι ὅσα ἐλάλησεν ᾿Ιωνᾶς ὁ προφήτης περὶ Νινευῆ, ὅτι καταστραφήσεται, ἐν δὲ τῇ Μηδίᾳ ἔσται εἰρήνη μᾶλλον ἕως καιροῦ, καὶ ὅτι οἱ ἀδελφοὶ ἡμῶν ἐν τῇ γῇ σκορπισθήσονται ἀπὸ τῆς ἀγαθῆς γῆς, καὶ ῾Ιεροσόλυμα ἔσται ἔρημος, καὶ ὁ οἶκος τοῦ Θεοῦ ἐν αὐτῇ κατακαήσεται καὶ ἔρημος ἔσται μέχρι χρόνου. | пойдѝ въ миді́ю, ча́до, оу҆вѣ́рихсѧ бо, є҆ли̑ка глаго́ла і҆ѡ́на прⷪ҇ро́къ ѡ҆ нїнеѵі́и, ꙗ҆́кѡ разори́тсѧ, въ миді́и же бꙋ́детъ ми́ръ па́че да́же до вре́мене, и҆ ꙗ҆́кѡ бра́тїѧ на̑ша на землѝ расточа́тсѧ ѿ благі́ѧ землѝ, и҆ і҆ерⷭ҇ли́мъ бꙋ́детъ пꙋ́стъ, и҆ до́мъ бж҃їй въ не́мъ сожже́нъ бꙋ́детъ и҆ пꙋ́стъ бꙋ́детъ до вре́мене: |
|
5
|
5
|
| καὶ πάλιν ἐλεήσει αὐτοὺς ὁ Θεὸς καὶ ἐπιστρέψει αὐτοὺς εἰς τὴν γῆν, καὶ οἰκοδομήσουσι τὸν οἶκον, οὐχ οἷος ὁ πρότερος, ἕως πληρωθῶσι καιροὶ τοῦ αἰῶνος. καὶ μετὰ ταῦτα ἐπιστρέψουσιν ἐκ τῶν αἰχμαλωσιῶν καί οἰκοδομήσουσιν ῾Ιερουσαλὴμ ἐντίμως, καὶ ὁ οἶκος τοῦ Θεοῦ ἐν αὐτῇ οἰκοδομηθήσεται εἰς πάσας τὰς γενεὰς τοῦ αἰῶνος οἰκοδομῇ ἐνδόξῳ, καθὼς ἐλάλησαν περὶ αὐτῆς οἱ προφῆται. | и҆ па́ки поми́лꙋетъ и҆̀хъ бг҃ъ и҆ возврати́тъ и҆̀хъ въ зе́млю, и҆ сози́ждꙋтъ до́мъ, не ꙗ҆ко́въ пе́рвый, до́ндеже и҆спо́лнѧтсѧ времена̀ вѣ́ка: и҆ по си́хъ возвратѧ́тсѧ ѿ плѣне́нїй и҆ сози́ждꙋтъ і҆ерⷭ҇ли́мъ че́стнѡ, и҆ до́мъ бж҃їй въ не́мъ сози́ждетсѧ во всѧ̑ ро́ды вѣ́ка зда́нїемъ сла́внымъ, ꙗ҆́коже глаго́лаша ѡ҆ не́мъ прⷪ҇ро́цы: |
|
6
|
6
|
| καὶ πάντα τὰ ἔθνη ἐπιστρέψουσιν ἀληθινῶς φοβεῖσθαι Κύριον τὸν Θεὸν καὶ κατορύξουσι τὰ εἴδωλα αὐτῶν, καὶ εὐλογήσουσι πάντα τὰ ἔθνη Κύριον. | и҆ всѝ ꙗ҆зы́цы ѡ҆братѧ́тсѧ и҆́стиннѡ боѧ́тисѧ гдⷭ҇а бг҃а и҆ ѡ҆прове́ргнꙋтъ і҆́дѡлы своѧ̑, |
|
7
|
7
|
| καὶ ὁ λαὸς αὐτοῦ ἐξομολογήσεται τῷ Θεῷ, καὶ ὑψώσει Κύριος τὸν λαὸν αὐτοῦ, καὶ χαρήσονται πάντες οἱ ἀγαπῶντες Κύριον τὸν Θεὸν ἐν ἀληθείᾳ καὶ δικαιοσύνῃ, ποιοῦντες ἔλεος τοῖς ἀδελφοῖς ἡμῶν. | и҆ возблгⷭ҇вѧ́тъ всѝ ꙗ҆зы́цы гдⷭ҇а, и҆ лю́дїе є҆гѡ̀ и҆сповѣ́дѧтсѧ бг҃ꙋ, и҆ вознесе́тъ гдⷭ҇ь лю́ди своѧ̑, и҆ возра́дꙋютсѧ всѝ лю́бѧщїи гдⷭ҇а бг҃а во и҆́стинѣ и҆ пра́вдѣ, творѧ́ще ми́лость бра́тїи на́шей: |
|
8
|
8
|
| καὶ νῦν, τέκνον, ἄπελθε ἀπὸ Νινευῆ, ὅτι πάντως ἔσται ἃ ἐλάλησεν ὁ προφήτης ᾿Ιωνᾶς. | и҆ нн҃ѣ, ча́до, ѿидѝ ѿ нїнеѵі́и, ꙗ҆́кѡ всѧ́чески бꙋ́дꙋтъ, ꙗ҆̀же глаго́ла прⷪ҇ро́къ і҆ѡ́на: |
|
9
|
9
|
| σὺ δὲ τήρησον τὸν νόμον καὶ τὰ προστάγματα καὶ γενοῦ φιλελεήμων καὶ δίκαιος, ἵνα σοι καλῶς ᾖ. καὶ θάψον με καλῶς καὶ τὴν μητέρα σου μετ᾿ ἐμοῦ, καὶ μηκέτι αὐλισθῆτε εἰς Νινευῆ. | ты́ же сохранѝ зако́нъ и҆ повелѣ̑нїѧ и҆ бꙋ́ди любоми́лостивъ и҆ пра́веденъ, да тебѣ̀ бла́го бꙋ́детъ: |
|
10
|
10
|
| τέκνον, ἰδὲ τί ἐποίησεν ᾿Αμὰν ᾿Αχιαχάρῳ τῷ θρέψαντι αὐτόν, ὡς ἐκ τοῦ φωτὸς ἤγαγεν αὐτὸν εἰς τὸ σκότος, καὶ ὅσα ἀνταπέδωκεν αὐτῷ· καὶ ᾿Αχιάχαρος μὲν ἐσώθη, ἐκείνῳ δὲ τὸ ἀνταπόδομα ἐπεδόθη, καὶ αὐτὸς κατέβη εἰς τὸ σκότος. Μανασσῆς ἐποίησεν ἐλεημοσύνην καὶ ἐσώθη ἐκ παγίδος θανάτου, ἧς ἔπηξεν αὐτῷ, ᾿Αμὰν δὲ ἐνέπεσεν εἰς τὴν παγίδα καὶ ἀπώλετο. | и҆ погребѝ мѧ̀ до́брѣ, и҆ ма́терь твою̀ со мно́ю, и҆ да не ктомꙋ̀ пребꙋ́дете въ нїнеѵі́и: ча́до, ви́ждь, что̀ сотворѝ а҆ма́нъ а҆хїа́харꙋ корми́вшемꙋ є҆го̀, ꙗ҆́кѡ ѿ свѣ́та ѿведѐ є҆го̀ во тмꙋ̀, и҆ є҆ли̑ка воздадѐ є҆мꙋ̀: и҆ а҆хїа́харъ оу҆́бѡ спасе́сѧ, томꙋ́ же воздаѧ́нїе воздаде́сѧ, и҆ то́й сни́де во тмꙋ̀: манассі́а сотворѝ милосе́рдїе и҆ спасе́сѧ ѿ сѣ́ти сме́ртныѧ, ю҆́же потчѐ є҆мꙋ̀: а҆ма́нъ же падѐ въ сѣ́ть и҆ поги́бе: |
|
11
|
11
|
| καὶ νῦν, παιδία, ἴδετε τί ἐλεημοσύνη ποιεῖ, καὶ τί δικαιοσύνη ρύεται. καὶ ταῦτα αὐτοῦ λέγοντος, ἐξέλιπεν ἡ ψυχὴ αὐτοῦ ἐπὶ τῆς κλίνης· ἦν δὲ ἐτῶν ἑκατὸν πεντηκονταοκτώ, καὶ ἔθαψαν αὐτὸν ἐνδόξως. | и҆ ни҃ѣ, ча̑да, вѣ́ждьте, что̀ ми́лостынѧ твори́тъ и҆ пра́вда и҆збавлѧ́етъ. И҆ сїѧ̑ глаго́лѧ, и҆спꙋстѝ дꙋ́шꙋ свою̀ на ѻ҆дрѣ̀: бѣ́ же лѣ́тъ ста̀ пѧти́десѧти ѻ҆смѝ. И҆ погребѐ є҆го̀ сла́внѡ. |
|
12
|
12
|
| καὶ ὅτε ἀπέθανεν ῎Αννα, ἔθαψεν αὐτὴν μετὰ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ, ἀπῆλθε δὲ Τωβίας μετὰ τῆς γυναικὸς αὐτοῦ καὶ τῶν υἱῶν αὐτοῦ εἰς ᾿Εκβάτανα πρὸς Ραγουὴλ τὸν πενθερὸν αὐτοῦ, | И҆ є҆гда̀ оу҆́мре а҆́нна, погребѐ ю҆̀ со ѻ҆тце́мъ свои́мъ. Ѿи́де же тѡві́а съ жено́ю свое́ю и҆ съ сынмѝ свои́ми во є҆квата́ны ко рагꙋи́лꙋ те́стю своемꙋ̀, |
|
13
|
13
|
| καὶ ἐγήρασεν ἐντίμως καὶ ἔθαψε τοὺς πενθεροὺς αὐτοῦ ἐνδόξως καὶ ἐκληρονόμησε τὴν οὐσίαν αὐτῶν καὶ Τωβὶτ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ. | и҆ состарѣ́сѧ че́стнѡ, и҆ погребѐ те́стєвъ свои́хъ сла́внѡ, и҆ наслѣ́ди и҆мѣ́нїе и҆́хъ и҆ тѡві́та ѻ҆тца̀ своегѡ̀: |
|
14
|
14
|
| καὶ ἀπέθανεν ἐτῶν ἑκατὸν εἰκοσιεπτὰ ἐν ᾿Εκβατάνοις τῆς Μηδίας. | и҆ оу҆́мре (сы́й) лѣ́тъ ста̀ два́десѧти седмѝ во є҆квата́нѣхъ миді́йскихъ: |
|
15
|
15
|
| καὶ ἤκουσε πρὶν ἢ ἀποθανεῖν αὐτὸν τὴν ἀπώλειαν Νινευῆ, ἣν ᾐχμαλώτισε Ναβουχοδονόσορ καὶ ᾿Ασύηρος, καὶ ἐχάρη πρὸ τοῦ ἀποθανεῖν ἐπὶ Νινευῆ. | и҆ слы́ша, пре́жде не́же оу҆мре́ти є҆мꙋ̀, погꙋбле́нїе нїнеѵі́и, ю҆́же плѣнѝ навꙋходоно́соръ и҆ а҆сꙋи́ръ: и҆ возра́довасѧ, пре́жде не́же оу҆́мре, ѡ҆ нїнеѵі́и. |
Старий Заповіт
• Бут. • Вих. • Лев. • Чис. • Втор.
• Нав. • Суд. • Руф. • 1 Цар. • 2 Цар. • 3 Цар. • 4 Цар. • 1 Пар. • 2 Пар. • 1 Езд. • 2 Езд. • Неєм. • Тов. • Юдиф. • Есф. • Іов. • Пс. • Притч.
• Еккл. • Пісн. • Прем. • Сир. • Іс. • Єр. • Плач.
• Посл. Єр. • Вар. • Єз. • Дан. • Ос. • Іоїл. • Ам.
• Авд. • Іона. • Мих. • Наум. • Авв. • Соф. • Агг. • Зах. • Мал. • 1 Мак. • 2 Мак. • 3 Мак.