|
Глава 26
|
Главa к7ѕ
|
|
1
|
1
|
|
И пріидо́ша зіфе́є от зно́йныя къ Сау́лу на хо́лмъ, глаго́люще: се́, даві́дъ скры́ся у на́съ на холмѣ́ єхела́ѳъ, пря́мо Ієссемо́ну.
|
И# пріид0ша зіфeє t зн0йныz къ саyлу на х0лмъ, глаг0люще: сE, давjдъ скрhсz ў нaсъ на холмЁ є3хелafъ, прsмw їессем0ну.
|
|
2
|
2
|
|
И воста́ Сау́лъ, и сни́де въ пусты́ню зі́фъ, и съ ни́мъ три́ ты́сящы муже́й избра́нныхъ от Ізра́иля, иска́ти даві́да въ пусты́ни зі́фъ.
|
И# востA саyлъ, и3 сни1де въ пустhню зjфъ, и3 съ ни1мъ три2 тhсzщы мужeй и3збрaнныхъ t ї}лz, и3скaти давjда въ пустhни зjфъ.
|
|
3
|
3
|
|
И ополчи́ся Сау́лъ на холмѣ́ єхела́ѳъ и́же пря́мо Ієссемо́ну при пути́, даві́дъ же сѣдя́ше въ пусты́ни. И ви́дѣ даві́дъ, я́ко и́детъ Сау́лъ вслѣ́дъ єго́ въ пусты́ню,
|
И# њполчи1сz саyлъ на холмЁ є3хелafъ и4же прsмw їессем0ну при пути2, давjдъ же сэдsше въ пустhни. И# ви1дэ давjдъ, ћкw и4детъ саyлъ в8слёдъ є3гw2 въ пустhню,
|
|
4
|
4
|
|
и посла́ даві́дъ согляда́таи, и разумѣ́, я́ко и́детъ Сау́лъ гото́въ изъ кеі́ля:
|
и3 послA давjдъ соглzд†таи, и3 разумЁ, ћкw и4детъ саyлъ гот0въ и3з8 кеjлz:
|
|
5
|
5
|
|
и воста́ даві́дъ о́тай, и вни́де въ мѣ́сто, идѣ́же почива́ше Сау́лъ, и та́мо бя́ше Авени́ръ сы́нъ ни́ровъ, пе́рвый воєво́да єго́, и Сау́лъ спа́ше въ колесни́цѣ ца́рстѣй, и лю́діє ополчи́вшеся о́крестъ єго́.
|
и3 востA давjдъ w4тай, и3 вни1де въ мёсто, и3дёже почивaше саyлъ, и3 тaмw бsше ґвени1ръ сhнъ ни1ровъ, пeрвый воев0да є3гw2, и3 саyлъ спaше въ колесни1цэ цaрстэй, и3 лю1діе њполчи1вшесz w4крестъ є3гw2.
|
|
6
|
6
|
|
И отвѣща́ даві́дъ и рече́ ко Авімеле́ху Хетте́ину и ко Аве́ссѣ сы́ну сару́ину бра́ту Іоа́влю, глаго́ля: кто́ вни́детъ со мно́ю къ Сау́лу въ по́лкъ? И рече́ Аве́сса: а́зъ вни́ду съ тобо́ю.
|
И# tвэщA давjдъ и3 речE ко ґвімелeху хеттeину и3 ко ґвeссэ сhну сарyину брaту їwaвлю, глаг0лz: кто2 вни1детъ со мн0ю къ саyлу въ п0лкъ; И# речE ґвeсса: ѓзъ вни1ду съ тоб0ю.
|
|
7
|
7
|
|
И внидо́ста даві́дъ и Аве́сса въ лю́ди но́щію: и се́, Сау́лъ спя́й сно́мъ въ колесни́цѣ ца́рстѣй, и копіє́ єго́ водруже́но въ зе́млю при главѣ́ єго́, Авени́ръ же и во́ини єго́ спа́ху о́крестъ єго́.
|
И# внид0ста давjдъ и3 ґвeсса въ лю1ди н0щію: и3 сE, саyлъ спsй сн0мъ въ колесни1цэ цaрстэй, и3 копіE є3гw2 водружeно въ зeмлю при главЁ є3гw2, ґвени1ръ же и3 в0ини є3гw2 спaху w4крестъ є3гw2.
|
|
8
|
8
|
|
И рече́ Аве́сса къ даві́ду: заключи́ Госпо́дь дне́сь врага́ твоєго́ въ ру́цѣ твои́, и ны́нѣ поражу́ єго́ копіє́мъ въ зе́млю єди́ножды, и не повторю́ єму́.
|
И# речE ґвeсса къ давjду: заключи2 гDь днeсь врагA твоего2 въ рyцэ твои2, и3 нн7э поражY є3го2 копіeмъ въ зeмлю є3ди1ножды, и3 не повторю2 є3мY.
|
|
9
|
9
|
|
И рече́ даві́дъ ко Аве́ссѣ: не убива́й єго́, я́ко кто́ простре́тъ ру́ку свою́ на хріста́ Госпо́дня, и непови́ненъ бу́детъ?
|
И# речE давjдъ ко ґвeссэ: не ўбивaй є3гw2, ћкw кто2 прострeтъ рyку свою2 на хрістA гDнz, и3 непови1ненъ бyдетъ;
|
|
10
|
10
|
|
И рече́ даві́дъ: жи́въ Госпо́дь, а́ще не Госпо́дь порази́тъ єго́, или́ де́нь єго́ пріи́детъ, и у́мретъ, или́ на бра́нь сни́детъ и поги́бнетъ:
|
И# речE давjдъ: жи1въ гDь, ѓще не гDь порази1тъ є3го2, и3ли2 дeнь є3гw2 пріи1детъ, и3 ќмретъ, и3ли2 на брaнь сни1детъ и3 поги1бнетъ:
|
|
11
|
11
|
|
да не бу́детъ ми́ от Го́спода нанести́ ру́ку мою́ на хріста́ Госпо́дня: и ны́нѣ возми́ копіє́ от возгла́вія єго́ и сосу́дъ водны́й, и отъи́демъ мы́ о себѣ́.
|
да не бyдетъ ми2 t гDа нанести2 рyку мою2 на хрістA гDнz: и3 нн7э возми2 копіE t возглaвіz є3гw2 и3 сосyдъ воднhй, и3 tи1демъ мы2 њ себЁ.
|
|
12
|
12
|
|
И взя́ даві́дъ копіє́ и сосу́дъ водны́й от возгла́вія єго́, и отидо́ста о себѣ́: и не бѣ́ и́же бы ви́дѣлъ или́ разумѣ́лъ, и не бя́ше востаю́щаго, вси́ бо спа́ху, я́ко со́нъ крѣ́покъ от Го́спода нападе́ на ня́.
|
И# взS давjдъ копіE и3 сосyдъ воднhй t возглaвіz є3гw2, и3 tид0ста њ себЁ: и3 не бЁ и4же бы ви1дэлъ и3ли2 разумёлъ, и3 не бsше востаю1щагw, вси2 бо спaху, ћкw с0нъ крёпокъ t гDа нападE на нS.
|
|
13
|
13
|
|
И пре́йде даві́дъ на о́нъ по́лъ и ста́ на версѣ́ горы́ издале́ча, и мно́гъ бѣ́ пу́ть между́ и́ми.
|
И# прeйде давjдъ на w4нъ п0лъ и3 стA на версЁ горы2 и3здалeча, и3 мн0гъ бЁ пyть междY и4ми.
|
|
14
|
14
|
|
И воззва́ даві́дъ къ лю́демъ, и Авени́ру рече́ глаго́ля: не отвѣща́єши ли, Авени́ре? И отвѣща́ Авени́ръ и рече́: кто́ ты́ єси́ зовы́й мя́?
|
И# воззвA давjдъ къ лю1демъ, и3 ґвени1ру речE глаг0лz: не tвэщaеши ли, ґвени1ре; И# tвэщA ґвени1ръ и3 речE: кто2 ты2 є3си2 зовhй мS;
|
|
15
|
15
|
|
И рече́ даві́дъ ко Авени́ру: не му́жъ ли єси́ ты́? и кто́, я́коже ты́, во Ізра́или? и почто́ не храни́ши господи́на твоєго́ царя́? я́ко вни́де єди́нъ от люді́й уби́ти господи́на твоєго́ царя́:
|
И# речE давjдъ ко ґвени1ру: не мyжъ ли є3си2 ты2; и3 кто2, ћкоже ты2, во ї}ли; и3 почто2 не храни1ши господи1на твоегw2 царS; ћкw вни1де є3ди1нъ t людjй ўби1ти господи1на твоего2 царS:
|
|
16
|
16
|
|
и не бла́го сіє́ [зѣло́], є́же сотвори́лъ єси́: жи́въ Госпо́дь, я́ко сы́нове сме́рти вы́, не храня́щіи го́спода своєго́ царя́ хріста́ Госпо́дня: и ны́нѣ ви́ждь, гдѣ́ є́сть копіє́ царе́во и сосу́дъ водны́й, я́же бѣ́ша при главѣ́ єго́?
|
и3 не блaго сіE (ѕэлw2), є4же сотвори1лъ є3си2: жи1въ гDь, ћкw сhнове смeрти вы2, не хранsщіи г0спода своего2 царS хрістA гDнz: и3 нн7э ви1ждь, гдЁ є4сть копіE царeво и3 сосyдъ воднhй, ±же бёша при главЁ є3гw2;
|
|
17
|
17
|
|
И позна́ Сау́лъ гла́съ даві́довъ и рече́: тво́й ли гла́съ се́й, ча́до даві́де? И рече́ даві́дъ: а́зъ ра́бъ тво́й, го́споди царю́.
|
И# познA саyлъ глaсъ давjдовъ и3 речE: тв0й ли глaсъ сeй, чaдо давjде; И# речE давjдъ: ѓзъ рaбъ тв0й, г0споди царю2.
|
|
18
|
18
|
|
И рече́ даві́дъ: почто́ го́ниши раба́ твоєго́, го́споди царю́? я́ко что́ [ти́] согрѣши́хъ? и ка́я обрѣ́теся во мнѣ́ непра́вда?
|
И# речE давjдъ: почто2 г0ниши рабA твоего2, г0споди царю2; ћкw что2 (ти2) согрэши1хъ; и3 кaz њбрётесz во мнЁ непрaвда;
|
|
19
|
19
|
|
и ны́нѣ да послу́шаєтъ госпо́дь мо́й ца́рь глаго́ловъ раба́ своєго́: а́ще Бо́гъ поощря́єтъ тя́ на мя́, да бу́детъ благово́нна же́ртва твоя́: а́ще же сы́нове человѣ́честіи, про́кляти сі́и предъ Го́сподемъ, я́ко изгна́ша мя́ дне́сь не утверди́тися въ жре́біи Госпо́дни, глаго́люще: пойди́, рабо́тай бого́мъ чужди́мъ:
|
и3 нн7э да послyшаетъ госп0дь м0й цaрь глаг0лwвъ рабA своегw2: ѓще бGъ поwщрsетъ тS на мS, да бyдетъ благов0нна жeртва твоS: ѓще же сhнове человёчестіи, пр0клzти сjи пред8 гDемъ, ћкw и3згнaша мS днeсь не ўтверди1тисz въ жрeбіи гDни, глаг0люще: пойди2, раб0тай богHмъ чужди6мъ:
|
|
20
|
20
|
|
и ны́нѣ да не паде́тъ кро́вь моя́ на зе́млю предъ лице́мъ Госпо́днимъ, я́ко изы́де ца́рь Ізра́илевъ иска́ти души́ моєя́, и го́нитъ я́коже нощны́й вра́нъ по гора́мъ.
|
и3 нн7э да не падeтъ кр0вь моS на зeмлю пред8 лицeмъ гDнимъ, ћкw и3зhде цaрь ї}левъ и3скaти души2 моеS, и3 г0нитъ ћкоже нощнhй врaнъ по горaмъ.
|
|
21
|
21
|
|
И рече́ Сау́лъ: согрѣши́хъ: возврати́ся, ча́до даві́де, я́ко ктому́ не сотворю́ ти зла́, зане́ честна́ душа́ моя́ предъ очи́ма твои́ма въ де́нь се́й: безу́мно сотвори́хъ, и погрѣши́хъ мно́го зѣло́.
|
И# речE саyлъ: согрэши1хъ: возврати1сz, чaдо давjде, ћкw ктомY не сотворю1 ти ѕлA, занE честнA душA моS пред8 nчи1ма твои1ма въ дeнь сeй: безyмнw сотвори1хъ, и3 погрэши1хъ мн0гw ѕэлw2.
|
|
22
|
22
|
|
И отвѣща́ даві́дъ и рече́: се́, копіє́ царе́во, да пріи́детъ о́трокъ єди́нъ и во́зметъ є́:
|
И# tвэщA давjдъ и3 речE: сE, копіE царeво, да пріи1детъ џтрокъ є3ди1нъ и3 в0зметъ є5:
|
|
23
|
23
|
|
и Госпо́дь да возврати́тъ коєму́ждо по пра́вдѣ єго́ и по вѣ́рѣ єго́: я́коже предаде́ тя Госпо́дь дне́сь въ ру́цѣ мои́, и не восхотѣ́хъ нанести́ руки́ моєя́ на хріста́ Госпо́дня:
|
и3 гDь да возврати1тъ коемyждо по прaвдэ є3гw2 и3 по вёрэ є3гw2: ћкоже предадe тz гDь днeсь въ рyцэ мои2, и3 не восхотёхъ нанести2 руки2 моеS на хрістA гDнz:
|
|
24
|
24
|
|
и се́, я́коже возвели́чися душа́ твоя́ дне́сь во о́чію моє́ю, та́ко да возвели́чится душа́ моя́ предъ Го́сподемъ, и да покры́єтъ мя́ и и́зметъ мя́ от вся́кія печа́ли.
|
и3 сE, ћкоже возвели1чисz душA твоS днeсь во џчію моє1ю, тaкw да возвели1читсz душA моS пред8 гDемъ, и3 да покрhетъ мS и3 и4зметъ мS t всsкіz печaли.
|
|
25
|
25
|
|
И рече́ Сау́лъ къ даві́ду: благослове́нъ ты́, ча́до, и творя́й сотвори́ши и могі́й возмо́жеши. И отъи́де даві́дъ въ пу́ть сво́й, а Сау́лъ возврати́ся на мѣ́сто своє́.
|
И# речE саyлъ къ давjду: благословeнъ ты2, чaдо, и3 творsй сотвори1ши и3 могjй возм0жеши. И# tи1де давjдъ въ пyть св0й, ґ саyлъ возврати1сz на мёсто своE.
|