|
Глава 2
|
Κεφάλαιο 2
|
|
1
|
1
|
|
Бы́ша же и лжи́віи проро́цы въ лю́дѣхъ, я́коже и въ ва́съ бу́дутъ лжи́віи учи́теліє, и́же внесу́тъ є́реси поги́бели, и иску́пльшаго и́хъ Влады́ки отмета́ющеся, приводя́ще себѣ́ ско́ру поги́бель.
|
Ἐγένοντο δὲ καὶ ψευδοπροφῆται ἐν τῷ λαῷ, ὡς καὶ ἐν ὑμῖν ἔσονται ψευδοδιδάσκαλοι, οἵτινες παρεισάξουσιν αἱρέσεις ἀπωλείας, καὶ τὸν ἀγοράσαντα αὐτοὺς δεσπότην ἀρνούμενοι, ἐπάγοντες ἑαυτοῖς ταχινὴν ἀπώλειαν.
|
|
2
|
2
|
|
И мно́зи послѣ́дствуютъ и́хъ нечистота́мъ, и́хже ра́ди пу́ть и́стинный поху́лится.
|
Καὶ πολλοὶ ἐξακολουθήσουσιν αὐτῶν ταῖς ἀσελγείαις, δι’ οὓς ἡ ὁδὸς τῆς ἀληθείας βλασφημηθήσεται.
|
|
3
|
3
|
|
И въ преумноже́ніи льсти́выхъ слове́съ [въ лихои́мствѣ льсти́выми словесы́] ва́съ уловя́тъ: и́хже су́дъ искони́ не косни́тъ, и поги́бель и́хъ не дре́млетъ.
|
Καὶ ἐν πλεονεξίᾳ πλαστοῖς λόγοις ὑμᾶς ἐμπορεύσονται· οἷς τὸ κρίμα ἔκπαλαι οὐκ ἀργεῖ, καὶ ἡ ἀπώλεια αὐτῶν οὐ νυστάξει.
|
|
4
|
4
|
|
А́ще бо Бо́гъ а́нгеловъ согрѣши́вшихъ не пощадѣ́, но плени́цами мра́ка связа́въ, предаде́ на су́дъ му́чимыхъ блюсти́:
|
Εἰ γὰρ ὁ θεὸς ἀγγέλων ἁμαρτησάντων οὐκ ἐφείσατο, ἀλλὰ σειραῖς ζόφου ταρταρώσας παρέδωκεν εἰς κρίσιν τηρουμένους·
|
|
5
|
5
|
|
и пе́рваго мі́ра не пощадѣ́, но осма́го Но́а пра́вды проповѣ́дника сохрани́, пото́пъ мі́ру нече́ствовавшихъ наведе́:
|
καὶ ἀρχαίου κόσμου οὐκ ἐφείσατο, ἀλλὰ ὄγδοον Νῶε δικαιοσύνης κήρυκα ἐφύλαξεν, κατακλυσμὸν κόσμῳ ἀσεβῶν ἐπάξας·
|
|
6
|
6
|
|
и гра́ды содо́мскія и гомо́ррскія сже́гъ, разоре́ніємъ осуди́, о́бразъ хотя́щымъ нече́ствовати положи́въ:
|
καὶ πόλεις Σοδόμων καὶ Γομόρρας τεφρώσας καταστροφῇ κατέκρινεν, ὑπόδειγμα μελλόντων ἀσεβεῖν τεθεικώς·
|
|
7
|
7
|
|
и пра́веднаго Ло́та, оби́дима от беззако́нныхъ въ нечистотѣ́ сожи́тія, изба́ви:
|
καὶ δίκαιον Λώτ, καταπονούμενον ὑπὸ τῆς τῶν ἀθέσμων ἐν ἀσελγείᾳ ἀναστροφῆς, ἐρρύσατο·
|
|
8
|
8
|
|
видѣ́ніємъ бо и слу́хомъ пра́ведный, живы́й въ ни́хъ, де́нь от дне́ ду́шу пра́ведну беззако́нными дѣ́лы му́чаше:
|
βλέμματι γὰρ καὶ ἀκοῇ ὁ δίκαιος, ἐγκατοικῶν ἐν αὐτοῖς, ἡμέραν ἐξ ἡμέρας ψυχὴν δικαίαν ἀνόμοις ἔργοις ἐβασάνιζεν·
|
|
9
|
9
|
|
|
οἶδεν κύριος εὐσεβεῖς ἐκ πειρασμοῦ ῥύεσθαι, ἀδίκους δὲ εἰς ἡμέραν κρίσεως κολαζομένους τηρεῖν·
|
|
10
|
10
|
|
наипа́че же въслѣ́дъ плотскі́я по́хоти скверне́нія ходя́щыя и о госпо́дствѣ нерадя́щыя: продерза́теле, себѣ́ уго́дницы, сла́вы не трепе́щутъ ху́ляще:
|
μάλιστα δὲ τοὺς ὀπίσω σαρκὸς ἐν ἐπιθυμίᾳ μιασμοῦ πορευομένους, καὶ κυριότητος καταφρονοῦντας. Τολμηταί, αὐθάδεις, δόξας οὐ τρέμουσιν βλασφημοῦντες·
|
|
11
|
11
|
|
идѣ́же а́нгели крѣ́постію и си́лою бо́лши су́ще, не терпя́тъ на ся́ от Го́спода укори́зненъ су́дъ.
|
ὅπου ἄγγελοι, ἰσχύϊ καὶ δυνάμει μείζονες ὄντες, οὐ φέρουσιν κατ’ αὐτῶν παρὰ κυρίῳ βλάσφημον κρίσιν.
|
|
12
|
12
|
|
Сі́и же, я́ко ско́ти живо́тни єстество́мъ бы́вше въ поги́бель и тлю́, въ ни́хже не разумѣ́ютъ ху́ляще, во истлѣ́ніи своє́мъ истлѣ́ютъ,
|
Οὗτοι δέ, ὡς ἄλογα ζῷα φυσικὰ γεγενημένα εἰς ἅλωσιν καὶ φθοράν, ἐν οἷς ἀγνοοῦσιν βλασφημοῦντες, ἐν τῇ φθορᾷ αὐτῶν καταφθαρήσονται,
|
|
13
|
13
|
|
пріє́млюще мзду́ непра́ведну, сла́сть мня́ще вседне́вноє насыще́ніє, скверни́тели и поро́чницы, пита́ющеся лестьми́ свои́ми, яду́ще съ ва́ми,
|
κομιούμενοι μισθὸν ἀδικίας, ἡδονὴν ἡγούμενοι τὴν ἐν ἡμέρᾳ τρυφήν, σπίλοι καὶ μῶμοι, ἐντρυφῶντες ἐν ταῖς ἀπάταις αὐτῶν συνευωχούμενοι ὑμῖν,
|
|
14
|
14
|
|
о́чи иму́ще испо́лнь блудодѣя́нія и непреста́ємаго грѣха́, прельща́юще ду́шы неутвержде́ны, се́рдце науче́но лихои́мству иму́ще, кля́твы ча́да:
|
ὀφθαλμοὺς ἔχοντες μεστοὺς μοιχαλίδος καὶ ἀκαταπαύστους ἁμαρτίας, δελεάζοντες ψυχὰς ἀστηρίκτους, καρδίαν γεγυμνασμένην πλεονεξίας ἔχοντες, κατάρας τέκνα·
|
|
15
|
15
|
|
оста́вльше пра́вый пу́ть заблуди́ша, послѣ́довавше пути́ Валаа́ма Восо́рова, и́же мзду́ непра́ведну возлюби́,
|
καταλιπόντες εὐθεῖαν ὁδὸν ἐπλανήθησαν, ἐξακολουθήσαντες τῇ ὁδῷ τοῦ Βαλαὰμ τοῦ Βοσόρ, ὃς μισθὸν ἀδικίας ἠγάπησεν,
|
|
16
|
16
|
|
обличе́ніє же имѣ́ своєго́ беззако́нія: подъяре́мникъ безгла́сенъ, человѣ́ческимъ гла́сомъ провѣща́вшь, возбрани́ проро́ка безу́міє.
|
ἔλεγξιν δὲ ἔσχεν ἰδίας παρανομίας· ὑποζύγιον ἄφωνον, ἐν ἀνθρώπου φωνῇ φθεγξάμενον, ἐκώλυσεν τὴν τοῦ προφήτου παραφρονίαν.
|
|
17
|
17
|
|
Сі́и су́ть исто́чницы безво́дни, о́блацы и мглы́ от вѣ́тръ преноси́ми, и́мже мра́къ те́мный во вѣ́ки блюде́тся.
|
Οὗτοί εἰσιν πηγαὶ ἄνυδροι, νεφέλαι ὑπὸ λαίλαπος ἐλαυνόμεναι, οἷς ὁ ζόφος τοῦ σκότους εἰς αἰῶνα τετήρηται.
|
|
18
|
18
|
|
Прего́рдая бо суєты́ вѣща́юще, прельща́ютъ въ скве́рны плотскі́я по́хоти, отбѣга́ющихъ вся́чески от ни́хъ живу́щихъ во льсти́,
|
Ὑπέρογκα γὰρ ματαιότητος φθεγγόμενοι, δελεάζουσιν ἐν ἐπιθυμίαις σαρκός, ἀσελγείαις, τοὺς ὄντως ἀποφυγόντας τοὺς ἐν πλάνῃ ἀναστρεφομένους,
|
|
19
|
19
|
|
свобо́ду и́мъ обѣщава́юще, са́ми раби́ су́ще тле́нія: и́мже бо кто́ побѣжде́нъ быва́єтъ, сему́ и рабо́тенъ є́сть.
|
ἐλευθερίαν αὐτοῖς ἐπαγγελλόμενοι, αὐτοὶ δοῦλοι ὑπάρχοντες τῆς φθορᾶς· ᾧ γάρ τις ἥττηται, τούτῳ καὶ δεδούλωται.
|
|
20
|
20
|
|
А́ще бо отбѣ́гше скве́рнъ мі́ра въ ра́зумъ [позна́ніємъ] Го́спода и Спа́са на́шего Іису́са Христа́, си́ми же па́ки спле́тшеся побѣжда́єми быва́ютъ, бы́ша и́мъ послѣ́дняя го́рша пе́рвыхъ.
|
Εἰ γὰρ ἀποφυγόντες τὰ μιάσματα τοῦ κόσμου ἐν ἐπιγνώσει τοῦ κυρίου καὶ σωτῆρος Ἰησοῦ χριστοῦ, τούτοις δὲ πάλιν ἐμπλακέντες ἡττῶνται, γέγονεν αὐτοῖς τὰ ἔσχατα χείρονα τῶν πρώτων.
|
|
21
|
21
|
|
Лу́чше бо бѣ́ и́мъ не позна́ти пути́ пра́вды, не́жели позна́вшымъ возврати́тися вспя́ть от пре́данныя и́мъ святы́я за́повѣди.
|
Κρεῖττον γὰρ ἦν αὐτοῖς μὴ ἐπεγνωκέναι τὴν ὁδὸν τῆς δικαιοσύνης, ἢ ἐπιγνοῦσιν ἐπιστρέψαι ἐκ τῆς παραδοθείσης αὐτοῖς ἁγίας ἐντολῆς.
|
|
22
|
22
|
|
Случи́ся бо и́мъ и́стинная при́тча: пе́съ возвра́щься на свою́ блево́тину, и: свинія́, омы́вшися, въ ка́лъ ти́нный.
|
Συμβέβηκεν δὲ αὐτοῖς τὸ τῆς ἀληθοῦς παροιμίας, Κύων ἐπιστρέψας ἐπὶ τὸ ἴδιον ἐξέραμα, καὶ ὗς λουσαμένη εἰς κύλισμα βορβόρου.
|