|
Глава 2
|
Глава 2
|
|
1
|
1
|
|
И соверши́шася не́бо и земля́, и все́ украше́ніє и́хъ.
|
І соверши́шася не́бо і земля́, і все украше́ніє їх.
|
|
2
|
2
|
|
И соверши́ Бо́гъ въ де́нь шесты́й дѣла́ Своя́, я́же сотвори́: и почи́ въ де́нь седмы́й от всѣ́хъ дѣ́лъ Свои́хъ, я́же сотвори́.
|
І соверши́ Бог в день шести́й діла́ Своя́, я́же сотвори́; і почи́ в день седьми́й от всіх діл Свої́х, я́же сотвори́.
|
|
3
|
3
|
|
И благослови́ Бо́гъ де́нь седмы́й, и освяти́ єго́: я́ко въ то́й почи́ от всѣ́хъ дѣ́лъ Свои́хъ, я́же нача́тъ Бо́гъ твори́ти.
|
І благослови́ Бог день седьми́й, і освяти́ єго́; я́ко в той почи́ от всіх діл Свої́х, я́же нача́т Бог твори́ти.
|
|
4
|
4
|
|
Сія́ кни́га бытія́ небесе́ и земли́, єгда́ бы́сть, въ о́ньже де́нь сотвори́ Госпо́дь Бо́гъ не́бо и зе́млю,
|
Сія́ кни́га битія́ небесе́ і землі́, єгда́ бисть, в о́ньже день сотвори́ Госпо́дь Бог не́бо і зе́млю,
|
|
5
|
5
|
|
и вся́кій зла́къ се́лный, пре́жде да́же бы́ти на земли́, и вся́кую траву́ се́лную, пре́жде да́же прозя́бнути: не бо́ одожди́ Госпо́дь Бо́гъ на зе́млю, и человѣ́къ не бя́ше дѣ́лати ю́:
|
і вся́кий злак се́льний, пре́жде да́же би́ти на землі́, і вся́кую траву́ се́лную, пре́жде да́же прозя́бнути; не бо одожди́ Госпо́дь Бог на зе́млю, і челові́к не бя́ше ді́лати ю;
|
|
6
|
6
|
|
исто́чникъ же исхожда́ше изъ земли́ и напая́ше все́ лице́ земли́.
|
істо́чник же ісхожда́ше із землі́ і напая́ше все лице́ землі́.
|
|
7
|
7
|
|
И созда́ Бо́гъ человѣ́ка, пе́рсть [взе́мъ] от земли́, и вду́ну въ лицо́ єго́ дыха́ніє жи́зни: и бы́сть человѣ́къ въ ду́шу жи́ву.
|
І созда́ Бог челові́ка, персть (взем) от землі́ і вду́ну в лице́ єго́ диха́ніє жи́зні; і бисть челові́к в ду́шу жи́ву.
|
|
8
|
8
|
|
И насади́ Госпо́дь Бо́гъ ра́й во Єде́мѣ на восто́цѣхъ, и введе́ та́мо человѣ́ка, єго́же созда́.
|
І насади́ Госпо́дь Бог рай во Еде́мі на восто́ціх і введе́ та́мо челові́ка, єго́же созда́.
|
|
9
|
9
|
|
И прозябе́ Бо́гъ єще́ от земли́ вся́коє дре́во кра́сноє въ видѣ́ніє и до́броє въ снѣ́дь: и дре́во жи́зни посредѣ́ рая́, и дре́во є́же вѣ́дѣти разумѣ́телноє до́браго и лука́ваго.
|
І прозябе́ Бог єще́ от землі́ вся́коє дре́во кра́сноє в виді́ніє і до́броє в снідь; і дре́во жи́зні посреді́ рая́, і дре́во є́же ві́діти разумі́тельноє до́браго і лука́ваго.
|
|
10
|
10
|
|
Рѣка́ же исхо́дитъ изъ Єде́ма напая́ти ра́й: отту́ду разлуча́єтся въ четы́ри нача́ла.
|
Ріка́ же ісхо́дить із Еде́ма напая́ти рай; отту́ду разлуча́ється в чети́ри нача́ла.
|
|
11
|
11
|
|
И́мя єди́нѣй Фісо́нъ: сія́ окружа́ющая всю́ зе́млю Євіла́тскую: та́мо у́бо є́сть зла́то.
|
І́м'я єди́ній Фисо́н; сія́ окружа́ющая всю зе́млю Євила́тськую; та́мо у́бо єсть зла́то.
|
|
12
|
12
|
|
Зла́то же о́ныя земли́ до́броє: и та́мо є́сть а́нѳраксъ и ка́мень зеле́ный.
|
Зла́то же о́ния землі́ до́броє; і та́мо єсть а́нфраx і ка́мень зеле́ний.
|
|
13
|
13
|
|
И и́мя рѣцѣ́ вторѣ́й Гео́н: сія́ окружа́ющая всю́ зе́млю Єѳіо́пскую.
|
І і́м'я ріці́ вторі́й Гео́н; сія́ окружа́ющая всю зе́млю Ефіо́пськую.
|
|
14
|
|
|
И рѣка́ тре́тія Ті́гръ: сія́ проходя́щая пря́мо Ассирі́омъ. Рѣка́ же четве́ртая Євфра́тъ.
|
|
|
15
|
|
|
И взя́ Госпо́дь Бо́гъ человѣ́ка, єго́же созда́, и введе́ єго́ въ ра́й Сла́дости, дѣ́лати єго́ и храни́ти.
|
|
|
16
|
|
|
И заповѣ́да Госпо́дь Бо́гъ Ада́му, глаго́ля: от вся́каго дре́ва, є́же въ раи́, снѣ́дію снѣ́си:
|
|
|
17
|
|
|
от дре́ва же, є́же разумѣ́ти до́броє и лука́воє, не снѣ́сте от него́: а въ о́ньже а́ще де́нь снѣ́сте от него́, сме́ртію у́мрете.
|
|
|
18
|
|
|
И рече́ Госпо́дь Бо́гъ: не добро́ бы́ти человѣ́ку єди́ному: сотвори́мъ єму́ помо́щника по нему́.
|
|
|
19
|
|
|
И созда́ Бо́гъ єще́ от земли́ вся́ звѣ́ри се́лныя и вся́ пти́цы небе́сныя, и приведе́ я́ ко Ада́му ви́дѣти, что́ нарече́тъ я́: и вся́ко є́же а́ще нарече́ Ада́мъ ду́шу жи́ву, сіє́ и́мя єму́.
|
|
|
20
|
|
|
И нарече́ Ада́мъ имена́ всѣ́мъ ското́мъ, и всѣ́мъ пти́цамъ небе́снымъ, и всѣ́мъ звѣре́мъ земны́мъ. Ада́му же не обрѣ́теся помо́щникъ подо́бный єму́.
|
|
|
21
|
|
|
И наложи́ Бо́гъ изступле́ніє на Ада́ма, и у́спе: и взя́ єди́но от ре́бръ єго́, и испо́лни пло́тію вмѣ́сто єго́.
|
|
|
22
|
|
|
И созда́ Госпо́дь Бо́гъ ребро́, є́же взя́ от Ада́ма, въ жену́, и приведе́ ю́ ко Ада́му.
|
|
|
23
|
|
|
И рече́ Ада́мъ: се́, ны́нѣ ко́сть от косте́й мои́хъ и пло́ть от пло́ти моєя́: сія́ нарече́тся жена́, я́ко от му́жа своєго́ взята́ бы́сть сія́.
|
|
|
24
|
|
|
Сего́ ра́ди оста́витъ человѣ́къ отца́ своєго́ и ма́терь и прилѣпи́тся къ женѣ́ своє́й, и бу́дета два́ въ пло́ть єди́ну.
|
|
|
25
|
|
|
И бѣ́ста о́ба на́га, Ада́мъ же и жена́ єго́, и не стыдя́стася.
|
