|
Глава 13
|
Глава 13
|
|
1
|
1
|
|
Єгда́ же по́здѣ бы́сть, потща́шася раби́ єго́ отити́, и ваго́а заключи́ шате́ръ отвнѣ́ и отпусти́ предстоя́щихъ от лица́ господи́на своєго́, и отидо́ша къ ло́жамъ свои́мъ, бя́ху бо вси́ утружде́ни, зане́ на мно́зѣ пребы́сть пи́ръ.
|
Єгда́ же по́зді бисть, потща́шася раби́ єго́ отити́, і Ваго́я заключи́ шате́р отвні́ і отпусти́ предстоя́щих от лиця́ господи́на своєго́, і отидо́ша к ло́жам свої́м, бя́ху бо всі утружде́ні, зане́ на мно́зі преби́сть пир.
|
|
2
|
2
|
|
Оста́ся же Іуді́ѳъ єди́на въ шатрѣ́, и Олофе́рнъ пове́рженъ на ло́жи своє́мъ: бя́ше бо преиспо́лненъ віно́мъ.
|
Оста́ся же Іуди́ф єди́на в шатрі́, і Олофе́рн пове́ржен на ло́жі своє́м; бя́ше бо преіспо́лнен вино́м.
|
|
3
|
3
|
|
И рече́ Іуді́ѳъ рабѣ́ своє́й, да стои́тъ внѣ́ ло́жницы єя́ и да смо́тритъ исхо́да єя́ я́коже по вся́къ де́нь: рече́ бо, я́ко изы́ти и́мать на моли́тву свою́: и ваго́ю глаго́ла по словесе́мъ си́мъ.
|
І рече́ Іуди́ф рабі́ своє́й, да стої́ть вні ло́жниці єя́ і да смо́трить ісхо́да єя́ я́коже по всяк день; рече́ бо, я́ко ізи́ти і́мать на моли́тву свою́; і Ваго́ю глаго́ла по словесе́м сим.
|
|
4
|
4
|
|
И отидо́ша вси́ от лица́ єя́, и ни єди́нъ оста́ся въ ло́жницѣ от ма́ла да́же до вели́ка. И ста́вши Іуді́ѳъ при одрѣ́ єго́, рече́ въ се́рдцы своє́мъ: Го́споди, Бо́же всея́ си́лы, при́зри въ ча́съ се́й на дѣла́ ру́къ мои́хъ ко возвыше́нію Ієрусали́ма,
|
І отидо́ша всі от лиця́ єя́, і ні єди́н оста́ся в ло́жниці от ма́ла да́же до вели́ка. І ста́вши Іуди́ф при одрі́ єго́, рече́ в се́рдці своє́м: Го́споди, Бо́же всея́ си́ли, при́зри в час сей на діла́ рук мої́х ко возвише́нію Ієрусали́ма,
|
|
5
|
5
|
|
я́ко ны́нѣ́ вре́мя помоществова́ти наслѣ́дію Твоєму́ и соверши́ти начина́ніє моє́ ко сокруше́нію враго́въ, и́же воста́ша на на́съ.
|
я́ко ни́ні вре́м'я помоществова́ти наслі́дію Твоєму́ і соверши́ти начина́ніє моє́ ко сокруше́нію враго́в, і́же воста́ша на нас.
|
|
6
|
6
|
|
И приступи́вши къ сто́лпнику одра́, и́же бя́ше у главы́ Олофе́рновы, сня́тъ ме́чь єго́ съ него́,
|
І приступи́вши к сто́лпнику одра́, і́же бя́ше у глави́ Олофе́рнови, снят меч єго́ с него́,
|
|
7
|
7
|
|
и прибли́жившися ко одру́, взя́ въ го́рсть власы́ главы́ єго́ и рече́: укрѣпи́ мя, Го́споди Бо́же Ізра́илевъ, въ де́нь се́й.
|
і прибли́жившися ко одру́, взя в горсть власи́ глави́ єго́ і рече́: укріпи́ м'я, Го́споди Бо́же Ізра́їлев, в день сей.
|
|
8
|
8
|
|
И уда́ри въ вы́ю єго́ два́жды си́лою сво́єю, и отъя́ главу́ єго́ от него́,
|
І уда́ри в ви́ю єго́ два́жди си́лою сво́єю, і от'я́ главу́ єго́ от него́,
|
|
9
|
9
|
|
и отвали́ тѣ́ло єго́ от посте́ли, и отъя́ завѣ́су от столпо́въ: и по ма́лѣ изы́де и предаде́ рабы́ни своє́й главу́ Олофе́рнову:
|
і отвали́ ті́ло єго́ от посте́лі, і от'я́ заві́су от столпо́в; і по ма́лі ізи́де і предаде́ раби́ні своє́й главу́ Олофе́рнову;
|
|
10
|
10
|
|
и вложи́ ю́ въ мѣше́цъ снѣ́дей свои́хъ. И изыдо́стѣ о́бѣ ку́пно по обы́чаю своєму́ на моли́тву: и прошедшѣ по́лкъ, обыдо́стѣ де́брь о́ную, и взыдо́стѣ на го́ру Ветилу́и, и пріидостѣ ко врато́мъ єя́.
|
і вложи́ ю в міше́ць сні́дей свої́х. І ізидо́сті о́бі ку́пно по оби́чаю своєму́ на моли́тву; і проше́дші полк, обидо́сті дебр о́ную, і взидо́сті на го́ру Ветилу́ї, і прийдо́сті ко врато́м єя́.
|
|
11
|
11
|
|
И рече́ Іуді́ѳъ издале́ча стрегу́щымъ на вратѣ́хъ: отве́рзите ны́нѣ, отве́рзите врата́, съ на́ми Бо́гъ, Бо́гъ на́шъ, сотвори́ти єще́ крѣ́пость во Ізра́или и си́лу на враги́, я́коже и дне́сь сотвори́.
|
І рече́ Іуди́ф іздале́ча стрегу́щим на враті́х: отве́рзіте ни́ні, отве́рзіте врата́, с на́ми Бог, Бог наш, сотвори́ти єще́ крі́пость во Ізра́їлі і си́лу на враги́, я́коже і днесь сотвори́.
|
|
12
|
12
|
|
И бы́сть я́ко услы́шаша му́жіє гра́да того́ гла́съ єя́, потща́шася сни́ти ко врато́мъ гра́да своєго́ и созва́ша ста́рцевъ гра́да.
|
І бисть я́ко усли́шаша му́жіє гра́да того́ глас єя́, потща́шася сни́ти ко врато́м гра́да своєго́ і созва́ша ста́рцев гра́да.
|
|
13
|
13
|
|
И стеко́шася вси́ от ма́ла да́же до вели́ка, я́ко па́че ча́янія бѣ́ имъ, є́же пріити́ є́й, и отверзо́ша врата́ и воспрія́ша и́хъ: и вже́гше о́гнь во свѣще́ніє, окружи́ша и́хъ.
|
І стеко́шася всі от ма́ла да́же до вели́ка, я́ко па́че ча́янія бі їм, є́же прийти́ єй, і отверзо́ша врата́ і восприя́ша їх; і вже́гше огнь во свіще́ніє, окружи́ша їх.
|
|
14
|
14
|
|
Она́ же рече́ къ ни́мъ гла́сомъ вели́кимъ: хвали́те Бо́га, хвали́те: хвали́те Бо́га, И́же не отста́ви ми́лости Своєя́ от до́му Ізра́илева, но сокруши́ враги́ на́шя руко́ю моє́ю въ но́щь сію́.
|
Она́ же рече́ к ним гла́сом вели́ким: хвалі́те Бо́га, хвалі́те, хвалі́те Бо́га, І́же не отста́ви ми́лости Своєя́ от до́му Ізра́їлева, но сокруши́ враги́ на́ша руко́ю моє́ю в нощ сію́.
|
|
15
|
15
|
|
И изе́мши главу́ изъ мѣшца́ показа́ и рече́ и́мъ: се́, глава́ Олофе́рна вождонача́лника си́лы Ассу́рскія, и се́, завѣ́са, за не́юже лежа́ше во пія́нствахъ свои́хъ, и порази́ єго́ Госпо́дь руко́ю же́нскою:
|
І ізе́мши главу́ із мішця́ показа́ і рече́ їм: се глава́ Олофе́рна вождонача́льника си́ли Ассу́рськия, і се, заві́са, за не́юже лежа́ше во пія́нствах свої́х, і порази́ єго́ Госпо́дь руко́ю же́нською;
|
|
16
|
16
|
|
и жи́въ є́сть Госпо́дь, И́же сохрани́ мя въ пути́ моє́мъ, и́мже ходи́хъ, я́ко прельсти́ єго́ лице́ моє́ въ па́губу єго́, и не сотвори́ грѣха́ со мно́ю во оскверне́ніє и срамоту́.
|
і жив єсть Госпо́дь, І́же сохрани́ м'я в путі́ моє́м, і́мже ходи́х, я́ко прельсти́ єго́ лице́ моє́ в па́губу єго́, і не сотвори́ гріха́ со мно́ю во оскверне́ніє і срамоту́.
|
|
17
|
17
|
|
И ужасо́шася вси́ лю́діє зѣло́, и па́дше поклони́шася Бо́гу, и рѣ́ша єдиноду́шно: благослове́нъ єси́, Бо́же на́шъ, уничто́живый въ день се́й враги́ люді́й Твои́хъ.
|
І ужасо́шася всі лю́діє зіло́, і па́дше поклони́шася Бо́гу, і рі́ша єдиноду́шно: благослове́н єси́, Бо́же наш, унічто́живий в день сей враги́ люді́й Твої́х.
|
|
18
|
18
|
|
И рече́ є́й Озі́а: благослове́на ты́ єси́, дщи́, Бо́гомъ вы́шнимъ па́че всѣ́хъ же́нъ я́же на земли́, и благослове́нъ Госпо́дь Бо́гъ, И́же созда́ небеса́ и зе́млю, И́же упра́ви тя́ на сокруше́ніє главы́ кня́зя враго́въ на́шихъ:
|
І рече́ єй Озі́я: благослове́нна ти єси́, дщи, Бо́гом Ви́шнім па́че всіх жен, я́же на землі́, і благослове́н Госпо́дь Бог, І́же созда́ небеса́ і зе́млю, І́же упра́ви тя на сокруше́ніє глави́ кня́зя враго́в на́ших;
|
|
19
|
19
|
|
я́ко не отста́нетъ наде́жда твоя́ от се́рдца человѣ́къ, помина́ющихъ крѣ́пость Бо́жію, да́же до вѣ́ка:
|
я́ко не отста́неть наде́жда твоя́ от се́рдця челові́к, помина́ющих крі́пость Бо́жию, да́же до ві́ка;
|
|
20
|
20
|
|
и да сотвори́тъ тебѣ́ сія́ Бо́гъ въ возноше́ніє вѣ́чноє, є́же посѣща́ти тя́ во благи́хъ, за є́же не пощадѣ́ла єси́ души́ твоєя́ смире́нія ра́ди ро́да на́шего, но посо́бствовала єси́ паде́нію на́шему, въ правотѣ́ ходи́вши предъ Бо́гомъ на́шимъ. И рѣ́ша вси́ лю́діє: бу́ди, бу́ди.
|
і да сотвори́ть тебі́ сія́ Бог в возноше́ніє ві́чноє, є́же посіща́ти тя во благи́х, за є́же не пощаді́ла єси́ душі́ твоєя́ смире́нія ра́ди ро́да на́шего, но посо́бствовала єси́ паде́нію на́шему, в правоті́ ходи́вши пред Бо́гом на́шим. І рі́ша всі лю́діє: бу́ди, бу́ди.
|
