|
Глава 24
|
Κεφάλαιο 24
|
|
1
|
1
|
|
(Зач. 112) Во єди́ну же от суббо́тъ зѣло́ ра́но пріидо́ша на гро́бъ, нося́щя я́же угото́ваша арома́ты: и другі́я съ ни́ми:
|
Τῇ δὲ μιᾷ τῶν σαββάτων, ὄρθρου βαθέος, ἦλθον ἐπὶ τὸ μνῆμα, φέρουσαι ἃ ἡτοίμασαν ἀρώματα, καί τινες σὺν αὐταῖς.
|
|
2
|
2
|
|
обрѣто́ша же ка́мень отвале́нъ от гро́ба,
|
Εὗρον δὲ τὸν λίθον ἀποκεκυλισμένον ἀπὸ τοῦ μνημείου.
|
|
3
|
3
|
|
и вше́дшя не обрѣто́ша тѣлесе́ Го́спода Іису́са.
|
Καὶ εἰσελθοῦσαι οὐχ εὗρον τὸ σῶμα τοῦ κυρίου Ἰησοῦ.
|
|
4
|
4
|
|
И бы́сть не домышля́ющымся и́мъ о се́мъ, и се́ му́жа два́ ста́ста предъ ни́ми въ ри́захъ блеща́щихся.
|
Καὶ ἐγένετο ἐν τῷ διαπορεῖσθαι αὐτὰς περὶ τούτου, καὶ ἰδού, ἄνδρες δύο ἐπέστησαν αὐταῖς ἐν ἐσθήσεσιν ἀστραπτούσαις·
|
|
5
|
5
|
|
Пристра́шнымъ же бы́вшымъ и́мъ и покло́ншымъ ли́ца на зе́млю, реко́ста къ ни́мъ: что́ и́щете Жива́го съ ме́ртвыми?
|
ἐμφόβων δὲ γενομένων αὐτῶν, καὶ κλινουσῶν τὸ πρόσωπον εἰς τὴν γῆν, εἶπον πρὸς αὐτάς, Τί ζητεῖτε τὸν ζῶντα μετὰ τῶν νεκρῶν;
|
|
6
|
6
|
|
Нѣ́сть здѣ́, но воста́: помяни́те, я́коже глаго́ла ва́мъ, єще́ сы́й въ Галіле́и,
|
Οὐκ ἔστιν ὧδε, ἀλλ’ ἠγέρθη· μνήσθητε ὡς ἐλάλησεν ὑμῖν, ἔτι ὢν ἐν τῇ Γαλιλαίᾳ,
|
|
7
|
7
|
|
глаго́ля, я́ко подоба́єтъ Сы́ну Человѣ́ческому пре́дану бы́ти въ ру́цѣ человѣ́къ грѣ́шникъ, и пропя́ту бы́ти, и въ тре́тій де́нь воскре́снути.
|
λέγων ὅτι δεῖ τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου παραδοθῆναι εἰς χεῖρας ἀνθρώπων ἁμαρτωλῶν, καὶ σταυρωθῆναι, καὶ τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ ἀναστῆναι.
|
|
8
|
8
|
|
И помяну́ша глаго́лы Єго́:
|
Καὶ ἐμνήσθησαν τῶν ῥημάτων αὐτοῦ,
|
|
9
|
9
|
|
и возвра́щшяся от гро́ба, возвѣсти́ша вся́ сія́ єдиномуна́десяте и всѣ́мъ про́чымъ.
|
καὶ ὑποστρέψασαι ἀπὸ τοῦ μνημείου, ἀπήγγειλαν ταῦτα πάντα τοῖς ἕνδεκα καὶ πᾶσιν τοῖς λοιποῖς.
|
|
10
|
10
|
|
Бя́ше же Магдали́на Марі́а и Іоа́нна и Марі́а Іа́ковля, и про́чыя съ ни́ми, я́же глаго́лаху ко апо́столомъ сія́.
|
Ἦσαν δὲ ἡ Μαγδαληνὴ Μαρία καὶ Ἰωάννα καὶ Μαρία Ἰακώβου, καὶ αἱ λοιπαὶ σὺν αὐταῖς, αἳ ἔλεγον πρὸς τοὺς ἀποστόλους ταῦτα.
|
|
11
|
11
|
|
И яви́шася предъ ни́ми я́ко лжа́ глаго́лы и́хъ, и не вѣ́роваху и́мъ.
|
Καὶ ἐφάνησαν ἐνώπιον αὐτῶν ὡσεὶ λῆρος τὰ ῥήματα αὐτῶν, καὶ ἠπίστουν αὐταῖς.
|
|
12
|
12
|
|
(Зач. 113) Пе́тръ же воста́въ тече́ ко гро́бу, и прини́къ ви́дѣ ри́зы єди́ны лежа́щя: и отъи́де, въ себѣ́ дивя́ся бы́вшему.
|
Ὁ δὲ Πέτρος ἀναστὰς ἔδραμεν ἐπὶ τὸ μνημεῖον, καὶ παρακύψας βλέπει τὰ ὀθόνια κείμενα μόνα· καὶ ἀπῆλθεν πρὸς ἑαυτὸν θαυμάζων τὸ γεγονός.
|
|
13
|
13
|
|
И се́ два́ от ни́хъ бѣ́ста иду́ща въ то́йже де́нь въ ве́сь, отстоя́щу ста́дій шестьдеся́тъ от Ієрусали́ма, є́йже и́мя Єммау́съ:
|
Καὶ ἰδού, δύο ἐξ αὐτῶν ἦσαν πορευόμενοι ἐν αὐτῇ τῇ ἡμέρᾳ εἰς κώμην ἀπέχουσαν σταδίους ἑξήκοντα ἀπὸ Ἱερουσαλήμ, ᾗ ὄνομα Ἐμμαούς.
|
|
14
|
14
|
|
и та́ бесѣ́доваста къ себѣ́ о всѣ́хъ си́хъ приклю́чшихся.
|
Καὶ αὐτοὶ ὡμίλουν πρὸς ἀλλήλους περὶ πάντων τῶν συμβεβηκότων τούτων.
|
|
15
|
15
|
|
И бы́сть бесѣ́дующема и́ма и совопроша́ющемася, и Са́мъ Іису́съ прибли́жився идя́ше съ ни́ма:
|
Καὶ ἐγένετο ἐν τῷ ὁμιλεῖν αὐτοὺς καὶ συζητεῖν, καὶ αὐτὸς ὁ Ἰησοῦς ἐγγίσας συνεπορεύετο αὐτοῖς.
|
|
16
|
16
|
|
о́чи же єю́ держа́стѣся, да Єго́ не позна́єта.
|
Οἱ δὲ ὀφθαλμοὶ αὐτῶν ἐκρατοῦντο τοῦ μὴ ἐπιγνῶναι αὐτόν.
|
|
17
|
17
|
|
Рече́ же къ ни́ма: что́ су́ть словеса́ сія́, о ни́хже стяза́єтася къ себѣ́ иду́ща, и єста́ дря́хла?
|
Εἶπεν δὲ πρὸς αὐτούς, Τίνες οἱ λόγοι οὗτοι οὓς ἀντιβάλλετε πρὸς ἀλλήλους περιπατοῦντες, καί ἐστε σκυθρωποί;
|
|
18
|
18
|
|
Отвѣща́въ же єди́нъ, єму́же и́мя Клео́па, рече́ къ Нему́: Ты́ ли єди́нъ пришле́цъ єси́ во Ієрусали́мъ, и не увѣ́дѣлъ єси́ бы́вшихъ въ не́мъ во дни́ сія́?
|
Ἀποκριθεὶς δὲ ὁ εἷς, ᾧ ὄνομα Κλεοπᾶς, εἶπεν πρὸς αὐτόν, Σὺ μόνος παροικεῖς Ἱερουσαλήμ, καὶ οὐκ ἔγνως τὰ γενόμενα ἐν αὐτῇ ἐν ταῖς ἡμέραις ταύταις;
|
|
19
|
19
|
|
И рече́ и́ма: кі́ихъ? О́на же рѣ́ста Єму́: я́же о Іису́сѣ Назаряни́нѣ, И́же бы́сть му́жъ проро́къ, си́ленъ дѣ́ломъ и сло́вомъ предъ Бо́гомъ и всѣ́ми людьми́:
|
Καὶ εἶπεν αὐτοῖς, Ποῖα; Οἱ δὲ εἶπον αὐτῷ, Τὰ περὶ Ἰησοῦ τοῦ Ναζωραίου, ὃς ἐγένετο ἀνὴρ προφήτης δυνατὸς ἐν ἔργῳ καὶ λόγῳ ἐναντίον τοῦ θεοῦ καὶ παντὸς τοῦ λαοῦ·
|
|
20
|
20
|
|
ка́ко преда́ша Єго́ архієре́и и кня́зи на́ши на осужде́ніє сме́рти, и распя́ша Єго́:
|
ὅπως τε παρέδωκαν αὐτὸν οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ ἄρχοντες ἡμῶν εἰς κρίμα θανάτου, καὶ ἐσταύρωσαν αὐτόν.
|
|
21
|
21
|
|
мы́ же надѣ́яхомся, я́ко Се́й є́сть хотя́ изба́вити Ізра́иля: но и надъ всѣ́ми си́ми, тре́тій се́й де́нь є́сть дне́сь, отне́лиже сія́ бы́ша.
|
Ἡμεῖς δὲ ἠλπίζομεν ὅτι αὐτός ἐστιν ὁ μέλλων λυτροῦσθαι τὸν Ἰσραήλ. Ἀλλά γε σὺν πᾶσιν τούτοις τρίτην ταύτην ἡμέραν ἄγει σήμερον ἀφ’ οὗ ταῦτα ἐγένετο.
|
|
22
|
22
|
|
Но и жены́ нѣ́кія от на́съ ужаси́ша ны́, бы́вшыя ра́но у гро́ба:
|
Ἀλλὰ καὶ γυναῖκές τινες ἐξ ἡμῶν ἐξέστησαν ἡμᾶς, γενόμεναι ὄρθριαι ἐπὶ τὸ μνημεῖον·
|
|
23
|
23
|
|
и не обрѣ́тшя тѣлесе́ Єго́, пріидо́ша, глаго́лющя, я́ко и явле́ніє А́нгелъ ви́дѣша, и́же глаго́лютъ Єго́ жи́ва.
|
καὶ μὴ εὑροῦσαι τὸ σῶμα αὐτοῦ, ἦλθον λέγουσαι καὶ ὀπτασίαν ἀγγέλων ἑωρακέναι, οἳ λέγουσιν αὐτὸν ζῇν.
|
|
24
|
24
|
|
И идо́ша нѣ́цыи от на́съ ко гро́бу, и обрѣто́ша та́ко, я́коже и жены́ рѣ́ша: Самаго́ же не ви́дѣша.
|
Καὶ ἀπῆλθόν τινες τῶν σὺν ἡμῖν ἐπὶ τὸ μνημεῖον, καὶ εὗρον οὕτως καθὼς καὶ αἱ γυναῖκες εἶπον· αὐτὸν δὲ οὐκ εἶδον.
|
|
25
|
25
|
|
И То́й рече́ къ ни́ма: о несмы́сленная и ко́сная се́рдцемъ, є́же вѣ́ровати о всѣ́хъ, я́же глаго́лаша проро́цы:
|
Καὶ αὐτὸς εἶπεν πρὸς αὐτούς, Ὦ ἀνόητοι καὶ βραδεῖς τῇ καρδίᾳ τοῦ πιστεύειν ἐπὶ πᾶσιν οἷς ἐλάλησαν οἱ προφῆται·
|
|
26
|
26
|
|
не сія́ ли подоба́ше пострада́ти Христу́ и вни́ти въ сла́ву Свою́?
|
οὐχὶ ταῦτα ἔδει παθεῖν τὸν χριστόν, καὶ εἰσελθεῖν εἰς τὴν δόξαν αὐτοῦ;
|
|
27
|
27
|
|
И наче́нъ от Моисе́а и от всѣ́хъ проро́къ, сказа́ше и́ма от всѣ́хъ Писа́ній я́же о Не́мъ.
|
Καὶ ἀρξάμενος ἀπὸ Μωσέως καὶ ἀπὸ πάντων τῶν προφητῶν, διηρμήνευεν αὐτοῖς ἐν πάσαις ταῖς γραφαῖς τὰ περὶ ἑαυτοῦ.
|
|
28
|
28
|
|
И прибли́жишася въ ве́сь, въ ню́же идя́ста: и То́й творя́шеся далеча́йше ити́.
|
Καὶ ἤγγισαν εἰς τὴν κώμην οὗ ἐπορεύοντο· καὶ αὐτὸς προσεποιεῖτο πορρωτέρω πορεύεσθαι.
|
|
29
|
29
|
|
И ну́ждаста Єго́, глаго́люща: обля́зи съ на́ма, я́ко къ ве́черу є́сть, и приклони́лся є́сть де́нь. И вни́де съ ни́ма облещи́.
|
Καὶ παρεβιάσαντο αὐτόν, λέγοντες, Μεῖνον μεθ’ ἡμῶν, ὅτι πρὸς ἑσπέραν ἐστίν, καὶ κέκλικεν ἡ ἡμέρα. Καὶ εἰσῆλθεν τοῦ μεῖναι σὺν αὐτοῖς.
|
|
30
|
30
|
|
И бы́сть я́ко возлеже́ съ ни́ма, и пріи́мъ хлѣ́бъ благослови́, и преломи́въ дая́ше и́ма:
|
Καὶ ἐγένετο ἐν τῷ κατακλιθῆναι αὐτὸν μετ’ αὐτῶν, λαβὼν τὸν ἄρτον εὐλόγησεν, καὶ κλάσας ἐπεδίδου αὐτοῖς.
|
|
31
|
31
|
|
о́нѣма же отверзо́стѣся о́чи, и позна́ста Єго́: и То́й неви́димь бы́сть и́ма.
|
Αὐτῶν δὲ διηνοίχθησαν οἱ ὀφθαλμοί, καὶ ἐπέγνωσαν αὐτόν· καὶ αὐτὸς ἄφαντος ἐγένετο ἀπ’ αὐτῶν.
|
|
32
|
32
|
|
И реко́ста къ себѣ́: не се́рдце ли на́ю горя́ бѣ́ въ на́ю, єгда́ глаго́лаше на́ма на пути́ и єгда́ ска́зоваше на́ма Писа́нія?
|
Καὶ εἶπον πρὸς ἀλλήλους, Οὐχὶ ἡ καρδία ἡμῶν καιομένη ἦν ἐν ἡμῖν, ὡς ἐλάλει ἡμῖν ἐν τῇ ὁδῷ, καὶ ὡς διήνοιγεν ἡμῖν τὰς γραφάς;
|
|
33
|
33
|
|
И воста́вша въ то́й ча́съ, возврати́стася во Ієрусали́мъ, и обрѣто́ста совоку́пленныхъ єдинона́десяте и и́же бя́ху съ ни́ми,
|
Καὶ ἀναστάντες αὐτῇ τῇ ὥρᾳ ὑπέστρεψαν εἰς Ἱερουσαλήμ, καὶ εὗρον συνηθροισμένους τοὺς ἕνδεκα καὶ τοὺς σὺν αὐτοῖς,
|
|
34
|
34
|
|
глаго́лющихъ, я́ко вои́стинну воста́ Госпо́дь и яви́ся Сі́мону.
|
λέγοντας ὅτι Ἠγέρθη ὁ κύριος ὄντως, καὶ ὤφθη Σίμωνι.
|
|
35
|
35
|
|
И та́ повѣ́даста, я́же бы́ша на пути́, и я́ко позна́ся и́ма въ преломле́ніи хлѣ́ба.
|
Καὶ αὐτοὶ ἐξηγοῦντο τὰ ἐν τῇ ὁδῷ, καὶ ὡς ἐγνώσθη αὐτοῖς ἐν τῇ κλάσει τοῦ ἄρτου.
|
|
36
|
36
|
|
(Зач. 114) Сія́ же и́мъ глаго́лющымъ, (и) Са́мъ Іису́съ ста́ посредѣ́ и́хъ, и глаго́ла и́мъ: ми́ръ ва́мъ.
|
Ταῦτα δὲ αὐτῶν λαλούντων, αὐτὸς ὁ Ἰησοῦς ἔστη ἐν μέσῳ αὐτῶν, καὶ λέγει αὐτοῖς, Εἰρήνη ὑμῖν.
|
|
37
|
37
|
|
Убоя́вшеся же и пристра́шни бы́вше, мня́ху ду́хъ ви́дѣти:
|
Πτοηθέντες δὲ καὶ ἔμφοβοι γενόμενοι ἐδόκουν πνεῦμα θεωρεῖν.
|
|
38
|
38
|
|
и рече́ и́мъ: что́ смуще́ни єсте́? И почто́ помышле́нія вхо́дятъ въ сердца́ ва́ша?
|
Καὶ εἶπεν αὐτοῖς, Τί τεταραγμένοι ἐστέ, καὶ διὰ τί διαλογισμοὶ ἀναβαίνουσιν ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν;
|
|
39
|
39
|
|
Ви́дите ру́цѣ Мои́ и но́зѣ Мои́, я́ко Са́мъ А́зъ є́смь: осяжи́те Мя́ и ви́дите: я́ко ду́хъ пло́ти и ко́сти не и́мать, я́коже Мене́ ви́дите иму́ща.
|
Ἴδετε τὰς χεῖράς μου καὶ τοὺς πόδας μου, ὅτι αὐτὸς ἐγώ εἰμι· ψηλαφήσατέ με καὶ ἴδετε, ὅτι πνεῦμα σάρκα καὶ ὀστέα οὐκ ἔχει, καθὼς ἐμὲ θεωρεῖτε ἔχοντα.
|
|
40
|
40
|
|
И сіє́ ре́къ, показа́ и́мъ ру́цѣ и но́зѣ.
|
Καὶ τοῦτο εἰπὼν ἐπέδειξεν αὐτοῖς τὰς χεῖρας καὶ τοὺς πόδας.
|
|
41
|
41
|
|
Єще́ же невѣ́рующымъ и́мъ от ра́дости и чудя́щымся, рече́ и́мъ: и́мате ли что́ снѣ́дно здѣ́?
|
Ἔτι δὲ ἀπιστούντων αὐτῶν ἀπὸ τῆς χαρᾶς καὶ θαυμαζόντων, εἶπεν αὐτοῖς, Ἔχετέ τι βρώσιμον ἐνθάδε;
|
|
42
|
42
|
|
Они́ же да́ша Єму́ ры́бы пече́ны ча́сть и от пче́лъ со́тъ.
|
Οἱ δὲ ἐπέδωκαν αὐτῷ ἰχθύος ὀπτοῦ μέρος, καὶ ἀπὸ μελισσίου κηρίου.
|
|
43
|
43
|
|
И взе́мъ предъ ни́ми яде́,
|
Καὶ λαβὼν ἐνώπιον αὐτῶν ἔφαγεν.
|
|
44
|
44
|
|
рече́ же и́мъ: сія́ су́ть словеса́, я́же глаго́лахъ къ ва́мъ єще́ сы́й съ ва́ми, я́ко подоба́єтъ сконча́тися всѣ́мъ напи́саннымъ въ зако́нѣ Моисе́овѣ и проро́цѣхъ и псалмѣ́хъ о Мнѣ́.
|
Εἶπεν δὲ αὐτοῖς, Οὗτοι οἱ λόγοι οὓς ἐλάλησα πρὸς ὑμᾶς ἔτι ὢν σὺν ὑμῖν, ὅτι δεῖ πληρωθῆναι πάντα τὰ γεγραμμένα ἐν τῷ νόμῳ Μωσέως καὶ προφήταις καὶ ψαλμοῖς περὶ ἐμοῦ.
|
|
45
|
45
|
|
Тогда́ отве́рзе и́мъ у́мъ разумѣ́ти Писа́нія
|
Τότε διήνοιξεν αὐτῶν τὸν νοῦν, τοῦ συνιέναι τὰς γραφάς·
|
|
46
|
46
|
|
и рече́ и́мъ, я́ко та́ко пи́сано є́сть, и та́ко подоба́ше пострада́ти Христу́ и воскре́снути от ме́ртвыхъ въ тре́тій де́нь,
|
καὶ εἶπεν αὐτοῖς ὅτι Οὕτως γέγραπται, καὶ οὕτως ἔδει παθεῖν τὸν χριστόν, καὶ ἀναστῆναι ἐκ νεκρῶν τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ,
|
|
47
|
47
|
|
и проповѣ́датися во и́мя Єго́ покая́нію и отпуще́нію грѣхо́въ во всѣ́хъ язы́цѣхъ, наче́нше от Ієрусали́ма:
|
καὶ κηρυχθῆναι ἐπὶ τῷ ὀνόματι αὐτοῦ μετάνοιαν καὶ ἄφεσιν ἁμαρτιῶν εἰς πάντα τὰ ἔθνη, ἀρξάμενον ἀπὸ Ἱερουσαλήμ.
|
|
48
|
48
|
|
вы́ же єсте́ свидѣ́теліє си́мъ:
|
Ὑμεῖς δέ ἐστε μάρτυρες τούτων.
|
|
49
|
49
|
|
и се́, А́зъ послю́ обѣтова́ніє Отца́ Моєго́ на вы́: вы́ же сѣди́те во гра́дѣ Ієрусали́мстѣ, до́ндеже облече́теся си́лою свы́ше.
|
Καὶ ἰδού, ἐγὼ ἀποστέλλω τὴν ἐπαγγελίαν τοῦ πατρός μου ἐφ’ ὑμᾶς· ὑμεῖς δὲ καθίσατε ἐν τῇ πόλει Ἱερουσαλήμ, ἕως οὗ ἐνδύσησθε δύναμιν ἐξ ὕψους.
|
|
50
|
50
|
|
Изве́дъ же и́хъ во́нъ до Виѳа́ніи и воздви́гъ ру́цѣ Свои́, [и] благослови́ и́хъ.
|
Ἐξήγαγεν δὲ αὐτοὺς ἔξω ἕως εἰς Βηθανίαν· καὶ ἐπάρας τὰς χεῖρας αὐτοῦ εὐλόγησεν αὐτούς.
|
|
51
|
51
|
|
И бы́сть єгда́ благословля́ше и́хъ, отступи́ от ни́хъ и возноша́шеся на не́бо.
|
Καὶ ἐγένετο ἐν τῷ εὐλογεῖν αὐτὸν αὐτούς, διέστη ἀπ’ αὐτῶν, καὶ ἀνεφέρετο εἰς τὸν οὐρανόν.
|
|
52
|
52
|
|
И ті́и поклони́шася Єму́ и возврати́шася во Ієрусали́мъ съ ра́достію вели́кою:
|
Καὶ αὐτοὶ προσκυνήσαντες αὐτόν, ὑπέστρεψαν εἰς Ἱερουσαλὴμ μετὰ χαρᾶς μεγάλης·
|
|
53
|
53
|
|
и бя́ху вы́ну въ це́ркви, хва́ляще и благословя́ще Бо́га. Ами́нь. Коне́цъ є́же от Луки́ свята́го Єва́нгеліа: и́мать въ себѣ́ главы́ 24, зача́лъ же церко́вныхъ 114. |
καὶ ἦσαν διὰ παντὸς ἐν τῷ ἱερῷ, αἰνοῦντες καὶ εὐλογοῦντες τὸν θεόν. Ἀμήν.
|