|
Глава 62
|
Глава́ ѯ҃в
|
|
1
|
1
|
|
Сіо́на ра́ди не умолчу́ і Ієрусали́ма ра́ди не попущу́, до́ндеже ізи́деть я́ко світ пра́вда моя́, і спасе́ніє моє́ я́ко світи́ло разжже́ться.
|
Сїѡ́на ра́ди не оу҆молчꙋ̀ и҆ і҆ерⷭ҇ли́ма ра́ди не попꙋщꙋ̀, до́ндеже и҆зы́детъ ꙗ҆́кѡ свѣ́тъ пра́вда моѧ̀, и҆ спⷭ҇нїе моѐ ꙗ҆́кѡ свѣти́ло разжже́тсѧ.
|
|
2
|
2
|
|
І у́зрять язи́ци пра́вду твою́, і ца́ріє сла́ву твою́, і прозову́ть тя і́менем но́вим, і́мже Госпо́дь наймену́єть є.
|
И҆ оу҆́зрѧтъ ꙗ҆зы́цы пра́вдꙋ твою̀, и҆ ца́рїе сла́вꙋ твою̀, и҆ прозовꙋ́тъ тѧ̀ и҆́менемъ но́вымъ, и҆́мже гдⷭ҇ь наименꙋ́етъ є҆̀.
|
|
3
|
3
|
|
І бу́деши віне́ць добро́ти в руці́ Госпо́дні і діади́ма ца́рствія в руці́ Бо́га твоєго́;
|
И҆ бꙋ́деши вѣне́цъ добро́ты въ рꙋцѣ̀ гдⷭ҇ни и҆ дїади́ма ца́рствїѧ въ рꙋцѣ̀ бг҃а твоегѡ̀:
|
|
4
|
4
|
|
і не прозове́шися ктому́ оста́влен, і земля́ твоя́ ктому́ не нарече́ться пуста́; тебі́ бо прозове́ться во́ля Моя́, і земля́ твоя́ вселе́нная, я́ко благоволи́ Госпо́дь в тебі́, і земля́ твоя́ вку́пі насели́ться.
|
и҆ не прозове́шисѧ ктомꙋ̀ ѡ҆ста́вленъ, и҆ землѧ̀ твоѧ̀ ктомꙋ̀ не нарече́тсѧ пꙋста̀: тебѣ́ бо прозове́тсѧ во́лѧ моѧ̀, и҆ землѧ̀ твоѧ̀ вселе́ннаѧ, ꙗ҆́кѡ бл҃говолѝ гдⷭ҇ь въ тебѣ̀, и҆ землѧ̀ твоѧ̀ вкꙋ́пѣ насели́тсѧ.
|
|
5
|
5
|
|
І я́коже жив'я́й ю́ноша с ді́вою, та́ко поживу́ть си́нове твої́ с тобо́ю; і бу́деть, я́коже ра́дується жени́х о неві́сті, та́ко возра́дується Госпо́дь о тебі́.
|
И҆ ꙗ҆́коже живѧ́й ю҆́ноша съ дѣ́вою, та́кѡ поживꙋ́тъ сы́нове твоѝ съ тобо́ю: и҆ бꙋ́детъ ꙗ҆́коже ра́дꙋетсѧ жени́хъ ѡ҆ невѣ́стѣ, та́кѡ возра́дꙋетсѧ гдⷭ҇ь ѡ҆ тебѣ̀.
|
|
6
|
6
|
|
І на стіна́х твої́х, Ієрусали́ме, приста́вих стра́жи весь день і всю нощ, і́же до конця́ не премо́лкнуть помина́юще Го́спода.
|
И҆ на стѣна́хъ твои́хъ, і҆ерⷭ҇ли́ме, приста́вихъ стра́жы ве́сь де́нь и҆ всю̀ но́щь, и҆̀же до конца̀ не премо́лкнꙋтъ помина́юще гдⷭ҇а.
|
|
7
|
7
|
|
Ність бо вам подо́бен; а́ще іспра́виши і сотвори́ши, Ієрусали́ме, ра́дованіє на землі́.
|
Нѣ́сть бо ва́мъ подо́бенъ: а҆́ще и҆спра́виши и҆ сотвори́ши, і҆ерⷭ҇ли́ме, ра́дованїе на землѝ.
|
|
8
|
8
|
|
Кля́тся Госпо́дь десни́цею Своє́ю і крі́постію ми́шці Своєя́: а́ще ктому́ отда́м пшени́цю твою́ і пи́щу твою́ враго́м твої́м, і а́ще ктому́ іспію́ть вино́ твоє́ си́нове чужді́ї, о не́мже труди́лся єси́;
|
Клѧ́тсѧ гдⷭ҇ь десни́цею свое́ю и҆ крѣ́постїю мы́шцы своеѧ̀: а҆́ще ктомꙋ̀ ѿда́мъ пшени́цꙋ твою̀ и҆ пи́щꙋ твою̀ врагѡ́мъ твои̑мъ, и҆ а҆́ще ктомꙋ̀ и҆спїю́тъ вїно̀ твоѐ сы́нове чꙋжді́и, ѡ҆ не́мже трꙋди́лсѧ є҆сѝ:
|
|
9
|
9
|
|
но собира́ющії снідя́ть я і похва́лять Го́спода, і обима́ющії іспію́ть я во дво́ріх святи́х Мої́х.
|
но собира́ющїи снѣдѧ́тъ ѧ҆̀ и҆ похва́лѧтъ гдⷭ҇а, и҆ ѡ҆б̾има́ющїи и҆спїю́тъ ѧ҆̀ во дво́рѣхъ ст҃ы́хъ мои́хъ.
|
|
10
|
10
|
|
Іді́те врати́ Мої́ми і путь сотворі́те лю́дем Мої́м, і ка́меніє, є́же на путі́, размещі́те; воздви́гніте зна́меніє на язи́ки.
|
И҆ди́те враты̀ мои́ми и҆ пꙋ́ть сотвори́те лю́демъ мои̑мъ, и҆ ка́менїе, є҆́же на пꙋтѝ, размещи́те: воздви́гните зна́менїе на ꙗ҆зы́ки.
|
|
11
|
11
|
|
Се бо, Госпо́дь сли́шано сотвори́ до послі́дніх землі́: рці́те дще́рі Сіо́нові: се, Спаси́тель твой гряде́ть, імі́яй с Собо́ю мзду і ді́ло Своє́ пред лице́м Свої́м.
|
Се́ бо, гдⷭ҇ь слы́шано сотворѝ до послѣ́днихъ землѝ: рцы́те дще́ри сїѡ́новѣ: сѐ, сп҃си́тель тво́й грѧде́тъ, и҆мѣ́ѧй съ собо́ю мздꙋ̀ и҆ дѣ́ло своѐ пред̾ лице́мъ свои́мъ.
|
|
12
|
12
|
|
І прозове́ть я лю́ди свя́ти, ізба́влені Го́сподем; ти же прозове́шися взи́скан град і не оста́влен.
|
И҆ прозове́тъ ѧ҆̀ лю́ди ст҃ы, и҆зба́влєны гдⷭ҇емъ: ты́ же прозове́шисѧ взы́сканъ гра́дъ и҆ не ѡ҆ста́вленъ.
|
