|
Глава 1
|
Глvа, а~”
|
|
1
|
1
|
|
Челові́к ні́кий бя́ше во страні́ Авсітіді́йстій, єму́же і́м'я І́ов, і бі челові́к он і́стинен, непоро́чен, пра́веден, богочести́в, удаля́яся от вся́кия лука́вия ве́щі.
|
Мђжъ бњ` вᲆ земли хђсъ и^менеM і%ѓвᲆ” Бњ чл~къ то'и, и%стиненъ непоро'ченъ пра'веденъ, бл~гочести'в#, ё^даляа'ся эT всякоh ѕл^а дњанїа
|
|
2
|
2
|
|
Би́ша же єму́ си́нове седьм і дще́рі три.
|
Бысть же е^мђ сн~овъ сеDмь, и^ дще'ря тр^и.
|
|
3
|
3
|
|
І бя́ху ско́ти єго́, ове́ць седьм ти́сящ, велблю́дов три ти́сящі, супру́г воло́в п'ять сот, і осли́ць пасо́мих п'ять сот, і слуг мно́го зіло́, і діла́ ве́лія бя́ху єму́ на землі́; і бі челові́к о́ний благоро́днійшій су́щих от восто́к со́лнця.
|
и^ б^њ скоT е^го, ѓ^ве'цъ, Wꙁ~, вельблюD, Wг~. сђпрђ'гъ воло'выX, е~ соT. и^ ѓ^сли'ць пасо'мыхᲆ пя'ть соT стаD” и^ слђж'ба е^мђ многа ѕњ'ло, и^ дњ'ла ве'лїа ѓ^ неM бњша на земли`” И$ бяше чл~къ то'и до'бра ро'дђ, эT востокъ слн~чъных#”
|
|
4
|
4
|
|
Сходя́щеся же си́нове єго́ друг ко дру́гу, творя́ху пир на ки́йждо день, споє́млюще вку́пі і три сестри́ своя́, я́сти і пи́ти с ни́ми.
|
Съходя'ще же ся сн~ове е^го къ себњ, и^ творя'хђ пиръ по вся` дн~и, пое^млющеся въкђпњ, и^ тр^и сестры своа, ја%сти и^ пиᲄи с ни'ми”
|
|
5
|
5
|
|
І єгда́ скончава́шеся дні́є пи́ра, посила́ше І́ов і очища́ше їх, востая́ зау́тра, і приноша́ше о них же́ртви по числу́ їх, і тельця́ єди́наго о грісі́ о душа́х їх. Глаго́лаше бо І́ов: не́гли когда́ си́нове мої́ согріши́ша і в ми́слі своє́й зла́я поми́слиша проти́ву Бо́га? Та́ко у́бо творя́ше І́ов вся дні.
|
е^гда же скончахђся дн~їе пи'ра. посыла і%ѓ^въ, и^ чищаше иX” вᲆста'ю^щи ꙁаё%тра, приноша'ше ꙁа нихᲆ жрътвы по числђ и^хъ, и^ телецъ е^ді'нъ ѓ^ грњсњхъ ꙁа дш~а иX” Гл~аше б^о і%ѓвъ, е^гда како сн~ове мои въ ра'зђмњ свое^мъ ѕл^о помы'слиша къ б~ђ. та'ко ё^ботворяше і%ѓвъ по вся` дн~и”
|
|
6
|
6
|
|
І бисть я́ко день сей, і се, прийдо́ша а́нгели Бо́жії предста́ти пред Го́сподем, і дия́вол при́йде с ни́ми.
|
И$ е^гда бысть ја%ко се'и дн~ь. и^ с^е прїидо'ша а%гг~ли бж~їи`, преDста'ти преD гм~ъ, и^ дїа'волъ прїиде с ни'ми”
|
|
7
|
7
|
|
І рече́ Госпо́дь дия́волу: отку́ду прише́л єси́? І отвіща́в дия́вол Го́сподеві, рече́: обше́д зе́млю і проше́д поднебе́сную, се, єсьм.
|
И$ рече г~ь дїа'волђ, эTкђдђ прїиде. и^ эTвњща дїа'волъ и^ реq гв~и” ѓ^бхождь ꙁеMлю, и^ прохо'жDь поDнбsнђю прїидохъ”
|
|
8
|
8
|
|
І рече́ єму́ Госпо́дь: внял ли єси́ ми́слію твоє́ю на раба́ Моєго́ І́ова? Зане́ ність я́ко он на землі́: челові́к непоро́чен, і́стинен, богочести́в, удаля́яся от вся́кия лука́вия ве́щі.
|
И$ реq е^мђ г~ь, помы'слиl ли е^си ё^бо на раба` мое^го і%ѓва, ја%ко нњсть чл~ка такова` эT сђщиX на' ꙁеMли непоро'чна пра'веDна и%стинна бл~гочести'ва, ё^даля'ася эT всякаго ѕл^а дња'нїя”
|
|
9
|
9
|
|
Отвіща́ же дия́вол і рече́ пред Го́сподем:
|
эTвњща же дїа'волъ, преD гм~ъ и^ рече. е^гда` тђне чтетъ і%ѓвᲆ г~а.
|
|
10
|
10
|
|
єда́ ту́не І́ов чтить Го́спода? Не Ти ли огради́л єси́ вні́шняя єго́ і вну́тренняя до́му єго́, і я́же вні всіх су́щих єго́ о́крест? Діла́ же руку́ єго́ благослови́л єси́ і скоти́ єго́ мно́гі сотвори́л єси́ на землі́;
|
не ты` л^и ѓ^гради внњшняа е^го и^ внђтреняя до'мђ е^го, и^ вс^е сђщее ѓ%крsтъ е^го” дњ'ла же рђкђ е^го блsвиl е^си, и^ ско'ты е^го мно'ги сътвори'лъ е^си на земли`.
|
|
11
|
11
|
|
но посли́ ру́ку Твою́ і косни́ся всіх, я́же і́мать, а́ще не в лице́ Тя благослови́ть,
|
н^о посли` рђкђ твою` и^ косни'ся въ все` е^же и'мать. а^ще ё^бо въ лице т^я блsви'тъ”
|
|
12
|
12
|
|
Тогда́ рече́ Госпо́дь дия́волу: се, вся, єли́ка суть єму́, даю́ в ру́ку твою́, но самого́ да не ко́снешися. І ізи́де дия́вол от Го́спода.
|
Тогда` рче г~ь дїаволђ, с^е все е^лико е^сть е^го предаю въ рђ'цњ твои`, само'го же не косни'ся” І$ и^ꙁыиде дїа'волъ эT лица` гн~я”
|
|
13
|
13
|
|
І бисть я́ко день сей, си́нове І́овлеви і дще́рі єго́ пія́ху вино́ в дому́ бра́та своєго́ старі́йшаго.
|
И$ б^њ ја%ко се'и дн~ь, сн~ве і%ѓ^вови и^ дще'ря е^го ја^дя'хђ и^ пїа'хђ вино`, въ домђ` бра'та свое^го старњ'ишаго”
|
|
14
|
14
|
|
І се, ві́стник при́йде ко І́ову і рече́ єму́: супру́зі воло́в оря́ху, і осли́ці пася́хуся близ їх;
|
И$ с^е вњстникъ прїиде къ і%ѓ^вђ, и^ реq е^мђ. сђпрђ'гъ воловъ ѓ^ряхђ, и^ ѓ^слицы пася'хђ блиꙁᲆ иX,
|
|
15
|
15
|
|
і прише́дше пліни́теліє пліни́ша їх і о́троки ізби́ша мече́м, і спасо́хся аз єди́н і прийдо́х возвісти́ти тебі́.
|
и^ пришеDше плњня'ющеи плњниша и^хъ, и^ рабы` ё^би'ша мечем#, а%ꙁ же ѓстаX е^ді'нъ, и^ прїидохъ въꙁвњсти'ти тебњ`”
|
|
16
|
16
|
|
Єще́ сему́ глаго́лющу, при́йде ін ві́стник і рече́ ко І́ову: огнь спаде́ с небесе́ і пожже́ о́вці і па́стирі пояде́ подо́бні, спасо́хся же аз єди́н і прийдо́х возвісти́ти тебі́.
|
Є$ще` семђ гл~ющђ прїиде дрђгыи вњстникъ и^ рече къ і%ѓ^вђ. ѓ%гнь паде` съ нб~се на' ꙁемлю и^ пожъже ѓ%вца, и^ пасты'ря поја%сть та'кожDе, а%ꙁ же ѓ^стахъ е^ді'нъ, и^ прїидохъ въꙁвњстити тебњ”
|
|
17
|
17
|
|
Єще́ сему́ глаго́лющу, при́йде ін ві́стник і рече́ ко І́ову: ко́нниці сотвори́ша нача́льства три і окружи́ша велблю́ди і пліни́ша їх і о́троки ізби́ша мечми́, спасо́хся же аз єди́н і прийдо́х возвісти́ти тебі́.
|
Є$ще же семђ` гл~щђ прїиде дрђгїи вњ'стникᲆ и^ реq къ і%ѓ^вђ. кон#ницы сътвори'ша че'ты тр^и, и^ ѓ^быидоша вельблю'ды и^ плњни'ша иX, и^ рабы` ё^би'ша мечем#, а^ꙁ же ѓ^стаX е^ді'нъ, и^ прїидо'хъ въꙁвњстити тебњ”
|
|
18
|
18
|
|
Єще́ сему́ глаго́лющу, ін ві́стник при́йде, глаго́ля І́ову: сино́м твої́м і дще́рем твої́м яду́щим і пію́щим у бра́та своєго́ старі́йшаго,
|
Є$ще же и^ семђ` гл~ющђ, и%нъ вњстникъ прїиде гл~я къ і%ѓ^вђ. сн~омъ твои^мъ и^ дще'рямъ, ја^дђщ'имᲆ и^ пїющимъ ё^ бра'та и^хъ старњ'ишаго,
|
|
19
|
19
|
|
внеза́пу вітр вели́к на́йде от пусти́ні і косну́ся чети́рем угло́м хра́мини, і паде́ хра́мина на ді́ти твоя́, і сконча́шася; спасо́хся же аз єди́н і прийдо́х возвісти́ти тебі́.
|
и^ вънеꙁа'пђ вњтръ вели'къ наи^де эT пђстыня, и^ коснђся въ чеᲄы'ри ё%глы храмины, и^ паде` хра'мина на дњти твоя` и^ ё^мроша, а%ꙁ же ѓ^ста'хъ е^ді'нъ, и^ прїидохъ вᲆзвњсти'ти тебњ”
|
|
20
|
20
|
|
Та́ко (усли́шав) І́ов, воста́в растерза́ ри́зи своя́ і остриже́ власи́ глави́ своєя́, (і поси́па пе́рстію главу́ свою́), і пад на зе́млю, поклони́ся (Го́сподеві)
|
И$ с^е ё^слы'ша і%ѓ^въ вᲆста` и^ растерѕа ри'ꙁы своа`, и^ постриже вла'сы главы своея, и^ посы'па пр'ьстїю. и^ паD на' ꙁемлю поклони'ся гв~и
|
|
21
|
21
|
|
і рече́: сам наг ізидо́х от чре́ва ма́тере моєя́, наг і отиду́ та́мо; Госпо́дь даде́, Госпо́дь от'я́т; я́ко Го́сподеві ізво́лися, та́ко бисть; бу́ди і́м'я Госпо́днє благослове́нно (во ві́ки).
|
и^ рече. а^ꙁъ б^о на'гъ и^зыидохъ эT чре'ва мт~ре мое'я, на'гъ и^ пои^дђ” Гь~ да'сть и^ г~ь взя`, ја^коже и^ꙁволи'ся гв~и, та'ко и^ бысᲄь, бђ'ди и^мя гн~е блsве'но въ вњки”
|
|
22
|
22
|
|
Во всіх сих приключи́вшихся єму́ нічто́же согріши́ І́ов пред Го́сподем, (ніже́ устна́ма свої́ма), і не даде́ безу́мія Бо́гу.
|
эT всᲇхъ си'хъ слђчившихся е^мђ, ничи'мже і%ѓ^въ съгрњши преD бм~ъ, н^и въ ё^стнђ своею и^ не да'сть беꙁђмїа б~ђ”
|
